Page 172

i Piotra Szymaniaka z lat 1954-1962 szczególną uwagę zwraca dach w formie paraboliczno-hiperbolicznej łupiny, który może budzić skojarzenia z odlatującym ptakiem. Dworzec Centralny Obecnie świeżo po remoncie, nareszcie odetchnął, tracąc tym samym swój swoisty folklor, tworzony zapachami i niesamowitą mieszanką etniczną. Odnowiony i (na razie) czysty, może bardziej niż kiedykolwiek skłaniać do refleksji nad jego dawną świetnością. Po wybudowaniu go wg projektu Romanowicza i Szymaniaka i oddaniu do użytku w 1975 r., stanowił jeden z bardziej nowoczesnych obiektów tego typu. Obecnie na terenie dworca próbuje się stworzyć pewną przestrzeń dla sztuki. Jedną z takich prób jest dość kontrowersyjne prace znajdujące się przy peronie czwartym. Zostały wykonane w czerwcu 2011 roku przez polskich i ukraińskich artystów, w ramach zainaugurowania dworcowej galerii The Open (fot. 6). Dość prosta graficznie forma oparta jest na typograficznym opracowaniu cytatów z literatury polskiej i światowej. Stała się ona przedmiotem krytyki zarówno ze strony części pasażerów, jak i architektów. Jest jednak przejawem pewnej zmiany w myśleniu o dworcu, który może stać się miejscem otwartym na działania artystyczne. Pozostając ciągle na „Centralnym” warto przenieść się do hali głównej, która, ze względu na swój ogrom, również może stanowić potencjalną przestrzeń dla sztuki. Chociaż ciężko pokazać jakiś jej przejaw, który zagościł tu na stałe, można jednak przywołać kilka przykładów tymczasowych. W czerwcu i lipcu 2011 roku Aleksandra Wasilkowska umieściła tu instalację Time Machine (fot. 7). Była to konstrukcja w formie wieży, złożona ze starych tablic informacyjnych, pochodzących z dworca sprzed remontu. Istotnym elementem projektu była możliwość wjechania na szczyt konstrukcji na fotelu znajdującym się wewnątrz instalacji i obejrzenie przestrzeni hali głównej z odmiennej perspektywy. Tytułowa podróż w czasie może być rozumiana jako zestawienie dawnej świetności dworca z okresem, w którym był on wyraźnie zaniedbany, a także ze stanem dzisiejszym, kiedy to próbuje się zmieniać jego wizerunek.

Dworzec Centralny (Central Station) Renovation of this station has brought a breath of fresh air into it at the same time sweeping away the local folklore it had with its smells and amazing ethnic mix. Renovated and (still) clean makes you think about its golden era even more than before. In 1975, when the station - designed again by Romanowicz and Szymaniak - was opened it was one of the most modern buildings of that type in Europe. Currently, attempts are made to create space for art in the building. One of such attempts is a piece of art - and quite a controversial one - which was made in June 2011 by Polish and Ukrainian artists to inaugurate The Open, a gallery at Central Station (photo 6). It can be found near platform 4. Quite quickly the piece was criticised both by some passengers and architects. It does, however, show a change in perception of a train station which can now become an area open to artistic performance.

172

Now let’s go to the Main Hall which is very big and therefore a perfect place for art. It may be hard to show an example of permanent art exhibition here, but with temporary ones it’s much easier: in June and July 2011 Time Machine installation (photo 7) by Aleksandra Wasilkowska stood in the Main Hall. It was a tower construction combined of old information boards which could be found at the station before the renovation. One important thing was that you could go up to the top of that tower on an armchair placed inside it, and then take a look at the station from a different perspective. A great thing is waiting for those who decide to continue our train stations exploration - when you go towards Warszawa Śródmieście Station, you’ll see a zebra crossing in ul. Emilii Plater which looks just like piano keys.

Warszawski przewodnik  

Przewodnik darmowy

Warszawski przewodnik  

Przewodnik darmowy

Advertisement