Page 1

n

laersh

uy

li

ch

el

s

Ca

de

k td oor Uk

De Hoorn mei 2010  41ste jaargang  800 expl.  nr. 394 maandblad  gemeenschapscentrum Candelaershuys  Ukkel

Bai Kamara jr


De Hoorn

INHOUD

erkend door de Vlaamse Gemeenschapscommissie

mei 2010 - 41ste jg - 800 expl. - nr. 394

colofon REDACTIERAAD: Leo Camerlynck, Jozef Denoyelle, Willy Peersman, René Weemaels, Bart De Smedt en Roos Pauwels Ondertekende artikels verbinden alleen de auteur OPMAAK: Roos Pauwels COVER: foto © Michael Pierrard REDACTIESECRETARIAAT: Roos Pauwels VERANTWOORDELIJKE UITGEVER: Thomas Roukens Brugmannlaan 433 1180 ukkel BRIEFWISSELING GC Candelaershuys Brugmannlaan 433 - 1180 Ukkel T. 02 343 46 58 - F. 02 343 69 89 candelaershuys@vgc.be www.candelaershuys.be

3-5

Tot ziens en welkom

6-7

Aperitief v/h Huys-concert: Brassband Bravoer

7

Muziekacademie

8-9

Concert: Bai Kamara jr

9

Veranderingen bij de MIVB

10

Ukkelse agenda

11

Ukkel vol bloemen

12-13

Wijkwerking: ACQU

14-15

Beleefd verleden

16

Verenigingsnieuws

17-18

Boeken in de bib

18

Verenigingsnieuws

19

sprUkkels

Het Candelaershuys respecteert uw privacy. Uw adres gebruiken we uitsluitend om u De Hoorn toe te zenden en u op de hoogte te houden van eigen activiteiten en van aanverwante organisaties in de Vlaamse gemeenschap in Brussel. U kunt uw gegevens in ons bestand altijd inkijken of aanpassen zoals voorzien in de wet van 8 december 1992 ter bescherming van de privacy.

2




tot ziens & welkom

Daar gaat Roos ... Wanneer u dit leest is cultuuranimator Roos Pauwels vertrokken uit het Candelaershuys, op weg naar Daarkom, het in de steigers staande Vlaams Marokkaans Culturenhuis in hartje Brussel, waar ze vanaf 1 mei directeur wordt. Roos Pauwels werkte meer dan 7 jaar in dit gemeenschapscentrum. Daarom, als centrumverantwoordelijke, collega en nauwe vriend, graag deze paar woorden, om ze uit te wuiven. Het was een raar telefoontje, die zondagmorgen in januari toen Roos me belde en vertelde dat ze gevraagd werd om vanaf mei vzw Daarkom te gaan leiden. We wisten eigenlijk niet goed wat zeggen op dat moment. En toch was het ook duidelijk: deze niet evidente, zeg maar moeilijke beslissing, maar o zo grote uitdaging kon Roos niet laten liggen. Het is een ongelooflijke en unieke kans om al haar talenten ten volle te laten renderen. Meer dan zeven jaar hebben we hier, samen met alle betrokkenen en in alle bescheidenheid, geprobeerd de “juiste” dingen te doen, en mensen te verrassen met spitante sociaal-culturele en artistieke “pikuurkes”. In alles wat we deden zochten we steeds naar de juiste onderbouw en motivatie. We hanteerden een zorgzame en kritische werkwijze waarin we steeds door ons bestuur werden gesteund en waarbij we het volste vertrouwen kregen (waarvoor dank!). De realisatie van elke activiteit die we bedachten was en is uiteraard enkel mogelijk met de hulp en onvolprezen inzet van ons klein personeelsploegske. Het was na al die jaren een meer dan hecht team geworden. Het vertrek van Roos uit deze ‘schone bende’ zal zich dan ook nog eventjes laten voelen.

Als programmatoren vormden Roos en ik een unieke tandem, ééndrachtig en complementair. Een pril idee werd overwogen en bekritiseerd, gewikt en gewogen en ging over en weer met de snelheid van een pingpongspel. En voor we het wisten hadden we weer, en dit speciaal voor u, een mooi plannetje klaar. Voorbeelden hiervan bij de vleet de laatste zeven jaar, ik denk bijvoorbeeld spontaan terug aan die fantastische lenteavond in Calevoet, met het wandelend aperitief met de wijnboxen en de chips “in de caddies van Roos & Rony”. Of aan het waanzinnig idee aan de Ukkelaar te vragen om om 18u een kunstwerk te brengen naar het Candel, om dan om 20u een tentoonstelling te openen. De talloze dingen die we samen organiseerden werden nog mooier door wat ik dan intern “de Pauwels- touch” noemde: het oog voor detail en het feit dat niet alleen de inhoud zelf van belang was maar ook de kwaliteitsvolle uitvoering ervan, ondanks de soms beperkte middelen. Dat was iets waar we blind konden op vertrouwen en dan ook maar al te graag een beroep op deden. Het wordt een mooie uitdaging, daar in Daarkom en ik weet nu al dat ze daar iemand hebben binnengehaald waarvan ze nog gaan opkijken. Niet alleen omwille van haar talenten, maar ook omwille van de manier waarop ze deze uitdraagt.

3




tot ziens & welkom

Bestuurders van Daarkom: u hebt een meer dan juiste keuze gemaakt, dat garandeer ik u. En ik kan het weten. Punt. Roza, het Candelaershuys zal anders worden zonder u. Namens de personeelsploeg, ons bestuur, de vele verenigingen, ons tof en trouw publiek, de redactie en de lezer van De Hoorn, maar ook namens mezelf, uwe maat, zeg ik u van harte dank voor het mooie en waardevolle werk en de vele kleurige rozen die je de laatste 7 jaar in Ukkel plantte. Wees gerust, we zullen regelmatig “onzen toer” blijven doen om ze water te geven, dat beloven we je. Ga jij nu maar een munttheetje drinken, daar in Daarkom. “Thank you for the Roses” (© deus) x Bart

De Vlaamse Gemeenschap en het Koninkrijk Marokko namen samen het initiatief om een Vlaams-Marokkaans Culturenhuis op te richten. Ze wilden een plek maken voor culturele kruisbestuiving tussen de gemeenschappen en noemden het Daarkom. Het Arabische woord ‘daarkom’ betekent ‘jullie huis’. Doe of je thuis bent. Dat zegt het helemaal. Daarkom kiest voor een gevarieerd interieur: theater, literatuuravonden, muziek, tentoonstellingen en de kunst van het dagelijkse leven. Dialoog en ontmoeting tussen gasten, bezoekers en toevallige passanten zullen zorgen voor een warm, levendig huis. Daarkom wordt een plaats waar mensen met diverse achtergronden

4

elkaar en hun culturen beter leren kennen. Kunstenaars, gastronomen, lifestylegoeroes, cineasten, schrijvers en kunstliefhebbers van alle leeftijden zullen elkaar ontmoeten en vinden bij Daarkom. Op een platform, in een laboratorium. Hartje grootstad. Je kan het fusion noemen, maar Daarkom wil vooral voor een frisse dynamiek zorgen, die bergen verzet en mee de toekomst tekent van hoe we samenleven. Daarkom zal gehuisvest zijn in de voormalige variétézaal ‘La Gaité’ aan de Wolvengracht. Zoals veelal met dergelijke grote bouwdossiers liep de verbouwing al een flinke vertraging op. Daarkom hoopt echter eindelijk haar deuren te kunnen openen in het voorjaar van 2011. Alvast van harte welkom! www.daarkom.be




... en daar is Lander Niet altijd simpel hoor, het vervangen van een cultuuranimator. Niet alleen moet hij of zij beschikken over de juiste algemene vaardigheden om die job uit te oefenen, hij/zij moet tevens voeling hebben met, en zich kunnen vinden in het concrete takenpakket in het Candelaershuys zelf, én zich kunnen inpassen in de toch wel aparte spirit van onze kleine personeelsploeg. Mede dank zij de professionele ondersteuning van de “VGC-Directie Personeel” bij de selectieprocedure werd Lander Exelmans weerhouden voor de job in Ukkel: Lander volgt dus Roos op. Lander leek ons iemand met de geschikte theoretische vorming en onderbouw, én met veel goesting om deze in de praktijk om te zetten, dit voor de verschillende doelgroepen die we willen bereiken. We denken tevens met Lander een goede “organisator” geselecteerd te hebben. Lander start zijn professionele loopbaan in het Candelaershuys, hij krijgt van ons alle kansen om zich snel thuis te voelen en zijn draai te vinden in het Ukkelse. We laten hem even zichzelf voorstellen Mijn naam is Lander Exelmans en ik ben 22 jaar oud. Ik ben afkomstig van Diepenbeek, Limburg. Een vijftal jaar geleden ben ik naar Brussel getrokken om sociale en culturele agogiek te studeren aan de Vrije Universiteit Brussel. Tijdens mijn studies heb ik kennisgemaakt met het sociaal-culturele werk in al zijn aspecten, waardoor ik nu heel veel goesting heb om dit in de praktijk om te zetten.

Tijdens die studies ben ik ook langzaamaan verliefd geworden op de stad Brussel. De grootstad en zijn randgemeenten, met elk hun eigen karakter, vind ik enorm boeiend. Als nieuwe cultuurfunctionaris zal ik proberen open te staan voor iedereen om voor elk wat wils op poten te zetten. Zowel voor de mensen die het Candelaershuys al kennen, maar ook voor de mensen die nu nog niet bereikt worden. Enkel zo kunnen we de naam van ‘open huis’ nog beter waarmaken en verder uitgroeien tot een echt Ukkels “gemeenschapscentrum”. In mijn vrije tijd ga ik graag naar theater- en comedy- voorstellingen. Maar het grootste deel van die tijd spendeer ik aan mijn grote passie: muziek. Op dat vlak zit ik dus goed in Ukkel! Ik ga vaak naar concerten, daarom is Brussel met al zijn concertzalen een droom voor mij. Ik drum zelf ook en de laatste tijd experimenteer ik veel in mijn geïmproviseerde homestudio. Maar ik ben evengoed te vinden voor een aangename babbel met een frisse pint op een zonnig (Ukkels) terras of in een gezellig café. Lander zal zich hier voornamelijk bezighouden met het “gemeenschapsvormende” luik van de werking, zeg maar alle activiteiten die we opzetten om het leven in Ukkel wat aangenamer te maken (de “aperitieven”, feest van de gemeenschappen, jaarmarkt, wijkwerking, 11 juliviering, sociaal artistieke projecten….). Lander wordt ook het aanspreekpunt van de verenigingen en de nieuwe redactiesecretaris van De Hoorn. Lander, alle succes toegewenst. Go!!!

5




aperitief van het huys-concert

Brassband Bravoer

foto © Jos Peeters

Voor dit tweede ‘klassieke’ concert in de reeks, gooien we het over een heel andere boeg: we kiezen voor het warme, overweldigende en opzwepende geluid van een Brassband. ‘Bravoer’ zal u tijdens een, zoals steeds, gesmaakt Aperitief van het Huys vergasten op muziek van o.m. Goff Richards, J.S. Bach, Rossini en Louis Prima. Het koperwerk wordt alvast geblonken en de pauken worden aangespannen. Welkom dus op 2 mei in het Boetendaalcentrum voor een glas en een mooie dosis blaaswerk!

6

De ontstaansgeschiedenis van de brassbands zou al terug gaan tot de 11de eeuw, maar in zijn huidige vorm moeten we de oorsprong vooral situeren tijdens het einde van 19de eeuw, op de achtergrond van de industriële revolutie in Engeland. Dit ging mede gepaard met de technische evolutie van een aantal koperblaasinstrumenten, maar werd vooral ingegeven door de maatschappelijke en sociale situatie van de snel toenemende arbeidersbevolking in de industriesteden. De brassbands waren niet alleen een uitlaatklep voor de arbeiders, maar voor werkgevers was, onder de vorm van ‘sponsoring’ van deze bands, dit ook een manier om mogelijke politieke of sociale onvrede in de kiem te smoren.


muziekacademie Een brassband is m.a.w. een typisch Britse orkestvorm en, zoals de naam het laat vermoeden, bestaat een brassband uitsluitend uit (een 30-tal) koperblazers, aangevuld met twee of drie percussionisten. Dat is meteen een groot verschil met de fanfare- en harmonieorkesten zoals wij die in Vlaanderen kennen. In een brassband spelen geen houtblaasinstrumenten mee. Brassbands worden gekenmerkt door een heel typische klankkleur. Die brassbandsound wordt in grote mate bepaald door de cornetsectie. Een cornet is kleiner dan een trompet en conisch van vorm. Daardoor heeft een cornet een rondere, warmere klank dan een trompet. De Tervuurse Brassband Bravoer wordt geleid door dirigent en componist Roger Derongé. Deze getalenteerde en gedreven muzikant-docent-componist-dirigent sleepte al tal van prijzen en medailles in de wacht. Hij kan dan ook buigen op een rijke ervaring bij tal van orkesten en opdrachtgevers. Bovenal is hij een enthousiaste en geëngageerde orkestleider die met hart en ziel zijn bandleden het beste van hun muzikale zelf laat geven. Bravoer telt een 30-tal jonge en iets minder jonge leden die met plezier en overgave de brassband-traditie in ere houden. Laat u meevoeren op de warme en melancholische tonen van deze brassband.

Aperitiefconcert: zondag 2 mei 2010 om 11u Boetendaalcentrum Dekenijstraat 98, Ukkel PRIJS: €5 Cultuurwaardebon wordt aanvaard info: 02 343 46 58 of candelaershuys@vgc.be

Echt muziek spelen, van binnen uit Met een klein gezelschap waren we die voormiddag samen, om uit te blazen. Om muziek uit onszelf te blazen, los van wat het papier voorschrijft. Al blijven de spelregels dezelfde, de bouwblokjes ook. Do, re, mi, fa, sol, la, si, do met af en toe een kruis en een mol, u kent ze wel. Zo veel zijn ’t er eigenlijk niet. Maar wat je er allemaal mee kan bouwen, onuitputtelijk, oneindig (wie herinnert zich er niet zijn lego bouwsels?). Moeilijk ook, ’t klinkt niet altijd. Er zijn wel wat spelregels. Niet alle lego-blokjes passen op elkaar of vormen samen een constructie die blijft staan. Simpel beginnen, eenvoudige patroontjes dus, dat werkt, dat klinkt. Bluesmuziek heeft dat in zich. 12 maten lang, noten die steevast dezelfde akkoorden sluiten, en daarna weer 12 maten hetzelfde patroon, en nog eens en nog … Dan weet je vooraf een beetje wat er mee accordeert. Echt een aanrader, dit moet u eens proberen, een echte kick zonder een druppel alcohol of één milligram coke. Spelen met muziek, echt muziek spelen, van binnen uit. Ik voel het, u komt volgende keer ook! Toneel: donderdag 3 juni 2010: P. Hymanslaan 2, 1200 Sint-LambrechtsWoluwe om 19u Jazz en Lichte Muziek: dinsdag 1 juni 2010 in de zaal Sazz’n Jazz Koningstraat 241, 1210 Brussel om 16u Academie voor Muziek en Woord Hoofdzetel: Kroninglaan 42, 1200 Sint-Lambrechts-Woluwe. Filiaal: Vervloetstraat 10, 1180 Ukkel Telefoon: 02/761.11.27 Directeur, Rudy Croon Gsm: 0476/73.98.81 e-mail: rudycroon@gmail.com www.muziekacademie1200woluwe.be

7




concert

foto © Michael Pierrard

Bai Kamara jr

Voor één van de laatste concerten van het seizoen zoeken we het eigenlijk ook wel dicht bij huis: de weliswaar in Sierra Leone geboren Bai Kamara jr woont in “downtown St Josse”, een echte “bxlboy” dus.

Indeed, BKJ, in keurig maatpak, pakte moeiteloos het Koninklijk Circus in, alleen met zijn stem en een akoestische gitaar. En straffe songs. Toen we hem recent, met groep deze keer, bezig zagen in de AB geraakten we meer dan overtuigd: vandaar: Bai Kamara Jr , voor u, op donderdag 27 mei in het Huys.

Het was Adriano Cominotto die, toen hij nog bij Vaya con Dios speelde, ons zei: “hou die gast van het voorprogramma in de gaten, die Bai. Want redelijk straffen toebak”.

Bai Kamara Jr. groeide deels op in Sierra Leone en deels in het Verenigd Koninkrijk, alvorens zich te vestigen in België in 1990. Beginnend als een veel gevraagde songwriter voor plaatselijke bands, en na

8


seniorencentrum zelf enkele groepen gevormd te hebben, bracht hij zijn eerste akoestische soloplaat Living Room uit in 2002, met de hitsingle Downtown St. Josse. Zijn tweede solo album Urban Gipsy, opgenomen met zijn volledige band, bevat de single Substitute, die ook over het hele land op veel bijval kon rekenen. Disposable Society is de titel van de nieuwste plaat, zijn derde dus als soloartiest. Onafgezien van zijn eigen albums, is Bai Kamara Jr. ook producer voor plaatselijke bands en draagt hij bij tot de ontwikkeling van hun sound en de promotie van hun werk. Op zijn live optredens verwierf Bai Kamara Jr. nationaal en internationaal succes in zalen over heel Europa. Bai Kamara Jr is een geëngageerd singer/songwriter, dit blijkt ook uit zijn bijdrage aan initiatieven van allerlei non-profit organisaties zoals Unicef en Amnesty International. Altijd met een kritisch oog op de wereld om ons heen, is de muziek van Bai Kamara Jr. innemend, met een niet aflatende positieve energie. Speciaal voor de gelegenheid brengt BKJ naar Ukkel de uitmuntende gitarist Eric Moens mee, een meer dan getalenteerde kerel die al heel veel watertjes heeft doorzwommen. Geloof ons vrij, mis dit concert niet.

donderdag 27 mei 2010 om 20u30. (deuren om 20u) PRIJS: €10 - (Uilekotleden: €8, -15 jarigen: €4, WIGW: €2) cultuurwaardebon wordt aanvaard reserveren noodzakelijk: 02 343 46 58 candelaershuys@vgc.be

Veranderingen bij de MIVB Vanaf juli 2010 zullen er een aantal drastische veranderingen gebeuren bij het openbaar vervoer in Brussel: poortjes in alle metrostations, MOBIB kaarten, … Velen zitten toch nog wel met heel wat vragen hieromtrent zoals: moeten we zo’n kaart hebben? Wat als we onze kaart niet bij hebben? Wat als het poortje in de metro niet open gaat? Wat met de overstap op de lijn of TEC? Moeten niet-Brusselaars ook zo’n kaart hebben? Om u een antwoord te bieden nodigde het Seniorencentrum Brussel, Mevr. Rose van de MIVB uit in 4 verschillende gemeenschapscentra in Brussel op volgende data: Dinsdag 4 mei om 14u in GC de Rinck – Dapperheidsplein 7 te Anderlecht 02/524 32 35 - derinck@vgc.be Dinsdag 10 mei om 14u in GC Ten Noey- Gemeentestraat 25 te St-Joost-ten-Node 02/217 08 82 - tennoey@vgc.be Maandag 14 juni om 14u in GC Op-Weule – Sint- Lambertusstraat 91 te St-Lambrechts-Woluwe 02/775 92 00 - opweule@vgc.be Maandag 21 juni 14u in GC Nekkersdal- Emile Bockstaellaan 107 te Laken 02/421 80 60 - nekkersdal@vgc.be Meer info in de respectievelijke gemeenschapscentra of op het SeniorencentrumLeopoldstraat 25- 1000 Brussel (02/210 04 60 of 02 210 04 71). E-mail: clubs@ seniorencentrum-brussel.be Inkom is gratis. Inschrijven in de gemeenschapscentra

9




ukkelse agenda Elke dinsdag Foto- diaclub Pallieter: bijeenkomst om 20u in het Candelaershuys. Info: Aloys van den Akker 02 343 14 38 Elke donderdag van de maand: OKRA Kalevoet: samenkomst vanaf 14u in het Paviljoen Horzelstraat (achter nieuwe kerk), pétanque, kaarten, gezellig samenzijn !!! Info Marcel Brisol 02 381 05 50 Elke woensdag Seniorenclub Zilverdraad: petanque, kaartspel en maandelijkse koffietafel. Van 14u tot 17u. Info André Ghequière 02 380 49 10 Elke donderdag OKRA Sint-Job: samenkomst van 14u tot 17u30 in ’t Wit Huis. Kaartspelen en sjoelbak. Info bij Simone WaegeDe Schrijver, 02 375 20 37 of website: http://blog.seniorennet.be/okra_sintjob/ Elke vrijdag en zondag Jeugdclub ’t Uilekot: telkens open vanaf 20u. Info: www.uilekot.be of uilekot@gmail.com Dinsdag 4 en 18 mei De Kat: Pedicure, op afspraak. LDC De Kat: 02 345 35 33 Donderdag 6 mei De Kat: gymles – relaxatie. 11u - 12u Dinsdag 11 mei De Kat: Boodschappendienst van 10u tot 12u. Vooraf inschrijven verplicht! Kaartentornooi Rami Bridge. Alle geïnteresseerden mogen komen meedoen. Aanvang om 14u. Graag vooraf inschrijven. Info: LDC De Kat: 02 345 35 33

10

Dinsdag 18 mei De Kat: 1/2 daguitstap: Naar het Kantmuseum. Tentoonstelling ‘De sixties’. Vertrek om 13u15. Inschrijven verplicht. Deelnemersprijs: €3. Info: LDC De Kat: 02 345 35 33 Woensdag 19 mei Seniorenclub Zilverdraad: Wij vieren de moeders! Info: Daniel Peeters 0478 56 71 76 Woensdag 19 mei Willemsfonds Zuidwest Brussel: Bezoek aan het Charliermuseum. Meer info: zie pagina 16. Vrijdag 28 mei Seniorenclub Zilverdraad: Per autocar naar Rance (Marmermuseum), Biercée (Likeurstokerij) en Chimay. Info: Daniel Peeters 0478 56 71 76 Mei Davidsfonds Ukkel-Stalle: Bezoek aan het Damiaanmuseum in Tremelo. Info: Roger Van Poucke 02 305 31 23 - roger.van.poucke@telenet.be


Gemeente Ukkel Schepenschap van Werken, Stedenbouw en Milieu Neem allen deel aan de wedstrijd

van 31 mei tot 02 juli 2010

Inlichtingen en inschrijvingen (v贸贸r 28 mei 2010) Milieudienst Dansestraat 25 Tel : 02/348.68.92 environnement3@uccle.be

Op bevel : Het College De Gemeentesecretaris Armand DE DECKER Frieda THEYS Burgemeester De Schepen van Werken, Stedenbouw en Milieu Marc COOLS

11




WIJKWERKING

Horzelwijk Calevoet: bewoners verenigen zich...

In het kader van onze aanwezigheid in de Ukkelse wijken lanceerde het Candelaershuys verleden seizoen Piste 1180, een sociaal-artistiek project in Calevoet. Onderdeel hiervan was de infoavond “Wat na het circus?”. De ruime opkomst van de buurtbewoners in Café “Le silence” legde toen de grote nood aan concrete en correcte informatie over de toekomst van de Horzelsite bloot. En de samenwerking met lokale comités en partners gaven perspectieven voor een verdere en meer gestructureerde samenwerking. Deze is er nu. Want de ontwikkeling van de Horzelwijk te Calevoet, «den Bourdon» in de volksmond, is actueler dan ooit! Daarom verzamelden, op uitnodiging van het nieuwe «Horzelcomité», op 22 maart, een dertigtal bewoners in café «Vieux Dieweg». De vergadering verliep in een positieve en opbouwende sfeer, en was zeer constructief. Een verslag. Na een korte presentatie van de situatie (met info over de lopende projecten én deze die ‘in de lucht hangen’, … ) hebben een vijftiental inwoners, zich bewust zijnde van hun expertise die zij als eerste betrokkene, als wijkbewoner bezitten, besloten om te pogen een aantal dingen

12

in gang te zetten, pour faire bouger les choses. Met als finaliteit de opmaak van een wijkmemorandum, een soort bewonersmanifest ter attentie van de overheid en de verschillende stedenbouwkundige operatoren, om samen met hen een constructief en positief kader te schetsen, nodig voor de progressieve verbouwing van de wijk. Op maat van de bewoners, de wijk en haar mogelijkheden. Hiervoor werd er een nieuwe samenkomst gepland op zondag 25 april, waar 4 werkgroepen zullen worden opgericht . De werkgroep «Openbare ruimtes en water» buigt zich over straten, wegen, wegennetten, verplaatsingen, centrali-


teit, groenzones, de Geleytsbeek en het rioleringswater… De werkgroep « Mobiliteit » behandelt het verkeer, openbaar vervoer, het parkeerprobleem,… Onderwijs, sport- en cultureel commercieel aanbod zijn de werkterreinen van de werkgroep «Infrastructuren en werkgelegenheid». Tenslotte is er de werkgroep «Huisvesting» die het ondermeer zal hebben over de typologie, de architectuur, stand van de bouwwerken, mogelijke bestemmingen, de sociale huisvesting, de leegstand…

Kent u de Acqu?

De ACQU, wat staat voor «Association de comités de quartier Ucclois» verenigt bewonerscomités en actieve Ukkelaars. Samen zetten ze zich in voor de Ukkelse levenskwaliteit en de bescherming van het milieu in brede zin. De ACQU houdt zich dus bezig met huisvesting en natuur maar ook ruimtelijke ordening, stedenbouwkunde, mobiliteit, veiligheid, vervuiling van het milieu, biodiversiteit, culturele en natuurlijke erfgoed, …

Belangrijke evolutie en mobilisering dus van de wijkbewoners in Calevoet, die, in samenspraak met de beleidsvoerders en de stedenbouwkundige operatoren ervoor willen zorgen dat hun wijk, «den Bourdon» een aangename plek blijft om te (blijven) wonen. We houden u op de hoogte van de verdere ontwikkelingen.. Meer info op www.acqu.be enguerrand.acqu@live.be of in het Candelaershuys.

De ACQU ondersteunt lokale groepen die zich inzetten voor een meer leefbare stad en hanteert hierbij het “verantwoordelijke burgerschap”-principe, dat inwoners de kans geeft om zich uit te spreken over het beleid van hun stad, en dit, op basis van hun locale expertise, te beïnvloeden. De vereniging telt talrijke locale comités; elk lid van ACQU onderschrijft de grote principes uit het charter. www.acqu.be

13




beleefd verleden

Mei 1940 Wie van onze oudere lezeressen lezers herinnert zich nog het ‘historisch’ verleden zoals zij of hij het als kind heeft beleefd? Kan deze proefaflevering over Mei 1940 de aanzet worden van een reeks? Een aansporing voor anderen om met een persoonlijk getuigenis over de Tweede Wereldoorlog die zeventig jaar geleden begon, voor de dag te komen? Veel getuigen blijven er nu al niet meer over, maar een bijdrage per kwartaal zou een meerjarenprogramma op gang kunnen brengen. Wie meldt zich met een getuigenis over de zomer en/of de herfst van 1940? Wie er moeite mee heeft om het eigenhandig bondig op papier te zetten of aan het internet toe te vertrouwen, moet niet aarzelen om zich kenbaar te maken. Het Redactiesecretariaat brengt haar of hem voor een interviewtje gaarne in contact met een redacteur.

opwinding kreeg meteen een deuk toen ik het zorgelijk gezicht van mijn moeder zag. Zij zat aan tafel voor zich uit te kijken zonder iets te zeggen. Na het ontbijt werden mijn twee jaar oudere oudste zus en ik toch maar naar school gestuurd. Om eens te gaan zien. Als ‘laatstejaars’ van de ‘bewaarschool’ zag ik zuster Alphonsine bezig met het van de vensterbank weghalen van de pelargoniums. ‘Tegen de bommen’. Of ik een handje wilde toesteken? Ik durfde niet zeggen dat ik dat thuis nog niet deed, maar wilde toch ook niet onderdoen voor mijn zus die al in het tweede studiejaar zat.

Was 10 mei 1940 een vrijdag? Ik weet het niet meer met zekerheid. Maar hoe voor mij de oorlog begon, zal ik nooit vergeten. Ik was toen zes jaar en zeventwintig dagen oud.

Minder dan een uurtje later waren wij al terug thuis. Geen school en het was intussen stralend mooi weer geworden. Een ‘uitgangsverbod’ negerend sloop ik langs de achterkeuken naar buiten. Op de binnenkoer tegen de achtergevel waaraan het restant van een putwaterpomp bezig was archeologie te worden, raakte ik gebiologeerd door het spektakel van een mierenkolonie in volle bedrijvigheid. Ik ging er gehurkt bij zitten en probeerde te achterhalen wat die beestjes bezielde om van die lichtgele, cylindervormige eitjes die in omvang vaak zo groot of groter waren dan zijzelf, voor zich uit te duwen. Waar naartoe?

Die ochtend kwam ik goedgemutst, luid zingend vanuit mijn slaapkamer langs de houten draaitrap naar de tussenverdieping gedanst. Maar nog voor ik goed en wel in de leefkamer landde, werd ik door mijn vader tot stilte gemaand. Hij luisterde naar de radio en terwijl hij met een handdoektip een restje scheerzeep van zijn kin veegde, keek hij mij doodernstig aan. Het is oorlog, zei hij. Oh, dacht ik, dat wordt spannend vandaag. Maar mijn

Tot ik uit mijn observatie werd opgeschrikt door een luide, luchtverplaatsende knal. Het wereldje rondom mij daverde. Aan de overkant van de koer sneuvelde een ruit in een half open raam van de verlaten dienstwoning annex paardenstal. Het Belgisch leger had de brug over de Durme opgeblazen. (Veel later zou dat heropgebouwde stalen kunstwerk een rol spelen in een film met Jan Decleir en Willeke Van Ammelrooy,

14




en sindsdien tot buiten de landsgrenzen bekend geraken als de Mirabrug) Een dag later kwam voor mijn vader, die als oorlogswees en oudste van een groot gezin geen legerdienst had gedaan, het bevel dat hij onverwijld naar Frankrijk moest vertrekken. Die maatregel gold voor alle mannen in de leeftijdscategorie van 16 tot 35. Erg voor Ferdinand P. die tegen het einde van de maand 34 zou worden en aan het hoofd stond van een gezin met vijf kinderen van wie het oudste acht en het jongste nauwelijks meer dan één jaar oud was. Terwijl mijn over de naaimachine gebogen moeder nog een tweede bagagezak dicht stikte, riep mijn vader mij naar buiten in de tuin. Daar leerde hij mij hoe ik, gesteld dat hij niet terug zou zijn, in juni de tulpenbollen zou moeten rooien die ik samen met hem in het najaar van 1939 had mogen planten. Zonder mij aan te kijken, zei hij ook dat hij op mij rekende om in zijn afwezigheid een steun te zijn voor mamma. Ik was immers, zei hij, zijn oudste zoon. Alsof ik dat zelf niet wist. In de vooravond vertrok mijn vader. Ik zie hem met de gepakte en gezakte fiets aan de hand nog traag de straat oversteken omdat de stoep aan de overkant merkelijk hoger was en hij daardoor de fiets met de linker pedaal heel even kon vastzetten. Van op het andere voetpad keek mijn moeder met op haar arm mijn jonge broertje en rechts van haar mijn drie zusjes met vochtige ogen toe. Het ouderpaar wisselde een laatste blik en de man van de vrouw trapte met de rechterpedaal zijn rijwiel op gang. Hij reed traag van ons weg. Zonder omzien. Zeventig jaar later hoorde ik van mijn negentien jaar jongere jongste broer dat vader

hem ooit vertelde dat hij, overmand door emotie, daartoe toen niet eens de moed had gehad. En ik die altijd had gedacht dat hij het niet aandurfde om met de zwaar bepakte fiets het evenwicht niet te verliezen... Het duurde tot de derde week van juni eer mijn vader zonder veel bagage terug thuis geraakte. Al die tijd was het bij ons erg stil geweest. Te begrijpen want als wij, de kindjes, van school kwamen zagen wij onze mamma vaak in tranen aan de tafel van de achterkeuken. Het feit dat andere papa’s al weken terug waren, voedde in de gemeente het gerucht dat het met ‘die vader van vijf’ wellicht slecht afgelopen was. In werkelijkheid was mijn papa in zijn ijver om in Frankrijk te geraken terecht gekomen in de onmiddellijke buurt van de ‘Hel van Duinkerken’... waaruit hij moeilijk weggeraakte. Intussen gebeurde het dat een oom of een tante ‘s avonds al eens langs kwam en bleef overnachten in het grote huis (waarin, benevens onze woonst, het bankfiliaal was gevestigd waarvan vader zaakvoerder was) om moeder met haar vijf kleintjes niet te veel alleen te laten. En zo gebeurde het dat ik op een morgen in de slaapkamer van mijn ouders een mannenstem hoorde. Nieuwsgierig ging ik een kijkje nemen en, jawel, in het bed herkende ik mijn vader. Het eerste wat ik vroeg was of hij, zoals hij had beloofd, voor mij iets had meegebracht. Het antwoord viel erg tegen. Meer dan een buitgemaakt dun kakikleurig soldatendeken kon hij mij niet geven. Later was ik aan dat historisch stuk textiel zo gehecht geraakt, dat ik het fier meenam op kamp, en daarna als student op kot. Het is mogelijk dat het nog steeds bestaat. (wp)

15


willemfonds zuidwest-brussel Bezoek aan het Charlier Museum en de retrospectieve tentoonstelling met werk van De gebroeders Oyens Het Charlier Museum was de woning van de Brusselse mecenas en kunstliefhebber Henri Van Cutsem. In 1890 laat hij zijn herenhuis verbouwen door de jonge architect Victor Horta om er zijn verzamelingen te kunnen tentoonstellen. Bij zijn dood in 1904 erft zijn vriend, de beeldhouwer Guillaume Charlier, het huis. Hij brengt er zijn eigen verzameling onder. In 1925 legateert Guillaume Charlier het herenhuis en zijn verzameling aan de gemeente SintJoost-ten-Node met de opdracht er een openbaar museum van te maken. Het museum werd op 21 oktober 1928 plechtig geopend.

Belle Epoque woonhuis - uitzonderlijk aangekleed met atelier- en cabaretdecors toont het publiek het kleurrijke oeuvre van Pieter en David Oyens. Op de tentoonstelling zijn een honderdtal doeken en panelen, aquarellen en tekeningen te zien afkomstig uit privéverzamelingen en enkele grote openbare collecties uit België en Nederland.

‘David en Pieter Oyens, een olijke tweeling in Brussel’ Het Charlier Museum organiseert de eerste grote retrospectieve in België sinds 1907 van de « De Gebroeders Oyens ». Deze retrospectieve is ook een thuiskomst; het behaaglijke,

Info & reservatie : Myriam De Lille 0479 60 10 51 & 050 71 56 54 Mireille De Winter-Corteville 02 344 91 65 Myrianne De Ridder 02 218 44 88

Woensdag 19 mei – 14 uur Afspraak om 13.45 uur aan de ingang van het Museum, Kunstlaan 16 – 1210 Sint-Joost-ten-Node Toegangsprijs: €6, ter plaatse te betalen. Reservatie noodzakelijk vóór 13 mei!

koninklijk atheneum ukkel Methodeschool, Koninklijk Atheneum Ukkel Dé school voor begeleid zelfstandig leren! Nekkersgatlaan 17, 1180 Ukkel Tel: 02 370 64 40 1ste graad A:Latijnse, Moderne, taalsteun. 1ste graad B: brugklas, Voeding-verzorging/Kantoor Verkoop 2de graad: ASO: Lat, Wet, Eco, HuWe 3de graad ASO: LaWi, LaWe, LaMT, EcWi, EcMT, EcWe, WeWi, MTWe, HuWe 2de en 3de graad TSO en BSO: Handel en Kantoor + 7de specialisatiejaar(bso)

Open deur: zaterdag 8 mei van 13u tot 16u – iedereen welkom Inschrijvingen - op afspraak (02 370 64 40)

16




boeken in de bib

Jambers uitgelezen Zelden in mijn lange leven heb ik aan het lezen van een boek zoveel tijd verspild als aan de in de herfst van 2009 met veel bombarie gelanceerde autobiografie van mediafiguur Paul Jambers. Heb ik mij laten vangen aan de namen van een Kristien Hemmerechts en een Hugo Camps, die zich tot een inleiding, respectievelijk een interview hadden geleend bij de officiële voorstelling van het boek? Ik had beter moeten weten. Zo bijvoorbeeld dat Karel Hemmerechts, de vader van Kristien, door Jambers als zijn gewezen chef bij de BRT bij herhaling wordt geprezen. Of dat Hugo Camps, die te oordelen naar zijn pens niet vies is van het goede leven dat hem als gevierd columnist in het societyleven te beurt valt, evenmin als Jambers een gebrek aan valse bescheidenheid kan verweten worden. Wat mij ook pas nadien duidelijk werd, is dat het menselijk gesproken quasi onmogelijk is dat de medialui, die de auteur in de eerste dagen na het verschijnen van het boek de auteur voor radio en televisie uitvoerig hebben geïnterviewd, de autobiografie onmogelijk integraal hebben kunnen lezen. Tenzij zij zich voor minimum 48 uur in een isoleercel hebben laten opsluiten. Zelf had ik de 717 pagina’s (met klein lettertype!) best wel diagonaal kunnen lezen, of er ergens halverwege mee beginnen. Maar zo zit ik niet in elkaar. Van toen ik nog kind was, beoefen ik bij het lezen een soort zelfdiscipline die mij er toe aanzet een ter hand genomen en begonnen boek toch maar uit te lezen.. En zo maakte ik, van de fundering van een familiekroniek uit de vorige eeuw over de vloerplaat van een loopbaanbe-

gin tot de lauwerkransen aan het eind van een opzienbarende carrière, kennis met een monument dat Paul Jambers voor zichzelf heeft opgericht. Velen zullen het boek te dik vinden om er aan te beginnen, maar om recht evenredig te zijn met het ego van de auteur kon het gewoon met niet minder Onder literair oogpunt is het boek van een zeer bescheiden betekenis. Wat niet belet dat de lectuur ervan boeit, al irriteren de veelvuldige herhalingen. Relevant is Jambers’ verhaal omdat het een illustratie is van de maatschappelijke evolutie naar openheid en absolute individuele vrijheid in de voorbije dertig jaar. Jambers heeft taboes doorbroken, ertoe bijgedragen dat zaken die tot dan volgens de heersende conventies aan de openbaarheid onttrokken waren, bespreekbaar werden. Wat bij één en ander opvalt, is dat de grootste aandacht van de pionierende reporter uitgaat naar de marginaliteit, naar de gedragingen van excentriekelingen, naar mensen die afwijkende gedragingen vertonen, naar dingen ook die de goegemeente van toen aanstoot gaven. Wie destijds op televisie maar sporadisch een aflevering heeft gezien van de onder de programmanaam ‘Jambers’ door de VTM zeven seizoenen lang uitgezonden reportages, kan in het boek aan de hand van scripts en scenario’s alsnog gedetailleerd kennis maken met de ‘making of’ van zo goed als alle afleveringen. Een kennelijk door drugs, seks in alle vormen (tot porno toe) en extravaganties gefascineerde Jambers verhult ook

 17


boeken in de bib zijn eigen verleden als grote versierder niet. Als sterreporter verschijnt hij nochtans pas ten tonele als de meute van zijn speurhonden – streng geselecteerde ‘researchers’ – de prooi tot gewillige, zich totaal blootgevende ‘getuigen’ hebben kunnen bewerken. In het verhaal van zijn persoonlijk ‘liefdesleven’ ontpopt de jager zich dan weer tot een romanticus, die op zijn midlifecrisis wacht om zijn verstokte vrijgezellenleven op te geven door een vijfentwintig jaar jonger model ten huwelijk te vragen. Mannequin Pascale Naessens wordt dan door haar heer en meester herschoold tot gastvrouwpresentatrice. En zo werden zij samen rijk. Als er van de 83 (!) hoofdstukken één is dat iedere lezer toch zal ontroeren, dan is dat de pijnlijk gedetailleerde beschrijving van het levenseinde van Jambers’ beide ouders, die als zieke, levensmoeë tachtigers met een verschil van nauwelijks vijf dagen tijd in het ziekenhuis van hun woonplaats overleden. Overbodig en onnodig in deze autobiografie is dan tenslotte de rancuneuze epiloog waarin Jambers afrekent met een filmdocent van het RITS, iemand die ooit bij hem had gesolliciteerd naar een baan als researcher. De man die door Jambers te ‘links’ was bevonden moet het nu zonder verweer ontgelden omdat hij twee van zijn studenten naar Jambers op interview had gestuurd met enkele stekelige vragen die de ‘meester’ in woede hadden doen ontsteken. wp

“Ik heb het gedaan” Paul Jambers Uitgeverij Meulenhoff / Manteau ISBN 9789460420429

18

brukselbinnenstebuiten zondag 1 mei: PER TRAM NAAR DE SERRES Van half april tot half mei worden de Koninklijke Serres van Laken opengesteld voor het publiek. Elk rechtgeaard Brusselliefhebber moet toch minstens eenmaal in zijn/haar leven die serres bezocht hebben, want ze zijn subliem. De draagstructuren in ijzer en glas zijn wereldvermaard en de exotische bloemenpracht is adembenemend. Startpunt: 9u30, Centraal Station, uitgang zijde Kantersteen. Einde: 13u, tramhalte ‘De Wand’ in de directe buurt van de Serres. Verplaatsingen: met tram en bus. Deelname: 10 euro (waarvan 2 euro voor vervoer) zaterdag 8 mei: BIOTOOP IN DE STAD: LAARBEEK In de jaren 1960 stokte de stadsuitdeining in Ganshoren en Jette bij de fysieke grens van de spoorweg richting Denderleeuw. Daarachter ging de natuur zijn gangetje. Vandaag is het beheer van dit gebied een evenwichtsoefening tussen bio-diversiteit en groenrecreatie aan de stadsrand. Nieuwe toer. Te voet. Start: 14u, op de voetgangersbrug over de Wereldtentoonstellingslaan.Bij inschrijving krijgt u een gedetailleerde omschrijving. Koffiestop onderweg. Einde: 17u30, in diezelfde buurt. Deelname: 8 euro. maandag 24 mei: SCENES IN DE STAD / 25 jaar theaterevolutie tussen Munt en KVS Bruksel biedt u de gelegenheid om deze theatervoorstelling ‘Het verdwalen in kaart’ van Lotte Van den Berg(15u) te combineren met een theaterwijkwandeling (11u45 tot 14u30). Nieuwe toer. Te voet. Start: 11u30, Muntplein, trappen Munt. Einde: 14u30 bij de KVS. Combi-ticket: 24 euro. INFO: BRUKSELBINNENSTEBUITEN tel: 02.218.38.78 / bruksel@skynet.be www.brukselbinnenstebuiten.be




sprUkkels 



Op zes speeldagen van het competitie-einde maakt onze R. Leopold Club Ukkel nog altijd een goede kans op de kampioenstitel in de hoogste provinciale afdeling van de voor de beoefening van de voetbalsport niet gesplitste oude provincie Brabant van de KBVB. De tricoloren (blauw-wit-rood) met thuisbasis aan de Merlo, stonden bij het ter perse leggen van deze editie op een derde plaats op nauwelijks één puntje van het Waalse Braine en het Vlaamse Everbeur maar dan met een wedstrijd minder gespeeld. Wat betekent dat zij zowat virtueel leider zijn. Lukt het niet om kampioen te spelen, dan blijft er nog altijd een kans om als periodekampioen via de eindronde alsnog een plaats in de nationale voetbalhiërarchie te heroveren. Promotie wenkt. Voor de fusieclub Rode-Verrewinkel daarentegen oogt dezelfde tabel erg somber. Met nog vijf wedstrijden te gaan, zal het vanop een voorlaatste plaats moeilijk worden om een achterstand van vier punten op de nummer twaalf ongedaan te maken en een buiteling naar Tweede Provinciale te vermijden. Ach, Sint-Genesius Rode is Ukkel niet. Wat moest Verrewinkel daar gaan zoeken?

De gangsters die begin maart na een mislukte overval op een juwelierszaak in de Vanderkinderestraat een automobiliste doodschoten, waren zoals later gebleken is in de uren voor het drama tot tweemaal toe in aanraking gekomen met de politie. Die confrontaties hadden blijkbaar geen ontradend effect, een vaststelling waaruit kan besloten worden dat de twee neven lang niet zo onschuldig waren als hun familie na de dramatische afloop van de mislukte carjacking de goegemeente wilde doen geloven.

Wenkende titel



Samen tegen tramdepot De burgervaders van Ukkel en Drogenbos en de burgermoeder van Vorst hebben een de partijpolitiek overstijgend verbond gesloten om samen in verzet te treden tegen het veelbesproken MIVB-project om op de Marconisite een stelplaats te bouwen voor tram en bus. Dit intergemeentelijk, ja interregionaal standpunt is een primeur, al blijft de vraag of het initiatief na de goedkeuring op gewestniveau nog iets meer kan uithalen dan druk uitoefenen om de gevreesde hinder voor de omwonenden maximaal te beperken en de hiertoe nodige maatregelen sneller te doen uitvoeren dan de tram- en busmaatschappij zich aanvankelijk had voorgenomen.

Straf



Nacht van de geschiedenis bij klaarlichte lentedag De door het Davidsfonds enkele jaren geleden in het leven geroepen ‘Nacht van de geschiedenis’ werd dit jaar georganiseerd rond het thema ‘Op leven en dood’. In Ukkel werd het verleden bij manier van spreken van onder de zoden gehaald op de historische en in meer dan één opzicht hoogst merkwaardige gemeentelijke begraafplaats aan de Dieweg. Historisch omdat het in ons land de eerste burgerlijke begraafplaats was na een hevige strijd tussen Kerk en gemeentebestuur. Hoogst merkwaardig door zowel de rijkdom als de verscheidenheid van wat er bewaard is gebleven. Na een inleiding door voorzitter Roger Vermeire van de inrichtende vereniging kregen de deelnemers een beklijvende gidsbeurt van Raf Meurisse, op zich een Ukkelse levende legende. Wat die selfmade man aan historische kennis over praalgraven, ornamenten, symbolen, inscripties, visie op leven en dood in zijn leven heeft verzameld en gearchiveerd, is gewoonweg fenomenaal. Het is nu mondgemeen dat deze verdienstelijke man, deze wandelende encyclopedie, de gemeente eerlang verlaat om zijn intrek te nemen in een seniorie in Halle. Hij verdient een eresaluut.

19


laersh

li

ch

el

s

Ca

de

1070 Brussel X BC 1869

uy

n

De Hoorn

BelgiĂŤ-Belgique P.B.

k td oor Uk

deze maand in het Candelaershuys

Zondag 2 mei: Aperitief van het Huys: concert Brassband Bravoer. In het Boetendaalcentrum, Dekenijstraat 98, Ukkel. Om 11u. Donderdag 27 mei: Concert: Bai Kamara jr. Om 20u30.

maandblad gemeenschapcentrum Candelaershuys Ukkel Brugmannlaan 433 1180 Ukkel 02 343 46 58 candelaershuys@vgc.be www.candelaershuys.be

mei 2010 41ste jaargang 800 exemplaren nr. 394 verschijnt maandelijks behalve in juli en augustus P 206513

Afz.: GC Candelaershuys, Brugmannlaan 433, 1180 Ukkel, Afgiftekantoor Brussel X

mei2010  

Can delaersh mei 2010  41ste jaargang  800 expl.  nr. 394 maandblad  gemeenschapscentrum Candelaershuys  Ukkel l i cht door Ukk e l u y...

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you