Issuu on Google+


CabrioFun 4

Kalender 2012 Inschrijvingsreglement

5

Dit is de allerlaatste keer

6

Agressieve chauffeur identificeert zich vaak met zijn wagen

Magazine

16 Verslag: Gagelrit 2 oktober 17 Van Belgian Gentlemen Drivers tot de jaren 90

Jonge vrouw crasht bij eerste rijles: “Ik rij nooit meer!”

18 Zonnig vooruitzicht: nieuwe Porsche 911 Cabriolet Kies maar: Mini Cabrio of Mini Roadster

Nieuwsbrief Cabriofun

19 Flashback

7

Cabrio hatende pyromaan gaat los in Waalwijk (NL)

21 Aankondiging: Met Quasiloco door Leuven - 10 maart 2012

8

Verslag: West- & Oost-Vlaanderen

22 Passie voor design: Triumph TR2 en TR6

9

Mazda MX-5 krijgt eigen cup Mazda MX-5 Spyder concept

23 Doolhof

10

De mooiste autoroutes: Nürburgring Nordschleife

14

CabrioFun Shop

15

Eerste details over nieuwe Mercedes-Benz SL-klasse

24 Verslag: 5 jaar CabrioFun - 15 oktober 25 Wanneer de verzekeraar u wandelen stuurt...

“CabrioFun Magazine” 5e jaargang nr.21 december 2011 - januari - februari 2012 Verzending: Afgiftekantoor 8790 Waregem Oplage: 50 Verschijnt 4 maal per jaar Verantw. Uitgever: Peter Vandenbroucke Ondernemingsnummer: 0884.942.777 Bank Argenta: BE17 9792 2697 1921

Secretariaat CabrioFun vzw: Deerlijkseweg 55 8790 WAREGEM Tel. 0475/64.55.36 Fax. 056/60.34.22 info@cabriofun.be

“CabrioFun Magazine” is het officiële tijdschrift van de CabrioFun Club en wordt gratis verspreid onder de leden van de CabrioFun Club

Lidgeld 2012: 35 euro Redactie: Peter Vandenbroucke Isabel Van Eetvelde Erna Maebe

Lay-out: Peter Vandenbroucke peter@cabriofun.be Tel. 0475/64.55.36 Fax. 056/60.34.22

Contact bestuur: 0475/64.55.36 (Peter) info@cabriofun.be www.cabriofun.be

De auteurs zijn zelf verantwoordelijk voor hun ingezonden stukken. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook zonder voorafgaandelijke schriftelijke toestemming van de CabrioFun vzw.

2


Beste Cabriofan, Eindjaar, Nieuwjaar, een tijd om terug te blikken op wat is geweest en een tijd om plannen en goede voornemens te maken voor het komende jaar. Sommigen plannen nu vakanties naar koude streken of warmere oorden. Wij plannen elke maand een rit in eigen land. Een formule die in het verleden werkte en die het nog steeds doet, ook al worden kleine wijzigingen doorgevoerd. Om dingen te verbeteren of uit noodzaak om het werk te kunnen verder zetten. U leest er verder meer over. Terugblikken kan op het voorbije jaar maar tegelijk op de voorbije vijf jaar. We deden het recent nog in Brugge tijdens het jubileumfeest ter gelegenheid van ons 5-jarig bestaan. We bedankten er de rituitstippelaars voor hun geleverde inspanningen. Zoals altijd kruipt er heel wat werk in de voorbereiding en in één dag is die activiteit al weer achter de rug. Je kan je blijven afvragen of je niet beter dat andere weggetje had genomen of je toch niet voorbij dat ene plaatsje moest zijn gereden. Uiteindelijk krijgen wij het afgewerkte resultaat te zien en is de beoordeling goed of zeer goed. Externe factoren kunnen je dag compleet maken of net iets minder. We maken ons vaak ten onrechte zorgen over omleidingen. Mits een goed roadbook met wat details kan iedere deelnemer snel de draad weer oppikken, ‘t is allemaal ‘part of the job’. De weersomstandigheden zijn de enige factor waar je niks kunt aan veranderen en ook al hadden we al heel veel geluk, het kan eens tegenvallen. Behalve een paar plotse ziekteverschijnselen kan je toch nog rekenen op een grote schare deelnemers die wel de inspanning appreciëren en uit respect de rit komen rijden. Je kan die trouwens altijd eens herrijden in zomerse omstandigheden. Ach, de sociale en de culinaire momenten zijn minstens even belangrijk. De voorbije herfst was niet te vergelijken met die van vorig jaar en bood al vaak de mogelijkheid om steeds weer die cabrio uit de garage te halen en nog maar eens te genieten van een ritje. Doen zou ik zeggen en laat dat je voornemens zijn voor volgend jaar. Geniet van de komende feestdagen en tot gauw...

CabrioFun Team, Isabel & Peter

3


Kalender 2012 Het is ieder jaar weer puzzelen en zorgen dat alle stukjes juist liggen. Helaas liggen die niet altijd voor iedereen helemaal goed maar zouden de regeringsonderhandelaars het beter kunnen? Sneller in ieder geval niet. In maart hopen we dat alle winterellende achter de rug is en is het voor het eerst verzamelen geblazen. Nog niet met de cabrio maar traditioneel bijeenkomen om bij te praten na de winterstop en elkaar wat beter te leren kennen. Deze keer staat een stadsspel op de agenda. We leren Leuven beter kennen en gaan daarna gezellig samen tafelen. Zondag 1 april is het dan eindelijk zover en mogen de cabrio’s van stal gehaald worden. Bart en Els gidsen ons langs duizend terrassen. Het wordt genieten en drinken met mate(n). Op 6 mei laat Stefaan ons een stukje Meetjesland en een stukje Zeeland zien. Een grensoverschrijdend ritje, leg uw visum alvast klaar. Begin juni is het nog volop aspergeseizoen en na de rit van Kristof zullen we ongetwijfeld kunnen genieten van deze heerlijke groente.

Begin juli loodsen Ronny en Diane ons door de Antwerpse haven. Een ongebruikelijke plaats voor een rondrit? Kom eerst meerijden en oordeel achteraf. Halfweg augustus tonen Ludo & Leo ons de Taxandriaroute om ons aansluitend te verwennen met een heerlijke BBQ. Van ‘t Schipke tot Den Brein, u moet er bij zijn! In september is het de beurt aan Olivier en Carine. Deze keer zouden ze niet voor een rit in lus opteren maar eerder een rit in lijn. Wat mag dat dan wel zijn? Oktober is nog veraf maar toch staat er al een rit op de kalender. Als afsluiter hebben we op zaterdag 3 november nog een Hallo & Ween tocht gepland, maar daar blijven we voorlopig nog wat mysterieus over. Zo zie je maar dat die kalender weer goed gevuld is. We hopen op een ruime opkomst want ons motto is nog steeds, hoe meer zielen, hoe meer vreugd. CabrioFun Team

Inschrijvingsreglement We hebben het voorbije jaar moeten vaststellen dat de horeca wat minder flexibel is geworden en dat de bestelde maaltijden nu altijd aangerekend worden, ook als iemand niet is komen opdagen. Dit betekent ook dat wij de regels strikter moeten toepassen. Inschrijven = betalen en betaald = ingeschreven. Eenvoudig en duidelijk. Vorig jaar sloten we de Gagelrit met verlies af. Een persoon belde me op de week voor de rit dat hij wegens computerproblemen niet kon betalen en op de rit de maaltijden zou betalen. We gingen akkoord en op zaterdagavond kreeg ik een berichtje dat ze toch niet zouden deelnemen. De maaltijden waren gereserveerd maar niet betaald en het restaurant rekende ze wel aan. De factuur werd nagestuurd maar nooit betaald. Dit hopen we in 2012 niet meer mee te maken. Inschrijven en betalen, indien je niet kan komen

4

en het restaurant de maaltijden niet aanrekent, dan krijg je de som terugbetaald. Zo hebben we het in het verleden al altijd kunnen doen maar als de restaurants minder tolerant zijn moeten wij dat ook zijn, de clubkas kan niet opdraaien hiervoor. Bedankt Rudy. Dus graag inschrijven voor de uiterste datum en de betaling meteen uitvoeren. Alles wat betaald is zal gereserveerd worden. Denk er aan of je zal je noodrantsoen moeten aanspreken na de rit.

CabrioFun Team


Dit is de allerlaatste keer Aan alle mooie liedjes komt een eind en zo bent u het allerlaatste CabrioFun Magazine aan het lezen. De verschillende redenen hiervoor werden al toegelicht tijdens ons 5 - jarig jubileum bijeenkomst in Brugge. Wegens tijdsgebrek en geen reactie op de vraag naar een overnemer is er één van. De vaak lange tijd tussen de activiteit en het moeten afleveren van de info is een tweede reden en dat het steeds duurder werd om het boekje te laten maken en versturen is de derde reden. Er verschenen 21 edities van het CabrioFun Magazine en daarvoor minstens evenveel voor een andere autoclub en de inspiratie is een beetje op. Een opvolger kon misschien weer voor een nieuwe impuls zorgen maar er kwam geen gevolg aan de oproep. Aangezien het tijdschrift driemaandelijks verscheen en de info dan nog eens een maand vroeger werd verwacht, verstreek soms een lange tijd tussen het aanleveren van de menu’s en prijzen en de respectievelijke activiteit. Er zijn tegenwoordig snellere middelen om iedereen te bereiken en we gaan korter op de bal spelen. De nodige info zal via een nieuwsletter bezorgd worden en de inschrijvingsformulieren kunnen ook op die manier bezorgd worden. Alle info is op

5

onze website terug te vinden en van zodra het forum actief is, krijgt iedereen een persoonlijke login. Dan kan alle info daar verschijnen zonder dat de ganse wereld meekijkt. De papierprijs is gevoelig gestegen en na het wegvallen van de gesponsorde kaft is de prijs per magazine verdubbeld. De postzegels worden begin 2012 nogmaals duurder en dat zorgt ervoor dat het duur is geworden om dan vaak vragen te krijgen waarvan het antwoord wel heel duidelijk in het boekje stond. Wordt het wel gelezen? Net als de toekomstige regering hadden we twee opties, of het lidgeld verhogen of snoeien in de kosten. We waren er heel snel uit. Na Goedele verdwijnt er weer een toonaangevend tijdschrift maar wie weet komt er na de Mini nog een geslaagde remake van een icoon. Ondertussen blijft de werking van de vereniging onveranderd en blijven we jullie ritten aanbieden en informeren we jullie zo goed mogelijk, maar via andere kanalen. Jullie genieten van een belastingsvermindering en zijn voor 35 euro een jaar lang lid van CabrioFun. Peter Vandenbroucke


Agressieve chauffeur identificeert zich vaak met zijn wagen De wagen en de weg zijn ons territorium, dat we ten allen tijde zullen verdedigen. Autobestuurders die zichzelf met hun wagen identificeren, zijn vaak agressieve chauffeurs. Dat is de conclusie van een onderzoek van wetenschappers aan de Temple University in de Verenigde Staten. Er wordt aan toegevoegd dat agressief rijgedrag op de Amerikaanse wegen verantwoordelijk is voor één derde van de verkeersongevallen met gewonden. Bij twee op de drie fatale ongevallen zou er een agressief rijgedrag in het spel zijn geweest. "Het bestaan van het verband wordt al langer verondersteld," merkt onderzoeksleider Ayalla Ruvio, professor marketing aan de Fox School of Business van de Temple University, op. "Het is al aangetoond dat mannen gemiddeld een agressiever rijgedrag hebben dan vrouwen. Ook is geweten dat mannen zich meer met hun auto

identificeren dan vrouwen." Volgens de onderzoekers bestempelt deze groep de wagen en de weg als zijn territorium, waarover ze ten allen tijde controle willen uitoefenen en dat ze desnoods zullen verdedigen. Uit het onderzoek bleek dat personen die geloven dat hun wagen een weerspiegeling vormt van hun identiteit, meer geneigd zijn om agressiever te rijden en sneller verkeersregels zullen overtreden. Ook bleek dat personen met compulsieve neigingen meer geneigd waren om agressief te rijden, zonder na te denken over de mogelijke consequenties. Ook personen die een groot belang hechten aan materiële bezittingen, zouden een agressiever rijgedrag vertonen. Ook tijdsdruk, een jonge leeftijd en overdreven zelfvertrouwen zouden agressief rijgedrag stimuleren. Peter Vandenbroucke Bron: express.be

Jonge vrouw crasht bij eerste rijles: “Ik rij nooit meer!” “Ik rij nooit meer!” Dat moet het 22-jarige meisje volgens omstanders geroepen hebben nadat ze zich met de monovolume een stukje in deze gevel had geboord. Het meisje uit Antwerpen kreeg voor de allereerste keer rijles van haar vader en ging op de Wommelgemsesteenweg in Wijnegem te snel de bocht in, en er weer uit. Een typische beginnersfout, volgens de politie. Het meisje ramde drie auto’s en kwam tegen een huisgevel terecht. Ze raakte lichtgewond. Een tip volgens experts: zo snel mogelijk weer in de wagen stappen, om niet te angstig te worden….

Peter Vandenbroucke Bron: Zita

Nieuwsbrief CabrioFun Onder de naam ‘Wegwijzer’ zullen we je voortaan op regelmatige basis een nieuwsbrief bezorgen. Bij de verzending van het CabrioFun Magazine konden we er van uit gaan dat de envelop werd bezorgd na 1 of 2 dagen en als ze niet terugkwam, was alles netjes bezorgd. Een digitale nieuwsbrief kan al eens bij de spamberichten terecht komen of ‘verloren’ gaan of per ongeluk verwijderd worden. Vandaar dat

6

we op maandag 26 december een nieuwsletter zullen verzenden. Alle leden van 2011 zullen die in hun mailbox krijgen en wie voor Nieuwjaar geen wensen van ons ontvangt moet absoluut alarm slaan.


Cabrio hatende pyromaan gaat los in Waalwijk (NL) Opnieuw zijn er in Waalwijk twee cabrio's in vlammen opgegaan. Het lijkt erop dat Waalwijk kampt met een pyromaan want sinds twee weken geleden zijn er nu in totaal zes auto's in brand gevlogen. Opvallend is dat het telkens om oldtimers en cabrio's gaat.

weggehaald. Wel brandde de carport af. Aan de Max Bruchstraat ging een Cadillac Eldorado uit 1973 in vlammen op. De eigenaar reageerde diepbedroefd: "Dit was mijn kindje. Ik heb er erg veel plezier van gehad en wilde dat in de toekomst nog veel meer hebben. Dat heeft niet zo mogen zijn."

Zaterdagochtend rond half zes stond een Mazda Miata MX5 cabrio in brand aan de Grotestraat in Waalwijk. Bewoners van een nabijgelegen woning moesten hun huis verlaten omdat de brandende auto dicht bij hun huis stond, de brand kon overslaan maar dat gebeurde niet.Terwijl de brandweer daar aan het blussen was, kregen ze melding dat om de hoek nog een auto in brand stond. Dat bleek een Fiat 500 cabrio te zijn.

Auto uit de Tweede Wereldoorlog Een week eerder ging een auto uit de Tweede Wereldoorlog in vlammen op. (VW Kuble) Extra surveillances De politie vermoedt dat het gaat om brandstichting en doet onderzoek naar de branden. Ook gaat ze extra surveilleren in Waalwijk. Ze heeft nog geen spoor van de dader.

Brandstichting Vorig weekend vlogen drie cabrio's in brand. Aan de Pastoor Kuypersstraat vloog een BMW 325 cabriolet in brand. De eigenaar wist Omroep Brabant te vertellen dat hij de auto al elf jaar in bezit had, waarvan hij zeven jaar had binnen gestaan. De auto werd volledig verwoest. Binnen een uur stond aan de A.B. van Lieshoutlaan, een kilometer van de Pastoor Kuypersstraat, een cabrio onder een carport in vuur en vlam. Zowel de auto als de carport werd door de brand verwoest. 'Dit was mijn kindje' Daarna volgden twee autobranden aan de Max Bruchstraat en de Eerste Zeine. In de Eerste Zeine kon de auto nog op tijd worden

Peter Vandenbroucke Bron: Omroep Brabant

7


Verslag: West- & Oost-Vlaanderen 11 september 2011, 10 jaar nadat de wereld werd opgeschrikt door enkele aanslagen met vliegtuigen, stond er een rit van CabrioFun op de kalender. Voor doemdenkers een gewaagde onderneming. Als dat maar goed afloopt! We haalden een rit uit de oude doos, de eerste die ik ooit in elkaar knutselde. Na een keer proefrijden waren we verbaasd dat die zo mooi afwisselend was, we hoefden er eigenlijk weinig aan te veranderen. Onderweg wat stopplaatsen voorzien om een ludiek proefje te doen en klaar was Kees. Vertrekken in het centrum van een stad kan wat lastig zijn, tenzij je de parkings aan de rand van die stad gebruikt. Dat is toch wat ze ons willen leren. Tot daar ging alles vlot… Tot de middag hadden we chalet ‘t Boothuis voor ons alleen. Al zou het op een zonovergoten zondag wel eens anders geweest zijn. Het terras was dan ongetwijfeld volgelopen, nu stond er enkel een sjoelbak klaar. Wie zijn roadbook wou verdienen moest schijfjes schuiven en tegen de tijd dat iedereen dat kleinood had verkregen, vielen de e e r s t e druppels. Onder een dreigende hemel vertrokken enkele durvers - of optimisten met open dakje. Via bolletje - pijltje raakte je op de eerste tussenstop waar een volgende opdracht lag te wachten. Een vijver vol gekleurde eendjes, wachtend op het loze vissertje dat onder moeders paraplu enkele exemplaren aan wal zou halen. Beloning; een drankbonnetje voor onderweg, een verfrissing zoals in het roadbook stond vermeld. Als uiteindelijk iedereen ter plaatse was geraakt, konden we het vervolg van de tocht aanvatten. Via foto’s kon je weer een stuk verder geraken, op voorwaarde dat je je niet vergiste bij de eerste foto. Vervolgens weer een stukje vertrouwde bolletjes met pijltjes om even verder een routebeschrijving in tekst voorgeschoteld te krijgen. Dat waren al drie verschillende manieren om op je bestemming

8

te geraken en nog was dat niet alles, er kwam nog een stuk stafkaart met de te volgen weg op aangeduid. Eens voorbij het Hof van Cleve was er dan die stop waarop een verfrissing wel deugd zou doen. Helaas zorgde een hevige stortbui er voor dat de proef binnen moest uitgevoerd worden en dat die verfrissing evengoed een warm drankje mocht geweest zijn.

Als je het golfballetje helemaal boven in de paddenstoel had gekregen mocht je de weg vervolgen via een stukje visgraat. Helemaal iets nieuw voor de meesten maar wel goed uitvoerbaar, als je er je hoofd maar bijhield. Je moest ieder straatje gezien hebben of je ging de mist in. Uiteindelijk raakte iedereen op het eindpunt waar je na wat vogelpikken je aperitief had verdiend en wie de meeste punten scoorde eerst een bakje pasta kon uitkiezen in de Pastabus. A volonté betekent dat je alle zes de sauzen kon uitproberen…. We deden een verdienstelijke poging. Jammer dat 11 september een grijze, natte en kille dag was maar dat was dan ook de enige opmerking. De opkomst was goed, de rit was mooi, het raodbook was gevarieerd. Kortom, de dag was geslaagd. Peter Vandenbroucke


Mazda MX-5 krijgt eigen cup Budgettair toegankelijke autosport waarin liefhebbers zich kunnen amuseren en nieuw talent (uit de kartwereld bijvoorbeeld) kan komen bovendrijven, dat is in België eerder schaars. Mazda wil daar wat aan doen, en meteen z'n kleine sportwagen, de MX-5 in de kijker zetten met een heuse Cup. Dat wordt een Nationaal Sprintkampioenschap dat in 2012, 2013 en 2014 telkens 6 weekends met 2 wedstrijden van 20 minuten + 1 ronde zal tellen. De circuits van Spa, Dijon en Zolder staan in elk geval op het programma.

De MX-5 in kwestie begint z'n carrière als een productiemodel en wordt achteraf aangepast voor gebruik op circuit. Daarbij wordt de rolkooi gemonteerd, het klapdak verwijderd en de nodige

zetels, gordels, brandblusser, remmen, banden en dempers gemonteerd. Een kant en klaar pakket, dat wordt gelood en waar de deelnemers niet meer op kunnen (en mogen) ingrijpen. Kwestie van de competitie spannend en levendig te houden. En zoals we zelf hebben kunnen ondervinden bij een testsessie op het circuit van Zolder, wil dat lang niet zeggen dat de circuit-MX5 een saai doosje is. Het blijft per slot van rekening een achterwielaangedreven autootje dat tot het uiterste wordt gedreven. Klein beetje opmerkelijk is dat Mazda de stabiliteitscontrole laat zitten in de racewagens. De piloot kan zelf beslissen of die uitgeschakeld wordt. Mazda biedt het hele MX-5 Cup-gebeuren aan als een voorgekauwd pakket met een bewust scherp gehouden prijs. Het eerste jaar kost € 45.000, de twee volgende telkens € 17.500. Daarin zit niet alleen de auto, maar ook alle banden, een tent, overalls, catering, inschrijvingsgeld, benzine, de koersdirecteur... alles, eigenlijk, op onderhoud en verzekering na. Wie in 2012 aan de start wil verschijnen, moet de knoop doorhakken voor 15 januari. Meer informatie is er bij Mazda of organisator Hans Van de Ven. Er wordt gemikt op een deelnemersveld van 25 wagens. Peter Vandenbroucke Bron: Auto55.be

Mazda MX-5 Spyder concept De Mazda MX-5 Spyder Concept is een enig exemplaar uitgevoerd in crèmewit dat werd geprepareerd voor de SEMA Show van Las Vegas. De roadster verloor zijn kap, die werd vervangen door een fijn, grenadinerood doek dat bevestigd is aan de voorruit en ter hoogte van de koffer. Deze bescherming, die ontworpen werd door Haartz Corporation, blijft summier. Logisch, want deze bolide is vooral gemaakt om te rijden met de haren in de wind. Het interieur heeft een lederen bekleding met elementen in suède en metaal. Op motorvlak werd de tweeliter aangepast om te kunnen draaien op isobutanol, de brandstof die wordt gebruikt in de American Le Mans Series. De ontwerpers hebben het prototype uitgerust met tienspaakvelgen van 17 duim met Yokohama-banden in de maat 225/45 R17. Verder is de auto voorzien van een Mazdaspeed-ophangingskit en Brembo-remmen en werd hij verlaagd. Om het gewicht te drukken werd de standaardbatterij vervangen door een ultralicht lithium-ionexemplaar. Ten slotte werd ook de uitlaatdemper vervangen. Peter Vandenbroucke Bron: Autodgids

9


De mooiste autoroutes: Nürburgring Nordschleife afstand: 21 km – eerste race: 1927 locatie: Duitsland Het silhouet van een oude, donkere toren tegen de lucht is de eerste aanwijzing dat u in de buurt bent. Overal om u heen hellingen gehuld in ogenschijnlijk ondoordringbare naaldwouden. En dan ziet u het. Eerst een glimp en dan, beetje bij beetje, wordt het majestrueuze lint van asfalt en de flauwe glinstering van staal zichtbaar. Uw hart racet: u bent aangekomen.

De onweerstaanbare aantrekkingskracht van de Nürburgring heeft te maken met een combinatie van elementen. De Nürburgring, rijk aan geschiedenis- triomfen en tragiek-, ombarmhartig en verschrikkelijk intimiderend, maar tegelijkertijd verslavend en fascinerend, is een van de laatste bruggen tussen ons en de geschiedenis van de racesport. Ongelooflijk maar waar, op dit sensationele circuit mogen we rijden. Op bijna alle doordeweekse avonden en in een aantal vaste weekeinden is het open voor publiek. De ultieme ervaring voor de man in de straat en een magneet voor duizenden liefhebbers van over de hele wereld. Een dergelijke wereldwijde aantrekkingskracht staat niet ver af van het oorspronkelijk concept dat DR. Otto Creuz in 1925 bij de Duitse regering indiende. Creuz had een speciale faciliteit voor de Duitse auto-industrie en een racecircuit dat alle andere zou overtreffen voor ogen. Ook geloofde hij dat de aanleg van het circuit tijdens de economisch achtergebleven Eifelregio jaren werk zou opleveren en dat het circuit daarna een blijvende bron van inkomsten zou zijn. Nu, meer dan tachtig jaar nadat Creuz zijn gewaagde plan indiende, is het circuit een factor van betekenis in de regio. Overtuigd door het plan van Creuz zegde de regering14,1 miljoen Reimetchsmark toe; op 27 september 1925 werd de eerste steen gelegd.

10

Daarmee begon een gigantisch bouwproject waarbij twee jaar lang meer dan 2500 arbeiders waren betrokken. In een gebied met vier dorpen, een imposant kasteel, rivieren, bossen en akkerland legden de bouwers een circuit met een ongeëvenaarde structuur en complexiteit aan waarbij ze getrouw het glooiende Eifellandschap volgden. Tegenwoordig bedoelen we met de Nürburgring meestal de Nordschleife, maar toen hij werd aangelegd omvatte de Nürburgring twee circuits, de Nord- en Südschleife. Ze konden afzonderlijk worden gebruikt of worden samengevoegd tot een circuit van 28,3 km. De Südschleife was 7,7 km lang en hoofdzakelijk bedoeld voor clubraces en als auto-testbaan, terwijl de Nordschleife het ultieme bewijs van Duitse wegenbouw was. Het was tevens de ultieme test voor een coureur. Vandaag de dag bestaat alleen de Nordschleife nog, want het grootste gedeelte van de Südschleife werd opgeofferd aan het moderne GP- circuit van de Nürburgring dat in de jaren tachtig werd geopend. Stukken van de oude Südschleife die het hebben overleefd zijn of opgenomen in het wegennet rond het nieuwe GPcircuit of liggen er overwoekerd en onbemind bij, behalve bij wandelaars en mountainbikers die de Eifel ook in groten getale bezoeken. Gelukkig biedt de Nordschleife meer dan voldoende compensatie voor de teloorgang van zijn kleine broertje. Met een lengte van net onder de dertien km is het vier tot vijf keer langer dan de meeste moderne racecircuits, maar ook dit getal doet de buitengewone grootsheid van dit unieke circuit tekort. Met 300 meter hoogteverschil, 73 bochten en vaak niet meer dan een autobrede strook gras tussen auto en vangrail is zijn intimiderende configuratie door de jaren heen onaangetast gebleven. Natuurlijk is alles relatief. Want nog niet zo lang geleden, in de jaren zestig, was de Nordschleife veel ruiger dan nu. Vangrails waren er zo goed als niet en het circuit werd omzoomd door aarden wallen, greppels, heggen en andere, wat robuustere vegetatie. Echter, toen het circuit voor de GP van Duitsland in 1971 ingrijpende veranderingen onderging en er vangrails werden geplaatst- en het circuit in essentie zijn huidige aanzien kreeg – zeiden sommige ervaren coureurs, onder wie voormalige F1- wereldkampioen Phil Hill, dat de plek ontmand was! Gezien Hill's race-ervaring moeten we zijn woorden serieus nemen, maar niemand kon


ontkennen dat de Nordschleife, vangrails of niet, een gevaarlijke plek was om te racen. Gedurende het hele bestaan van het circuit waren de meningen van de beste coureurs erover altijd verdeeld. Sommige, zoals Fangio en Moss, waren er dol op. Andere, met Jackie Stewart voorop, hadden een hekel aan de plek vanwege het wisselvallige weer en zijn dodelijke reputatie. Maar ondanks zijn openlijke afkeer van het circuit legde Stewart op het circuit zelf, dat hij 'de groene hel' had gedoopt, toch een volledige commitment aan de dag. In 1968, nog voor allerlei nieuwe veiligheidsvoorschriften en onder verschrikkelijke weersomstandigheden, reed Steward door de mist en de regen naar de overwinning in de GP van Duitsland en versloeg hij nummer twee met een verbijsterende vier minuten. Op het vernieuwde circuit won hij in 1971 en opnieuw in 1973, een bewijs dat hij het uitdagende circuit beheerste. Ondanks zijn successen heeft hij zijn mening over de plek nooit herzien. Hoewel de aanpassingen in 1971 wel de veiligheid verbeterden, hielden ze geen gelijke tred met de snelheid van de auto's, waardoor de Nürburgring steeds ongeschikter werd voor de formule 1.

De nieuwe bolides met 3 liter motoren waren razendsnel – zoals bleek uit Niki Lauda's ronde onder de zeven minuten in 1975 – en het circuit liet geen enkele ruimte voor fouten of mechanische gebreken. Bovendien was het vanwege de uitgestrektheid en relatieve ontoegankelijkheid uiterst moeilijk om effectief hulp te bieden. Al met al was het met de veiligheid op de Nürburgring niet slechter gesteld dan op enig ander internationaal circuit uit die tijd, maar het bijna dodelijke ongeluk van Lauda in 1976 was de druppel die de emmer deed overlopen. De formule 1 zou er nooit meer terugkeren.

11

Sportautoraces werden er tot in de jaren tachtig nog wel gehouden en het Deutsche Tourenwagen Meisterschaft (DTM) was tot in de jaren negentig op de Nordschleife te zien. Nu wordt het circuit alleen nog gebruikt voor de VLN- enduranceseries voor productieauto's en de 24 uur van Nürburgring die elk jaar in juni wordt gehouden. Met een deelnemerslijst van 220 auto's, van snelle profesionals in state- of – the -art Porsches 911 tot amateurs in flitsende hatchbacks, is het de grootste 24- uurs race ter wereld en een van de grootste spektakels in de racerij. Het idee van Creuz om een professioneel testcircuit voor de auto-industrie en een vooraanstaand racecercuit op te zetten is werkelijkheid geworden, maar dat de Nordschleife bij autoliefhebbers over de hele wereld ongekend populair zou worden kon zelf de vooruitziende Herr Doktor niet voorzien. In de afgelopen twintig jaar is er rond het circuit een complete toeristenindustrie ontstaan die een eindeloze stroom van motorrijders en autorijders bedient die als motten op het licht afkomen. In Nûrburg en de omliggende plaatsjes beschikken veel pensions nu over volledig ingerichte werkplaatsen waar gasten hun auto's in topconditie kunnen houden. Bars en restaurants zijn er dik gezaaid en vanaf het begin van de lente tot in de late herfst gonst de regio van enthousiasme voor grootse oude circuit.

Hoe vaak u er er ook komt, het gevoel van opwinding verdwijnt nooit, evenmin als de verbazing hoe eenvoudig het is om op de baan te komen. U rijdt gewoon het oude stadje Nürburg uit met kasteel aan uw linkerhand en even later bent u bij het speciaal aangelegde parkeerterrein, het restaurant en het kaartjesloket. Daar heeft u de keuze uit een kaartje voor één of meer rondjes, terwijl de echte veteranen een seizoenspas à 750 euro per stuk kopen. Omdat de openingstijden variëren, kunt u


het beste even op www.neurburgring.de het laatste schema raadplegen voordat u een bezoek plant. Eén ding is echter zeker: zodra u uw kaartje in het automatische tolpoortje schuift, zal uw leven nooit meer hetzelfste zijn. Of u nu helemaal nieuw bent of al duizenden virtuele ronden hebt 'gereden' op uw Playstation 3, uw eerste echte ronde is toch van een ander kaliber. Wanneer u op het rechte stuk accelereert, komt u al snel onder de brug door, gevolgd door een flauwe knik. Helaas nadert u dit stuk op een publieksdag nooit op volle snelheid, want vliegende rondes zijn niet toegestaan. Met 290 km p/u is het wel wat anders dan een flauwe knik. De Nordschleife leert u niet zoals een conventioneel circuit zozeer bocht voor bocht kennen, maar u raakt geleidelijk vertrouwd met bepaalde secties, plakt de elementen daarvan aan elkaar en gaat door naar de volgende sectie. De eerste van de secties is Hatzenbach, waar het na de oude pits steil heuvel af gaat. Terwijl u snelheid maakt, komt u door een paar snelle linkse bochten, waar u zult merken hoe hobbelig het wegdek zelfs in een gewone auto aanvoelt, voordat u hard afremt en een scherpe rechtse bocht aansnijdt. Een fout is hier zo gemaakt, want de verkanting wisselt en u bent gedwongen om in de bocht te remmen. Het is een vroege waarschuwing, en dat is maar goed ook, want de volgende paar km horen bij de snelste van de ronde. Nadat u uit de kurkentrekker Hocheichen bent gekomen duikt u eerst tussen de betonnen wanden van een flyover door voordat u het tempo opvoert op wat op een en al asfalt lijkt te zijn. Niet nerveus worden, links houden en u komt weer boven op de beroemde Flugplatz, waar u net even op adem kunt komen voordat u een hele lange rechtse bocht in gaat. U voelt inmiddels de snelheid en hoe die in weerwil van toppen, dalingen en bochten alsmaar lijkt toe te nemen terwijl u afstormt op de gevaarlijke linkse bocht van Schwedenkreuz en een loopring naar beneden door de haarspeltbocht bij Aremberg. Een voorbijflitsende roodwitte band en een waas van beton als u weer onder een brug doorgaat, kondigen de angstaanjagende duik door de Fuchsröhre, het Vossenhol, aan. Nergens voelt de snelheid zo intens als hier, waar u tussen de bomen door racend het angstige gevoel krijgt dat u regelrecht een fuik in rijdt, tot dat u weer omhoog rijdt naar de chicane van de Adenauer

12

Forst. Hier staan vaak veel mensen samen te kijken, maar laat u niet verleiden tot een show, tenzij u zeker weet dat u netjes tussen de hoge, oliecarter-splijtende kerbstones door kunt sturen. Na de Adenauer Forst begint u aan de afdaling naar de brug over Adenau, Breischeid genaamd. Hij begint geleidelijk aan en het rechte stuk naar Metzgesfeld is bijna vlak, maar zodra u richting Kallenhard gaat, duikt de weg serieus naar beneden. U zult merken dat u bij de hoge snelheden voortdurend tegen uw veiligheidsgordel aan zit te duwen om een beter zicht op de weg te krijgen, want het lijkt wel alsof alle bochten schuilgaan aan de blinde kant van een helling. Het vermogen en de alertheid om oriëntatiepunten te herkennen en de weg voor u te lezen zijn essentiële vaardigheden op de Nordschleife. Daardoor lijkt hier rijden vaak meer op het rijden op een onbekende bergweg dan op een typisch racecircuit. Wanneer u Wehrseifen en Breidscheid nadert, is het verstandig om even kalm aan te doen, want u hebt zich bocht na bocht zonder respijt op uw remmen verlaten. Zoals u kunt zien aan de krassen en vegen op de betonnen vangrails is hier menig rijder naar beneden komen denderen om vervolgens te merken dat zijn remmen oververhit waren... eenmaal veilig over de brug begint u aan de lange klim naar de beroemde kom van beton, de Karusell genaamd. Onderweg passeert u de plek bij Bergwerk waar Lauda verongelukte. Bij de Karussell is het zo hobbelig als wat, maar een kras op uw chin spoiler is geen ramp, want er zijn immers weinig eervollere littekens te behalen. Wanneer u uit de Karussell schiet, klimt de weg nog steiler op het stuk naar de Hohe Acht, het hoogste punt van het circuit. Hier verandert het karakter van het circuit: lange meanderende beklimmingen maken plaats voor een snelle en bochtige afdaling door de Wippermansectie. Kleine, wendbare auto's doen het hier goed, want ze kunnen snel tussen de verhoogde randen door, maar uitwijkmogelijkheden zijn er niet en een fout is zo gemaakt. Brünnchen is een andere publieksfavoriet, dit omdat er hoge wallen zijn en je een flink stuk van de baan kunt overzien, maar u ontsnapt al spoedig aan hun blikken als u via de Eiskurve naar de Planzgarten racet, waar een vervelende top en dip midden in uw remzone liggen. Hier wat lucht onder uw wielen krijgen is niet ongebruikelijk, maar hopelijk niet zo veel als


Manfred Winkelhock die hier in 1980 met zijn Formule 2-auto een spectaculaire salto maakte. Het tweede gedeelte van de Planzgarten is opnieuw een sprong, dit keer midden in een 160 km p/u bocht. Maar nadat het grootste deel van de ronde uw hart in uw keel geklopt heeft, zult u opgelucht zijn te weten dat u nog maar een handvol bochten- waaronder het minder heftige Kleines Karussell- door hoeft voor u terug bent op het rechte stuk van Döttinger. Op dat punt tintelt uw hele lijf van de adrenaline, een gevoel dat u nooit zult vergeten en een ervaring die u opnieuw wilt beleven. Welkom bij uw Nordschleifeverslaving!

circuit faciliteiten opgezet waar hun technici kunnen werken. Natuurlijk kon het niet uitblijven dat sommige fabrikanten 'officieuze' rondetijden begonnen te claimen, wat een gevecht inluidde om de eer wie de snelste was. Hoewel hun rondetijden vandaag de dag irrelevant zijn vergeleken met de supersnelle tijden van unieke auto's van tuningbedrijven en kleine raceautobouwers, blijven rondetijden op de Nürburgring een belangrijk onderdeel in de concurrentie tussen met name trotse Duitse autofabrikanten. Het huidige 'record' van een productieauto staat op iets meer dan 7 min 30 sec, maar zoals iedereen die hier heeft gereden u kan vertellen levert iedereen (en elke auto) die hier rond de 8 minuten klokt een uitstekende prestatie. Voor een volledig beeld: het absolute ronderecord is een verbijsterende 6 min 11 sec, gevestigd door wijlen Stefan Bellof in een Porsche 956. Isabel Van Eetvelde

Bron: Legendarische autosportroutes

Test, test…: De Industry Pool Er wordt dikwijls beweerd dat één km op hoge snelheid op de Nürburgring gelijk staat aan tien gewone kilometers. Meer hoeft u niet te weten over het veeleisende karakter van het circuit. En dat is ook de reden dat een selecte groep fabrikanten, bekend als de industry pool, hun nieuwe producten een groot deel van het jaar afbeult op de slopende Nordschleife. Chassisbouwers zijn dol op de Nordschleife want die dwingt hen om na te denken over elk aspect van de besturing en het gedrag van de auto. Voelt een auto hier hoekig en onvoorspelbaar aan, dan is de kans groot dat hij op de weg geen vertrouwen inboezemt, maar als een auto het goed doet in onoverzichtelijke bochten vlak na een top, op verraderlijke veranderingen in het wegdek en lastige remzones, dan is hij klaar voor wat de echte wereld voor hem in petto heeft. Het prestige van de Nordschleife als deel van het ontwikkelingsproces is dermate groot dat veel fabrikanten het circuit met naam en toenaam in hun reclames noemen, veel fabrikanten, waaronder Porsche, BMW, Opel, Aston Martin, Jaguar, Alfa Romeo en zelf het Japanse Nissan, Honda en Toyota, hebben in de buurt van het

13


CabrioFun Shop Baseball shirt met lange mouwen Wit en rood 15 euro Vrouwen/kinderen: XS - S - M - L - XL Mannen: S - M - L - XL - XXL

Fleece met rits en zakken 30 euro Vrouwen: S - M - L - XL Lichtblauw Mannen: M - L - XL - XXL Zwart

Polo’s Zandkleur 20 euro Vrouwen: M - L - XL Mannen: M - L - XL

Clubsticker 2 euro

Petjes met logo 10 euro

Kan aan de binnenkant van de ruit gekleefd worden

Zwart - Grijs

Suggesties? Laat het ons dan weten en we vullen het assortiment aan.

Alle artikelen uit de CabrioFun Shop kunnen aangekocht worden tijdens de clubactiviteiten. Wie zaken thuisgeleverd wil, moet rekening houden met verzendingskosten. Neem contact op via shop@cabriofun.be

14


Eerste details over nieuwe Merceds-Benz SL-klasse Nog een kleine twee maanden en dan openen de deuren van de Detroit Motor Show zich. Een van de grootste premières daar is de nieuwe SLklasse. Door enkele details van de auto vrij te geven licht Mercedes-Benz alvast een tipje van de sluiter. De letters SL staan oorspronkelijk voor Sport Leight, sport en licht dus. Enige mate van sportiviteit is de SL-klasse altijd wel toebedeeld, maar een laag wagengewicht, dat is al enkele generaties niet aan de orde. Met ingang van de nieuwe moet dat weer enigszins – een vedergewicht zal hij niet zijn – opgaan en daartoe heeft M e r c e d e s groots ingezet op aluminium. De gehele carrosserie is e r u i t opgetrokken m e t uitzondering van het kofferdeksel dat is gemaakt van een staalkunststof l e g e r i n g . Mercedes-Benz laat weten dat het gewicht van het chassis hierdoor met liefst 140 kg is afgenomen. Dat van de nieuwe SL weegt nog maar 254 kg. Naast aanzienlijk lichter is de body ook drastisch stijver (20%) dan voorheen en dat draagt tevens bij aan de prestaties van de auto. Magic Vision Control Niet nieuw, maar wel voor de SL-klasse is Magic Sky Control, het optionele glazen dakpaneel dat met een druk op de knop van transparantie kan

15

veranderen. Dit systeem dat aan de hand van elektrische spanningsvelden werkt debuteerde op de SLK. En om nog even bij Mercedes’ ‘magie’ te blijven; een andere noviteit op de nieuwe SLklasse is het zogenoemde Magic Vision Control. Dit zijn ruitenwissers waarin de ruitensproeierinstallatie is geïntegreerd. Volgens de fabrikant voorkomt deze technologie dat vloeistof tijdens het open rijden in de cabine terecht komt. Ook ongebruikelijk is de positie van de luidsprekers. Die zullen in de nieuwe SLklasse niet langer in de deuren gemonteerd zijn, maar in het voetencompartiment. Zodoende blijft e r m e e r bergruimte in de portieren over en dit zou ook nog eens de geluidskwaliteit ten goede komen. 30% zuiniger Intussen is het een vast onderdeel in ieder bericht van een nieuwe Mercedes-Benz: het percentage dat het model wel niet zuiniger is geworden ten opzichte van zijn voorganger. Afhankelijk van de motorisering kan dit bij de aankomende generatie van de SL wel 30% zijn. Instappen doet men in een V6 met daarboven een 4.7 liter V8 voorzien van twee turbo’s en in een later stadium uiteraard de SL 63 AMG en SL 65 AMG. Peter Vandenbroucke Bron: Cabriowereld.com


Verslag: Gagelrit 2 oktober Een cabriorit in oktober is een riskante onderneming. We hebben al eens een herfststorm getrotseerd in die periode van het jaar. Kristof ging de uitdaging aan en herwerkte de Gagelrit. Op de middag verzamelden we in Oud-Turnhout en het leek wel hoog zomer. De laatste rit van het jaar zou ongetwijfeld de zonnigste en de warmste worden van het ganse seizoen. “Last but not least�, is hier wel op zijn plaats.

Onderweg was een stukje onverhard en de vrees door een modderpoel te moeten rijden was ongegrond. Een stofwolk kondigde telkens een cabrio aan. Rond de klok van 16 uur deden we nog een terrasje aan om dat stof door te spoelen en het was er vechten voor een plaatsje onder de parasol, de zon brandde als op een zomerdag. Even verderop kondigden de zweefvliegtuigen ons eindpunt aan. Hoe dichter we kwamen, hoe indrukwekkender die vleugels werden. Door een spijtige vergissing in het roadbook - 15 km werd 5 km - reden we dan maar op GPS naar de eindbestemming en kwamen we op de aanvliegroute van die zwevers terecht. Indrukwekkend als zo een gevaarte boven je cabrio komt overvliegen om daarna geruisloos te landen. Helemaal onder de indruk van het weer, de route en die vliegtuigen gingen we aan tafel. Het enthousiasme ebde snel weg. Een horecazaak die wat afgelegen ligt kan zich blijkbaar alles veroorloven. Je hoeft niet klantvriendelijk te zijn en je hoeft zelfs geen lekker eten te serveren, de klanten komen vanzelf. CabrioFun alvast niet meer. Kristof bedankt voor je jaarlijkse bijdrage en we kijken al uit naar de Aspergerit van 2012. Peter Vandenbroucke

16


Van Belgian Gentlemen Drivers tot de jaren 90 Op het einde van de Tweede Wereldoorlog beslisten enkele jongelui uit gegoede families, die bezeten waren door snelheid en opwindende ervaringen, om zich toe te leggen op hun passie voor de autosport. Hun namen? André Pilette, John Claes, Jaques Swaters, Charles de Tornaco, Paul Frère, Roger Laurent… Hun doel? Autocoureur worden op het hoogste niveau. Het groepje vrienden ging aan de slag en weldra waren hun voertuigen te zien op circuits en langs rallyroutes. Er waren geen sponsors voor deze pioniers. Voertuigen, brandstof, wisselstukken, technici, reizen, inschrijvingsgeld… Alles moesten ze uit eigen zak betalen. Er waren ook weinig of geen regels. De verhalen en anekdotes die ze ons hebben nagelaten dagen soms elke verbeelding uit, zeker in een tijd dat autoraces gebonden zijn door een zeer strikte internationale reglementering. Veel later noemde men hen de ’Belgian Gentlemen Drivers’, in navolging van hun Engelse kompanen. Zij hebben de weg geëffend voor een indrukwekkende reeks Belgische autocoureurs, die bekend zijn in de hele wereld en waarvan Jacky Ickx het boegbeeld is. Tentoonstelling: Wagens en autocoureurs Van 9 december 2011 tot 15 januari 2012, zal de tentoonstelling ‘Belgian Racing Legends’ meer dan 40 race– en rallywagens in de kijker zetten, in een originele scenografie die een startlijn voorstelt met paddocks en tribunes. De voertuigen komen uit privéverzamelingen of van de autocoureurs zelf. Zij werden gekozen uit deze die onze grote namen hun successen hebben bezorgd en werden bijeengebracht voor een unieke tentoonstelling. De voertuigen vertellen een belangrijke pagina van de Belgische autosport van 1949 tot het einde van de jaren 1990. Bij de wagens ontdekt u: verschillende Ferrari’s (waaronder de 166MM, verschillende keren bestuurd door Buerlys en de 500TRC, bestuurd door Bianchi, Harris, Mairesse, de Changy en Rouselle tijdens het jaar 1957), Porsches (waaronder de 936/77 Spider van Jacky Ickx, de 959 van Ickx/Brasseur uit de rally Parijs-Dakar), maar ook Audi’s (waaronder de V8 Quattro Sport van de ’Belgian 93 Procar’), BMW’s, de Talbot Lago T26 van de 4 kompanen die de Ecurie Francorchamps hebben opgericht (Swaters, Pilette,Tornaco en Laurent), een Mercedes 300

17

SL, een Jaguar type D, de Rondeau/Inaltera van Christine Beckers, de Veritas van Swaters, een rally Mini-Cooper, een formule V one-seater uit 1961, enz…. De rode draad van de tentoonstelling is Jacques Swaters, die ons een jaar geleden heeft verlaten, maar alles bij elkaar worden 60 Belgische autocoureurs in de kijker gezet met een palmares dat het tweede deel van vorige eeuw dekt. De tentoonstelling brengt ook documenten over autocoureurs en wagens, een fotogalerij en oude filmbeelden, affiches, vitrines met gewonnen bekers en miniatuurwagens. Autoworld Het automuseum ‘Autoworld’ bevindt zich in de zuidelijke hal van het Jubelpark in Brussel. Dit prestigieuze gebouw werd opgetrokken in 1880 om de vijftigste verjaardag te vieren van het Koninkrijk België. Van 1902 tot 1936 werden hier de eerste autosalons van België georganiseerd. De ongeveer 250 auto’s die tentoon staan in Autoworld komen grotendeels uit de verzameling van Ghislain Mahy (die meer dan 1000 voertuigen telt.) Zij belichten de meest markante etappes van de automobielgeschiedenis in een luchtige scenografie die het publiek toelaat de voertuigen te benaderen. Maar autoworld is vooral de enige plaats in de wereld waar men zoveel prestigieuze voertuigen vindt die in België werden geproduceerd. Ons land telde ooit meer dan 200 merken, met namen als Minerva, FN, Excelsior, Fondu, Vivinius, Imperia,… Als aanvulling op deze verzameling zijn er permanente tentoonstellingen over de geschiedenis van de autosalons van België, de autodesign en binnenkort de geschiedenis van de autosport. Eind 2011 werd Autoworld opgeknapt en er kwamen nieuwe themazones waar men bijvoorbeeld wagens vindt van openbare instellingen (pompiers, ambulances,…), ecologische wagens, deze van het Belgische Hof, enz… Automobielmuseum Autoworld Jubelpark 11 - 1000 Brussel Open van 10 tot 18 uur Toegangsprijs: 7 euro/volwassen (tentoonstelling en museum)


Zonnig vooruitzicht: nieuwe Porsche 911 Cabriolet De tweede nieuwe 911-variant is een feit: de Cabriolet. Kort na de presentatie van de 911 Coupé stelt Porsche ons zijn open broeder voor die volgens de fabrikant uit Stuttgart het rijplezier van de 911 verdubbelt. Dat is een mooi vooruitzicht voor het voorjaar van 2012. Porsche spreekt over een innovatieve dakconstructie, maar dat is praktisch ook alles dat men erover zegt. De carrosserie van de 911 Cabriolet is net als bij de Coupé gemaakt van aluminium-staalcomposiet waardoor deze zo licht mogelijk gehouden is. Bij de Cabriolet is het dakmechanisme bovendien van magnesium, maar of dat zo innovatief is? Het is in ieder geval zeer lichtgewicht aldus de fabrikant. En dat komt de rij-eigenschappen natuurlijk alleen maar ten goede.

Zeven versnellingen Een handgeschakelde bak met zeven versnellingen is in beide gevallen standaard, maar Porsche levert ook de PDK-transmissie voor zowel de Carrera als de Carrera S Cabriolet. Die zorgt voor een lager verbruik en nog snellere acceleratie. Dankzij de langere wielbasis in vergelijking tot zijn voorganger, de grotere spoorbreedte voor en de nieuwe elektromechanische stuurbekrachtiging biedt de nieuwe Porsche 911 Cabriolet een nog sportiever rijgedrag en meer precisie. En wie de optielijst van Porsche doorspit stuit op tal van systemen die het rijgedrag alleen nog maar verder kunnen verhogen.

Carrera en Carrera S Cabriolet Als de 911 Cabriolet in het voorjaar van 2012 bij de dealers binnen wordt gereden staat er Carrera of Carrera S op de achterzijde. Wie kiest voor de Carrera Cabriolet beschikt over 350 pk. Die perst Porsche uit de nieuwe 3.4 liter boxermotor. Wie meer vermogen wenst is aangewezen op de Carrera S Cabriolet welke met zijn 3.8 liter zescilinder boxermotor goed is voor liefst 400 pk. En dan te bedenken dat er nog tal van smakelijke toppers boven deze twee Carrera’s gaan komen!

Peter Vandenbroucke Bron: Cabriowereld.com

Kies maar: Mini Cabrio of Mini Roadster U mag de hersenen even gaan kraken. Wij willen namelijk weten welke dakloze variant uit de MINIstal de voorkeur heeft van het immer kritische Autoblog-gevolg. Denk, overweeg & Kies! Gisteren was het zover en werd de MINI Roadster in definitieve vorm eindelijk onthuld. Een verrassingseffect was er niet, aangezien in 2009 een conceptversie werd gelanceerd waarvan niet veel is afgeweken. Maar is de Roadster de -nu nog onbekende- meerprijs waard ten opzichte van een reguliere MINI Cabrio? Kortom, wie kiest voor de Roadster en wie gaat voor ‘die andere cabrio’? De Roadster is 2 centimeter lager dan de Cabrio en de voorruit staat 13 graden schuiner. Bovendien zijn nutteloze bijdrage als een achterbank of elektrische kapbediening weggelaten waardoor hij is 45 kg lichter is. De

18

Roadster beschikt verder over een volwaardig achterwerk waar bij 80 km/u een spoiler uitklapt. Zulks gaat je met de Cabrio niet lukken natuurlijk. Je nakomelingen op een legale manier vervoeren per achterbank kan weer wel in de Cabrio. De lijst met beschikbare motoren is grotendeels hetzelfde. Een John Cooper Works met 211 pk, de Cooper S met 184 pk of een gewone Cooper met 122 pk. Later wordt er nog een Cooper SD (143 pk) aan de line-up toegevoegd, en dat is inderdaad een Brandstof van de Duivel-editie.

Peter Vandenbroucke

Bron: Autoblog.nl


Flashback Eind februari 2010 schoten we het seizoen 2010 op gang met een rondleiding door een deel van onze hoofdstad. Iedereen kent Brussel maar wie liep al eens te voet door het gedeelte van de stad waar alles begon en nam het in detail in zich op? Dit was de kans om het met een gids te doen. Zo loop je niet de kans verloren te lopen en we kozen een gids met een tas vol lekkers zodat we onderweg iets te snoepen hadden. Een aperitiefje, een chocolaatje, een stukje pens en hoofdvlees, caracollen en een pintje in een bruine kroeg. We leerden ook iets bij over het ontstaan van de stad en zijn oorspronkelijke inwoners, over de architectuur en zijn beroemdste inwoners als Hergé en Toots Tielemans. Uiteindelijk passeerden we Manneken Pis en gingen in een zeer mooi decor eten, vlak bij de Grote Markt. Na afloop was het hollen om de laatste trein te halen maar een geslaagde openingsactiviteit was weer een feit. Eind maart was het dan hoog tijd om de cabrio van stal te halen en richting Herentals te trekken. Kristof vertrok van uit zijn eigen woonplaats en wou ons de vier steden in de buurt tonen. Wegeniswerken deden er anders over beslissen maar we genoten toch van de Vierstedentocht, ook al ging die maar door twee centra in plaats van alle vier. Je kon bezwaarlijk al van goed weer spreken maar we kregen toch af en toe de kans om wat verse lucht te happen, de plensbui moesten we er bij nemen. Een heerlijke maaltijd sloot de dag af en we waren goed vertrokken, het smaakte naar meer. 25 april en schitterend weer. Ronny en Diane hadden heel wat meer geluk voor hun eerste zelf uitgestippelde rit. Het ontbijt vond plaats op het kerkplein van Rupelmonde, onder de bomen stonden de wagens en middenin zat iedereen te wachten om van start te kunnen gaan. Ondertussen repten de inrichters zich van hot naar her om ons onderweg te vergasten op een aperitiefje aan de Scheldedijk, een stukje taart na de middag om tenslotte de dag af te sluiten met een heerlijke barbecue. Toerisme en gastronomie, een perfecte match. Vaak kregen we de vraag om eens een echte kilometervreter voor te schotelen en op 23 mei zagen we de kans schoon. We verzamelden ’s morgens langs de snelweg in de Ardennen om er richting Duitsland te trekken en dan terug te

19

keren naar Huy. De rit werd zorgvuldig op een lang weekend gepland zodat iedereen de dag erna kon recupereren van de inspanning. De start was gegeven en even later verdween de rook om ons hoofd en eens we uit de mist waren, scheen de zon de ganse dag. Dat was genieten geblazen. ’s Middags stopten we in Duitsland op een parkeerplaats voor een hapje in de stad of een heerlijke pick-nick aan het water. De parkeerbon bij terugkomst mocht de pret niet drukken en we snorden verder richting België. Kilometers vreten op wegen zonder verkeerslichten en drempels is heerlijk. Aan de oervers van de Maas in Huy genoten we van een heerlijk avondmaal en enkele mensen bleven nog lang nagenieten op het terras. Overnachten in Huy en op een vrije maandag terug naar huis rijden, de rit was een weekenduitstap geworden. Op 20 juni nodigden Olivier en Carine ons weer uit in hun streek. Bijna Brussel maar toch nog in het groen. Kenmerkend voor de streek zijn de smalle wegen die door het glooiende landschap lopen en de vele kastelen en burchten uit lang vervlogen tijden. Toeren rond de hoofdstad is verrassend rustig, op een zondag althans. Ik val in herhaling maar de dag werd afgesloten met een maaltijd en een heerlijke coupe fraise. 18 juli en hoogzomer, Bart en Sofia nemen ons op sleeptouw doorheen de Leiestreek. Vertrekken deden we in het provinciaal natuurdomein De Gavers in Harelbeke. We reden richting Kortrijk, het Dallas van Vlaanderen om zo de Leie te volgen richting Deinze. Een ommetje doorheen Sint Martens Latem en de vele noodzakelijke drankstops onderweg zorgde ervoor dat we maar net op tijd op de eindplaats raakten. In de snikhete veranda met de zon recht in de ogen verorberden we ons avondmaal en na zonsondergang keerden we moe maar voldaan en een beetje verbrand - huiswaarts. Halfweg augustus was het verzamelen geblazen in Maasmechelen voor een tocht doorheen de mijn– en de Maasstreek. Verschillende routes werden er door de provincie uitgetekend en bepijld en wij kozen zo een route uit voor de rit van 22 augustus. Voor de middag kon iedereen in het winkelcentrum terecht en op de middag gingen we van start voor een namiddag genieten, ook voor de co-piloten. Er moest niet op het roadbook gekeken worden, je kon gewoon de


pijltjes volgen. Gelukkig dat we dat eerst verkend hadden want er bleek hier een daar iets niet te kloppen en een zondagse markt sloot ook een deeltje van onze rit af. Iedereen raakte waar hij moest raken en ik bedoel niet de ijshoeves en de terrasjes onderweg, dat weten ze allemaal wel zelf te vinden. Gelukkig dat we stopten voor een ijsje en vanonder de zonnetent keken we toe hoe een wolkbreuk overtrok en de wegen in waterplassen veranderde. We waadden ons een weg naar de eindplaats Maasmechelen waar we gelukkig op de bovenverdieping ons avondmaal geserveerd kregen. Anderen snelden naar huis om het ondergelopen huis weer droog te maken. Gelukkig allemaal zonder veel erg maar toch een avontuur om nooit meer te vergeten. Het jaarlijkse weekend stond gepland op 11 en 12 september. De weersvoorspellingen waren gunstig, de beschikbare kamers gevuld en iedereen had er zin in. Plaats van vertrek was Waregem en “s avonds werden we verwacht in Hardelot Plage (Frankrijk). Een rit in lijn die ons doorheen de Westhoek meenam richting grens en overal deed herinneren aan de voorbije oorlogen. Op de zwarte berg, net voor de grens hielden we halt voor een middagmaal. Eens de grens over veranderde het landschap en de wegen en snorden we rustig verder richting eindbestemming; Even voor aankomst hielden we nog even halt aan Cap Griz Nez voor een aperitiefje. We reden door de streek van de Picon en konden dan ook niet anders dan een heerlijke Picon Vin Blanc te serveren. Hoewel de hemel dreigend werd, genoten we toch onder het grijze wolkendek van ons glaasje en zetten verder koers richting Hotel. Na aankomst zagen we vanop het balkon de keukenbrigade de parking opgaan om onze wagens te bewonderen. In het zaaltje genoten we van een voortreffelijke maaltijd en na wat bemiddeling ook van een extra flesje wijn en daarna kroop iedereen onder de wol. Bijna iedereen, een aantal dronk nog een biertje in de bar tot alle glazen op waren. Of ze waren gebruikt of ze lagen in scherven op de grond. Op zondag reden we na het ontbijt richting Bologne sur Mer voor een bezoek aan de befaamde aquariums in Nausicaa. Die uurjes daarbinnen deden de wolken verdwijnen en onder een stralende zon reden we terug richting België. De trip deed ons in Diksmuide op de markt eindigen. Moe maar voldaan namen we afscheid en konden terugblikken op een geslaagd

weekendje. 3 oktober 2010, zonsopgang. Klaar voor de start van de laatste rit van het jaar. Sommigen konden het niet geloven, anderen stonden er graag wat vroeger voor op. Het was eens iets anders, vertrekken bij zonsopgang aan het atomium, dan is er parkeerplaats voldoende. Vertrekken om dat uur geeft weinig problemen om de stad uit te geraken, verkeer is er amper. Tegen dat alles wat op gang kwam, waren wij weg richting Lier, waar een brunch op ons stond te wachten. Onderweg zag je het alsmaar drukker worden op de weg, naast de wielertoeristen reden er steeds meer wagens op de baan. Het zonnetje scheen ook alsmaar feller en uiteindelijk bereikten we rond 11 uur de eindplaats. Aperitiefje, ontbijtkoeken, koude voorgerechtjes, warm buffet en uiteindelijk een dessertenbuffet. Het vroege opstaan, een ritje in een cabrio, een net iets te grote portie voedsel binnengewerkt en een stralend herfstzonnetje eisten zijn tol, een middagdipje deed zijn intrede. Tijd voor actie en we passeerden nog langs een bedrijf dat zijn deuren openzette voor de jaarlijkse open bedrijven dag en reden dan helemaal binnendoor terug huiswaarts. Een prachtige herfstdag moet je ten volle benutten. 2010 was een jaar met zeven ritten en een startactiviteit. Een goed gevuld en gevarieerd programma met telkens een mooie opkomst en vrij goed cabrioweer. Tevredenheid bij de deelnemers zorgde ervoor dat we ook in 2011 op een aantal vrijwilligers beroep konden doen voor het inrichten van een rit. Het jubileumjaar moest, zoals de vier voorgaande, een voltreffer worden. De eerder beperkte maar vaste groep deelnemers weet de formule te appreciëren en dat prijst ons gelukkig. Niet de kwantiteit maar de kwaliteit primeert bij ons. Doorheen de laatste nummers van het CabrioFun Magazine blikten we even terug op de voorbije jaren. Ondertussen zijn we aan het plannen voor de toekomst. Haast alle ritten voor 2012 worden door vrijwilligers uitgestippeld, met of zonder onze hulp maar altijd met onze steun. Dat maakt dat wij de bijkomende activiteiten en de logistiek beter kunnen uitwerken en reeds nu zijn er plannen voor 2013. Vergeet ondertussen niet te genieten van iedere mooie dag om met je cabrio te toeren, het kan zo ontspannend zijn.

20

Het CabrioFun Team


Aankondiging: Met Quasiloco door Leuven - 10 maart 2012 De tweede zaterdag van maart geven we het startschot van het volgende seizoen. We laten de cabrio nog even in de garage staan en trekken te voet op verkenning door de studentenstad Leuven. Leuven, 1531… Een leerling van de beruchte magiër Cornelius Agrippa roept de demon Quasiloco op, die de stad terroriseert tot hij door die andere vermaarde magiër, Doctor John Dee, wordt geëxorciseerd voor een periode van 444 jaar. Sinds kort is Quasiloco echter terug… en weer volop actief in de universiteitsstad. Doctor B. Zhom heeft de hand kunnen leggen op de zwarte spiegel van John Dee en roept het grote publiek nu op de geheimen van de zwarte magie te ontsluieren, de codes te kraken en de strijd aan te binden met de Demon van Leuven, die als vanouds door Leuven dwaalt… Slaagt uw team erin voldoende positieve energie vrij te maken om de geest opnieuw te bezweren voor een periode van minstens 444 jaar? Verdeeld in een aantal teams bezoekt u met het fotoboek de mooiste plekjes van Leuven. U brengt onderweg denk- en doe opdrachten, ludieke en creatieve taken tot een goed einde. Dit teambuilding stadsspel, dat de vorm heeft van een grappig-griezelige fotozoektocht, start op

de Grote Markt en eindigt circa drie uur later op de Oude Markt. ‘s Avonds trekken we dan richting Fonteinstraat waar het aperitief klaarstaat. Vervolgens kies je je lievelingsingrediënten van het buffet en laat ze vakkundig wokken door de chefs. Voor de twijfelaars en de lekkerbekken mag het een troost zijn dat het à volonté is en ook 4 drankjes of een halve fles wijn is inbegrepen. Bijpraten kan tot lang na de koffie. Voor de activiteit in de namiddag vragen we een bijdrage van 10 euro per persoon, het avondmaal kost 30 euro per persoon. Inschrijven kan tot 1 februari.

Cabrio Centrum Antwerpen Bisschoppenhoflaan 287 - 2100 Deurne 03-297.48.40

www.cabriocentrum.be 21


Passie voor design : Triumph TR2 en TR6 De Triumph TR2 is de ultieme belichaming van de Britse bulldoggeest. Hij is nog Britser dan de Queen en werd geboren in de gouden tijd van de Britse sportwagen, hoewel hij vooral mikte op de Amerikaanse markt. Maar op de Earl’s Court Motor Show in ’52 stal de nieuwe Austin-Healey de show, terwijl de sportieve prototypes van Triumph minder belovend leken. Het was slechts een moedige poging om een goedkope sportwagen te bouwen van een bedrijf dat geen enkele ervaring had in dit segment. Met zijn driehoekige derrière was het bovendien geen schoonheid en tester Ken Richardson beschreef hem als ’levensgevaarlijk’. Toch zou hij uitgroeien tot een ietwat lompe, maar eerlijke goedkope sportwagen en hij betekent tevens de start van een solide sportieve traditie.

De voorruit was lichtjes gebogen om te voorkomen dat ze plooide bij hoge snelheid. Dat gebeurde wel met de vlakke ruit van het prototype. De ongebruikelijke diep liggende grille ziet er misschien wat knorrig uit, maar de lage neus zorgde wel voor een topsnelheid van 169 km/u. De TR2 was Spartaans: hij had zelfs geen deurkrukken.

Het ontwerp van Walter Belgrove had weinig gemeen met de bonkige Triumph Renown en Mayflower-berlines die hij voordien op papier had gezet. De TR2 is misschien niet mooi, maar het is een ruwe bolster met een blanke pit.

Voor de meeste TR-fans eindigde het mooie sprookje met de schitterende TR6, vooraleer de TR7 bloedverraad zou plegen. Midden de jaren ’60 was het TR-gamma op haar best en de TR6 zette de traditie op een sterke manier verder door beter te verkopen dan al zijn voorgangers. Hij was een logische opvolger van de TR2 en het koetswerk evolueerde van de TR4/5 terwijl de motor uit de TR5 stamde. De verfrissend gelijnde, gebeeldhouwde TR6 had voorin de 2,5 literzespitter van de TR5 die in eerste instantie 152 wild galopperende pk’s leverde. Dit was een auto voor mannen met haar op de borst en ja had er je handen mee vol. Er waren critici die zeurden dat net zoals bij de Healey het vermogen het evenwicht ver overtrof. Maar dat maakte hem natuurlijk net zo leuk.

Dankzij een nieuwe achterkant, een volledig ander chassis en andere aanpassingen groeide de Standard-Triumph TR2 op het Salon van Genève in maart ‘53 uit tot een succes. Terwijl het prototype een stompe achterkant had, zat er op het productiemodel een echte achterklep.

De korte pook en het complete instrumentarium zorgden voor een sportwagengevoel. Het stuur was enorm groot en dankzij de lage deurtjes kon men rijden met de elleboog buitenboord. Je kon zelfs de grond raken met je hand.

Er is een duidelijk verschil tussen de TR4/5 en de latere TR6 die door Karmann was gerestyled. Zijn scherpere, zuiverder lijnen waren niet alleen moderner, maar zorgden ook voor meer bagageruimte. De afgehakte achterkant was een

22


aërodynamisch hulpmiddel.

Dankzij zijn schitterende uiterlijk en lange carrière is de TR6 de best verkochte van alle TR’s. De verkoop in Engeland stopte in februari ’75, maar liep door in de USA tot juli ’76. Het USA model was 19km/u trager, maar toch werden 10 keer meer TR6-en uitgevoerd dan er in het thuisland bleven. De eerste versies (vanaf ’68) leverden 152 pk, maar wegens de vraag naar meer beschaafdheid kwam er in ’73 een versie met 125 pk. Amerikanen moesten zich tevredenstellen met 100 pk en geen benzine injectie. Peter Vandenbroucke Bron: Passie voor design - Quentin Willson

De cockpit was ruimer dan bij de vorige TR’s. Hij bood een geweldige rijpositie vanuit de comfortabele zetels. De grote deuren zorgden voor een makkelijke instap. Heel wat anders dan de kleine portiertjes van de TR2.

Doolhof

23


Verslag: 5 jaar CabrioFun - 15 oktober Ja, we zijn al 5 jaar bezig. Door aanmoedigingen en overdreven enthousiasme van mensen die er nu niet meer bijzijn, werd CabrioFun in 2006 boven de doopvont gehouden. Exact 5 jaar later was het tijd om dat te vieren. Brugge werd uitgekozen omwille van zijn rijkelijk verleden en een hotel aan de rand van de stad zou de verzamelplaats worden. We hadden er ooit een rit georganiseerd en het was toen makkelijk bereikbaar. Wegeniswerken beslisten er nu anders over maar ook dat is niet onoverkoombaar. Wel flauw dat de hotelverantwoordelijke de bereikbaarheid nog aanhaalt in de offerte maar de werken en de omleiding verzwijgt. Zonder duidelijke routebeschrijving raakte je nooit tijdig ter plaatse.

Koffie en een heus dessertenbuffet stond ons op te wachten. Daarna was het tijd om naar de vergaderzaal te trekken voor een terugblik. Omdat slechts enkelen alle jaargangen hadden doorlopen en weinigen alle activiteiten hadden meegemaakt, gaven we een overzicht van al onze ritten van de voorbije vijf jaar. We hebben al heel wat kilometers gereden, heel wat meegemaakt en vooral veel fun gehad. Anekdotes en feiten vertelden de geschiedenis van CabrioFun en uiteindelijk was het tijd om onze dank uit te spreken naar de rituitstippelaars. De meesten

24

waren aanwezig en of het nu om één of vijf ritten ging, onze dankbaarheid is even groot. Ik zeg altijd: “de eerste rit is de moeilijkste, daarna gaat het vanzelf.” Met een fles bubbels en een doosje chocolade namen we afscheid van een aantal mensen en de rest van de groep begaf zich richting binnenstad voor het tweede deel van de reis terug in de tijd. In een voormalige kerk vierden we samen het huwelijksfeest van Karel en Margaretha. Een combinatie van geschiedenis, folklore, spektakel en een maaltijd deed ons een paar uur helemaal in het verleden leven. De nar, u bekend van de tvspot van Touring, waar hij F1 mecaniciens brieft, praatte vlotjes in meerdere talen het geheel aaneen en betrok ons in het verhaal. Naast het huwelijk zelf werden we vergast op vaandelzwaaien, een roofvogelshow, een zwaardgevecht en een vuurspuwer. Drie uur later en enkele kannen wijn en bier, en in mindere mate water, was het weer wennen aan het moderne Brugge. Iedereen op straat leek een verschillende taal te spreken. Sommigen gingen richting hotel, anderen keerden huiswaarts en wij vierden nog wat na. Het was de bedoeling om met zoveel mogelijk mensen dit jubileum te vieren en we waren eerst wat ontgoocheld over de opkomst maar uiteindelijk primeerde de kwaliteit op de kwantiteit en genoten we met volle teugen van deze dag. We deden heel wat moed op voor de komende jaren en verlengden het engagement alvast voor één jaar, zij het in een licht gewijzigde vorm. Peter Vandenbroucke


Wanneer de verzekeraar u wandelen stuurt... De verzekering burgerlijke aansprakelijkheid is in België wettelijk verplicht voor de bestuurder van een voertuig, i.e. de dekking van de schade veroorzaakt aan andere weggebruikers of aan hun voertuigen. Dit is een minimumdekking. Voor het BA-contract kunnen de verzekeraars dus enkel extra diensten toevoegen en natuurlijk ook verschillende tarieven voorstellen, onder meer in functie van het profiel van de bestuurder, de leeftijd, de woonplaats en het vermogen van het voertuig. Die situatie is anders voor de facultatieve dekking van de eigen schade aan het voertuig en diefstal… Het staat elke verzekeraar vrij om de inhoud te bepalen van zijn polis door een min of meer uitgebreide dekking en specifieke clausules voor te stellen. Het zijn de algemene en bijzondere voorwaarden van het contract die als wet gelden tussen de contractuele partijen, i.e. tussen de verzekeringsmaatschappij en de verzekeringnemer. Maar hoewel de verzekeraars in de praktijk verschillende contracten voorstellen, zijn bepaalde clausules met dezelfde uitsluitingsgevallen van de garantie terug te vinden in de meeste contracten. De gevolgen van de toepassing ervan zijn uiteraard vrij drastisch voor de eigenaar van het voertuig die - ondanks stipte betalingen van dure premies - geen schadevergoeding krijgt. Klassieke uitsluitingen Een zeer vaak voorkomend uitsluitingsgeval is uiteraard het rijden met de wagen door een bestuurder die alcohol of verboden middelen heeft gebruikt, zoals drugs of geneesmiddelen die niet voorgeschreven zijn door een arts. Derden die slachtoffer zijn van dergelijk ongeval en een schadevergoeding willen, moeten bewijzen dat de bestuurder wel degelijk dronken was of zich in een dergelijke toestand bevond. Hoewel de dronkenschap natuurlijk verbonden is met de hoeveelheid opgenomen alcohol, gaat het hier toch om een zeer subjectief begrip. Voor dezelfde hoeveelheid verbruikte alcohol zullen bepaalde mensen nog een goede ruimtelijke oriëntatie hebben, terwijl anderen zich amper kunnen rechthouden. Uitgezonderd het geval dat de bestuurder is veroordeeld door de Politierechtbank omwille van rijden onder invloed, is dit door de verzekeraar niet altijd eenvoudig om te bewijzen. Wat betreft de dekking van de eigen schade aan het voertuig voorziet de

25

verzekeraar meestal dat hij niet tussenkomt als de bestuurder van het voertuig een percentage alcohol in het bloed heeft dat hoger ligt dan het percentage bepaald in het contract. In tegenstelling tot dronkenschap gaat het hier om een objectief element dat vlot te bepalen valt wanneer de bestuurder een bloedafname ondergaat na het ongeval. Ernstige gevolgen De gevolgen kunnen catastrofaal zijn voor het bedrijf dat de eigenaar is van het voertuig. Het is om die reden dat de meeste polissen voorzien dat de waarborg bewaard blijft voor de eigenaar van het voertuig, als de feiten zich hebben voorgedaan in tegenspraak tot zijn instructies en gebeurden door de werknemer buiten de uitvoering van zijn arbeidscontract. De verzekeraar zou bij voorbeeld kunnen weigeren om tussen te komen bij een ongeval veroorzaakt door een werknemer na een zakenlunch waar de wijn rijkelijk vloeide. Als dezelfde werknemer echter zijn bocht mist bij het verlaten van een discotheek in het midden van de nacht, dan blijft de waarborg een verworven recht van de eigenaar en zal de verzekeraar zich verhalen op de bestuurder van het voertuig om de verschuldigde bedragen te betalen. De verzekeraar is in dit geval verplicht om de dronken toestand van de bestuurder te bewijzen. Elementaire voorzichtigheid Het feit dat het voertuig bestuurd wordt door een persoon die geen houder is van een rijbewijs geldig in België of die ontzet is uit zijn recht om te rijden op het moment van het ongeval, wordt meestal ook beschouwd als oorzaak van de uitsluiting. Hetzelfde geldt voor opzettelijke schadegevallen en schade die het gevolg is van overbelasting van het voertuig, slecht onderhoud of foute brandstof. In de verzekeringspolis “diefstal” zijn bepalingen voorzien om de gebruiker van het voertuig aan te sporen bepaalde regels van elementaire voorzichtigheid na te leven. Die clausules zijn meestal niet van toepassing wanneer het voertuig zich in een afgesloten garage bevindt maar enkel wanneer het op de openbare weg staat. Zo weigert de verzekeraar bij voorbeeld om tussen te komen wanneer blijkt dat niet alle deuren of ramen van het voertuig correct vergrendeld waren of wanneer het alarmsysteem


van het voertuig niet in werking trad.

verzekerd.

Opgelet met sleutels Het bewijs zal uiteraard vrij moeilijk door de verzekeraar kunnen geleverd worden als het voertuig nooit teruggevonden wordt. Het is dus onder meer om aan te sporen tot waakzaamheid en ook om risico op fraude te vermijden dat vaak wordt afgesproken dat de twee sleutelsets in het bezit van de eigenaar worden doorgegeven aan de inspecteur van de verzekeringsmaatschappij na de diefstal. Bij verlies of diefstal van een sleutelset geniet het de voorkeur dit door te geven aan de verzekeringsmaatschappij, de sloten te veranderen en twee nieuwe sleutelsets te laten maken. Sommige polissen bepalen dat kosten van de verandering van de sloten of het herprogrammeren van de sleutels ten laste zijn van de verzekeraar. Het feit dat men een sleutelset in of op het voertuig achterlaat wordt steeds beschouwd als oorzaak van uitsluiting.

Diefstal en beschermingssystemen Het meest courante motief voor de weigering tot waarborg bij diefstal blijft nog steeds het feit dat het voertuig niet voorzien is van een specifiek beschermingssysteem zoals bepaald in het contract. De verzekeraar kan uiteraard bepaalde vereisten opleggen. Het is absoluut noodzakelijk zich hierover te informeren bij de verzekeringsmaatschappij en de bijzondere voorwaarden van het contract te raadplegen. De verzekeraar dient aan te tonen dat de ondertekenaar uitdrukkelijk zijn akkoord heeft gegeven en kennis heeft genomen van de voorwaarden van toepassing op het contract. Hij is daarna, tijdens de uitvoering van het contract en terwijl hij premies ontvangt, niet verplicht om te controleren of de ondertekenaar zijn voertuig wel degelijk heeft uitgerust met het voorziene systeem. Een van de belangrijkste vereisten is de installatie van een erkend alarmsysteem gecertificeerd door een specifiek label aangemaakt op initiatief van Assuralia. Zowat alle verzekeraars eisen dat het alarmsysteem uitgerust is met een blokkeringssysteem (uitvallen motor) maar ook met een alarm (sirene en volumetrische detectie). Voor voertuigen met een bepaalde waarde kan de verzekeraar als extra bijvoorbeeld een “na-diefstal”-systeem eisen, i.e. een systeem voor vertraging, blokkering van de motor of lokalisatie via GPS.

De auto achterlaten in het midden van de straat met de sleutels op het dashboard is uiteraard bijzonder onvoorzichtig. Een dubbel van de sleutels in een afgesloten valies achterlaten, een motief dat voor de verzekeraar ook voldoende is om zijn tussenkomst te weigeren, kan minder erg lijken. Toch zal de wederverkoop van het voertuig stukken vlotter verlopen als de dief het geluk heeft om het dubbel van de sleutels van de vakantieganger in de koffer te vinden. De diefstal van voorwerpen die zich in de wagen bevinden en niet ingebouwd zijn (draagbare computer, fototoestel, gsm, afneembaar scherm…) is nooit

CabrioFun wenst iedereen een Vrolijk Kerstfeest en een Gelukkig Nieuwjaar In het putteke van de winter zorgen kerstballen voor wat sfeer De mooiste kerstkaarten brengen fijne wensen stijlvol over en weer Goede voornemens houden ons bij het begin van het nieuwe jaar weer in de ban Simpelweg gelukkig zijn is wat wij je wensen omdat je het nergens kopen kan

26

Peter Vandenbroucke Bron: Fleet Magazine


Kalender 2012 zaterdag

Met Quasiloco door Leuven

CabrioFun team

1 april

De 1000 terrassen route

Bart & Els

6 mei

Het Meetjesland en een vleugje Zeeland

Stefaan & Katia

3 juni

De Aspergerit

Kristof

8 juli

Door de Antwerpse Haven

Ronny & Diane

12 augustus

Van ‘t Schipke tot Den Brein

Leo & Ludo

10 maart

Olivier & Carine

9 september

7 oktober

3 november

Hallo & Ween tocht

27

CabrioFun Team & friends


28


CabrioFun Magazine 21