Page 1

België - Belgique P.B. 9000 Gent 1 BC 0400

Afgiftekantoor Gent 1

Casa Prosa is de 3-maandelijkse nieuwsbrief van Casa Rosa v.z.w. editie: jan/feb/maa 2004 erkenningsnr.: P309737 abonnementsprijs: 5 euro

Casa Rosa wordt gesteund door de provincie Oost-Vlaanderen en door de stad Gent v.u.: Bruno Terryn, Kammerstraat 22, 9000 Gent

bezoek ook onze website: www.casarosa.be

Inhoud

2004

1

Ze zeggen

2

Uit het nieuws

2

Casa Prosa in gesprek

3

Stans De Meulder

7

Kalender

8

2004 2004 wordt alweer een cruciaal jaar voor Casa Rosa. Het is trouwens het vijfde werkjaar. In die jaren is al heel wat verwezenlijkt: het foyer is een aantrekkingspunt voor de gehele regio, de infowinkel is nu op drie dagen open en krijgt meer bekendheid en bezoekers; de ‘Holebifederatie’ en ‘Wel Jong, niet hetero’ hebben hun vaste stek gevonden in het gebouw en de vergaderzaaltjes op de eerste verdieping hebben een opfrisbeurt gekregen. Het overleg met de verschillende groepen is geïntensifieerd en het Oost-Vlaams overleg broedt op verdere plannen. In de Raad van Bestuur is een hoop energie en ervaring bijeengebracht. Zij beloven ook het komend jaar deze energie aan te wenden voor de verdere ontplooiing van het huis. Ik wil hen in het begin van het jaar daarvoor extra bedanken. Daarbij is in de persoon van Stans De Meulder (zie blz 7) onze eerste medewerkster in dienst gekomen, die stimuleert waar nodig en de planning opvolgt. Het wordt immers een zwaar jaar, vooral materieel gezien. Momenteel lopen de gesprekken met de architect voor de verbouwing (2de fase) naar het einde, waarna onderhandeld wordt met de Stad en de aanbesteding kan uitgeschreven worden. De werken moeten

Bruno Terryn, Voorzitter in het najaar van 2004 zeker van start gaan. Er komt een nieuw dak, de zolderruimte wordt uitgebouwd tot een grote polyvalente ruimte, de trapzaal wordt aangepakt en de zichtbaarheid wordt vergroot. Een werk van minimum 200.000 à 250.000 euro. De werken worden betaald door de Stad Gent (eigenaar van het gebouw) maar als houder van de ‘erfdienstbaarheid’ zal Casa Rosa dit over 20 jaar, althans gedeeltelijk, moeten terugbetalen. Op het fundraisingdiner van 23 november is echter gebleken dat het Casa Rosa-poject op heel wat sympathie en financiële steun kan rekenen. Opnieuw werd 5.000 euro langs die weg verzameld. Daarbij kwam nog een extra gift van 2.000 euro van onze grootste jaarlijkse weldoener (J.B) waarmee de grote inkomdeur geverfd werd en de vergaderzaaltjes op de eerste verdieping. Met deze steun bewijst de holebigemeenschap dat ze het project schraagt en draagt. Het moet trouwens zo. Als minderheidsgroep zullen we altijd voor onze rechten, hoe vanzelfsprekend ook, moeten opkomen en alleen sterke groepen kunnen dat. Voor al deze waardering en steun die we mogen ontvangen onze oprechte dank. Moge het ook voor jullie een aangenaam en vruchtbaar nieuw jaar worden.

1


Ze Zeggen...

V

oor mij was het een grote verrassing toen ik voor een vrouw viel. Alsof ik in een donkere kamer zat en plots iemand het licht aanstak. Ik geniet nu van iets dat ik nooit eerder heb gehad, zelfs niet als dertienjarige. Weet je: ik dacht vroeger dat ik nooit echt gelukkig zou worden. Maar ik ben blij dat ik me vergist heb. Ik zou nooit in mijn leven weer twintig willen zijn. Sarah Bettens van K’s Choice in De Morgen van 4/10/2003

H

et homohuwelijk kadert in het respect dat we moeten hebben voor elkaar, dus dat kun je er niet uitlichten, want dan doe je hele problematiek onrecht aan. Je kunt zelfs zeggen, al is dat een gevaarlijke redenering die heel moeilijk over te brengen is, dat homo’s door dat zogenaamde homohuwelijk pas echt gediscrimineerd worden. Want ze worden gedwongen om zich aan te passen aan een instelling die ze eigenlijk niet vertegenwoordigen. Het huwelijk is vanuit de traditie een verbond tussen man en vrouw. Laat homo’s iets nieuws uitvinden, in plaats van hun eigen authenticiteit te miskennen. Waarom mogen ze niet zichzelf, anders zijn? Dat conformisme van deze tijd, alles in dezelfde patronen, vind ik zeer beperkend.. Gerard Bodifiée in Knack 24 september 2004

H

omokoppels met kinderen? Hm, dat is weer iets nieuws in de maatschappij. Is het dan niet zo dat een van die mannen meer vrouwelijke hormonen heeft die hem in staat stellen de ‘vrouwelijke’ taken op zich te nemen. Neen? Dat zijn eigenlijk allemaal nogal delicate dingen. Dat soort zaken moet rijpen. Nu wordt het homo-huwelijk echt in de spotlights gezet, maar hoe denkt men er over tien, twintig jaar over. Een van de gehuwde homokoppels is naar ’t schijnt alweer uit elkaar. Dus dat is het ook niet. Het is in ieder geval geen verzekering dat het beter is, hé. Jef Nijs (76), geestelijke vader en striptekenaar van Jommeke in de Morgen van 29/11/2003.

Uit het nieuws Discriminatie 1 “Onze kerken staan open voor iedereen, maar we kunnen homoseksualiteit niet goedkeuren. Die mensen zijn op zoek naar God en we willen hen helpen. Maar als ze Jezus kennen zullen ze erkennen dat homoseksuele relaties ongepast zijn’ Kapelaan Nigel Walker van de Anglicaanse kerk in Brussel n.a.v de wijding van de openlijke gay Gene Robinson tot bisschop van New Hampshire (VS). De morgen 8/11/2003 Discriminatie 2 Homoseksuele leraars hebben vaker dan hetero-collega’s te maken met ongepaste nieuwsgierigheid naar en spottende opmerkingen over hun privé-leven. Dat gebeurt zowel door leerlingen als door leraren, blijkt uit een onderzoek in opdracht van het COC (Nl) en enkele onderwijsorganisaties. Op beroepsscholen zijn de problemen het grootst. Op scholen met goed omschreven omgangsregels komen ze minder voor. Voor de jongeren heeft 40 % last van discriminatie. Bijna 50 % zegt dat vooral allochtone jongeren zich daaraan schuldig maken. Discriminatie 3 In de Nigeriaanse deelstaat Bauchi is een jongeman veroordeeld tot steniging wegens sodomie. Hij is schuldig wegens seksuele betrekkingen met 3 jongens. De beklaagde is veroordeeld op basis van het Islamitische recht, dat sinds enkele jaren ingevoerd is in het noorden van het land. TV-tekst 25/09/ 03 Discriminatie 4 Het stadsbestuur van Gent beslist als eerste om een meldpunt voor discriminatie te openen. Te vele holebi’s krijgen nog negatieve reacties: één op tien van de holebi-kinderen wordt nog buitengezet, verhuurders weigeren nog altijd een contract af te sluiten, nog altijd vallen er ontslagen en op scholen worden holebi’s al te dikwijls gepest. Daardoor is er veel eenzaamheid en angst bij hen. Naar schatting wonen er meer dan 20.000 holebi’s in de Stad. Het meldpunt maakt deel uit van een beleidsplan dat de openheid en de verdraagzaamheid in de stad moet vergroten. Het plan wordt in de loop van deze maand door de gemeenteraad besproken en ongetwijfeld goedgekeurd. Schepen Martine De Regge zal het met vuur verdedigen. Majoor Bosschardt

Majoor Bosschardt loopt al jaren in Amsterdam rond in haar kleurrijke uniform van het leger des Heils. Ieder die Amsterdam bezocht heeft haar als dusdanig gezien, onvermoeibaar in haar ijver voor het goede. Negentig jaar is ze nu en nog altijd tegendraads. ‘Ik heb nooit begrepen waaarom ze (Het Legers des Heils) over een lesbisch stel niet moeilijk deden. Dat was volgens PUBLICITEIT het Leger een noodsituatie. Twee mannen, dat was pas raar. Ik heb nooit gesnapt waarom een kind dat met een stijf beentje geboren werd als ‘zielig’ werd aangeduid en een homo dan als ‘slecht’. Dat is toch een dubbele moraal. Op grond van de Bijbel kan je zeggen dat het verkeerd is, maar je moet het wel in de tijd plaatsen. Ik vind alleen dat er een ‘bakfout’ in homo’s zit. Het is absoluut geen zonde’. Gay krant 495

2


Ik voel me goed als observator. De holebi-beweging heeft vogels van diverse pluimage tussen zijn gelederen. Naast de activisten ook veel stille werkers. Bart Hellinck hoort daarbij. Met doorzetting en veel monnikengeduld bouwt hij verder aan het holebi-archief en - geschiedenis. Niet direct om succes te halen of een persoonlijk verhaal te vertellen, maar interessant voor nu en de volgende generaties.. Op een herfstige dag bel ik aan om meer te vernemen. CP: Je bent al lang rond de homobeweging aan het werken. Eerst bij Verkeerd Geparkeerd, dan met je licentiaatsverhandeling, later bij de stichting van Casa Rosa en ten slotte lig je mee aan de basis van het homoarchief. Vanwaar die roeping? Ik weet het eigenlijk niet. Misschien kan jij daar zelfs beter een antwoord op geven dan ik, want jij behoort tot de Gentse pioniersgeneratie en bent dus al veel langer actief. De aard van het beestje misschien? Het belangrijkste vind ik in elk geval dat ik het graag doe, dat ik me niet verveel en dat ik nog elke dag bijleer.

zaak streden. Maar is dat niet eerder gezonde rivaliteit waarbij ieder met zijn inzicht en zijn talent aan de kar getrokken heeft? Ja en neen. Iedereen heeft inderdaad met zijn/haar inzicht en talent aan de kar getrokken. Maar je kan dat echt niet altijd catalogeren als gezonde rivaliteit. Ook al hoop ik dat de publicaties niet het beeld geven dat er meer tegen mekaar dan voor

de goede zaak is gestreden, want dat is hoogstens tijdens enkele kortere periodes het geval geweest. Sowieso zijn er natuurlijk in die halve eeuw, zoals in elke vereniging,, heel wat conflicten geweest. Omwille van karakteriële onverenigbaarheden, sterke ego’s, verschillen in visies en achtergronden, onvermogen om ‘voor de ploeg te spelen’,… Maar onmiskenbaar ook ten gevolge van de omstandigheden: een gebrek aan middelen en steun en ervaring, een maatschappij die nog heel wat vijandiger stond, enzovoort. In tegenstelling tot de ook daar onvermijdelijke, soms hoogoplopende ruzies bij de plaatselijke duivenmelkersvereniging of kaartersclub is het spijtige in ons geval dat de homo- en lesbiennebeweging in essentie toch een emancipatiebeweging is, en dat de verdeeldheid die emancipatie niet altijd geholpen heeft. En soms ook weer wel…

CP: Hoe was het om als enige zoon ‘homo’ te zijn? Hoe reageerden je ouders? Ik weet dat ook je moeder in de homobeweging actief is/was? Wie stimuleerde hier wie? Eigenlijk herinner ik me niet zoveel van die periode voorafgaand aan mijn coming out, voornamelijk omdat ik daar, denk ik, niet zoveel mee bezig was. Bijvoorbeeld omdat ik toen ook al erg actief was, onder meer op sportief vlak. En misschien ook wel omdat ik vrij gerust was in de reactie thuis. Eenmaal ik echter de tijd had (en genomen heb) om alles voor mezelf op een rijtje te zetten, is alles rap verlopen. Zoals verwacht, vormde dit thuis geen enkel probleem, al vreesde mijn vader dat mijn leven daardoor ietwat moeilijker zou verlopen. Hoe dan ook ben ik eind 1990 bij Verkeerd Geparkeerd verzeild geraakt. En enkele jaren later is mijn moeder mij daarin gevolgd door mee de Werkgroep Ouders op te richten (1). Maar dat was uiteindelijk haar eigen beslissing: ik heb ze daartoe niet moeten aanzetten. CP: In je licentiaatsverhandeling (2) en later in de brochure ‘Een eeuw (in) beweging’(3) lees ik dat de pioniers voortdurend in een strijd gewikkeld waren, meer tegen mekaar dan voor de goede

3


CP: In hoofdzaak ben je nu bezig met het homo/lesbisch archief Fonds Suzan Daniel (4). Waarom en hoe ga je daarbij te werk? De aanzet voor het Fonds werd eind 1995 gegeven. Een zestal mannen en vrouwen die met de nodige interesse de resultaten van de homo/lesbische studies in het buitenland volgden, konden niet anders dan vaststellen dat er in België/Vlaanderen nagenoeg niks op dat vlak gebeurde en dat - wat nog erger is - het bronnenmateriaal hiervoor al voor een stuk verloren was gegaan èn nog elke dag quasi achteloos verloren ging. Anno 2003 is het zo nagenoeg onmogelijk om ons nog een beeld te vormen van hoe het een eeuw of vijftig jaar geleden was om in ons land homo/lesbisch te zijn, hoe iemand zichzelf als homo/ lesbienne zag of door anderen werd gezien, hoe hij of zij vorm probeerde te geven aan zijn/haar relatie(s),… In eerste instantie wilden wij dus zoveel mogelijk van dat, om het in modieuze termen te zeggen: homo/lesbisch erfgoed redden. Daarvoor werd de steun gezocht van bestaande archiefinstellingen zodat we mede dankzij hun know how en mogelijkheden kunnen zorgen voor een professionele bewaring, ontsluiting en consultatie van die getuigen van ons heden en verleden. In de praktijk interesseren we ons in alle mogelijke materiaal betreffende homoseksualiteit/lesbianisme. Dus zowel stukken afkomstig van het verenigingsleven (verslagen van vergaderingen, affiches, websites, e.d.) en het uitgaansleven (bvb. allerhande promotiemateriaal), maar ook betreffende elk van onze individuele levens (foto’s, (liefdes)brieven, dagboeken,…). En daarenboven natuurlijk ook boeken, tijdschriften, porno, gadgets, enz. CP: Wat heb je al gerealiseerd in die jaren en wat zijn de verdere plannen? Het Fonds is een vrijwilligersorganisatie met een uiterst beperkt budget. Toch zijn we er alvast in geslaagd ongeveer 300 lopende meter homo/lesbisch archief- en documentatiemateriaal te verzamelen, vanaf ongeveer 1945 tot vandaag, waaronder de archieven van bvb. FWH, De Homokrant, de Leuvense Studentenwerkgroep Homofilie, Suzan Daniel, Atthis, Paul Rademakers, en vele anderen. Bovendien is ons nog heel wat materiaal beloofd. Maar we blijven kritisch voor onszelf. We hebben nog te weinig en te eenzijdig materiaal. Dag in dag uit verdwijnt er nog veel. Omdat men het Fonds niet kent of omdat na een sterfgeval de familie zich niet

4

snel genoeg kan ontdoen van dat ‘compromitterende’ materiaal. Ondanks onze beperkte middelen moeten we in de toekomst nog meer (proberen) doen. Onze naambekendheid vergroten. Nog duidelijker aangeven dat we in alles geïnteresseerd zijn en dat dit ook historisch/cultureel waardevol materiaal is. Nog intensiever op zoek gaan naar archieven en de bestaande contacten onderhouden. Nog meer de resultaten van onze werking laten zien. En onvermijdelijk ook blijvend op zoek gaan naar bijkomende financiële middelen en extra vrijwillig(st)ers. Het is een hele boterham voor het huidige handvol vrijwillig(st)ers, maar we zijn erg gemotiveerd.

Op dit vlak ben ik het niet met je eens. Je kan Suzan moeilijk kwalijk nemen dat ze maar een jaar actief is geweest: ze is nu eenmaal door anderen uit haar eigen organisatie gebonjourd. Welke criteria zou je trouwens hanteren om af te wegen wie hoeveel - en meteen ook: wie het meest

CP: Is het archief vrij toegankelijk? Onze collectie is in principe alle werkdagen vrij te consulteren. Toch moeten we hierbij enkele kanttekeningen plaatsen. Met betrekking tot het archiefmateriaal moeten we immers rekening houden met de privacybescherming. Iemand die ons bijvoorbeeld zijn/haar dagboeken of liefdesbrieven heeft geschonken, wil niet noodzakelijk dat die meteen door iedereen kunnen ingekeken worden. En zelfs als hij of zij dat wil, moeten we onze voorzorgen nemen met betrekking tot de andere personen die in deze documenten worden vernoemd. We zijn ons alvast erg bewust van onze verantwoordelijkheden op dat vlak. Verder is de informatiesector sowieso nogal arbeidsintensief. Onvermijdelijk is slechts een deel van onze collectie ingevoerd in de catalogus. Maar hoe dan ook staan er hier in Gent, wat het bibliotheekmateriaal betreft, momenteel al meer dan 500 tijdschriftentitels, van de jaren ’50 tot nu, ter beschikking. CP: Krijg je voldoende waardering voor het verzamelen van dat ‘oud papier’? Hoeveel mensen uit de homo- en lesbiennebeweging hebben voldoende waardering gekregen of krijgen dat vandaag? Voor die waardering hoef je het dus niet te doen. Je doet het omdat je er zelf van overtuigd bent dat het van belang is, en (hopelijk) omdat je het leuk vindt. CP: Met de naam ‘Suzan Daniel’ scoor je niet hoog. Je promoveert een vrouw die slechts enkele maanden actief was tot het boegbeeld van de homobeweging. Hebben anderen niet meer gedaan?

- heeft gedaan en dus recht heeft op ‘een naam’? Onze keuze voor die naam impliceert trouwens absoluut niet dat we de verdienste van alle anderen niet zouden (willen) erkennen! Ik denk en hoop dat we in de loop van onze werking al voldoende hebben bewezen dat het niet zo is.


Hoe dan ook heeft Suzan de verdienste de allereerste te zijn geweest die erin is geslaagd een op emancipatie gerichte homo- en lesbiennegroep op te richten. Of anderen na haar langer actief zijn geweest, verandert niks aan dat simpele feit. Bovendien hadden we nog enkele redenen

dergelijks te ondernemen, wenselijk was. Tot slot was Suzan door iedereen vergeten, en dus in zekere zin een ‘neutrale’ figuur. Gezien de conflicten waarover we het al eerder hadden, had de keuze van een andere pionier bijna onvermijdelijk tot gevolg gehad dat we meteen in een bepaald kamp waren geplaatst of op bepaalde tenen hadden getrapt. Om al die redenen was en is ‘Suzan Daniel’ zonder enige twijfel de beste keuze. CP: Kan de individuele homo en de beweging iets leren uit de geschiedenis van de homo-emancipatie of is dat gewoon een weetje? Heb jij iets uit die studie geleerd, niet alleen als ‘geschiedkundige’ maar ook als mens? Leren we überhaupt iets uit de geschiedenis of is het L’histoire se repète? Oei, moet ik hier in slechts enkele zinnen op antwoorden? De studie heeft me in elk geval geleerd dat er in het verleden al zoveel is gedaan, geprobeerd, gediscussieerd, verwezenlijkt,… waarvan men nu meestal geen weet meer heeft. Waardoor bijvoorbeeld discussies opnieuw worden gevoerd, zonder erbij stil te staan waarom vroeger de ene of de andere beslissing is genomen. De studie heeft me inzicht gegeven in de oorsprong van bepaalde gevoeligheden, waardoor ik denk (en hoop) dat ik er beter mee overweg kan. Ze heeft me het bewustzijn bijgebracht dat de situatie voor homo’s en lesbiennes vroeger heel anders is geweest, en dat onze huidige ‘gunstige’ situatie niet noodzakelijk altijd zo zal blijven. En ze heeft me het werk doen waarderen van diegenen die me voor zijn gegaan. Ik hoef niet altijd en over elk onderwerp hun meningen te delen om respect op te brengen voor wat ze hebben gedaan of geprobeerd. Dat zijn enkele dingen die ik persoonlijk heb geleerd. Maar of ‘we’ iets uit de geschiedenis leren? Ik denk gewoon dat ‘we’ daarvoor die geschiedenis nog altijd niet (genoeg) kennen. Maar dat is dan de individuele verantwoordelijkheid van elk van ons.

om het Fonds naar haar te vernoemen. ‘Suzan Daniel’ is een pseudoniem, en voor ons als historische vereniging verwijst dat naar een tijd waarin het leven voor de meeste homo’s en lesbiennes toch minder rooskleurig was dan vandaag en het werken met pseudoniemen, zeker om iets

CP: Hoe moet het nu trouwens verder? Het is erg waarschijnlijk dat vanuit verschillende hoeken de vraag zal opborrelen of de holebibeweging nog wel nodig is. Op zich is dat niet nieuw: in de loop der tijden weerklonk regelmatig al de idee dat het maximum toch bereikt was en werd in een ruk de noodzaak van de beweging in vraag gesteld. Maar na de openstelling van het burgerlijk huwelijk en de goedkeu-

ring van de antidiscriminatiewet lijkt het risico groter dan ooit dat een grote groep mensen dit nog gaat geloven ook en dat bijgevolg de mobilisatiekracht eronder gaat lijden. Het lijkt me dus belangrijk dat de groepen op het terrein, en niet in het minst de Holebifederatie en Wel jong niet hetero, zich hierover bezinnen en er zich tegen wapenen. Want er is nog heel wat te doen. CP: Je zette recent een tentoonstelling op rond Roger Vertongen. Wat is zo merkwaardig aan die man? Waarom kwam die tentoonstelling niet in één moeite ook naar Gent en Antwerpen? Roger Vertongen (1929-1989) was wellicht ooit gebeten door de ‘verzamelaarsmicrobe’. En dat gecombineerd met zijn achtergrond heeft een kwalitatief en kwantitatief enorm rijk archief opgeleverd. Als SABENA-personeelslid heeft hij veel en vlug grote delen van de wereld leren kennen, en daardoor was hij dus snel op de hoogte van wat er zich op homovlak aan de overkant van de oceaan aan het ontwikkelen was. Als kunstliefhebber kwam hij in contact met allerhande kunstenaars, zoals Tom of Finland, Jean Cocteau en Jean Marais, Al Shapiro (ps. Jock),… En via het beantwoorden van zoekertjes – een van zijn andere hobby’s – had hij op alle continenten kennissen en vrienden zitten. Dit alles, en nog veel meer, is in Rogers archief terug te vinden. Dat de tentoonstelling enkel in Brussel te zien was, heeft uiteindelijk opnieuw met onze beperkte middelen te maken, maar ook met de infrastructuur van de roze huizen. Het is onze verantwoordelijkheid goed zorg te dragen voor onze collectie. En dat betekent dat je niet zomaar achteloos wat papieren uitspreidt op een tafel, maar integendeel gebruik maakt van afsluitbare tentoonstellingskasten. En dat kost allemaal. Nu, als de vraag (èn de praktische assistentie) vanuit de roze huizen er komt, zijn wij zeker bereid iets op poten te zetten. CP: In een cruciale periode (2000-2003) was je ook beheerder van Casa Rosa. Tot mijn grote verbazing nam je dit jaar ontslag. Ben je moe gestreden? Absoluut niet. Maar ik was al ongeveer tien jaar actief in Casa Rosa en zijn voorganger, de Gentse Homo- en Lesbiennebeweging. En het Fonds slorpt zoveel van mijn tijd op dat ik al een hele tijd nauwelijks nog iets kon bijdragen aan Casa Rosa. Uiteindelijk heeft een organisatie niks aan papieren leden, zodat het me dan ook logisch leek om op dit vlak

5


vlak een stapje terug te zetten. En zie hoe goed het met Casa Rosa gaat sinds mijn terugtreden: een personeelslid, provinciale subsidiëring, weldra een oplossing voor het belangrijke dossier van de verdere verbouwingswerken,… Zo te zien had ik veel eerder de stap moeten zetten. CP: De Joden melken al 50 jaar hun verdrukking onder het Nazi-bewind uit. Ze overspoelen de tv voortdurend met herdenkingsprogramma’s en in elke stad staat er wel een monument of een museum voor de slachtoffers. Waarom doen de homo’s dat niet? Moet er niet een museum komen voor de vervolgde homo’s niet alleen onder het nazi-bewind maar over enkele eeuwen heen? Ten eerste mag en kan het leed dat de genocide heeft veroorzaakt natuurlijk niet worden geminimaliseerd en vergeten. Het woord ‘uitmelken’ vind ik in die context dan ook niet echt correct. (Het gebruiken/ misbruiken van die tragedie voor minder eerbare politieke doeleinden vandaag is dan weer een ander verhaal.) Ten tweede ben ik vanzelfsprekend geen principieel tegenstander van een homomuseum, maar waar zouden we de financiële middelen moeten vinden? Bovendien lijkt het me zinvoller een dergelijk initiatief een positievere invulling te geven – we hebben ons toch ook wel al goed geamuseerd, nee? – zonder evenwel die zwarte bladzijden van ons verleden te vergeten. En het lijkt me minstens even zinvol om erover te waken dat bijvoorbeeld het ‘roze verleden’ van

6

Antwerpen en Gent in hun toekomstige stadsmusea niet wordt ‘vergeten’. CP: Ik heb je nooit iets anders weten drinken dan ‘water’. Je hebt geen rijbewijs. Je leeft bijna als een monnik en asceet. Is dat de prijs voor de wetenschap? (lacht) De eerste twee elementen van je analyse kan ik moeilijk tegenspreken. Maar een monnik en een asceet zou ik mezelf toch zeker niet noemen. Het schijnt trouwens dat stille waters diepe gronden kunnen hebben. Maar hoe dan ook sta ik inderdaad niet erg graag op de voorgrond. Ik voel me erg goed in de rol van ‘neutrale’ observator; degene die vanop afstand de zaken gadeslaat en registreert en dan soms later poogt er de kroniek van te schrijven. T.S.

Belangrijk: de vrienden van Casa Rosa organiseren in het voorjaar een bezoek aan het Holebi-archief, waarbij Bart Hellinck onze gids zal zijn. Meer informatie in de kalender.

Voetnoten 1. Werkgroep Ouders van Holebi’s, p/a Kalkoenlaan 37, 9032 GentWondelgem Inlichtingen: Tel 09/ 344 77 58 Familie Raemdonck of http://come.to/wogh 2. Bart Hellinck, Bijdrage tot de geschiedenis van de homobeweging in Vlaanderen 1953-1985, licentiaatsverhandeling geschiedenis 1995 3. Een halve eeuw (in ) beweging, een kroniek van de Vlaamse holebibeweging, Holebifederatie 2002 4. Fonds Suzan Daniel, PB 569, 9000 Gent 1. Inlichtingen: 09/223.58.79 of www.fo,dssuzandaniel.be. Een deel van de collectie van het Fonds bevindt zich in AmsabInstituut voor Sociale Geschiedenis, Bagattenstraat 174 te Gent, en kan er tijdens de kantooruren geraadpleegd worden.


Stans De Meulder de nieuwe werkkracht bij Casa Rosa Casa Rosa heeft op 8 september haar eerste vaste werknemer Stans De Meulder in dienst genomen. Met de aanwerving van Stans De Meulder wil Casa Rosa de werking van het huis verbeteren. Zo zal de dagelijkse communicatie met de huurders van de kantoren en zalen nu een stuk vlotter verlopen. Zij zal de verbouwingswerken mee opvolgen, toezien op het beheer van het huis en de verhuur van de polyvalente vergaderzalen. Daarnaast is Stans een spreekbuis naar de media, een aanspreekpunt voor de verschillende verenigingen en een contactpersoon voor de regionale Oost-Vlaamse groepen. Na vier maanden ijverig inwerken in Casa Rosa is het hoog tijd om haar beter te leren kennen en haar te vragen wat er al allemaal gebeurd is en te gebeuren staat. CP: Hoe zijn de eerste weken je bevallen? Voel je je hier al wat thuis? Stans: Absoluut. Iedereen heeft me de tijd gegeven om me rustig in te werken. Ik heb op twee maanden tijd heel veel bijgeleerd over Casa Rosa en de verschillende groepen die eraan verbonden zijn. Ook de verschillende huurders in het huis, van de Holebifederatie en van Wel Jong Niet Hetero, hebben me met open armen verwelkomd. CP: Was je zelf al verbonden aan één van de groepen? Stans: Neen, ik heb zelfs nooit echt in het verenigingsleven gezeten. Het was dus wel even aanpassen in het begin. Ik ben zelf ook hetero dus ik heb nog heel veel te leren over de holebicultuur in het algemeen. CP: Wat sprak je vooral aan in deze job? Stans: Toen ik de vacature las in de Zondagskrant klikte het meteen. Het is een job waar ik me creatief in kan uitleven en dus veel initatief kan nemen. Ook werken met vrijwilligers is zeer verrijkend. Het enthousiasme en de inzet van die mensen is heel motiverend. Samen werken voor één gezamenlijk doel is echt leuk. Dan zijn er ook nog praktische redenenen waarom de job me aansprak, het is namelijk vlakbij, ik

moet de Vrijdagsmarkt maar oversteken en ik ben al thuis. Ik heb een zoontje van elf maanden dus ik kan de tijd die ik zo uitspaar goed gebruiken. CP: Wat waren de reacties van je familie en vrienden? Stans: Mijn vrienden waren allemaal zeer enthousiast over de nieuwe job. Mijn familie daarentegen niet. Ik ben eerlijk gezegd wel verschoten van hun negatieve reacties. Ik denk dat ze gewoon eens op bezoek moeten komen in Casa Rosa en de mensen die hier werken leren kennen. CP: Heb je al veel sympathieke mensen leren kennen bij Casa Rosa? Stans: (lacht) Dé sympathiekste in Casa Rosa is zonder enige twijfel Karin Buys. Ik zou dat natuurlijk wel zeggen want zij is officieel mijn bazin. De Raad van Bestuur heeft afgesproken dat één van hun de operationele leiding op zich neemt zodat ik geen negen bazen heb. Ook hebben ze veel nagedacht over hun werknemersbeleid zodat ik me volledig gelukkig kan voelen op mijn werk. Er is bijvoorbeeld een bemiddelaar aangesteld die ik kan inschakelen als ik problemen heb met iemand van de Raad van Bestuur.

CP: Wat heb je de voorbije maanden al kunnen verwezelijken? Stans: Op de eerste plaats denk ik dat het belangrijk is dat er nu bijna altijd iemand aanwezig is in Casa Rosa. Het verstrekken van informatie is immers één van de belangrijkste doelstellingen van Casa Rosa. In de infowinkel zijn ook enkele praktische zaken in orde gebracht, zoals het plaatsen van een computerinstallatie voor de ruit, de bezoekers worden nu geregistreerd en er is een goede mailinglijst opgesteld van de pers, de groepen en geïnteresseerden. Ook in het huis is er al veel veranderd: de twee vergaderzalen zijn opgekuist en geschilderd door David en Pascal, onze twee klusjesmannen en de affichemuur ziet er properder uit. De zalen kunnen nu ook online gereserveerd worden. CP: Wat zijn de concrete plannen voor de volgende maanden? Stans: Ik zal zeker nog de andere roze huizen, in België en daarbuiten bezoeken om ideeën uit te wisselen. Ook zou ik graag het informatiegamma uitbreiden. Casa Rosa zal ook meewerken aan de Week van de Diversiteit. Kortom, ideeën genoeg!

7


Kalender Komende activiteiten Zondag 15 februari: Thé Dansant over het ganse gelijkvloers van Casa Rosa ten voordele van de vzw Inkom: 3 euro (gratis voor vrienden van Casa Rosa). Zaterdag 21 februari: Cursus doorverwijzing in Casa Rosa van 9.30 tot 17 u. Prijs: 5 euro, broodjesmaaltijd inbegrepen. Inschrijven eveline.urbain@holebifederatie.be

Tantes op de Rand Toneelgroep Ongehoordt opnieuw op de planken. Wekenlang heeft de groep gerepeteerd in Casa Rosa en op 22 februari zijn ze er klaar voor. Na het succes van hun vorig stuk ‘Gay Witje’ brengt de groep nu ‘Tantes op de rand van een zenuwinzinking’. Het verhaal gaat als volgt: In deze relatiekomedie zit Pedro, een echte ‘tante’ met een depressie nadat zijn partner hem heeft verlaten. Omringd door vrienden met goede raad, politieagenten, terroristen en hysterische vrouwen, probeert hij onder de hete Spaanse zon het hoofd koel te houden… met hilarische gevolgen. Alles wordt gekruid met een aantal temperamentvolle liedjes en gazpacho met een sterk slaapmiddel. Het geheel doet sterk denken aan de wereld zoals hij wordt geschilderd in de films van Pedro Almodovar.

Zondag 22 februari:

Waar: 22 februari: zaal Reinaert, Reinaertstraat 28, 9000 Gent om 15 u Reserveren: 0477/18 34 45 of via email: ongehoordt@skynet.be Prijs: 7.5 euro Belangrijk: voor de vrienden van Casa Rosa (full-lid), worden extra kaarten opzij gelegd. Een verdere uitnodiging volgt per brief.

Toneelvoorstelling Ongehoordt (meer uitleg hiernaast).

Fonds Suzan Daniel

Zaterdag 27 maart:

Het fonds Suzan Daniel beheert en archiveert belangrijke holebi-documenten en stelt zijn archief open voor ‘de vrienden van Casa Rosa’. Op 27 maart gaan we op bezoek. Eerst gaan we naar het stadsarchief waar archivaris Leen Charles speciaal voor ons diverse roze documenten bovenhaalt: de terechtstelling omwille van sodomie van Jan van Wetteren (1292), minderbroeders en augustijnen (1578) en beeldhouwer Jeroom Duquesnoy (1654). Vervolgens maken we een overstap naar de 20ste eeuw, waar we de confrontatie aangaan met een heleboel pareltjes uit de collectie. Het geheel staat onder de leiding van Bart Hellinck die al jarenlang zijn hart en ziel aan het Fonds wijdt (zie ook pagina 3-6 van deze Casa Proza).

Bezoek aan het Fonds Suzan Daniël olv Bart Hellinck (meer uitleg hiernaast). Vaste SALON activiteiten Aksent op Roze Elke zaterdag vanaf 20.00u. Verkeerd Geparkeerd (gemengd)

NIEUW Praatcafé Lesbiennes 50+

Wanneer: zaterdag 27 maart om 14 Waar: samenkomst aan de hoofdingang Casa Rosa Belangrijk: Deze gratis rondleiding is voorbehouden aan de vrienden van Casa Rosa. Een extra uitnodiging volgt per brief.

Elke derde zondag tussen 15.00u en 18.00u; info, bel 0494 440 013

Voorbije activiteiten

Infowinkel

7 novermber: spaghetti-avondje voor de medewerkers in het salon van CR 8 en 9 november: bezoek van enkele medewerkers van de infowinkel aan het COC Amsterdam 16 november: ontbijtvergadering van de Raad van Bestuur; gesprek over de toekomst van het OostVlaams Overleg 17 november: verdediging van het Casa Rosa-project bij de commissie van de provincie met het oog op de subsidie voor een full-time betrekking 18 november: Oost-Vlaams Overleg (alle Oost-Vlaamse Holebi-groepen) in Casa Rosa 19 november: Casa Rosa is aanwezig op de Cel Regionale Antennes in het Roze Huis in Antwerpen 22 november: Aksent op Roze organiseert een gespreksavond over transgender in Casa Rosa. De spreekster is Deborah. november: de vergaderzalen op de eerste verdieping zijn geverfd, ook de stoelen hebben een fris kleurtje gekregen. Dit alles was mogelijk dankzij de milde gift van Jules Braet en de hulp van David en Pascal, onze twee klusjesmannen. Zij schilderen nu de trappenhal.. 23 november: fundraising diner in het Sofitel, Gent (netto-opbrengst 5000 euro) 26 november: samenkomst met alle groepen die in Casa Rosa een ruimte huren 29 november: de medewerkers van Casa Rosa versieren de Infowinkel naar aanleiding van Wereld Aids Dag 5 december: overleg met de drie architecten die een ontwerp ingediend hebben voor de verdere afbouw van het huis

Elke maandagavond vanaf 20.00u (-26)

Je kan er niet alles maar wel veel vinden. Loop eens binnen! Open: maandag van 18-22 u en woensdag 15-21 u. Zaterdag infowinkel en babbelkroeg met taart van 16-19 u. Foyer Praat- en eetcafé in privé uitbating en wordt geleid door Geert Vervynckt. Open op ma, di, woe en vrij van 11-01u en op do, za en zo van 15-01u. Secretariaat Open: elke werkdag van 10u tot 18u. tel: 09/269 28 12 mail: stans@casarosa.be

8

casaprosa_0401  

België - Belgique P.B. 9000 Gent 1 BC 0400 Casa Prosa in gesprek 3 Inhoud bezoek ook onze website: Afgiftekantoor Gent 1 Casa Prosa is de 3-...

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you