Page 1

Zuidoost

Amsterdam Vertelt “Het water loopt je in de mond bij de aroma’s die uit de verschillende ramen komen. Een spontane groet of knikje is een bevestiging van een soort verbondenheid.” Isedore Libretto

is een initiatief van en


Met dank aan

Met dank aan

Adjoa Appiah

Denise Pontoan

Gino van de Put

Louis-Paul Cameron

Mick Kuijper

Roena Shahanaz Alamin

Alice Darkwa

Dioscar Avila Perdomo

Gita Hacham

Maaike Kila

Misha Rikkers

Ruby Melger

Alina Kaya

Emmanuelle Odupitan

Harrie Jansema

Madiha Saleem

Nils Kenninck

Ruud Meulmeester

Alvaro Conceicao dos Santos

Estela Tromp

Henk de Boer

Magdalene Boadu

Peachy Andulte

Sarief Guman

Ann Edo

Frans Bungenaar

Henny van Herpen

Magreet Kuhne

Peggy Balochie

Sebastiaan van Avezaath

Ann van Bekkum

Fred van Herpen

Ilona Weiss

Manou van de Zande

Pharrell Geremay

Soerajia Nabie

Annegien van Doorn

Florence Koampah

Inaaya Hayamahomed

Marleen van Veen

Rachel Owusu Asare

Suzan Engelbregt

Anthonia Ochala

Gabriëlle Nijman

Isedore Libretto

Maria Coenen

Rahul Singh

Suzan Janzen

Arjen Huisman

George van der Reijden

Jaap de Boer

Marion Schruyer

Raïsha Mounier

Thea Blijleven

Bente Bergmans

Gerard van Polen

Jan van Rhee

Marion Sint

Ramdas Sansaar

Tjitske Schukken

Bridgette Bala

Gerritje Nuisker

Joanna Asiedu

Marloes van Doorn

Renée van Marissing

Yvonne Saro

Chiel Fritz

Gijs van Deuren

Jolanda Nibte

Meredith Overman

Revelino Acton

Zineb Ameur


Amsterdam Vertelt

Zuidoost


Verhalen in Beeld

Content

p. 3 Verhalen in Beeld

p. 9 Interview Stadsdeelschrijver

2

p. 4 Zuidoost in Kaart

p. 11 Masterclass Schrijven

p. 6 Foam & OBA

p. 18 Deelnemer Vertelt

p. 23 Kort verhaal: De hond op de hoek

p. 29 Collectie Foam

p. 37 Interview Stadsdeelfotograaf

p. 39 Masterclass Fotografie

p. 49 Vertel Jouw Verhaal

p. 55 Beeld en Taal

Amsterdam Vertelt brengt verschillende generaties buurt­ bewoners in contact met kunst en cultuur én met elkaar. Het project is een initiatief van Foam Fotografiemuseum Amsterdam en OBA (Openbare Bibliotheek Amsterdam) en speelt zich af in vier Amsterdamse wijken. Amsterdam Vertelt is in november 2016 van start gegaan in OBA Reigersbos en heeft geresulteerd in dit magazine, met daarin de resultaten van het project. De reizende fotocollectie van Foam, met onder andere werk van Daniëlle van Ark en Lorenzo Vitturi diende ter inspiratie voor de deelnemers aan Amsterdam Vertelt. Jonge en oudere buurtbewoners werkten tijdens diverse workshops en master­classes aan hun eigen creatieve talenten door de persoonlijke verhalen van de wijk in beeld te brengen. Jong en oud werkten ook samen tijdens het fotograferen en schrijven en het samenstellen van het magazine. De workshops werden begeleid door professionele docenten van Foam en OBA, fotograaf Annegien van Doorn en schrijver Gita Hacham. Veel kijk- en leesplezier! 3


Verhalen in Beeld

Content

p. 3 Verhalen in Beeld

p. 9 Interview Stadsdeelschrijver

2

p. 4 Zuidoost in Kaart

p. 11 Masterclass Schrijven

p. 6 Foam & OBA

p. 18 Deelnemer Vertelt

p. 23 Kort verhaal: De hond op de hoek

p. 29 Collectie Foam

p. 37 Interview Stadsdeelfotograaf

p. 39 Masterclass Fotografie

p. 49 Vertel Jouw Verhaal

p. 55 Beeld en Taal

Amsterdam Vertelt brengt verschillende generaties buurt­ bewoners in contact met kunst en cultuur én met elkaar. Het project is een initiatief van Foam Fotografiemuseum Amsterdam en OBA (Openbare Bibliotheek Amsterdam) en speelt zich af in vier Amsterdamse wijken. Amsterdam Vertelt is in november 2016 van start gegaan in OBA Reigersbos en heeft geresulteerd in dit magazine, met daarin de resultaten van het project. De reizende fotocollectie van Foam, met onder andere werk van Daniëlle van Ark en Lorenzo Vitturi diende ter inspiratie voor de deelnemers aan Amsterdam Vertelt. Jonge en oudere buurtbewoners werkten tijdens diverse workshops en master­classes aan hun eigen creatieve talenten door de persoonlijke verhalen van de wijk in beeld te brengen. Jong en oud werkten ook samen tijdens het fotograferen en schrijven en het samenstellen van het magazine. De workshops werden begeleid door professionele docenten van Foam en OBA, fotograaf Annegien van Doorn en schrijver Gita Hacham. Veel kijk- en leesplezier! 3


Zuidoost in Kaart

BIJLMERWEIDE

(KANTERS)HOF DE VOGELTJESWEI OPEN SCHOOLGEMEENSCHAP BIJLMER

BIJLMER HOGEVECHT

NELSON MANDELAPARK

GAASPERDAMMERTUNNEL

GAASPERPARK

DRIEMOND GAASPERPLAS GAASPERPLAS WINDSURFING

BULLEWIJK KINDERBOERDERIJ ’T BRINKIE HOLENDRECHT

GAASPERDAM ROSSUMPLEIN

Verschil­lende generaties buurt­ bewoners uit Zuidoost volgden gedurende de eerste reeks master­classes en workshops die plaatsvonden in OBA Reigersbos. Vanuit hier werden veel bekende én onbekende plekken in de wijk bezocht, beschreven en gefoto­ grafeerd. De plattegrond geeft de plekken aan waar de foto’s en verhalen terug te vinden zijn. 4

ACADEMISCH MEDISCH CENTRUM

NATUURVERENIGING DE RUIGE HOF

METRO REIGERBOS

GEIN

OBA REIGERBOS OSB DE TAMBOERIJN

GAASPERZOOM

‘TAAL EN OUDERBETROKKENHEID’

DE HOGE DIJK

HOGENDIJK

5


Zuidoost in Kaart

BIJLMERWEIDE

(KANTERS)HOF DE VOGELTJESWEI OPEN SCHOOLGEMEENSCHAP BIJLMER

BIJLMER HOGEVECHT

NELSON MANDELAPARK

GAASPERDAMMERTUNNEL

GAASPERPARK

DRIEMOND GAASPERPLAS GAASPERPLAS WINDSURFING

BULLEWIJK KINDERBOERDERIJ ’T BRINKIE HOLENDRECHT

GAASPERDAM ROSSUMPLEIN

Verschil­lende generaties buurt­ bewoners uit Zuidoost volgden gedurende de eerste reeks master­classes en workshops die plaatsvonden in OBA Reigersbos. Vanuit hier werden veel bekende én onbekende plekken in de wijk bezocht, beschreven en gefoto­ grafeerd. De plattegrond geeft de plekken aan waar de foto’s en verhalen terug te vinden zijn. 4

ACADEMISCH MEDISCH CENTRUM

NATUURVERENIGING DE RUIGE HOF

METRO REIGERBOS

GEIN

OBA REIGERBOS OSB DE TAMBOERIJN

GAASPERZOOM

‘TAAL EN OUDERBETROKKENHEID’

DE HOGE DIJK

HOGENDIJK

5


FOAM

V Wat is de reden van een samenwerking met Foam? A De OBA wil niet alleen Amsterdammers inspireren om te blijven leren, maar ook reflectie en ontmoeting stimuleren. We doen dat heel graag door samen te werken met inspirerende en innoverende culturele en maatschappelijke instellingen. Foam is zo’n instelling: uitdagend en werkend op een internationaal niveau, maar tegelijker­ tijd enorm betrokken bij de stad. Voor ons een ideale partner. V Waarom is het zo belangrijk om jongeren en ouderen met elkaar in contact te brengen?

A Amsterdam is een stad waar mensen niet met de rug maar met hun gezicht naar elkaar willen leven. Jong en oud komen elkaar al veel tegen op straat, maar het haastige leven zorgt ervoor dat ze steeds minder daadwerkelijk contact maken. En dat terwijl veel ouderen aangeven behoefte te hebben aan meer contact en jongeren vaak hun opa’s en oma’s moeten missen. Wij hebben in eerdere projecten gezien dat ze elkaar aanvullen, wanneer je ze laat samenwerken. Door de samenwerking wordt het onderlinge begrip versterkt en is er ruimte voor dialoog.

Marloes Krijnen is oprichter en directeur van Foam sinds 2001.

V Amsterdam Vertelt is een project waarbij fotografie als middel wordt ingezet om buurtbewoners met elkaar te verbinden. Vanwaar deze keuze? A Wanneer je samen de wijk intrekt om een foto te maken, begrijp je beter hoe die ander de omgeving ziet. Dat is de kracht van fotografie: dat je je in de schoenen van een ander kunt begeven en je wereld direct een stukje groter wordt. Wij vinden het heel belangrijk hier gebruik van te maken, ook omdat we zien dat het werkt: het zelf fotograferen én praten over beeld brengt verschillende mensen dichter bij elkaar. 6

V Wat is de reden van een samenwerking met de OBA? A In de OBA vinden wij een partner die onze missie om zoveel mogelijk Amsterdammers op een actieve manier te laten genieten van kunst en cultuur als geen ander deelt. Dit doen wij beiden op een laagdrempelige, maar kwalitatief hoogstaande manier. Door onze krachten te bundelen kunnen we buurtbewoners uitdagen hun verhaal te vertellen, in tekst én beeld. Op die manier komen de missies van OBA en Foam perfect samen.

Martin Berendse is sinds 2014 directeur van de OBA.

OBA 7


FOAM

V Wat is de reden van een samenwerking met Foam? A De OBA wil niet alleen Amsterdammers inspireren om te blijven leren, maar ook reflectie en ontmoeting stimuleren. We doen dat heel graag door samen te werken met inspirerende en innoverende culturele en maatschappelijke instellingen. Foam is zo’n instelling: uitdagend en werkend op een internationaal niveau, maar tegelijker­ tijd enorm betrokken bij de stad. Voor ons een ideale partner. V Waarom is het zo belangrijk om jongeren en ouderen met elkaar in contact te brengen?

A Amsterdam is een stad waar mensen niet met de rug maar met hun gezicht naar elkaar willen leven. Jong en oud komen elkaar al veel tegen op straat, maar het haastige leven zorgt ervoor dat ze steeds minder daadwerkelijk contact maken. En dat terwijl veel ouderen aangeven behoefte te hebben aan meer contact en jongeren vaak hun opa’s en oma’s moeten missen. Wij hebben in eerdere projecten gezien dat ze elkaar aanvullen, wanneer je ze laat samenwerken. Door de samenwerking wordt het onderlinge begrip versterkt en is er ruimte voor dialoog.

Marloes Krijnen is oprichter en directeur van Foam sinds 2001.

V Amsterdam Vertelt is een project waarbij fotografie als middel wordt ingezet om buurtbewoners met elkaar te verbinden. Vanwaar deze keuze? A Wanneer je samen de wijk intrekt om een foto te maken, begrijp je beter hoe die ander de omgeving ziet. Dat is de kracht van fotografie: dat je je in de schoenen van een ander kunt begeven en je wereld direct een stukje groter wordt. Wij vinden het heel belangrijk hier gebruik van te maken, ook omdat we zien dat het werkt: het zelf fotograferen én praten over beeld brengt verschillende mensen dichter bij elkaar. 6

V Wat is de reden van een samenwerking met de OBA? A In de OBA vinden wij een partner die onze missie om zoveel mogelijk Amsterdammers op een actieve manier te laten genieten van kunst en cultuur als geen ander deelt. Dit doen wij beiden op een laagdrempelige, maar kwalitatief hoogstaande manier. Door onze krachten te bundelen kunnen we buurtbewoners uitdagen hun verhaal te vertellen, in tekst én beeld. Op die manier komen de missies van OBA en Foam perfect samen.

Martin Berendse is sinds 2014 directeur van de OBA.

OBA 7


Gita Hacham OBA Reigersbos

Doe mee!

Amsterdam Vertelt brengt jong en oud in aanraking met kunst en cultuur, creatieve talenten en met elkaar. Ken je bijzondere verhalen over je buurt, ben je nieuwsgierig naar je buurtgenoten en wil je jouw fotografie- of schrijftalenten verbeteren? Doe dan mee!   Informatie en aanmelden via www.oba.nl/amsterdamvertelt

November 2016 t/m januari 2017

OBA Banne Februari t/m april 2017

OBA Slotermeer Mei t/m juli 2017

OBA Buitenveldert Augustus t/m oktober 2017 Jongeren tussen 12 - 20 jaar worden gekoppeld aan buurtgenoten van 65 jaar of ouder. De programma’s zijn gratis en worden begeleid door professionele fotografen, schrijvers en museumdocenten.

Hoofdbegunstiger

8

Stichting Maatschappij tot Nut van ’t Algemeen (Amsterdam)

is een initiatief van

� en

Stadsdeelschrijver Amsterdam Zuidoost

9


Gita Hacham OBA Reigersbos

Doe mee!

Amsterdam Vertelt brengt jong en oud in aanraking met kunst en cultuur, creatieve talenten en met elkaar. Ken je bijzondere verhalen over je buurt, ben je nieuwsgierig naar je buurtgenoten en wil je jouw fotografie- of schrijftalenten verbeteren? Doe dan mee!   Informatie en aanmelden via www.oba.nl/amsterdamvertelt

November 2016 t/m januari 2017

OBA Banne Februari t/m april 2017

OBA Slotermeer Mei t/m juli 2017

OBA Buitenveldert Augustus t/m oktober 2017 Jongeren tussen 12 - 20 jaar worden gekoppeld aan buurtgenoten van 65 jaar of ouder. De programma’s zijn gratis en worden begeleid door professionele fotografen, schrijvers en museumdocenten.

Hoofdbegunstiger

8

Stichting Maatschappij tot Nut van ’t Algemeen (Amsterdam)

is een initiatief van

� en

Stadsdeelschrijver Amsterdam Zuidoost

9


Gita Hacham is een multidisciplinaire schrijver en maker. Naast auteur is ze regisseur, treedt op met haar teksten en creëert multimediale instal­ laties. Tijdens de Masterclass Schrijven die ze gaf voor Amsterdam Vertelt zet ze haar diverse achtergrond en jarenlange ervaring in. “Mijn visie is dat alle stemmen, zeker in een stad als Amsterdam, gehoord moeten kunnen worden.” V Wat is jouw band met Zuidoost? A Ik werk veel in Zuidoost. Al vijftien jaar geef ik lessen en workshops poëzie, performance en andere kunstvormen aan mensen die hier wonen en werken. De diversiteit in deze buurt spreekt me aan. Ik vind het be­langrijk dat kunst voor iedereen toegankelijk is, niet alleen voor de elite. Zoals ik het zie: als je kennis in huis hebt, moet je die delen. Niet uit liefdadigheid, maar omdat het belangrijk is om te doen - voor anderen én voor jezelf. En als je het doet, moet je het ook goed doen. Het project Amsterdam Vertelt is hier een mooi voorbeeld van. V Wat vond je van deze groep? A Ik werk veel met jongeren, maar dit keer had ik een groep met ’ouderen’, wat nieuw voor mij was. Gepensioneerden lijken echter best op tieners: ze zijn - op een positieve manier - even eigenwijs!

10

V Hoe gaf je de masterclass vorm? A Het geven van een masterclass blijft uitdagend. Voor de deelnemers, maar ook voor mijzelf. Om schrijver te durven zijn moeten mensen zich kwetsbaar opstellen. Dat kan alleen in een veilige sfeer waarin je het idee hebt dat je stem wordt gehoord en gewaardeerd. Voor mij ligt de kracht in de verscheidenheid van de groep: ik hou van de kleurrijkheid van stemmen, perspectieven en invalshoeken. Ik zet mijn liefde voor het schrijven in zodat ik mensen kan stimuleren op de best mogelijke manier hun eigen verhaal te laten vertellen.

Masterclass Schrijven

V Wat hoop je dat mensen meenemen uit deze masterclass? A Schrijven is topsport en daar komen hoge eisen bij kijken. Een verhaal op papier zetten is hard werken, er zijn geen shortcuts naar succes. Het belangrijkste is echter om er plezier in te hebben. Er werd tijdens de masterclass gelachen, er werden heel veel grappen gemaakt. Daarnaast zie ik mensen in een korte tijd groeien, en dat is ontzettend bevredigend. Meer informatie over het werk van Gita Hacham vind je op gitahacham.nl en fillingthegap.nl.

“Mijn visie is dat alle stemmen, zeker in een stad als Amsterdam, gehoord moeten kunnen worden.”

Tijdens de Masterclass Schrijven worden op verhalende en creatieve wijze de mooiste herinneringen aan de buurt opgeschreven. Onder begeleiding van een professionele schrijver gaan de deelnemers aan de slag met verschillende technieken om hun schrijfvaardigheden te verbeteren en hun verhaal over de buurt op te schrijven. Gita Hacham begeleidde hen tijdens dit individuele proces. Ontdek Zuidoost aan de hand van de korte verhalen van de buurtbewoners. 11


Gita Hacham is een multidisciplinaire schrijver en maker. Naast auteur is ze regisseur, treedt op met haar teksten en creëert multimediale instal­ laties. Tijdens de Masterclass Schrijven die ze gaf voor Amsterdam Vertelt zet ze haar diverse achtergrond en jarenlange ervaring in. “Mijn visie is dat alle stemmen, zeker in een stad als Amsterdam, gehoord moeten kunnen worden.” V Wat is jouw band met Zuidoost? A Ik werk veel in Zuidoost. Al vijftien jaar geef ik lessen en workshops poëzie, performance en andere kunstvormen aan mensen die hier wonen en werken. De diversiteit in deze buurt spreekt me aan. Ik vind het be­langrijk dat kunst voor iedereen toegankelijk is, niet alleen voor de elite. Zoals ik het zie: als je kennis in huis hebt, moet je die delen. Niet uit liefdadigheid, maar omdat het belangrijk is om te doen - voor anderen én voor jezelf. En als je het doet, moet je het ook goed doen. Het project Amsterdam Vertelt is hier een mooi voorbeeld van. V Wat vond je van deze groep? A Ik werk veel met jongeren, maar dit keer had ik een groep met ’ouderen’, wat nieuw voor mij was. Gepensioneerden lijken echter best op tieners: ze zijn - op een positieve manier - even eigenwijs!

10

V Hoe gaf je de masterclass vorm? A Het geven van een masterclass blijft uitdagend. Voor de deelnemers, maar ook voor mijzelf. Om schrijver te durven zijn moeten mensen zich kwetsbaar opstellen. Dat kan alleen in een veilige sfeer waarin je het idee hebt dat je stem wordt gehoord en gewaardeerd. Voor mij ligt de kracht in de verscheidenheid van de groep: ik hou van de kleurrijkheid van stemmen, perspectieven en invalshoeken. Ik zet mijn liefde voor het schrijven in zodat ik mensen kan stimuleren op de best mogelijke manier hun eigen verhaal te laten vertellen.

Masterclass Schrijven

V Wat hoop je dat mensen meenemen uit deze masterclass? A Schrijven is topsport en daar komen hoge eisen bij kijken. Een verhaal op papier zetten is hard werken, er zijn geen shortcuts naar succes. Het belangrijkste is echter om er plezier in te hebben. Er werd tijdens de masterclass gelachen, er werden heel veel grappen gemaakt. Daarnaast zie ik mensen in een korte tijd groeien, en dat is ontzettend bevredigend. Meer informatie over het werk van Gita Hacham vind je op gitahacham.nl en fillingthegap.nl.

“Mijn visie is dat alle stemmen, zeker in een stad als Amsterdam, gehoord moeten kunnen worden.”

Tijdens de Masterclass Schrijven worden op verhalende en creatieve wijze de mooiste herinneringen aan de buurt opgeschreven. Onder begeleiding van een professionele schrijver gaan de deelnemers aan de slag met verschillende technieken om hun schrijfvaardigheden te verbeteren en hun verhaal over de buurt op te schrijven. Gita Hacham begeleidde hen tijdens dit individuele proces. Ontdek Zuidoost aan de hand van de korte verhalen van de buurtbewoners. 11


Reigers in de rij Nu, 27 jaar later, sta ik stil op dezelfde plek aan de rand van het water. De reiger blijft staan. Hoe anders was dat, toen ik destijds vol verbazing keek naar de eerste reiger die ik in mijn leven van zo dichtbij zag. Toen ik stilstond vloog hij weg… Wat is er in die tussenliggende tijd gebeurd? Ik kijk vanuit mijn grote zonnige keuken, twee hoog, naar de trappelvoetende meeuw op het gras tussen de ventweg en de doorgaande weg. Daarachter staan rijtjes huizen waar de rookpluimpjes uit de schoorstenen komen. Nu de bomen kaal zijn kan ik de twee kerktorens van Abcoude zien. Het tussenliggende gedeelte is een brede groenstrook, waar de provincies NoordHolland en Utrecht samenkomen. Vanuit Abcoude fietsend kom ik al snel in dit prachtige natuurgebied. Watervogels vliegen heen en weer. Een blaffende hond wordt uitgelaten. De trein trekt een lawaaierige streep door het vlakke landschap. Mijn oren worden koud door de felle noordenwind. Na ongeveer tien minuten

ben ik weer in Reigersbos. Voordat ik bij het winkelcentrum ben hoor ik de metro al zuchtend stoppen. Mijn frisse neus neemt al gauw de geur van exotisch gekruide producten van de toko’s waar. Het water loopt me in de mond. Het uitgebreide winkelcentrum, op loopafstand, is drukker en voller geworden. De twee supermarkten zijn uitgebreid. Op woensdag wordt de markt druk bezocht en het aanbod is overweldigend. Bij de kaasboer proef ik de verschillende soorten geitenkaas. Meestal vraag ik een groter stuk dan ze voorstellen. In twintig minuten ben ik met de metro in het centrum van de stad. Terug in Reigersbos adem ik opgelucht de schone lucht in. Zonder al die lopende en fietsende mensenmassa’s en het snerpende geluid van de trams ervaar ik mijn wijk als weldadig. De reigers staan nu in de rij, wetend wanneer de pauzes op de scholen zijn en de kinderen hun minder lekkere boterham droppen. Door: Maria Coenen

Gaasperdam Het is vroeg als ik naar Natuurvereniging De Ruige Hof fiets aan de Abcouderstraatweg. Langs de Broekzijdse polder over de Hoge Dijk passeer ik dan links de zwemplek en rechts natuurterrein Klarenbeek. Bij het tuinhuis van De Ruige Hof staan de vogelaars en gids klaar. Met een verrekijker om de nek wandelen we over natuurterrein Klarenbeek om vogels te spotten. Stilte, alleen het ruisen van de wind, het gefladder van een vogel of een diepe zucht van iemand die een vogel spot. Voldaan drinken we na afloop koffie in het tuinhuis. Hier worden cursussen en lezingen over de natuur gegeven. De kinderen hebben hun eigen natuurclub. De natuurterreinen en de kruidentuin worden door vrijwilligers onderhouden. Op de fiets naar huis weer langs de Broekzijdse polder, maar nu fiets ik door de Gaasperzoom tot de Gaasperplas, langs mijn woonwijk. En ja hoor, daar kom ik de kudde van de Lindenhof tegen. De stier met zijn grote horens voorop, dan de koeien en daar tussendoor de kalfjes die alweer aardig gegroeid zijn. Men moet 25 meter afstand houden en ik kan er net langs met mijn fiets maar stap toch

12

even af om van de koeien te genieten, de prachtige herfstkleuren, het laagschijnende zonnetje en de geur van mest in mijn neus. Om mijn woonwijk wildroosters. Maar er ontsnapt er weleens een de woonwijk in als iemand een hek open heeft laten staan. Dan fiets ik verder langs de surfclub en de zwem­ plek in het Gaasperplaspark richting Reigersbos, langs kinderboerderij ’t Brinkie. Waar de door mij geadopteerde kip Gerritje rondloopt. En daar tegenover het tweede natuurterrein De Riethoek waar ik vaak op zondag naar paddenstoelen ga kijken en geniet van de heksenkring. Na nog 1 minuutje fietsen sta ik in Winkelcentrum Reigers­ bos. Bij de OBA een krantje lezen. Er wonen zoveel leuke mensen in Gaasperdam, dat bood­ schappen doen gepaard gaat met veel kletspraatjes. Als ik met de boodschappen moe en voldaan thuis kom is het al donker. Als mensen vragen waar ik woon dan zeg ik niet in Gaasperdam, maar ‘in het Paradijs’. Door: Gerritje Nuisker

“Terug in Reigersbos adem ik opgelucht de schone lucht in. Zonder al die lopende en fietsende mensenmassa’s en het snerpende geluid van de trams ervaar ik mijn wijk als weldadig.” 13


Reigers in de rij Nu, 27 jaar later, sta ik stil op dezelfde plek aan de rand van het water. De reiger blijft staan. Hoe anders was dat, toen ik destijds vol verbazing keek naar de eerste reiger die ik in mijn leven van zo dichtbij zag. Toen ik stilstond vloog hij weg… Wat is er in die tussenliggende tijd gebeurd? Ik kijk vanuit mijn grote zonnige keuken, twee hoog, naar de trappelvoetende meeuw op het gras tussen de ventweg en de doorgaande weg. Daarachter staan rijtjes huizen waar de rookpluimpjes uit de schoorstenen komen. Nu de bomen kaal zijn kan ik de twee kerktorens van Abcoude zien. Het tussenliggende gedeelte is een brede groenstrook, waar de provincies NoordHolland en Utrecht samenkomen. Vanuit Abcoude fietsend kom ik al snel in dit prachtige natuurgebied. Watervogels vliegen heen en weer. Een blaffende hond wordt uitgelaten. De trein trekt een lawaaierige streep door het vlakke landschap. Mijn oren worden koud door de felle noordenwind. Na ongeveer tien minuten

ben ik weer in Reigersbos. Voordat ik bij het winkelcentrum ben hoor ik de metro al zuchtend stoppen. Mijn frisse neus neemt al gauw de geur van exotisch gekruide producten van de toko’s waar. Het water loopt me in de mond. Het uitgebreide winkelcentrum, op loopafstand, is drukker en voller geworden. De twee supermarkten zijn uitgebreid. Op woensdag wordt de markt druk bezocht en het aanbod is overweldigend. Bij de kaasboer proef ik de verschillende soorten geitenkaas. Meestal vraag ik een groter stuk dan ze voorstellen. In twintig minuten ben ik met de metro in het centrum van de stad. Terug in Reigersbos adem ik opgelucht de schone lucht in. Zonder al die lopende en fietsende mensenmassa’s en het snerpende geluid van de trams ervaar ik mijn wijk als weldadig. De reigers staan nu in de rij, wetend wanneer de pauzes op de scholen zijn en de kinderen hun minder lekkere boterham droppen. Door: Maria Coenen

Gaasperdam Het is vroeg als ik naar Natuurvereniging De Ruige Hof fiets aan de Abcouderstraatweg. Langs de Broekzijdse polder over de Hoge Dijk passeer ik dan links de zwemplek en rechts natuurterrein Klarenbeek. Bij het tuinhuis van De Ruige Hof staan de vogelaars en gids klaar. Met een verrekijker om de nek wandelen we over natuurterrein Klarenbeek om vogels te spotten. Stilte, alleen het ruisen van de wind, het gefladder van een vogel of een diepe zucht van iemand die een vogel spot. Voldaan drinken we na afloop koffie in het tuinhuis. Hier worden cursussen en lezingen over de natuur gegeven. De kinderen hebben hun eigen natuurclub. De natuurterreinen en de kruidentuin worden door vrijwilligers onderhouden. Op de fiets naar huis weer langs de Broekzijdse polder, maar nu fiets ik door de Gaasperzoom tot de Gaasperplas, langs mijn woonwijk. En ja hoor, daar kom ik de kudde van de Lindenhof tegen. De stier met zijn grote horens voorop, dan de koeien en daar tussendoor de kalfjes die alweer aardig gegroeid zijn. Men moet 25 meter afstand houden en ik kan er net langs met mijn fiets maar stap toch

12

even af om van de koeien te genieten, de prachtige herfstkleuren, het laagschijnende zonnetje en de geur van mest in mijn neus. Om mijn woonwijk wildroosters. Maar er ontsnapt er weleens een de woonwijk in als iemand een hek open heeft laten staan. Dan fiets ik verder langs de surfclub en de zwem­ plek in het Gaasperplaspark richting Reigersbos, langs kinderboerderij ’t Brinkie. Waar de door mij geadopteerde kip Gerritje rondloopt. En daar tegenover het tweede natuurterrein De Riethoek waar ik vaak op zondag naar paddenstoelen ga kijken en geniet van de heksenkring. Na nog 1 minuutje fietsen sta ik in Winkelcentrum Reigers­ bos. Bij de OBA een krantje lezen. Er wonen zoveel leuke mensen in Gaasperdam, dat bood­ schappen doen gepaard gaat met veel kletspraatjes. Als ik met de boodschappen moe en voldaan thuis kom is het al donker. Als mensen vragen waar ik woon dan zeg ik niet in Gaasperdam, maar ‘in het Paradijs’. Door: Gerritje Nuisker

“Terug in Reigersbos adem ik opgelucht de schone lucht in. Zonder al die lopende en fietsende mensenmassa’s en het snerpende geluid van de trams ervaar ik mijn wijk als weldadig.” 13


Ik en mijn buurt Daar staat hij. Borst vooruit, niet klein te krijgen, over het plein te kijken. Ik ben vaak langs hem gelopen, mij afvragend wat in hem om zou kunnen gaan. Onder de indruk van z'n postuur en wat hij in z'n leven had doorstaan. Anton de Kom! Inspirator, van vooral arbeiders lang geleden in Suriname. Hij leidde opstanden tegen de regering ter verbetering van de arbeidsomstandigheden op suikerplantages. Gedeporteerd naar Nederland, ging hij ook in het verzet. Even vóór de bevrijding stierf hij in een concentratiekamp. In mijn buurt staat hij, op het Anton de Komplein. Waar mijn drie kleinkinderen, van 8, 7 en 6 jaar nu, hebben leren traplopen, balletje trappen, fietsen en vliegeren. Het plein. Er gebeurt van alles. Goed bereikbaar met openbaar vervoer, lopend en op de fiets. Een soort oase, van waaruit je verschillende kanten op kunt gaan. Rechtdoor kom je in de Vogeltjeswei. De straatjes hebben hier Surinaamse vogelnamen, zoals de Pikoletstraat. Rechtsaf kom je bij het zwembad en even verder bij het Bijlmerparktheater. Ga je een bruggetje over,

14

dan kom je in het Nelson Mandelapark, in de zomer decor van het Kwaku Festival. Denkend aan mijn buurt ontdek ik de waarde van het centraal gelegen plein voor mij en de kleinkinderen. Op marktdagen liep ik met hen een vaste route. Eerst naar de visboer, alle vissen bekijken die stil lagen en ‘niet meer zwommen’. Dan liepen we naar de muziekstand, met reggaemuziek. De klanken kwamen ons tegemoet en Oma en kleinkind liepen swingend verder. De kraam met kruidenplanten uit Suriname sla ik nu ook niet over. Ik moet er even zijn om de geur in mij op te nemen en mij de namen van de planten proberen te herinneren. Ik ben dan even terug in Suriname... Op het plein staat ook het stadsdeelkantoor met een draaideur! Deze deur is spannend voor grote en kleine mensen. Wat ben ik er ontelbare keren met de kleinkinderen doorheen gegaan. Prachtig was dat. Het plein, een plek om te leren, te ontdekken. Anton kijkt en ziet dat het goed is. Door: Yvonne Saro

De natuur is ZO dichtbij De Bijlmerweide is onderdeel van Natuurnetwerk Nederland, een interessant groengebied dat direct aan mijn achtertuin grenst. Op mistige ochtenden tijdens zonsopgang is de natuur er op z’n mooist. Ik ben er dan graag. Geuren en geluiden blijven hangen tussen de bomen, het sfeervolle licht werpt lange schaduwen vooruit van mij en mijn twee honden. Er heerst rust. De pas aangelegde natuurvriendelijke oevers trekken nieuwe vogel­ soorten aan: de lepelaar wordt er regelmatig gezien lepelend naar voedsel. Ook de neonblauwe, ijl fluitende ijsvogel met zijn briljant oranje borst flitst regelmatig laagvliegend langs. Op zulke momenten ervaar je er de mooie flora en fauna. Je hoeft niet per se naast of in de natuur te wonen. Ook net buiten de stadsdeelgrenzen is voldoende groen. Dat doet mij denken aan een fietspuzzeltocht die ik jaren geleden organiseerde. De route voerde direct stadsdeel Zuidoost uit, langs watertjes en gebieden als Waver, Winkel, Gein, Botshol en Ronde Hoep. De deelnemers wisten niet dat er zoveel natuur was op slechts enkele fietsminuten verwijderd van hun

Bijlmerflat. Kenden alleen de oases van groen als het Bijlmerpark (nu Nelson Mandelapark), Gaasperpark en -plas. Een enkeling kende de charme van het Diemerbos. Tot slot de Gaasperdammertunnel .‘Tunnel’, hoor ik u denken. Inderdaad, voor de aanleg ervan zijn duizenden bomen gesneuveld. Beetje voor beetje komt er jonge aanplant voor terug met aandacht voor een kindvriendelijke omgeving en bomen met eetbare vruchten. En… bij het gereedkomen van die snelwegver­ binding is Amsterdam Zuidoost in 2021 een nieuw park rijker. Een groen dak op de tunnel biedt nieuwe mogelijkheden met zijn oppervlakte van tweemaal het Vondelpark en hoogteverschillen van negen meter. Er is nog ZO veel meer flora en fauna in en rond Amsterdam Zuidoost. Vandaar deze oproep: ‘Ga naar buiten; er is zoveel te genieten.’ Door: Harrie Jansema

15


Ik en mijn buurt Daar staat hij. Borst vooruit, niet klein te krijgen, over het plein te kijken. Ik ben vaak langs hem gelopen, mij afvragend wat in hem om zou kunnen gaan. Onder de indruk van z'n postuur en wat hij in z'n leven had doorstaan. Anton de Kom! Inspirator, van vooral arbeiders lang geleden in Suriname. Hij leidde opstanden tegen de regering ter verbetering van de arbeidsomstandigheden op suikerplantages. Gedeporteerd naar Nederland, ging hij ook in het verzet. Even vóór de bevrijding stierf hij in een concentratiekamp. In mijn buurt staat hij, op het Anton de Komplein. Waar mijn drie kleinkinderen, van 8, 7 en 6 jaar nu, hebben leren traplopen, balletje trappen, fietsen en vliegeren. Het plein. Er gebeurt van alles. Goed bereikbaar met openbaar vervoer, lopend en op de fiets. Een soort oase, van waaruit je verschillende kanten op kunt gaan. Rechtdoor kom je in de Vogeltjeswei. De straatjes hebben hier Surinaamse vogelnamen, zoals de Pikoletstraat. Rechtsaf kom je bij het zwembad en even verder bij het Bijlmerparktheater. Ga je een bruggetje over,

14

dan kom je in het Nelson Mandelapark, in de zomer decor van het Kwaku Festival. Denkend aan mijn buurt ontdek ik de waarde van het centraal gelegen plein voor mij en de kleinkinderen. Op marktdagen liep ik met hen een vaste route. Eerst naar de visboer, alle vissen bekijken die stil lagen en ‘niet meer zwommen’. Dan liepen we naar de muziekstand, met reggaemuziek. De klanken kwamen ons tegemoet en Oma en kleinkind liepen swingend verder. De kraam met kruidenplanten uit Suriname sla ik nu ook niet over. Ik moet er even zijn om de geur in mij op te nemen en mij de namen van de planten proberen te herinneren. Ik ben dan even terug in Suriname... Op het plein staat ook het stadsdeelkantoor met een draaideur! Deze deur is spannend voor grote en kleine mensen. Wat ben ik er ontelbare keren met de kleinkinderen doorheen gegaan. Prachtig was dat. Het plein, een plek om te leren, te ontdekken. Anton kijkt en ziet dat het goed is. Door: Yvonne Saro

De natuur is ZO dichtbij De Bijlmerweide is onderdeel van Natuurnetwerk Nederland, een interessant groengebied dat direct aan mijn achtertuin grenst. Op mistige ochtenden tijdens zonsopgang is de natuur er op z’n mooist. Ik ben er dan graag. Geuren en geluiden blijven hangen tussen de bomen, het sfeervolle licht werpt lange schaduwen vooruit van mij en mijn twee honden. Er heerst rust. De pas aangelegde natuurvriendelijke oevers trekken nieuwe vogel­ soorten aan: de lepelaar wordt er regelmatig gezien lepelend naar voedsel. Ook de neonblauwe, ijl fluitende ijsvogel met zijn briljant oranje borst flitst regelmatig laagvliegend langs. Op zulke momenten ervaar je er de mooie flora en fauna. Je hoeft niet per se naast of in de natuur te wonen. Ook net buiten de stadsdeelgrenzen is voldoende groen. Dat doet mij denken aan een fietspuzzeltocht die ik jaren geleden organiseerde. De route voerde direct stadsdeel Zuidoost uit, langs watertjes en gebieden als Waver, Winkel, Gein, Botshol en Ronde Hoep. De deelnemers wisten niet dat er zoveel natuur was op slechts enkele fietsminuten verwijderd van hun

Bijlmerflat. Kenden alleen de oases van groen als het Bijlmerpark (nu Nelson Mandelapark), Gaasperpark en -plas. Een enkeling kende de charme van het Diemerbos. Tot slot de Gaasperdammertunnel .‘Tunnel’, hoor ik u denken. Inderdaad, voor de aanleg ervan zijn duizenden bomen gesneuveld. Beetje voor beetje komt er jonge aanplant voor terug met aandacht voor een kindvriendelijke omgeving en bomen met eetbare vruchten. En… bij het gereedkomen van die snelwegver­ binding is Amsterdam Zuidoost in 2021 een nieuw park rijker. Een groen dak op de tunnel biedt nieuwe mogelijkheden met zijn oppervlakte van tweemaal het Vondelpark en hoogteverschillen van negen meter. Er is nog ZO veel meer flora en fauna in en rond Amsterdam Zuidoost. Vandaar deze oproep: ‘Ga naar buiten; er is zoveel te genieten.’ Door: Harrie Jansema

15


Mijn buurt In zijn gedroomde wereld leeft hij in een (Kanters)hof waar een mix van culturen de dagelijkse eentonigheid verbreekt en waar samenhang tussen bewoners een harmonie schept waarin te leven valt. In de werkelijke wereld beleeft hij deze omstandigheden ook in de buurt waar hij leeft. Boos kan hij worden als over zijn buurt een fout beeld weergegeven is, waarin omstandigheden worden beschreven welke misleiden en onrecht doen aan de werkelijke situatie in het hier en nu. Ja, de periode waarin veel fout is gegaan in zijn buurt heeft hij ook moeten ervaren, maar waarom benadrukken de media alleen onregelmatigheden en niet de positieve voortgang welke duidelijk zichtbaar en voelbaar zijn in de buurt? Hij heeft kinderen zien opgroeien in de buurt en ze jonge volwassenen zien worden en dat is mooi, zeker als dit gepaard gaat met het steeds beter leefbaar worden van de omgeving. Het gegeven dat opleiding of geld en herkomst de oorzaak zijn van zaken die fout gaan, kan hij niet onderschrijven omdat fatsoenlijk en met gevoel omgaan met je

buurt en medemens, daar niet van afhankelijk zijn. De basis is voor iedereen gelijk. Tijdens korte gesprekken met de buurtjes moet je vaststellen dat wij zelf de oorzaak zijn van het beeld dat mensen hebben over onze buurt. Wij lezen de kranten, kijken tv en volgen media die alleen slechtweernieuws brengen. Dat doet onze omgeving ook. Hoe kan je boos worden als leugens en misvorming van de waarheid de basis zijn van ons gedrag en onze besluiten? Als kinderen al vroeg worden opgenomen in de mallemolen van de marketing en worden geprikkeld door de digitale snelweg en media, wat is dan het resultaat van de pogingen van ouders om ze op te voeden tot fatsoenlijke burgers? Wie heeft een oplossing om mijn buurt te houden zoals hij nu is? In mijn buurt zie ik kinderen spelen en komt ruzie (nog) niet voor. Mijn buurt is OK. Door: George van der Reijden

Mijn straat

“Het water loopt je in de mond bij de aroma’s die uit de verschillende ramen komen. Een spontane groet of knikje is een bevestiging van een soort verbondenheid.” 16

Een doodgewone straat zoals elke straat in Neder­ land, zou je denken. Maar wat maakt mijn straat dan zo bijzonder, behalve de huizen en de bomen aan weerszijde van de weg? De straat begint bij een bruggetje dat twee straten met elkaar verbindt. Aan het einde kom bij je een T-kruising, tegen de achterkant van een bejaardentehuis. De buurt is voorzien van de broodnodige voorzieningen: winkels, apotheek, buurthuizen, scholen, kerken en speelplaatsen. De omgeving is zeer boomrijk met een L-vormig beekje wat rustgevend werkt. De bewoners van mijn straat komen uit verschil­ lende windstreken. Een kleurrijk plaatje is het resultaat. Een wandeling van begin tot het einde geeft een wereldreis weer. Een wandeling op een mooie zomerse dag begint met SpaansAntilliaanse muziek, swingende salsadanspasjes nodigen je uit om mee te dansen. Tussendoor hoor je Afrikaanse soul-gospelmuziek afgewisseld met Afrikaanse klanken van iemand die meezingt of aan het bidden is.

Verder lopend komen de Surinaamse Kasekomuziekklanken je tegemoet. Mensen die hoofdschuddend zitten te genieten van hun bieri, Parbobier. De buren zijn Arabisch sprekend en staan, gekleed in hun lange gewaden, pratend in de tuin. Halverwege de straat hoor je André Hazes’ stem dwingend een levenslied vertolken. Iedereen die je tegenkomt groet je of maakt een praatje met jou. Geuren uit de verschillende portieken laten je in de waan in de tropen te zijn. Het water loopt je in de mond bij de aroma’s die uit de verschillende ramen komen. Een spontane groet of knikje is een bevestiging van een soort verbondenheid. Al luisterend, ogend en ruikend nader je het einde van de straat. Een mooie unieke beleving. Verscheidenheid is de kracht van mijn straat in Gein, Stadsdeel Zuidoost. Door: Isedore Libretto

17


Mijn buurt In zijn gedroomde wereld leeft hij in een (Kanters)hof waar een mix van culturen de dagelijkse eentonigheid verbreekt en waar samenhang tussen bewoners een harmonie schept waarin te leven valt. In de werkelijke wereld beleeft hij deze omstandigheden ook in de buurt waar hij leeft. Boos kan hij worden als over zijn buurt een fout beeld weergegeven is, waarin omstandigheden worden beschreven welke misleiden en onrecht doen aan de werkelijke situatie in het hier en nu. Ja, de periode waarin veel fout is gegaan in zijn buurt heeft hij ook moeten ervaren, maar waarom benadrukken de media alleen onregelmatigheden en niet de positieve voortgang welke duidelijk zichtbaar en voelbaar zijn in de buurt? Hij heeft kinderen zien opgroeien in de buurt en ze jonge volwassenen zien worden en dat is mooi, zeker als dit gepaard gaat met het steeds beter leefbaar worden van de omgeving. Het gegeven dat opleiding of geld en herkomst de oorzaak zijn van zaken die fout gaan, kan hij niet onderschrijven omdat fatsoenlijk en met gevoel omgaan met je

buurt en medemens, daar niet van afhankelijk zijn. De basis is voor iedereen gelijk. Tijdens korte gesprekken met de buurtjes moet je vaststellen dat wij zelf de oorzaak zijn van het beeld dat mensen hebben over onze buurt. Wij lezen de kranten, kijken tv en volgen media die alleen slechtweernieuws brengen. Dat doet onze omgeving ook. Hoe kan je boos worden als leugens en misvorming van de waarheid de basis zijn van ons gedrag en onze besluiten? Als kinderen al vroeg worden opgenomen in de mallemolen van de marketing en worden geprikkeld door de digitale snelweg en media, wat is dan het resultaat van de pogingen van ouders om ze op te voeden tot fatsoenlijke burgers? Wie heeft een oplossing om mijn buurt te houden zoals hij nu is? In mijn buurt zie ik kinderen spelen en komt ruzie (nog) niet voor. Mijn buurt is OK. Door: George van der Reijden

Mijn straat

“Het water loopt je in de mond bij de aroma’s die uit de verschillende ramen komen. Een spontane groet of knikje is een bevestiging van een soort verbondenheid.” 16

Een doodgewone straat zoals elke straat in Neder­ land, zou je denken. Maar wat maakt mijn straat dan zo bijzonder, behalve de huizen en de bomen aan weerszijde van de weg? De straat begint bij een bruggetje dat twee straten met elkaar verbindt. Aan het einde kom bij je een T-kruising, tegen de achterkant van een bejaardentehuis. De buurt is voorzien van de broodnodige voorzieningen: winkels, apotheek, buurthuizen, scholen, kerken en speelplaatsen. De omgeving is zeer boomrijk met een L-vormig beekje wat rustgevend werkt. De bewoners van mijn straat komen uit verschil­ lende windstreken. Een kleurrijk plaatje is het resultaat. Een wandeling van begin tot het einde geeft een wereldreis weer. Een wandeling op een mooie zomerse dag begint met SpaansAntilliaanse muziek, swingende salsadanspasjes nodigen je uit om mee te dansen. Tussendoor hoor je Afrikaanse soul-gospelmuziek afgewisseld met Afrikaanse klanken van iemand die meezingt of aan het bidden is.

Verder lopend komen de Surinaamse Kasekomuziekklanken je tegemoet. Mensen die hoofdschuddend zitten te genieten van hun bieri, Parbobier. De buren zijn Arabisch sprekend en staan, gekleed in hun lange gewaden, pratend in de tuin. Halverwege de straat hoor je André Hazes’ stem dwingend een levenslied vertolken. Iedereen die je tegenkomt groet je of maakt een praatje met jou. Geuren uit de verschillende portieken laten je in de waan in de tropen te zijn. Het water loopt je in de mond bij de aroma’s die uit de verschillende ramen komen. Een spontane groet of knikje is een bevestiging van een soort verbondenheid. Al luisterend, ogend en ruikend nader je het einde van de straat. Een mooie unieke beleving. Verscheidenheid is de kracht van mijn straat in Gein, Stadsdeel Zuidoost. Door: Isedore Libretto

17


Ilona Vertelt,

DEELNEMER MASTERCLASS FOTOGRAFIE Het fijnste aan Amsterdam Zuidoost vind ik de weidsheid van de natuur, die hier altijd dichtbij is. Normaal fotografeer ik dan ook vooral natuur, maar in de Masterclass Fotografie leerde Anne足 gien (van Doorn, zie p. 37) ons op een andere manier kijken. In plaats van naar bomen of libel足 18

len keek ik dit keer juist naar de stenen. Naar de lijnen van de gebouwen en vooral naar de raak足 vlakken: hierin vond ik een mooie metafoor voor de smeltkroes van Zuidoost. Ik vond het vooraf best spannend om deel te nemen aan de master足 class, maar ik ging er weg met zo veel energie!

Ruud Vertelt,

DEELNEMER MASTERCLASS FOTOGRAFIE Een paar jaar geleden kreeg ik een burn-out. Na een jaar nauwelijks mijn bed uit te kunnen komen had ik enorme behoefte aan mooie dingen en humor. Ik ben gestopt met werken en pakte de camera op die al jarenlang ongebruikt in de kast lag. Nu ben ik iedere dag met mijn

passie bezig. Ik ben verliefd op kijken; iedere keer dat ik mijn camera vasthoud is een nieuwe ervaring. Je bent nooit uitgeleerd. Ik zeg altijd: op het moment dat je stopt met leren, gaat de deksel op je kist. 19


Ilona Vertelt,

DEELNEMER MASTERCLASS FOTOGRAFIE Het fijnste aan Amsterdam Zuidoost vind ik de weidsheid van de natuur, die hier altijd dichtbij is. Normaal fotografeer ik dan ook vooral natuur, maar in de Masterclass Fotografie leerde Anne足 gien (van Doorn, zie p. 37) ons op een andere manier kijken. In plaats van naar bomen of libel足 18

len keek ik dit keer juist naar de stenen. Naar de lijnen van de gebouwen en vooral naar de raak足 vlakken: hierin vond ik een mooie metafoor voor de smeltkroes van Zuidoost. Ik vond het vooraf best spannend om deel te nemen aan de master足 class, maar ik ging er weg met zo veel energie!

Ruud Vertelt,

DEELNEMER MASTERCLASS FOTOGRAFIE Een paar jaar geleden kreeg ik een burn-out. Na een jaar nauwelijks mijn bed uit te kunnen komen had ik enorme behoefte aan mooie dingen en humor. Ik ben gestopt met werken en pakte de camera op die al jarenlang ongebruikt in de kast lag. Nu ben ik iedere dag met mijn

passie bezig. Ik ben verliefd op kijken; iedere keer dat ik mijn camera vasthoud is een nieuwe ervaring. Je bent nooit uitgeleerd. Ik zeg altijd: op het moment dat je stopt met leren, gaat de deksel op je kist. 19


Jaap Vertelt,

DEELNEMER MASTERCLASS FOTOGRAFIE EN VERTEL JOUW VERHAAL Fotografie is een obsessie voor mij. Ik ben portretfotograaf. Geleefde koppen, daar hou ik van – maar ik kijk ook graag buiten mijn comfortzone, zoals naar architectuur. In mijn omgeving merk ik dat veel heel getalenteerde 20

mensen vastzitten op het ‘65+zuignapje’; die gaan liever scrabbelen. Mijn kinderen stimuleren mij juist om nieuwe dingen te gaan doen en me te ontwikkelen. Ze vinden het prachtig wat ik allemaal doe.

Maria Vertelt,

DEELNEMER MASTERCLASS SCHRIJVEN EN VERTEL JOUW VERHAAL Zevenentwintig jaar geleden kwam ik vanuit de Kinkerbuurt naar Zuidoost. Het was hier veel prettiger en rustiger voor kinderen dan in de binnenstad, en ik gaf les op een school in Gein. Tijdens Amsterdam Vertelt deed ik mee met de

Masterclass Schrijven en Vertel Jouw Verhaal. Een leuke ervaring, vooral de giechelmomenten van de kinderen waarmee wij samenwerkten en de voor mij onbekende straattaal, zoals het woord ‘gaande’. 21


Jaap Vertelt,

DEELNEMER MASTERCLASS FOTOGRAFIE EN VERTEL JOUW VERHAAL Fotografie is een obsessie voor mij. Ik ben portretfotograaf. Geleefde koppen, daar hou ik van – maar ik kijk ook graag buiten mijn comfortzone, zoals naar architectuur. In mijn omgeving merk ik dat veel heel getalenteerde 20

mensen vastzitten op het ‘65+zuignapje’; die gaan liever scrabbelen. Mijn kinderen stimuleren mij juist om nieuwe dingen te gaan doen en me te ontwikkelen. Ze vinden het prachtig wat ik allemaal doe.

Maria Vertelt,

DEELNEMER MASTERCLASS SCHRIJVEN EN VERTEL JOUW VERHAAL Zevenentwintig jaar geleden kwam ik vanuit de Kinkerbuurt naar Zuidoost. Het was hier veel prettiger en rustiger voor kinderen dan in de binnenstad, en ik gaf les op een school in Gein. Tijdens Amsterdam Vertelt deed ik mee met de

Masterclass Schrijven en Vertel Jouw Verhaal. Een leuke ervaring, vooral de giechelmomenten van de kinderen waarmee wij samenwerkten en de voor mij onbekende straattaal, zoals het woord ‘gaande’. 21


Al vanaf €4,- per leerling*

De hond op de hoek

STOP… KIJK… KLIK! Fotografie is overal, maar wat maakt een foto nu bijzonder? Foam Fotografiemuseum Amsterdam heeft een uitgebreid educatief aanbod waarin je samen de kracht van fotografie ontdekt. Bij Foam leer je goed kijken, ga je zelf actief aan de slag met een digitale camera en ontdek je de tentoonstellingen in het museum op een interactieve manier. Wat zie je? Waar stond de fotograaf tijdens het nemen van de foto? Kom er zelf achter, tijdens je bezoek aan Foam.

• Foam is goed bereikbaar met het OV en de Cultuurbus • Veelzijdig educatief aanbod • Interactieve rondleidingen en workshops • Ervaren museumdocenten • Programma’s voor groep 1 t/m 8 • Programma’s op maat

Keizersgracht 609 1017 DS Amsterdam +31 20 5516500 www.foam.org

Meer weten? Kijk voor meer informatie en reserveringen over groepsbezoek en educatieve programma’s op www.foam.org/schoolreis. Of bel naar de afdeling Educatie voor programma’s op maat: 020-5516500

* Kijk voor meer informatie en reserveringen op www.foam.org/schoolreis

Geschreven door Gita Hacham

Hij lacht tevreden en kijkt me een beetje uitdagend aan. “Luister, ik ben niet een van die idioten die denkt dat-die snel geld kan verdienen door iets of iemand van A naar B te brengen. Ja, zo achterlijk zijn zé dan! Maar dat komt omdat ze het niet begrijpen, begrijp je? Ze weten niet dat het leven lang kan zijn, dat weten ze niet. Ja, het klinkt natuurlijk mesjogge dat ze dat niet weten, zou je zeggen, hoe kunnen ze dat niet weten? En toch is dat zo. Ze denk­ en, fiets, scooter, auto; rood gelakte glanzende auto. Dat denken ze. Ja. Ik weet dat omdat ik ook zo denk en ook weer niet.”

Het is op een doordeweekse dag. Het is daarom rustig bij de kade, een of twee mensen lopen langs, geleid door hun honden die de weg binnenstebuiten kennen. Het is een gemêleerd gezelschap dat op een donderdag laat in de middag de banken bezet: oude geleerden in nette corduroy broeken en voor­ spelbaar saaie stropdassen. Toeristen die alles in zich opnemen. Junkies die rondhangen, winkelbedienden en ambtenaren uit de buurt die graag op de bankjes zitten met hun boter­ ham: “laat me even hier in mijn pauze, hier lekker in de zon zitten”. Op zo’n bankje zitten wij. Heerlijk hout. 23


Al vanaf €4,- per leerling*

De hond op de hoek

STOP… KIJK… KLIK! Fotografie is overal, maar wat maakt een foto nu bijzonder? Foam Fotografiemuseum Amsterdam heeft een uitgebreid educatief aanbod waarin je samen de kracht van fotografie ontdekt. Bij Foam leer je goed kijken, ga je zelf actief aan de slag met een digitale camera en ontdek je de tentoonstellingen in het museum op een interactieve manier. Wat zie je? Waar stond de fotograaf tijdens het nemen van de foto? Kom er zelf achter, tijdens je bezoek aan Foam.

• Foam is goed bereikbaar met het OV en de Cultuurbus • Veelzijdig educatief aanbod • Interactieve rondleidingen en workshops • Ervaren museumdocenten • Programma’s voor groep 1 t/m 8 • Programma’s op maat

Keizersgracht 609 1017 DS Amsterdam +31 20 5516500 www.foam.org

Meer weten? Kijk voor meer informatie en reserveringen over groepsbezoek en educatieve programma’s op www.foam.org/schoolreis. Of bel naar de afdeling Educatie voor programma’s op maat: 020-5516500

* Kijk voor meer informatie en reserveringen op www.foam.org/schoolreis

Geschreven door Gita Hacham

Hij lacht tevreden en kijkt me een beetje uitdagend aan. “Luister, ik ben niet een van die idioten die denkt dat-die snel geld kan verdienen door iets of iemand van A naar B te brengen. Ja, zo achterlijk zijn zé dan! Maar dat komt omdat ze het niet begrijpen, begrijp je? Ze weten niet dat het leven lang kan zijn, dat weten ze niet. Ja, het klinkt natuurlijk mesjogge dat ze dat niet weten, zou je zeggen, hoe kunnen ze dat niet weten? En toch is dat zo. Ze denk­ en, fiets, scooter, auto; rood gelakte glanzende auto. Dat denken ze. Ja. Ik weet dat omdat ik ook zo denk en ook weer niet.”

Het is op een doordeweekse dag. Het is daarom rustig bij de kade, een of twee mensen lopen langs, geleid door hun honden die de weg binnenstebuiten kennen. Het is een gemêleerd gezelschap dat op een donderdag laat in de middag de banken bezet: oude geleerden in nette corduroy broeken en voor­ spelbaar saaie stropdassen. Toeristen die alles in zich opnemen. Junkies die rondhangen, winkelbedienden en ambtenaren uit de buurt die graag op de bankjes zitten met hun boter­ ham: “laat me even hier in mijn pauze, hier lekker in de zon zitten”. Op zo’n bankje zitten wij. Heerlijk hout. 23


“Ja, zwanen blijven

hun hele leven bij elkaar, toch wonderlijk. Hoe kan dat?”

doen pijn van het opensperren maar niets, geen geluid komt er uit. Als ik er nu aan denk raak ik in paniek, hier in de zon op dit mooie bankje.” Hij kijkt om zich heen en zucht. “Hier kan ik ook niet met mijn matties over hebben. Dus zoek ik dingen op, lees ik boeken, schrijf ik mijn gedachtes op. Soms denk ik dat ik net zo goed doofstom had kunnen zijn, weet je.” Er vaart een boot langs, een kleine motorboot. Een open boot met een vriendenkring aan boord. Zij hebben bierflessen en wijnglazen in hun handen, ze praten en lachen alsof ze zich onder een glazen stolp bevinden. Het zijn keurige mensen. Stropdassen een beetje los en in vlotte vrijetijds­ kleding in een bootje genaamd Hollands Glorie. In open geknoopte streepjeshemden en zijden blouses,

die uit de rok kruipen bij het mee­ zingen, wanneer de schoenen worden uitgeschopt. Ze lachen. Ze lachen te hard. Veels te hard. Als je niet beter wist, zou je denken dat ze heel veel plezier hadden. De golven van hun plezierjachtje golven tegen het bootje dat vast­ gebonden ligt met een touw aan de kade waar wij zitten. Het houten bootje bonst en bonkt tegen de kant; boink, boink, boink …. Het wordt rustig, het gelach galmt onder de brug door, over de Josef Israëlskade en sterft uit. Het wordt stiller en het bonzen van het bootje dooft langzaam uit. De golven worden kleiner en kleiner en zo wordt het

Wijkfoto gemaakt door Ann (13 jaar) tijdens de workshop Vertel Jouw Verhaal, zie pagina 49

“Kijk! Zie je, kijk, zie je de zwanen? Die horen bij elkaar. Ja, zwanen blijven hun hele leven bij elkaar, toch wonderlijk. Hoe kan dat? Hoe her­ kennen ze elkaar? Kunnen zwanen ruiken? Nee toch?” Hij fronst zijn voorhoofd. “Ik zoek het op, doe ik ’s nachts. Dat vind ik fijn, als iedereen slaapt, dan zoek ik gekke dingen op. Aan wie kan je anders je vragen stellen? Mijn maten op scooters houden niet van vragen, zeker niet van de echte vragen, zoals: kunnen zwanen ruiken? Hoe vinden ze elkaar in een zwanengroep of hoe zoiets ook mag heten? Zwanen kunnen niet praten, geen geluid maken. Net giraffen, wist jij dat? Dat giraffen geen geluid kunnen maken? Gek idee is dat, geen geluid kunnen maken. Het lijkt mij een van de erg­ 24

ste dingen van de wereld. ’s Nachts wakker worden, het is doodstil om je heen. Iedereen slaapt, alle mensen groot of klein liggen in hun hol als onschuldige baby’s te slapen. Ik denk aan zulke dingen: ik vraag me dan af hoe het zou zijn als iedereen met dat gevoel wakker zou worden. Dat gevoel van onschuld. Want dat zijn we toch? Onschuldige baby’s.” Alsof hij zichzelf betrapt op het te open zijn, kijkt hij me snel even onder­ zoekend aan, alsof hij wil checken… Ik knik. Hij neemt een beslissing. Iets rustiger spreekt hij verder, op een zachtere toon. “Aan zulke dingen denk ik ’s nachts. En ik stel me dan voor dat ik wakker word en mijn mond wijd opendoe en er komt helemaal niets uit. Mijn kaken 25


“Ja, zwanen blijven

hun hele leven bij elkaar, toch wonderlijk. Hoe kan dat?”

doen pijn van het opensperren maar niets, geen geluid komt er uit. Als ik er nu aan denk raak ik in paniek, hier in de zon op dit mooie bankje.” Hij kijkt om zich heen en zucht. “Hier kan ik ook niet met mijn matties over hebben. Dus zoek ik dingen op, lees ik boeken, schrijf ik mijn gedachtes op. Soms denk ik dat ik net zo goed doofstom had kunnen zijn, weet je.” Er vaart een boot langs, een kleine motorboot. Een open boot met een vriendenkring aan boord. Zij hebben bierflessen en wijnglazen in hun handen, ze praten en lachen alsof ze zich onder een glazen stolp bevinden. Het zijn keurige mensen. Stropdassen een beetje los en in vlotte vrijetijds­ kleding in een bootje genaamd Hollands Glorie. In open geknoopte streepjeshemden en zijden blouses,

die uit de rok kruipen bij het mee­ zingen, wanneer de schoenen worden uitgeschopt. Ze lachen. Ze lachen te hard. Veels te hard. Als je niet beter wist, zou je denken dat ze heel veel plezier hadden. De golven van hun plezierjachtje golven tegen het bootje dat vast­ gebonden ligt met een touw aan de kade waar wij zitten. Het houten bootje bonst en bonkt tegen de kant; boink, boink, boink …. Het wordt rustig, het gelach galmt onder de brug door, over de Josef Israëlskade en sterft uit. Het wordt stiller en het bonzen van het bootje dooft langzaam uit. De golven worden kleiner en kleiner en zo wordt het

Wijkfoto gemaakt door Ann (13 jaar) tijdens de workshop Vertel Jouw Verhaal, zie pagina 49

“Kijk! Zie je, kijk, zie je de zwanen? Die horen bij elkaar. Ja, zwanen blijven hun hele leven bij elkaar, toch wonderlijk. Hoe kan dat? Hoe her­ kennen ze elkaar? Kunnen zwanen ruiken? Nee toch?” Hij fronst zijn voorhoofd. “Ik zoek het op, doe ik ’s nachts. Dat vind ik fijn, als iedereen slaapt, dan zoek ik gekke dingen op. Aan wie kan je anders je vragen stellen? Mijn maten op scooters houden niet van vragen, zeker niet van de echte vragen, zoals: kunnen zwanen ruiken? Hoe vinden ze elkaar in een zwanengroep of hoe zoiets ook mag heten? Zwanen kunnen niet praten, geen geluid maken. Net giraffen, wist jij dat? Dat giraffen geen geluid kunnen maken? Gek idee is dat, geen geluid kunnen maken. Het lijkt mij een van de erg­ 24

ste dingen van de wereld. ’s Nachts wakker worden, het is doodstil om je heen. Iedereen slaapt, alle mensen groot of klein liggen in hun hol als onschuldige baby’s te slapen. Ik denk aan zulke dingen: ik vraag me dan af hoe het zou zijn als iedereen met dat gevoel wakker zou worden. Dat gevoel van onschuld. Want dat zijn we toch? Onschuldige baby’s.” Alsof hij zichzelf betrapt op het te open zijn, kijkt hij me snel even onder­ zoekend aan, alsof hij wil checken… Ik knik. Hij neemt een beslissing. Iets rustiger spreekt hij verder, op een zachtere toon. “Aan zulke dingen denk ik ’s nachts. En ik stel me dan voor dat ik wakker word en mijn mond wijd opendoe en er komt helemaal niets uit. Mijn kaken 25


water opnieuw windstil. De zon gaat onder en het water wordt zwart. We zitten op het bankje op de kade naast het zwarte water. Een waterspiegel­ beeld, net olie. Zwarte olie. Stroperig, kleverig en dik, zo ziet het water in onze kade eruit, daar waar wij zitten. Het is stil en dan zegt hij zonder zich om te draaien: “Iedereen wil altijd iets van je weten. Waar ik écht vandaan kom? Iedereen wil altijd iets. En dan vertel ik ze over Oma. Over het dorp van Oma. Over de wieg van Oma, hoe al haar kinderen daarin hebben gelegen. En dan vragen ze over het dorp van Oma, waar de wieg van Oma staat. Het dorp van de wieg. Zo heet het dorp. Dus beschrijf ik het heel precies. Ik vertel ze dat de nachten daar net zo zwart zijn als vloeibare olie. Zo schitterend zwart dat de nachthemel glinstert als een ster. Ik vertel dat het tapijtje waar de wieg op staat door mijn Oma is geweven. Mosterdgele draden naast wijnrode draden. Zo mooi is het tapijt. Met kwasten aan elke zijkant, net de tsie tsie van de gebedsdoeken van de joden op de markt, vertelde Oma. Op het tapijtje staat de wieg. Turkoois geschilderd, want dat is de kleur die pasgebore­ nen beschermt. Dát en een zware sleutelbos van metaal onder de wieg. Tegen het boze oog. Het turkoois werd versierd met zwarte en gele strepen met gouden cirkels da­ arop.” Hij lacht zachtjes en knikt bedachtzaam met zijn hoofd. “Ja, zo mooi is de wieg van Oma waar al haar baby’s in hebben gelegen.” Het is nu heel stil om ons heen. De maan komt op en haar zilveren stralen glijden 26

zacht langs onze gezichten, bijna vergeetachtig traag klost het water tegen de kade. In het zwarte oliewater glijden twee zwanen langs, zo geluidloos dat ze echte geesten zouden kunnen zijn. In totale stilte glijden ze langs, alleen het water lijkt geluid te maken wan­ neer het zich eventjes opensplijt. En we zien dat het geen witte zwanen zijn. Het zijn gevlekte zwanen, witte met bruine veren. Zij glijden, splijten het water, breken de zilverglazen maan in het zwarte water. Geluidloos glijden ze door het zilver. Hij draait zijn hoofd en ik zie dat hij geraakt is. “Ze glijden door de zilveren glazen schaal en breken die in duizenden stukken en toch kleurt het water niet rood. Hoe kunnen ze het zilver doorklieven zonder verwond te raken?” Dan zou het stil zijn, net te lang, dan zegt hij: “Aan wie kan ik mijn vragen stellen? Of het ze geen pijn doet? Ze doorklieven de zilveren glazen schaal zonder een snijwond?” Hij zucht en leunt met zijn ellebo­ gen op zijn knieën. Hij wrijft met zijn handen tegen elkaar, zijn brede schouders hangen een beetje naar voren en zijn hoofd tussen zijn schouders hangt ook. Ik zie zijn te vaak gewassen blauwe sokken in zijn bruine instappers onder een grijze trainingbroek. Zijn zwarte jas met hoody bekleed met bont lijkt te klein. De mobiel in zijn hand licht regelmatig op. Hij werpt af en toe zijdelings een blik op het scherm dat oplicht, maar hij antwoordt niet. Hij staart eventjes in het zwarte water en

“In totale stilte glijden

ze langs, alleen het water lijkt geluid te maken wanneer het zich eventjes opensplijt.”

dan, “Kom, we gaan een stukje lopen.” Snel staat hij op en trekt zijn broek recht. Hij loopt langzaam maar doel­ bewust, zijn schouders schuiven van rechts naar links. Hij is een jongen die mensen schuin aankijkt, hij zal niet zijn hoofd helemaal naar je toedraai­ en, hij zal je schuin aankijken vanuit zijn ooghoek. Net als een vogel, zo beweegt hij zijn hoofd. (In het dieren­ rijk zijn het de graseters die hun ogen aan de zijkant van hun hoofd hebben, carnivoren hebben hun ogen voorin hun hoofd zitten. Hij zal je als een vogel aankijken, maar vergis je niet, zou ik denken, hij zou heel goed een vleeseter kunnen zijn.) Hij steekt de stille straat over, er rijden nauwelijks auto’s voorbij en de tram was al lang gestopt. De lampen achter de ramen laten gele lichtlijnen op de straat

vallen en ze maken zigzagpatronen op het zwarte water. Zijn voetstappen zijn stil en die van mij ook. “Ik weet hoe men naar mij kijkt en ik weet ook wat ze willen horen”, zegt hij rustig. We lopen naast elkaar en ik kijk hem niet aan, wetend dat hij alleen zo zijn verhaal zal vertellen. Zo lopen we, ja, niet een keer maar vele keren. “Dus vertel ik ze verder over Oma, haar wieg en haar vijftien kinderen.” “Vijftien?!” “Ja, vijftien ja” zegt hij rustig, bijna terloops praat hij verder, hoe zij in haar dorp woonde met haar man, in een huis van de schoonouders en hoe haar man weg moest gaan, ergens anders gaan werken, want er was niets te eten. “Dus ging hij eten zoeken, hij ging naar het volgende dorp maar daar 27


water opnieuw windstil. De zon gaat onder en het water wordt zwart. We zitten op het bankje op de kade naast het zwarte water. Een waterspiegel­ beeld, net olie. Zwarte olie. Stroperig, kleverig en dik, zo ziet het water in onze kade eruit, daar waar wij zitten. Het is stil en dan zegt hij zonder zich om te draaien: “Iedereen wil altijd iets van je weten. Waar ik écht vandaan kom? Iedereen wil altijd iets. En dan vertel ik ze over Oma. Over het dorp van Oma. Over de wieg van Oma, hoe al haar kinderen daarin hebben gelegen. En dan vragen ze over het dorp van Oma, waar de wieg van Oma staat. Het dorp van de wieg. Zo heet het dorp. Dus beschrijf ik het heel precies. Ik vertel ze dat de nachten daar net zo zwart zijn als vloeibare olie. Zo schitterend zwart dat de nachthemel glinstert als een ster. Ik vertel dat het tapijtje waar de wieg op staat door mijn Oma is geweven. Mosterdgele draden naast wijnrode draden. Zo mooi is het tapijt. Met kwasten aan elke zijkant, net de tsie tsie van de gebedsdoeken van de joden op de markt, vertelde Oma. Op het tapijtje staat de wieg. Turkoois geschilderd, want dat is de kleur die pasgebore­ nen beschermt. Dát en een zware sleutelbos van metaal onder de wieg. Tegen het boze oog. Het turkoois werd versierd met zwarte en gele strepen met gouden cirkels da­ arop.” Hij lacht zachtjes en knikt bedachtzaam met zijn hoofd. “Ja, zo mooi is de wieg van Oma waar al haar baby’s in hebben gelegen.” Het is nu heel stil om ons heen. De maan komt op en haar zilveren stralen glijden 26

zacht langs onze gezichten, bijna vergeetachtig traag klost het water tegen de kade. In het zwarte oliewater glijden twee zwanen langs, zo geluidloos dat ze echte geesten zouden kunnen zijn. In totale stilte glijden ze langs, alleen het water lijkt geluid te maken wan­ neer het zich eventjes opensplijt. En we zien dat het geen witte zwanen zijn. Het zijn gevlekte zwanen, witte met bruine veren. Zij glijden, splijten het water, breken de zilverglazen maan in het zwarte water. Geluidloos glijden ze door het zilver. Hij draait zijn hoofd en ik zie dat hij geraakt is. “Ze glijden door de zilveren glazen schaal en breken die in duizenden stukken en toch kleurt het water niet rood. Hoe kunnen ze het zilver doorklieven zonder verwond te raken?” Dan zou het stil zijn, net te lang, dan zegt hij: “Aan wie kan ik mijn vragen stellen? Of het ze geen pijn doet? Ze doorklieven de zilveren glazen schaal zonder een snijwond?” Hij zucht en leunt met zijn ellebo­ gen op zijn knieën. Hij wrijft met zijn handen tegen elkaar, zijn brede schouders hangen een beetje naar voren en zijn hoofd tussen zijn schouders hangt ook. Ik zie zijn te vaak gewassen blauwe sokken in zijn bruine instappers onder een grijze trainingbroek. Zijn zwarte jas met hoody bekleed met bont lijkt te klein. De mobiel in zijn hand licht regelmatig op. Hij werpt af en toe zijdelings een blik op het scherm dat oplicht, maar hij antwoordt niet. Hij staart eventjes in het zwarte water en

“In totale stilte glijden

ze langs, alleen het water lijkt geluid te maken wanneer het zich eventjes opensplijt.”

dan, “Kom, we gaan een stukje lopen.” Snel staat hij op en trekt zijn broek recht. Hij loopt langzaam maar doel­ bewust, zijn schouders schuiven van rechts naar links. Hij is een jongen die mensen schuin aankijkt, hij zal niet zijn hoofd helemaal naar je toedraai­ en, hij zal je schuin aankijken vanuit zijn ooghoek. Net als een vogel, zo beweegt hij zijn hoofd. (In het dieren­ rijk zijn het de graseters die hun ogen aan de zijkant van hun hoofd hebben, carnivoren hebben hun ogen voorin hun hoofd zitten. Hij zal je als een vogel aankijken, maar vergis je niet, zou ik denken, hij zou heel goed een vleeseter kunnen zijn.) Hij steekt de stille straat over, er rijden nauwelijks auto’s voorbij en de tram was al lang gestopt. De lampen achter de ramen laten gele lichtlijnen op de straat

vallen en ze maken zigzagpatronen op het zwarte water. Zijn voetstappen zijn stil en die van mij ook. “Ik weet hoe men naar mij kijkt en ik weet ook wat ze willen horen”, zegt hij rustig. We lopen naast elkaar en ik kijk hem niet aan, wetend dat hij alleen zo zijn verhaal zal vertellen. Zo lopen we, ja, niet een keer maar vele keren. “Dus vertel ik ze verder over Oma, haar wieg en haar vijftien kinderen.” “Vijftien?!” “Ja, vijftien ja” zegt hij rustig, bijna terloops praat hij verder, hoe zij in haar dorp woonde met haar man, in een huis van de schoonouders en hoe haar man weg moest gaan, ergens anders gaan werken, want er was niets te eten. “Dus ging hij eten zoeken, hij ging naar het volgende dorp maar daar 27


was niets, dus liep hij door, naar het volgende dorp, nou daar waren de kippen zo arm dat ze zelf geen eieren meer konden leggen, dus liep hij stevig door. Vele, vele dorpen later kwam hij aan bij water. Blauw helder water. En hij kon niet verder, behalve het schip op. Het grote, grote schip. Uiteindelijk ging hij het schip op, maar niet voordat hij eerst een kind had verwekt bij zijn vrouw. En dat was het eerste kindje van de zeventien.”

Wijkfoto gemaakt door Joanna (11 jaar) tijdens de workshop Vertel Jouw Verhaal, zie pagina 49

“Zeventien?” “Ja, zeventien geboortes, twee dood_ geboren en vijftien die huilend en schreeuwend de wereld in kwamen.” Hij ademt even in, pakt een sigaret en steekt ’m aan. Rustig blaast hij de rook uit en vertelt in één adem door. “Elke zomer wanneer Opa thuiskwam, uit dat rare land met die rare gewoon­ tes, werd er een kindje verwekt. Elk voorjaar werd een nieuw kindje geboren, vijftien stuks en allemaal in de gouden wieg gelegd.”

COLLECTIE FOAM Een belangrijk onderdeel van Amsterdam Vertelt is de reizende tentoonstelling van Foam met werken uit de eigen collectie, die inmiddels uit ruim 500 werken van veelal opkomend talent bestaat. De tentoonstelling inspireert de deelnemers en daagt de kijker uit: vertelt een foto altijd hetzelfde verhaal, of kijken we allemaal anders? Welke invloed heeft de keuze van de fotograaf, voor een bepaalde compositie of een bijzondere belichting, op de kijker? En wat zegt dit over alle beelden die dagelijks op ons afkomen?

28

29


was niets, dus liep hij door, naar het volgende dorp, nou daar waren de kippen zo arm dat ze zelf geen eieren meer konden leggen, dus liep hij stevig door. Vele, vele dorpen later kwam hij aan bij water. Blauw helder water. En hij kon niet verder, behalve het schip op. Het grote, grote schip. Uiteindelijk ging hij het schip op, maar niet voordat hij eerst een kind had verwekt bij zijn vrouw. En dat was het eerste kindje van de zeventien.”

Wijkfoto gemaakt door Joanna (11 jaar) tijdens de workshop Vertel Jouw Verhaal, zie pagina 49

“Zeventien?” “Ja, zeventien geboortes, twee dood_ geboren en vijftien die huilend en schreeuwend de wereld in kwamen.” Hij ademt even in, pakt een sigaret en steekt ’m aan. Rustig blaast hij de rook uit en vertelt in één adem door. “Elke zomer wanneer Opa thuiskwam, uit dat rare land met die rare gewoon­ tes, werd er een kindje verwekt. Elk voorjaar werd een nieuw kindje geboren, vijftien stuks en allemaal in de gouden wieg gelegd.”

COLLECTIE FOAM Een belangrijk onderdeel van Amsterdam Vertelt is de reizende tentoonstelling van Foam met werken uit de eigen collectie, die inmiddels uit ruim 500 werken van veelal opkomend talent bestaat. De tentoonstelling inspireert de deelnemers en daagt de kijker uit: vertelt een foto altijd hetzelfde verhaal, of kijken we allemaal anders? Welke invloed heeft de keuze van de fotograaf, voor een bepaalde compositie of een bijzondere belichting, op de kijker? En wat zegt dit over alle beelden die dagelijks op ons afkomen?

28

29


PORTRET MET EEN GEEL RAAM, 2011 DANIEL GORDON

ZONDER TITEL, 2011 DANIËLLE VAN ARK Twee elegante, oudere vrouwenhanden versierd met antieke sieraden springen in het oog. Er is duidelijk gekozen voor een kader waarin de handen opvallen en door de donkere achtergrond naar voren komen. De foto zou anders zijn geweest als er met meer afstand gefotografeerd was en wanneer we de vrouw zouden zien aan wie de handen

30

toebehoren. Daniëlle van Ark is geïnteres­ seerd in afkomst en sterfelijkheid. Deze twee thema’s komen samen in de hoogstwaar­ schijnlijk geërfde juwelen en de oudere handen waarop de jaren getekend zijn. De ring symboliseert de sociaalmaatschap­pelijke status die welgestelde families vroeger hadden.

Een explosie aan kleuren, vormen en texturen verzamelt zich in dit portret, gemaakt door Daniel Gordon. Ieder lichaamsdeel lijkt apart te zijn gefotografeerd, geknipt en geplakt in de foto. De focus van de foto is moeilijk te bepalen, waardoor het niet direct duidelijk is hoe de foto is gemaakt. Gordon gebruikt eigen foto’s en afbeeldingen, die hij onder

meer van internet plukt, waarmee hij drie­ dimensionale foto’s creëert. Gordon knipt en plakt niet door middel van Photoshop, maar tijdens het fotograferen in de studio. Het uiteinde­lijke beeld wordt door een techni­ sche camera vastgelegd. Gordon’s werk doet sterk denken aan het werk van kunstenaars als Picasso, Matisse en Cézanne.

31


PORTRET MET EEN GEEL RAAM, 2011 DANIEL GORDON

ZONDER TITEL, 2011 DANIËLLE VAN ARK Twee elegante, oudere vrouwenhanden versierd met antieke sieraden springen in het oog. Er is duidelijk gekozen voor een kader waarin de handen opvallen en door de donkere achtergrond naar voren komen. De foto zou anders zijn geweest als er met meer afstand gefotografeerd was en wanneer we de vrouw zouden zien aan wie de handen

30

toebehoren. Daniëlle van Ark is geïnteres­ seerd in afkomst en sterfelijkheid. Deze twee thema’s komen samen in de hoogstwaar­ schijnlijk geërfde juwelen en de oudere handen waarop de jaren getekend zijn. De ring symboliseert de sociaalmaatschap­pelijke status die welgestelde families vroeger hadden.

Een explosie aan kleuren, vormen en texturen verzamelt zich in dit portret, gemaakt door Daniel Gordon. Ieder lichaamsdeel lijkt apart te zijn gefotografeerd, geknipt en geplakt in de foto. De focus van de foto is moeilijk te bepalen, waardoor het niet direct duidelijk is hoe de foto is gemaakt. Gordon gebruikt eigen foto’s en afbeeldingen, die hij onder

meer van internet plukt, waarmee hij drie­ dimensionale foto’s creëert. Gordon knipt en plakt niet door middel van Photoshop, maar tijdens het fotograferen in de studio. Het uiteinde­lijke beeld wordt door een techni­ sche camera vastgelegd. Gordon’s werk doet sterk denken aan het werk van kunstenaars als Picasso, Matisse en Cézanne.

31


BIBLIOTHEEK CORRIËTTE SCHOENAERTS De boeken, in deze op het eerste gezicht normale kast van een bibliotheek, hebben iets vreemds. In Bibliotheek staan ze niet met de kaft naar de bezoeker toe, maar met de binnenkant, waardoor alleen de bladzijden

32

te zien zijn. De boeken verliezen zo hun individualiteit en worden één geheel. De boeken staan niet meer op zichzelf, maar vormen samen een nieuw boek, zonder begin en einde.

33


BIBLIOTHEEK CORRIËTTE SCHOENAERTS De boeken, in deze op het eerste gezicht normale kast van een bibliotheek, hebben iets vreemds. In Bibliotheek staan ze niet met de kaft naar de bezoeker toe, maar met de binnenkant, waardoor alleen de bladzijden

32

te zien zijn. De boeken verliezen zo hun individualiteit en worden één geheel. De boeken staan niet meer op zichzelf, maar vormen samen een nieuw boek, zonder begin en einde.

33


UIT DE SERIE 'EEN DOERIAN GROEIT EEN SWINGENDE SPONS OP EEN FRACTALE AVOND ', 2014 LORENZO VITTURI Deze installatie van fruit, spons en diverse gevonden materialen van Lorenzo Vitturi is kleurrijk en exotisch. De kleur van het werk benadrukt de speelsheid van de installatie. De studio van Vitturi is om de hoek bij de levendige, multiculturele Ridley Road Market

34

HOE EEN ZON TE BOUWEN, 2011 PETER PUKLUS in London waar hij veel materialen verzamelt. Wat hij daar verzamelt, beschil­ dert hij en verandert hij van vorm. Zo creÍert hij kleurrijke composities die het levendige en vergankelijke karakter van de markt verbeelden.

Bij het kijken naar de vormen en lijnen in de foto valt op dat de voorwerpen zorgvuldig zijn neergezet, in balans. In deze compositie laat Peter Puklus de bollen in verschillende grootte terugkomen, evenals de twee statieven. Het fascineert Puklus hoe ons

brein orde probeert te scheppen vanuit chaos. Met voorwerpen en afval dat hij rondom zijn studio verzamelt, maakt hij kwetsbare installaties die hij fotografeert om tenslotte weer af te breken.

35


UIT DE SERIE 'EEN DOERIAN GROEIT EEN SWINGENDE SPONS OP EEN FRACTALE AVOND ', 2014 LORENZO VITTURI Deze installatie van fruit, spons en diverse gevonden materialen van Lorenzo Vitturi is kleurrijk en exotisch. De kleur van het werk benadrukt de speelsheid van de installatie. De studio van Vitturi is om de hoek bij de levendige, multiculturele Ridley Road Market

34

HOE EEN ZON TE BOUWEN, 2011 PETER PUKLUS in London waar hij veel materialen verzamelt. Wat hij daar verzamelt, beschil­ dert hij en verandert hij van vorm. Zo creÍert hij kleurrijke composities die het levendige en vergankelijke karakter van de markt verbeelden.

Bij het kijken naar de vormen en lijnen in de foto valt op dat de voorwerpen zorgvuldig zijn neergezet, in balans. In deze compositie laat Peter Puklus de bollen in verschillende grootte terugkomen, evenals de twee statieven. Het fascineert Puklus hoe ons

brein orde probeert te scheppen vanuit chaos. Met voorwerpen en afval dat hij rondom zijn studio verzamelt, maakt hij kwetsbare installaties die hij fotografeert om tenslotte weer af te breken.

35


Annegien van Doorn

FRUIT, 2008 KRISTA VAN DER NIET Een klassiek en geliefd onderwerp in de kunstgeschiedenis is het stilleven; het beeld van een verzameling levenloze voorwerpen. Net als in het werk van oude Hollandse meesters in de Gouden Eeuw zijn licht, schaduw en compositie belangrijke elemen­ ten in de fotografische stillevens van Krista van der Niet. Zij maakt van haar stilleven een

36

modern feest. De appels, mandarijnen en meloen zijn in een panty gestopt, waardoor de felheid van de kleuren vervaagt. De panty symboliseert tegelijkertijd het moder­ ne leven. De haast documentaire stijl wordt door de belichting veroorzaakt. De balans in de compositie heeft een kalm effect op de kijker.

Stadsdeelfotograaf Amsterdam Zuidoost

37


Annegien van Doorn

FRUIT, 2008 KRISTA VAN DER NIET Een klassiek en geliefd onderwerp in de kunstgeschiedenis is het stilleven; het beeld van een verzameling levenloze voorwerpen. Net als in het werk van oude Hollandse meesters in de Gouden Eeuw zijn licht, schaduw en compositie belangrijke elemen­ ten in de fotografische stillevens van Krista van der Niet. Zij maakt van haar stilleven een

36

modern feest. De appels, mandarijnen en meloen zijn in een panty gestopt, waardoor de felheid van de kleuren vervaagt. De panty symboliseert tegelijkertijd het moder­ ne leven. De haast documentaire stijl wordt door de belichting veroorzaakt. De balans in de compositie heeft een kalm effect op de kijker.

Stadsdeelfotograaf Amsterdam Zuidoost

37


Annegien van Doorn (Vlissingen, 1982) is fotograaf en beeldend kunstenaar en woont in Amsterdam Zuidoost. Met haar camera transformeert ze alledaagse dingen in iets totaal onalledaags. Haar originele kijk op de wereld draagt ze graag over aan anderen. Annegien gaf de Masterclass Fotografie in OBA Reigersbos, in het kader van Amsterdam Vertelt. “Soms zie je het kwartje echt vallen.” V Geef je vaak les? A Een paar keer per jaar geef ik een workshop of masterclass. Ik vind dit altijd erg leuk om te doen. Aan het eind ben ik uitgeput, maar zit ik ook vol nieuwe ideeën. Het is interessant om te zien wat er ontstaat vanuit dit soort momenten: elke keer dat je een groep lesgeeft is er weer een nieuw soort dynamiek. Het is het leukste wanneer ik merk dat ik iets losmaak bij de deel­ nemers. Soms zie je het kwartje echt vallen. Dan heb ik een zaadje kunnen planten, en misschien zelfs iemand gestimuleerd om meer met kunst te doen. V Waarom deed je mee met Amsterdam Vertelt? A Ik was ten eerste benieuwd naar die mix van deelnemers. Hoe kijken verschillende personen naar de buurt? Ten tweede vond ik het leuk om iets te doen in Zuidoost. Ik woon hier, maar mijn werk als fotograaf zorgt ervoor dat ik toch meer in de

38

binnenstad ben. Zoiets als Amsterdam Vertelt zou ik wel vaker willen doen in deze wijk. Het is toch een bijzondere omgeving; er gebeurt van alles. Eigenlijk is het een stuk rommeliger dan de rest van Amsterdam, maar daardoor juist ook wel inspirerend. V Wat vond je ervan om deze masterclass te geven? A Het belangrijkste wat ik de deelnemers wil­ de leren, was een nieuwe manier van kijken. De deelnemers waren veelal gepensioneerd, en ik merkte direct hoe gemotiveerd ze waren. Sommige van hen fotografeerden al heel lang, anderen juist niet, maar iedereen heeft zich enorm ingezet tijdens de master­ class. Of ze ook echt met een nieuwe blik op de wereld vertrokken? Dat verschilt denk ik per persoon, maar in ieder geval heeft iedereen het erg naar zijn zin gehad!

Masterclass Fotografie

V Wat hoop je voor de volgende editie van Amsterdam Vertelt? A Doordat de masterclass zo populair was onder de ouderen, was er minder diversiteit in leeftijd. Met meer verschillende leeftijden bij elkaar (jongeren én ouderen) ontstaat er een bijzondere energie, die enorm inspirerend kan werken. Meer informatie over het werk van Annegien van Doorn vind je op annegienvandoorn.com.

“Het is het leukste wanneer ik merk dat ik iets losmaak bij de deelnemers.”

In de Masterclass Fotografie leren deelnemers de fijne kneepjes van het vak van een professional. In Reigersbos leert fotograaf en buurtbewoner Annegien van Doorn de deelnemers op een andere manier naar hun wijk kijken. Hoe kun je iets alledaags op een bijzondere manier in beeld brengen? Met hun eigen camera trekken de deelnemers de wijk in, om deze tot in detail vast te leggen. Het onderwerp voor de fotoserie kiezen zij zelf. Bekijk de twee beste foto’s per fotograaf, die gekozen zijn na gezamenlijk overleg en een uitgebreide reflectie op alle beelden. 39


Annegien van Doorn (Vlissingen, 1982) is fotograaf en beeldend kunstenaar en woont in Amsterdam Zuidoost. Met haar camera transformeert ze alledaagse dingen in iets totaal onalledaags. Haar originele kijk op de wereld draagt ze graag over aan anderen. Annegien gaf de Masterclass Fotografie in OBA Reigersbos, in het kader van Amsterdam Vertelt. “Soms zie je het kwartje echt vallen.” V Geef je vaak les? A Een paar keer per jaar geef ik een workshop of masterclass. Ik vind dit altijd erg leuk om te doen. Aan het eind ben ik uitgeput, maar zit ik ook vol nieuwe ideeën. Het is interessant om te zien wat er ontstaat vanuit dit soort momenten: elke keer dat je een groep lesgeeft is er weer een nieuw soort dynamiek. Het is het leukste wanneer ik merk dat ik iets losmaak bij de deel­ nemers. Soms zie je het kwartje echt vallen. Dan heb ik een zaadje kunnen planten, en misschien zelfs iemand gestimuleerd om meer met kunst te doen. V Waarom deed je mee met Amsterdam Vertelt? A Ik was ten eerste benieuwd naar die mix van deelnemers. Hoe kijken verschillende personen naar de buurt? Ten tweede vond ik het leuk om iets te doen in Zuidoost. Ik woon hier, maar mijn werk als fotograaf zorgt ervoor dat ik toch meer in de

38

binnenstad ben. Zoiets als Amsterdam Vertelt zou ik wel vaker willen doen in deze wijk. Het is toch een bijzondere omgeving; er gebeurt van alles. Eigenlijk is het een stuk rommeliger dan de rest van Amsterdam, maar daardoor juist ook wel inspirerend. V Wat vond je ervan om deze masterclass te geven? A Het belangrijkste wat ik de deelnemers wil­ de leren, was een nieuwe manier van kijken. De deelnemers waren veelal gepensioneerd, en ik merkte direct hoe gemotiveerd ze waren. Sommige van hen fotografeerden al heel lang, anderen juist niet, maar iedereen heeft zich enorm ingezet tijdens de master­ class. Of ze ook echt met een nieuwe blik op de wereld vertrokken? Dat verschilt denk ik per persoon, maar in ieder geval heeft iedereen het erg naar zijn zin gehad!

Masterclass Fotografie

V Wat hoop je voor de volgende editie van Amsterdam Vertelt? A Doordat de masterclass zo populair was onder de ouderen, was er minder diversiteit in leeftijd. Met meer verschillende leeftijden bij elkaar (jongeren én ouderen) ontstaat er een bijzondere energie, die enorm inspirerend kan werken. Meer informatie over het werk van Annegien van Doorn vind je op annegienvandoorn.com.

“Het is het leukste wanneer ik merk dat ik iets losmaak bij de deelnemers.”

In de Masterclass Fotografie leren deelnemers de fijne kneepjes van het vak van een professional. In Reigersbos leert fotograaf en buurtbewoner Annegien van Doorn de deelnemers op een andere manier naar hun wijk kijken. Hoe kun je iets alledaags op een bijzondere manier in beeld brengen? Met hun eigen camera trekken de deelnemers de wijk in, om deze tot in detail vast te leggen. Het onderwerp voor de fotoserie kiezen zij zelf. Bekijk de twee beste foto’s per fotograaf, die gekozen zijn na gezamenlijk overleg en een uitgebreide reflectie op alle beelden. 39


“Fotografie is mijn passie! Je bent nooit te oud om het roer compleet om te gooien.” Ruud Meulmeester, 59 jaar

“Zuidoost biedt een verscheidenheid aan mensen en culturen.” Marion Schruyer, 64 jaar

“Zuidoost is een plek waar de natuur, dieren en mensen samenkomen.” Suzan Janzen, 65 jaar

“De natuur maakt Zuidoost een fijne plek om te wonen en te fotograferen.” Marion Sint, 61 jaar

40

41


“Fotografie is mijn passie! Je bent nooit te oud om het roer compleet om te gooien.” Ruud Meulmeester, 59 jaar

“Zuidoost biedt een verscheidenheid aan mensen en culturen.” Marion Schruyer, 64 jaar

“Zuidoost is een plek waar de natuur, dieren en mensen samenkomen.” Suzan Janzen, 65 jaar

“De natuur maakt Zuidoost een fijne plek om te wonen en te fotograferen.” Marion Sint, 61 jaar

40

41


“Door middel van fotografie kan je iets eenvoudigs bijzonder maken.” Henk de Boer, 68 jaar

“Ik ben gek op culturen en diversiteit, dat maakt Zuidoost ook zo uniek.” Jolanda Nibte, 53 jaar

“Kijk met ‘andere’ ogen naar je omgeving.” Ilona Weiss, 73 jaar

“Al meer dan 40 jaar woon ik in Zuidoost. Ik heb de wijk zien opbouwen, afbreken en vernieuwen.” Ann van Bekkum, 64 jaar

42

43


“Door middel van fotografie kan je iets eenvoudigs bijzonder maken.” Henk de Boer, 68 jaar

“Ik ben gek op culturen en diversiteit, dat maakt Zuidoost ook zo uniek.” Jolanda Nibte, 53 jaar

“Kijk met ‘andere’ ogen naar je omgeving.” Ilona Weiss, 73 jaar

“Al meer dan 40 jaar woon ik in Zuidoost. Ik heb de wijk zien opbouwen, afbreken en vernieuwen.” Ann van Bekkum, 64 jaar

42

43


“In mijn experimentele foto’s heb ik de opvallen­ de en multiculturele samenleving van Zuidoost proberen vast te leggen.”

“Door samen te fotograferen leer je op een hele nieuwe manier naar elkaar en de wijk kijken.”

Louis-Paul Cameron, 75 jaar

Suzan Engelbregt, 65 jaar

“De diversiteit en opvallende mensen maken van de wijk een speciale plek.” Jaap de Boer, 74 jaar

“Als schrijver wil ik ook met mijn foto’s een verhaal vertellen.” Harrie Jansema, 63 jaar

44

45


“In mijn experimentele foto’s heb ik de opvallen­ de en multiculturele samenleving van Zuidoost proberen vast te leggen.”

“Door samen te fotograferen leer je op een hele nieuwe manier naar elkaar en de wijk kijken.”

Louis-Paul Cameron, 75 jaar

Suzan Engelbregt, 65 jaar

“De diversiteit en opvallende mensen maken van de wijk een speciale plek.” Jaap de Boer, 74 jaar

“Als schrijver wil ik ook met mijn foto’s een verhaal vertellen.” Harrie Jansema, 63 jaar

44

45


“Zuidoost is een groene en diverse wijk waar ik mij zeer verbonden mee voel.” Frans Bungenaar, 69 jaar

“Al 41 jaar woon ik in deze veelzijdige wijk en toch blijf ik steeds weer nieuwe ontdekkingen doen.” Sarief Guman, 50 jaar

Doe mee! Wil je ook meedoen aan de Masterclass Fotografie? Meld je dan aan via: “Dankzij de masterclass heb ik geleerd om beter te kijken en nu vallen mij hele andere dingen op.”

www.oba.nl/ amsterdamvertelt

Jan van Rhee, 68 jaar

46

47


“Zuidoost is een groene en diverse wijk waar ik mij zeer verbonden mee voel.” Frans Bungenaar, 69 jaar

“Al 41 jaar woon ik in deze veelzijdige wijk en toch blijf ik steeds weer nieuwe ontdekkingen doen.” Sarief Guman, 50 jaar

Doe mee! Wil je ook meedoen aan de Masterclass Fotografie? Meld je dan aan via: “Dankzij de masterclass heb ik geleerd om beter te kijken en nu vallen mij hele andere dingen op.”

www.oba.nl/ amsterdamvertelt

Jan van Rhee, 68 jaar

46

47


Maak zelf een Elf! Ga 10 minuten in gesprek met een ander over zijn of haar lievelingskinderboek. Maak dan aan de hand van onderstaande stappen een Elf:

Stap 1 Wat was je favoriete leesplek toen je klein was? Vul 1 woord in.

Stap 3 Waar speelde het verhaal zich af? Vul 3 woorden in.

Stap 5 Welke emotie voelde je bij het boek? Vul 1 woord in.

Stap 2 Waarom was dit jouw lievelingsboek? Vul 2 woorden in.

Stap 4 Wat beleefde de hoofdpersoon? Vul 4 woorden in.

Stap 6 Lees je Elf hardop van boven naar beneden.

Vertel Jouw Verhaal

1 2 3 4 5

48

Tijdens de workshop Vertel Jouw Verhaal leggen twee gene­raties buurtbewoners hun eigen verhaal, én dat van de ander, vast in woord en beeld. Jongeren en ouderen gaan, na instructie van een museumdocent, in duo's met een camera op pad om de wijk in beeld te brengen. Door samen de buurt te fotograferen leren ze kijken met de blik van een ander. Tijdens de tweede les maken ze verder kennis met elkaar, door in tweetallen in gesprek te gaan over de buurt. Vervolgens schrijven ze een Elf, een gedicht van elf woorden. Leer de duo’s beter kennen aan de hand van hun beste Elfen en wijkfoto’s! 49


Maak zelf een Elf! Ga 10 minuten in gesprek met een ander over zijn of haar lievelingskinderboek. Maak dan aan de hand van onderstaande stappen een Elf:

Stap 1 Wat was je favoriete leesplek toen je klein was? Vul 1 woord in.

Stap 3 Waar speelde het verhaal zich af? Vul 3 woorden in.

Stap 5 Welke emotie voelde je bij het boek? Vul 1 woord in.

Stap 2 Waarom was dit jouw lievelingsboek? Vul 2 woorden in.

Stap 4 Wat beleefde de hoofdpersoon? Vul 4 woorden in.

Stap 6 Lees je Elf hardop van boven naar beneden.

Vertel Jouw Verhaal

1 2 3 4 5

48

Tijdens de workshop Vertel Jouw Verhaal leggen twee gene­raties buurtbewoners hun eigen verhaal, én dat van de ander, vast in woord en beeld. Jongeren en ouderen gaan, na instructie van een museumdocent, in duo's met een camera op pad om de wijk in beeld te brengen. Door samen de buurt te fotograferen leren ze kijken met de blik van een ander. Tijdens de tweede les maken ze verder kennis met elkaar, door in tweetallen in gesprek te gaan over de buurt. Vervolgens schrijven ze een Elf, een gedicht van elf woorden. Leer de duo’s beter kennen aan de hand van hun beste Elfen en wijkfoto’s! 49


50

GINO, 13 JAAR / RUBY, 77 JAAR

RAĂ?SHA, 12 JAAR / MISHA, 65 JAAR

RAHUL, 12 JAAR / SEBASTIAAN, 76 JAAR

INAAYA, 12 JAAR / GERARD, 76 JAAR

Gaasperplaspark blikje trap Sam beste klasgenoot bal schoppen en verstoppen leuk

Adidasplein voetbal fietsen belletjetrek Joy Jeuvion Mali afpakken passen wegrennen keihard lachen

Valeriusstraat diefje-met-verlos Leo Peter Rudi rennen vliegen gillen huilen feest

Schaatsbaan 070 straatvoetbal schaatsen Ben v/d Horst, Peter Hoed, Hans van Eyk boeiend techniek nadenken scoren mooi spannend

SOERAJA, 12 JAAR / MARIA, 73 JAAR

RACHEL, 12 JAAR / TJITSKE, 79 JAAR

PHARRELL, 12 JAAR / GERRITJE, 76 JAAR

ANN, 13 JAAR / MARION, 64 JAAR

Raoul Wallenbergstraat belletje trekken met vriendin Riham rennen is heel leuk gaande

Amstelpark gezellig praten met mijn vrienden lekker zonnen eten lachen prachtig

Bevenspolder mooi voetbalveld vrienden van school overpassen met grote jongens fantastisch

Smeltkroes ruimte natuur chillen spelen buitenzijn bruisend veranderend levendig nieuwsgierig Zuidoost 51


50

GINO, 13 JAAR / RUBY, 77 JAAR

RAĂ?SHA, 12 JAAR / MISHA, 65 JAAR

RAHUL, 12 JAAR / SEBASTIAAN, 76 JAAR

INAAYA, 12 JAAR / GERARD, 76 JAAR

Gaasperplaspark blikje trap Sam beste klasgenoot bal schoppen en verstoppen leuk

Adidasplein voetbal fietsen belletjetrek Joy Jeuvion Mali afpakken passen wegrennen keihard lachen

Valeriusstraat diefje-met-verlos Leo Peter Rudi rennen vliegen gillen huilen feest

Schaatsbaan 070 straatvoetbal schaatsen Ben v/d Horst, Peter Hoed, Hans van Eyk boeiend techniek nadenken scoren mooi spannend

SOERAJA, 12 JAAR / MARIA, 73 JAAR

RACHEL, 12 JAAR / TJITSKE, 79 JAAR

PHARRELL, 12 JAAR / GERRITJE, 76 JAAR

ANN, 13 JAAR / MARION, 64 JAAR

Raoul Wallenbergstraat belletje trekken met vriendin Riham rennen is heel leuk gaande

Amstelpark gezellig praten met mijn vrienden lekker zonnen eten lachen prachtig

Bevenspolder mooi voetbalveld vrienden van school overpassen met grote jongens fantastisch

Smeltkroes ruimte natuur chillen spelen buitenzijn bruisend veranderend levendig nieuwsgierig Zuidoost 51


ALINA, 11 JAAR / THEA, 66 JAAR

DIOSCAR, 12 JAAR / JAAP, 74 JAAR

GABRIËLLE, 12 JAAR / MARGREET, 73 JAAR

MICK, 12 JAAR / SUZAN, 65 JAAR

Thuis in Holendrecht voel ik me thuis en het is gezellig

In de Bijlmer heb je om elke hoek wel een vriend

In Reigersbos is het gezellig en leuk met heel veel variatie

Gein overal groen heeft schonere lucht ontmoeting andere culturen geeft vrijheid

JOANNA, 11 JAAR / REVELINO, 12 JAAR

BRIDGETTE, 13 JAAR / GIJS, 65 JAAR

Doe mee! Wil je ook meedoen aan de workshop Vertel Jouw Verhaal? Meld je dan aan via: www.oba.nl/ amsterdamvertelt Het maakt niet uit waar je bent. De Bijlmer is onderweg 52

Thuis altijd verandering mensen bomen Holendrecht meer agressie, ook veilig groen 53


ALINA, 11 JAAR / THEA, 66 JAAR

DIOSCAR, 12 JAAR / JAAP, 74 JAAR

GABRIËLLE, 12 JAAR / MARGREET, 73 JAAR

MICK, 12 JAAR / SUZAN, 65 JAAR

Thuis in Holendrecht voel ik me thuis en het is gezellig

In de Bijlmer heb je om elke hoek wel een vriend

In Reigersbos is het gezellig en leuk met heel veel variatie

Gein overal groen heeft schonere lucht ontmoeting andere culturen geeft vrijheid

JOANNA, 11 JAAR / REVELINO, 12 JAAR

BRIDGETTE, 13 JAAR / GIJS, 65 JAAR

Doe mee! Wil je ook meedoen aan de workshop Vertel Jouw Verhaal? Meld je dan aan via: www.oba.nl/ amsterdamvertelt Het maakt niet uit waar je bent. De Bijlmer is onderweg 52

Thuis altijd verandering mensen bomen Holendrecht meer agressie, ook veilig groen 53


Beeld en Taal

/obamsterdam

/obamsterdam

/obamsterdam

Kom je ook? Bij de OBA is altijd iets leuks te doen, voor kinderen van alle leef­tijden. Van jeugdtheater tot leuke workshops en van een creatief atelier tot voorleesuurtjes. Met 26 vestigingen is er altijd

een OBA bij jou in de buurt. Lid worden is gratis voor iedereen tot 19 jaar. Kom je ook? Volg ons online op www.oba.nl en www.oba.amsterdam.

De deelnemers zijn zelf veel aan het woord tijdens de NT2 (Nederlands als tweede taal) workshop Beeld en Taal. Het doel is de Nederlandse spreekvaardigheid te verbeteren, waarbij fotografie wordt ingezet om nieuwe woorden te leren. De museumdocent kijkt samen met de deelnemers naar de tentoonstelling van Foam in de OBA en bespreekt wat er te zien is. De deelnemers krijgen vervolgens de opdracht om samen de wijk in beeld te brengen en kiezen drie nieuw geleerde woorden bij hun zelfgemaakte foto’s. Bekijk op de volgende pagina’s hoe de groep Amsterdam Zuidoost in beeld heeft gebracht. 55


Beeld en Taal

/obamsterdam

/obamsterdam

/obamsterdam

Kom je ook? Bij de OBA is altijd iets leuks te doen, voor kinderen van alle leef­tijden. Van jeugdtheater tot leuke workshops en van een creatief atelier tot voorleesuurtjes. Met 26 vestigingen is er altijd

een OBA bij jou in de buurt. Lid worden is gratis voor iedereen tot 19 jaar. Kom je ook? Volg ons online op www.oba.nl en www.oba.amsterdam.

De deelnemers zijn zelf veel aan het woord tijdens de NT2 (Nederlands als tweede taal) workshop Beeld en Taal. Het doel is de Nederlandse spreekvaardigheid te verbeteren, waarbij fotografie wordt ingezet om nieuwe woorden te leren. De museumdocent kijkt samen met de deelnemers naar de tentoonstelling van Foam in de OBA en bespreekt wat er te zien is. De deelnemers krijgen vervolgens de opdracht om samen de wijk in beeld te brengen en kiezen drie nieuw geleerde woorden bij hun zelfgemaakte foto’s. Bekijk op de volgende pagina’s hoe de groep Amsterdam Zuidoost in beeld heeft gebracht. 55


56

Alice Darkwa

Saba Shaif

Hoop Verdriet Veiligheid

Kleur Vrouwelijk Vrolijk 57


56

Alice Darkwa

Saba Shaif

Hoop Verdriet Veiligheid

Kleur Vrouwelijk Vrolijk 57


58

Adjoa Appiah

Magdalene Boadu

Contrast Liggend Vrolijk

Gelijkheid Gezond Spiegel 59


58

Adjoa Appiah

Magdalene Boadu

Contrast Liggend Vrolijk

Gelijkheid Gezond Spiegel 59


60

Emmanuelle Odupitan

Estela Tromp

Blauw Kippenfokkerij Schoonheid

Wijk Detail Gebouwen 61


60

Emmanuelle Odupitan

Estela Tromp

Blauw Kippenfokkerij Schoonheid

Wijk Detail Gebouwen 61


62

Florence Koampah

Peachy Andulte

Rommel Mooi Zoeken

Tijd Wachten Natuur 63


62

Florence Koampah

Peachy Andulte

Rommel Mooi Zoeken

Tijd Wachten Natuur 63


Amsterdam Vertelt is een initiatief van Foam Fotografiemuseum Amsterdam en OBA. Amsterdam Vertelt brengt twee generaties in contact met kunst en cultuur, hun creatieve talenten én met elkaar. In vier Amsterdamse wijken maken buurtbe­woners kennis met fotografie en schrijven: twee kunstvormen die bij uitstek geschikt zijn om verhalen te vertellen. Amsterdam Vertelt heeft als doel nieuwe ontmoetingen in de Amsterdamse wijken te stimuleren. MEEDOEN? Ken jij bijzondere verhalen over je buurt en ben je nieuws­gierig naar je buurt­ genoten? Volg dan een van de workshops of masterclasses en werk mee aan een magazine over je wijk. Meld je aan via: www.oba.nl/amsterdamvertelt Alle programma’s zijn gratis en worden begeleid door professionele fotografen, schrijvers en (museum) docenten.

64

LOCATIES EN PERIODES Februari t/m april 2017: OBA Banne, Bezaanjachtplein 249 in Amsterdam Noord. Mei t/m juli 2017: OBA Slotermeer, Slotermeer 103 E in Amsterdam Nieuw-West. Augustus t/m oktober 2017: OBA Buitenveldert, Willem van Weldammelaan 5 in Amsterdam Zuid. Amsterdam Vertelt wordt ondersteund door The Art of Impact, Fonds voor Cultuurparticipatie, Fonds Sluyterman van Loo, Stichting RCOAK en Stichting Maatschappij tot Nut van ’t Algemeen (Amsterdam). Foam is vriend van Lang Leve Kunst. Amsterdam Vertelt Zuidoost kwam tot stand in samen­ werking met de deelnemers aan Amsterdam Vertelt, (museum) docenten, Manou van de Zande, Gita Hacham, Annegien van Doorn, stagiairs en vrijwilligers.

REDACTIE Sebastiaan van Avezaath, Thea Blijleven, Jaap de Boer, Kim Bron, Garance Camping, Maria Coenen, Chiel Fritz, Sophie van der Heijden, Anouk Huffels, Jessie van Iersel, Harrie Jansema, Ruud Meulmeester, Dorothée Ramaekers, Jan van Rhee, Maren Siebert, Reina de Smeth, Marloes van der Veen, Ilona Weiss, Manou van de Zande. FOTOGRAFIE PORTRETTEN EN WORKSHOPS Coco Plooijer FOTOGRAFIE COVER Frans Bungenaar QUOTE COVER Isedore Libretto ONTWERP Dominiek Kampman, Vandejong Creative Agency DRUK Wilco Art Books OPLAGE 750 Januari 2017

en


Met dank aan

Met dank aan

Adjoa Appiah

Denise Pontoan

Gino van de Put

Louis-Paul Cameron

Mick Kuijper

Roena Shahanaz Alamin

Alice Darkwa

Dioscar Avila Perdomo

Gita Hacham

Maaike Kila

Misha Rikkers

Ruby Melger

Alina Kaya

Emmanuelle Odupitan

Harrie Jansema

Madiha Saleem

Nils Kenninck

Ruud Meulmeester

Alvaro Conceicao dos Santos

Estela Tromp

Henk de Boer

Magdalene Boadu

Peachy Andulte

Sarief Guman

Ann Edo

Frans Bungenaar

Henny van Herpen

Magreet Kuhne

Peggy Balochie

Sebastiaan van Avezaath

Ann van Bekkum

Fred van Herpen

Ilona Weiss

Manou van de Zande

Pharrell Geremay

Soerajia Nabie

Annegien van Doorn

Florence Koampah

Inaaya Hayamahomed

Marleen van Veen

Rachel Owusu Asare

Suzan Engelbregt

Anthonia Ochala

Gabriëlle Nijman

Isedore Libretto

Maria Coenen

Rahul Singh

Suzan Janzen

Arjen Huisman

George van der Reijden

Jaap de Boer

Marion Schruyer

Raïsha Mounier

Thea Blijleven

Bente Bergmans

Gerard van Polen

Jan van Rhee

Marion Sint

Ramdas Sansaar

Tjitske Schukken

Bridgette Bala

Gerritje Nuisker

Joanna Asiedu

Marloes van Doorn

Renée van Marissing

Yvonne Saro

Chiel Fritz

Gijs van Deuren

Jolanda Nibte

Meredith Overman

Revelino Acton

Zineb Ameur


Zuidoost

Amsterdam Vertelt “Het water loopt je in de mond bij de aroma’s die uit de verschillende ramen komen. Een spontane groet of knikje is een bevestiging van een soort verbondenheid.” Isedore Libretto

is een initiatief van en

Profile for OBA Amsterdam

Magazine Amsterdam Vertelt Zuidoost  

Amsterdam Vertelt brengt twee generaties in contact met kunst en cultuur, hun creatieve talenten én met elkaar. In november 2016 maakten de...

Magazine Amsterdam Vertelt Zuidoost  

Amsterdam Vertelt brengt twee generaties in contact met kunst en cultuur, hun creatieve talenten én met elkaar. In november 2016 maakten de...

Advertisement