Page 1


© สงวนลิขสิทธิ์ 2558 สำ�นักพิมพ์บุ๊กบุ๊ก


ตอนที่ ๑

ตึกสี่ชนสภาพเก่ ั้ าคร�่ ำครึ สีขาวที่ทาไว้ ลอกออกเสียเกือบหมด ทดแทนด้ วยคราบน� ้ำฝนสีด�ำทีส่ ะสมมาหลายสิบปี ตึกสูงนี ้รายล้ อมด้ วยไม้ ยืนต้ นสูงใหญ่ใบหนาทึบจนปิ ดบังแสงแดดจากทุกสารทิศ แถมแผ่อากาศ เย็นน่าขนลุกเข้ ามาภายในตึก เพียงเวลาเย็นย�่ำข้ างในนี ้ก็มืดเสียแล้ วต้ อง เปิ ดไฟสีส้มสลัวที่บางดาวกระพริ บติด ๆ ดับ ๆ ส่องทางเดิน กลิ่นสาบ เอกสารเก่าโชยปะทะจมูกทันทีที่ก้าวจากบันไดถึงพื ้นชันสอง ้ เรื่ องเล่าขานที่เล่าต่อ ๆ กันมาจากรุ่ นสู่รุ่ นผุดประดังเข้ ามาในหัว บ้ างลือว่าทีน่ เี่ คยมีหวั หน้ าฝ่ ายเอกสารล่อลวงภรรยาตัวเองมาฆ่าหมกศพไว้ ในตู้หลังถูกจับได้ เรื่องแอบไปมีบ้านเล็กบ้ านน้ อย บ้ างลือว่าทีน่ มี่ วี ญ ิ ญาณ เด็กดองชุกเพราะตึกหลังนี ้เคยเป็ นตึกเรี ยนของคณะแพทย์มาก่อน แม้ 3


ร่างกายจะถูกเคลื่อนย้ ายแต่วิญญาณยังเล่นสนุกอยูท่ ี่นี่ ก้ าวเดินมาจนสุดทางเดินพื ้นหินอ่อนที่สะท้ อนแสงสีส้มสลัวจาก หลอดไฟเหนือหัวก็ถงึ ห้ องหัวหน้ าฝ่ ายเอกสาร เบื ้องหน้ าเป็ นประตูไม้ เนื ้อสี น� ้ำตาลแก่สลักลายเส้ นวิจติ ร ผู้มาเยือนยืน่ มือออกไปคว้ าลูกบิดทองเหลือง แล้ วหมุนจนเสียงดังคลิก จากนันผลั ้ กประตูเข้ าไปพบกับเจ้ าของห้ อง หัวหน้ าฝ่ ายเอกสารเป็ นผู้หญิงวัยปลดเกษี ยร ตังแต่ ้ มีเรื่ องอัปยศ เสือ่ มเสียในคราวนัน้ หัวหน้ าแผนกนี ้ก็เป็ นผู้หญิงมาโดยตลอด แกนัง่ อยู่ หลังโต๊ ะท�ำงานแก่ ๆ เก่า ๆ หลังใหญ่สลักลายวิจิตรเป็ นภาพวิถีชีวิตของ ข้ างและควาญ สวมชุดผ้ าไหมสีมว่ งเงาเลื่อมพันคอด้ วยผ้ าโปร่งลวดลาย ดอกไม้ ไทย ได้ ยินเสียงประตูถกู เปิ ดก็หยุดสนใจเอกสารที่กองสุมอยูบ่ น โต๊ ะ เงยหน้ าขึ ้นมาลดแว่นตากรอบทองลงแล้ วเพ่งสายตาเย็นชามองมายัง แขกที่เพิ่งจะก้ าวเข้ ามาในห้ อง “ที่บ้านไม่สอนมารยาทก่อนจะเข้ าห้ องคนอื่นหรื อ เธอควรจะเคาะ ประตูกอ่ นรึเปล่า?” น� ้ำเสียงเยียบเย็นสาดรดสามัญส�ำนึกของผู้มาเยือนให้ ตระหนักและคิดได้ เด็กสมัยนี ้ท�ำไมไม่มีมารยาทเอาเสียเลยนะ ถ้ าชาย หนุม่ ผู้นี ้เป็ นลูกเป็ นหลานแกจะด่าให้ หชู าเลย “เอ่อ...” ผู้มาเยือนเลิกลัก่ ไม่ร้ ูจะท�ำตัวอย่างไรดี ความสามารถ ในการวางตัวเพื่อเข้ าหาผู้ใหญ่เขาด้ อยมาก ก�ำลังจะหันหลังกลับออกไป ปฏิบตั ใิ หม่ให้ ตรงตามมารยาทแต่คณ ุ ยายก็ขดั ขึ ้นเสียก่อน “ไม่ต้องแล้ ว เชิญนัง่ ” หัวหน้ าฝ่ ายเอกสารผายมือเหี่ยวย่นที่สวม ก�ำไลข้ อมือดูเกะกะเชื ้อเชิญให้ ชายหนุม่ นัง่ ตรงเก้ าอี ้ไม้ บนุ วมหน้ าโต๊ ะ ท�ำงาน 4


“อ่า... ขอบคุณครับ” ชายหนุ่มผู้มาเยือนกล่าวเสียงอ่อยเพราะ ใจเสีย รี บกุลีกจุ อเอาก้ นมาจ� ้ำเก้ าอี ้ไม้ ก้ มหน้ าก้ มตายื่นเอกสารที่ถืออยู่ ให้ บคุ คลตรงหน้ า หัวหน้ าฝ่ ายเอกสารรับมา ดันแว่นกลับเข้ าที่แล้ วกวาดสายตาอ่าน เอกสารในมือทีละบรรทัด “นายณภัทร บรรจงธรรม” หัวหน้ าฝ่ ายอ่านชื่อของนักศึกษาหนุม่ ผู้มาเยือน ตามเอกสาร นายณภัทร บรรจงธรรม กรอกประวัตขิ องตนเอง ไว้ ดงั นี ้ อายุ ๒๐ ปี ศึกษาอยูค่ ณะการสื่อสาร สาขาออกแบบสื่อ ชันปี ้ ที่ ๓ ความสามารถพิเศษ-ไม่มี ผลงานที่ภาคภูมิใจ-ไม่มี เกรดเฉลี่ยภาค เรี ยนที่แล้ วผ่านคะแนนรี ไทร์ มาอย่างน่ารัก-๑.๗๖ อาจารย์ที่ปรึกษาเขียน ความคิดเห็นเอาไว้ วา่ -“มีทกั ษะฝี มือ ขยัน เอาการเอางาน เห็นควรที่จะ ได้ รับทุนการศึกษา” แต่แค่นี ้ไม่มากพอที่จะท�ำให้ หวั หน้ าฝ่ ายปั กใจเชื่อว่า ทุนการศึกษาที่ให้ นายคนนี ้ไปจะไม่สญ ู เปล่า ที่จริงแล้ วณภัทรไม่อยากแบกใบหน้ าอันหล่อเหลามาขอทุนอย่างนี ้ หรอก สีป่ ี การศึกษาที่ผา่ นมาพ่อแม่ของเขาจ่ายค่าเทอมมหาโหดได้ อย่าง ไม่มีปัญหา แต่ปีนี ้คงเป็ นคราวเคราะห์ สวนผักอินทรี ย์ปลอดสารพิษ กิจการของที่บ้านถูกโรคร้ ายเอาไปกินเรี ยบ ซ� ้ำเพื่อนสนิทของพ่อที่คบหา กันมานานยังหักหลัง หลอกให้ ลงชื่อเป็ นคนค� ้ำประกันกู้เงินครึ่งล้ านแล้ ว ชิ่งหนีหายไปไหนไม่ร้ ูไม่มีใครติดต่อได้ พ่อแม่ของเขาจ�ำต้ องขายที่ดนิ ท�ำ กินที่มีอยูบ่ างส่วนใช้ หนี ้สินที่ตนเองไม่ได้ ก่อ หากไม่ได้ รับทุนในภาคการ ศึกษานี ้เขาคงต้ องกลับบ้ านนา แบกจอบแบกเสียมปลูกผักดายหญ้ าตาก 5


แดดหน้ าด�ำไปตามยถากรรม อ่านเอกสารจบหัวหน้ าฝ่ ายก็เงยหน้ าขึ ้นมามองณภัทร เหตุผลใน การขอทุนที่เขียนมาเธอไม่เชื่ออย่างสนิทใจนัก ของแบบนี ้มันโกหกกันได้ ปี ที่ผา่ น ๆ มาก็มีให้ เห็น “อืม ฉันรับเอกสารไว้ แล้ ว หมดธุระของเธอแล้ วเชิญกลับได้ ” หัวหน้ าฝ่ ายพูดแล้ วเบือนหน้ าหนีไปสนใจกองเอกสารที่สมุ เป็ นเนินอยูบ่ น โต๊ ะ “ผมจะได้ รับทุนไหมครับ?” ณภัทรถามอย่างร้ อนใจ หัวหน้ าฝ่ ายหันกลับมามองอย่างขุน่ ข้ อง “เธอไม่ได้ อา่ นก�ำหนดการหรื อ เขาระบุไว้ วา่ ให้ สง่ เรื่ องขอทุนการ ศึกษาได้ จนถึงวันนี ้ อันที่จริ งฉันไม่รับเอกสารของเธอก็ได้ นะเพราะตาม ก�ำหนดการบอกไว้ วา่ รับจนถึงสิบห้ านาฬิกาสามสิบนาที นี่จวนจะสิบเจ็ด นาฬิกาแล้ ว เธอควรใส่ใจมีวินยั ให้ มากกว่านี ้ แล้ วในวันที่สบิ ห้ าถึงจะ ประกาศรายชื่อผู้ได้ รับทุน สนใจอะไรบ้ างไหม สักแต่วา่ เขียนมาส่ง ๆ พวกได้ ทนุ แล้ วเอาไปเที่ยวเตร่ใช้ จา่ ยสุรุ่ยสุร่ายเยอะแยะไป” หัวหน้ าฝ่ าย พร�่ ำยาวสอนเด็กเมื่อวานซืนที่นงั่ ฟั งอย่างเจียมตัว “ผมล�ำบากจริง ๆ นะครับ ถ้ าไม่ได้ ทนุ เทอมนี ้ผมคงต้ องดรอปเรี ยน แล้ วกลับไปช่วยงานที่บ้าน” “นันแหละดี ้ เธอจะได้ ใช้ เวลาพิจารณาตัวเองว่าเหมาะสมกับการ เป็ นนักศึกษามหาวิทยาลัยแห่งนี ้หรื อไม่” ณภัทรจ๋อย ค�ำด่าเจ็บ ๆ คัน ๆ ผุดขึ ้นมาในหัวของเขามากมาย มหาศาล แต่ถ้าปล่อยให้ ค�ำใดค�ำหนึง่ หลุดออกจากปากไปมีหวังได้ พ้น 6


สภาพการเป็ นนักศึกษาที่นี่แน่ “งันผมลาแล้ ้ วครับ” ณภัทรยกมือไหว้ หวั หน้ าฝ่ ายแล้ วลุกเดินไป ที่ประตู “เดี๋ยว!” น� ้ำเสียงเย็นเยียบสะกดฝี เท้ าชายหนุ่มมิให้ เคลื่อนไหว “ชายเสื ้อน่ะมันควรจะอยูใ่ นกางเกงไม่ใช่หรื อ แล้ วขากางเกงลีบเล็กขนาด นันมั ้ นถูกระเบียบแล้ วหรื อ?” ณภัทรซึง่ ยืนหันหลังให้ เบ้ ปากอย่างร�ำคาญใจแล้ วขมุบขมิบเป็ นค�ำ ด่าเสีย ๆ หาย ๆ แต่เขาก็ยอมท�ำตามความต้ องการทีส่ อ่ื ออกมาของหัวหน้ า ฝ่ ายเจ้ าระเบียบ โดยการจับชายเสื ้อยัดใส่เข้ าไปในกางเกงสแล็กเข้ ารูปสี ด�ำ ในใจก็นกึ ค้ าน “นี่มนั จะห้ าโมงเย็นแล้ ว เลยเวลาราชการมาตังหลาย ้ ชัว่ โมง ผมจะแต่งตัวยังไงมันก็เรื่องของผม สมัยนี ้ใคร ๆ ก็สวมกางเกงทรง นี ้กันทังนั ้ นเพื ้ ่อให้ รูปร่างดูสงู โปร่งแถมยังกระฉับกระเฉงคล่องแคล่ว ไม่ใช่ สวมกางเกงตัวโคร่งดูเร่อร่าเหมือนบุญชูในหนังไทยสมัยก่อน คุณยายหมุน ตามโลกรึเปล่าครับหรื อหยุดตัวเองไว้ ที่ พ.ศ.๒๕๓๑ ปี ที่บญ ุ ชูภาคแรกออก ฉาย” ชายหนุม่ ก้ าวขาฉับ ๆ ออกห้ องแล้ วปิ ดประตูเบา ๆ หัวหน้ าฝ่ ายน่ากลัวกว่าที่คิด เธอคิดว่าตัวเองเป็ นราชินีดินแดน มหัศจรรย์ในเทพนิยายอยูห่ รื ออย่างไรถึงมีสทิ ธิ์จะบงการใครก็ได้ ในสาย ตาของณภัทรหัวหน้ าฝ่ ายเป็ นได้ แค่นางพญาปลวกปลดประจ�ำการ อุดอู้ อยู่ในรังแคบ ๆ ที่มีต�ำราเก่าเก็บเหม็นสาบกระดาษกรอบเอาไว้ แทะเป็ น ของกินเล่น ปวดฉี่เป็ นบ้ า ไม่ร้ ู คณ ุ ยายพญาปลวกทนหนาวอยู่ในห้ องนันได้ ้ อย่างไร ขนาดไม่ได้ เปิ ดเครื่องปรับอากาศยังท�ำเอาณภัทรขาสัน่ พับ่ ๆ น� ้ำ 7


เสียงที่เย็นยะเยือกจับขัวหั ้ วใจเกือบท�ำเขาฉี่ราดตังหลายหน ้ ต้ องทนอันฉี ้ ่ ไว้ ตงแต่ ั ้ ประโยคแรกที่นางพญาถาม ราวเหมือนแกล้ งกันคุณยายแกอ่าน เอกสารของเขาช้ ามากอย่างกับสะกดอ่านทีละตัว ทีละวรรคอย่างนันแหละ ้ ณภัทรเดินออกมาจากหน้ าห้ องของหัวหน้ าฝ่ ายเอกสารซึง่ เขาขนาน นามเสียใหม่วา่ รังปลวก มุง่ หน้ าหาห้ องน� ้ำเพื่อปลดปล่อยพลังจักระที่ไหล เวียนภายในกระเพาะปั สสาวะ เข้ ามาถึงเขามายืนอยูห่ น้ าโถปั สสาวะแล้ ว จัดแจงอะไร ๆ ให้ เข้ าที่ เพื่อจะได้ ยืนฉี่อย่างไม่เลอะเทอะเปรอะกางเกง ปล่อยของเสียออกจากร่างกายแล้ วมีความรู้สกึ เหมือนได้ ดฉู าก สุดท้ ายของหนังดราม่าที่ตวั เอกผ่านพ้ นมรสุมเลวร้ ายต่าง ๆ ในชีวิตจนพบ เจอกับความสุขความส�ำเร็ จในที่สดุ เขามัน่ ใจว่าคงพลาดทุนนี ้ไปอย่าง แน่นอน พอกันทีไม่อยากข้ องแวะกับนางพญาปลวกปลดประจ�ำการผู้ นันอี ้ กแล้ ว ไม่ได้ ทนุ เรี ยนต่อชีวติ ของเขาก็ไม่ได้ ล�ำบากอะไรนักแค่เรี ยนช้ า กว่าเพือ่ น จบช้ ากว่าเพือ่ น ความฝั นทีจ่ ะได้ เป็ นผู้ก�ำกับมิวสิกวิดโี อศิลปิ น เกาหลีอาจมาช้ าหน่อย แต่เขาก็รอได้ เพื่อฝั นอันสูงสุด “โห... ใหญ่เหมือนกันนะเนี่ย” น� ้ำเสียงผู้ชายทะลึง่ ทะเล้ นปลุกณ ภัทรให้ ตื่นจากภวังค์ หันซ้ ายหันขวาเหลียวหน้ ามองหลังหาเจ้ าของเสียง แต่ไม่ยกั เจอใครสักคนในห้ องน� ้ำชายแห่งนี ้ บรรยากาศที่เงียบกริบไร้ วแี่ วว ของสิง่ มีชีวิตราวกับที่นี่คือตึกร้ าง กลิน่ น� ้ำยาล้ างห้ องน� ้ำเพิ่งจะมาฉุนเข้ า จมูก มันชวนให้ เขานึกถึงโรงพยาบาลอันสะอาดสะอ้ าน คิดเชื่อมโยงไป ถึงต�ำนานตึกเก่าหลังนี ้ว่าเคยเป็ นตึกคณะอะไรมาก่อน ในเมื่อไม่มีใคร เสียงลึกลับที่ได้ ยินชัดเต็มสองหูนนั่ มาจากไหน ขนลุกซู่... 8


เสียวสันหลังวาบ... ณภัทรรี บท�ำธุระของตัวเองให้ เสร็จโดยไว สติของเขาเดินแซงไปรอ อยู่ที่รถจักรยานยนต์ซงึ่ จอดไว้ หน้ าตึกเรี ยบร้ อยแล้ ว เขาว่าปกติขาของ เขาก้ าวได้ ไวกว่านี ้ แต่เวลาหน้ าสิว่ หน้ าขวานแบบนี ้ท�ำไมถึงได้ ช้าเป็ นเต่า จ�ำศีล บันไดลงไปชันล่ ้ างอยูใ่ กล้ แค่ไม่กี่ก้าว จังหวะที่ก�ำลังจะเอี ้ยวตัว เลี ้ยวกลับต้ องชะงักกับชายรูปร่างสันทัดที่โผล่เข้ ามาขวาง ชายคนนี ้ตัวสูงกว่าณภัทรเล็กน้ อย ผิวคล� ้ำกว่าเยอะแต่ไม่ถงึ กับ ด�ำ หุน่ ล� ้ำอย่างนี ้ไม่เป็ นนักฟุตบอลก็นกั บาสเก็ตบอล ของอย่างนี ้ดูไม่ ยาก ถ้ าเขาสวมรองเท้ าสตัด๊ แสดงว่าเป็ นนักฟุตบอล ถ้ าสวมรองเท้ าหุ้ม ข้ อแสดงว่าเป็ นนักบาสเก็ตบอล แต่ให้ ตายเถอะเมื่อมองลงมายังส่วนล่างสุดของบุรุษนิรนาม ณ ภัทรกลับไม่พบอวัยวะที่เรี ยกว่าเท้ า ร่ างกายของชายคนนี ้ลอยอยูเ่ หนือ พื ้น! เป็ นไปได้ อย่างไรมนุษย์คนไหนในโลกจะลอยอยูเ่ หนือพื ้นได้ แล้ วก็ คิดได้ วา่ ถ้ าบุรุษนิรนามผู้นี ้ไม่ได้ เป็ นมนุษย์ละ่ ? เพียงเท่านันหั ้ วใจของณ ภัทรก็สบู ฉีดเลือดช้ าลง ตาเบลอมองอะไรไม่ชดั เจนแถมหมุนคว้ าง แข้ ง เข่าอ่อนแรงรับน� ้ำหนักร่างกายไม่ไหวจนล้ มพับนอนสลบเสียตรงนัน้ “นี่เธอ เป็ นอะไรหรื อเปล่า มานอนท�ำไมตรงนี ้?” เสียงเรี ยกพร้ อมเขย่าปลุกชายหนุม่ ผู้หลับใหลจากอาการตกใจให้ ค่อย ๆ ฟื น้ คืนสติกลับมาอีกครัง้ เขากระพริบตาปรับรูมา่ นตาให้ ส้ แู สงสว่าง จากหลอดไฟบนเพดาน ภาพสตรี คอ่ ย ๆ ปรากฏชัดขึ ้น นางพญาปลวก! 9


ณภัทรสะดุ้งเท้ ากระตุกทีหนึง่ “มานอนท�ำไมตรงนี ้ สิบแปดนาฬิกากว่าแล้ วนะท�ำไมยังไม่กลับ อีก เป็ นอะไรหรื อเปล่า?” หัวหน้ าฝ่ ายถามไถ่อย่างเป็ นห่วงด้ วยน� ้ำเสียง เย็นชา ณภัทรแปลกใจว่านางพญาปลวกผู้นี ้จะพูดว่าสิบแปดนาฬิกากว่า ท�ำไม เขาต้ องเสียเวลาเอาเลขสิบแปดตังไว้ ้ ในใจแล้ วลบด้ วยเลขสิบสอง จึงจะรู้วา่ ตอนนี ้เป็ นเวลาหกโมงกว่าแล้ ว บอกตังแต่ ้ ทีแรกว่าหกโมงเย็น ง่ายกว่าเยอะ เขาจะได้ ไม่ต้องค�ำนวณเลขซึง่ ไม่ถนัดเอาเสียเลย “เอ่อ... ผม” ภาพก่อนจะสลบหมดสติกรอกลับมาฉากในหัวอีกครัง้ “ผมเจอผีครับ ผีผ้ ชู ายขาขาด!” หัวหน้ าฝ่ ายยิ ้มเยาะ “ฉันอยู่ที่นี่มายี่สิบกว่าปี ไม่เคยเจอผีเลยนะ เธอคงเหนื่อยล่ะสิ กลับเองไหวหรื อเปล่า โทรฯให้ เพื่อนมารับไหม?” ณภัทรนินทาในใจ “อยูม่ ายี่สบิ กว่าปี จนมีผีเป็ นเพื่อนล่ะไม่วา่ ” “เอายังไง จะยืมโทรศัพท์ที่ห้องท�ำงานของฉันโทรฯเรี ยกเพื่อนหรื อ ผู้ปกครองมารับไหม?” แม้ จะถามอย่างห่วงใยแต่สายตาที่มองมานันเย็ ้ น ชาซะเหลือเกิน “ใครมันอยากกลับไปรังปลวกนัน่ อีกล่ะ” ณภัทรเพียงแค่คดิ ในใจ เขาพูดรักษาน� ้ำใจอย่างสุภาพไปว่า “ขอบคุณครับ ผมไม่รบกวนหรอก ขอแค่เดินไปส่งผมที่รถก็พอ ผมจอดไว้ ที่หน้ าตึก” “ได้ สิ ฉันก็ก�ำลังจะกลับ จอดรถไว้ ที่หน้ าตึกเหมือนกัน” ณภัทรลุกขึ ้นยืนได้ ด้วยตัวเอง เขาเหลียวมองไปรอบตัวไม่ยกั เจอ ใครเลยนอกจากนางพญาปลวกปลดประจ�ำการที่ยืนเย็นชาอยูต่ รงหน้ า 10


สงสัยเหลือเกินว่าหน้ าไม่รับแขกอย่างนี ้มีเพื่อนคบกับเขาบ้ างไหม ทังสองลงบั ้ นไดมาพร้ อมกัน ณภัทรแอบสงสัยอีกว่าค�่ำมืดป่ านนี ้ ทุกคนในตึกต่างกลับบ้ านกลับช่องกันหมด แต่ท�ำไมนางพญาปลวกผู้นี ้ถึง ยังสิงสถิตอยู่ เธอไม่เคยได้ ยินต�ำนานเล่าขานชวนขนลุกของตึกเก่าหลังนี ้ เลยหรื ออย่างไร หรื อรู้แต่ไม่กลัวเพราะคนกับผีเป็ นเพื่อนกัน เมื่อลงมาถึงช่องจอดรถ ณภัทรก็ไหว้ ขอบคุณหัวหน้ าฝ่ ายงาม ๆ หวังขอความเมตตาเป็ นครัง้ สุดท้ ายเผื่อจะใจอ่อนยอมให้ ทนุ การศึกษาแก่ เขา เขาหยิบกุญแจออกมาจากกระเป๋ าด้ านหลังกางเกง ยกขาควบเบาะ รถจักรยานยนต์ เสียบกุญแจ บิดเบรก กดปุ่ มสตาร์ ท นางพญาปลวกที่ เขาตังสมญานามให้ ้ ก็เดินดุม่ ๆ ไปขึ ้นรถกระบะคันเล็กที่จอดอยูไ่ ม่ไกล ผู้ หญิงอะไรขับรถกระบะ ช่างเหมาะกับสามค�ำนี ้เหลือเกิน โคตร-คน-อึด วันนีท้ กุ โรงภาพยนตร์ ณภัทรหัวเราะฮึ ๆ ก่อนจะเร่งเครื่ องออกสูถ่ นน ในมหาวิทยาลัยมุง่ กลับหอพัก เวลามืดคำ�่ แล้ วแต่นกั ศึกษายังมาวิง่ ออกก�ำลังกายกันอยูพ่ อสมควร บริ เวณหน้ ามหาวิทยาลัยถูกจัดเป็ นสวนสาธารณะ มีสนามหญ้ าโล่ง ๆ ไว้ เตะฟุตบอลและเล่นรักบี ้ มีลานซีเมนต์ไว้ ตีแบดมินตันหรื อเล่นตะกร้ อ มี ศาลาให้ พอ่ บ้ านแม่บ้านรวมกลุม่ กันมาเต้ นแอโรบิก หลายคนซึง่ มาออก ก�ำลังกายทีพ่ อจะรู้จกั กับณภัทรอาจสงสัยว่าวันนี ้เขาพาใครทีไ่ หนซ้ อนหลัง มา ไม่เคยเห็นหน้ ามาก่อนเลย เป็ นเพื่อนที่เพิ่งรู้จกั กันหรื ออย่างไรนะ? ▄

11


ตอนที่ ๒

เสียงฟ้าร้ องครื นดังมาจากที่ไกล ๆ อีกไม่นานเมฆฝนคงเคลื่อน มาถึงที่นี่ ณภัทรชอบบรรยากาศเมื่อฝนตก มันเย็นสบายให้ ความรู้สกึ ใกล้ ชิดธรรมชาติที่หาจากในเมืองไม่คอ่ ยได้ และกลบเสียงจราจรอันน่า หนวกหูบนถนนข้ างหอพักของเขา ความสงบที่สายฝนน�ำมาท�ำให้ สมอง ของเขาเลิกคิดฟุ้งซ่าน นอนหลับยาวตลอดคืนและตืน่ มาพร้ อมความสดชืน่ กระปรี ก้ ระเปร่า ณภัทรแวะซื ้อไก่ทอดเจ้ าประจ�ำทีต่ ลาดนัดหน้ ามหาวิทยาลัยมากิน เป็ นมื ้อเย็นที่ห้อง เขาถึงหอพักก่อนฝนจะกระหน�่ำลงมาอย่างฉิวเฉียด หอพักที่เขาเช่าอยูไ่ ม่หา่ งจากมหาวิทยาลัยนัก เป็ นตึกสภาพครึ่งเก่าครึ่ง ใหม่สงู เจ็ดชัน้ ตัวเขาพักอยูช่ นหกฝั ั ้ ่ งที่ระเบียงหันเข้ าถนน 12


ตอนนี ้ณภัทรหิ ้วถุงไก่ทอดยืนรอลิฟต์อยูท่ ี่ชนหนึ ั ้ ง่ ตึกนี ้มีลฟิ ต์เก่า แก่ตวั เดียวคัน่ กลาง ปี กขวาของชันนี ้ ้เป็ นห้ องพักส�ำหรับเช่า ปี กซ้ ายเป็ น เคาน์เตอร์ ตดิ ต่อสอบถาม ร้ านซักรี ดและร้ านขายของช�ำ เมื่อเผลอหันไปมองทางร้ านขายของช�ำ ณภัทรก็สะดุ้งกับลุง เจ้ าของร้ าน แกดูซอมซ่อ แต่งตัวเหมือนหมอผีคนมีของท่าทางน่ากลัว นีค่ อื สาเหตุทเี่ ขาไม่อยากมาใช้ บริการร้ านนี ้นอกจากจะจ�ำเป็ นจริง ๆ เท่านัน้ สายตาแกจ้ องเขม็งมาทางนี ้แต่เหมือนมองคนอืน่ ไม่ได้ มองเขาทังที ้ ร่ อบข้ าง เขาก็ไม่มีใคร พลันเรื่ องราวเมื่อตอนเย็นก็ปรากฏขึ ้นมาในหัวท�ำขนลุกซู่ อีกครัง้ ลิฟต์เดินทางมาส่งเขาถึงชันหก ้ เดินจากลิฟต์ไปไม่กี่ก้าวก็มาถึง หน้ าห้ องที่เขาเช่าอยู่ แม้ ห้องจะไม่กว้ างขวางนักแต่ข้าวของมากมายก็ถกู เขาจัดไว้ เข้ าที่อย่างเป็ นระเบียบ ณภัทรเข้ ามาถึงก็ถอดรองเท้ าผ้ าใบ ปิ ดประตูลงกลอน กดสวิตซ์ เปิ ดไฟโดยไม่ต้องรอให้ ไฟติดก็เดินดุม่ ๆ ฝ่ าความมืด น�ำถุงไก่ทอดมาวาง ไว้ บนโต๊ ะกินข้ าวตัวเล็กอย่างช�ำนาญทาง ไฟกระพริ บติด ๆ ดับๆ เขาไม่ประทับใจหอพักแห่งนี ้สักเท่าไหร่ หลอดไฟที่นี่ตอบสนองช้ ามาก ติดถนนเกินไปร�ำคาญเสียงสัญจรของรถ ยามค�่ำคืน ห้ องข้ างบนก็มารยาทเลิศ มักจะปรุงอาหารเสียงดังโดยไม่ เกรงใจคนห้ องข้ างล่าง ทังสั ้ บหมู ต�ำน� ้ำพริก บางทีกเ็ ทน� ้ำทิ ้งลงท่อระบาย จนไหลล้ นลงมาทางระเบียง โชคร้ ายก็ตอนที่ณภัทรตากผ้ าแล้ วลืมเก็บ จากที่ควรหอมกลิน่ น� ้ำยาปรับผ้ านุม่ เสื ้อผ้ าของเขาก็เปลีย่ นไปหอมสดชื่น กลิน่ มะนาวเทอร์ โบแทน 13


ท่ามกลางความมืดณภัทรรู้สกึ เหมือนมีสายตาอื่นจับจ้ องเขาอยู่ พอไฟติดเขาก็ตกใจแทบบ้ า สิง่ ที่อยูต่ รงหน้ าก�ำลังจะท�ำเขาหวีดร้ อง แม่ ค้าลืมให้ น�ำ้ จิม้ ไก่ มา! แล้ วอย่างนี ้เขาจะกินไก่ทอดอร่อยได้ อย่างไรหากปราศจากน� ้ำจิ ้ม ก่อนหิ ้วออกจากร้ านก็ลืมตรวจสอบให้ ดีก่อน จู่ ๆ เขาก็เปลี่ยนมาเกลียด ฝนเสียอย่างนัน้ เจ็บใจนักฝนดันมาตกเอาตอนนี ้ ถ้ าตกช้ ากว่านี ้เขาจะ กลับไปที่ตลาดนัด ใช้ สิทธิผ้ บู ริ โภคที่มีอยู่เรี ยกร้ องน� ้ำจิ ้มไก่ที่ควรได้ คืน จากแม่ค้า นี่เขาต้ องลงไปซื ้อน� ้ำจิ ้มไก่ที่ร้านขายของช�ำด้ านล่างหอพักเหรอนี่ ฝนตกอย่างนี ้ไม่มีทางเลือกอื่นอีกเลย เขาไม่อยากย่างกรายไปที่ร้านของ สองผัวเมียท่าทางลึกลับนัน่ เลยสักนิด นึกถึงสายตาของลุงเจ้ าของร้ าน เมื่อครู่นนก็ ั ้ เสียวสันหลังวาบขึ ้นมา แต่จะท�ำอย่างไรได้ ละ่ การกินไก่ทอดกับข้ าวเหนียวเปล่า ๆ นัน้ จืดชืดสิ ้นดี ในเมื่ออาหารมื ้อนี ้ขาดน� ้ำจิ ้มไก่ไม่ได้ จริ ง ๆ ณภัทรต้ องจ�ำใจ ใช้ บริ การร้ านขายของช�ำด้ านล่างหอพักอย่างเลี่ยงไม่ได้ บรรยากาศตอนนี ้วังเวงเหลือเกิน ไม่มีคนพลุกพล่านเพราะคง ก�ำลังติดฝนอยูท่ ี่ไหนสักแห่ง สองเท้ าก้ าวออกมาจากลิฟต์ที่มาส่งถึงชัน้ หนึง่ อย่างปลอดภัย ตรงไปทางด้ านปี กซ้ ายของตึกซึง่ เป็ นร้ านขายของช�ำ การจัดตกแต่งร้ านเข้ าขันไร้ ้ รสนิยมเมื่อให้ คนเรี ยนออกแบบสือ่ อย่างณภัทร วิจารณ์ ไม่ร้ ูได้ แรงบันดาลใจมาจากศิลปะยุคไหน สายสิญจน์ระโยงระ ยางอยูบ่ นเพดาน ตุ๊กตานางกวักกับกุมารทองนับสิบตัววางเรี ยงกันเป็ น ขบวนการห้ าสีอยูบ่ นหิ ้งเหนือตู้แช่เครื่ องดื่ม ยันต์ลวดลายต่าง ๆ แปะไป 14


ทัว่ ผนังเป็ นวอลเปเปอร์ ตรงเคาน์เตอร์ คดิ เงินก็มีหวั กะโหลกสภาพคร�่ ำครึ วางไว้ ให้ ลกู ค้ าเกรงขาม กลิน่ ธูป-ก�ำยานอบอวลไปทังร้้ านชวนคลื่นเหียน รี บ ๆ ไปหยิบน� ้ำจิ ้มไก่มาจ่ายเงินแล้ วกลับเข้ าห้ องจะดีกว่า “รับอะไรดีจ๊ะ” จู่ ๆ ป้าเจ้ าของร้ านก็โผล่ออกมาจากด้ านหลังเคาน์เตอร์ คิดเงิน ทักทายด้ วยน� ้ำเสียงยานคางเหมือนผีในหนังสยองขวัญ รู ปร่างหน้ าตา ของแกเข้ าขันอั ้ ปลักษณ์ไม่น่าภิรมย์ชวนมอง หัวใจณภัทรหล่นวูบไปที่ ตาตุม่ เนื ้อตัวสัน่ เนื่องด้ วยสภาพอากาศยามฝนตกหรื อบรรยากาศในร้ าน ก็ไม่ทราบ แต่เขาแน่ใจว่าเป็ นอย่างหลังมากกว่า เขาข่มใจเดินเข้ าไป หยิบขวดน� ้ำจิ ้มไก่บนชัน้ อุน่ ใจไปอีกเปราะ มื ้ออาหารเย็นนี ้ไม่จืดชืดแล้ ว พอหันหลังกลับมาทางเคาน์เตอร์ คดิ เงินณภัทรก็สะดุ้งตัวโยน เกือบ ท�ำขวดน� ้ำจิ ้มไก่หลุดมือ ตาลุงหมอผีสามีป้าเจ้ าของร้ านโผล่มาจากอากาศ ธาตุรึไงนะ มายืนขวางทางท�ำตาเขใส่ อ๋อ... ที่เมื่อกี ้ณภัทรรู้สกึ ว่าแกจ้ อง มาทางเขาแต่เหมือนไม่ได้ มองเขาคงจะคิดไปเองทังนั ้ น้ ก็ลงุ คนนี ้ตาเขนี่ ที่จริ งก็มองเขาอยูน่ นแหละ ั้ เจอเมื่อครู่นี ้หลอนมากเลย รู้ความจริ งก็อนุ่ ใจไปอีกเปราะ ณภัทรก�ำขวดน� ้ำจิ ้มไก่ไว้ ในมือแน่น มืออีกข้ างล้ วงเงินออกมาจ่าย ให้ ป้าเจ้ าของร้ านที่เคาน์เตอร์ คดิ เงิน “ใส่ถงุ รึเปล่าจ๊ ะ?” ณภัทรส่ายหน้ าแทนค�ำตอบ ก็เห็นอยู่วา่ แค่นี ้เขาถือไปเองได้ ไม่ จ�ำเป็ นต้ องใส่ถงุ พลาสติก ป้าเจ้ าของร้ านทอนเงินให้ พลางจ้ องด้ วยแวว ตาน่าขนลุกราวกับเป็ นสายตาของสัตว์เลื ้อยคลาน เขารี บเดินออกจาก 15


ร้ าน ลิฟต์จอดอยูท่ ี่ชนหนึ ั ้ ง่ ตามเดิม เขากดปุ่ มให้ ประตูเปิ ด ระหว่างรอ ก็มีเสียงหวีดร้ องดังกึกก้ องกัมปนาทไม่แพ้ เสียงฟ้าร้ อง เขาตกใจเป็ นรอบ ที่เท่าไหร่แล้ วก็ไม่ร้ ูในวันนี ้ “อ๊ าก ก ก!” สิง่ ที่เห็นท�ำณภัทรอ่อนแรงแข้ งขาแทบรับน� ้ำหนักร่างกายไม่ไหว แขนอ่อนปวกเปี ยกเกือบท�ำขวดน� ้ำจิ ้มไก่ในมือหล่นแตก เขาจ�ำหมอนัน่ ได้ จ�ำผีตนนันที ้ ่มาหลอกจนเขาสลบในตึกฝ่ ายเอกสารของมหาวิทยาลัย ได้ ดูหมอนี่ตอนนี ้สิก�ำลังถูกกุมารทอง ๔-๕ ตัวรุมอัดอยู่ “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮิ ฮิ ฮิ” แก๊ งกุมารทองแหวกว่ายไปในอากาศแล้ วพุง่ เข้ าอัดผีหนุม่ ตนนัน้ พวกมันหัวเราะอย่างสนุกสนานน� ้ำเสียงชวนสะอิดสะเอียนเหลือเกิน “ช่วยด้ วย! จัดการผีเด็กพวกนี ้ที” ผีหนุม่ ร้ องขอความช่วยเหลือ จากณภัทร ณภัทรสะดุ้งเฮือก นี่มนั เกิดเรื่ องบ้ าอะไรขึ ้นเนี่ย เขาอันปั ้ สสาวะ ได้ กอ่ นที่มนั จะไหลออกมาอายผี รี บเข้ าลิฟต์ไปหมายจะหนีกลับห้ อง นิ ้ว ชี ้ของเขาแตะปุ่ มชันหกไว้ ้ แต่ยงั ไม่กด เขาจะกลับไปช่วยผีหนุ่มตนนันดี ้ ไหมนะท่าทางก�ำลังต้ องการความช่วยเหลือ แต่ผีก็ควรอยู่สว่ นผี คน ธรรมดาไม่มีอิทธิฤทธิ์วิเศษวิโสอย่างเขาจะช่วยจัดการแก๊ งกุมารทองเหล่า นันได้ ้ อย่างไร อีกใจหนึง่ เลือดนักต่อสู้เพื่อสิทธิมนุษยชนของณภัทรก็เดือดพล่าน เขาก�ำลังจะก้ าวออกจากลิฟต์ก็มานึกขึ ้นได้ วา่ ที่ก�ำลังจะไปช่วยนันเป็ ้ นผี ไม่ใช่คน โอ๊ ย! มัว่ ข้ อสอบยังไม่ล�ำบากใจเท่านี ้เลย ขณะก�ำลังมัวลังเล 16


ใจอยู่นนผี ั ้ หนุ่มก็ลอยวูบผ่านลิฟต์ไปทางปี กขวาของตึก แก๊ งกุมารทอง ลอยตามไป มีสองตัวที่เห็นเขาอยูใ่ นลิฟต์ พวกมันเข้ ามาหา แกล้ งแลบ ลิ ้นปลิ ้นตาหลอกให้ เขากลัว “จ๊ าก ก ก!” ณภัทรร้ องเสียงหลง มุดลอดใต้ ขาซึง่ ลอยเหนือพื ้นของกุมารทอง ออกมานอกลิฟต์ ผีเด็กสองตนตามออกมาติด ๆ แต่คราวนี ้พวกมันไม่ สนใจเขาอีกแล้ ว กลับไปรวมกับเพื่อนรุมสะก�ำผีหนุม่ ผู้นา่ เวทนา “ไอ้ ผีตนนันมั ้ นมากับเอ็ง เอ็งรู้จกั มันรึเปล่า?” หมอผีสามีเจ๊ เจ้ าของร้ านขายของช�ำเดินมาพูดกับเขาเสียงห้ าว คราวนี ้เห็นได้ ชดั ว่าแกจ้ องณภัทรเขม็ง แกไม่ได้ ตาเข แบบนี ้แสดงว่าที่ ผ่านมาแกก็จ้องผีหนุม่ ตนนันที ้ ต่ ามเขามาตลอดตังแต่ ้ ตกึ ฝ่ ายเอกสารอย่าง นันนะสิ ้ ขนลุกซู่ เสียวสันหลังวาบ ณภัทรส่ายหัวเป็ นเชิงปฏิเสธ คนธรรมดาปกติที่ไหนจะคบผีเป็ น เพื่อน “ก็ดี ข้ าจะได้ จบั มันมาเป็ นบริ วาร” หมอผีพดู ดังนันก็ ้ หยิบลูก ประค�ำมาพนมไว้ ในมือ เดินมาหาแก๊ งกุมารทองที่ปีกขวาของตึก ส่วนนี ้ เป็ นบริเวณห้ องพักให้ เช่า แม้ พวกผีจะตีกนั เสียดังแค่ไหนแต่คนในห้ องพัก ก็ไม่มีวนั ได้ ยินเพราะพวกเขาไม่ได้ โชคร้ ายเหมือนณภัทร หมอผีขมุบขมิบ ปากสวดคาถา “ช่วยฉันด้ วยณภัทร ฉันไม่อยากตกอยู่ในอาคมชัว่ ช้ าของมัน 17


ขอร้ องล่ะช่วยฉันที” ผีหนุม่ ตะโกนเรี ยกชื่อเขา ณภัทรแปลกใจ หมอนี่ รู้จกั ชื่อเขาได้ อย่างไร “หยุด! ผีตนนันเป็ ้ นเพื่อนผม” ณภัทรรวบรวมความกล้ า โผงออก ไปเสียงดัง มานึกได้ ทหี ลังก็อเนจอนาถตัวเองว่าพูดอะไรไม่เข้ าท่าอย่างนัน้ ออกไปท�ำไม เกิดผีหนุม่ ตนนันทึ ้ กทักนึกจริ งจังว่าณภัทรยอมรับเป็ นเพื่อน ด้ วยนี่ตายโหงแน่นอน เขาไม่อยากมีเพื่อนเป็ นผี หมอผีชะงักพักสวดคาถา หันมาพูดกับณภัทรด้ วยน� ้ำเสียงเย็นชา “โกหก! ยังไงวันนี ้ฉันก็ต้องได้ ไอ้ ผีเร่ร่อนตนนี ้มาเป็ นบริ วารให้ ได้ ” แล้ วแกก็กลับไปสวดคาถาภาษาไม่ค้ นุ ตามเดิม พอสิ ้นเสียงงึมง�ำ หมอผีก็ปล่อยแสงสีฟ้าออกจากฝ่ ามือ พุง่ ไปรัดคอผีหนุม่ ตนนัน้ กุมาร ทองที่รายล้ อมอยูต่ า่ งปลีกหลีกตัวออกมาเพราะรู้ฤทธิ์เดชของล�ำแสงสีฟ้า นี ้ดี ใบหน้ าของผู้ตกอยู่ในพันธนาการของบ่วงล�ำแสงแสดงอาการเจ็บ ปวดอย่างสุดแสนทรมาน ณภัทรทนดูต่อไปไม่ไหว หมอผีตนนันเห็ ้ นแก่ตวั เกินไป แม้ แต่ วิญญาณที่สิ ้นบุญสิ ้นกรรมก็ยงั เบียดเบียน แก๊ งกุมารทองพวกนันหมอผี ้ คงได้ มาด้ วยวิธีไม่ตา่ งจากที่ท�ำอยูน่ ี ้ ถ้ าเราเป็ นคนดีจริ งผีก็ยอ่ มคุ้มครอง อยูแ่ ล้ ว ไม่ต้องพึงไสยมืดบังคับขูเ่ ข็ญพวกเขามาอยูภ่ ายใต้ อ�ำนาจ ณภัทรหมุนเปิ ดฝาขวดน� ้ำจิ ้มไก่แล้ วเทใส่มือ วิ่งเอาของเหลวหนืด นี ้ไปโบกหน้ าหยาบกระด้ างกร้ านแดดของหมอผี “โอ้ ย... ไอ้ เด็กเปรต! แกท�ำอะไรของแกวะเนี่ย” หมอผีร้องเสียง ดังแข่งเสียงฝนกระหน�่ำด้ านนอก แกหยุดปล่อยล�ำแสงแล้ วเอามือลูบหน้ า ขจัดความเหนียวหนืดอันน่าร�ำคาญที่ตดิ อยู่ 18


“รีบหนีไปฉันถ่วงเวลาไว้ ให้ แล้ ว” ณภัทรตะโกนบอกผีหนุม่ ให้ รีบหนี ผีหนุม่ มองมายังณภัทรด้ วยแววตาสิ ้นหวัง “ไม่มีประโยชน์ ยังไงฉันก็หนีตาแก่นี่ไม่พ้น” “แล้ วนายจะให้ ฉนั ช่วยยังไง?” “ทางเดียวที่จะหยุดตาแก่นี่ได้ คือต้ องท�ำให้ ของเสื่อม” “ท�ำให้ ของเสื่อม?” ณภัทรทวนซ� ้ำ นึกไม่ออกว่าการท�ำของให้ เสื่อมนันเขาท�ำกั ้ นอย่างไร “แก... ไอ้ เด็กเปรต!” หมอผีเอาเสื ้อเช็ดน� ้ำจิ ้มไก่ที่หน้ าออกเกือบ หมด แกมองมาที่ณภัทรด้ วยสายตาโกรธเกรี ย้ วที่มาท�ำให้ งานของแกยุง่ ยากขึ ้น ประตูห้อง ๑๐๑ เปิ ดออก หญิงวัยกลางคนออกมายืนเท้ าเอวอยู่ หน้ าห้ อง ใบหน้ าของแกเปรอะเลอะไปด้ วยเครื่องส�ำอางประทินผิวราคาถูก ดู ๆ ไปสภาพป้าแกก็ไม่ตา่ งไปจากป้าเจ้ าของร้ านขายของช�ำเท่าไหร่นกั ณ ภัทรนึกสงสัยอยูใ่ นใจ หอพักแห่งนี ้ไม่มสี งิ่ เจริญหูเจริญตาบ้ างหรืออย่างไร “เอะอะอะไรกันยะสองคนนี ้ ฉันดูละครไม่ร้ ู เรื่ องแล้ ว พระเอก นางเอกก�ำลังเข้ าด้ ายเข้ าเข็มกันอยูเ่ ชียว” ป้าเจ้ าของห้ องโวยวายเสียงดัง ฉายแววตาต�ำหนิมาที่ณภัทรและหมอผี หมอผีไม่สนใจบุคคลที่สามซึง่ ยืนต�ำหนิ แกปรี่ เข้ ามาอย่างรวดเร็ว ยื่นสองมือมาหมายจะบีบคอณภัทรให้ กระเดือกทะลัก ณภัทรอาศัยความ คล่องตัวที่มีอยูม่ ากกว่าเอี ้ยวตัวหลบเข้ าห้ องป้าเสียงแปดหลอด “อุตะ! ผู้ชายเข้ าห้ องเดี๊ยน” ป้าแกเอามือทาบอก นึกออกแล้ ว เหมือนเคยอ่านเจอว่าพวกคนมีคาถาอาคมห้ ามลอด 19


ราวตากผ้ าเพราะจะท�ำให้ ของเสื่อม นึกได้ ดงั นันณภั ้ ทรก็วิ่งไปที่ระเบียง ห้ องของป้าขี ้วีน แน่ใจว่าป้าแกต้ องมีราวตากผ้ าอยูใ่ นห้ องแน่ ๆ ขณะ เดียวกันหมอผีก็เลิกล้ มความตังใจที ้ ่จะท�ำร้ ายณภัทร หันไปสวดงึมง�ำ ปล่อยแสงท�ำร้ ายผีหนุม่ เป็ นครัง้ ที่สอง “อ้ าก ก ก! ช่วยด้ วยณภัทร!” “สองคนนี ้เล่นบ้ าอะไรกันยะ ซ้ อมงานแสดงละครเวทีทโี่ รงเรี ยนอนุ บาลรึไง” ป้าเสียงแปดหลอดข�ำในท่าทีแปลกประหลาดของชายทังสอง ้ แกไม่เห็นอย่างที่ณภัทรเห็นจึงไม่เข้ าใจว่าตอนนี ้เกิดอะไรขึ ้น นัน่ ไงเจอแล้ ว ป้าเสียงแปดหลอดตากผ้ าไว้ เต็มราว มัวแต่สนใจดู ละครจนลืมเก็บผ้ าเข้ าห้ อง เสื ้อผ้ าบางส่วนถูกฝนสาดเปี ยกชุม่ ไปบ้ างแล้ ว ถ้ ายกไปทังราวนี ้ ่ล�ำบากแน่ ป้าแกซักผ้ าเดือนละครัง้ หรื ออย่างไร ท�ำไม ปริ มาณมันมากขนาดนี ้จนราวตากผ้ าแอ่นแทบหัก ณภัทรปลดราวแขวนวงกลมส�ำหรับตากชุดชันในของป ้ ้ าเสียงแปด หลอดออกมา ชุดชันในป ้ ้ าแกแต่ละชิ ้นใหญ่เบ้ อเร่อเบ้ อร่ายิ่งกว่าพรมเช็ด เท้ า ถือวิ่งออกมาจากห้ องแล้ วร่อนราวแขวนวงกลมออกไปในอากาศสุด แรงจนหมุนควงคล้ ายจานบินต่างดาว ราวแขวนวงกลมลอยแหวกอากาศ ชุดชันในชิ ้ ้นยักษ์ ที่หนีบไว้ กบั ราวพลิ ้วไปตามกระแสลมราวกับก�ำลังเริงระบ�ำ มันลอยข้ ามหัวหมอผีชรา ไปแวบหนึง่ ไม่ร้ ูจะได้ ผลรึเปล่า ส�ำเร็ จไหม? ล�ำแสงสีฟ้าที่ปล่อยออกมาจากฝ่ ามือของหมอผีเกิดอาการติด ๆ ดับ ๆ คล้ ายหลอดไฟในห้ องของณภัทร มันกระพริ บเป็ นครัง้ สุดท้ ายแล้ ว 20


วูบหายไป หมอผีไม่เชื่อสิง่ ที่เกิดขึ ้น ยกฝ่ ามือทังสองข้ ้ างขึ ้นมาดู อ�ำนาจ อิทธิฤทธิ์ที่สงั่ สมมากว่าสี่สบิ ปี อันตรธานหายไปเพราะฝี มือวัยรุ่นคนหนึง่ แค้ นใจยิ่งนักบังอาจมาท�ำลายอ�ำนาจเหนือฟ้าดิน ต้ องเอาคืนให้ สาสม หมอผีกดั ฟั นกรอดแล้ วพุง่ เข้ าใส่ณภัทรเพื่อเอาคืนให้ สาสม วูบ~ วูบ~ แก๊ งกุมารทองที่บดั นี ้หลุดพ้ นภายใต้ อ�ำนาจชัว่ ช้ าของหมอผี พุง่ ทะลุร่างอันเหี่ยวย่นของอดีตผู้จองจ�ำพวกมัน การกระท�ำเช่นนี ้ส่งผลร้ าย ต่อพลังวิญญาณของหมอผี แกอ้ าปากค้ างตาเบิกโพลงก่อนจะหมดสติ ฟุบลงไปกองกับพื ้น เหล่ากุมารทองที่บดั นี ้เป็ นอิสระจากการจองจ�ำด้ วย อาคมก็พากันหัวเราะร่า ถึงเวลาต้ องไปเกิดใหม่เสียที แล้ วพวกมันก็พงุ่ ฝ่ าสายฝนออกไปไกลลิบ ณภัทรหันไปมองวิญญาณตนเดียวในที่นี ้ ผีหนุ่มท่าทางอ่อนล้ า ส่งสายตาขอบคุณมายังเขา ผ่านเหตุการณ์พิลกึ พิสดารมาขนาดนี ้เขาไม่ เหลือความหวาดกลัวให้ ผีตนที่อยูต่ รงหน้ านี ้อีกต่อไป ▄

21


ตอนที่ ๓

ฝนเริ่มอ่อนก�ำลังลงไปบ้ างแล้ ว เหตุการณ์เมือ่ ครู่ท�ำณภัทรสูญพลัง ไปไม่น้อย ตอนนี ้กระเพาะของเขาโหยหาอาหารมื ้อเย็น โชคดีที่เมื่อกี ้ใช้ น� ้ำจิ ้มไก่ถว่ งเวลาหมอผีไปไม่มาก ยังเหลือติดก้ นขวดพอจิ ้มไก่มื ้อนี ้ได้ ณ ภัทรเดินกลับห้ อง รู้สกึ ร�ำคาญผีหนุม่ ที่เดินตามขึ ้นลิฟต์มาตังแต่ ้ ชนหนึ ั ้ ง่ ณภัทรไขกุญแจห้ องเดินเข้ าไปข้ างใน ผีหนุม่ เดินตามเข้ ามาด้ วย พยายามท�ำตัวให้ เหมือนที่มนุษย์ท�ำมากที่สดุ ไม่อยากใช้ อิทธิฤทธิ์ของ การเป็ นผี ท�ำให้ ณภัทรรู้สกึ ว่าเขาผิดแผกเกินคนไปมากกว่านี ้ “ตามฉันมาท�ำไมเนี่ย?” ณภัทรโผงออกไปในที่สดุ หลังจากอัดอัน้ เอาไว้ นาน “ฉันอยากขอบคุณทีน่ ายช่วยฉันไว้ ” ผีหนุม่ พูดด้ วยน� ้ำเสียงเป็ นมิตร 22


ณภัทรผงกหัว “อืม... แค่นี ้ใช่ไหม งันนายก็ ้ ออกไปได้ แล้ ว” พูดพร้ อมปั ดมือไล่คู่ สนทนาออกไปจากห้ อง “เดี๋ยวสิคยุ กันก่อน ฉันอยากตอบแทนบุญคุณนาย” “ไม่ต้องหรอก เรื่ องแค่นนฉั ั ้ นไม่ถือ จะคิดเสียว่าเป็ นเพียงฝั นสนุก ๆ นายไม่จ�ำเป็ นต้ องตอบแทนอะไรหรอก” “ฉันสามารถมองผ่านอดีตของคนที่ฉนั สบตาได้ รู้ทกุ อย่างทังชื ้ ่อ การศึกษา นิสยั ใจคอ” ณภัทรแสดงสีหน้ าแปลกใจ “อ๋อ เพราะอย่างนี ้ใช่ไหมนายถึงรู้จกั ฉัน งันหมายความว่ ้ านาย ก็ร้ ูความลับฉันหมดน่ะสิ” ณภัทรเปลี่ยนมาฉายแววตาตระหนกในทันใด ผีหนุม่ พยักหน้ า “ฉันไม่เอาไปบอกใครหรอก สาบานได้ ” “ทีว่ า่ จะตอบแทนบุญคุณ หมายความว่านายจะมอบพลังแบบนาย ให้ ฉนั ใช่รึเปล่า?” ณภัทรนึกสนุก ถ้ าเขามีพลังแบบนันคงประหลาดพิ ้ ลกึ “ฉันท�ำแบบนันไม่ ้ ได้ หรอก ตอนนี ้นายก�ำลังเดือดร้ อนเรื่องค่าเทอม ใช่ไหม ก็ให้ นายเปิ ดส�ำนักหมอดู ให้ ฉนั มองอดีตคนที่มาดูหมอ แล้ ว เราก็เอามาวิเคราะห์ความน่าจะเป็ นเรื่ องในอนาคตของคน ๆ นัน้ นายก็ เก็บเงินค่าบูชาครู” “แบบนันก็ ้ หมอเดาน่ะสิ” “หมอดูคกู่ บั หมอเดา หมอดูจริง ๆ มีไม่มากหรอก ทีเ่ กลือ่ น ๆ ตาม ตลาดนัดฉันว่าพวกเดาส่งเดชทังนั ้ น” ้ 23


ณภัทรครุ่ นคิด ผีหนุ่มเห็นเป็ นจังหวะดีจึงรี บตะล่อมให้ เขาเห็น คล้ อยด้ วย “นายก็ร้ ู ใคร ๆ ก็ชอบดูดวง ท�ำอย่างนี ้นายจะได้ เงินค่าบูชาครู เยอะนะ” ณภัทรวาดฝั น ถ้ าเป็ นอย่างที่ผีหนุ่มกล่าวเขาคงมีเงินพอจ่ายค่า เทอมแพงหูฉี่ เพราะรู้อยูแ่ ก่ใจว่าพลาดทุนที่เพิ่งไปขอเมื่อเย็นวันนี ้ไปแน่ ๆ ถ้ าโชคดีบงั เอิญมัว่ ถูกอาจเหลือเงินใช้ จา่ ยส่วนตัว สิง่ ที่ก�ำลังอยากได้ ทังโทรศั ้ พท์มือถือจอยักษ์ เอย คอมพิวเตอร์ เครื่ องใหม่เอย เขาคงเป็ น เจ้ าของได้ ไม่ยาก “ก็ได้ ฉันตกลงตามที่นายบอก แต่ท�ำแบบนี ้นายได้ อะไร แค่ ต้ องการตอบแทนฉันที่ชว่ ยนายรอดพ้ นจากหมอผีเท่านันเองเหรอ” ้ “ก... ก็ใช่นะสิ จะมีอะไรไปมากกว่านันเล่ ้ า” ผีหนุม่ พูดตะกุกตะกัก เหมือนปิ ดบังบางอย่างไว้ ณภัทรจ้ องหน้ าผีหนุ่มอย่างไม่เชื่อโดยสนิทใจ แต่ก็เลิกสนใจ ประเด็นนี ้ในที่สดุ “นายรู้เรื่ องฉันเยอะแยะ เล่าเรื่ องของนายให้ ฉนั ฟั งบ้ างสิวา่ นาย เป็ นใคร ชื่ออะไร เป็ นอะไรถึงตาย” “อะแฮ่ม” ผีหนุม่ ยกหมัดมาจ่อที่ปากพลางกระแอมไอ “ฉันชื่อมา วิน อดีตเคยเป็ นนักศึกษามหาวิทยาลัยเดียวกับนาย แต่โชคไม่ดีเรี ยนไม่ จบ ถูกสิบล้ อเสยท้ ายรถจักรยานยนต์ตายคาที่ไปซะก่อนตอนขึ ้นปี สาม” “โถ... น่าสงสารจัง” แววตาณภัทรสลด รู้สกึ สงสารวิญญาณหนุม่ ตนนี ้ขึ ้นมาจับใจ 24


“เอาล่ะ เลิกสนใจเรื่ องของฉันได้ แล้ ว เรามาเข้ าเรื่ องของเราดี กว่า ฉันจะให้ นายตังส�ำนั ้ กหมอดูขึ ้นมา เอาที่ที่นายคิดว่าท�ำเลดีลกู ค้ า เยอะ เดีย๋ วฉันจะร่ายมนตร์ เชื่อมสายตากับนาย เมื่อไหร่ที่นายตังจิ ้ ตแน่ว แน่มองคนทีม่ าดูดวง ฉันก็จะเห็นสายตาของคนนันเหมื ้ อนอย่างทีน่ ายเห็น แต่นายจะไม่เห็นภาพนิมิตเหมือนอย่างที่ฉนั เห็นนะ จากนันพอฉั ้ นใช้ พลัง มองทะลุอดีตแล้ วจะเล่าสิง่ ที่ฉนั เห็นให้ นายฟั ง นายก็ท�ำนายอนาคตของ คน ๆ นันจากสิ ้ ง่ ที่ฉนั เล่าให้ ฟัง เอาล่ะให้ นายพนมมือ หลับตาท�ำจิตใจ ให้ สงบเข้ าไว้ ” ณภัทรยกมือพนมขึ ้นกลางอก พยายามท�ำจิตใจให้ วา่ ง พิธีเชื่อม สายตาของคนกับผีเริ่ มขึ ้นแล้ ว เช้ านี ้ณภัทรโทรฯปลุก “จ้ อน” ผู้เป็ นเพื่อนสนิทแต่เช้ าเพื่อขอความ ช่วยเหลือให้ ไปซื ้อของตามที่เขาระบุ จ้ อนเป็ นลูกเศรษฐี มีรถยนต์ขบั ล�ำพังรถจักรยานยนต์ของเขาบรรทุกข้ าวของที่ต้องการได้ ไม่หมดจึงต้ อง พึง่ ใบบุญเพื่อน แม้ ผ้ เู ป็ นเพื่อนจะสงสัยว่าให้ ซื ้อข้ าวของแปลกประหลาด เหล่านี ้ไปท�ำไม แต่ก็ยอมช่วยเหลือโดยดี ของที่จ้อนขนขึ ้นท้ ายรถประหยัดน� ้ำมันมีผ้าเจ็ดสี เทียนพรรษา ขัน เงินใบใหญ่ เบาะรองนัง่ ตุ๊กตาแมวกวักแบบญี่ปนสองตั ุ่ วและหุน่ ขบวนการ พิทกั ษ์ โลกห้ าตัวห้ าสีผลิตจากจีนแดงดูไร้ ราคาราวกับเศษพลาสติก จ้ อน ขับรถมาจอดข้ างตึกสโมสรนักศึกษาตามที่ณภัทรนัด เป็ นเวลาที่ธงชาติ ไทยถูกเชิญขึ ้นยอดเสาพอดี “ไอ้ จ้อน ได้ ของมาครบรึเปล่า?” ณภัทรตะโกนทักทันทีที่เจ้ าของ 25


รถคันงามก้ าวเท้ าลงจากรถแตะพื ้นถนนซีเมนต์ เขาปรี่ มาหาทันที “แกจะเอาของพวกนี ้มาท�ำอะไรวะ จะเอามาท�ำคอนเซปชวลอาร์ ต ส่งอาจารย์รึไง?” “เออน่า... รอดูเดี๋ยวรู้เอง ขอบใจมากนะเพื่อนที่อตุ ส่าห์เป็ นธุระ จัดการให้ ” “เออ ๆ ไม่เป็ นไร คราวหลังก็อย่าโทรฯมาปลุกเช้ าแบบวันนี ้อีกล่ะ วันนี ้มีเรียนบ่ายโมงฉันกะตืน่ สักสิบเอ็ดโมง เมือ่ คืนเลยเล่นเกมจนถึงตีสาม เพิ่งได้ นอนไปสี่ชวั่ โมงอยูเ่ ลย” จ้ อนท�ำหน้ าง่วงเหงาหาวนอน เมื่อณภัทรมายืนเทียบข้ าง ๆ จ้ อนก็เห็นความแตกต่างของรูปร่ าง ทังสองหนุ ้ ม่ อย่างชัดเจน ณภัทรผู้มีผวิ แทนทนแดดสูง ๑๗๕ เซนติเมตรได้ แม้ สงู ไม่มากนักถ้ าเทียบกับดาราหรื อนักกีฬา แต่รูปร่างของเขาดูสมส่วน แข้ งขายาว ไหล่ผาย ล�ำตัวเหยียดตรง ศีรษะดูเล็กกว่าคนปกติทวั่ ไป มองดูเหมือนสูงกว่าความเป็ นจริ งขึ ้นมาอีกสิบเซนติเมตร ส่วนจ้ อนลูกชายเศรษฐี ผ้ มู ผี วิ ละเอียดขาวเนียนเหมือนดาราสาวพรี เซนเตอร์ โลชัน่ บ�ำรุงผิว ตัวเล็กกะทัดรัดเหมือนรถประหยัดน� ้ำมันของเขา มีสว่ นสูงเพียง ๑๖๕ เซนติเมตร รูปร่างอันผอมบางคล้ ายไม่เคยใช้ งาน กล้ ามเนื ้อมาก่อน ไหล่แคบไร้ สดั ส่วนของชายชาตรี ทรงผมที่ไว้ ตามตัว ละครในการ์ ตนู ญี่ปนที ุ่ ่ชื่นชอบยิ่งท�ำให้ ศีรษะของเขาดูกลมและโตกว่าเดิม มองดูเหมือนเตี ้ยกว่าความเป็ นจริ งลงมาอีกสิบเซนติเมตร ตึกทีท่ งสองหนุ ั้ ม่ หิ ้วข้ าวของเข้ าไปคือตึกสโมสรนักศึกษา มีทงหมด ั้ สามชัน้ ชันล่ ้ างสุดเป็ นใต้ ถนุ โล่ง มีชดุ โต๊ ะม้ าหินอ่อนหลายชุดส�ำหรับ นัง่ ท�ำกิจกรรมปรึกษาหารื อ บางคนก็ใช้ สถานที่นี ้สร้ างรายได้ พิเศษโดย 26


การติวหนังสือให้ กบั เด็กมัธยม ชันสองและชั ้ นสามเป็ ้ นห้ องชมรมต่าง ๆ เช่น ชมรมวรรณศิลป์ ชมรมพุทธศิลป์ ชมรมถ่ายภาพ ชมรมการแสดง ฯลฯ ยกเว้ นพวกชมรมกีฬากับชมรมดนตรีแขนงต่าง ๆ ทีจ่ ะมีสถานทีเ่ ฉพาะ ส�ำหรับฝึ กซ้ อมของแต่ละชมรมไป ณภัทรและจ้ อนอยูช่ มรมอาสาเพือ่ สังคม ห้ องชมรมอยูช่ นสองด้ ั้ าน ในสุดทางเดิน ภายในห้ องดูโล่งเนื่องจากชมรมนี ้ท�ำกิจกรรมนอกสถานที่ ห้ องชมรมจึงมีไว้ เพียงประชุมบางครัง้ คราวกับเก็บของเล็ก ๆ น้ อย ๆ ที่เป็ น สมบัตขิ องชมรม ณภัทรเห็นสภาพห้ องเหมือนเห็นส�ำนักหมอดูของตนเอง อยูใ่ นหัว ไม่รอช้ าเขาเริ่ มปรับสภาพห้ องทันที ชันไม้ ้ วางหนังสือและรูปถ่ายสูงประมาณเอวถูกณภัทรเก็บกวาดจน โล่ง หนังสือถูกน�ำไปยัดรวมกับเล่มอื่น ๆ ที่ต้ ใู หญ่ รูปถ่ายก็เช่นกันถูกน�ำ ไปวางไว้ บนหลังตู้ใบนัน้ ชันไม้ ้ ถกู แทนทีด่ ้ วยข้ าวของทีณ ่ ภัทรให้ จ้อนไปซื ้อ หุน่ ขบวนการพิทกั ษ์ โลกห้ าตัวห้ าสีจดั วางไว้ บนชันไม้ ้ ขนาบข้ าง ด้ วยตุ๊กตาแมวกวักแบบญี่ปนสองตั ุ่ ว นึกเสียว่าหุน่ ขบวนการแทนกุมาร ทอง ตุ๊กตาแมวกวักแทนนางกวักอันล้ าสมัย ผ้ าเจ็ดสีถกู ผูกไว้ ที่ขาของ ชันไม้ ้ และขันเงินใบใหญ่ส�ำหรับใส่คา่ บูชาครู เบาะนัง่ วางไว้ ด้านหน้ าชัน้ วาง เคียงข้ างด้ วยเทียนพรรษาเล่มใหญ่ ดูแล้ วไม่ขลังแต่แปลกแหวก แนวถูกใจวัยรุ่น “ท�ำอะไรวะ อย่างกับศาลเจ้ างันแหละ” ้ จ้ อนว่า “ส�ำนักหมอดูไง มา ๆ แกมาประเดิมหน่อย” ณภัทรลากแขนจ้ อน มานัง่ หน้ าชันไม้ ้ แต่ตอนนี ้ควรเรี ยกว่าแท่นสักการบูชามากกว่า ส่วนตัว เขานัง่ ลงบนเบาะ ประจันหน้ ากับจ้ อน 27


“แกดูดวงเป็ นด้ วยเหรอ ไม่เห็นรู้มาก่อนเลย” “ฉันก็เพิ่งรู้ตวั เองเหมือนกัน เอ้ า! หย่อนค่าบูชาครูส”ิ จ้ อนเลิกคิ ้วท�ำหน้ าเหลอหลา ณภัทรไม่ปล่อยให้ เพื่อนเรี ยบเรี ยง ความคิดท�ำความเข้ าใจ โน้ มตัวเข้ าใกล้ หยิบกระเป๋ าเงินออกมาจาก กางเกงเพื่อน กางกระเป๋ าเงินออกดูเห็นธนบัตรพันบาทหลายใบ หยิบ ออกมาหนึง่ ใบหย่อนลงในขัน จ้ อนได้ สติปรามเพื่อนทัน “เฮ้ ย ๆ เยอะไป” จ้ อนคว้ ากระเป๋ าเงินคืน หยิบธนบัตรพันบาท ออกจากขันมาเก็บเข้ าที่เดิม แล้ วควักธนบัตรยี่สบิ บาทหย่อนลงขันแทน “ยี่สบิ บาทพอ” “โห... ไม่สปอร์ ตเลยอ่ะเพื่อนฝูง ก็ได้ ๆ เอาล่ะจ้ องตาฉันไว้ นะ” ณภัทรนัง่ หลังตรง จ้ องสายตาแน่วแน่ไปข้ างหน้ า จ้ อนยอมท�ำ ตามแต่โดยดี เขาสบสายตาของเพื่อน จู่ ๆ เพลง “ช่างไม่ร้ ูเลย” ของ วงพีซเมกเกอร์ ก็ดงั ขึ ้นในหัว ไม่นะเราไม่ใช่พวกไม้ ป่าเดียวกัน ไม่ได้ มี อารมณ์ความรู้สกึ ในเชิงชู้สาวกับไอ้ พดั ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ในความคุน้ เคยกันอยู่ มันแฝงอะไรบ้าง อย่างทีม่ ากกว่านัน้ “เอาล่ะ เลิกสบตากันได้ แล้ วฉันจะอ้ วก” มาวินบอกณภัทร เป็ น เสียงที่จ้อนหรื อคนธรรมดา ๆ ไม่มีทางได้ ยิน ณภัทรเบนสายตาหนี แอบขนลุกให้ กบั สายตาหยาดเยิ ้มของจ้ อน อยูเ่ หมือนกัน บางทีก็อดคิดไม่ได้ วา่ จ้ อนเหมือนทอมบอยมากเหลือเกิน “โถ... เพื่อนนายน่าสงสารมากเลยณภัทร” มาวินพูดน� ้ำเสียงแฝง ความรู้สกึ เห็นอกเห็นใจ 28


“เพื่อนนายคนนี ้ตอนเด็ก ๆ หัวไม่คอ่ ยดี อยู่ ป.๖ ยังท่องสูตรคูณ ไม่ได้ จงึ ถูกพ่อเฆี่ยนตี จนตอนนี ้เขายังท่องสูตรคูณได้ ไม่ครบสิบเอ็ดแม่ เลย ความรุนแรงไม่สามารถแก้ ปัญหาใด ๆ ในโลกได้ แถมยังถูกส่งไป ฝึ กมารยาทในการเข้ าสังคมไฮโซ ถูกบังคับให้ เล่นกีฬานานาชนิด โดน จับโยนลงสระเพื่อให้ วา่ ยน� ้ำเป็ น เรี ยนพิเศษแบบตัวต่อตัวตังแต่ ้ เลิกเรี ยน ทีโ่ รงเรียนยันสองทุม่ ทุกวัน กว่าพ่อแม่ของเขาจะเห็นแววด้ านคอมพิวเตอร์ ในตัวลูกชายและสนับสนุนก็ตอนเขาขึ ้นชัน้ ม.๔ เขาดูอดึ อัดกับชีวติ วัยเด็ก มาก น่าเห็นใจจริ ง ๆ” มาวินเล่าเรื่ องราวในอดีตของจ้ อนที่ตนใช้ พลังพิเศษมองเห็นให้ ณ ภัทรฟั ง ณภัทรได้ ฟังก็ร้ ูสกึ สงสารเพื่อนคนนี ้ขึ ้นมาจับใจ ถ้ าการมีเงิน มากมายแต่หาความสุขในชีวิตไม่ได้ สู้อยู่อย่างพอกินพอใช้ แต่คนใน ครอบครัวใกล้ ชิดสนิทสนมกันแบบครอบครัวของเขาเสียยังจะดีกว่า ณภัทรเล่าเรื่ องที่ได้ ยินจากมาวินให้ จ้อนฟั ง เหมือนเขาเป็ นล่าม ข้ ามมิติให้ คนกับผี จ้ อนฟั งไปคอก็คอ่ ย ๆ ตกจนอยู่ในท่าก้ มมองพื ้นใน ที่สดุ ร่างหดเกร็ งลีบเล็กลงกว่าเดิม พอเล่าจบร่างกายของจ้ อนก็สนั่ เทิ ้ม ราวจับไข้ “เป็ นอะไรไปวะจ้ อน?” ณภัทรถามอย่างห่วงใย จู่ ๆ จ้ อนก็โผเข้ ามากอดณภัทรแน่นท�ำเอาตกอกตกใจ แหกปาก ร้ องไห้ สะอึกสะอื ้นเสียงดังราวกับเด็กเห็นของเล่นแต่พอ่ แม่ไม่ตามใจซื ้อให้ “ฮือ ๆ ๆ ไอ้ พดั เพือ่ นรัก มีแต่แกเท่านันแหละที ้ เ่ ข้ าใจหัวอกฉัน ชีวติ ที่ผา่ นมาของฉันมีแต่เรื่ องเจ็บปวดมากมาย แต่วนั นี ้ฉันผ่านพ้ นจุดนันมา ้ แล้ ว ขอบใจแกนะที่จะยืนหยัดเคียงข้ างฉันไปจนกว่าเราจะตายจากกัน” 29


ณภัทรล�ำบากใจไม่ร้ ูจะช่วยปลอบเพื่อนอย่างไรดี “เออ ๆ ฉันเข้ าใจแก เราจะเป็ นเพื่อนกันตลอดไป แต่ตอนนี ้แก ปล่อยฉันก่อนได้ ไหม น� ้ำมูกแกจะเลอะเสื ้อฉันเอา” ครอบครัวของจ้ อนท�ำธุรกิจส่วนตัวหลายอย่าง ธุรกิจแรกที่พอ่ ของ เขาจับตังแต่ ้ เขายังไม่เกิดคือเปิ ดคาเฟ่ มีนกั ร้ องมีคณะตลกผลัดกันขึ ้นแสดง สร้ างความบันเทิงเรี ยกลูกค้ าซึง่ สมัยนันเฟื ้ ่ องฟูมาก ต่อมาเศรษฐกิจเข้ าสู่ ยุคฟองสบูแ่ ตก พ่อของจ้ อนและหุ้นส่วนประค� ้ำประคองคาเฟ่ ต่อไปได้ อีก ไม่นานก็ตดั สินใจเปลีย่ นมาเปิ ดเป็ นสวนอาหารแทนเพือ่ ลดค่าใช้ จา่ ยในการ จ้ างนักร้ องและนักแสดงตลก ปั จจุบนั สวนอาหารนันขายกิ ้ จการให้ คนอืน่ ไปแล้ ว พ่อของจ้ อนหัน มาจับธุรกิจอื่นที่ให้ ผลตอบแทนสูงกว่าแทน ที่ท�ำอยูก่ ็มีคลินิกเสริ มความ งาม ปั๊ มน� ้ำมันและอีกมายมากที่เป็ นหุ้นส่วนของคนอื่น พ่อของจ้ อนจึง อยูใ่ นแวดวงนักธุรกิจมาตลอดตังแต่ ้ เป็ นหนุม่ เมือ่ เข้ าสูว่ ยั กลางคนมีครอบครัวเรื่องทีพ่ วกนักธุรกิจคุยกันนอกจาก เรื่ องการเงินก็หนีไม่พ้นเรื่ องของลูก บางคนอวดว่าลูกตนเองมีพรสวรรค์ ด้ านดนตรี เล่นกีตาร์ เปี ยโนเป็ นตังแต่ ้ อายุไม่กี่ขวบ บ้ างก็อวดว่าลูกตนเอง มีแววอัจฉริ ยะจ�ำธงนานาประเทศ ท่องศัพท์ภาษาอังกฤษได้ เป็ นร้ อยค�ำ หรื อไม่ก็อวดว่าลูกตนเก่งกีฬานัน่ นี่มีแววได้ ตดิ ทีมชาติน�ำพาชื่อเสียงสู่ ประเทศ เวลาพ่อของจ้ อนโดนเพื่อนถามว่าลูกชายมีแววได้ ดีทางด้ านไหน พ่อของจ้ อนก็อกึ อักตอบไม่ออกเพราะลูกชายของเขาไม่ฉายแววเก่งด้ าน ใดเลย เขารู้สกึ เสียหน้ าจึงมาลงกับลูกชายโดยส่งจ้ อนไปเรี ยนโน่นนี่ตาม 30


ลูกเพือ่ นเพือ่ ไม่ให้ ขายหน้ า แต่มอี นั ต้ องผิดหวังเพราะจ้ อนไม่แสดงออกถึง พรสวรรค์ใดเลยจนกระทัง่ เข้ าสูช่ นมั ั ้ ธยมปลายถึงรู้วา่ ลูกชายมีทกั ษะด้ าน คอมพิวเตอร์ ระดับมืออาชีพ หลังจากปล่อยให้ เพือ่ นปรับสภาพอารมณ์จติ ใจให้ สงบลงอย่างเดิม ก็กินเวลาไปพักใหญ่ เพื่อนรักทังสองกลั ้ บมาคุยกันเหมือนปกติ “แกมาตังส�ำนั ้ กหมอดูในห้ องชมรมอย่างนี ้ไม่กลัวยายประธานจอบ เฮี ้ยบไล่ตะเพิดเอาเหรอ” จ้ อนถาม “ยายนัน่ จะท�ำอะไรฉันได้ อย่างน้ อยฉันก็เป็ นหนึง่ ในคณะกรรมการ ชมรมนี ้นะ” คลิก! ประตูห้องชมรมเปิ ดออก ร่างอรชรของสตรี สองนางเดินเข้ ามาใน ห้ องโล่ง ณภัทรเห็นก็ท�ำหน้ าเหวอ ยังไม่ได้ เตรี ยมแผนรับมือประธาน ชมรมจอบเฮี ้ยบกับคูห่ ปู ระจัญบานของเธอเลย ▄

31


ตอนที่ ๔

สองสาวที่เพิ่งเข้ ามาในห้ อง คนหนึง่ เป็ นประธานชมรมอาสาเพื่อ สังคมชื่อ “น� ้ำเพชร” อีกคนเป็ นกรรมการชมรมคนสนิทชื่อ “มุกลัดดา” สองสาวเรี ยนอยูค่ ณะวิทยาศาสตร์ มีรูปร่างที่ตา่ งกันอย่างเห็นได้ ชดั น� ้ำ เพชรสูงราว ๑๖๐ เซนติเมตร ผิวพรรณขาวผ่องเหมือนจ้ อน ใบหน้ าเรี ยว เล็กเข้ ากับริมฝี ปากสีชมพูอวบอิม่ ผมด�ำยาวสลวยถูกรวบตึงไว้ ด้านหลังดู ราวกับเด็กมัธยมต้ น เธอดูไม่เหมือนนักศึกษาชันปี ้ ที่สามเลย ดูอายุออ่ น กว่าวัยตังห้ ้ าปี ส่วนมุกลัดดาเป็ นนักกีฬาว่ายน� ้ำประจ�ำมหาวิทยาลัย สมัยเรี ยน ชันมั ้ ธยมเคยเป็ นนักกีฬาวอลเล่ย์บอลของโรงเรี ยน จึงไม่แปลกที่เธอจะ มีผิวสองสีและมีสว่ นสูงเกินหญิงสาวธรรมดา ๆ เธอสูง ๑๗๓ เซนติเมตร 32


ท่าทางกระฉับกระเฉงอยูต่ ลอดเวลา ไว้ ผมซอยสันใบหน้ ้ าไร้ การประทิน โฉมใด ๆ จึงดูแก่กว่าวัยไปตังห้ ้ าปี ประธานชมรมอาสาเพื่อสังคมแปลกใจเล็กน้ อยเมื่อเห็นสภาพห้ อง ชมรมที่เปลี่ยนไป แท่นบูชาของเผ่าอะไรมาตังตรงมุ ้ มด้ านหนึง่ ของห้ อง สมัยนี ้วิทยาการความรู้ก้าวหน้ าไปมากไม่อยากจะเชื่อว่าจะมีลทั ธิบชู าผี ป่ านางไม้ มาตังอยู ้ ใ่ นสถานศึกษาของเหล่าปั ญญาชนแบบนี ้ “เล่นสนุกอะไรกัน ที่นี่ห้องชมรมเป็ นที่สาธารณะไม่ใช่พื ้นที่สว่ นตัว ที่นกึ อยากจะท�ำอะไรก็ท�ำ” น� ้ำเพชรว่าด้ วยน� ้ำเสียงค่อนแคะ “เล่นที่ไหน ที่นี่คือส�ำนักหมอดูพอ่ หมอณภัทร จะดูดวงไหมล่ะ แม่นอย่าบอกใครเชียวนะ” จ้ อนโพทะนา ณภัทรวางท่า คู่หปู ระจัญบานของแม่ประธานชมรมหูผึ่งขึ ้นมา ทันทีเมื่อพูดถึงเรื่ องดูดวง “จริ งเหรอ ดูให้ ฉนั บ้ างสิจะแม่นเหมือนอย่างที่โม้ ไว้ รึเปล่า?” มุกลัดดาท�ำท่าจะเดินมาหาพ่อหมอแต่น� ้ำเพชรรัง้ เอาไว้ ได้ ก่อน “อย่านะยายมุก จะไปเล่นไร้ สาระกับพวกนันท�ำไม ้ เราเรี ยนอยู่ คณะวิทยาศาสตร์ เชื่อแต่เรื่ องที่พิสจู น์ได้ เท่านัน้ ใครที่อ้างตัวว่ามีตาทิพย์ มองเห็นอนาคตขอให้ ร้ ูไว้ เลยว่าคนผู้นนโกหก ั้ มนุษย์เราจะมองเห็นอนาคต ได้ อย่างไรกัน ทุกสิง่ ที่เกิดล้ วนเพราะเราเป็ นคนกระท�ำ มีเหตุก็ต้องมีผล” “โถ่... ยายเพชร ไม่เห็นจะมีอะไรเลย แค่ดดู วงสนุก ๆ เท่านัน้ เอง” มุกลัดดาว่า “ถึงอย่างนันก็ ้ เถอะ ฉันอยากให้ พวกหมอเดาหมดไปจากสังคมเรา เสียที พวกหากินกับเรื่ องงมงายไร้ สาระ” 33


ณภัทรรี บสวนทันที “เธอก็อย่างมงายวิทยาศาสตร์ มากไปหน่อยเลยน่า บางเรื่ อง วิทยาศาสตร์ ก็อธิบายไม่ได้ ” น� ้ำเพชรหันมาแววตาขุน่ เคือง “ใช่! บางเรื่ องวิทยาศาสตร์ ยงั หาค�ำตอบมาอธิบายไม่ได้ อาจ เพราะวิทยาการยังก้ าวหน้ าไปไม่ถึงจุดนัน้ แต่บางอย่างมันไม่มีอยู่จริ ง แต่แรกจึงไม่มีค�ำตอบและข้ อพิสจู น์ใด ๆ เหมือนท�ำนายอนาคตที่นาย ก�ำลังท�ำอยูน่ ี่ไง เก็บข้ าวของพวกนันออกไปให้ ้ หมด ไม่มีใครมีสทิ ธิ์ใช้ ห้ องชมรมตามอ�ำเภอใจ” “ฉันก็ไม่เห็นว่าเราจะได้ ใช้ ห้องนี ้เท่าไหร่เลยนี่ ให้ ฉนั ตังส�ำนั ้ กหมอดู ดีกว่าปล่อยห้ องว่างให้ ฝนจั ุ่ บ” “ฝุ่ นไม่มีทางจับหรอกเพราะฉันเข้ ามาท�ำความสะอาดทุกอาทิตย์ และเย็นนี ้จะมีการประชุมกรรมการชมรม ถือโอกาสบอกนายสองคนให้ รู้ไว้ ตรงนี ้ด้ วยเลย เห็นไหมห้ องนี ้ได้ ใช้ ประโยชน์แล้ ว เพราะฉะนันนายก็ ้ ขนข้ าวของของนายออกไปจากห้ องนี ้ซะ” “เรื่ องอย่างนีใ้ ห้ เธอตัดสินใจคนเดียวไม่ได้ หรอก ไว้ ตอนเย็น กรรมการชมรมมาค่อนตัดสินกันว่าจะเอายังไงกับส�ำนักหมอดูของฉัน แต่ ฉันมัน่ ใจว่าส�ำนักของฉันจะยังอยูท่ ี่นี่เหมือนเดิม เพราะใคร ๆ ก็ชอบดูดวง ทังนั ้ น” ้ ณภัทรท่าทางมัน่ อกมัน่ ใจ “เหรอ ฉันเห็นนายมัน่ ใจเสียทุกเรื่ อง แล้ วสุดท้ ายเป็ นอย่างไรล่ะ ก็แห้ วตลอด” น� ้ำเพชรปรามาส ณภัทรหน้ าเจื่อน 34


“งันเธอเตรี ้ ยมหน้ าแตกได้ เลย แม่ประธานชมรมคลัง่ วิทยาศาสตร์ !” ณภัทรและจ้ อนเดินออกจากอาคารเรี ยนรวมมุง่ หน้ าสูท่ างเดินไป ยังตึกสโมสรนักศึกษา ตอนนี ้เป็ นเวลาหกโมงเย็นแล้ วไปประชุมสายแน่ ๆ คาบเรี ยนสุดท้ ายของวันนี ้คือวิชาจิตวิทยา อาจารย์สอนเรื่ องการสะกดจิต ตัวเองเพื่อจัดการกับปั ญหาให้ อยูห่ มัด นัน่ ท�ำให้ ณภัทรมีก�ำลังใจเชื่อมัน่ ในตัวเองมากขึ ้น “ไอ้ พดั แกแน่ใจเหรอว่ากรรมการชมรมจะเห็นด้ วยกับแก พวกนัน้ เรียนคณะวิทยาศาสตร์ คณะวิศวะ คณะแพทย์ทงนั ั ้ นเลยนะ ้ ยังไง ๆ เขา ก็ไม่เชือ่ เรื่องพวกนี ้หรอก” จ้ อนพูดพลางก้ าวเท้ าให้ ทนั ณภัทรซึง่ ขายาวกว่า “คนไทยชอบดูดวงจนเป็ นนิสยั เรี ยกว่าฝั งอยูใ่ นดีเอ็นเอเลยก็วา่ ได้ ไม่อย่างนันตลาดนั ้ ดหน้ ามหาวิทยาลัยคงไม่มพี อ่ หมอแม่หมอให้ พรึบขนาด นันหรอกจริ ้ งไหม ขนาดยายมุกลัดดาคูห่ ยู ายประธานยังวิง่ เข้ าใส่เลยตอน ที่แกบอกว่าฉันดูดวงแม่น” “ยายนัน่ กะโหลกกะลาจะตายไปแกก็ร้ ู ถ้ าไม่เกาะยายน� ้ำเพชรไม่ร้ ู จะเรี ยนมาถึงปี สามได้ รึเปล่า” “แกก็พดู เกินไป ระวังยายนัน่ มาได้ ยินเข้ าจะสกายคิกอัดหน้ าเอา ยิง่ เถื่อน ๆ อยูด่ ้ วยคนนี ้ ไม่ร้ ูมีใครอยากแต่งงานด้ วยรึเปล่า ทะมันทะแมง เกินผู้หญิงเสียอย่างนัน” ้ “นัน่ น่ะสิ ใครตกหลุมรักยายนัน่ ต้ องไปหาหมอเช็คประสาทให้ ดี ๆ” ณภัทรและจ้ อนเป็ นกรรมการชมรมที่มาถึงเป็ นล�ำดับสุดท้ าย คน อื่น ๆ นัง่ พร้ อมกันหน้ าสลอนอยูบ่ นโต๊ ะมองมาที่ทงสองด้ ั้ วยแววตาต�ำหนิ 35


ณภัทรเดาไว้ ในใจว่าไม่โดนต�ำหนิเรื่ องมาสายก็เรื่ องที่ตงส�ำนั ั ้ กหมอดูโดย พละการ แต่สงั หรณ์ใจว่าเป็ นเรื่ องสุดท้ ายเสียมากกว่า ตอนที่ทงสองยั ั้ ง มาไม่ถงึ ยายประธานชมรมคงใช้ บคุ ลิกหน้ าตาน่าเชื่อถือเป่ าหูกรรมการทุก คนให้ เห็นคล้ อยตามเธอ “พัด! จอห์น! ท�ำแบบนี ้ได้ ยงั ไง ตังส�ำนั ้ กหมอดูแล้ ว...” การะเกด นักศึกษาคณะแพทย์ชนปี ั ้ ที่ ๕ ผู้อาวุโสที่สดุ ในบรรดา กรรมการชมรมพูดด้ วยน� ้ำเสียงไม่พอใจ ณภัทรคิดไว้ อยูแ่ ล้ วว่าต้ องลงเอย แบบนี ้จึงพยายามสะกดจิตหลอกตัวเองมาตังแต่ ้ ต้นคาบวิชาจิตวิทยาแต่ก็ ไม่เป็ นผล หมัน่ ไส้ ยิ ้มแสยะของน� ้ำเพชรที่สง่ มาให้ เหลือเกิน “...แล้ วท�ำไมไม่โทรฯบอกพี่ วันนี ้พี่นงั่ ๆ นอน ๆ อยูท่ ี่หอทังวั ้ นเบื่อ มาก อยากดูดวงแก้ เซ็งเสียหน่อยไว้ ประชุมเสร็จดูให้ พหี่ น่อยนะ” การะเกด แสดงท่าทีสนอกสนใจ ณภัทรอึ ้ง ผิดจากทีค่ าดไปมาก ใครจะไปนึกล่ะว่านักศึกษาแพทย์ จะชอบดูดวงด้ วยเหมือนกัน “ฉันต่อนะ” “ฉันด้ วย ๆ” “เฮ้ ย! ฉันก่อนสิ” กรรมการคนอื่น ๆ ก็สนใจด้ วยต่างแย่งจองคิวกันใหญ่ เสียงใคร บางคนหน้ าแตกท�ำณภัทรชุม่ ชื่นหัวใจยิ่งนัก สะใจจริ ง ๆ ให้ ยายประธาน ชมรมเรี ยนรู้เสียบ้ างว่าไม่มีใครแพ้ ตลอดไป บทเรี ยนนี ้จะเป็ นภูมคิ ้ มุ กันไม่ ให้ เธอมัน่ ใจในตัวเองมากเกินไปจนเสียหน้ าแบบคราวนี ้อีก ณภัทรยิ ้มหน้ าบาน ฝั นถึงค่าบูชาครูที่ก�ำลังจะได้ 36


“ได้ ครับ ๆ ไว้ ประชุมเสร็ จผมจะยังไม่กลับ จะอยูด่ ดู วงให้ ทกุ คน ก่อน ส่วนเรื่ องค่าบูชาครูผมจะให้ ไอ้ จ้อน...” จ้ อนเอาศอกแทงสีข้างเพื่อน หวังเตือนสติไม่ให้ ลืมเรื่ องที่ตกลง กันไว้ “เอ่อ... ไอ้ จอห์นเป็ นคนเก็บนะครับ แล้ วแต่จิตศรัทรา แต่บอกไว้ ก่อนว่ายิ่งให้ มากยิ่งแม่นมาก” จ้ อนตกลงกับณภัทรว่าเวลาอยูใ่ นที่สาธารณะพบปะผู้คน ณภัทร ต้ องเรี ยกจ้ อนว่า “จอห์น” เหตุผลเพื่อความเท่และทันสมัย การประชุม วันนี ้พูดถึงเรื่ องกิจกรรมต่อไปของชมรม ช่วงนี ้เพิ่งเปิ ดเทอมใหม่มีการรับ น้ องทังในและนอกสถานที ้ ่ ทางชมรมจึงอยากจัดกิจกรรมรณรงค์การรับ น้ องอย่างปลอดภัย สุภาพไม่อนาจารและไม่ละเมิดสิทธิผ้ อู ื่น ซึง่ การ ประชุมก็ราบรื่ นไปได้ ด้วยดีโดยใช้ เวลาไม่นาน ไม่ร้ ูวา่ สาเหตุมาจากการเต รียมงานอย่างละเอียดรอบคอบของประธานชมรมหรือสมาชิกทุกคนช่วยกัน เร่งการประชุมให้ ไปไวเพื่อจะได้ ถงึ เวลาดูดวงเร็ ว ๆ กันแน่ ณภัทรนัง่ บนเบาะหน้ าแท่นบูชา การะเกดนัง่ ประจันหน้ าอยูฝ่ ั่ งตรง ข้ าม เมื่อจ้ อนยื่นขันเงินเข้ ามาใกล้ การะเกดก็ควักธนบัตรหนึ่งร้ อยบาท หย่อนลงไป เมื่อเห็นว่าได้ เงินมาแล้ วณภัทรก็เริ่ มท�ำงาน “เอาละครับพี่จ้องตาผมไว้ นะ” ณภัทรพูดพลางจ้ องสายตาแน่ว แน่ไปยังการะเกด ทันทีที่การะเกดสบสายตาณภัทร มนตร์ เชื่อมสายตาที่มาวินได้ ร่ายไว้ ก็ท�ำงาน ทุกภาพที่ณภัทรเห็นมาวินจะเห็นด้ วย ภาพเรื่ องราวใน อดีตจวบจนปั จจุบนั ของการะเกดประดังเข้ ามาในหัวของมาวินราวน� ้ำทะลัก 37


ไหลจากเขื่อน ใช้ เวลาดูภาพไม่นานมาวินก็ร้ ูทกุ อย่างเกี่ยวกับการะเกด “ถามเขาสิณภัทรว่าอยากรู้เรื่ องอะไร” มาวินบอก ณภัทรท�ำตาม “พี่อยากรู้เรื่ องอะไรครับ?” “ช่วงนี ้พี่ร้ ู สกึ ไม่ค่อยสบายใจ ไม่มีสมาธิท�ำอะไรเป็ นชิ ้นเป็ นอัน เหงา ๆ เศร้ า ๆ บอกไม่ถกู เหมือนกัน พัดมีวิธีที่จะท�ำให้ พี่กลับมากระฉับ กระเฉงเหมือนเดิมไหม?” “เฮ้ อ... เรื่ องอย่างนี ้ไม่เห็นต้ องมาถาม น่าจะรู้อยูแ่ ก่ใจ” มาวินพูด ขึ ้นลอย ๆ น� ้ำเสียงแฝงแววประชดประชัน เขาบอกให้ ณภัทรพูดตามที่เขา พูด ณภัทรก็ท�ำตามโดยดี “ที่พี่ไม่คอ่ ยสบายใจเพราะเรื่ องที่ทะเลาะกับพ่อรึเปล่า?” เหมือนมีหอกแหลมมาแทงกลางใจด�ำ การะเกดอึ ้งจ้ องณภัทรเขม็ง อย่างไม่เชื่อสิง่ ที่เกิดขึ ้น หมอดูคนนี ้ดูแม่นเหมือนตาเห็นเลยจริ ง ๆ “ใช่! รู้ได้ ยงั ไง วันนันพี ้ ่ทะเลาะกับพ่อเรื่ องโรงพยาบาลที่จะเข้ าไป ฝึ กงาน ตัวพีอ่ ยากไปฝึ กงานช่วยเหลือผู้ป่วยทีช่ ายแดนใต้ เพราะทีน่ นขาด ั้ แพทย์เฉพาะทาง ที่นนั่ ไม่ได้ อนั ตรายอย่างที่พวกเราคิดหรอกนะ แต่พอ่ พี่นะ่ สิอยากให้ พี่เข้ าฝึ กงานที่โรงพยาบาลใหญ่ ๆ ในเมืองแล้ วพอเรี ยนจบก็ เข้ าท�ำงานเสียที่นนั่ โรงพยาบาลใหญ่ ๆ บริ หารเหมือนเป็ นธุรกิจแบบนัน้ พี่รับไม่ได้ ที่นนั่ มีแพทย์เก่ง ๆ ฝี มือดีอยูแ่ ล้ วมากมาย ค่ารักษาก็แพงจน ชนชันล่ ้ างไม่มีโอกาสเข้ าถึง พี่อยากให้ คนที่ด้อยโอกาสเหล่านี ้ได้ รับสิทธิ์ ในการรักษาเหมือนคนในเมือง แต่พอ่ พีไ่ ม่เข้ าใจ พ่อพีเ่ ห็นแก่ตวั เกินไปจึง ไม่อยากกลับไปพบอีก นี่ก็สองเดือนมาแล้ วที่พี่ไม่ได้ กลับบ้ าน” การะเกด เล่าสีหน้ าระอาเนื่องด้ วยไม่พอใจความคิดของผู้เป็ นพ่อ 38


“พี่คงลืมเรื่ องนี ้ไปแล้ ว งันผมจะเล่ ้ าใหม่ให้ พี่ฟังอีกรอบ” การะเกดหันมามองณภัทรด้ วยความสนใจใคร่ร้ ู มีเรื่องราวอะไรใน ชีวิตที่เธอหลงลืมไป ณภัทรเล่าเรื่ องราวตามที่ได้ ยินมาจากมาวิน กล่อง เก็บความทรงจ�ำสีจาง ๆ ของการะเกดถูกเปิ ดออก ภาพในอดีตทีเ่ ลือนลาง กลับมาเด่นชัดขึ ้นอีกคราว วันทีเ่ ด็กหญิงการะเกดเพิง่ เข้ าเรียนชันอนุ ้ บาลหนึง่ เธอร้ องไห้ โยเย กอดพ่อที่มาส่งแน่นไม่ยอมปล่อย คุณครูยิ ้มอย่างใจดีเดินเข้ ามาปลอบ และเอาของเล่นมาหลอกให้ ตามเข้ าไปเล่นต่อในห้ องเรี ยนก็ไม่เป็ นผล พ่อ มอบยิ ้มละมุนใจให้ พลางลูบหัวอย่างเอ็นดูแล้ วพูดว่า “เกดเด็กดีของพ่อ ตอนนี ้หนูโตและมีหน้ าที่ต้องเรี ยนหนังสือ พ่อ ก็มีหน้ าที่ต้องท�ำงานหาเงินมาเลี ้ยงหนู เราต่างคนก็ต้องรับผิดชอบหน้ าที่ ของตนนะ เอาอย่างนี ้ ถ้ าหนูยอมไปกับคุณครูและหยุดร้ องไห้ พอ่ สัญญา ว่าเมือ่ ถึงเวลาโรงเรี ยนเลิกพ่อจะกลับมารับหนูและพาไปซื ้อจักรยานสีชมพู คันที่หนูอยากได้ ” “จริ งเหรอคะ พ่อจะซื ้อให้ หนูจริ งเหรอคะ แล้ วเมื่อไรพ่อจะมารับ หนูละ่ ?” เด็กหญิงการะเกดถามแววตาใสซื่อ “อีกไม่นานเกินรอจ๊ ะ” ว่าแล้ วพ่อก็วางลูกน้ อยพร้ อมจูบที่หน้ าผาก เด็กหญิงคิดถึงค�ำสอนของพ่อท่องไว้ ในใจว่าต้ องเป็ นเด็กดีให้ พอ่ เห็นให้ ได้ จึงกลันสะอื ้ ้นโบกมือลาคุณพ่อแล้ วยอมให้ คณ ุ ครูอ้ มุ เข้ าห้ องเรี ยน ตลอดระยะเวลาของการมาโรงเรี ยนวันแรก เด็กหญิงการะเกด เอาแต่ถามคุณครูวา่ เมื่อไรโรงเรี ยนจะเลิก คุณครูชี ้นาฬิกาแขวนผนังให้ ดู แล้ วบอกว่าเมื่อไรที่เข็มสันชี ้ ้เลขสาม เข็มยาวชี ้เลขหก เมื่อนันคุ ้ ณพ่อของ 39


หนูก็จะมารับ เด็กหญิงการะเกดเอาแต่จ้องมองนาฬิกาไม่ยอมลุกไปเล่น ของเล่นกับกลุม่ เพือ่ น ๆ ตังตารอเวลาที ้ เ่ ข็มสันชี ้ ้เลขสาม เข็มยาวชี ้เลขหก เมื่อนาฬิกาบอกเวลาบ่ายสามโมงครึ่ง เด็กหญิงการะเกดก็คว้ า กระเป๋ าวิ่งออกมาจากห้ องเรี ยน เธอพบพ่อรออยู่ข้างนอกจึงโผเข้ ากอด ด้ วยความคิดถึง พ่ออุ้มเธอเดินมาถึงหน้ าโรงเรี ยน เด็กหญิงเห็นรถขาย ไอศกรี มก็นกึ อยากกินจึงขอพ่อ เมื่อพ่อวางเธอลงเธอก็รีบวิ่งตรงไปยังรถ ขายไอศกรี มทันทีโดยไม่ทนั ระวังรถ เด็กหญิงการะเกดวิ่งตัดหน้ ารถกระบะบุโรทัง่ สีขาวที่วิ่งมาด้ วย ความเร็ วไม่สงู มาก พ่อของเธอเห็นลูกน้ อยตกอยู่ในอันตรายก็ตกใจรี บ วิ่งเข้ าไปอุ้มเอาไว้ โชคดีที่เด็กหญิงไม่เป็ นอะไรแต่ผ้ เู ป็ นพ่อถูกรถเฉียวที่ ต้ นขาขวาเลือดไหลเป็ นทางยาว เด็กหญิงมองดูแผลนัน่ แล้ วร้ องไห้ ออก มาด้ วยความตกใจและสงสารพ่อ หลังจากท�ำแผลที่สถานีอนามัยเรี ยบร้ อยแล้ ว พ่อก็พาเด็กหญิง การะเกดมาซื ้อจักรยานคันสีชมพูตามที่ให้ สญ ั ญาไว้ เมื่อเช้ านี ้ แม้ พอ่ จะ มีอาการปวดแผลที่ขาแต่ก็ฝืนทน จับท้ ายจักรยานสอนลูกสาวขี่มนั ได้ ฟังเรื่ องราวความรักของพ่อ การะเกดก็ระลึกถึงคุณความดีท่ี เคยท�ำให้ พอ่ กับแม่ ที่ผ่านมาเธอไม่เคยท�ำอะไรให้ พอ่ แม่ภมู ิใจนอกจาก สอบติดคณะแพทย์ แต่นนก็ ั ้ ท�ำให้ เธอยึดมัน่ ถือมัน่ ในตนเองคิดว่าตนมี การศึกษาสูงกว่าพ่อแม่ที่จบเพียงชันประถม ้ หลายครัง้ ที่เธอเคยคิดดูถกู ค�ำแนะน�ำของพ่อแม่และพูดออกมาเสียงกร้ าว จนไม่ได้ ไตร่ตรองให้ ลกึ ลง ไปว่าค�ำแนะน�ำจากท่านทังสองเปี ้ ่ ยมไปด้ วยความห่วงใย น� ้ำตาหญิงสาวไหลร่วงริ น ร้ องไห้ สะอึกสะอื ้นจนเพื่อน ๆ ต้ องเข้ า 40


มาลูบหลังปลอบใจ เธอส�ำนึกแล้ วว่าที่ท�ำไปไม่สมควรอย่างยิ่ง ตอน นี ้อยากกลับไปเยี่ยมท่านที่บ้าน อยากกราบเท้ าขอโทษถามไถ่สารทุกข์ สุขดิบและกอดขอความอบอุน่ ให้ คลายความเหงาเปล่าเปลี่ยวที่เกาะกุม ใจของเธอ น� ้ำเพชรอึ ้งจังงังกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ ้น ไม่อยากเชื่อว่าผู้ชายที่ดไู ม่ เอาไหนอย่างณภัทรจะสามารถท�ำให้ สาวจิตใจแกร่งประจ�ำชมรมร้ องไห้ เป็ น วรรคเป็ นเวรอย่างนี ้ได้ ▄

41


พ่อหมออลเวง  

เรื่องราววุ่นชุลมุนของคนและผี อุปสรรคชั่วร้ายต่าง ๆ ถาโถมเพื่อพิสูจน์มิตรภาพของคนและผี

Advertisement