Issuu on Google+

96

97

tommy wieringa gers het gebouw met archeologische ijver tevoorschijn te krab­ ben, te restaureren, te schilderen, te plamuren, te poetsen. Bij­ na twintig jaar werk, terwijl er tegelijkertijd voorstellingen en concerten werden gehouden.  Terwijl de rest eet, zit ik helemaal alleen in de grote theater­ zaal, aan de zijkant, en ben op een vreemde manier ontroerd. Het komt door het milde olijfgroen van de muren. Door het goudlaminaat en het rode pluche van de stoelen. Ik begrijp hoe fragiel dit allemaal is, hoeveel werk en liefde het vraagt om het in stand te houden. En dan dat pompeuze parool boven het toneel, heel groot, in gouden letters: Kunst Veredelt. Dat voor­ uitgangsgeloof mag getemperd zijn, maar de liefde voor het schone, de naïeve gedachte dat wat mooi is goed is, ruist nog altijd door de aderen van dit gebouw, door de mensen die het onderhouden, door hen die er komen voorlezen of spelen. Terug in het hotel, laat die nacht, zie ik dat de verstopping in de badkamer is opgelost, onzichtbare handen hebben het ge­ daan, ik heb geen sorry en geen dankuwel kunnen zeggen. Na bijna twee weken is de tournee door Vlaanderen afgelo­ pen, we gaan naar huis. In de krant lezen we dat er rellen zijn in Kopenhagen, een eigendomskwestie, krakers vechten met de politie omdat ze na 25 jaar een kraakpand moeten verlaten. Ik denk aan Gent, en voel grote opluchting. Opluchting omdat het Feestlokaal van Vooruit nooit in handen van krakers is ge­ vallen. Soldaten en onverschilligheid zijn heel erg, maar van de stompzinnige vernielzucht van krakers heeft geen gebouw zich ooit hersteld. Misschien dat ik uiteindelijk een confucianist ben, een ver­ dediger van de orde, dienaar van de keizer. Zich achterwaarts verwijderend, groetend, buigend, Tommy W. Vollezele, 8 maart 2007

chris de bode

Tour du monde


98

Als een slang kronkelt het peloton door het landschap. Man­­

nen in kleurige tenues die tot het uiterste van hun kunnen gaan. De volgauto’s veroorzaken een stofwolk waarin de toe­ schou­wer verward en verbaasd achterblijft. Meerdaagse wielerkoersen zijn niet voorbehouden aan lan­ den als Frankrijk of Italië, maar worden ook verreden waar je ze niet verwacht. Hoewel het een vreemd en soms absurd gezicht is om de karavaan door een door oorlog verscheurd gebied te zien rijden, of worstelen in de woestijnen van Oost-Afrika, zijn er veel overeenkomsten : het zweet dat stroomt over de gepij­ nigde lichamen, het na een val op het asfalt gemorste bloed of de vreugde na een heroïsche overwinning. De grote verschillen worden gevormd door de cultuur, het landschap en de ­sociaaleconomische omstandighdeden. Dit is niet alleen een verhaal van de hoofdrolspelers met hun specifieke talent, maar ook dat van de omstanders die op hun helden wachten. Dit is het ver­ haal van de andere rondes.

Ronde van Colombia 2003

Volgende pagina’s  ▷ Het passeren van het peloton te Cali, Ronde van Colombia 2003


Kerk in Sincelejo, Ronde van Colombia 2003

Rondewinnaar Pedro Pablo Perez na een tijdrit, Ronde van Cuba 2004

Volgende pagina’s  ▷ Op weg naar Dakar, Ronde van Senegal 2003


Ronde van Eritrea 2004

Openingsceremonie in Doha, Ronde van Qatar 2002

◁ Voorgaande pagina’s

Volgende pagina’s  ▷

Wuzhi Shan, Ronde van Hainan, China 2006

De weg naar Tambacounda, Ronde van Senegal 2003


f. starik

Eenzame uitvaart nummer 69

Eerstehulppost bij Danzhou, Ronde van Hainan, China 2006


Tour du Monde