Page 13

Even voor uw beeldvorming: Extince vertelt zijn verhaal in een hotellounge in Amsterdam. Hier promoot hij vandaag zijn nieuwe album X. Dat wij het vooral over vroeger willen hebben, deert niet, elke stap in zijn carrière is hem dierbaar. Hij praat veel, lacht hard en weeft karakteristieke stopwoordjes soepeltjes door zijn zinnen. Als de prins ‘sna’k bedoel’ zegt, knikken wij. Als hij ‘wee toch’ toch zegt, antwoorden wij met ‘ja toch’. Dat alles lekker onderuitgezakt; laconiek is nog steeds de tactiek. Hij weet zijn privéleven goed te ommuren. Wel zegt hij nog altijd in Oosterhout te wonen, samen met twee van zijn kids die af en toe zijn naam intikken op YouTube; supergaaf natuurlijk. Vader heeft geen smartphone, vader heeft een Nokia driehonderd-nog-wat. “Ik geef niets om die dingen man. Als ik jonge rappertjes zie Twitteren, dan denk ik: fok, hoe doen die gasten dat? Ik word al moe als ik een mailtje moet tikken, dus doe mij maar zo'n old-school phone. Die kan tenminste een zestiggradenwasje hebben, ja toch?”

kritiek op het succes van Extince. Het liet hem niet onberoerd en hij voelde zich genoodzaakt te reageren. Kaal of Kammen: ‘Zie hoe ik die nederhop laat groeien, je wou dat jij dat ook kon, probeer ’t anders met een potje pokon.’ Zo blies Osdorp voor de tweede keer leven in de carrière van ‘de rotte grote geldhoper’ Extince, deze keer ongewild.

Doodknuffelen Dat waren de jaren negentig: oorlogen begonnen vaker met een rap dan met een kogel. Nu, twintig jaar later, heeft de hiphopgemeenschap haar beschavingspeil genormaliseerd. Ook de one-hit-wonders zijn verdwenen. Top Notch en andere labels hebben een sterke, volwassen infrastructuur in de Nederlandse hiphopscene gebouwd, met daarin Eigen Wereld (2006) van Opgezwolle als hedendaags magnum opus. Rapper Sticks – die samen met Rico en producer Delic Opgezwolle vormde – weet nog hoe hij als beginneling voor het podium van Extince en Skate stond: “ We hadden een demootje en dat wilde ik overhandigen. Natuurlijk keek ik op tegen die gasten. Ik was fan. Nog steeds! Maar ik vond wel dat de lat nog wat hoger kon, zo arrogant waren we wel. We wilden heel Paradiso ‘Zwolle, Zwolle’ laten scanderen. Geen idee of dat we daarin geslaagd waren zonder het voorwerk van Extince. Die vraag is niet te beantwoorden, maar ik ben hem sowieso dankbaar. Hij legde de basis voor elke Nederlandstalige rapper.”

Potje pokon Een mens mag veel verwachten wanneer hij Extince gaat ontmoeten, maar dit scenario viel buiten onze fantasie. Het kostte drie maanden om het interview te regelen, telkens weer volgde een belletje van Top Notch: “De Ex laat zich niet snel optrommelen, weet je.” Er hangt een mysterieuze waas om hem heen. En wat blijkt nu: doodnormale gozer. “Ik ken Ex ook als een eenvoudige kerel”, zegt Skate. “Hij is een relaxte goedzak, tevreden met de basics van het leven. Maar ik weet ook dat het moeilijk kan zijn om met hem te werken. Je weet nooit zeker hoe je hem hebt. Hij leeft een beetje in de luwte.” Extince zelf heeft geen idee wat men zo mysterieus aan hem vindt: “Ik heb gewoon geleerd de zaken een beetje te scheiden. Na Spraakwater werd ik opeens herkend op straat. Gasten gingen op een druk kruispunt op de remmen: ‘Fok het verkeer, daar loopt de Ex!’ Dat was schrikken. Ik wilde rapper worden, geen BN’er.” Ondanks zijn bekendheid zag iedereen Extince lang als een one-hit-wonder, hijzelf incluis. Niemand hunkerde naar een volledig album na zijn eerste single. De platenbazen zagen Spraakwater ook alleen maar op ‘de Hilversum-manier’, zoals Kees de Koning dat schijnt te noemen. Zo van: oké, dan gaan we nu Bronwater opnemen en daarna Wijwater en dan dumpen we die rapper weer. Extince had wederom besloten een punt achter zijn carrière te zetten, totdat Osdorp Posse de beroemde diss-track uitbracht. Een fragment uit Osdorp’s Braakwater: ‘Zet die kutradio uit, weer die Peter in de ether, die commerciële mee-eter klinkt voor geen meter.’ Opeens kwam er vanuit de underground

MEST nr 9

Extince presenteert binnenkort zijn nieuwe album, X. Het is zijn zevende, de zes daarvoor: • Binnenlandse Funk (1998) • Vitamine E (2001) • Tweede Jeugd (2004) • De avonturen van Exter-O-Naldus (2005) • Toch? (2007) • De winnaar houdt aan (2012)

Het is een trotse Extince die hier, breed glimlachend, in de hotellounge zit. Als we hem de citaten van Rico, Sticks en Skate voorleggen, slaat hij zijn vuist op tafel: “ Yes! Wauw man.” Alsof hij het allemaal voor de eerste keer hoort. Niets is minder waar. Telkens als hij een album uitbracht, stond hiphoppend Nederland klaar om hem dood te knuffelen. “Op een gegeven moment dacht ik zelfs: waar houdt dit op? Waar blijven die nieuwe helden?” Pas nu hij zijn zoveelste comeback maakt, merkt hij dat zijn werk als grondlegger minder betekenis heeft voor de jongste generatie, voor de onwetenden. Ronnie Flex is hun held. Of Ares, de nieuwste Top Notch-aanwinst uit Oosterhout. Extince vindt het allemaal prachtig. Dat hij hier zit is sowieso een wonder. Hij heeft heel wat zetjes moeten krijgen: New York, Osdorp, Kees de Koning, Prins Extince en toen weer Osdorp. Uiteindelijk is hij de uitdaging om een nieuw genre neer te zetten aangegaan. De binnenlandse funk. Zo gezegd, zo gediggiedaan.

Tekst Thomas Snoeijs Illustratie Martyn F Overweel

13

MEST #9  

Maart 2015. MEST is het tijdschrift over kunst en cultuur in Noord-Brabant. In deze editie lees je: * Het symfonieorkest - Moeten we het s...

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you