Page 55

108

część 2

V. Wybrane orzecznictwo sądowe

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 15 listopada 2002 r., II AKa 282/2002 LexPolonica nr 365140,KZS 2002/12 poz. 41, Prok.i Pr.– dodatek 2003/6 poz. 25 Samo uzależnienie świadka od  narkotyków nie uzasadnia obaw o  treść jego zeznań i  nie powoduje automatycznie stosowania art. 192 § 2 k.p.k. Potrzeba taka będzie zachodziła, gdy z zewnętrznych przejawów zachowania świadka można wnosić, że znajduje się on „na głodzie narkotykowym”, bo wtedy można dopuścić, że jego zdolność dowodowa jest ograniczona.

w tych przepisach stanu obniżającego zdolność relacjonowania faktów. Stan taki, wynikający z choroby, odchylenia od normy psychicznej, czy ograniczenia zdolności percepcyjnych lub zapamiętywania, nie jest zależny od świadka – a zniekształcenie relacjonowanych treści może być wyłącznie jego konsekwencją. Poza działaniem tego przepisu pozostają więc – co oczywiste – wszystkie inne przypadki wątpliwości co do  zgodności zeznań z  rzeczywistością, nie mające zatem przyczyn w  jednym ze  wskazanych w nim stanów.

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 16 listopada 2000 r., II AKa 173/2000 LexPolonica nr 353681,KZS 2001/9 poz.24, Prok.i Pr. – dodatek 2001/7–8 poz.19 Podstawą wniosku o  przeprowadzenie czynności procesowej określonej w art. 192 § 2 k.p.k. nie może być uzasadnione nawet przekonanie strony o  niezgodności zeznań z rzeczywistością. Podstawą wniosku mogą być bowiem wyłącznie okoliczności uzasadniające podejrzenie istnienia wskazanego w tych przepisach stanu obniżającego zdolność relacjonowania faktów. Przedmiotem czynności i stanowiska zajętego przez biegłego, biorącego udział w  przesłuchaniu świadka na podstawie art. 192 § 2 k.p.k., nie może być ocena wiarygodności zeznań, lecz potwierdzenie lub wykluczenie występowania takich cech stanu psychicznego lub mentalnego świadka, które mogą wpływać na treść zeznań. Podstawą wniosku mogą być bowiem wyłącznie okoliczności uzasadniające podejrzenie istnienia wskazanego

Wyrok Sądu Najwyższego z 11 stycznia 1980 r., III KR 358/79, OSNKW 1980/7/ 64 Sam fakt leczenia psychiatrycznego świadka nie może automatycznie przesądzać o  niewiarygodności jego zeznań, zwłaszcza w  sytuacji, w  której w  czasie przeprowadzonych w  toku postępowania przygotowawczego i  sądowego badań psychiatryczno-psychologicznych nie stwierdzono u świadka występowania tych chorób, które były przyczyną przeprowadzenia leczenia szpitalnego, a ponadto wtedy, gdy opinia biegłych nie stwarza podstaw do zakwestionowania zeznań świadka. Wyrok Sądu Najwyższego z 27 maja 1974 r., I KR 498/73, OSNKW 1974/10/189 Kodeks postępowania karnego w art. 314 § 2 (obecnie art. 370 § 4 k.p.k.) nakłada na przewodniczącego składu orzekającego obowiązek uchylania pytań podchwytliwych, sugerujących odpowiedzi, obrażających świadka i  dotyczących okoliczności, co do których wnioski dowodowe byłyby w myśl art. 155 § 1 pkt 2 k.p.k. (obecnie art. 170 k.p.k.) oddalone. N I E Z B Ę D N I K P R O K U R A T O R A

109

Przemoc wobec kobiet w rodzinie. Niezbędnik prokuratora