Page 5

Wie het vorige week geopende retrospectief bezoekt, dat in het Parijse museum Hotel de Sully is gewijd aan de beroemde Amerikaanse fotojournalist W. Eugene Smith (1918-1978), kan zich niet aan de indruk onttrekken dat de wereld zich dikwijls plooide naar de wensen van de fotograaf. Dat Smith een duistere kracht bezat om voorbijgangers op straat in zijn choreografie te betrekken, zonder hen hun naturel als voetganger te doen verliezen. En dat de slums van Pittsburgh hun onder roet en stof verborgen waardigheid voor het oog van Smith toch probeerden te tonen. Bijvoorbeeld door het jochie dat in de paal klimt waaraan het naambordje van Pride Street is bevestigd. Vaak lijkt het alsof de wereld die Eugene Smith fotografeerde hem een handje hielp. Maar veel vaker, zo realiseert de bezoeker van de tentoonstelling zich tegelijk, had die wereld geen boodschap aan Smith.

Gratie voor de gruwel W. Eugene Smith Photography  

Gratie voor de gruwel W. Eugene Smith Photography

Gratie voor de gruwel W. Eugene Smith Photography  

Gratie voor de gruwel W. Eugene Smith Photography

Advertisement