Issuu on Google+

ΛΕΥΤΈΡΗΣ ΠΑΧΉΣ

ΤΑ ΣΚΌΡΠΙΑ «Ρ» ΤΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΆ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2014


Λευτέρης Λ. Παχής Γεννήθηκε το 1978 και μεγάλωσε στον Ορχομενό Βοιωτίας. Από το 1996 ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη.


ΛΕΥΤΈΡΗΣ ΠΑΧΉΣ

ΤΑ ΣΚΌΡΠΙΑ «Ρ» ΤΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΆ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2014


Λευτέρης Παχής

4


Τα σκόρπια «Ρ»

«Ρ» όπως όνειρο Δεν ήταν ξαφνικό που στάλθηκα στη λίμνη. Μικρή η λυρικότητα και η ανιδιοτέλεια. Βαρύ το κορμί πια, δεν αναζητά το ψέμα. Μόνο το γλυκό κάλεσμα, με τα δυο χέρια στο άγονο μπράτσο, Να προτρέχει. Ανάμεσα σε άγνωστα νούφαρα και κρίνα των λιμνών, Ανάμεσα σε ξεχασμένο φως και μαζεμένη ηδονή, Μακριά από το βάρος και την πυκνότητα. Δεν ήσουν η μόνη, Ούτε αυτή που ήθελε τη σκιά μου. Από την πρώτη στιγμή, Ήξερα ότι θα παλέψω. Όταν μια εικόνα σου Ακούμπησε το κορμί μου, Τα καρφωμένα μάτια σου στην πλάτη μου, Στέριωναν την αγάπη μας. Μπήκα στη λίμνη και χάρηκα. Ήξερα πως όταν βγω από αυτή, Δε θα είμαι πια ο ίδιος, Μα μη νομίσεις ποτέ, Ότι δεν είχα ονειρευτεί την ίδια σκηνή, Μόνο με τους δυο μας.

1


Λευτέρης Παχής

«Ρ» όπως ρότα Δεν ήρθα για να κάνω αστεία στη Θεσσαλονίκη... Ήρθα να βρω τους ίδιους ανθρώπους που αγαπούσα, Μα να έχουν άλλο πρόσωπο και άλλη αποδοχή. Δεν έφυγα από την έρημο, για να έρθω στην πλήρη αταξία, Ούτε είχα άπειρες ελπίδες, για να τις θυσιάσω στα ερωτηματικά. Ήρθα και ας ήξερα ότι θα μου έβγαινε σε κακό! Κουράγιο θα περάσει, δεν το άκουσα λίγο πριν Νιώσω τυχερός που συννεφιάζω, απλώνομαι, ανοίγομαι. Δεν ήρθα τυχαία εδώ! Ήθελα να νιώσω γρήγορα το ΄36 και με το σταγονόμετρο, Να γευτώ την ήττα, μα και την μέγιστη προσμονή. Ήρθα για να πάω στον Αύγουστο, Και να ανεβούν τα χείλη μου ως τα πάνω με γυναίκες γυμνές. Τα αστεία μου δεν έπιαναν στη Θεσσαλονίκη. Βρήκα τους ίδιους ανθρώπους που αγαπούσα, και τους αγάπησα. Άλλα πρόσωπα και νέα κορμιά, αδύνατα και δυνατά. Το κακό το έβλεπες ότι ερχόταν, και εσύ το καλωσόριζες, με ρίζες δίχως χώμα και αφεγγιές νεόδμητες. Δεν είναι καιρός για κοροϊδία, μα ούτε για τιμιότητα: Θα είμαι στο πλάι σου τουλάχιστον σαν φάντασμα: Ελπίζοντας στην εξαΰλωσή μας!

2


Τα σκόρπια «Ρ»

«Ρ» όπως πλήκτρο Είμαι ένα πλήκτρο! Δε μπορώ να πω ότι έχω ολοκληρωμένη τονικότητα. Είμαι ένα πλήκτρο σαν όλα τα άλλα. Θα ήθελα να είμαι ένα ιδιαίτερο πλήκτρο. Εξάλλου, πολλές φορές όταν με χτυπάνε πονάω, μα είναι κι άλλες φορές που ζητάω τον πόνο. Ξέρω πως σημασία έχουν τα χτυπήματα: Δακτυλικά, αγαπητικά, ερωτικά, αληθινά, με τα πόδια, με το δαχτυλίδι του γάμου, πρόστυχα, ηδονικά, ψεύτικα, γεμάτα! Είμαι ένα πλήκτρο ξεχασμένο. Όμως είμαι μοναδικό. Είμαι μοναδική αλλά όχι πλήκτρο, είμαι η συγχορδία, είμαι η ατελής νότα, και ο ξεχασμένος φθόγγος. Στέκομαι όσο πιο πολύ μπορώ, μα δεν τα καταφέρνω πάντα, αναζητώ τους χτύπους, όχι όλους, εκείνους που αξίζουν, λίγο παραπάνω από εμένα ή λίγο παρακάτω από εμένα. Δε θέλω να είμαι ένα πλήκτρο. Πόσο μου λείπεις...

3


Λευτέρης Παχής

«Ρ» όπως σύντροφος Σήκω πάνω ρε! Εμείς δεν προσκυνάμε κανένα. Δεν προσκυνάμε κανέναν άντρα. Μόνο τη γυναίκα – σύντροφο της ζωής μας, Προσκυνάμε. Σήκω πάνω μικρέ! Και κοίτα με στα μάτια: «Μόνο τη σύντροφό μας προσκυνάμε!»

4

Τα σκόρπια «Ρ»


Τα σκόρπια «Ρ»

5


Λευτέρης Παχής

6


Τα φωτογραφικά

8679 Τα λύματα γέμισαν τα χέρια μου περίεργη ηδονή και το χαμόγελό μου πίστη. Όμως, οι αιώνες που πέρασαν, οι ηδονοβλεψίες αιώνες, Δεν άφηναν φωνή ν’ ακούσει το κορμί. Σταφιδιασμένη, Καμιά φορά που ξεχνιέμαι, Γέρνω να μυρίσω τις αγκαλιές που θα μπορούσα να έχω, Δίπλα στον ήλιο Ανάμεσα σε κηλίδες ονείρων και την ποίηση των χρόνων.

7


Λευτέρης Παχής

02 Δε λογαριάζαμε αν η κοιλιά μετά το λίγο καθημερινό φαΐ, Ηχούσε σαν κλειτορίδα καμπαναριού, -αυτά αργούσαν λίγο ακόμαΟύτε σκεφτόμασταν να πειθαρχήσουμε. Η επίδειξη ήταν άγνωστη έννοια στα μάτια μας, Και το κεφάλι μπορούσε να είναι αστύλωτο. Μέχρι να έρθουν τα Χριστούγεννα, Πλάθαμε παιχνίδια με φύκια και ζωντανά σκαθάρια. Πού και πού, έπαιζε μαζί μας το κύμα. Κάθε φορά που γυρίζω στη γενέτειρα, Αλλά κυρίως όταν φεύγω, Αισθάνομαι πως έχω ξεπεράσει, Τα επίπεδα λογικής που θα ήθελα.

8


Τα φωτογραφικά

Άγιος Παύλος Δε φοβάμαι τώρα τη μοναδικότητα σου Που μου ζητούσε να σε λατρέψω σαν σπάνιο λουλούδι Με μικρή ρίζα Ξεπεταγμένη ανάμεσα στο τσιμέντο. Αμυδρά θυμάμαι τα βάρη Που πέταξα από το φιλήδονο σώμα. Και τις Ερινύες Που η σχέση μου μαζί τους ήταν ερωτική. Σπρώχνοντας πέρασα το ποτάμι Κι έφτασα στη σιωπή μου. Έστω κι αν ξέρω ότι δε θα μείνω πολύ εδώ Θα παίξω όσο μπορώ Στο παζλ του δρόμου μας.

9


Λευτέρης Παχής

5401 Oι νύχτες είναι πιο δύσκολες και τα λεπτά φεύγουν αργά. Οι μέρες είναι πρόστυχες και σε βοηθούν να μην ξεχνάς. Όμως εμείς σταθήκαμε όσο πιο ωραίοι μπορούσαμε, Στη γρηγοράδα και το φευγαλέο. Χάσαμε και κερδίσαμε με την αργοπορία μας, Μα κυρίως μείναμε πιστοί. Όταν, τις φορές που λοξοδρομήσαμε, Κοιτάξαμε και ξανακοιτάξαμε μπροστά, Ταπεινά γυρίσαμε στα ίδια μέρη σιωπηλοί και αισιόδοξοι. Όσο περνούν τα μερόνυχτα, Αργά ή γρήγορα, Οι αμφιβολίες παύουν να γλεντάνε μαζί μας.

10


Τα φωτογραφικά

9119 Τα φαντάσματα τώρα πια τα αγαπώ. Έχω κοιμηθεί πολλές νύχτες μαζί τους. Στην αρχή όχι πλάι τους, αλλά σιγά - σιγά γίνονταν γλυκύτερα και πιο όμορφα. Δεν είχα και ιδιαίτερες φιλοδοξίες κι ούτε επιδίωξα κάτι σπουδαίο. Όμως, δεν ήθελα να αφεθώ και στην τύχη μου. Στέκομαι, ατενίζω, ηδονίζομαι, πάσχω, προσπαθώ, ομορφαίνω, χάνομαι... Χρωστώ ευγνωμοσύνη και ευχαριστώ τα φαντάσματα.

11


Λευτέρης Παχής

9119 Ποιος θα το περίμενε; Η συνάντηση εδραιωνόταν στο παρόν: Οι ερωμένες κι οι εραστές να εκλιπαρούν για τη μουσική! Κίνηση. Ποιος είναι ο μέγιστος ερωτισμός; «Αγαπητοί κύριοι, Ο πιο μελωδικός άνθρωπος του κόσμου!» Στυφά όμορφοι: Χορεύουν και τραγουδούν, Χορεύουν και παίζουν με ένα φυσητήρι στο στόμα. Πού να τους βρω; «Βρώμικε, χοντρέ, όμορφε, Έλα να χορέψουμε! Ω! Ναι!» Οι πραγματικοί εραστές είναι εκεί και χαίρονται. Ίσως να κουνάνε το κορμί τους επιλεκτικά, Χωρίς να μιλάνε ποτέ, Για τις κατακτήσεις τους. Οι εραστές κρύβονται πίσω από τα σώματά τους, το μέλλον, Και την αρμονία.

12


Τα φωτογραφικά

062 Στις θάλασσες... Και μόνο σε αυτές, με πολλή δυσκολία Έβλεπες την ικανότητα της ομορφιάς σου Συνήθως μέσω της όσφρησης. Όλα σωματικά! Τα περισσότερα για τις αισθήσεις...

13


Λευτέρης Παχής

9866 Μία φορά προσπάθησα όπως ήθελα. Μία φορά με πίστη και ησυχία. Θα ήθελα να είμαι ο Θεός της τύχης. Γεμάτος εμπειρίες. Έτοιμος να σε πάρω και να σε οδηγήσω εκεί που θέλεις. Δεν περιμένω πολύ: Περίπου πέντε λεπτά της ώρας. Έπειτα, έχω βρει ένα περίεργο βήμα που το ακολουθώ σε δρόμους που τα πρωινά μοιάζουν άλλοι. Οι σκέψεις τρέχουν και βρίσκομαστε πάλι με το βίωμα της νοσταλγίας στα χέρια μας, να το προσφέρουμε στο τρίτο πρόσωπο.

14


Τα φωτογραφικά

9009 Τα γλυκά χέρια σου κι η βαθιά σου κίνηση. Οι ώμοι σου και το απλό σου βλέμμα. Οι σιωπές σου και τα θέλω σου. Να γίνω το χαμόγελό σου...

15


Λευτέρης Παχής

9784 Τα νησιά δε φανερώνονται σε όλους όσους τα ψάχνουν και τα αναζητούν. Υπάρχουν κάποιες φορές που κάποια νησιά έρχονται σε σένα, ήρεμα, μειλίχια, ύποπτα. Στην αρχή τρομάζεις και ξέρεις ότι δεν μπορείς να τα αντιμετωπίσεις, μα ίσως -αν είναι κι ο πανδαμάτωρ εύθυμοςνα πιαστείτε από το χέρι και να σας φαίνεται η θάλασσα μικρή. Ίσως να το ξέρεις. Ίσως να το θυμηθείς και αν όχι: Φαντάσου!

16


Τα φωτογραφικά

f1 Είμαστε αδύναμοι, μόνοι και εύκολα χάνουμε την πορεία. Δεν έχει και πολλή σημασία αν το διαλέγουμε ή αν μας επιβάλλεται. Ήρθα, χάθηκα, ήρθα... Δεν αφήνω τα ερείπια που γεννήθηκαν να εξανεμιστούν. Φοβάμαι για τις ήττες. Σκέφτομαι κι αμφιβάλλω. Η κοινωνία μου οριοθετείται στο «μαζί». Οι απαγορεύσεις δικές μας. Πώς αλλιώς;

17


Λευτέρης Παχής

5249 Πάνε οι μέρες οι αφανέρωτες Με τα κλειστά παράθυρα και τη σιωπή. Πάνε τα όνειρα με τα άλογα γκρεμισμένα Σε γκρεμούς να σκέκονται αγέρωχα. Θα θυμόμαστε και θα εκλιπαρούμε για το βλέμμα σου. Θα κάνεις ότι δεν το δίνεις σε κανένα. Φωνάζοντας θα με τρομάξεις Αλλά θα έρθω κοντά σου... Συγκροτημένες μέρες.

18


Τα φωτογραφικά

1492 Στα όμορφα σύννεφα Αριθμώ τους έρωτες: Δύο, τέσσερα, ένα, δύο. Στους κομπιασμένους ουρανούς Τσαπίζω το μέλλον: Ησυχία, θαλπωρή, παραδοχή, ενέργεια. Ακούω τη βουή να μεταμορφώνεται Σε ιεροτελεστία και εγκλεισμό Με ακρίδες του Φαραώ Γλεντάω και ορέγομαι. Γουρλώνω τα μάτια Και δε βλέπω τη μυρωδιά που έρχεται Αργά και σιωπηλά Σαν χυμένο μελάνι να τη γευτώ.

19


Λευτέρης Παχής

4834 Η μάνα έλεγε: «Μην αφήνεις ποτέ μια γυναίκα μόνη». Άλλες φορές ήταν καίριο ζήτημα, μα άλλες δεν επικρατεί πάντα η ηθική ούτε κι η ήσυχη πλευρά. Πώς να πιάνεις συνέχεια σίδερα πυρωμένα και πώς να ακροβατείς με τα νύχια; Οι πόρτες στις εισόδους δεν είναι πάντα φιλόξενες και οι προσόψεις, κυρίαρχες κι αγέρωχες, δε θέλουν να εθελοτυφλούν για τον καθένα.

20


Τα φωτογραφικά

2518 Σταθμοί κυρίαρχοι και ατέλειωτοι, Στιβαγμένες οι ελπίδες σε μια ζεστασιά, Που άλλοτε ήταν άυλη, Τώρα θα είναι εύθραυστη. Με σταλαγματιές κυλά η ζωή, Και χώρο μας κλέβει. Στην άκρη του βλέμματος η αλήθεια μας, Κι αυτή τώρα έγινε ντροπή μας. Τι γλυκό, μα τι γλυκό, Να σου ακουμπάει κάποιος το χέρι.

21


Λευτέρης Παχής

2539 - Το δέντρο Είχα κι εγώ μια αγάπη που σήμαινε ζωή. Μοίρασε ο χρόνος τις χαρές κι έγινα δέντρο δίκορμο, Με ρίζες χαμένες και φύλλα μικρά και τεχνητά. Όταν ησυχάζω, ανοίγω τα μάτια, Θυμάμαι το τρέξιμο και τη συρροή, Στέκομαι, όπως έχω μάθει τελευταία, Και αναπολώ.

22


Τα φ��τογραφικά

222 Θαλπωρή η αγκαλιά του αγαπημένου όταν γυρίσεις στο κρύο σπίτι απ’ τη δουλειά, Και ο ήλιος που σε συντροφεύει. Οι παροιμίες οδηγός και στόχος. Εσύ να ριγείς στην ακεραιότητα και εγώ στη σιωπή.

23


Λευτέρης Παχής

0464 Σκόνη ανακατεμένη με γύρη Κι αν περάσατε ωραία Πολύ λίγοι θα το θυμούνται. Άλλοι στα όμορφα κι άλλοι στα μοιραία Παιδάκια όμορφα μες σε μεγάλη κούνια. Κι είδες κάποτε τα μύχια Έξω από τις πολιτικές και την οικονομία Και εντράπηκες και εχάθεις.

24


Τα φωτογραφικά

4164 Το μέλλον γίνεται επίμονο: «Δείξε μου κάτι που δεν ξέρω ή κάτι που έχω ξεχάσει».

25


Λευτέρης Παχής

9275 Πρόσεχε! Θες να ακούσουμε τη θάλασσα όταν θα είσαι άνεργος; Να τυλίξεις πάνω μου τα πέπλα των όμορφων ανθρώπων που σε επηρέασαν; Θέλω να ξέρεις ότι δεν είμαστε παιδιά, μα έχω ανάγκη να παίξω μαζί με κάποιον σαν παιδί. Φαντάζομαι ότι κουβαλάς κι εσύ τη δική σου ιστορία. Αλλά αυτό δεν αρκεί. Όχι πια. Είμαι διατεθειμένη να μυρίσω το χνώτο σου, αλλά μη νομίσεις ότι θα το κάνω από ανασφάλεια ή λαχτάρα για θαλπωρή. Έχω μυρίσει κι άλλα πιο ωραία. Θα το κάνω, όμως, απλώς γιατί πιστεύω στην εξέλιξη και επειδή δεν είσαι επιθετικός όταν μιλάς για το μέλλον. Δεν καίγομαι να επιστρέψει ο Έρωτας σε μένα κι ούτε τα σώματα με κάνουν να χαίρομαι όπως παλιότερα. Πρόσεχε και φύγε πριν έρθεις! Μπορείς, άραγε, να με ακούσεις έστω για λίγο;

26


Τα φωτογραφικά

0090-0033 Είμαι άλογο, Σε ένα λιθάρι διπλά δεμένο, Μ’ ένα σκοινί παλιό και ξεσκισμένο. Είμαι ήρωας των παραμυθιών, Και κρεμασμένο σύμβολο στο στέρνο, Στων παιδιών που παίζουν την ησυχία των χωραφιών. Είμαι άλογο, Σε έναν κρίκο παμπάλαιο κοιμισμένο, Με ένα σκοινί κομμένο και ανήμπορο.

27


Λευτέρης Παχής

Τα φωτογραφικά

4259 Θα έρθεις πάνω απ’ τον τάφο μου Και θα κλαις γιατί δε θα είμαι πια μαζί σου. Θα σκέφτεσαι τα γέλια που περάσαμε μαζί. Σιγά - σιγά θα σκέφτεσαι τη ζωή μου Και τις υπερβολές που θέλησα να γευτώ. Θα με φαντάζεσαι σαν ήρωα Και θα ζηλεύεις το αγέρωχο πνεύμα Που ήθελα να έχω. Δεν ήταν και λίγες οι στιγμές Που ζήσαμε μαζί. Θα φύγεις Και θα υποσχεθείς στον εαυτό σου Ότι θα παλέψεις. Την επόμενη φορά Μετά από λίγο ή πολύ καιρό Που θα βρεθείς στο ίδιο μέρος Μετά τα γέλια και τις υπερβολές Θα θυμηθείς τα «όχι» που σου είπα Και τις στερήσεις που σου πρόσφερα. Θα δείξεις επιείκεια για τα λάθη μου Και θα πονάς που δε μας δόθηκε η ευκαιρία Να μου δείξεις την αγάπη σου. Έπειτα, θα κλάψεις γιατί θα είμαι πάντα κοντά σου Κι εγώ θα σκέφτομαι τα γέλια που κάναμε μαζί.

28


ΛΕΥΤΈΡΗΣ ΠΑΧΉΣ

ΤΑ ΣΚΌΡΠΙΑ «Ρ» ΤΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΆ

ΛΕΥΤΈΡΗΣ ΠΑΧΉΣ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2014


www.bonusmallmag.gr