Page 18

VERHAAL

Bart Van Nuffelen maakt toneel en schrijft kinderboeken over de stad aan het begin van de 21ste eeuw. Naar aanleiding van 1 mei schrijft hij liefdevol over zijn bomma, een ‘intense socialiste’. Foto’s: reporters

Een kwestie van kiezen Ja, sorry, ik kan er ook niets aan doen, maar ik ben extreem goed gezind vandaag. Ik weet het; dat is meer iets voor kleine huisdieren en kinderen als ze mogen gaan zwemmen. Dat is nog net aanvaardbaar van puberjongens die net voor de eerste keer hebben getongd op de rolschaatsbaan. Maar dat is vooral niets voor volwassen mannen. En dat ben ik intussen; volwassen, hoe vaak ik ook gedrag vertoon dat daar in schril contrast mee staat. Gisteren bijvoorbeeld was ik nog bijna de hele middag een verongelijkt jongetje, maar daarover zo dadelijk meer. Maar dus vandaag, dames en heren, ben ik extreem goed gezind. En dat dankzij de Japanse kerselaar in het park, die vanochtend hoogst onverwacht in bloei stond (zo’n bloeiende kerselaar is zowat het mooiste dat ik ken - check het op google!) en die hele kleuren- en geurenpracht bracht me als vanzelf bij Annie Van Dael, mijn bomma. Ik zeg zelfs meer; die bloesempracht ís Annie Van Dael, aan wie dit stukje is opgedragen. Annie Van Dael was een intense socialiste, die van de Luchtbal per ongeluk in het socialistenonvriendelijke

18 | De Rooie Antwerpenaar

dorp Borsbeek terecht was gekomen. Daar verweerde ze zich heldhaftig en tot op hoge leeftijd tegen de verderfelijke invloeden die haar en de haren belaagden. Mijn broertje en ik vonden het prachtig hoe ze vertegenwoordigers van bijvoorbeeld de Bond zonder Naam of de Parochiefeesten te woord stond. Ge moet weten, ons bomma woonde op de eerste verdieping en als de bel ging, schuifelde ze naar het raam, opende dat, boog zich moeizaam naar buiten en riep bars; ‘Ja?’. En als het antwoord haar niet aanstond zei ze: ‘Een minuutje’, en dan wisten wij dat het tijd was om ons naar het andere raam te reppen om te zien hoe over die nietsvermoedende mensen de klaarstaande emmer water werd uitgekapt. Nadien sloot ze het raam en alsof er niets gebeurd was informeerde ze verder naar hoe het op school was geweest en ‘of we een koekske wilden, misschien?’.

Verongelijkt of goedgezind Annie Van Dael was een topbomma, die schuimbekte als Wilfried Martens nog maar op tv kwam en als hij sprak diende ze hem woedend van repliek. En steeds had ze het laatste woord; ze wachtte gewoon tot het interview af-

De Rooie Antwerpenaar - april 2014  
De Rooie Antwerpenaar - april 2014  

Ode aan de vrijwilligers

Advertisement