Issuu on Google+


[ Άνοιξε την δική σου αλήθεια ] ΟΙΚΟΣ BILLY PAVLOS ΑΘΗΝΑ 2010


DEMO Š 2011 Billy Pavlos. All rights reserved. ISBN 978-1-4478-0483-3


Billypavlos.co.cc


Αυτό το βιβλίο το αφιερώνω στον έρωτα και την αγάπη. Δύο συναισθήματα θεμελιώδη για το χτίσιμο της κοσμοθεωρίας και της αλήθειας μου.

Έναν έρωτα που έχει αλλάξει τόσα πρόσωπα στην ζωή μου αλλά δεν παύει να μου διοχετεύει αυτήν την μαγική και τόσο ιδιαίτερη ενέργεια με την οποία νιώθω κίνηση μέσα στην αδράνεια της ύπαρξής μας.

Μία αγάπη που έχει αλλάξει εμένα, με έχει εξελίξει σαν άνθρωπο και με κάνει να νιώθω γεμάτος από στιγμές που μοιράζομαι με τους ανθρώπους που είναι βαθιά μέσα στην ψυχή μου και στην καρδιά μου.


Σκέψη

Περιεχόμενα

Εισαγωγή Γεννήθηκα και θα εθάνω Όλα είναι τέχνη Δεν υ άρχεις Άνθρω οι Κατάκτηση του νοή ατος Ανο οιότητα Κατοικώντας στο όνειρο Ακό α ία φορά Ένα αστέρι Βαδίζοντας σε ένα ονο άτι Ο δρό ος Ο αράδεισος ορεί να ερι ένει Ταξίδι στο έλλον Ζω α ό την αρχή Ο θόλος Κρύψου Όρκος τρέξε άραξε τέλειος άνθρω ος ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ Ντύσε ε και α όψε ε σένα Πράγ ατά ου τί οτα Οι ερωτικές σχέσεις δεν είναι αστείες Αγα ώ σας Ακό η ία νύχτα Γρα ές Στιγ ές συζητήσεις Συ τώσεις Συζήτηση Ένα φιλί για να σκάσω Θεοί αντού Σκοτώνοντας τον έρωτα στην γιορτή του Κά οτε κά ου ήταν ένας ό ιρας Το κόκκινο φιλί Καινούριος και έτοι ος α λά δεν σε νοιάζει ια σκέψου να φτάνεις δεν θα άω ακριά Διδάσκεις δεν διδάσκεσαι Μετράω αντίστροφα

Σελίδα


Μία στιγ ή ου κράτησε χρόνια τώρα τελειώνει Η λογική είναι εγάλη αρρώστια Φώτισε τα άντα γύρω σου Πέτα Η ζωή είναι ένα εγάλο άθη α Κρί α Συγνώ η ΑΝ ΜΑΛΟΣ Πάλι Γε ίζοντας το κενό ε κάτι ου αξίζει Βλέ εις και όνειρα και ερδεύεσαι Μάλλον θέλω ιο ολύ α ό ότι δεν θέλω ρυφό ονο άτι Στοιχειώνω το υαλό σου στο άτω α έσα στο α έραντο τί οτα Όλος ο κόσ ος Είναι ένας άντρας ου τον λένε Χεί αρρο ία α ό τις ρώτες έρες του χει ώνα Ζαλισ ένοι φόβοι ία βόλτα ε το α άξι Στα σταυροδρό ια Νοητικές ετατρο ές Πρόστυχα αιχνίδια Μία εγάλη ζωή Εξορκισ ός Φίλε ου έρωτα όσα ολλά όνειρα Μένω όνος Φιλί στα χείλη και τώρα φίλοι αγέψτε ε Χωρίς τίτλο ο γα η ένο αούλο καρα ελίτσες Τί οτα Ανε οσκορ ίσ ατα Κόκκινα σκαλο άτια Σκοτεινό λάσ α Ο αληθινός Αδυνα ίες ε είς καλύτερα ξέρεις να ε κοιτάζεις στα Λευκός Έρωτας Τελικό ση είω α

άτια


Εισαγωγή Τα πιο δυνατά πράγματα στη ζωή ξεκινάνε από ένα απλό και ταπεινό συναίσθημα. Κάπως έτσι ξεκίνησα γύρω στα δεκαπέντε μου να αποτυπώνω αυτά που βίωνα στην ζωή μου στο χαρτί. Ένας κήπος με ανθισμένες λέξεις που φύτευα τόσο καιρό και χρωμάτιζα το σκούρο χώμα αποτέλεσε την βάση της προσωπικής μου αλήθειας. Αυτός ο αρχικά μυστικός κήπος που στην συνέχεια άναψε ένας μικρός ήλιος μέσα του βυθίστηκε στο σκοτάδι στο τίποτα, γιατί σιγά σιγά βρήκα στο πουθενά τα πάντα. Αυτός ο κήπος ήταν πολλά μικρά συναισθήματα που εκρήγνυντο μέσα μου, έρωτας, πόνος, αναζήτηση, χαρά, ευγνωμοσύνη, γέλιο, κλάμα, ελπίδες, απογοητεύσεις. Άπειρες λέξεις έσπειραν ηρεμία μέσα μου.

1


Μέσα σε αυτό το βιβλίο αποτυπώνεται μία πνευματική μου εξομολόγηση η οποία περνάει από πολλά στάδια. Με τον καιρό πολλές σκέψεις μου αναιρούνται και αλλάζουν. Η ζωή για μένα είναι ένα μεγάλο σχολείο που για να μάθεις πρέπει να κάνεις όλες τις ασκήσεις που σου προσφέρονται μέσω των ανθρώπων που σε περιβάλλουν και των συγκυριών που συμβαίνουν. Έτσι δεν φοβήθηκα ποτέ να κάνω λάθη, όπως και να πιστεύω ακράδαντα ότι έπρεπε να βιώσω αυτά τα λάθη για να βρω το φώς της αλήθειας μέσα μου. Όλα αυτά στα λέω γιατί απλά θα νιώσεις πολλές φορές ότι βαδίζω σε λάθος μονοπάτι, κάτι όμως που με οδηγούσε κάθε φορά στον δικό μου σωστό δρόμο. Για αυτόν τον λόγο παραθέτω όλα τα βήματα που έκανα τα τελευταία δέκα χρόνια, για να βιώσεις και εσύ την μετάλλαξη των συναισθημάτων που βίωσα και εγώ, με μία λογική σειρά που τέθηκε λόγο των προσωπικών μου βιωμάτων. Ο κάθε ένας μας είναι διαφορετικός όμως, μην αναζητάς να ταυτιστείς με την δική μου ζωή. Βιώνουμε το κάθε τι σε διαφορετικό χρόνο, όμως βιώνουμε τα ίδια συναισθήματα. Μείνε σε αυτό, στις αλήθειες, όχι στις ψευδαισθήσεις.

2


Αρχή

3


Βαδίζοντας σε ένα μονοπάτι

ΕΤΟΣ :2004

Βαδίζοντας σε ένα μονοπάτι που ακολουθώ κατ’ επιλογή μου πλέον, εξελίσσομαι διατηρώντας υψηλά τα επιθυμητά επίπεδα του σέβας και της αξιοπρέπειας ˙ δυο λέξεις που για να επικρατούν σε κάθε κίνηση μου ενώ ζω, βρόμιζαν τα πόδια μου καθώς πορευόμουν πάνω σε κάτι γλυκό και όμορφο. Με βρεγμένα πόδια περπατούσα σε έναν δρόμο βρόμικο και υγρό από δικά μου δάκρυα. Όμως τα λίγα χρόνια της ζωής μου μέχρι σήμερα και οι αιώνιες στιγμές που περνάς όταν δεν νιώθεις με το μυαλό σου μα με κάτι άλλο με δίδαξαν καλά ότι αυτό είναι αγάπη. Νιώθεις με αυτό που σε έκανε να σηκωθείς και να κάνεις το πρώτο σου βήμα, αυτό που εκείνη την στιγμή που πρωτοκοίταξες γύρω σου αντίκρισες κάποιον άλλο άνθρωπο στα μάτια. Αυτό που σε έκανε να σκεφτείς ότι το πιο ασφαλές για σένα είναι να πιστεύεις ότι ελέγχεις τον κόσμο σου ˙ νιώθεις με το ένστικτό σου. Το ένστικτο μας, αυτό που κινεί δύο άλλες καταστάσεις, που κινούν το σύμπαν στο οποίο το ανθρώπινο μυαλό μας επεκτείνεται ˙ τον έρωτα και την αγάπη.

4


ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ!? 27 Δεκ 2007 Ζωντάνεψέ με σε παρακαλώ. Ανασαίνω τόσο βαριά καθώς δεν κάνω τίποτα, αγχώνομαι που περνάει χρόνος και θέλω να βγάλω έξω όλο αυτό που κάνει πόλεμο μέσα μου, μέσω της δημιουργίας τουλάχιστον. Με σκοτώνεις κι όμως νιώθω τόσο γεμάτος πια. Κάτι σαν φόβο για το άγνωστο, τρόμο για τα γνωστά άγχος για τα μετέωρα και θλίψη για τα παραλειπόμενα νιώθω. Ξεχνάω… Χωρίς εσένα μαθαίνω μόνο να ξεχνάω και να απομακρύνομαι. Χρόνια μου πήρε να το μάθω ˙ να σε αφήνω σε κάθε πρόσωπο που εμφανίζεται στην ζωή μου με την δική σου μορφή και να βρίσκω το κουράγιο να σε συναντήσω στα μάτια ενός άλλου ανθρώπου πάλι. Σκότωσέ με,

5


δεν αντέχω να σκοτώνω τον εαυτό μου κάθε στιγμή που περνά. Πονάω! Τρέχω για να μην με προλαβαίνουν οι άσχημες σκέψεις. Το πιο δύσκολο πράγμα που κάνω στην ζωή μου δεν είναι να δουλεύω, δεν είναι να διαβάζω, να πεινάω, είναι να προσπαθώ να μην σκέφτομαι. Και ενώ εσύ θα γελάς τώρα με την μαλθακότητά μου, εγώ θα χαίρομαι για την διαφορετικότητά μου. Όμως πηγαίνω και έρχομαι, πηγαίνω και έρχομαι. Στην χώρα του πριν και του μετά… Όμως πηγαίνω και έρχομαι, πηγαίνω και έρχομαι. Και συνεχίζω να μαθαίνω να ξεχνώ και να σου λέω αντίο. ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ!? βρες με σε παρακαλώ, εγώ σε έψαξα τόσο πολύ. Τα έχω παρατήσει τόσες φορές και όλο συνεχίζω. Ένας χρόνος ακόμα κλείνει και εσύ πήρες τόσες μορφές πάλι και καμία δεν προτίμησες, χάθηκες πάλι στις επιλογές μου, στα όχι μου. Προχτές τα Χριστούγεννα σε είδα στον ύπνο μου, λες και ο Χριστός μού έκανε ένα δώρο. Είδα όμως και εμένα, ήμουν αρκετά χρόνια μεγαλύτερος από τώρα. Πόσο ακόμα, πόσες ακόμα μάσκες, πόσες ακόμα μορφές, πόσα ακόμα κορμιά θα ακουμπήσω και θα σε νιώσω για λίγο; Πώς όλα αυτά να τα βγάλω από το μυαλό μου; Απλά γράφω, ζωγραφίζω, μιλώ. Βρίζω, μαλώνω, ξεσπώ. Σήμερα θα σκοτώσω τον εαυτό μου για μία ακόμη φορά. Εγώ φταίω. Δεν πειράζει.

6


14 Φεβ 2008

Σκοτώνοντας τον έρωτα στην γιορτή του Έρωτας. Κάθε ένας μας προσδιορίζει διαφορετικά μία έννοια η οποία μας καθοδηγεί καθημερινά, είτε υπάρχει είτε όχι. Μία αλληλουχία γεγονότων που αποτυπώνονται φωτογραφικά στο υποσυνείδητό μας από πολύ μικρή ηλικία, δημιουργούν ένα περιβάλλον συναισθημάτων μέσα στο σώμα μας που σαν κλειδαριά περιμένει τα κατάλληλα ερεθίσματα τα οποία ξεκλειδώνουν αισθήματα, εκκρίσεις και αποκρίσεις στο σώμα και το μυαλό μας. Η διαφορετική διάπλαση της προσωπικότητας του καθενός μας, λόγω διαφορετικών γεγονότων, εμπειριών και εικόνων που μας συμβαίνουν, δημιουργούν βάσεις απολύτως μοναδικές για τον καθένα μας, στις οποίες στηρίζονται οι παράγοντες που προκαλούν το συναίσθημα του Έρωτα. Στο συγκεκριμένο συναίσθημα πιστεύουμε τόσο πολύ όλοι, ακόμα και αυτοί που αρνούνται πεισματικά την ύπαρξή του… Γιατί όμως; Γιατί πιστεύουμε, επηρεαζόμαστε, σκοτώνουμε το εγώ μας ή και το εξελίσσουμε θετικά κάτω από το κύρος μίας θρησκείας που υποτάσσει όλες τις υπόλοιπες οι οποίες υπάρχουν με στόχο την αγάπη, μίας θρησκείας που πρέπει και αυτήν να την πιστέψεις για να την νιώσεις ολοκληρωτικά όπως υποστηρίζεται και που έχει όμως έναν διαφορετικό στόχο από τις άλλες, έχει στόχο τον έρωτα; Από τότε που δημιουργήθηκε το σύμπαν μέχρι και σήμερα δεν έχουν αλλάξει και πολύ τα πράγματα φίλε μου. Ο χρόνος και οι αισθήσεις που έχουμε αναπτύξει μέχρι σήμερα όμως έχουν καταφέρει να μας

7


παραπλανήσουν σε πάρα πολλά πράγματα για το τι υπάρχει πραγματικά γύρω μας, σε αντίθεση με το τι αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχει. Για να σου εξηγήσω όμως το τι είναι ο έρωτας πρέπει να θες να ανοίξεις τα μάτια σου. Πρέπει να είσαι πρόθυμος να διαγράψεις χρόνια ιδεών, συναισθημάτων και προσωπικών ερεθισμάτων που έχεις εισπράξει από την ζωή σου και να συνειδητοποιήσεις ότι αναπτυσσόμαστε σε μία κοινωνία που υποτάσσει την διαφορετικότητά μας και συμπιέζει την ελευθερία και την πνευματική μας δύναμη. Φυλετικά πρότυπα και ανασφάλειες γονέων καθοδηγούν τις απόψεις μας στο να ψάχνουμε για έναν άνθρωπο με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά ο οποίος θα μας σώσει και θα μας ανυψώσει. Ψάχνουμε λοιπόν έναν άνθρωπο ο οποίος θα είναι στήριγμα για μας και θα μας διδάξει την μαγεία του έρωτα, ένα σύμπλεγμα από συναισθήματα δηλαδή που παίρνει έναν τέτοιο χαρακτηρισμό επειδή με τις αισθήσεις που έχουμε σήμερα αδυνατούμε να το επεξηγήσουμε λογικά. Όμως ο έρωτας όσο και καταρριπτικό και αν ακούγεται εξηγείται λογικά… Κάτσε και αναρωτήσου τι σε έχει προσελκύσει σε κάποιον ερωτικά, τι σε έχει κάνει να νιώθεις πεταλουδίτσες στο στομάχι, δυσφορία στην αναπνοή, τρέμουλο στα πόδια. Κάτσε τώρα και γράψ’ τα όλα αυτά σε ένα χαρτί. Μετά συνδύασε τα χαρακτηριστικά αυτά με χαρακτηριστικά του χαρακτήρα του δικού σου, των γονιών σου και των ερωτικών σου συντρόφων ˙ κυρίως των πρώην. Θα δεις τότε κάτι οφθαλμοφανές, ότι δενόμαστε με άτομα που μας προσφέρουν οικία σε μας ερεθίσματα. Παραδείγματος χάριν το συναίσθημα της ασφάλειας είναι το βασικότερο, και ασφάλεια νιώθουμε με πράγματα και καταστάσεις που βλέπουμε και ζούμε χρόνια, όπως τα χαρακτηριστικά των γωνιών μας ή και τα χαρακτηριστικά τα δικά μας. Η ασφάλεια είναι ένα θέμα υποκειμενικό όμως. Στην περίπτωση που ένας έχει μεγαλώσει με καβγάδες μέσα στην οικογένειά του, «ασφάλεια» θα έχει μάθει ότι του προσφέρει ένα περιβάλλον που θα χαρακτηρίζεται από αυτό το γνώρισμα. Τα χαρακτηριστικά που μας ελκύουν στους άλλους και είναι ίδια με αυτά που έχουμε στον δικό μας χαρακτήρα αποτελούν επίσης κάτι το πολύ λογικό. Όταν μεγαλώνοντας περνάς από μία διαδικασία του να αγαπήσεις αυτό που είσαι με όλες τις αδυναμίες που έχεις ή και τα προτερήματα, για σένα αποτελούν αξίες όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που έχεις και τα εκτιμάς δεόντως στους άλλους.

8


Ωραία και πες ότι υπάρχει λογική στον έρωτα… Εγώ όμως γιατί έχω τόσο έμφυτη την ανάγκη για να ερωτεύομαι; Εδώ ξεφεύγουμε από αυτά που αντιλαμβανόμαστε και πάμε λίγο παραπέρα, σε πράγματα που έχουν αποδειχτεί και μελετηθεί επιστημονικά. Ή ύλη που αντιλαμβανόμαστε αποτελείται από κάποια σωματίδια. Από τα ίδια σωματίδια που αποτελείται η ύλη αποτελείται και το κενό που αντιλαμβανόμαστε. Όπως μπορείς να καταλάβεις από τα συμφραζόμενα όλα είναι το ίδιο. Περνάμε μία φάση όμως της εξέλιξής μας που δεν καταφέρνουμε να αντιληφθούμε την πραγματική μας υπόσταση, ότι δηλαδή είμαστε μία συνέχεια ύλης που κινείται μηχανικά και τέλεια σε διευθύνσεις καθορίζοντας σχήματα, χρόνους, σπινθήρες στον εγκέφαλό μας και συναισθήματα στο σώμα μας, παραπλανώντας μας ότι είμαστε κάτι το ξεχωριστό και το μοναδικό, άρα και αρκετά μόνοι μας… Στο στάδιο που περνάει η ανθρώπινή φύση μας σήμερα νιώθουμε εντονότερα από οτιδήποτε άλλο το πόσο μόνοι μας είμαστε. Ίσως για να εξελίξουμε την έκτη μας αίσθησή, ίσως και παραπάνω αισθήσεις μετέπειτα. Έπρεπε να εξελίξουμε πλήρως τις πέντε πρώτες και έτσι μάθαμε να αντιλαμβανόμαστε στο μέγιστο αυτό που εισπράττουν, δημιουργώντας μία πραγματικότητα που στηρίζεται πάνω σε αυτά τα ερεθίσματα που εισπράττουμε από αυτές. Όμως υπάρχει κάτι πέρα από αυτό. Υπάρχει μία τέταρτη διάσταση του περιβάλλων χώρου μας την οποία δεν αντιλαμβανόμαστε και κατά την γνώμη μου είναι ο χρόνος, συναισθήματα όπως ο έρωτας που δεν μπορούμε όπως πιστεύουμε να επεξηγήσουμε αλλά και πλήθος άλλων συνθηκών που πολλές φορές δεν αποτελούν καν προτεραιότητα στις καθημερινές μας σκέψεις και στους στόχους που βάζουμε στην ζωή μας. Όμως μας αποτελούν και καθορίζουν την καθημερινότητά μας τις περισσότερες φορές. Μόνοι μας σε ένα σύμπαν που όλα είναι ενωμένα, δεν σου κάνει λίγο παράξενο; Εδώ βρίσκεται η κινητήρια δύναμη του Έρωτα. Σε μία πραγματικότητα που όλα είναι συνδεδεμένα το ένα με το άλλο το βασικότερο «ένστικτο» του κάθε σωματιδίου θα είναι το να «νιώσει» ένα με τα υπόλοιπα. Έτσι και ο άνθρωπος βασιζόμενος στο βασικότερο ένστικτό του απ’ όλα, αυτό της ενοποίησής του με το σύμπαν, νιώθει πάρα πολύ έντονη την ανάγκη του για να νιώσει «ένα» με έναν άλλο άνθρωπο. Μόλις το πετύχει, δηλαδή μόλις κάποιο άτομο ερεθίσει τις αντιδράσεις που κρατάμε κλειδωμένες, με κλειδαριές τα γεγονότα και τις

9


συμπεριφορές που εισπράξαμε στην καθημερινότητά μας μέχρι σήμερα, τότε συμβαίνει κάτι το μαγικό… ή και όχι κάτι το τόοοοσο μαγικό πια! Όταν ξεκλειδώσεις την καρδιά σου και αφήσεις κάποιον άλλο να σε ακουμπήσει ψυχικά, σε ερωτικό επίπεδο, νιώθεις τον κόσμο να χάνεται γύρω σου, τρελαίνεσαι, τα πάντα αρχίζουν να εξαφανίζονται τριγύρω και πιο έντονα το συνειδητοποιείς όταν κοιτάξεις τον άλλο στα μάτια… τότε δεν υπάρχει ούτε ύλη ούτε τίποτα. Νιώθεις την αλήθεια, δεν την καταλαβαίνεις όμως και συνεχίζεις να την αναζητάς έστω και ενστικτωδώς για το υπόλοιπο της ζωής σου… Για πόσο ακόμα; Αν έχεις συνειδητοποιήσει για πόσο καιρό μας συμβαίνουν ίδια μοτίβο προβλημάτων στην ζωή μας θα έχεις καταλάβει ότι συμβαίνουν για τόσο καιρό όσο θα σου πάρει για να προσαρμοστείς σε κάτι καινούριο το οποίο δεν μπορούσες να εισπράξεις υγιώς πριν. Έτσι και στην ανθρώπινη εξέλιξη θα είμαστε ακόμα έρμαια αυτού που ονομάζεται έρωτας τόσο καιρό όσο θα μας πάρει στο να προσαρμοστούμε σε μία υγιή αποδοχή της πραγματικότητας, ή αλλιώς της αλήθειας. Το βασικότερο ένστικτο που μας καθοδηγεί στην ζωή μας αυτό της ενότητάς μας με το όλο, μίας ολότητας που μας αποτελεί κιόλας και μας χαρακτηρίζει, λέγεται έρωτας. Σήμερα σκοτώνω τον έρωτα που γιορτάζει, τον σκοτώνω για να αναγεννηθεί ως κάτι καινούριο, μία καινούρια αίσθηση που θα μας κάνει να νιώσουμε έναν καινούριο κόσμο, να δημιουργήσουμε μία καινούρια πραγματικότητα. Άνοιξε τα μάτια σου, ή μάλλον κλείσ’ τα.

10


23 Ιουλ 2008

Φώτισε τα πάντα γύρω σου.

Μες στο σκοτάδι κάθεσαι πάνω στην άμμο, χαζεύεις τα άστρα που καθρεφτίζονται στην μαύρη θάλασσά. Κάνεις σκέψεις μα πλέον ξέρεις ότι δεν έχουν νόημα . Η ζωή είναι αυτό που συμβαίνει, όχι αυτό που προγραμματίζουμε… Ανάβεις ένα κερί δίπλα σου, φωτίζεις και συ λίγο την νύχτα όπως φωτίζεται κ η ζωή των γύρω σου με την φλόγα που κρύβεις μέσα σου. Αν το σκεφτείς, είσαι μία τόσο δα λάμψη μέσα στο απέραντο κενό σκοτάδι, όμως όλοι μαζί κάνουμε ατμόσφαιρα. Εμπνέουμε με την απλότητα και την αλήθεια μας εσένα. Εσένα που κάθεσαι για ένα βράδυ και κοιτάς το άσπρο μέσα στο μαύρο και συνειδητοποιείς πόσο σημαντικό είναι. Εσένα που ψάχνεις για αυτά τα άστρα για να πάρεις μπρός, εσένα που πολεμάς για να επιβιώσεις μέσω του μαγικού σου ατομικού φωτός. Μάγεψε το σκοτάδι και φώτισε τα πάντα γύρω σου. Είσαι ένα άστρο που κάνει ατμόσφαιρα. Σταμάτα να φωνάζεις και τραγούδα. Σταμάτα να χτυπάς, σμίλεψε! Σταμάτα να περπατάς και χόρεψε. Σταμάτα να μαλακίζεσαι και ζήσε τα πάντα…

11


ΑΝΩΜΑΛΟΣ

6 Σεπ 2008

Γεννιέσαι ένα με όλους τους άλλους-μεγαλώνεις μαθαίνοντας να γίνεσαι διαφορετικός. Ο χρόνος και ό χώρος σε χαρακτηρίζουν σε όλη σου την ζωή. Εκεί όμως που όλα συμβαίνουν ομαλά και χαίρεσαι την διαφορετικότητά σου, κάποιος σου λέει ότι πριν πολλά χρόνια κάποιος που είχε τόσο ανάγκη να αναδείξει τον ανδρισμό του εξαιτίας της έλλειψης αυτοπεποίθησης που είχε αποκτήσει από το σπίτι του, χαρακτήρισε εκατομμύρια ανθρώπους με μία λέξη που για σένα δεν σημαίνει τίποτα πια αλλά για πάρα πολλούς είναι κάτι σαν βρισιά. Εκεί που όλα συνέβαιναν ομαλά στην τέλεια και διαφορετική σου οντότητα, κάποιος σου λέει ότι κάποιος άλλος σε θεωρεί ανώμαλο. Πες πως εσύ, είσαι αυτός που μου λέει αυτό το τρομερό νέο που θα με προσβάλει, θα με φοβίσει, θα με αλλάξει, θα με σκοτώσει και θα με ξαναγεννήσει πιο σκληρό άνθρωπο. Πες πως εσύ είσαι αυτός που του είπαν κάτι τέτοιο για να μου πεις… Προτιμάς να ζήσεις μιμητικά αντιγράφοντας κάποιον που ή δεν γνώρισες ποτέ ή γνώρισες αλλά ξέρεις ότι αυτό που πιστεύει δεν έχει έναν ώριμο λόγο να το υποστηρίξει καταφέρνοντας να δημιουργήσει αυτές τις χαζές αρχές στην κοινωνία μας, ή να ζήσεις εμένα ή κάποιον από αυτούς τους εκατομμύρια ανθρώπους που θεωρείς κατώτερους, λάθος, ανάξιους και να βγάλεις τα δικά σου συμπεράσματα? Κάνε ότι θες-Εγώ ξέρω πολύ καλά ότι όλα είναι τέλεια γύρω μου και φυσιολογικά, όλα είναι διαφορετικά και όλα ανεκτίμητα, απλά έχουμε όλοι μας ένα μονοπάτι γεμάααατο από λακκούβες για να διανύσουμε μέσα από το οποίο, θα μάθουμε πώς να περπατάμε σωστά στο σκοτάδι και πώς θα σηκωνόμαστε όποτε πέφτουμε, μίας και στο τέλος του μονοπατιού θα σηκωθούμε ψηλά στον ουρανό και από κει, τις μικρότητες θα τις βλέπουμε ακόμα πιο μικρές, τις λακκούβες δεν θα τις ξεχωρίζουμε καν. Μόνο το μονοπάτι θα φαίνεται από πάνω, η αρχή και το τέλος… Τόσο απλά και τόσο ρηχά τα πράγματα. Είμαι αμφιφυλόφιλος-και για σας… ΑΝΩΜΑΛΟΣ Είμαι εδώ για να κάνω έναν μονόλογο, αρκετά με τους διαλόγους!

12


1 Οκτ 2008

Νοητικές μετατροπές

Στα στάχυα χύνομαι, τρέχω, τρέχω, όλο στάχυα ψηλά, πυκνά μπροστά μου. Τα χέρια μου τρέχουν πιο γρήγορα από εμένα, Θέλουν να περάσουν πρώτα και να μου ανοίξουν τον δρόμο, ένας δρόμος χρυσός ˙ χρυσαφίζουν τα στάχυα στον ήλιο. Αέρας γίνομαι, η μορφή μου σπάει σε απειροελάχιστα μικρή ύλη. Εξανεμίζοντας τον εαυτό μου τώρα, ταξιδεύω πάνω από τα στάχυα. Πετώντας πάνω από αυτά διέσχισα ποτάμια και βουνά, πέρασα πόλεις και πόλεις, κατέληξα σε μία τηλεόραση. Με ανοίγουν μόνο όταν πατάνε το κουμπί. Ηλεκτρόνιο έγινα και πήρα σχήμα πίξελ. Μαζευτήκαμε όλα τα πίξελς και φτιάξαμε μία μορφή στην οθόνη. Ήταν μία μαύρη τρύπα η οποία σε ρούφηξε μέσα στην τιβι, σε έσπασα, σε διχοτόμησα, σε τριχοτόμησα, σε εξανέμισα και σου πάτησα τον διακόπτη. Άναψε φώς! Μία αχτίδα μέσα στο απόλυτο κενό χανόταν, μα πάλευε να φωτίσει κάτι. Δεν υπήρχε τίπ��τα. Συνέχιζε να υπάρχει στο ταξίδι της στην μαύρη τρύπα μα δεν έβρισκε κανέναν σκοπό, κανέναν λόγο ύπαρξης, δεν την έβλεπε κανείς μα αυτή συνέχιζε να φωτίζει. Μία αχτίδα που έχει φωτίσει έστω και μία φορά, ακόμα και μέσα από ένα πίξελ, έχει μέσα στην ύπαρξή της ένα μικρόβιο την ελπίδα. ˙ Από ‘κει και πέρα θα φωτίζει για πάντα αναζητώντας το θέμα. Ταξίδεψε πολύ μακριά μέσα στην μαύρη τρύπα σου λέει και ξαφνικά, φώτα πολλά στην άκρη του σκοτεινού τούνελ. Βγαίνει έξω σαν να ήθελε να φωτίσει όλο το σύμπαν και βλέπει χιλιάδες, εκατομμύρια,

13


άπυρες άλλες αχτίδες να φωτίζουν μία τετραδιάστατη περιοχή. Εκεί το φώς είναι κάτι άλλο, όχι ένας τρόπος για να φωτίσεις κάτι. Όλα έχουν αλλάξει νόμιζες, όλα έχουν τελειώσει, αλλιώς έμαθες να υπάρχεις, αλλιώς πρέπει τώρα. Στο ταξίδι σου στο σκοτάδι ένα μικρόβιο εισχώρησε στην ύλη σου, η αλήθεια. Βγαίνοντας από το τούνελ θα ‘ταν απίθανο να συνειδητοποιήσεις ότι, η περιοχή ήταν η ίδια που βρισκόσουν πριν. Κάθεσαι στο μεγάλο κρεβάτι σου, στην μέση του κρεβατιού, στη μέση του δωματίου, στην μέση του σύμπαντος, στο κέντρο του σύμπαντος. Τότε αρχίζεις να νιώθεις με τις πέντε αισθήσεις σου σιγά σιγά πάλι, βλέπεις την τηλεόραση, ακούς τις σκέψεις σου, γεύεσαι το σάλιο σου, αγγίζεις τον πούτσο σου, τον παίζεις μπροστά στην τιβι αναζητώντας με στο πίξελ. Ή αλήθεια είναι κάτι άλλο, η senses_reality είναι κάτι άλλο. Στην πραγματικότητα η πραγματικότητα σου ζητάει να γίνεσαι πρόστυχος, σου ζητάει να γίνεσαι επίπεδος, σου ζητάει να γίνεις τρισδιάστατος. Στην πραγματικότητα η πραγματικότητα ζητάει αγριότητες, ακρότητες, σου ζητάει να γίνεις ζώο. Μεταβολές νοητικές, ανούσιες αναταράξεις του σταθερά ήρεμου, ανόητες παραισθήσεις, παράλογες αποκρίσεις. Πρέπει να σαι πάντα εκεί για να με παραπλανείς ότι υπάρχει κίνηση στο κενό, ότι υπάρχει κάτι στο μηδέν, έχει πιο πλάκα έτσι.

14


8 Νοε 2008

Χωρίς τίτλο Γλιστράει το σάλιο μου στο στόμα σου ενώ βρίσκομαι μέσα σου, σε κοιτάζω στα μάτια και νιώθω ότι όχι απλά εσύ, όλος ο κόσμος είναι δικός μου. Λαχταράς για τον πούτσο που σε γαμάει άγρια, έχεις αυτό το βλέμμα το πρόστυχο. Σε χαστουκίζω, βλέπω ότι καυλώνεις ακόμα περισσότερο και συνεχίζω να σε γαμάω δυνατά. Τα παράθυρα του αυτοκινήτου έχουν θαμπώσει, φοβάμαι μην μας δουν. Για ένα δευτερόλεπτο φοβάμαι πολύ, μετά συνεχίζω την πράξη που μας ενώνει αυτήν την ξεχωριστή νύχτα. Ίδρωσες μωρό μου, σκουπίζω το μέτωπό σου. Τώρα με κοιτάς με ένα άλλο βλέμμα, διαφορετικό ˙ Ένα αθώο βλέμμα που διαπερνά το δικό μου και ακουμπάει την ψυχή μου. Μπαίνω μέσα σου πιο αργά από ότι πριν, σε σφίγγω πιο πολύ πάνω μου όμως, αναζητώ περισσότερο την ένωση από πριν. Ανασαίνεις ακόμα πιο βαριά και εγώ το ίδιο. Τελειώνω. Μετά αράζουμε στα καθίσματα, εσύ ανοίγεις το παράθυρο να κάνεις τσιγάρο, με κοιτάζεις, εγώ φοβάμαι να σε κοιτάζω στα μάτια. Σε έφτυσα, σε χαστούκισα, σε γάμησα άγρια και εσύ ˙ εσύ με κοιτάς σαν να θες να με κοιτάς για πάντα. Όμως αύριο που θα μου πεις ότι είσαι διαφορετικός από μένα θα πω στον εαυτό μου ότι δεν ήσουν ερωτευμένος μαζί μου.

15


Τα κατάφερες!!!!!!! :)

ΤΕΛΟΣ 16


Τελικό σημείωμα.

Αναπνέω κανονικά. Τέλεια! Είμαι ευτυχισμένος, μόνος μου, μόνο με τους φίλους μου, παρέα με τις εμπειρίες μου, δίπλα μου τα όνειρά μου, οι στόχοι μου. Νιώθω τόσο γεμάτος! Είμαι περήφανος για όσα άσχημα πέρασα, χαμογελώ με το σπαρακτικό κλάμα που είχα ρίξει, όσες φορές είχα κλάψει σαν μωρό, ήμουν είκοσι, είκοσι δύο. Είμαι γεμάτος τόσα πολλά πράγματα, όλα αυτά τα γέμισα μέσα από λάθη. Η ζωή μου στηρίχτηκε πάνω στα λάθη, πάνω στα άσχημα, στους κακούς, στις πληγές μου. Πάνω στο άδειασμα γέμιζα. Αυτό που με προβληματίζει είναι το εξής, αν όλα είναι δημιούργημα της φαντασίας μας, δημιούργημα των αισθήσεών μας, τι είναι όλος ο κόσμος αυτός που έχουμε φτιάξει, γιατί είναι τόσο πολύπλοκος; Γιατί υπάρχουν άνθρωποι, αντικείμενα, δρόμοι, αυτοκίνητα, παραλίες, λουλούδια, άστρα, πλανήτες, σύμπαν. Γιατί υπάρχει ένα έργο τόσο τέλειο που το χαρακτηρίζεις σαν τέχνη, αυτό της πραγματικότητας; Δεν γίνεται να το καταρρίψω, κάπως συνδέεται με όλα τα άλλα και νομίζω χωρίς να έχω καταλήξει ακόμα σε κάποιο συμπέρασμα, ότι όταν καταφέρω να συνδυάσω την πραγματικότητα με τη των κβάντων θεωρεία της σχετικότητας, τότε θα βρω κάτι πάρα πολύ όμορφο. Πορεύομαι λοιπόν για την αποκάλυψη και αυτής της αλήθειας. Γεια σας.

17


Thekeyandthebox.tk


ΕΚΔΟΣΗ ΠΡΩΤΗ



[The Key] DEMO / Άνοιξε την δική σου αλήθεια