Issuu on Google+

MAGAZINE

Elke Letter Klinkt

Niet Amerika, maar Zweden

is baas van de popindustrie

Manager Hendrik De Rycker

begeleidt Belgische bands naar de top

Frank Sinatra in een nieuw jasje Muzikanten herontdekken Rat Pack

jaargang 2014, nummer 0, â‚Ź2,30


Colofon EDITO HOOFDREDACTEUR

Ceelke Van Nuffelen

EINDREDACTEUR

Ceelke Van Nuffelen

REDACTIE

Arne Adriaenssens

VORMGEVING

Ceelke Van Nuffelen

WERKTEN MEE

Joyce De Badts, Renaat Bogaert Arne Adriaenssens, Sybren Lacroix

FOTO’S

Ceelke Van Nuffelen

COVERBEELD

Ceelke Van Nuffelen[© Heleen Haest]

OP HET WEB

ceelkevannuffelen.wordpress.com

In dit nummer KORT NIEUWS

Oasis trakteert fans op drie geremasterde studio-albums

LOSSE FOTO

Rat Pack herleeft in Antwerpse muzikanten Muzikant Jeroen Tilkin start nieuwe groep in het Rat Pack genre

LANG NIEUWS

Zweden, bron van de Popindustrie

Zweedse producer Max Martin staat aan kop van de Pop

The Libertines maken come back in Hyde Park De britse rockgroep The Libertines staan deze zomer terug op het podium tijdens het British Summer Festival

PORTRET

“Manager of management of peter of hoe je dat ook wil noemen” Manager Hendrik De Rycker begeleidt Belgische bands naar de top

De artikels in dit blad zijn geschreven in het kader van van een onderwijsactiviteit voor de bacheloropleiding Journalistiek aan de hogeschool Thomas More te Mechelen.

‘Waar kijk je naar?’ vroeg de 13-jarige ik aan mijn broer. ‘Seven Ages of Rock’, een documentaire over rockmuziek van de BBC.’ Ik mocht toen niet meekijken, want volgens hem verstond ik daar toch niets van. Maar ik moest en zou weten waarover die documentaire precies ging. Ik heb ze opgezet en helemaal uitgekeken. Mijn broer had gelijk: ik verstond er niets van. Maar ik was gefascineerd en meteen na de aftiteling drukte ik opnieuw op play . Ondertussen heb ik de documentaire al meer dan tien keer gezien en ze blijft me boeien. Door ‘Seven Ages of Rock’ wil ik over muziek schrijven. Vandaar Ceelke Magazine, een tijdschrift dat klinkt. Van de verrassing van de Britse groep Oasis tot de Zweedse popindustrie. Ik neem jullie mee langs verschillende muzikale genres en groepen. Een trip langs een reeks artikels waaruit ik zelf ook heb bijgeleerd. Zoals de ontdekking van Rat Pack en hoe een groep Antwerpse muzikanten het weer willen doen opleven Niet alleen bands en genres komen aan bod, maar ook wat meer achter de schermen gebeurt. Zo vertelt Hendrik De Rycker, manager bij Rockoco, ons hoe het is om manager te zijn van maar liefst drie verschillende groepen.

Ceelke


Oasis trakteert fans op drie geremasterde studio-albums De Britse rockgroep Oasis remastert de eerste drie albums naar aanleiding van de 20ste verjaardag van het debuutalbum van de band, ‘Definitely Maybe’. Dit berichtten ze in een mysterieuze video op de sociaalnetwerksite Facebook. Het kortfilmpje was een opeenvolging van foto’s van de groep en de boodschap dat ze groot nieuws zouden brengen op woensdag 26 februari om 9 uur. Vele fans hoopten op een reünie van de band, die in 2009 splitte, maar waren teleurgesteld met het nieuws. Naast de eerste drie albums die opnieuw worden uitgebracht, trakteren ze de fans nog op enkele andere nooit eerder vertoonde video’s en opnames. Deze kan je bekijken en beluisteren op de officiële website van Oasis.

HET LAATSTE NIEUWS – 11/03/2014


Rat Pack herleeft in Antwerpse muzikanten Muzikant Jeroen Tilkin schrijft muziek voor zijn nieuwe band, The Jerry Rat Pack Show. Samen met actrice Nathalie Meskens en acteur Ivan Pecnik zal hij de Rat Pack, een bijnaam voor een groep artiesten zoals Frank Sinatra, uit de jaren ’50 en ’60 doen heropleven. Het trio brengt een combinatie

van zowel eigen nummers als covers, die ze dan in een retro jasje steken. Tilkin betrad al eerder het podium met Meskens als lid van de band, maar deze keer staan ze alle drie te schitteren op de voorgrond. De concertagenda verschijnt binnenkort op de persoonlijke websites van de bandleden.

HET NIEUWSBLAD – 11/03/2014


DONDERDAG 5 JUNI 2014

Zweedse producer Max Martin staat aan kop van de pop

Zweden, bron van de popindustrie Vele popartiesten hebben hun succes te danken aan de Zweedse producer Max Martin. Hij componeerde tientallen hits voor bekende popsterren als Britney Spears, Katy Perry, Usher, en The Backstreet Boys. Het is geen toeval dat dit van Zweedse makelij is. Niet veel mensen weten het, maar Zweden is de kiem van de popindustrie. Hoewel Max Martin niet de enige Zweedse producer is aan wie wij een groot deel van onze popmuziek te danken hebben, is hij wel een van de belangrijkste. Martin is niet alleen het brein achter de boyband beats van The Backstreet Boys, maar was ook al de producer van Britney Spears, Usher, Katy Perry en nog vele andere popartiesten. Het Zweedse muzikale talent heeft sinds de jaren ’90 de ene hit na de andere geschreven voor verschillende internationale sterren. Hij componeerde naast liedjes in het popgenre ook enkele nummers in de pop-rockstijl, waar onder andere Kelly Clarkson en Pink van zijn ideeën gebruik maakte.

Spotify We kennen Zweden van zaken als Ikea en de Billyboekenkast, maar dat Stockholm ook de hoofdstad is van de pop, klinkt minder bekend in de oren. Toch is de stad en het land een van de belangrijkste popmuziekexportbedrijven van de wereld. De grote producers zoals Rami Yacoub (One Direction, Robyn) en Andreas Carlsson (Britney Spears, Celine Dion), die vaak samenwerkt met Max Martin, wonen en werken in Zweden. Bovendien is ook Spotify, het streamingprogramma voor muziek, ontwikkeld in het grootste Scandinavische land.

De Amerikaanse boyband The Backstreet Boys staan nog steeds het beste van

zichzelf te geven. Samen met de Zweedse producer Max Martin hebben ze veel hits geschreven. © ANIRUDH KOUL/ CANADA

“Er zijn heel wat bands uit Zweden die toch al een grote impact hebben gehad op de wereld.” M ATTI A S T E L L ZWEED S E M U Z I E K A D V I S E U R

Betaalde leerlingen Het is niet toevallig dat er in één land zoveel talent rondwandelt. “Er zijn heel wat bands uit Zweden die toch al een grote impact hebben gehad op de wereld.” vertelt Mattias, een muziek adviseur voor de Zweedse organisatie KulturUngdom. “Ik denk dat we in Zweden een grote creatieve kracht hebben en hierdoor ook zelfvertrouwen. Uit dit vertrouwen is zowel in het verleden Abba, The Hives en Robyn als nu de popmuziek die Max Martin creëert, gegroeid.” De muzikale creativiteit wordt ook gestimu-

leerd door de Zweedse overheid die er genoeg aandacht aan besteedt. “Zweden heeft volledig uitgeruste repetitieruimtes, waar iedereen op eerder welk level of op eerder welke leeftijd mag komen spelen. Er zijn studieverenigingen, ‘Studieförbund’, die leerlingen betalen om daar te komen oefenen, zodat het voor Zweedse bands makkelijker is om geld te verzamelen om zelf concerten te organiseren. Op die manier is het eenvoudiger om als band/artiest/muzikant verder te blijven gaan in de muziekindustrie. De groeiende welvaart en bloeiende economie van Zweden helpt hier natuurlijk ook wel bij.”


5 juni 2014

The Libertines maken comeback in Hyde Park De Britse rockband The Libertines geeft op vijf juli een reünieconcert in het Londense Hyde Park tijdens het British Summer Festival. Dit heeft de groep officieel bevestigd via hun Facebookpagina. Deze week hebben ze nog een tweede concert vastgelegd op het Spaanse festival Benicàssim op 19 juli.

Het is de tweede keer dat The Libertines een reünieconcert geven. De eerste keer vond plaats in 2010, zes jaar nadat de groep gesplitst was. Ze werden toen met open armen ontvangen op de Engelse festivals Leeds en Reading. Nu, vier jaar later, willen de Britse rockers nog eens samenkomen om het beste van zichzelf te geven. “Het zal het grootste concert zijn dat we ooit hebben gegeven” bekende de Britse indierockers op Facebook. Op de vraag waarom de band nog eens samenkwam, antwoordde frontman Pete Doherty: “Onlangs was ik naar liedjes van The Libertines aan het luisteren op Youtube en het creëerde zo’n groot nostalgisch gevoel dat ik dacht: what the heck, laten we dat concert maar doen. Toen vertelde ze me hoeveel we betaald zouden worden en daar kon ik geen nee tegen zeggen. Zeker nu niet met mijn gezondheidstoestand.” Doherty heeft al een lange tijd te kampen met een drugsverslaving.

Drugs

Pete Doherty en Carl Barât richtte in 1997 The Libertines op. Tussen 1997 en 2000 wijzigde de samenstelling van de band regelmatig. Uiteindelijk zijn ze gestrand met Pete Doherty en Carl Barât voor zang en gitaar, John Hassall aan de bas en Gary Powell aan de drum. De groep bracht twee albums op de markt : ‘Up The Bracket’ en ‘The Libertines’. Na het laatste

Pete Doherty is binnenkort weer herenigd met The Libertines. © Brocco

album besliste ze om te stoppen. De voornaamste reden was de drugsverslaving van Doherty. Barât kon dit niet meer verdragen, waardoor er hevige conflicten tussen de twee frontmannen zijn ontstaan. Uit één van deze ruzies is het nummer ‘Can’t Stand Me Now’ gekomen. Het eerste liedje op het album ‘The Libertines’. In het nummer wordt de breuk tussen Barât en Doherty beschreven. Na de opnames van hun laatste cd heeft Doherty de band verlaten.

‘What the heck, laten we dat concert maar doen’

Britpop

The Libertines kwamen op in een periode waar pop de muziekindustrie overmeesterde. Het was dus moeilijk voor rockbands om op te vallen. Maar Pete Doherty en zijn kompanen hebben met glans de popbubbel doorprikt. The Libertines waren de eerste van hun generatie die het genre Britse indierock heruitvond. De Engelse band The Smiths hadden in de jaren ’80 al het startsignaal gegeven richting indierock. Hieruit groeiden vele nieuwe Britse groepen, zoals Oasis en Blur. Die de britpop overheersten in de jaren ’90 en nu nog steeds als legendarisch herinnerd worden. The Libertines traden in de voetsporen van The Smiths, Oasis en Blur. Zij hebben nu de weg vrij gemaakt voor een hele nieuwe generatie britpop artiesten, waaronder The Arctic Monkeys, Franz Ferdinand en Jake Bugg.


Op een regenachtige ochtend in een rustig ontbijtcafé zit ik bij Hendrik De Rycker, manager van onder andere Sir Yes Sir, Stuff. en Liesa Van der Aa. “Voor de groepen die binnen ons kantoor begeleid worden, ben ik het eerste aanspreekpunt. Ik ben dus eigenlijk manager of management of peter of hoe je dat ook wil noemen.” Hij wrijft nog een keer in zijn ogen, bestelt een groene thee en schenkt mij zijn volle attentie.

“MANAGER OF MANAGEMENT OF PETER OF HOE JE DAT OOK WIL NOEMEN.”

Hendrik De Rycker begeleidt Belgische bands naar de top

“Een functie in de muziekindustrie was iets dat ik al lang voor ogen had. In het middelbaar zat ik op Sint Rita in Kontich. De derde graad mocht altijd het festival ‘Schoolrock’ organiseren. Hier heb ik toen aan meegewerkt. Zo heb ik een kijkje kunnen nemen achter de schermen en geleerd wat er allemaal kon en niet kon bij de bands en bij de organisatie in het algemeen. Ik denk dat ik op die manier wel de ambitie heb gekregen om in de cultuursector terecht te komen.”

is een hele andere “Het wereld dan die van Pukkelpop of Studio Brussel

Maar ook andere dingen hadden een invloed op zijn beroepskeuze. “In Sint Rita had ik les van Koen van Meel, mijn muziekleraar die meewerkte aan Schoolrock. Ik ben met hem naar optredens beginnen gaan in het derde middelbaar. Een van de eerste concerten dat ik met hem deed, was er één van DJ Shadow in de Ancienne Belgique (AB). Ik denk dat het de eerste keer was dat Dj Shadow in België was. Ik was een erg grote fan en ik had zelfs zijn platen mee naar zijn concert genomen. Voor het optreden zag ik hem staan en ben ik naar

hem toegestapt. Hij gaf me een hand en een handtekening op één van mijn platen. Dat moment was voor mij erg speciaal. Iedereen in het publiek zag dit, maar ik, als 15-jarige, was de eerste die een handtekening en een hand kreeg van hem.” ‘Hogere cultuur’ Vandaag is De Rycker zelf manager van onder andere Liesa Van der Aa, Stuff. en Sir Yes Sir. Drie verschillende paden om te bewandelen. “Bij Sir Yes Sir, bijvoorbeeld, maken we een plaat, proberen we een single te lanceren, op Studio Brussel te komen,… Met Liesa Van Der Aa proberen we andere dingen uit. Ze maakt meer experimentele muziek die je niet meteen op de radio zal horen. We maken een plaat, waar een hele productie bij komt kijken, die ook mee op het podium komt te staan. Deze gaat dan in de plaats van bijvoorbeeld in de AB, in de Single in première. Eerder een ‘hogere cultuur’ zou ik zo durven zeggen. Dat is niet per se beter, maar voor mij is dit intrigerend, aangezien het een totaal andere wereld is dan die van Pukkelpop en Studio Brussel.” Voor velen lijkt het de job van hun leven, maar beroep wordt echter onderschat. “Je werkt niet altijd overdag. Het komt vaak voor dat je ’s avonds ook nog verplichtingen hebt, bijvoorbeeld concerten... Soms denk ik, stel dat ik ooit kinderen of een gezin heb, dan kan ik mij inbeelden dat dat wel moeilijk zou worden. Het is heel interessant in de muzieksector werken en ik doe het graag, maar soms weet ik niet of ik het heel mijn leven wil blijven doen.”


Hendrick De Rycker bij de merchandise stand op een concer van Sir Yes Sir

foto: Ceelke Van Nuffelen



Ceelke Magazine