Page 59

L

ER AT UU R

IT

LUCAS DE WA ARD Fragment uit de roman De kamers, die eind maart 2015 bij uitgeverij De Geus verschijnt

DE KAM E RS

Fragment 1: proloog ‘D us het klopt.’ ‘Wat?’ ‘Ik kon je horen. Jou. Wat je dacht. Wie je echt bent.’ ‘Blijkbaar.’ ‘En nu ben je hier.’ ‘Ja.’ ‘Waarom?’ ‘Omdat ik nergens anders heen kon, denk ik. Ik ging dood.’ Het is slecht verlicht in zijn hoofd. Het gonst er, het zoemt en gedachten vallen elkaar aan, terwijl hij het tuinhekje opent en het grindpad op loopt. Hij steekt de sleutel in het slot van de voordeur maar draait niet. Hij blijft staan, met tussen zijn wijsvinger en duim het warme metaal geklemd, en hij wacht. Naast hem, tegen de muur, ligt een vuilniszak. Die ligt er al een tijdje. Hij ruikt een zurige lucht en hoort vliegen die hij niet ziet. Het huis lijkt te ademen. Misschien moet hij niet naar binnen gaan. Hij woont hier niet. Als hij naar binnen gaat is het voor alles te laat. Dan gaan ze kapot, allebei. Maar is hij niet al kapot? Maakt het nog uit? Krijg de tering maar. Hij draait de sleutel en opent de deur. In de gang is het warm en klam, alsof hij een vlindertuin binnenstapt. Hij laat de voordeur open. Iedereen mag weten dat hij hier is. Ze komen hem maar halen.

MEST nr 8

Dan zullen ze merken dat hij nog een aantal rekeningen heeft openstaan. In de woonkamer kijkt hij om zich heen. Tot zijn ergernis merkt hij dat hij het een prettig huis vindt. Lichte muren, lichte vloeren, donkere meubels. Veel foto’s aan de muur. Veel boeken. Buiten gaat de zon onder. Ze werpt rode stralen licht door het vertrek waar kleine stofdeeltjes doorheen dansen. Het is doodstil. Over een tijdje zullen er weer krekels zijn, overal, maar nu is er niks. Hij loopt naar de keuken en opent de koelkast. Hij heeft honger, misschien kan hij even snel iets eten. Hij ziet pakjes broodbeleg, een plastic schaal gehakt, twee flessen champagne, een doosje aardbeien en een bord met kaasblokjes onder aluminiumfolie. Na een minuutje besluiteloos staren pakt hij de kaasblokjes. Hij zet het bord op het aanrecht, haalt het folie eraf, propt het op tot een balletje en begint de blokjes in zijn mond te stoppen. Zijn lijf reageert als zo’n zaklampje waar je in moet knijpen om licht te krijgen. Een knijpkat heet dat, herinnert hij zich terwijl hij kaas schrokt. Binnen een paar minuten heeft hij heel het bord leeg. Hij zet het in de gootsteen en laat er water overheen stromen. Het is lang geleden dat hij in een echte keuken was. Het is een aangename plek om te zijn. Achteloos pakt hij een mes uit het keukenblok. Het handvat is van hetzelfde roestvrije staal als het lemmet en koel. Hij rilt, terwijl buiten de zon verdwijnt.

59

MEST #8  

MEST is het tijdschrift over kunst en cultuur in Noord-Brabant. In deze editie lees je de fictieve brief van Vincent van Gogh, een interview...

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you