Page 21

BDW 1455 PAGINA 21 - DONDERDAG 18 DECEMBER 2014

afwerpen. “We zijn geneigd te geloven dat het feminisme zijn taak al heeft vervuld. Wat nog telt, is een gelijk salaris. Maar we krijgen nog steeds allerlei etiketten opgeplakt. Alleenstaande moeder? Oh, neen. Een vrouw die resoluut voor haar carrière kiest? Neen, alstublieft. Een vrouw die aborteert, not done. Met een bloedneus over straat lopen is geen probleem, een vlek in je broek door een lekkende tampon, daarvoor moet je je verstoppen.” De titel van de film refereert aan Hanna’s passie en job als IT’er. “Zoals twee computerservers die zich kunnen deconnecteren, met corrupte data als gevolg, zo leven wij in een maatschappij die te veel zaken wil intellectualiseren. We distantiëren ons van het fysieke, van ons eigen lichaam.” Zaleski spreekt van haar eerste serieuze film, en de eerste keer dat ze echt iets durft te laten zien. Een filmopleiding heeft ze nooit gevolgd, maar een vader-cineast en moeder-actrice dompelden haar thuis wel onder in een filmbad. Ze had al wel eens rondgehangen op een filmset, maar sleet vooral veel uren in Cinematek, doorploegde filmkritieken en internettutorials, en trainde de regisseur in zichzelf door videoclips voor heavy metalbands te maken. Dat bij de making of van The Split niet alles vlot liep, frustreerde, maar was leerzaam. “Bepaalde scenes zoals ik ze in mijn hoofd had, konden we niet draaien omdat we niet de juiste camera of statief hadden. Het geluid moesten we achteraf opnieuw registreren. Ook in de montage moesten we creatief zijn, en hebben we Jim Jarmusch’ eerste langespeler, Stranger Than Paradise, herbekeken. Maar on s’est débrouillé, quoi.”

Gni Ts Ac

© QUENTIN BRUNO

De eigenzinnige films van (v.l.n.r.) Hanna Zaleski, Mustapha Bandini, Nino Man en Nganji Mutiri zijn te zien op het driedaags filmfestival System_D in de KVS. “Low budgetfilms zijn niet per se slecht.”

© SASKIA VANDERSTICHELE

© QUENTIN BRUNO

Een stilstaand beeld uit de film ‘Cigarette Available’.

Babetida Sadjo en Nora Alberdi in de hoofdrol van ‘Gni Ts Ac’.

De naam van de kortfilm is haast niet uit te spreken. In een minimalistische setting en zonder woorden onderzoeken twee actrices de relatie tot elkaar. Het is duidelijk dat regisseur Nganji Mutiri een hart heeft voor fotografie. De streetfotograaf had zich vier jaar geleden nochtans amper kunnen voorstellen dat hij films zou maken, die bovendien hun weg vinden naar filmfestivals met enige naam en faam. De verveling bij het bankkantoor waar hij tot zijn dertigste werkte, was verpletterend. Een ontslagbrief opende uiteindelijk de deur naar een creatief zelfstandig bestaan als schrijver, acteur, fotograaf en filmmaker. Hij riep een deelplatform voor poëzie in het leven (www.lartdetrehumain.net) en richtte samen met twee vrienden het artistiek collectief L’Animalerie op. “Onze leuze is: gebruik wat voorhanden is. En onze gouden regel is: elke keer iets beters maken.” Het lege huis van de pas overleden grootmoeder van een van de leden van het collectief, gaf de impuls voor de kortfilm Gni Ts Ac. Eén draaidag volstond. (Voor de geïnteresseerde lezer: Mr Wilkins van Watna Horemans, een andere film die te zien is op System_D, is in hetzelfde lege huis gedraaid, nvdr) Als adolescent ontvluchtte Nganji ooit oorlogsgeweld in Congo. Nganji kiest voor personages die zichzelf weer moeten bijeenrapen, die worstelen met grote of kleine drama’s. Regissseurs als Michael Haneke, Christopher Nolan, Jacques Audiard of Asghar Farhadi hebben volgens de jonge maker het talent om die interne menselijke strijd te verfilmen. Nganji’s voorbeeldenlijst is lang. Heeft hij schrik dat het publiek de films van System_D gaat bekijken als amateurproducties? “Dat is het risico. Maar als het publiek komt kijken, dan hebben we al gewonnen. Dan staat hen een aangename verrassing te wachten.” Kim Verthé  Film Festival System_D. 19, 20 en 21 december in de KVS. www.festivalsystemd.be

BDW - editie 1455  

Brussel Deze Week van 17 december 2014

Advertisement