Page 1

nr 10

BIULETYN

ZESPÓŁ NI EPUBL IC ZNYC H PLACÓW EK OŚW IATOW YC H S P EC JA L N YC H

Kilka słów o nowej

PODSTAWie PROGRAMOWej Nowoczesne technologie

w AAC

ZAMGLONE szczęście historia Damiana Życie z MPD

Domowe ćwiczenia logopedyczne Ścieżka Sensoryczna Jak ją zrobić?

Podróże małe i DUŻE


nr 10

Drodzy Czytelnicy! Kolejny numer biuletynu niesie ze sobą mnóstwo interesujących artykułów i ciekawostek, podejrzymy wakacyjne podróże naszych uczniów, poznacie Państwo Damiana i jego historię. Sprawdzimy jakie nowinki technologiczne z zakresu komunikacji alternatywnej i wspomagającej (AAC) wykorzystują terapeuci w pracy z naszymi uczniami, nie zabraknie porad eksperta do spraw kształcenia specjalnego. Przedstawimy również kilka propozycji zabaw logopedycznych do wykorzystania w domu. W artykule Jak to jest zrobione? pokażemy sposób wykonania maty sensorycznej. Zdrowych

radosnych

Świąt Bożego Narodzenia

życzą

oraz pomyślności

w Nowym Roku

Kilka słów o nowej

„PODSTAWie PROGRAMOWej

kształcenia uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym.” Od września 2017 r. obowiązuje nowa Podstawa programowa kształcenia ogólnego dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym w szkołach podstawowych i w szkołach przysposabiających do pracy. Kształcenie w szkole podstawowej trwa osiem lat i jest podzielone na dwa etapy: I etap edukacyjny obejmuje klasy I - III szkoły podstawowej – edukacja wczesnoszkolna, II etap edukacyjny obejmuje klasy IV – VIII szkoły podstawowej. Można uczniom, którzy wolniej przyswajają wiedzę i umiejętności, przedłużyć I etap edukacyjny o jeden rok, drugi etap o dwa lata. Podstawa programowa kształcenia ogólnego dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym jest oparta na trzech filarach:

Uczniowie, Kadra oraz Zarząd Stowarzyszenia Budujemy Przystań

1. Tradycji i dorobku naukowym polskiej pedagogiki specjalnej; 2. Współczesnej wiedzy o przyczynach i objawach zaburzeń funkcjonowania dziecka oraz uwarunkowaniach i skuteczności kompleksowego wspierania jego rozwoju; 3. Praktycznym doświadczeniu nauczycieli.

Koordynator biuletynu Katarzyna Waliwender Justyna Głuchowska 2 strona

Oprawa graficzna DREAM PICTURES

Zdjęcia Aneta Kalbarczyk Krzysztof Łyżwiński

Copywriter Agnieszka Czerwińska – Łyżwińska

Celem edukacji ucznia z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym jest budowanie jego tożsamości, rozwijanie autonomii i poczucia godności, wdrażanie go do funkcjonowania społecznego oraz do rozumienia i przestrzegania norm społecznych, a w szczególności wyposażenie go w takie umiejętności i wiadomości, które pozwolą mu na korzystanie – na miarę indywidualnych możliwości – z jego wolności i praw człowieka, a także pozwolą mu na postrzeganie siebie jako niezależnej osoby. 3 strona


Ważne jest, aby uczeń: 1. Mógł porozumiewać się z otoczeniem w najpełniejszy sposób, werbalnie lub pozawerbalnie z wykorzystaniem znanych sposobów porozumiewania się (także wspomagających i alternatywnych metod komunikacji – AAC); 2. Zdobył maksymalną samodzielność w zakresie zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych; 3. Był zaradny w życiu codziennym, adekwatnie do indywidualnego poziomu sprawności i umiejętności oraz miał poczucie godności własnej i decydowania o sobie; 4. Mógł uczestniczyć w różnych formach życia społecznego na równi z innymi członkami danej zbiorowości, znając i przestrzegając ogólnie przyjętych norm współżycia, zachowując prawo do swojej indywidualności; 5. Rozumiał na miarę swoich możliwości otaczające go zjawiska społeczne i przyrodnicze; 6. Mógł nabywać umiejętności i uczyć się czynności, przydatnych w przyszłym dorosłym życiu; 7. Posiadał rzeczywisty obraz samego siebie w oparciu o pozytywne poczucie własnej wartości oraz umiejętność dostrzegania swoich mocnych i słabych stron.

Najważniejsze novum Podstawy programowej to: 1. Wprowadzenie zajęć rozwijających komunikowanie się, którego celem jest wspieranie rozwoju językowego oraz rozwijanie sprawności porozumiewania się i wypracowanie dla każdego ucznia zestawu pomocy do komunikowania się, użytecznych we wszystkich sytuacjach szkolnych i pozaszkolnych oraz w dalszym życiu. 2. Propozycje różnorodnych działań twórczych, które ułatwiają diagnozowanie mocnych stron uczniów i usprawnianie tych czynności, które mogą dostarczać satysfakcji i sukcesów, nie tylko w szkole, ale również w środowisku lokalnym, a także w przyszłości. 3. Silniejsze zaakcentowanie roli nauczycieli i specjalistów w odpowiedzialnym dobieraniu metod pracy do indywidualnych potrzeb i możliwości ucznia przy jednoczesnej dbałości o unikanie zagrożeń płynących ze stosowania niesprawdzonych rozwiązań metodycznych. W nowej Podstawie programowej zostały zachowane najcenniejsze elementy obowiązującej dotychczas podstawy, jednakże treści nauczania są znacznie poszerzone, uporządkowane i przedstawione w ujęciu szczegółowym..

Zasadnicze zmiany to: 1. Pogłębienie treści indywidualnych założeń celów edukacji i położenie silniejszego akcentu na godność i autonomię osoby z niepełnosprawnością oraz jej prawo do swoistości funkcjonowania; 2. Wzmocnienie troski o komunikowanie się nauczycieli i specjalistów z uczniami oraz rozwój sprawności komunikowania się uczniów z otoczeniem. Stosowanie metod wspomagających i alternatywnych w komunikacji (AAC); 3. Wzmocnienie troski o rozwój aktywności i kreatywności uczniów oraz ich zdolności twórczych i uzdolnień w zakresie różnych czynności (w tym artystycznych, technicznych i wytwórczych); 4 strona

4. Położenie nacisku na dalekosiężne cele edukacji i przygotowywanie się uczniów do życia z niepełnosprawnością w okresie dorosłości. Zakres treści nauczania i wychowania w kształceniu uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym powinien być dostosowany do możliwości psychofizycznych ucznia z wykorzystaniem bazy materialno-dydaktycznej szkoły oraz środowiska społeczno-kulturowego, w którym uczeń żyje i uczy się. Dobór treści nauczania uzależniona jest od potrzeb indywidualnych ucznia i musi być ukierunkowany na wyposażenie ucznia w umiejętności niezbędne do w miarę samodzielnego funkcjonowania w życiu dorosłym. Treści nauczania i wychowania podlegają poszerzaniu, powtarzaniu, utrwalaniu w miarę zdobywania przez uczniów wiadomości, umiejętności, sprawności. Nauczyciel ma prawo do wyboru w tym zawężaniu lub poszerzaniu treści nauczania niezbędnych do rozwoju kompetencji uczniów. Zostały one podzielone na trzy grupy: 1. Ja: budowanie własnej tożsamości, jedzenie, ubieranie się, higiena osobista, potrzeby fizjologiczne, sygnalizowanie samopoczucia 2. Ja i otoczenie: ja - członek rodziny, ja - uczeń, ja - w rozmowie, ja - członek społeczności lokalnej, ja - członek społeczeństwa, ja i przyroda, moje zdrowie, ja w chorobie, ja jako konsument, ja w świecie techniki, ja w świecie technologii informacyjnej, ja w bezpiecznym świecie, ja w świecie kultury i rozrywki, mój czas wolny, będę dorosły. 3. To co mi pomaga: czynniki środowiskowe, działania nauczycieli i specjalistów wspierające ucznia. Cele, formy i metody pracy należy dostosować do specyfiki indywidualnych potrzeb według zasad opisanych przez współczesne teorie nauczania oraz w oparciu o doświadczenia nauczycieli praktyków. Priorytetem w edukacji ucznia z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym jest rozwijanie kompetencji osobistych, komunikacyjnych i społecznych, 5 strona


które pozwolą na przyszłe w miarę samodzielne, godne i wartościowe życie w dorosłości, w maksymalnej integracji z innymi członkami społeczeństwa. Nauczyciele i specjaliści prowadzą zajęcia zgodnie z indywidualnym programem edukacyjno-terapeutycznym, zachowując korelację treści nauczania, wychowania i profilaktyki. Czas zajęć i przerw należy dostosować do możliwości i potrzeb uczniów. Nauczyciele i specjaliści mają prawo doboru specjalistycznych metod i form pracy oraz środków dydaktycznych, kierując się ich sprawdzoną i przewidywaną skutecznością. Konieczne jest nawiązanie współpracy z rodziną ucznia, włączanie jej w działalność prowadzoną na terenie szkoły, a także, w miarę możliwości, kontynuacja przez rodziców niektórych elementów tej działalności w domu ucznia i wspólna realizacja priorytetowych celów w edukacji ich dziecka. Rodzice uczniów mają prawo do uczestniczenia w spotkaniach zespołu dotyczących ich dziecka i realizacji, w miarę możliwości, części indywidualnego programu edukacyjno-terapeutycznego w domu. Wszystkie, nawet niewielkie, postępy ucznia powinny być wzmacniane pozytywnie, natomiast brak postępów nie podlega wartościowaniu negatywnemu. Ocenianie bieżące funkcjonowania ucznia prowadzone jest podczas spotkań zespołu nauczycieli i specjalistów pracujących z uczniem. Ze względu na specyficzny charakter edukacji uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym, a także indywidualne tempo i zakres nauki każdego ucznia, osiągnięcia w poszczególnych sferach oddziaływań pedagogicznych i terapeutycznych są planowane indywidualnie. Dokonywana okresowo przez nauczycieli i specjalistów wielospecjalistyczna ocena poziomu funkcjonowania ucznia umożliwia modyfikowanie indywidualnego programu edukacyjno-terapeutycznego i dostosowanie poziomu oczekiwanych osiągnięć ucznia do jego możliwości. Zarówno w szkole podstawowej jak i w przysposabiającej do pracy wyodrębniono: 1. Funkcjonowanie osobiste i społeczne: zajęcia mają na celu wszechstronny rozwój uczniów oraz takie ich przygotowanie do pełnienia ról społecznych, w tym pracowniczych, aby mogli jako osoby dorosłe w jak najbardziej optymalny sposób zintegrować się ze środowiskiem. 2. Zajęcia rozwijające komunikowanie się: zajęcia rozwijające komunikowanie się mają służyć dalszemu rozwijaniu języka i umiejętności porozumiewania się w bliskim i dalszym środowisku w mowie, jak i w każdy możliwy dla ucznia sposób (jeżeli jest to potrzebne uczniowi także z zastosowaniem wspomagających i alternatywnych metod komunikacji – AAC), również z wykorzystaniem odpowiednich pomocy do komunikacji, technologii informacyjno-komunikacyjnych. 3. Zajęcia kształtujące kreatywność: zajęcia kształtujące kreatywność służą dostarczaniu uczniom okazji do twórczego działania w dobrej atmosferze i współpracy. 4. Przysposobienie do pracy: przysposobienie do pracy ma na celu przygotowanie ucznia do aktywności przez pracę, czyli nabycie praktycznych umiejętności niezbędnych do podejmowania w różnych dziedzinach pracy oraz poprawnego funkcjonowania w życiu społecznym i zawodowym. 5. Wychowanie fizyczne: wychowanie fizyczne to zajęcia rozwijające sprawność i kondycję fizyczną. Ważne jest, aby po zakończeniu nauki w szkole uczniowie byli jak najlepiej przygotowani do samodzielnego podejmowania działań na rzecz aktywności fizycznej i własnego zdrowia. 6 strona

6. Etyka: zajęcia, podczas których nauczyciel wprowadza uczniów w świat wartości, w którym najprostszym i najlepiej dla nich rozpoznawalnym jest pojęcie dobra. Nauczyciel krok po kroku powinien uwrażliwiać uczniów, ukierunkować na dobro i zachęcać do jego poszukiwania we wszelkich przejawach.

Zajęcia rewalidacyjne Mają charakter terapeutyczny, usprawniający i korekcyjny. Rodzaj zajęć rewalidacyjnych określony jest w indywidualnym programie edukacyjno – terapeutycznym ucznia przygotowanym przez zespół nauczycieli i specjalistów na podstawie orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego oraz wielospecjalistycznej ocenie funkcjonowania ucznia. Kształcenie w szkole przysposabiającej do pracy trwa 3 lata i też może być przedłużone o jeden rok. Celem edukacji uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym oraz uczniów z niepełnosprawnościami sprzężonymi jest efektywne przygotowanie uczniów do dorosłości, w tym do podjęcia zatrudnienia na otwartym, chronionym rynku pracy. Celem jest także: utrwalanie i poszerzanie zakresu już zdobytej wiedzy i umiejętności, doskonalenie już posiadanych kompetencji społecznych, zdolności adaptacyjnych i kształcenie nowych umiejętności umożliwiających samodzielne, niezależne funkcjonowanie uczniów w przyszłości. Nowa Podstawa programowa jest bogatsza w treści przystosowane do nowej i zmieniającej się rzeczywistości społecznej, jest integralną kontynuacją podstawy programowej kształcenia ogólnego dla tej grupy uczniów w szkole podstawowej i przysposabiającej do pracy. Materiał zebrała i przygotowała Renata Kaczor konsultant ds. kształcenia specjalnego w MSCDN Radom

7 strona


„Milczenie spowodowane brakiem mowy nigdy nie jest złotem. Wszyscy mamy potrzebę porozumiewania się i kontaktowania ze sobą nawzajem - nie tylko jednym sposobem, lecz na wszystkie możliwe sposoby. Jest to podstawowa ludzka potrzeba, podstawowe ludzkie prawo. Co więcej jest to podstawowa ludzka siła” (Williams, 2000)

Nowoczesne technologie w komunikacji alternatywnej i wspomagającej (AAC)

Spróbujmy odpowiedzieć sobie na pytania czym jest komunikacja? czy to tylko słowa mówione, pisane? czy wszyscy mogą się komunikować? w jaki sposób możemy się komunikować? Odpowiedzi na te pytania wydają się z pozoru proste, ale dla kogoś, kto zna użytkowników AAC sprawiają one więcej trudu. Wraz z upływem czasu nasz język, sposób porozumiewania się również ulega zmianie. Jedną z przyczyn jest rozwój nowych technologii, które pojawiają się w naszym codziennym życiu. Mowa tu nie tylko o elektronicznych zabawkach i gadżetach, ale o nowinkach technicznych, które mogą zdecydowanie ułatwić życie wszystkim, a szczególnie osobom niepełnosprawnym. Już jakiś czas temu na rynku pojawiały się pomoce elektroniczne, np. komunikatory, które odtwarzają nagrany wcześniej głos. Na takich komunikatorach odtwarzany jest pojedynczy komunikat bądź sekwencje komunikatów, zaplanowane w odpowiedni sposób. Są to większe komunikatory w formie tablic (goTalk, Quicktakery, TechTalki) bądź w formie dużych lub małych przycisków (switch, Bigswitch, Big Button, Big Step, BIGmack). 8 strona

Klawiatury specjalistyczne, urządzenia zastępujące mysz komputerową, oprogramowania na ipady, iphony, i inne wspomagające komunikację, ułatwiają życie i stopniowo stają się codziennością użytkowników AAC. Wraz z rozwojem nowych technologii (komputerów, tabletów, smartfonów) możliwości porozumiewania się są coraz większe. Urządzenia te stają się dostępne prawie dla wszystkich, są coraz lżejsze, niemal podręczne, mają wbudowane oprogramowanie językowe, syntezator mowy, co w połączeniu z ekranem dotykowym otwiera drogę dla użytkowników AAC. Osoby z trudnościami w porozumiewaniu się mogą jednak nie mieć możliwości sterowania nowoczesnych technologii za pomocą dotyku, ponieważ konieczna do tego jest sprawność fizyczna. Z pomocą przychodzi CyberOko (C-Eye) urządzenie pozwalające na obsługę komputera za pomocą wzroku. Zastępuje ono klawiaturę oraz myszkę, pozwalając na obsługę laptopa lub komputera tylko i wyłącznie za pomocą oczu. Dla osób, które z różnych względów nie mogą korzystać z rąk w celu obsługi komputera, czyli między innymi dla osób

z mózgowym porażeniem dziecięcym, sterowanie wzrokiem jest najszybszym, najprostszym oraz najbardziej ergonomicznym sposobem obsługi komputera. Tego rodzaju nowoczesna technologia pozwala również na obsługę Internetu, nawiązywanie kontaktów, korzystanie ze Skype czy obsługę gier i wiele więcej. Podobnego rodzaju urządzeniem jest BlinkIt, który pozwala na sterowanie komputerem oraz komunikację alternatywną osób niepełnosprawnych, które zachowały możliwość kontroli ruchów powiek. Nowoczesne technologie pozwalają osobom niemówiącym oraz z trudnościami w porozumiewaniu się na niezależność – poprzez możliwość zaspokajania jednej z najważniejszych potrzeb człowieka – komunikacji, a także dostęp do komputera oraz Internetu, możliwość nauki, pracy, spędzania czasu wolnego w dowolny sposób. Są niezastąpione we wsparciu komunikacji – nie tylko bezpośredniej, ale również między innymi możliwość korzystania z poczty email, portali społecznościowych, blogów, oprogramowania wspomagającego komunikację alternatywną. Zmniejszają czas

potrzebny do przygotowania pomocy niskiej technologii oraz zwiększają tempo komunikacji, tym samym czyniąc ją prostszą i jeszcze bardziej przyjemną. Bibliografia: 1. „Wprowadzenie do wspomagających i alternatywnych sposobów porozumiewania się” Stephen von Tetzchner i Harold Martinsen, Stowarzyszenie “Mówić bez słów”; Warszawa 2002 r. 2. „Alternatywne i wspomagające metody komunikacji” pod. red. Jacka J. Błeszyńskiego, Impuls, Kraków 2008 r. 3. „Porozumiewanie się z dziećmi ze złożonymi zaburzeniami komunikacji. Poradnik nie tylko dla rodziców” M. Grycman, Stowarzyszenie Rehabilitacyjne Centrum Rozwoju Porozumiewania, Kwidzyn 2014. 4. „Alternatywne i wspomagające metody komunikacji (AAC) – skuteczne wykorzystanie dostępnych metod” J. Kwasiborska w: J. Porayski – Pomsta (red.), Diagnoza i terapia w logopedii, Warszawa 2008. Neurologopeda - Terapeuta AAC Aleksandra Cielniak 9 strona


Zamglone szczęście

historia Damiana Młodzi ludzie… normalne, spokojne wydaje się szczęśliwe życie: 4-letni syn Kamil, drugi w drodze. Jest wyprawka, łóżeczko, wybrane imię; pojawiają się wizje cudownego dzieciństwa, pięknego rodzicielstwa, wspólnych zabaw. Jakże mylne były nasze plany. Ciąża przebiegała prawidłowo do tego feralnego 30 tygodnia,  kiedy poczułam skurcze i dziwny ból, który był początkiem… Niestety, nie udało się doprowadzić ciąży do końca. Nastąpił poród - to była szybka akcja: odpłynęły wody, szybki transport do szpitala, ogromne przerażenie i pojawił się on - nasz wymarzony, wyczekiwany Syn, który odmienił nasze życie. Był wcześniakiem. Miał być zdrowy, my mieliśmy się nie martwic, zaufać lekarzom. Młodzi, naiwni, może głupi - tak zrobiliśmy. W 13 dobie okazało się, że malutki skrzatek nie radził sobie z wcześniactwem i związanymi z nim obciążeniami. Miał pecha, bo jego stan był nierozpoznany. Szybki transport niemalże umierającego Damiana do Kliniki neonatologii w Warszawie sprawił, że przeżył, ale to, co wydarzyło się w tej trzynastej dobie było nie do odwrócenia. Rozległe niedotlenienie i jego skutki. 10 strona

Tak zaczęła się nasza wojna - wojna o życie, o normalność, która nazwała się Mózgowe Porażenie Dziecięce - nazwała się sama, bo my jej nie chcieliśmy - My ją wypieraliśmy, ale wracała, wracała jak bumerang. Towarzyszył nam ogromny strach, ale i miłość, a z nią nadzieja, wiara - wiara w cud, którego wtedy nie rozumieliśmy. Dziś nasz syn ma 14 lat cały ten czas jest niewolnikiem swego uwięzionego ciała, ale … Jest radosnym chłopcem, który wszystko rozumie, niewiele mówi, ale potrafi wyrazić swą radość, jak i niezadowolenie, kocha całym swoim serduchem. Uczęszcza do szkoły. Jest uczniem, kolegą i rozwija się na ile jest to możliwe. Trudna jest jego droga, jego życie, ciągła nauka, rehabilitacja, która zajmuje mu każdą wolną chwilę, ciągła rozłąka z braćmi (ojej zapominałam dodać, że jeszcze urodził się nam Marcel, nasz siedmioletni synek). Ciągła walka o każdy ruch. Wojna jest jedna, walk wiele, ale zwyciężamy dla siebie, dla każdego dnia razem, dla każdej chwili, która może już nie wrócić. Wielu ludzi nas pyta po co? Wielu współczuje, wielu ocenia nasze szczęście. My rodzice wiemy, że staramy się dać mu to, co najlepsze: naszą miłość, troskę,

życie bez bólu. Przyjaciół, którzy nie zawodzą i tak na przekór złemu losowi jesteśmy szczęśliwą pięcioosobową rodziną, która się nie użala nad sobą, która potrafi przeć do przodu i walczyć o siebie. Każdy może znaleźć szczęście - my go mamy, choć nie wszyscy je rozumieją. Poznaliśmy wielu wspaniałych ludzi, z którymi przyjaźnimy się do dziś. Są to rehabilitanci, terapeuci naszego syna ludzie, którzy wiele nas nauczyli i każdego dnia są z nami. Są naszymi przyjaciółmi, którym dziś dziękujemy za cierpliwość, pomoc. Dziś wiemy, że cudem jest życie, cudem są chwile i miłość drugiego człowieka. Niepełnosprawność Damiana nauczyła nas pokory, ale również dała wiedzę i moc. Choć czasem płyną łzy i to tak dla wielu są nierozpoznawalne, bo ciężko rozdzielić ból i szczęście. Teraz, po czternastu latach wiemy, że najważniejsze jest pogodzić się ze swoim losem i w pełni go zaakceptować, a wtedy wszystko staje się prostsze.  Życie  z dzieckiem niepełnosprawnym może być szczęśliwe i normalne, można spełniać swoje marzenia, można się realizować, pomagać innym i być sobą, do tego jest potrzebna bezgraniczna miłość, którą my mamy... To również Damian jego radości i potrzeby, jak też potrzeby i troski rodziców tych szczególnych dzieci są powodem powołania Fundacji Dogonić Nadzieję której dowodzę. Mama Damiana Bożena Jakubowska

11 strona


Podróże

małe i DUŻE Wakacyjny wyjazd dla osób z niepełnosprawnością i ich rodziców to nie lada wyzwanie. Jesteście ciekawi, gdzie wakacje spędzili nasi uczniowie? Przeprowadziliśmy dla Was ankietę, w której odpowiedzieli nam na pytania dotyczące wybranych kierunków minionych wakacji, jakie miejsca polecają, a których lepiej nie uwzględniać na swojej mapie podróży. Wakacje to przede wszystkim czas odpoczynku, wytchnienia i regeneracji, ale dla naszych uczniów to też czas wielu wyzwań. Zapytaliśmy ich i ich rodziców, gdzie wspólnie spędzili wakacje. 23 % wyjechało w wakacyjną podróż, 18 % wytrwale ćwiczyło na turnusach rehabilitacyjnych, a 59 % to domatorzy i wakacje spędzili w mieście rodzinnym. Wakacje w domu, nie oznaczają nudy, wręcz przeciwnie - wolny czas spędzali w kinie, na basenie, spacerach, jeżdżąc na rowerach, nad wodą i w salach zabaw. Zapytaliśmy ich też, ile czasu poświecili na wycieczki i zabawę, a ile na turnusy rehabilitacyjne i ćwiczenia.

wakacje na turnusach rehabilitacyjnych

wakacyjna podróż

Nie tylko udogodnienia dają komfort wypoczywania, ale też obsługa hotelowa, kelnerzy i sprzedawcy, z którymi się spotykają. Z naszej ankiety wynika, że aż 79% pracowników obsługi podchodzi z życzliwością i chętnie pomaga osobom z niepełnosprawnością. Piękne widoki, spokój, dostosowana infrastruktura i przyjazne podejście ludzi to sukces każdego wakacyjnego wyjazdu. Nasi uczniowie podpowiedzą Wam, gdzie warto wyjechać i co warto zobaczyć.

POLECAMY :)

18%

23%

Podczas wyjazdu na wakacje dla osób z niepełnosprawnością bardzo ważne jest dostosowanie miejsc do ich potrzeb i możliwości. Cieszy fakt, że aż 63 % miejsc, w których wypoczywali nasi uczniowie posiadało udogodnienia dla osób z niepełnosprawnością. Nie tylko powszechnie spotykane podjazdy, windy, niskie krawężniki, ale też baseny z platformami, dostosowane toalety, jak i platformy umożliwiające wejście na plażę. Ważna jest też możliwość skorzystania ze zniżek na wejścia do muzeów, komunikacji itp.

59%

wakacje w rodzinnym mieście

Magiczne Ogrody w Janowcu

Jezioro Białe w Okunince

Farmę Iluzji w Trojanowie

Mazury

JuraPark w Bałtowie

Ustronie Morskie

Park Miniatur w Krajnie

Nadleśnictwo Marcule

Warszawskie Zoo

Tatralandię

Jasną Górę

Sopot

Darłówek

Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie

Sorbienowo Poronin Najwięcej czasu nasi Przystaniowi uczniowie spędzili dobrze się bawiąc na wakacyjnych wyjazdach. Nie zabrakło też tych, którzy wspólnie z rodzicami wybrali się na turnus rehabilitacyjny i ćwiczyli, żeby we wrześniu zaskoczyć nas wszystkich swoją formą. Jesteście ciekawi jakie miejsca wybrali nasi uczniowie? Podróżowali po całej Polsce! Morze, góry, mazury, Częstochowa, to tylko niektóre miejsca, które odwiedzili. Zobaczcie sami. 12 strona

Gdynię

NIE POLECAMY :( Ustki

Energylandii w Zatorze

Mielna

Sandomierza Katarzyna Waliwender 13 strona


W te wakacje byliśmy w Muzeum Lotnictwa w Dęblinie. Mogliśmy wejść do każdego samolotu i helikoptera, który się tam znajdował! Czekaliśmy i patrzyliśmy jak samoloty startują i wznoszą się w powietrze. Było wspaniale! Kuba Ostatnie wakacje spędziliśmy w Sianożętach. Nasz ośrodek posiadał w swojej ofercie wiele atrakcji: cyrk, ognisko, karaoke, pieczonego prosiaka, a nawet rejs statkiem w okolicach Kołobrzegu. To była nasza wielka przygoda. W tym dniu padał deszcz, a morzem targały spore fale, które bujały statkiem na wszystkie strony. Wszyscy byliśmy lekko przerażeni, a Karol choć dzielny, kurczowo trzymał się poręczy i jak najszybciej chciał zejść na ląd :-) Ten dzień na długo pozostanie w naszej pamięci.

WSPOMNIENIA Z WAKACJI Podczas tegorocznych wakacji wybraliśmy się do Nadleśnictwa Marcule. Jechaliśmy tam kolejką wąskotorową z początkowej stacji w Iłży ok. 30 minut. W nadleśnictwie znajduje się Centrum Edukacji Przyrodniczej, w którym można wziąć udział w zajęciach edukacyjnych dla dzieci. Poza tym czekają na nas inne atrakcje: ognisko, spacer po lesie, zwiedzanie arboretum z pięknymi roślinami, a nawet mini zoo, gdzie z bliska można zobaczyć sarny, jelenie i inne zwierzęta. Na tę wycieczkę blisko domu do Nadleśnictwa Marcule wystarczy jeden dzień, ale jest to bardzo miło i ciekawie spędzony czas :) Jesteśmy wielkimi pasjonatami gór. Zawsze z chęcią tam wracamy, mimo że wiele ścieżek i szlaków jest dla nas nieosiągalnych. Czerpiemy z polskich gór wiele siły, uczymy się pokonywać własne słabości. Zakopane to nasze miejsce na ziemi. Podczas naszego pobytu nad morzem pogoda była raczej wietrzna, a fale wysokie. Podczas jednego ze spacerów brzegiem morza padał deszcz, a nasza córka Magda ganiała się z falami, postanowiłam przyłączyć się do zabawy. Mateusz z tatą patrzyli na nas. Niestety jedna z fal dogoniła nas, Magdzie udało się uciec i zamoczyła tylko stopy, mnie zaś zalała całą! Droga powrotna była bardzo wesoła, wszyscy śmialiśmy się z tego, że ,,mama nie ma refleksu”:)

Mama Karola Przygodą moich wakacji była piesza pielgrzymka z mamą. Na Jasną Górę szłyśmy z grupą 7. Lubię wspominać te cudowne chwile i często o nich opowiadam. Przypominam sobie modlitwy, pieśni i ludzi, z którymi spędzałam tam czas, a teraz są moimi znajomymi i przyjaciółmi. Była to dla mnie wspaniała przygoda i wielkie wyzwanie. W te wakacje pojechałam również z tatą nad morze. Bardzo miło spędziliśmy razem czas. Mogłam oderwać się od rzeczywistości i odpocząć. Ania W tym roku spędziłem z mamą nad morzem niezapomniane chwile. Całymi dniami aktywnie spędzałem czas, delektując się morskim powietrzem. Uczęszczałem na basen pod okiem instruktora, kąpałem się w jacuzzi solankowym i zwiedzałem okolicę. Wybraliśmy się też do zoo - najbardziej podobały mi się hipopotamy. Myślę, że tegoroczne wakacje były bardzo udane :) Mateusz

Mama Mateusza i Magdy Bardzo miło wspominamy wakacje nad jeziorem Ryńskim. Piękna pogoda, niezapomniane widoki, czysta, ciepła woda to tylko niektóre zalety tego miejsca. Codziennie wieczorem spacerowaliśmy po promenadzie dookoła jeziora i podziwialiśmy jachty, żaglowce, motorówki oraz dokarmialiśmy kaczki i łabędzie. Największą atrakcją dla naszych pociech była jazda motorówką po jeziorze Mikołajskim, dzięki czemu przeżyliśmy niezapomniane chwile. Na pewno wrócimy tam w przyszłym roku – BO WARTO – dla tych widoków zrobimy wszystko:) W te wakacje wybraliśmy się też do Bałtowskiego Jura Parku. Bartoszowi najbardziej podobało się w zwierzyńcu, gdzie mógł dotykać zwierząt. Był zafascynowany kiedy kuce podchodziły i jadły mu z ręki. Można było też przejechać się na koniu, ale Bartosz bał się na niego wsiąść i ciągnął go za grzywę. Czekało na nas za to wiele innych atrakcji: karuzela, pływanie łódką, a najbardziej spodobał mu się dmuchany zamek, który był wypełniony piłeczkami – nie mogliśmy go stamtąd wyciągnąć. Chętnie spędziłby tam cały dzień. Podobało nam się też kino 5D, gdzie świetnie się bawiliśmy, dmuchał na nas wiatr i pryskała woda – Bartosz był rozbawiony!:) Mama Bartosza Eryk to mały podróżnik i mógłby mieszkać w pociągu czy autobusie. Uwielbia zwiedzać i w ten sposób najszybciej się uczy. Każda atrakcja jest czymś wspaniałym: zamek, statek, motyle czy zbieranie grzybów. Uwielbia mapy, nowe trasy, nieznane miejsca, jaskinie, góry, morze. Każda wyprawa jest nowym wyzwaniem, jak również nowym odkryciem i poznaniem własnych możliwości. Mama Eryka 14 strona

15 strona


ŻYCIE

Z MPD

Domowe ćwiczenia logopedyczne DOMOWE ZABAWY LOGOPEDYCZNE

MPD - Mózgowe Porażenie Dziecięce

po nazwie można przypuszczać, że to schorzenie dotyczące wyłącznie dzieci, nic bardziej mylnego. MPD sprawia, że i w dorosłym życiu trzeba borykać się z wieloma ograniczeniami. Nie znika w dniu osiemnastych urodzin.

Od zawsze, rzeczy które moi rówieśnicy osiągają łatwiej, szybciej ode mnie wymagają większej ilości starań. Staram się żyć tak jak ludzie pełnosprawni, jednak żeby to było możliwe muszę pokonywać ograniczenia fizyczne. Spastyczne kończyny nie zawsze słuchają tego co przekazuje im głowa, więc nierzadko podczas posiłku zawartość łyżki ląduje obok talerza, a nie w moich ustach. Dobrze, że są grube słomki przez które można wypić niezagęszczoną zupę z talerza lub kubka. Bariery architektoniczne to kolejne ograniczenie. Na codzień po mojej miejscowości poruszam się na rowerze trójkołowym. Na wysokich krawężnikach czasem się przewracam, a i postawienie kroku na taką wysokość bywa trudne. Obok ograniczeń fizycznych, są te w głowie. Zarówno w mojej, jaki w głowach innych. Wie16 strona

lokrotnie muszę przekonywać sama siebie, że moja wada wymowy, nieskoordynowane, mimowolne odruchy nie spowodują, że będę odbierana niepoważnie. Za każdym razem staram się walczyć ze swoimi obawami. Pokonywaniem ich jest każda rozmowa np. w urzędzie, z nieznajomymi, każda próba samodzielnego radzenia sobie z błahymi wydawać by się mogło sprawami. Czasem każdy dzień to wyzwanie, któremu chcę sprostać. Mam wiele marzeń. Chcę je spełniać. Chcę żyć aktywnie, na tyle na ile potrafię. Katarzyna Taras

Do zabaw logopedycznych nie potrzeba profesjonalnego sprzętu i gabinetu. Jest wiele ćwiczeń, które mogą wykonywać rodzice z dziećmi w domu dobrze się przy tym bawiąc. Można wykorzystać do tego przedmioty codziennego użytku, zabawki, artykuły higieniczne, przybory kuchenne. Na terapię logopedyczną składa się wiele elementów. Bardzo ważnym jest współpraca z rodzicem i ćwiczenia w domu (po wcześniejszych wskazówkach logopedy). Co zrobić, aby urozmaicić kolejne ćwiczenia logopedyczne? Oto kilka propozycji, które można wykorzystać, aby przeciwdziałać rutynie. JAK ĆWICZYĆ Z DZIECKIEM W DOMU? Szczegółowy plan ćwiczeń wytycza logopeda. Dostosowuje go do możliwości dziecka i programu terapii. Wyznacza jakie ćwiczenia powinno się wykonywać, a jakie nie są wskazane. Monitoruje postępy dziecka i wyznacza nowe cele. Zaproponowane zabawy logopedyczne mogą stanowić jedynie urozmaicenie codziennych ćwiczeń w domu i zachętę do dalszych działań. Mimo, że są to zabawy uniwersalne, niektóre dzieci mogą mieć problemy z ich wykonaniem, dlatego są to tylko propozycje.

CHUCHAJ, DMUCHAJ CZYLI ZABAWY ODDECHOWE W poprawnym mówieniu ogromną rolę odgrywa oddech. Prawidłowe oddychania współgra z tempem, rytmem i intonacją wypowiedzi. Ćwiczenia oddechowe mają na celu rozróżnienie fazy wydechowej i wdechowej oraz wydłużenie tej fazy. W usprawnianiu oddechu pomogą nam zabawy: SAMOCHODOWY WYŚCIG Pomoce: małe samochodziki, samodzielnie wykonana plansza Przebieg zabawy: Na planszy z zaznaczoną metą i startem ustawiamy samochodziki. Zachęcamy dziecko, by dmuchało, aż samochód dojedzie do mety. Dmuchamy razem z nim. Wygrywa ten, kogo samochód po wyznaczonej trasie pierwszy dojedzie do mety. Gotowi do stratu? MECZ PIŁKI NOŻNEJ Pomoce: klocki, waciki, małe piłeczki, słomki Przebieg zabawy: Z klocków budujemy bramki i ostawiamy je na stoliku. W odpowiedniej odległości stawiamy piłeczki. 17 strona


PŁATKI NA PATYKU Pomoce: płatki kółka, patyki Przebieg zabawy: Na patyczek nakładamy płatki -kółeczka. Zadaniem dziecka jest przesunąć patyk do góry lub na boki. Każdy przesunięty płatek można w nagrodę zjeść. Miłej zabawy!

Zabawa polega na tym, by dmuchać tak, by znalazły się w bramce. Jeżeli chcemy urozmaicić można użyć słomek i stoczyć prawdziwy mecz. Zwycięża ten, kto strzeli więcej bramek. W grze może brać udział nawet więcej niż dwóch zawodników. Zależy ilu zmieści się przy stole. KUBECZKI PEŁNE SKARBÓW Pomoce: kubek, słomka, drobne kolorowe przedmioty Przebieg zabawy: Za pomocą słomki przenosimy drobne, lekkie przedmioty (np. waciki, kolorowe papierki, piórka, listki) do kubka. Zabawa polega na wciągnięciu powietrza przez słomkę, utrzymaniu i wrzuceniu przedmiotu. Wbrew pozorom, to wcale nie jest taki proste. W razie wystąpienia trudności warto rozłożyć zadanie na etapy i rozpocząć od samego podnoszenia przedmiotu. Powodzenia! OBRAZKI – NIESPODZIANKI Pomoce: zdjęcia, waciki, talerzyki Przebieg zabawy: Na talerzyku kładziemy zdjęcia, które przykrywamy wacikami. Zadaniem dziecka, które udaje wiaterek jest zdmuchnięcie wacików. W ten sposób odkryje co jest schowane pod spodem. W tej zabawie można zmieniać intensywność dmuchania. Może to być delikatny wietrzyk, a potem straszna wichura. Wszystko zależy o d waszej wyobraźni. 18 strona

TAJEMNICZA RĘKA Pomoce: gumowa rękawica, gumki recepturki, papierowy kubek, słomki Przebieg zabawy: Gumową rękawicę zakładamy na wierzch kubka i przymocowujemy ją gumką. W kubku robimy małą dziurkę , w którą wsadzamy słomkę. Dmuchamy przez słomkę i czekamy aż rękawica się uniesie. Wcześniej można namalować na rękawicy ciekawe wzory lub miny. Wtedy „tajemnicza ręka” może naprawdę zaskoczyć. Zbawa nie tylko dla odważnych. GIMNASTYKA BUZI I JĘZYKA CZYLI ZABAWY ARTYKULACYJNE Ćwiczenia artykulacyjne polegają na usprawnianiu narządów mowy. Praca warg i języka wpływa na prawidłową artykulację głosek. W ich usprawnianiu ważna jest systematyczna i wytrwała praca. Aby nie ograniczać się do ćwiczeń przed lustrem można wprowadzić smaczne akcesoria, które staną się także motywacją do wykonywania kolejnych zadań. W naszej kuchni z pewności znajdziemy coś do pomocy. Oto kilka ćwiczeń, które stanowić mogą dalsza inspirację. SŁODKIE PODNIEBIENIE Pomoce: miód lub nutella Przebieg zabawy: Smarujemy podniebienie dziecka słodkim kremem. Jego zadaniem jest zlizanie smakołyku. Jeśli ktoś ma ochotę może posmarować wargi lub zęby. Oczywiście wszystko z umiarem! MAŁY KOTEK Pomoce: ryż preparowany, talerzyk Przebieg zabawy: Ryż przesypujemy do miseczki. Dziecko zjada ryż nie używając rąk. Może to robić przy pomocy języka lub warg. Smacznego!

PRAWIE JAK LIZAK Pomoce: łyżka, nutella Przebieg zajęć: drewnianą łyżkę smarujemy nutellą. Dziecko ma za zadanie zlizać smakołyk z łyżki. Im większa łyżka, tym więcej wyciłku. LUSTERECZKO, LUSTERECZKO Pomoce: brak Przebieg zabawy: dziecko naśladuje miny rodzica 9mogą to być także konkretne ćwiczenia. Potem można zamienić się rolami. SIŁOWNIA Pomoce: drewniane patyczki Przebieg zabawy: Zadaniem dziecka jest utrzymanie wargami cienkiego patyczka po lodach, którego próbuje zabrać mu rodzic. Ćwiczenie należy wykonywać ostrożnie. Niech dziecko poczuje się jak prawdziwy siłacz. ZABAWY EMISYJNE Dzięki ćwiczeniom fonacyjnym dzieci uczą się właściwego posługiwania głosem. Pomagają one w niwelowaniu głosów krzykliwych, zbyt głośnych. Do zabaw fonacyjnych nie potrzeba żadnych pomocy. Mogą być wykonywane zarówno w domu, na podwórku, podczas podróży samochodem. Oto przykłady: ZABAWA W ECHO Przebieg zabawy: Dorosły artykułuje samogłoski raz głośno, raz cicho, zmienia tempo i natężenie głosu. Zadaniem dziecka jest powtórzenie. Potem można zamienić się rolami. ORKIESTRA Przebieg zabawy: wspólne naśladowanie różnych instrumentów z różnym natężeniem głosu np. bębenek -bum, bum, trójkąt- cyk,cyk, grzechotka szu,szu.

ZABAWY SŁUCHOWE: Odbieranie mowy jest tak samo ważne jak nadawanie. Ćwiczenia słuchowe, które można przeprowadzić w domu to np.: DŹWIĘKI WOKÓŁ NAS: Zabawa polega na prostej zasadzie: wsłuchiwanie się w dźwięki otoczenia i zgadywaniu, co wydaje jaki dźwięk. Najlepiej wykonywać z zamkniętymi oczami. Ćwiczenie tym ciekawsze, im ciekawsze miejsce, w którym się znajdujemy. CO SIĘ KRYJE W ŚRODKU: Pomoce: butelki po jogurtach, kasza,ryż, groch, fasola Przebieg zabawy: Do butelek wsypujemy kaszę, ryż itd. Zakręcamy. Dziecko ma odgadnąć po potrząśnięciu, co jest w środku. Dla ułatwienia wcześniej demonstrujemy, co wydaje jaki dźwięk. Bardziej zaawansowani mogą powtarzać sekwencje dźwięków. MISIU, RAZ DOKOŁA: Przebieg zabawy: Jedna osoba ma zasłonięte oczy pozostała stoją wokół niej. Mówiąc słowa wyliczanki obkręcamy dziecko: „Misiu, misiu, raz dokoła, zgadnij misiu kto cie woła”. Następnie ktoś wymawia imię „misia”. Zadaniem dziecka jest odgadnąć czyj to głos. Do zabaw i ćwiczeń w domu można zaangażować całą rodzinę. Nie tylko rodziców, ale z pewnością chętnie przyłączy się rodzeństwo i dziadkowie. Zabawy powinny być wykonywane starannie i bez pośpiechu. Pamiętajmy, że stopień trudności powinien być dostosowany do możliwości dziecka. Jeżeli pojawią się wątpliwości warto spytać specjalistę. Domowe zabawy logopedyczne to świetny sposób na spędzanie czasu razem, a przede wszystkim łączenie przyjemnego z pożytecznym. Warto spróbować. mgr Karolina Gula logopeda, oligofrenopedagog

19 strona


Sposób wykonania: 1. Na każdym pojedynczym puzzlu za pomocą kleju na gorąco przyklej wybrany materiał np. gąbkę, wycieraczkę itd. 2. Każdy z materiałów pamiętaj, aby starannie i mocno przykleić do puzzli. 3. Pamiętaj o doborze kolorystki puzzli i materiałów, aby faktura, która będzie się na nim znajdowała była o kontrastowym kolorze. 4. W zależności, jak długa ma być ścieżka, tyle puzzli połącz. 5. Po przyklejeniu wszystkich materiałów, połącz ze sobą puzzle tak, aby powstała ścieżka po której dziecko, będzie mogło swobodnie przejść, zatrzymać się i dotknąć w każdy możliwy dla niego sposób.

Jak to jest zrobione? ścieżka sensoryczna Pomoce sensoryczne pobudzają zmysły, zachęcają dzieci do wąchania, dotykania, patrzenia, słuchania czyli w ten sposób poznawania świata wokół, który często dla dzieci z niepełnosprawnością jest nieznany, trudno osiągalny. Takie namacalne doświadczanie otoczenia np. ręką, stopą lub inną częścią ciała zachęca do poznawania, odkrywania i rozwoju. Dzięki pomocom sensorycznym dzieci poznają nie tylko siebie, ale również zjawiska zachodzące wokół. W tym numerze pragniemy pokazać jak zrobić ścieżkę sensoryczną, z której mogą korzystać zarówno małe jak i starsze dzieci. Potrzebne będą: •

duże piankowe puzzle 7-10 sztuk,

pistolet do kleju na gorąco,

klej na gorąco,

nożyczki,

materiały o różnych fakturach w zależności od inwencji twórczej autora, my wykorzystałyśmy: gąbki, wycieraczkę, ścierki do mopa, papier ścierny, folię ozdobną do pakowania prezentów, drobne kamyczki, folie bąbelkową.

Oligofrenopedagog Justyna Głuchowska Aleksandra Dumin 20 strona


Tak niewiele,

a pomaga bardziej żyć! Kiedy w rodzinie na świat przychodzi dziecko z niepełnosprawnością życie tej rodziny zupełnie się zmienia. Jak bańka mydlana pryskają dotychczasowe plany i marzenia. Rodzina musi nauczyć się żyć od nowa, wszystko na nowo poukładać. Nie jest łatwo. Niepełnosprawność wymaga większego zaangażowania, wsparcia oraz specjalnych technik, aby właściwie rozumieć rzeczywistość, w której taka osoba żyje. Stowarzyszenie Budujemy Przystań wspiera rodziny w akceptacji nowej sytuacji życiowej, w której na świat przychodzi dziecko z niepełnosprawnością. Towarzyszymy naszym uczniom w różnych etapach życia prowadząc ich w dorosłość, uczymy ich dokonywania wyborów, wyrażania swoich uczuć i potrzeb. Dążymy do tego, aby mogli żyć pełnią życia i spełniali swoje marzenia.

Kochani wszystkim, którzy przekazali nam swój 1% podatku mówimy dziś DZIĘKUJEMY! Dzięki Waszemu zaufaniu i otwartości zebraliśmy 23 399, 26 złotych. Zebrane środki pozwoliły nam zakupić sprzęty AGD do Pracowni Dorosłości dla naszych uczniów. Bez waszego wsparcia, realizowanie założonych przez nas celów nie byłoby możliwe. Dziękujemy, że daliście naszym uczniom szansę na dorosłość. Dziękujemy

za wsparcie!

Aneta Kalbarczyk

Już dziś zapraszamy Was do dzielenia się dobrocią i przekazania 1% swojego podatku dla naszych uczniów. Pomóżmy i wesprzyjmy ich w tej trudnej drodze, którą każdego dnia idą.

KRS: 0000 40 6556

Jeszcze raz życzymy

22 1140 2004 0000 3102 7495 7961

Wesołych Świąt

Jeśli chcesz wesprzeć nasze działania przekaż darowiznę na konto mBank www.budujemyprzystan.org


Stowarzyszenie Budujemy Przystań w Radomiu KRS: 0000406556 e-mail: budujemyprzystan@gmail.com Zespół Niepublicznych Placówek Oświatowych Specjalnych w Radomiu ul. Wośnicka 125c, 26-600 Radom, tel.: 48 334 35 05 Szkoła i Przedszkole Specjalne w Śmiłowie Śmiłów 18C, 26–502 Jastrząb, tel. 48 365 80 03 www.facebook.com/spssmilow WESPRZYJ NAS mBank 22 1140 2004 0000 3102 7495 7961

Polub nas na facebooku: www.facebook.com/BudujemyPrzystan Znajdź nas na youtube: www.youtube.com/BudujemyPrzystan

www.budujemyprzystan.org

Budujemy Przystań Biuletyn nr 10  

Zapraszam do zapoznania się za nr 10 naszego Biuletynu :) www.budujemyprzystan.org

Budujemy Przystań Biuletyn nr 10  

Zapraszam do zapoznania się za nr 10 naszego Biuletynu :) www.budujemyprzystan.org

Advertisement