Page 1

Zuid

Amsterdam Vertelt


Met dank aan Abdel el Mourabet

Debjani Paul

Hawwa Ringma

Adebayo Benjamin

Derya Pekgoz

Helene Swierstra

Afsane Jami

Dorith van der Waerden

Helma Blankestijn

Ahmed el Menssi

Edan Murphy

Hendrika Groot

Alaa Altamr

Edgars Stunda

Ilona Kroner - Fatal

Albida Bautista

Ehsan(allah) Kheirandisch Badili

Iman Shaban

Anna Groot

Elisa Teeken

Irem Durmuskaya

Anton Groeneschey

Faas Musbach

Issam Abdulal

Arjen Frikkee

Farah Fathallah

Jan de Vries

Atilla Yalniz

Fulla Katalo

Jan van Spijker

Betsy Maris

Garance Camping

Janny Mulder

Carla de Jonge

Geerte van Beers

Jantje Jonkman

Charlotte Westenberg

Gerrie Hofmeijer

Jeannette van den Berg

Chiel Fritz

Giovanni Simon

Joe O’Brien

Clara Gonzalez-Carrion Sarrazin

Gretha Alsema

Kacper Bartosik

Corrie Streefkerk

Hanna Kabede

Kavin Shah

Daniel Khorram

Hannah Angeles

Kazuya Kaneko

DaniĂŤlle van Ark

Hans van Klaveren

Kefsang Dowadsang


Amsterdam Vertelt

Zuid


Content AMSTERDAM INTERNATIONAL COMMUNITY SCHOOL (AICS)

ST. NICOLAASLYCEUM

DE ZUIDAS

AMSTERDAM FOOTBALL CLUB

HERINGASTATE

OBA BUITENVELDERT TRAM 5

GIJSBRECHT VAN AEMSTELPARK

GELDERLANDPLEIN

p. 3 Verhalen in Beeld

p. 4 Nieuw-West in Kaart

p. 6 Foam & OBA

p. 8 Interview Stadsdeelschrijver

p. 10 Masterclass Schrijven

p. 24 Deelnemer Vertelt

p. 26 Kort verhaal: Parttime astronaut

p. 29 Collectie Foam

p. 37 Interview Stadsdeelfotograaf

p. 40 Masterclass Fotografie

p. 51 Deelnemer Vertelt

p. 54 Vertel Jouw Verhaal

p. 59 Maak zelf een Elf!

p. 60 Deelnemer Vertelt

p. 64 Beeld en Taal

1 2 3 4 5

4


Verhalen in Beeld Amsterdam Vertelt brengt verschillende generaties buurtbewoners in contact met kunst en cultuur én met elkaar. Het project is een initiatief van Foam Fotografiemuseum Amsterdam en OBA (Openbare Bibliotheek Amsterdam) en speelt zich af in vier Amsterdamse wijken. Na eerder al plaats te hebben gevonden in Reigersbos, Banne en Slotermeer, is Amsterdam Vertelt in september 2017 van start gegaan in OBA Buitenveldert. Het project heeft geresulteerd in dit prachtige magazine, met daarin de resultaten van het project, gemaakt in Zuid. De reizende collectie van Foam, met onder andere werk van Lorenzo Vitturi, Qui-Yang, Anne de Vries, Viviane Sassen en Sanne Peper diende ter inspiratie voor de deelnemers aan Amsterdam Vertelt. Jonge en oudere buurtbewoners werkten tijdens diverse workshops en masterclasses aan hun eigen creatieve talenten door de persoonlijke verhalen van de wijk in beeld te brengen. Jong en oud werkten ook samen tijdens het fotograferen en schrijven en bij het samenstellen van het magazine. De workshops werden begeleid door professionele docenten van Foam en OBA, fotograaf Daniëlle van Ark en schrijver Renée van Marissing. Veel kijk- en leesplezier! 5


Buitenveldert in Kaart PACE TALENINSTITUUT

ISSLOOT

A10

VU MEDISCH CENTRIUM

NIEUWE MEER SPORTCENTRUM AMSTELPARK

BOSBAAN

S108 AMSTERDAMSE BOS

Verschillende generaties buurtbewoners uit Zuid volgden masterclasses en workshops die plaatsvonden in OBA Buitenveldert. Vanuit hier werden veel bekende én onbekende plekken in de wijk bezocht, beschreven en gefotografeerd. De plattegrond geeft de plekken aan waar de foto’s en verhalen terug te vinden zijn. 6


LEEFTIJDEN DEELNEMERS

AMSTERDAM INTERNATIONAL COMMUNITY SCHOOL (AICS)

ST. NICOLAASLYCEUM

STATION ZUID

83

9

DE MERKELBACHSCHOOL

DE ZUIDAS AMSTERDAM FOOTBALL CLUB LEX VAN DELDENBRUG

HUIS VAN DE WIJK

HERINGASTATE

OBA BUITENVELDERT TRAM 5

AMSTELPARK GIJSBRECHT VAN AEMSTELPARK

GELDERLANDPLEIN AMSTELPARK TENNIS ACADEMY

S109 AMSTERDAMSE BOEKHANDEL

LEGENDA KOPKLAS AMSTERDAM WORKSHOP LOCATIE SAMENWERKINGSPARTNER FOTO LOCATIE LOCATIE UIT VERHAAL LOCATIE UIT ELF

7


FOAM Marloes Krijnen is oprichter en directeur van Foam sinds 2001.

V Amsterdam Vertelt is een project waarbij fotografie als middel wordt ingezet om buurtbewoners met elkaar te verbinden. Vanwaar deze keuze? A Wanneer je samen de wijk intrekt om een foto te maken, begrijp je beter hoe die ander de omgeving ziet. Dat is de kracht van fotografie: dat je je in de schoenen van een ander kunt begeven en je wereld direct een stukje groter wordt. Wij vinden het heel belangrijk hier gebruik van te maken, ook omdat we zien dat het werkt: het zelf fotograferen én praten over beeld brengt verschillende mensen dichter bij elkaar. 8

V Wat is de reden van een samenwerking met de OBA? A In de OBA vinden wij een partner die onze missie om zoveel mogelijk Amsterdammers op een actieve manier te laten genieten van kunst en cultuur als geen ander deelt. Dit doen wij beiden op een laagdrempelige, maar kwalitatief hoogstaande manier. Door onze krachten te bundelen kunnen we buurtbewoners uitdagen hun verhaal te vertellen, in tekst én beeld. Op die manier komen de missies van OBA en Foam perfect samen.


V Wat is de reden van een samenwerking met Foam? A De OBA wil niet alleen Amsterdammers inspireren om te blijven leren, maar ook reflectie en ontmoeting stimuleren. We doen dat heel graag door samen te werken met inspirerende en innoverende culturele en maatschappelijke instellingen. Foam is zo’n instelling: uitdagend en werkend op een internationaal niveau, maar tegelijker­tijd enorm betrokken bij de stad. Voor ons een ideale partner. V Waarom is het zo belangrijk om jongeren en ouderen met elkaar in contact te brengen?

A Amsterdam is een stad waar mensen niet met de rug maar met hun gezicht naar elkaar willen leven. Jong en oud komen elkaar al veel tegen op straat, maar het haastige leven zorgt ervoor dat ze steeds minder daadwerkelijk contact maken. En dat terwijl veel ouderen aangeven behoefte te hebben aan meer contact en jongeren vaak hun opa’s en oma’s moeten missen. Wij hebben in eerdere projecten gezien dat ze elkaar aanvullen, wanneer je ze laat samenwerken. Door de samenwerking wordt het onderlinge begrip versterkt en is er ruimte voor dialoog.

Martin Berendse is sinds 2014 directeur van de OBA.

OBA

9


RenĂŠe van Marissing

Stadsdeelschrijver Amsterdam Buitenveldert


Renée van Marissing (1979) is schrijver van romans, hoorspelen en (muziek)theater teksten. Daarnaast treedt ze vaak op met haar teksten, alleen of samen met anderen. Renée geeft les bij de Schrijversvakschool en Schrijfcursus Amsterdam. In september 2017 verscheen haar derde roman Parttime astronaut bij uitgeverij Atlas Contact.

bovenaan zat ik serieus verslag te doen van kindertoneelvoorstellingen. Al mijn buurtvriendjes zijn inmiddels verhuisd, maar mijn moeder woont nog in Buitenveldert en ik fiets steevast een paar keer per jaar via de Zuidas naar haar toe. V Wat hoop je dat deelnemers meenemen uit jouw Masterclass?

V Wat vond je van de Masterclass? A Heel erg leuk om te doen. Bijzonder hoe makkelijk jongeren en ouderen tot elkaar komen. Een gemeenschappelijk thema zoals ’Buitenveldert’ verbindt. Ik zie nu in de redactiebijeenkomst dat jongeren en ouderen aan elkaar vragen “O, zien we elkaar weer snel?”. Eigenlijk zou ik nog meer ruimte en tijd voor ontmoeting willen. V Hoe gaf je de Masterclass vorm? A Ik heb bijna 2 jaar geleden het format voor de Masterclass Schrijven ontwikkelt. Maar nu in de praktijk merkte ik dat het fijn is om te reageren op wat er gebeurt. Omdat mensen schrijven soms spannend vinden, wilde ik zorgen voor een veilige sfeer. Verder ben ik vooral bezig geweest om te inspireren. Tegelijkertijd is het zowel voor mij als de deelnemers flink aanpoten want in twee dagdelen moet er wel een kort verhaal klaar zijn. V Wat is jouw band met Zuid? A Ik ben er opgegroeid. Van mijn 6e tot mijn 19e woonde ik er. Ik bracht veel tijd in de bibliotheek door, die toen nog op het oude Gelderlandplein zat. Nu denk ik dat daar mijn liefde voor schrijven is ontwikkeld, want ik zat in de redactie van de kinderkrant van de bibliotheek. Met stoere schrijfboards met papierklem

A Ha, daar kan ik kort over zijn: dat ze kunnen schrijven! Dat hebben ze nu wel bewezen. V Wat vond je opvallend in deze Masterclass? A Er was duidelijk behoefte aan ontmoeting. Doordat iedereen zijn of haar tekst voorlas en een niet-leeftijdsgenoot hierop reageerde met wat die in de tekst herkende, droegen ze zelf bij aan die ontmoeting. In de teksten van ouderen werden bijvoorbeeld onzekerheden benoemd, die iedereen herkende. Verhuizen naar een nieuwe plek was zo'n onzekerheid. Veel van de jongeren in de groep zijn in een ander land geboren en pas kort in Nederland. Zij vragen zich af: ‘wat is mijn plek’, ‘voel ik me veilig’ of ‘hoe maak ik nieuwe vrienden?’ Net zoals de ouderen, die vanuit hun vertrouwde Nederlandse plek naar Buitenveldert verhuisden. V Wat heb je zelf geleerd van de deelnemers? A Schrijvers onderling bespreken hun teksten voornamelijk technisch. Ik vind het heel bewonderenswaardig hoe deze mensen zich openstelden en te zien op welke manier zij tot een tekst kwamen. Zoveel enthousiasme en dankbaarheid. Het dwingt respect af. Dat moest ik ook benoemen. Anders klopt het niet. www.reneevanmarissing.nl

“De jongeren vragen zich net als de ouderen af 'wat is mijn plek', 'voel ik me veilig' of 'hoe maak ik nieuwe vrienden?”

11


Masterclass Schrijven

Tijdens de Masterclass Schrijven worden op verhalende en creatieve wijze de mooiste herinneringen aan de buurt opgeschreven. Onder begeleiding van een professionele schrijver gaan de deelnemers aan de slag met verschillende technieken om hun schrijfvaardigheden te verbeteren en hun verhaal over de buurt op te schrijven. RenĂŠe van Marissing begeleidde hen tijdens dit individuele proces. Ontdek Zuid aan de hand van de korte verhalen van de buurtbewoners. 12


Buitenveldert, een goede beslissing Fietsend door Buitenveldert verdwaal ik. Alles lijkt op elkaar, veel dezelfde hoge flats met grijze balkons, meanderende straten met pleintjes en weer een zijstraat. Moet ik hier nu links- of rechtsaf. Geen idee en er is niemand te zien. Alleen auto’s razen voorbij. Van Slotermeer naar Buitenveldert. Ik verwacht meer invloed van de architect Van Eesteren. In Slotermeer is deze man een beroemdheid. Hij is ook de ‘groenvader’ van Buitenveldert. Hier toch maar rechtdoor, een lange laan met bomen aan beide zijden, de van Nijenrodeweg. Op goed geluk sla ik aan het einde linksaf en kom uit bij het Amstelpark. Dat ken ik nog van de Floriade in 1972. Daarachter stroomt de rivier de Amstel. Ik word blij van al dat groen. Maar wil ik hier wel wonen? Dáár veel kleurige mensen en hier veel oud en grijs, die kant ga ik natuurlijk ook op, maar het doet somberder aan.

Ik fiets door en ik zie een bekende straat en kom uiteindelijk weer bij mijn toekomstige woning aan. Peinzend sta ik naast mijn fiets en overweeg de voor’s- en tegen’s. De pluspunten zijn in de meerderheid. Het wordt verhuizen naar Buitenveldert. In de zes jaar dat ik hier nu woon heb ik de wijk enorm zien veranderen. Niet alles positief, maar het is minder saai dan ik dacht. Langzaamaan wordt de Zuidas toegankelijker en interessanter. Naast het ongemak van alle bouwputten zie ik ook de voordelen. Er wordt veel georganiseerd, waarbij het Huis van de Wijk en de OBA een grote rol spelen. Als ik vanuit het centrum naar huis fiets valt het na de drukke binnenstad op dat Buitenveldert nog relatief rustig is. Ik hoor de vogels fluiten, de bomen ruisen en ik ruik de vele bloemen in bermen en mooie parken. Buitenveldert, een goede beslissing. Door: Marian Boer, 72 jaar

“In de zes jaar dat ik hier nu woon heb ik de wijk enorm zien veranderen.” 13


De eerste keer dat ik bij Amstelpark Tennis Academy kom trainen Als ik door de lange gang loop, hoor ik een plof van een racket die een tennisbal raakt. Ik doe mijn tas iets anders op mijn rug zodat die beter op mijn schouders zit. Ik heb er moeite mee als de tas alleen maar de vloer schoonmaakt. Beter kan ik die op mijn rug dragen, ook al ben ik een beetje moe van de lange trein reis vanuit Almere. Hoe dichterbij ik kom, wordt het geluid hoger en mijn angst verandert in opwinding als ik een hoek omdraai en de trainer zie. Met veel nieuwe gezichten die mij aanstaren bij “Hey Simmo! Kom hier!”. Stefan de trainer schreeuwt, “Ben je klaar voor je eerste training?”. “Ja”, antwoord ik een beetje verlegen. “Goed, we kunnen beginnen”.

Na een korte introductie van de vele nieuwe gezichten beginnen we met een korte warming up en dan begint het plezier. Plotseling voel ik me levend en vol met vreugde, toen ik sloeg na de opslag en punt na punt maakte. Ik stond heel lekker te spelen en mijn service ging heel goed, want normaal ging dat niet zo goed. Zo snel als het training begon leek het alsof het al voorbij was. Dit was de eerste keer dat ik in de Amstelpark Tennis Academy ben opgeleid en nu nog steeds kom. Het was ook de eerste keer dat ik ooit in Buitenveldert kwam. Door: Simmo Martin Fogg, 12 jaar

“Plotseling voelde ik me levend en vol vreugde, toen ik sloeg en punt na punt maakte.”

De vertrouwde speeltuin Ik vlieg in de lucht. Mooie blauwe lucht, geen wolken. Zo'n gevoel heb ik. Maar eigenlijk ben ik aan het schommelen in een speeltuin. Niet zomaar een speeltuin, maar een vertrouwde speeltuin. Een hele grote speeltuin. Altijd heb ik het gevoel dat ik aan het vliegen ben als ik aan het schommelen ben. Mijn moeder vind dat ik teveel fantaseer. Dat is wel wat minder leuk. Ik kwam bijna elke dag in de speeltuin; een grote, een hele grote. Mijn huis is niet zo dichtbij. Ongeveer 10 tot 15 minuten met de auto. Mijn moeder brengt me er met de auto naar toe. Ik heb een zusje die 3 jaar jonger is dan ik. Ze heet Anna. Anna en ik vinden dit de fijnste plek die er bestaat. Het is heel groot en er zijn ook veel speeltoestellen. Dat is het fijne van deze speeltuin. Als je iets niet zo leuk vindt, kun je naar een ander speeltoestel

14

gaan en daar spelen. Vroeger kon ik er wel uren blijven. Mijn moeder kon gewoon even boodschappen gaan doen. Omdat ik de weg weet waar ze naar toe ging. Als er iets was, konden we snel naar mijn moeder gaan rennen. Zo vaak zijn we er al naar toe geweest. We zijn daar ook een keer om acht uur in de ochtend geweest en pas om zes uur ‘s avonds naar huis gegaan. We wilden er graag nog langer blijven. Mijn favoriete toestel is de schommel. Omdat je dan alles kunt vergeten. Zoals ik al zei fantaseer ik heel vaak. Ik kan van alles fantaseren. In een speeltuin met veel toestellen, kun je van alles fantaseren. Door: Ria Yamamoto, 12 jaar


Het Amstelpark Vandaag heb ik besloten om een wandeling te maken in het Amstelpark. Gewapend met mijn fototoestel ga ik op pad. Het Amstelpark is één van de locaties waar in 1972 de Floriade in Amsterdam is gehouden. Het is goed te zien aan de grote variatie van planten en bomen, met onverwachte hoekjes, een echte openbaring. Elk jaargetijde heeft zijn eigen charme. Het Gijsbrecht van Amstelpark verbindt het Amstelpark met het Amsterdamse bos. Ik wandel naar de achterste ingang van het Amstelpark. In de verte zie ik de molen en besluit erheen te gaan. Toeristen maken er, met veel “o” en “ach”, foto’s van. Verderop roep ik “wauw” bij het zien van het prachtig beeld van Rembrandt, in compositie met de molen. “Klik, klik”, ik maak een paar foto’s. De ingang is een poort die schuin opengeklapt is, prachtig. Elke poort is een kunstwerk, net als de Rode Brug. “Klik!” Overal is werk van diverse kunstenaars te zien. Ik maak een wandeling door de Rododendronvallei en geniet van de geurende bloemenzee, die elk jaar veel bezoekers trekt. Gewapend met fototoestellen, smartphone en schilderpalet trekken ze erop uit. ”Klik, klik.”

Je hoort de vogels fluiten, soms zie je een konijntje weghuppen. Bezoekers liggen op kleden in het gras, met hun lectuur en genieten van de natuur. “Klik.” Midden in een veld met koeien, staat een hoge paal met een ooievaarsnest. Kinderen genieten op de speelplaats, de kinderboerderij en het dierentuintje. “Klik, klik.” Bruidspaartjes laten hun mooiste dag op de gevoelige plaat vastleggen. Af en toe rijdt een treintje met bezoekers langs. In het Amstelpark is een “Vindplek”, voor gevonden voorwerpen en een “Boekenpaal”, voor het gratis lenen van boeken. “Klik”. De Buzzbench is gemaakt van riet en bamboe, als zitplaats voor bezoekers en nestmogelijkheden voor wilde bijen. Ik zie eendjes bij de grote vijver met twee fonteintjes. “Klik, klik.” Een crème-bruine eend zwemt enthousiast naar een half leeggelopen ballon die in het water ligt. Hij pikt erin, schudt zijn kopje en met een verontwaardigd “kwék” zwemt hij weg. Jammer, dat ik van hem slechts foto’s en geen filmpje heb gemaakt. Door: Norma Bouterse, 65 jaar

15


Station Zuid Ik heb altijd grote bewondering voor een station gehad. Het idee dat reizen ons helpt de wereld makkelijker te accepteren, maakt een station altijd aantrekkelijk voor me. Als een bewoonster van Buitenveldert ben ik vaker naar Station Zuid geweest.Vroeger moest ik een grote omweg maken om er te komen. Toen vond ik het enigszins depressief en bijna geĂŻsoleerd. De stilte van de omgeving werd soms onderbroken door de lichte voetstappen van de komende en de gaande reizigers. In de lichtdonkere sfeer van de hal stond ik alleen, om te beseffen hoe intens mijn lievelingsstation naar de levendige menselijke wereld verlangde. Maar ik merkte dat in recente jaren, Station Zuid zeer spontaan en levendig is geworden als een jong mens, en ik snapte meteen waarom. Het is enorm veranderd. Ik kan er urenlang staan om te zien hoe het station bijna iedere dag duizenden mensen van alle nationaliteiten groet. Ze komen hier en ze gaan verschillende richtingen op en het is grappig om

16

te zien dat ze haastig lopen met een onmisbaar attribuut: een mobiele telefoon. De reizigers, de diverse winkels op het stationsplein, het geluid van de gecombineerde voetstappen, de symfonie van verschillende kleuren, de bewegingen van de mensen, herkenbare en niet-herkenbare gezichten, de diverse talen die ze spreken tonen mij dat de wereld kleiner is geworden. Ik voel me gelukkig dat mijn geliefde station geniet van deze spannende vernieuwde wereld. Als ik van het groene, rustige Buitenveldert via de Lex van Delden brug naar Station Zuid loop, zie ik de imposante wolkenkrabbers, de sieraden van het drukke Station Zuid, voor me. Ik realiseer me meteen dat mijn station, hoe dan ook, als een wereldattractie voor de toekomstige generatie zal blijven groeien. De opmars van vooruitgang kan ik nooit stoppen of terugdraaien. Ik heb geen andere keus. Ik ga mee. Door: Debjani Paul, 76 jaar


Spanning In een pikdonkere winternacht fiets ik naar huis. Ik voel me zo rot en depri. Niemand is te vinden op straat, heel soms komt een fietser voorbij rijden. “Dat is logisch”, zeg ik tegen mezelf. Het is half vijf in de ochtend. Bij mij in Oud-Zuid is het nooit rustig, er zijn altijd mensen, de hele dag. Tot een half jaar geleden kwam ik nauwelijks in Buitenveldert. Nu kom ik hier één of soms twee keer per week. Ik fiets nu langs een groen bosachtig stukje. Het lijkt een eng stukje. Het is zo donker, er is niets te zien achter die struikjes. Ik fiets door terwijl ik in mijn gedachten bij ons gesprek ben. Ik heb eigenlijk een hele leuke en gezellige avond gehad. Lekker gegeten en een leuk gesprek of leuke gesprekken gehad. Als we bij elkaar zijn, kletsen wij lekker door. We kennen elkaar bijna een jaar van Nederlandse les. We lijken in vele opzichten op elkaar. Terwijl we uit heel verschillende werelden komen. Ik geniet altijd van onze gesprekken en bewonder hoe Kristina in het leven staat.

Zij gelooft sterk in positieve energie en zegt dat alles altijd goed komt. Zij geeft mij veel energie met haar houding. Maar ik weet niet waarom ik me naar en depressief voel als ik bij haar weg ben. Wat is dat? Waarom voel ik me zo verslagen? Soms denk ik dat zij naïef is, dat zit me dwars. Wat maakt het mij uit als zij ergens in gelooft? In mijn leven heb ik veel meegemaakt. Ik moest voor alles vechten en hard werken en ik heb nauwelijks iets bereikt. Hoe kan ik positief blijven zoals zij? Zij had ook geen makkelijk leven. Waar haalt zij die positiviteit vandaan? Misschien geeft zij mij een gevoel van falen. Misschien ben ik jaloers op haar. Kon ik ook maar zoals zij naar het leven kijken. Ik ben thuis. Ik zet mijn fiets op slot. Het is inmiddels vijf uur 's ochtends. Ik kruip in mijn bed met het dubbele gevoel van plezier en verslagenheid. Ik vraag me af wat ik met zo'n vriendschap moet doen. Door: Afsane Jami, 50 jaar

Van Amsterdammer naar multicultureel Ik zie zand, alleen maar zand. Hier en daar een blok saaie gelijke, bakstenen flats. Planken geven het pad aan naar noodwinkels en huizen. Ik zeul mijn fiets over de planken naar de flat. Jonge Amsterdammers met kinderwagens en kleine fietsjes kruisen mijn pad. Blije gezinnen die eindelijk een huis hebben gevonden. Ik zie dat de wijk groeit en groeit. De Floriade wordt een bloeiend en veel gebruikt park. Het Amsterdamse bos wordt een echt bos. De noodwinkels verdwijnen, het winkelcentrum vindt zijn vorm. Een tram en metro maken een verbinding met de binnenstad. Een nieuwe universiteit lokt jonge mensen naar de wijk. De eerste kleurrijke torens verschijnen op de Zuidas, strak, modern en uitdagend. De bevolking verandert. Er klinkt Engels, Marokkaans, Japans, Jiddisch en Turks in de wijk. De eerste bewoners zijn nu bejaarden. Buitenveldert zoekt zich een weg in de nieuwe tijd. Door: Gerrie Hofmeijer, 73 jaar

17


Van angst naar vriendschap Vlinders in mijn buik. Gedachten in mijn hoofd. Mijn bonzende hart die bijna uit mijn borst sprong. Mijn trillende handen. En… angst. Dat is wat ik voelde: angst. Ik was bang. Het was mijn eerste schooldag en ik durfde het klaslokaal niet in te lopen. Maar ik wist dat het moest. Dus ik haalde diep adem en ik ging het lokaal 2.12 in. Ik keek rond. Mijn hart bonsde nog harder. Bijna iedereen was er en iedereen zat naast elkaar.“Niet in paniek raken. Niet in paniek raken”, zei ik tegen mezelf. Ik liep naar de eerste rij van twee stoelen en zat naast het raam. Niemand zat naast mij. Ik voelde me zo alleen. Zo eenzaam. Zo… zo... bang. Bang dat niemand mij leuk zou vinden. Bang dat ik alleen zou blijven. De tijd ging heel snel voorbij en ik merkte niet eens dat het pauze was. Ik was klaar om alleen naar buiten te gaan en in een hoekje te zitten. Toen zei onze juf Helma tegen een paar meisjes achter mij: “Meiden, kom eens hier. Ga mee met Liza.” Ze kwamen dichterbij en begonnen met mij te praten.

18

Er kwam een glimlach op mijn gezicht. Ik was… blij. Blij dat ik vriendinnen gemaakt had. Ik voelde me thuis. De reden waarom ik me thuis voel in de Kopklas is omdat we uit andere landen komen en we niet zo goed in Nederlands zijn of misschien vanwege andere redenen. Op mijn oude school was iedereen heel goed in Nederlands en ik was de enige die geen Nederlands kon spreken en ik had bijna geen vrienden. Iedereen had beste vrienden of vriendinnen en ik was de enige die altijd alleen was. Daarom voelde ik dat hetzelfde zou gaan gebeuren in de Kopklas, maar ik had het fout. Iedereen was anders, maar ook hetzelfde tegelijkertijd. We konden heel goed met elkaar communiceren omdat wij elkaar begrepen. Nu heb ik heel veel vrienden en we lachen heel veel. Het is heel gezellig en ik ben blij dat ik hier ben gekomen. Door: Elizabeth Gerasenko, 12 jaar


De dag dat ik klaar was met mijn honderd briefjes Even bij de Albert Heijn kopiëren, dan ben ik klaar. Ik was klaar om ze in de brievenbussen te doen. Ik heb ze allemaal in het Engels geschreven omdat mijn moeder zei dat er veel buitenlanders in deze buurt wonen. Ik hoop dat iemand van de buurt me belt. Ik wil graag mensen met hun honden helpen, 's middags na school wil ik hun hond uitlaten. Ik hou heel veel van dieren. Mijn lievelingsdier is zelfs een hond! Na vier dagen heeft iemand mij gebeld. Het was een mevrouw van 89 jaar oud. “Ik wil je graag ontmoeten” zei ze. Met trillende handen en bonzend hart ging ik naar haar toe om haar voor het eerst te ontmoeten. Mijn moeder ging voor de zekerheid mee. De mevrouw had kort, bruinoranje haar. Ze had een blauw bloesje aan. We hebben daar een lekker kopje thee gedronken en een koekje gegeten.

De mevrouw had natuurlijk een hond, een Westie. Een Westie heeft een witte vacht, donkere oogjes, een zwarte neus, en puntige oortjes. Hij was 14 jaar oud, bijna 15. We spraken af hoeveel euro ze mij ging betalen. Ik had toen nog geen ervaring dus ik had geen idee hoeveel euro ik hiervoor zou krijgen. Ik heb aan mezelf beloofd dat ik 10% van het geld ga doneren aan arme kinderen in de Filipijnen die kanker hebben en misschien nog aan een andere organisatie. De hond uitlaten doe ik vier keer per week en ik vind mijn 'baantje' tot nu toe super leuk. Toen ik naar deze buurt verhuisde, dacht ik dat ik me zou vervelen want ik wil zo min mogelijk op mijn telefoon bezig zijn. Maar ik denk dat in deze buurt de mogelijkheden eindeloos zijn... Door: Hannah Angeles, 12 jaar

“Toen ik naar deze buurt verhuisde, dacht ik dat ik me zou vervelen want ik wil zo min mogelijk op mijn telefoon bezig zijn. Maar ik denk dat in deze buurt de mogelijkheden eindeloos zijn...” 19


Ontgoocheld Wie doet dat toch? Vanuit haar flat ziet ze vuilcontainers. Telkens staat er weer iets naast, te groot voor de container, zomaar neergezet in plaats van te lezen hoe je dat opgehaald krijgt. Ze is al eens wezen kijken of er ergens een adres op stond, zij heeft de gemeente gebeld, ze praat erover, hing anoniem een briefje in de lift, niks hielp! Zij is al in de tachtig. Wordt ze nu een zeurpiet? Ze wil niet steeds bozer worden, misschien positiever aanpakken, mijmert ze. Het moet anders, zij kijkt erop! De gemeente wil het ook. Dan valt haar oog op de nog ingepakte bos bloemen die ze gisteravond laat nog van haar vriendin kreeg. Zij had ze in de auto laten liggen bij haar bezoek en kwam ze nabrengen. Ze gaat een grote vaas opzoeken. Nee, nee! Ze krijgt opeens een idee, werpt een snelle blik naar buiten, gelukkig nog geen grofvuil bij de container. Aan de grote tafel schrijft ze op een dun kartonnetje met koeienletters: “Beste bewoner. Plaats a.u.b. geen spullen naast de container als het er niet in kan.

Lees de aanwijzingen wat u te doen staat en doe aldus. Als u dat opvolgt, mag u deze bos bloemen meenemen, als dank!” Het briefje op de bos bloemen, vlug via de lift de bloemen naast de container gezet. En het werkt, reeds drie dagen is het schoon bij de containers. Dan, die namiddag gaat haar voordeurbel. Het is de tijdelijke bewoner van drie etages hoger, ze kent hem nauwelijks, ze doet open. “Mevrouw”, zegt hij met een Engels accent, “met werk zit er hier op, ik vertrek weer en bied u graat dit boeket aan, u verdient het, u houdt de omgeving zo schoon, ik leer van u. Thanks!” Hij holt weg. Verbluft sluit ze haar deur. Ze kijkt sprakeloos naar de twee keer gegeven eigen bos bloemen. Ze bevrijdt ze uit het cellofaan, gooit de uitgebloeide weg en zet het kleine bosje op tafel in een vaasje dat daar nog staat. Ze werpt een blik naar buiten en moet hardop lachen, in haar eentje. Door: Wil Kruijswijk, 81 jaar

“Ze wil niet steeds bozer worden, misschien positiever aanpakken, mijmert ze.” 20


Mijn enge buurvrouw Met trillende handen en bonkend hart stond ik daar. Alles zag ik in slow motion. Recht voor me stond ze daar te schreeuwen. Haar haar was in de war en haar gezicht rood als een tomaat. Haar ogen waren zo groot dat je duidelijk kon zien dat ze iets van plan was. Het gebeurde allemaal een uur geleden. Ik was buiten met mijn vriendin. Mijn buurjongen kwam naar buiten en zei dat hij belletje trek ging doen bij onze enge buurvrouw. Ik waarschuwde hem, maar hij luisterde niet. Ik liep weg en ik zag hem wegrennen met mijn vriendin. Ik bleef lopen en keek achter me, ze kwam naar buiten en zodra ze me zag kwam ze aan

rennen met een boos gezicht en grote ogen. Ik bleef staan, ik kon niet denken. Ze liep de andere kant op en zodra ze zich omdraaide rende ik weg. Ik belde mijn vader en hij zei dat ik rustig moest blijven en naar huis moest komen. Dat deed ik, ik rende naar huis en belde aan. Mijn moeder deed open en ik rende mijn kamer binnen. Ik beloofde mezelf dat ik nooit meer naar buiten zou gaan met mijn vriendin, en dat deed ik ook niet. Door: Farah Fathallah, 13 jaar

21


Verhaal over de eerste woordenschattoets Woensdag ochtend. Ik werd wakker, ik dacht en toen gelijk ‘shit’ we hebben een woordenschattoets. Ga ik het goed doen, of ga ik het verprutsen, ik was echt bang ook al had ik geoefend. Maar toch waren die vragen er, het waren er heel veel. Ik ging mijn huis uit en stapte op mijn fiets. Het was mistig en zag bijna niets. Ik fietste en dacht en dacht. Ik deed heel veel tegelijk; denken, fietsen, stressen, vragen stellen en mijn vragen beantwoorden. Eenmaal op school, begonnen we met vijfenveertig minuten rustig lezen.

22

Ik las niet, maar ik dacht en dacht. Toen zei ze “vandaag hebben we een oefentoets, dus niet de echte.” De stress zakte maar de vragen bleven. De toets viel mee en de antwoorden klopte in mijn hoofd, maar ik was er niet zeker van of het ook echt klopte. Ik had gehoopt op een goed cijfer. Helaas ik kreeg een 1, maar meer dan de helft van de klas had een 1. Gelukkig was het geen echte toets. Door: Mohamed Yousoufi, 12 jaar


Wij begrijpen elkaar “Wij begrijpen elkaar” zei de schrijver Kees van Kooten tegen mij op 17 januari 2016 in De Amsterdamse Boekhandel aan de Buitenveldertselaan in Amsterdam Zuid. Hij had zojuist een lezing gehouden over zijn nieuwe boek Leve het Welwezen. Daarin beschrijft hij zijn ervaringen rond zijn hartoperatie in het ziekenhuis VUmc in Buitenveldert.

Dit komt omdat je iets hebt meegemaakt wat een enorme indruk heeft gemaakt, je emoties over elkaar heen tuimelen, maar vooral omdat je allemaal in hetzelfde schuitje zit. Je kunt aan familie en vrienden je verhaal kwijt en dat is fijn. Maar het zijn je medepatiënten die dezelfde ervaring hebben en kunnen aanvoelen wat je hebt meegemaakt.

Ik was achterin bij de rij van boekenliefhebbers aangesloten die hun boek door de schrijver wilden laten signeren. In februari 2015 had ik ook een hartoperatie ondergaan in datzelfde VUmc. Als je nog nooit in een ziekenhuis hebt gelegen is alles nieuw bij zo’n gebeurtenis. Uiteraard de operatie zelf en het bijkomen op de intensive care. Dat duurt naar verhouding relatief kort en daarna begint de herstelperiode.

Toen ik in de rij stond om mijn boek te laten signeren twijfelde ik of ik zou vertellen dat ik hetzelfde had meegemaakt als de schrijver en nog wel op dezelfde afdeling en hetzelfde ziekenhuis.

Wat mij vooral is opgevallen, is de omgang met de medepatiënten. Het is verbazingwekkend hoe snel je een band opbouwt met elkaar en hoe gemakkelijk je privé zaken met elkaar deelt en dat met mensen die je nog nooit hebt gezien. Steeds is er de uitwisseling van ervaringen en de vragen aan elkaar over hoe het zo is gekomen en hoe de ingreep is geweest.

Zat hij bij dit soort signeersessies nou te wachten op mensen die een persoonlijk verhaal gingen ophangen? Dat konden lange sessies worden dan. Maar omdat ik de laatste was en het ook niet heel druk was geweest, besloot ik het toch te vertellen. En toen merkte ik weer iets van de verbondenheid die ik ook in het ziekenhuis had ervaren. Hij vroeg met oprechte belangstelling naar mijn ervaringen en vertelde iets over de zijne. Tenslotte schreef hij in mijn exemplaar van het boek de rake zin ‘want wij begrijpen elkander.’ Door: Willem Konijn, 67 jaar

“Je kunt aan familie en vrienden je verhaal kwijt en dat is fijn, maar het zijn je medepatiënten die dezelfde ervaring hebben.” 23


Eerste dag op de Kopklas Werd ik wel wakker? Kon ik het aan? Ik was er klaar voor… De eerste dag op de kopklas. Nieuwe school, nieuwe kinderen, het leek of het allemaal opnieuw begon. Ik werd wakker, poetste mijn tanden en dacht na over de dag die ik nooit zal vergeten. Ik at mijn ontbijt. Kleedde me aan en vertrok. Zou ik wel een goeie indruk maken? Zal het gaan hoe ik het had gedacht? Teveel vragen die razendsnel door mijn kop stormden. Ik liep naar het metrostation en keek op mijn horloge. Is het nu al acht uur?! Kom ik niet te laat? Ik was enorm in paniek. Zal ik wel op tijd zijn? Toen de metro uiteindelijk kwam, wat uren leek te duren, stapte ik in en kwam aan op het station Van Boshuizenstraat en zag dat heel veel kinderen naar het CSB liepen. Ik kom vast laat!, dacht ik. Ik racete naar het CSB en was helemaal buiten adem. Al mijn energie nu al verspild? Ik zag de juf door het raam en alles om me heen leek tot stilstand te

komen... Ik ben te laat.., dacht ik. Ik racete door de school heen tot ik er was. Ik dacht dat ik de laatste was van alle kinderen, maar dat was niet het geval. Er waren nog kinderen op de trap aan het lopen. Mijn hartslag zakte naar beneden van opluchting. Toen ik de hand van de juf schudde dacht ik ‘net was ik opgelucht, maar nu... ik heb nog geen vrienden...’. Een paar kinderen zaten samen te kletsen, omdat ze elkaar al kenden. We vouwden een cardboard doos, waarin je al je schriften en werkboeken stopt. En we hebben gerekend en lekker gepraat. We maakten zelfs een groepsapp aan. Dat vonden we wel leuk. En zo ging mijn eerste dag op de kopklas. Wel ‘heel’ normaal zo’n een dag, toch? Door: Ahmed el Menssi, 12 jaar

“Ik zag de juf door het raam en alles om me heen leek tot stilstand te komen... ‘Ik ben te laat..’, dacht ik.” 24


Buitenveldert Daar ging ik dan naar Amsterdam hier geen bomen langs de straten alleen stenen en beton hoge huizen zonder tuinen met enkel een balkon dag en nacht geraas van auto’s nooit was het even stil wist niet of ik daar tegen kon maar ik woonde aan het water dat maakte heel veel goed Buitenveldert toch moest ook ik verhuizen waar wilde ik naar toe

had Amsterdam leren waarderen wilde ik naar Buitenveldert toe al die flats straten zo eender toch vond ik daar een huis overal staan bomen er is een park dichtbij en ook het Amsterdamse Bos woon ook niet ver van de rivier dit heb ik goed gekozen ik woon er met plezier Door: Janny Mulder, 76 jaar

25


Layba Vertelt,

DEELNEMER MASTERCLASS SCHRIJVEN Ik vond het leuk dat er niet alleen kinderen, maar ook oudere mensen aan de Masterclass Schrijven meededen. De kinderen denken veel over na over nu en de ouderen meer over vroeger, dat kan je mooi vergelijken met elkaar. Het is bijzonder hoe de ouderen over Buitenveldert denken. Zij kennen de buurt op 26

een andere manier, maar de buurt geeft ons wel hetzelfde gevoel. Voordat ik hiernaartoe kwam vond ik schrijven heel saai, maar door de tips van schrijver RenĂŠe en de samenwerking met de ouderen vind ik schrijven nu wel echt leuk!


Ron Vertelt,

DEELNEMER MASTERCLASS FOTOGRAFIE EN VERTEL JOUW VERHAAL Ik vond het een heel leerzaam project, vooral door de interactie met de kinderen en de andere deelnemers. Ik vond het interessant om te zien hoe jongeren kijken. Zij hebben een hele andere insteek en mening over een beeld. Zelf heb ik wel een scherpe blik, die ik tijdens de workshops

van Vertel Jouw Verhaal met Quinten probeerde te delen. Ik fotografeerde al veel, maar heb toch veel geleerd. Vooral door het onderwerp en de tips van museumdocent Nils en fotograaf DaniĂŤlle van Ark. 27


Parttime astronaut Geschreven door Renée van Marissing

Het is rustig in het museum, een doordeweekse ochtend. Ik kom hier vaak, weet wat waar hangt, door welke zalen ik met weinig interesse heen zal slenteren en voor welke werken ik stil zal blijven staan. Het geeft me een fijn gevoel dat ik me niet hoef te laten verrassen, dat ik niet overdonderd zal raken, tenzij ik dat uit eigen wil laat gebeuren. Ik loop naar boven, naar de eerste verdieping. The Beanery. De installatie van Edward Kienholz stelt een café voor, is ook een café, muziek, geroezemoes, mensen die aan tafeltjes zitten of aan de bar, de barkeeper die voorover gebogen over een krant aan de andere kant tegen de bar geleund staat. Vroeger kon je door het café heen lopen, door de voorkant naar binnen en via de achterkant weer naar buiten. We liepen achter elkaar aan, onze klas en de parallelklas, tijdens museumles. Zestig lagereschoolkinderen jakkerden achter elkaar door The Beanery, sommige lachend, sommige angstig, de meeste verveeld en onrustig. Nergens aankomen! Maar die achterkant is nu gesloten. Je kunt nog wel naar binnen, je kunt er rondkijken, maar dan moet je je omdraaien en via de ingang weer naar buiten lopen. 28

Voor een café is het niet groot, tweeënhalf bij een kleine zeven meter. Een groene luifel hangt boven de ingang. De mensen in het café, hun gezichten vervangen door klokken, behalve dat van Barney, de barman met zijn kale kop, bril en veelkleurige overhemd. Happy happy hour, tien over tien, een vrolijk deuntje, een geel bord achter de bar met in zwarte letters ‘fagots stay out’, de twee mannen die elk het woord ‘Bekins’ op de rug van hun overal hebben staan, een poedel op een barkruk, aangelijnd, een ander vrolijk deuntje, hard vrolijk deuntje, kabaal van stemmen, kabaalgeur ook, zwaar en muf. Ik las ergens dat het museum een speciale spray heeft, de geur voor The Beanery, hoe vaak die hierin wordt gespoten weet ik niet. De muziek komt uit een jukebox, met daarboven een ingelijste afbeelding van een clown. Een man met een blauw-wit gestreept overhemd heeft zijn hand op de jukebox gelegd, tussen zijn vingers een sigaret, hij gaat over de muziek. Totdat hij vertrokken is, kan niemand anders kiezen uit de singletjes in het apparaat. Hij heeft zijn fles bier en glas boven op de jukebox gezet, zijn territorium. William heet hij, denk ik. Billy voor vrienden, zijn vijanden


noemen hem Willy. ‘I own this place,’ probeert hij uit te stralen, met zijn autoritaire houding, zijn geforceerde overwicht. Verre van dat straalt hij uit, de man staat niet voor niks met zijn rug tegen de muur. Tegen de buitenmuur van het café liggen kranten in een rek, de Herald Examiner kopt ‘Children kill children in Vietnam riots’. Buiten woedt oorlog en ellende, binnen staan de hoofden in een freeze op happy hour, niemand hoeft ergens anders te zijn dan hier, op deze plek, waar het gespuis en het geweld buiten de deur worden gehouden en Gemütlichkeit wordt afgedwongen. Hier is het gezellig, eist Barney, en het kroegvolk geeft daar graag gehoor aan. Ik loop hier regelmatig naar binnen. Ik weet wie waar zit, ik ken de muziek. Bang ben ik niet meer voor de mensen zonder gezicht, maar het gevoel dat ik op mijn hoede moet zijn, blijft. Ik ga op de bovenste tree van de brede trap zitten, pak mijn telefoon en check de binnengekomen berichten. Een mail van Laura van Loon, een van de Hemelbestormers, de jonge beeldend kunstenaars die ik portretteer in een serie artikelen. Ze vraagt of de afspraak van morgen een uur verschoven kan worden. Het is prima, mail ik Laura terug. Ze heeft het gesprek een hele tijd afgehouden, maar omdat ze in eerste instantie ‘ja’ heeft gezegd op mijn verzoek onderdeel uit te maken van de groep geportretteerden, heb ik het aan haar overgelaten er eventueel de brui aan te geven. Maar nu heeft ze blijkbaar de kat lang

genoeg uit de boom gekeken, gelukkig, want ik wil haar er graag bij hebben. Haar werk intrigeert me en door de verhalen die over haar de ronde doen, ben ik benieuwd wat voor persoon ze is. De eerste drie portretten zijn de afgelopen drie zaterdagen gepubliceerd in de krant. Er staan er nog drie in de wacht en Laura van Loon en Daan Spek zijn de laatste twee die ik nog moet schrijven. Tot nu toe worden de stukken positief ontvangen en ook de Hemelbestormers zelf zijn enthousiast over het resultaat. Na een aantal vakpublicaties eindelijk weer een breder publiek, het bevalt me. Ook op de eerste verdieping, aan de andere kant van de trap; Martha – Sigmunds wife, geschilderd door Marlene Dumas. Het hoofd miniem schuin gehouden. Haar mond is bijna niet te zien, een grijze streep tegen een lichtgrijze achtergrond. Haar neus en de linkerkant van haar voorhoofd zijn karmozijnrood, net als de huid rond haar linkeroog. Het oog zelf okergeel met een wit-bruine pupil, fel, in tegenstelling tot het rechteroog dat flets is en diep in de oogkas ligt. Maar het is dat rechteroog dat mijn aandacht trekt. Beide ogen priemen, maar het rechteroog lijkt van verder weg te komen. Rond dit oog is de huid donkerder aangezet, donkergrijs, roestbruine vlekken. De pupil zit tegen het bovenste ooglid aan, toch kijkt ze recht vooruit en niet omhoog. Een man en een vrouw komen schuin voor me staan, ze kijken ook naar het schilderij. Hij heeft zijn handen in de zakken van zijn jas en zij heeft haar ene arm om de

“Bang ben ik niet meer voor de mensen zonder gezicht, maar het gevoel dat ik op mijn hoede moet zijn, blijft.”

29


zijne gehaakt en onder haar andere haar handtas. ‘Ja ja,’ zegt de man en dan lopen ze door naar de volgende zaal. Sigmunds wife. Geen Martha Bernays, of Martha Freud. Dumas heeft haar willen reduceren tot de vrouw van Sigmund, de vrouw van de grote man, de psycholoog, grondlegger van de psychoanalyse. Daar hang je dan, Martha, vrouw van. Wat vind je zelf van je portret, met je felle en je fletse oog, de rode accenten in je gezicht en je weggelaten mond? Je hoeft niks te zeggen, je kunt niks zeggen. Wees er maar trots op dat je onderwerp bent voor een meer dan levensgroot portret, dat Dumas jou heeft gekozen om een punt te maken. Ik vind je mooi, intrigerend, het wit in je hals, het grijs van je huid, de blouse of jurk die je aanhebt en die opgaat in de bruine achtergrond. Achter je hoofd een tekening. Dunne, scherpe lijnen. Is het een ster, een halo, een achtbaan? In je achterovergekamde haar, vermoedelijk in een knot gevangen of gevlochten, op je achterhoofd gedraaid en met spelden vastgezet, mengt het bruin van de achtergrond zich met het grijs van je huid. Je gezicht spreekt sterk, je kijkt me aan, doelgericht en liefdevol, maar als ik een moment wegkijk en vervolgens je blik opnieuw zie, vind ik die nu eerder verslagen, alsof je een niet te vermijden concessie hebt gedaan. Er zijn weinig vrouwen met een zichtbare adamsappel, maar jij en ik hebben er beiden een. Was will das Weib? Dumas, die, tot haar eigen irritatie, hoorde ik haar laatst in een televisieprogramma zeggen, vaak wordt aangekondigd als de bestverkopende vrouwelijke schilder ter wereld. Het is niet dat de vrouw een van de mannen wil zijn, het is ook niet dat de vrouw geen vrouw wil zijn. Wat is het dan? Is het dat de vrouw wil dat de mannen geen mannen zijn? Dat de mannen de vrouwen niet louter als vrouwen zien? Deze vrouw wil in haar werk aangesproken worden als kunstenaar. Deze vrouw is een schilder, een van de bekendste ter wereld. Misschien will das Weib helemaal niet zoveel, misschien wil de man dat das Weib van alles wil. Martha, wat is er aan de hand? Jou wordt de mond gesnoerd, dat heb ik van je man geleerd, om zulke conclusies te trekken. Je hebt geen stem, ik weet niet of die je is ontnomen (wanneer, door wie?) of dat je die 30

nooit hebt gehad. Maar wat je wel hebt zijn je ogen, die ogen die kijken en registreren en onthouden. Er zit zoveel in je hoofd, zoveel dat je hebt gezien en zoveel gedachten, het komt er alleen niet uit. Misschien dat je daarom zo groot geschilderd bent, dat Dumas heeft willen laten zien hoeveel ruimte jij in kunt nemen, ook zonder mond, ook zonder je eigen naam. Ineens zie ik iets anders in het schilderij. Martha – Sigmunds wife, een grijs portret waar over de linkerkant van het voorhoofd, het linkeroog en de neus een masker is geschoven, een Crimson rood satansmasker. Of is het geen masker, heeft de grijze huid zich hier teruggetrokken en plaatsgemaakt voor de ware aard van deze vrouw? Martha – Sigmunds wife is de duivel.

Het gebeurt voor je er erg in hebt. Je wordt verliefd, je reist, je krijgt samen een kind, het groeit op, je brengt het naar school, je gaat naar je werk. En ineens is er een kloof. Tussen jou en degene die het dichtst bij je staat. Geruisloos ben je jezelf en je plek in het geheel kwijtgeraakt. Hoe gaat zoiets in zijn werk? Dit is de vraag die Renée van Marissing zich stelt in Parttime astronaut (2017, Atlas Contact). Haarfijn ontleedt ze de verwijdering tussen een vrouw en haar man.


COLLECTIE FOAM Een belangrijk onderdeel van Amsterdam Vertelt is de reizende tentoonstelling van Foam met werken uit de eigen collectie. De tentoonstelling inspireert de deelnemers en daagt de kijker uit: vertelt een foto altijd hetzelfde verhaal, of kijken we allemaal anders? Welke invloed heeft de keuze van de fotograaf, voor een bepaalde compositie of een bijzondere belichting, op de kijker? En wat zegt dit over alle beelden die dagelijks op ons afkomen? 31


BERGTOP 01 (A PARAMOUNT PICTURE) SANNE PEPER De schemerige, korrelige foto’s van Sanne Peper brengen mysterieuze landschappen in beeld. Het doet denken aan een bevroren moment in een film; door de wazigheid van de foto lijkt er beweging in het beeld te zitten. Dit schept de verwachting dat er elk moment iets kan gaan gebeuren. De besneeuwde berg op de achtergrond wordt hierbij door de afsnijding van het beeld en de

32

donkere berg op de voorgrond benadrukt. De titel A Paramount Picture verwijst naar de beroemde filmstudio Paramount Pictures van wie het logo een niet bestaande bergtop is. Het niet in beeld brengen van de top van de berg en de titel van de foto, is een subtiele knipoog van Peper naar een denkbeeldige filmische wereld.


PINK LORENZO VITTURI Deze foto is onderdeel van een drieluik, we zien een vrouw met poeder en vier roze ijsbollen op haar gezicht. Samen met de andere beelden vormen zij portretten van een markt die, doordat hij in een opkomende wijk ligt, zijn unieke karakter dreigt te verliezen. De studio van kunstenaar Lorenzo Vitturi is om de hoek bij de levendige, multiculturele Ridley Road markt in Londen waar hij veel

materialen verzamelt. Wat hij daar verzamelt, beschildert hij, verandert hij van vorm en zo creĂŤert hij kleurrijke composities die het levendige en vergankelijke karakter van de markt verbeelden.

33


ZELFVERDEDIGING NO.1, UIT DE SERIE VOLGEL KAAL BOEK BUBBEL EMMER BAKSTEEN AARDAPPEL, 2014-2017 MÁRTON PERLAKI Op de foto zien we Elemér, horizontaal hangend in de lucht. Zijn hoofd wordt ondersteund door twee handen die van boven het kader in beeld verschijnen. Márton Perlaki vond zijn model Elemér op Facebook en voelde zich direct aangetrokken tot zijn mysterieuze voorkomen. Maar de foto roept veel vragen op: Wie is deze persoon?

34

Waarom houden de handen hem vast? En wie staat er buiten beeld: van wie zijn de handen? Wat de fotograaf met deze foto wil laten zien is dat een weergave van de werkelijkheid niets van die werkelijkheid zelf onthult. Het portret van Elemér is in handen van de fotograaf, maar zijn verschijning zegt niets over wie hij echt is.


35


BALANCEREN ORANJE, ROZE EN GEEL, 2008, QUI-YANG Fotograaf Qui-Yang geeft zijn foto’s een glossy finish die niet zou misstaan in een reclame. Het uitgebalanceerde beeld heeft iets heel aantrekkelijks, maar waarom eigenlijk? Zijn werk wordt gekenmerkt door het gebruik van heldere kleuren, verschillende texturen, een bijzondere compositie en een scherpe afsnijding van vormen. Ook toont hij de kijker het

36

fotografische proces door een deel van de studio te laten zien. Zo zijn studiolampen, filmschermen, stoelen en kabels een belangrijk onderdeel van de foto, waarmee de nadruk wordt gelegd op hoe foto’s niet altijd een toevallige momentopname zijn, maar soms juist een uitgedacht, geconstrueerd geheel.


GOLVEN VAN HET WEB, 2009 ANNE DE VRIES Zoals de naam van de serie impliceert, zijn de golven in de werken door Anne de Vries afkomstig van internet. Zijn werk weerspiegelt de invloed van het World Wide Web op de moderne visuele cultuur. De golven komen uit totaal verschillende contexten: van de wereldberoemde houtsnede van de Japanse Hokusai tot foto’s van totaal onbekenden. Hij combineert ze

tot collages waarin verschillende zeeĂŤn, achtergronden en eeuwen met elkaar versmelten. Op die manier maakt hij de mogelijkheid die het Web ons verschaft, om alles te combineren en samen te laten vloeien, zichtbaar.

37


CODEX, FROM THE SERIES PARASOMNIA, 2010, VIVIANE SASSEN Voor haar vrije werk reist Viviane Sassen regelmatig af naar Afrika, waar zij als kind enige tijd heeft gewoond. Ook deze foto werd in Afrika gemaakt, maar toont niet het beeld van het continent zoals we dat vaak zien in de media. Codex is een verrassend portret

38

van een man in een landschap, met over zijn gezicht een boek gevouwen. Als je goed kijkt zie je dat Sassen de man licht van onderen fotografeerde. Door dit standpunt lijkt de man heel statig en verwordt hij bijna tot een sculptuur.


DaniĂŤlle van Ark

Stadsdeelfotograaf Amsterdam Buitenveldert

39


Daniëlle van Ark (Schiedam, 1974) is fotograaf en beeldend kunstenaar. Ze studeerde in 2005 af aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag. In 2006 werd haar afstudeerserie over de New Yorkse kunstwereld getoond in Foam 3H. Van Ark fotografeerde voor diverse tijdschriften, zoals Vrij Nederland en NRC en heeft tentoongesteld in onder meer: Museum de Fundatie, de Oude Kerk, de Nederlandsche Bank en Museum van Loon. In 2012/13 heeft van Ark een residentie gedaan aan De Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam, waarna zij zich steeds meer op het gebied van beeldende kunst is gaan begeven.

het herkennen? Maar uiteindelijk heb ik het omgedraaid en ben ik puur vanuit het materiaal gaan werken. Andere thema’s die terugkomen in mijn werk zijn het verstrijken of bevriezen van de tijd, en vergankelijkheid. Dat wil ik benadrukken door het onderwerp op een andere manier uit te lichten. Dat zie je ook aan de beelden die ik nu maak, door een foto een kwartslag te draaien heb je opeens een hele andere wereld. Dat is een heel simpel gegeven en zo wilde ik de deelnemers ook naar fotografie laten kijken. Want als je op een andere manier dan gewoon recht naar de wereld kijkt, kun je V Waarom heb je meegedaan aan Amsterdam tot een heel interessant beeld komen. Vertelt? V Wat is jouw band met Buitenveldert? A Het project sprak me aan omdat er ouderen én jongeren aan meedoen. Oudere mensen A Mijn studio staat er in de buurt, maar zijn vaak heel geïnteresseerd, en hoewel ik kende de directe omgeving van OBA jongeren soms ongeïnteresseerd kunnen Buitenveldert nog niet. Ik was verrast door over komen, zag ik het als een uitdaging de diversiteit en de mogelijkheden om er om ook hen te motiveren! Gedurende de te fotograferen in de buurt: nieuwbouw, masterclass merkte ik dat de jongeren oudbouw, groen, winkelcentrum, steeds meer vragen gingen stellen en beter verschillende mensen. Ik zal er zeker nog wilden fotograferen. Dat je op die manier eens terug gaan om de wijk nog eens te een verschil kan maken, maakt het de bekijken! moeite waard om te doen. V Wat zou je de deelnemers mee willen geven V Welke opdracht gaf je aan de deelnemers over fotografie? van de Masterclass? A Alles is al een keer gedaan, maar niet A Het was de bedoeling dat de deelnemers door jou! Dat veel al wel eens gedaan is op een andere manier naar de dagelijkse kan demotiverend werken maar iedereen realiteit gingen kijken. Dat ze Buitenveldert kijkt toch weer anders en dat maakt je met andere ogen gingen bekijken. De fotografeerwerk uniek. Kortom, kijk niet leukste ontdekkingen doe je als je naar anderen, maar blijf dicht bij jezelf en onderwerpen op een frisse manier benadert. probeer je persoonlijkheid in de foto vast te Het is heel gemakkelijk om de dingen aan te leggen. nemen zoals ze zijn, maar als je dat juist niet doet kom je tot hele andere oplossingen. V Is dat ook iets dat terugkomt in je eigen werk? A Ja, ik werk de laatste tijd veel met bestaande materialen die ik op een andere manier benader dan gebruikelijk. Een van mijn laatste projecten bestaat uit werk, gemaakt van grote glasnegatieven uit 1915. In eerste instantie keek ik naar het beeld en dacht ik: wat staat er op, kan ik 40


Untitled (2017), uit de serie Remember… © Daniëlle van Ark

Untitled (2017) © Daniëlle van Ark

41


Masterclass Fotografie

In de Masterclass Fotografie leren de deelnemers de fijne kneepjes van het fotograferen van een professional. In Buitenveldert leerde fotograaf DaniÍlle van Ark de deelnemers op een andere manier kijken naar hun wijk. Hoe kun je iets alledaags op een bijzondere manier in beeld brengen? Met een camera trokken de deelnemers de wijk in. Zij zochten naar twee, unieke beelden die Buitenveldert tot in detail verbeelden. Daarbij werden zij uitgedaagd om verder te gaan en niet alleen te registreren, maar op zoek te gaan naar de artistieke kwaliteiten van de wijk. Bekijk de beste foto’s per fotograaf die gekozen zijn na gezamenlijk overleg en een uitgebreide reflectie op alle beelden. 42


“Contact… elke generatie doet het anders.” Betsy Maris

“Verliefd op Buitenveldert.” Hans van Klaveren

43


“Japanse prent.” Dorith van der Waerden

“Gestreept” Irem Durmuskaya

44


“Collage van VU.” Jan van Spijker

“Materiaal en constructie, reflecties en cirkels.” Miecke Oosterman

45


“Ik fotografeer al jaren in deze mooie wijk!” Anton Groeneschey

“Wachten op de bus” Charlotte Westenberg

46


“Dol op Buitenveldert, het is zo mooi groen!” Anna Groot

“Weerspiegeld” Mai van Esch

47


“Fietsen door de rust en het groen.” Hendrika Groot

“Twee keer hetzelfde” Sequoia Duker

48


“Verlegen, warm, nieuweling.” Debjani Paul

“Jong en oud geflitst” Elisa Teeken

49


“Futuristisch Buitenveldert” Kacper Bartosik

“Kijk omhoog!” Lizzy Brans

50


“Toch spannend Zuidas.” Ron van de Ven

“Spelen met de buurt” Sohna Sumbunu

51


“Prachtige parken in schreeuwend contrast.� Tom Stam

Dit is het vierde en laatste nummer in de serie van Amsterdam Vertelt magazines. Eerdere edities verschenen in: Reigersbos (Zuidoost), Banne (Noord) en Slotermeer (Nieuw-West). Bekijk ze allemaal online: www.oba.nl/amsterdamvertelt

52


Molly Vertelt,

DEELNEMER VERTEL JOUW VERHAAL De workshop vond ik ontzettend leuk en interessant, omdat ik hierdoor verschillende mensen heb kunnen ontmoeten. De samenwerking met de jongens van het St. Nicolaas Lyceum verliep dan ook erg goed. Nu ik minder mobiel ben ga ik niet zo veel naar buiten, maar door dit project kom ik mijn

huis weer uit! Ongeveer 50 jaar geleden heb ik hier een huis gekocht en ik heb de buurt zien veranderen. Eerst vond ik dat niet zo fijn en ging ik veel weg, maar nu ervaar ik de veranderingen als zeer positief.

53


Adebayo Vertelt,

DEELNEMER BEELD EN TAAL Door dit project heb ik de mogelijkheid gehad andere mensen te ontmoeten, bijvoorbeeld uit SyriĂŤ. Ik heb een grafische achtergrond, waarbij ik vaak tekende en fotografeerde. Tijdens de workshops kwamen alle herinneringen over het fotograferen weer terug! Zoals waar je rekening 54

mee moet houden: perspectief, kleur, licht en donker. Ik heb samengewerkt met Atilla. Die kende ik nog niet, terwijl hij vlak bij mij woont. Wij hadden veel verschillende ideeĂŤn die we dan samen uitwerkten. Ik ben heel dankbaar voor dit project.


Mila Vertelt,

DEELNEMER VERTEL JOUW VERHAAL Ik vond het heel leuk en interessant om met de oudere mensen samen te werken en foto’s te maken. Ik had al vaak een Elfje geschreven, maar nog nooit met een ouder iemand. Ik ga hier naar school en woon in een huis op de Zuidas, dus ik ken de buurt wel.

Ook hield ik al wel van fotograferen, maar de ouderen hebben een bepaalde fantasie en weten veel verhalen over de buurt die ze onder de workshop opeens gingen vertellen. En dat was heel leuk. 55


Vertel Jouw Verhaal

Tijdens de workshop Vertel Jouw Verhaal leggen twee gene­raties buurtbewoners hun eigen verhaal én dat van de ander vast in woord en beeld. Jongeren en ouderen gaan, na instructie van een museumdocent, in duo's met een camera op pad om de wijk in beeld te brengen. Door samen de buurt te fotograferen leren ze kijken met de blik van een ander. Tijdens de tweede les maken ze verder kennis met elkaar, door in tweetallen in gesprek te gaan over de buurt. Vervolgens schrijven ze een Elf, een gedicht van elf woorden. Leer de duo’s beter kennen aan de hand van hun beste Elfen en wijkfoto's! 56


HAWWA, 11 JAAR / CORRIE, 78 JAAR

KOEN, 13 JAAR / MOLLY, 81 JAAR

Thuis Harry Potter Carol, Poco, Tiffany ik knuffel met ze liefde

AFC voetbalwedstrijd spelen mijn team genoten samen lekker gezellig voetballen links!

ROMAN, 13 JAAR / PAULA, 68 JAAR

GIOVANNI, 11 JAAR / MARZI, 68 JAAR

Zuidas zomer, herfst samen of alleen fietsen wandelen slenteren luieren overweldigend

Bosbaan met plezier gezellig en fijn sporten bij sportschool Uilenstede leuk 57


MILA, 11 JAAR / MARZI, 68 JAAR

DERYA, 12 JAAR / CARLA, 78 JAAR

Zuidas wel gezellig maar beetje saai spelen, de hele dag leuk

Schoolsportveld ik was met mijn klasgenoten ik voetbalde met ze samen

LINA, 12 JAAR / ZOË, 11 JAAR / JAN, 83 JAAR

GIOVANNI, 11 JAAR / DEBJANI, 76 JAAR

Heringastate speeltuintje: picknick Mustafa, Salma, Betuul deuren langs: Sint Maarten actief

Amsterdam druk, maar rustig met vrienden gamen, de natuur in blijdschap

58


LEÓN, 14 JAAR / ANTON, 73 JAAR

ZOË, 11 JAAR / JAN, 83 JAAR

Buitenveldert de regen altijd weer alleen altijd op die fiets verschrikkelijk

Drakenstein bewonerscommissie voorzitten prettige contacten medebewoners ik en de woningcoöperatie tevreden

FAAS, 13 JAAR / HÉLÈNE, 77 JAAR

QUINTEN, 11 JAAR / RON, 69 JAAR

“Hier! Fotografeer dit!” zegt een vrouw met een brede grijns. Fantastisch

Rivier het regent hond, buurman Henk keken omhoog opzij vooruit Zorgvlied 59


LIAM, 14 JAAR / AFSANE, 50 JAAR

MYRIAM, 11 JAAR / CORRIE, 78 JAAR

Gelderlandplein ik krijg van Martin twee hartjes cadeau – in elkaar liefde

Amstelpark buurthuis Binnenhof Maria en Beate fietsen in de stad veilig

KLARA, 11 JAAR / LILIAN, 73 JAAR

ABDEL, 14 JAAR / WYTSKE, 65 JAAR

Buitenveldert is mijn grote speciale inspiratiebron. Het onderzoeken en spelen geweldig!

Terrasje met planten samen en genieten relaxen met mijn vriendje tweezitsbankje

60


Maak zelf een Elf! Ga 10 minuten in gesprek met een ander over zijn of haar lievelingskinderboek. Maak dan aan de hand van onderstaande stappen een Elf:

Stap 1 Wat was je favoriete leesplek toen je klein was? Vul 1 woord in.

Stap 3 Waar speelde het verhaal zich af? Vul 3 woorden in.

Stap 5 Welke emotie voelde je bij het boek? Vul 1 woord in.

Stap 2 Waarom was dit jouw lievelingsboek? Vul 2 woorden in.

Stap 4 Wat beleefde de hoofdpersoon? Vul 4 woorden in.

Stap 6 Lees je Elf hardop van boven naar beneden.

1 2 3 4 5

61


Gerrie Vertelt,

DEELNEMER MASTERCLASS SCHRIJVEN Ik zit zelf in een schrijfclub en heb tijdens de Masterclass Schrijven veel ideeĂŤn opgedaan die we daar ook kunnen gebruiken. Het was grappig om de verhalen van de anderen te horen. Iedereen schrijft op zijn eigen manier, alleen over de wijk of juist over een persoonlijke ervaring. De samenwerking met de jongere generatie die ik 62

uit het project haal vind ik heel waardevol, want een meisje vertelde me haar persoonlijke verhaal. Ik vond het fijn om voor haar een luisterend oor te zijn. Zij heeft thuis een andere cultuur, net zo als vele anderen in de wijk. Daar moeten we echt iets mee doen! Want het lijkt misschien een saaie wijk, maar er gebeurt zo veel!


León Vertelt,

DEELNEMER VERTEL JOUW VERHAAL Ik vond het project wel leuk, omdat ik met andere mensen naar buiten kon gaan. Normaal zitten we met veel meiden in één klas, maar nu konden we met alle acht jongens uit de klas meedoen aan deze workshop. Ik vond het fijn om elkaar een keer in een andere omgeving, dan op school te zien.

In de workshops heb ik samengewerkt met Anton, hij is een professionele fotograaf, dus ik heb veel van hem geleerd. Hij liet mij anders kijken en gaf me tips tijdens het fotograferen. Ik fiets hier iedere dag maar hij liet mij toch nieuwe plekken van Buitenveldert zien. 63


Giovanni Vertelt,

DEELNEMER VERTEL JOUW VERHAAL Ik vond het heel leuk om mee te doen, omdat ik leerde hoe ik met een fotocamera om moet gaan. Samen met de ouderen kon ik overleggen en daarna gingen we foto's maken. Hiervoor maakte ik alleen foto’s met een hele oude camera, maar nu weet ik waar je rekening mee moet houden; bijvoorbeeld liggend of staand kader, vogel- en 64

kikkerperspectief. De workshops hadden altijd een goede sfeer en het allerleukste vind ik dat ik straks in het magazine kom!


Debjani Vertelt,

DEELNEMER MASTERCLASS SCHRIJVEN EN BEELD EN TAAL Ik heb aan bijna alle programma’s mee gedaan, omdat ik het zo’n geweldig project vind! Het beste programma vond ik de Masterclass Schrijven, daar heb ik veel geleerd over hoe ik mijn verhalen beter kan opschrijven. Daarnaast vond ik de workshop Beeld en Taal fantastisch

want daar heb ik Rose ontmoet. Wij komen allebei uit India. In het begin was ze een beetje verlegen, maar nu vertelt ze me alles, alsof ik haar Indiase oma ben! De goede samenwerking tussen alle deelnemers zal ik nooit vergeten. Wie niet mee heeft gedaan, heeft echt iets gemist! 65


Beeld en Taal

De deelnemers zijn zélf veel aan het woord tijdens de NT2-workshop Beeld en Taal. Het doel is de Nederlandse spreekvaardigheid te verbeteren, waarbij fotografie wordt ingezet om nieuwe woorden te leren. De museumdocent kijkt samen met de deelnemers naar de tentoonstelling van Foam in de OBA en bespreekt wat er te zien is. De deelnemers krijgen vervolgens de opdracht om samen de wijk in beeld te brengen en kiezen drie nieuw geleerde woorden bij hun zelfgemaakte foto’s. Bekijk op de volgende pagina’s hoe de groep Amsterdam Zuid in beeld bracht.


Clara Gonzalez-Carrion Sarrazin

Tegels Afgesneden Brug 67


Kazuya Kaneko

Diepte Koud Recht 68


Issam Abdulal

Natuur (is) mooier (met) kinderen 69


Fulla Katalo

Help Mij Mama 70


Rahaf Alsermani

Grappig Cool rood Speciaal 71


Adebayo Benjamin

Verstoppen Rustig Sfeer 72


Roque Callejรณn Munoz

Begin Van Lente 73


Alaa Altamr

Griezelen Fantastisch Origineel 74


Mirรณ Miller

Glimmend Geordend Lekker 75


Atilla Yalniz

Lachen Leerzaam Kleurrijk 76


Tanishka (Rose) Kasbe

Herfst Vertrekken Vogels 77


Edan Murphy

Amsterdam Beste Plek 78


Imam Shaban

Levendig Serieus Heide 79


Teuntje Lambriex

Spannend Stoep Vierkant 80


Kavin Shah

PokĂŠmon Speelgoed Lijnenspel 81


Mila Bulthuis

Oerwoud Bos Bladeren 82


Yam Firhi

Kinderboekenweek Griezelig Heks 83


Viraj Rao

Weerspiegeling Lachen Blauw 84


Hanna Kabede

Mooi Bijzonder Verschillend 85


Mohamad Almkhlef

Standbeeld Grappig Rennen 86


Arjen Frikkee

Pittig Gezond Knalkleuren 87


Edgars Stunda

Herfst Natuur Water 88


Kefsang Dowadsang

Hekje Hip Lantarens 89


Mohammed Nayyef

Koude Herfst Bladeren 90


Mohamed Alyousef

Grappenmaker Geschrokken President 91


Rianna Nikhade

Linten Georganiseerd of sorteren Kleuren 92


Debjani Paul

Onder Moeders Paraplu 93


Amsterdam Vertelt is een initiatief van Foam Fotografiemuseum Amsterdam en OBA. Amsterdam Vertelt brengt twee generaties in contact met kunst en cultuur, hun creatieve talenten én met elkaar. In vier Amsterdamse wijken maken buurtbewoners kennis met fotografie en schrijven: twee kunstvormen die bij uitstek geschikt zijn om verhalen te vertellen. Amsterdam Vertelt heeft als doel nieuwe ontmoetingen in de Amsterdamse wijken te stimuleren.

Amsterdam Vertelt wordt mede mogelijk gemaakt door The Art of Impact, FNO, Fonds voor Cultuurparticipatie, Fonds Sluyterman van Loo, Stichting RCOAK en Stichting Maatschappij tot Nut van ’t Algemeen (Amsterdam). Foam is vriend van Lang Leve Kunst. Foam wordt ondersteund door de BankGiro Loterij, De Brauw Blackstone Westbroek, Delta Lloyd, Gemeente Amsterdam, Olympus en de VandenEnde Foundation.

Amsterdam Vertelt Zuid kwam tot stand in samenwerking met Meer informatie: www.oba.nl/amsterdamvertelt de deelnemers aan Amsterdam Vertelt, (museum)docenten, Daniëlle van Ark, Renée van Dit is het vierde en laatste Marissing, Manou van de nummer in de serie van Amsterdam Vertelt magazines. Zande, stagiairs en vrijwilligers. Eerdere edities verschenen in: Reigersbos (Zuidoost), Banne (Noord) en Slotermeer (Nieuw-West).

REDACTIE Geerte van Beers, Adebayo Benjamin, Mila Bulthuis, Garance Camping, Sophie van der Heijden, Gerrie Hofmeijer, Layba Hussain, Nils Kenninck, León Mansvelder, Renée van Marissing, Debjani Paul, Giovanni Simon, Molly Soleman, Marit Turk, Reina de Smeth, Ron van de Ven, Mirjam Wammes, Eric van der Zwet FOTOGRAFIE Coco Plooijer FOTOGRAFIE COVER Ron van de Ven QUOTE COVER Hannah Angeles ONTWERP Dominiek Kampman, Vandejong Creative Agency OPMAAK EN INFOGRAPHIC Eric van der Zwet, Marit Turk, Ella Wortmann, Studio Kordaat DRUK Wilco Art Books OPLAGE 750 November 2017 © Foam / OBA

94

en


Met dank aan Klara Stavrov

Mila Bulthuis

Ron van de Ven

Koen Groothuis

Miró Miller

Roman Sabajo

Layba Hussain

Mohab Alkatmeh

Roque Callejón Munoz

León Mansvelder

Mohammed Nayyef

Ruth van Vuure

Liam Jurgens

Mohamed Yousoufi

Semhar Medhanie

Lilian Rotteveel

Mohamed Alyousef

Sequoia Duker

Lina Belkassem

Mohanad Almkhlef

Simmo Martin Fogg

Liza Gerasenko

Molly Soleman

Sohna Sumbunu

Lizzy Brans

Myriam Coppen

Tanishka (Rose) Kasbe

Maaike van den Bosch

Nils Kennink

Teuntje Lambriex

Mai van Esch

Norma Boutersen

Tom Stam

Manou van de Zande

Nynke Schiphof

Viraj Rao

Marian Boer

Paula Ransdorp

Wikke Olivier

Marie-Eline Vervoort

Quinten Bos

Wil Kruyswijf

Martijn Companjen

Rahaf Alsermani

Willem Konijn

Marzi Sales

Renée van Marissing

Wytske Schuitemaker

Miecke Oosterman

Ria Yamamoto

Yam Firhi

Mila Bryant

Rianna Nikhade

Zoe Li


“Toen ik naar deze buurt verhuisde, dacht ik dat ik me zou vervelen. Maar ik denk dat in deze buurt de mogelijkheden eindeloos zijn...� Hannah Angeles

is een initiatief van en

Profile for OBA Amsterdam

Amsterdam Vertelt Zuid  

Amsterdam Vertelt brengt verschillende generaties buurtbewoners in contact met kunst en cultuur én met elkaar. Het project is een initiatief...

Amsterdam Vertelt Zuid  

Amsterdam Vertelt brengt verschillende generaties buurtbewoners in contact met kunst en cultuur én met elkaar. Het project is een initiatief...

Advertisement