Page 30

58

część 1

VI. Ocena ryzyka i planowanie bezpieczeństwa

stwa muszą uwzględniać ryzyko i działania, które zapewnią pokrzywdzonym bezpieczeństwo i  pociągnięcie sprawcy do  odpowiedzialności. Warto podkreślić, że pomimo współpracy interdyscyplinarnej, odpowiedzialność za podjęcie niezbędnych działań zawsze powinna spoczywać na konkretnej organizacji lub instytucji. Nie powinny one czekać z podjęciem działań mających poprawić bezpieczeństwo ofiar wysokiego ryzyka na spotkanie zespołu/grupy. Standardem powinno być, że pokrzywdzona kobieta jest informowana przez organizację pomocową, która ją wspiera o wszystkich podejmowanych w jej sprawie działaniach. Istotną rolę w  ewaluacji przyjętych procedur i narzędzi powinny odgrywać informacje zwrotne od kobiet i uczestników zespołu. Osoby przeprowadzające ocenę ryzyka muszą wiedzieć, co robić potem, jakie instytucje i  organizacje mogą udzielić kobiecie pomocy, jakie działania należy podjąć, aby zwiększyć jej bezpieczeństwo. W krajach gdzie ocena ryzyka prowadzona jest przez różne instytucje, sprawy o wysokim ryzyku kierowane są do  wyspecjalizowanych komórek międzyinstytucjonalnej współpracy. W  Wielkiej Brytanii jest to lokalny zespół MARAC (Multi Agency Risk Assesment Conferences). Planowanie bezpieczeństwa jest tam prowadzone przez kobietę i  jednego specjalistę lub przez kobietę oraz przedstawicieli kilku różnych instytucji. Ocena ryzyka ściśle wiąże się z  budowaniem planu bezpieczeństwa. Polega ono na obmyśleniu sposobów zwiększenia bezpieczeństwa osoby pokrzywdzonej bez względu na to, czy zdecyduje się ona pozostać w  krzywdzącym związku czy go opuścić. Planowanie bezpieczeństwa powinno uwzględ-

niać jej miejsce zamieszkania, to czy chce udać się do schroniska czy wrócić do  stosującego przemoc partnera. Kobieta powinna mieć alternatywę, aby nie czuła się zmuszona do powrotu do krzywdzącego ją partnera. Gdyby jednak zdecydowała się wrócić i pozostać ze stosującym przemoc mężczyzną, należy pomóc jej w przygotowaniu planu ucieczki, tak aby w  razie potrzeby mogła znaleźć bezpieczne schronienie. Plan bezpieczeństwa może m.in. uwzględniać przygotowanie torby lub walizki z  najpotrzebniejszymi rzeczami, ukrycie bagażu w bezpiecznym miejscu, zapisanie i zabezpieczenie ważnych numerów telefonów. Powinien również uwzględniać sposoby uzyskania środków na życie, informacje o miejscach gdzie może uzyskać bezpieczne schronienie, pomoc prawną i inne wsparcie. Skuteczny plan bezpieczeństwa powinien być: 1)  skoncentrowany na kobiecie doznającej przemocy – brać pod uwagę jej lęki, oczekiwania i techniki, jakich używa lub używała w  przeszłości do  zapewnienia sobie bezpieczeństwa. Proces planowania bezpieczeństwa powinien być dokładnie pokrzywdzonej objaśniony i na bieżąco z nią weryfikowany. Specjaliści powinni ją zapytać, czego potrzebuje, pomóc jej zrozumieć zagrożenie i  podjąć decyzję, biorąc pod uwagę tendencję ofiar do pomniejszanie ryzyka. 2)  zindywidualizowany – uwzględniać informacje uzyskane w  toku wszechstronnej oceny ryzyka i dopasowany do konkretnej kobiety i stopnia ryzyka. 3)  kompleksowy – uwzględniać różne czynniki ryzyka i  opierać się na systematycznym i  uporządkowanym podejściu do planowania bezpieczeństwa. 4)  poufny – specjaliści powinni rozumieć ograniczenia związane z  zasadą poufności, zwłaszcza N I E Z B Ę D N I K P R O K U R A T O R A

59

Przemoc wobec kobiet w rodzinie. Niezbędnik prokuratora  
Advertisement