Page 37

pvc-buis stopte om erop te blazen en ermee te schieten. Ze herinnerde zich hoe het was om als kind door een bos te rennen, rood van de spanning, lachend, met zo'n buis in je handen. Ze herinnerde zich het gevoel dat je kreeg wanneer je te ver was afgedwaald. Dat je ineens alleen was. Het gevoel van lichte gĂŞne, of van diepe vervreemding, bij het horen van je eigen hijgen en lachen. Je was buiten het spel geraakt, maar ook ineens buiten de werkelijkheid. Alsof je snel terug moest rennen, waar je weer stemmen kon horen, voordat het niet meer kon, voordat je jezelf was kwijtgeraakt. Nu pas kon ze onder woorden brengen wat

MEST nr 4

ze toen had gevoeld, ook al begreep ze het nog steeds niet helemaal. Wie loopt hier? dacht ze weer, en weer sprongen de tranen in haar ogen. Ik loop hier nog twee dagen lang alleen maar te janken, dacht ze, en lachte. Het pad leidde haar het bos uit. Ze nam plaats op een bankje, snoof de herfstlucht op en sloot haar ogen naar de zon. Een non liep haar voorbij, oud en krom, en glimlachte naar haar zoals alleen mensen kunnen glimlachen die nooit meer praten. Els glimlachte terug en wilde haar bedanken. Bedanken waarvoor? Voor hier, dacht ze. Hiervoor.

37

Profile for bkkc

MEST#4  

MEST is het tijdschrift over kunst en cultuur in Noord-Brabant. Lees de artikelen en neem daarna natuurlijk een abonnement op MEST via www.m...

MEST#4  

MEST is het tijdschrift over kunst en cultuur in Noord-Brabant. Lees de artikelen en neem daarna natuurlijk een abonnement op MEST via www.m...

Profile for bkkc
Advertisement