__MAIN_TEXT__
feature-image

Page 46

interview

“We vinden het belangrijk om goed voor onze bezoekers én onze patiënten te zorgen. Een prettige omgeving tijdens een opname hoort daar bij.” Jo van Bussel

Unitmanager Intensive Care Jeroen Bosch Ziekenhuis

foto’s die Renee op verschillende tijdstippen van de gang maakte. Hierop is goed te zien hoe kil, eenzaam en donker het er soms kan zijn. “Stel je eens voor,” schetst Jo, “dat je midden in de nacht wordt gebeld omdat je vader een ernstig infarct heeft gehad. Je springt in je auto en je snelt naar het ziekenhuis. Je bent onzeker, verdrietig, je voelt je onmachtig en misschien ben je zelfs wel boos. Je werd hier dan op een akelig donkere gang gezet terwijl je wacht op nieuws.”

Manieren van wachten De lange gang van de Intensive Care wordt voor twee doelen gebruikt: als wachtruimte voor bezoekers, familie,

42

vrienden en patiënten, en voor het vervoer van (nieuwe) patiënten, medische apparatuur en maaltijden. Renee bracht de verschillende manieren van wachten in kaart. Zo zag ze dat tussen bezoekers en patiënten heftige emoties elkaar afwisselen: de ene familie is opgelucht of zelfs uitgelaten omdat het eindelijk de goede kant uitgaat met een geliefde, terwijl een andere familie in en in verdrietig is – het is een van Renee’s belangrijkste bevindingen. Ze schrijft erover in het dagboek dat ze tijdens haar ‘opname’ bijhield: “Door dit soort situaties merk je dat verschillende sferen soms botsen omdat er geen

mogelijkheden zijn om je af te zonderen. Geluidstechnisch begeef je je continu in elkaars persoonlijke geluidszone.” Mensen die wachten op nieuws zitten echt op het puntje van hun stoel, merkte Renee. “Ze maken zich zo zichtbaar mogelijk voor het personeel. Soms zijn er familieleden die elkaar afwisselen – er mogen maar twee bezoekers tegelijkertijd op een kamer – en dan kan er best een uitgelaten sfeer zijn. Dan zijn er ook nog mensen die wachten op een patiënt die weg is voor onderzoek. Zo iemand zit vaak met de neus in een boek of tijdschrift, achterover hangend in de stoel. Al die verschillende manieren van wachten waren met de oude inrichting van de gang niet goed mogelijk.”

Wensen en belangen In de zone waar Renee onderzoek deed, vond ze dus verschillende mensen die de gang voor heel uiteenlopende doeleinden gebruikten. Hoe kom je dan aan ieders wens tegemoet? Renee ging eerst aan de slag met een schaalmodel van de gang. Bezoekers en personeel konden hier met stickers hun favoriete plekken op aangeven. “Mensen zeiden dan: ‘Ik zit het liefste hier, want dan ben ik dicht bij opa.’ Of: ‘Dit is mijn favoriete plek, want hier kan ik gemakkelijk koffie pakken.’” Daarna ging ze aan de slag met het meubilair: als je op het puntje van je stoel wil zitten dan heb je een ander model nodig dan wanneer je onderuit gezakt een boekje wil lezen. “Uiteindelijk kwamen we uit op speciale zithoekjes voor de verschillende typen wachtenden, die inspelen op de uiteenlopende belevingen van bezoekers,” licht Renee toe. “Er is bijvoorbeeld een huiselijke plek waar je samen met familie kunt wachten, met een ronde tafel waardoor je dicht bij elkaar zit. Omdat deze plek in afstand erg ver van de behandelkamers af ligt, komt hier ook een

We Care!

Profile for bkkc

Zorgmagazine We Care!  

Werkt het echt om kunst toe te passen in de zorg- en welzijnssector? Dat laten we zien in het nieuwe magazine We Care! In deze tweede editie...

Zorgmagazine We Care!  

Werkt het echt om kunst toe te passen in de zorg- en welzijnssector? Dat laten we zien in het nieuwe magazine We Care! In deze tweede editie...

Profile for bkkc
Advertisement