Page 1

Nieuw-West

Amsterdam Vertelt

“...als ik aan die pionierstijd terugdenk, voel ik het zand weer in mijn oren kriebelen.� Loes Raymakers

is een initiatief van en

245544 FOAM_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_OS.indd 1

26-06-17 12:04


Met dank aan

Met dank aan

Abbe Alahyane

Dyantho Riley

Irene Pessy

Lishe Los

Mirjam Wammes

Abdelkader Benali

Eden Angesom Kidane

Irene Wolfferts

Loes Raymakers

Naoufal Abri

Alicia de Oliveira de Matos

Esma Cetin

Jaelhy van Pardo

Maaike van den Bosch

Nico Brouwer

Arie van Genderen

Eveline Bartens

Jeannet van Vliet

Maarten Tromp

Nils Kenninck

Ayca Akyurek

Fatima Akhechaa

Joke van Dijk

Mahamadou Bah

Nisrine el Allachi

Bep Schulp

Gรถkhan Aksoy

Joke Veldkamp

Manou van de Zande

Omar Uahdani

Seema Rani

Carel Lentz

Haitam el Youssfi

Jolanda Vagevuur

Marga de Vos

Mevrouw Peters

Sufyaan Khan

Chiel Fritz

Helena de Jong

Josephine Schaper

Maria Edith Pineda Rincon

Punit Sandhu

Youssra el Haddouchi

Concetta Vitelli

Hennie Woudstra

Karel Lemstra

Marianne Asman

Rafi Asmussen

Cor van Vlijmen

Hichem Akalai

Karima Chakour

Marleen van Veen

Rianne Timmers

Corry Willemsen

Hilke Verkaik

Karunavathy Lankanathan

Martin de Rijk

Ronald Pessy

Danil Oskar

Ingrid van Merwijk

Kristen Valdez

Meredith Overman

Rose van Dongen

Dounia Haddad

Irem Celebi

Lia Pin

Mieke Taekema

Ruud van Ooij

245544 FOAM_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_OS.indd 2

Safae Boukhrouf Sagal Abdi Samira Tamalout Sandra Akkerman

Yvonne Gรถrges Zair Zaki Zamira Jonker Zhian Albarwari 26-06-17 12:04


Amsterdam Vertelt

Nieuw-West FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 1

26-06-17 11:54


Content N200

SLOOTERMEERSCHOOL

EENDRACHTSPARK

MARKTWINKELCENTRUM

OBA SLOTERMEER DE HONINGGRAAT

TR GEBRANDYPARK

PRAKTIJKCOLLEGE HET PLEIN

TRAM 14-7

S2017

p. 3 Verhalen in Beeld

p. 4 Nieuw-West in Kaart

p. 6 Foam & OBA

p. 8 Interview Stadsdeelschrijver

p. 10 Masterclass Schrijven

p. 22 Deelnemer Vertelt

p. 24 Kort verhaal: Naar het ziekenhuis

p. 27 Collectie Foam

p. 35 Interview Stadsdeelfotograaf

p. 38 Masterclass Fotografie

p. 45 Deelnemer Vertelt

p. 48 Vertel Jouw Verhaal

p. 53 Maak zelf een Elf!

p. 54 Deelnemer Vertelt

p. 56 Beeld en Taal

1 2 3 4

2

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 2

26-06-17 11:54


Verhalen in Beeld Amsterdam Vertelt brengt verschillende generaties buurtbewoners in contact met kunst en cultuur, én met elkaar. Het project is een initiatief van Foam Fotografiemuseum Amsterdam en OBA (Openbare Bibliotheek Amsterdam) en speelt zich af in vier Amsterdamse wijken. Naar eerder al plaatsgevonden te hebben in Reigersbos en Banne, is Amsterdam Vertelt in mei 2017 van start gegaan in OBA Slotermeer. Het project heeft geresulteerd in dit prachtige magazine, met daarin alle resultaten, gemaakt in Nieuw-West. De reizende collectie van Foam, met onder andere werk van Richard Mosse, Raphaël Dallaporta, Daniëlle van Ark en Peter Puklus diende ter inspiratie voor de deelnemers aan Amsterdam Vertelt. Jonge en oudere buurtbewoners werkten tijdens diverse workshops en masterclasses aan hun eigen creatieve talenten door de persoonlijke verhalen van de wijk in beeld te brengen. Samen vormden ze ook de redactie van dit magazine. De workshops en de redactievergadering werden begeleid door professionele docenten van Foam en OBA, fotograaf Maarten Tromp en schrijver Abdelkader Benali. Veel kijk- en leesplezier! 3

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 3

26-06-17 11:54


Slotermeer in Kaart A5

N200

A5

PARK DE KUIL

VOLKSTUINPARK DE EENDRACHT

Verschillende generaties buurtbewoners uit Nieuw-West volgden masterclasses en workshops die plaatsvonden in OBA Slotermeer. Vanuit hier werden veel bekende ĂŠn onbekende plekken in de wijk bezocht, beschreven en gefotografeerd. De plattegrond geeft de plekken aan waar de foto's en verhalen terug te vinden zijn. 4

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 4

26-06-17 11:54


LEEFTIJDEN DEELNEMERS

10

96

PLEIN 40-45

DE BRETTEN N200

SLOOTERMEERSCHOOL

EENDRACHTSPARK

MARKTWINKELCENTRUM TRAM 14-7

OBA SLOTERMEER DE HONINGGRAAT

GEBRANDYPARK

PRAKTIJKCOLLEGE HET PLEIN

TRAM 14-7

S2017

SLOTERPARK

SLOTERPLAS

LEGENDA WORKSHOP LOCATIE

DE SCHUTSE

SAMENWERKINGSPARTNER

FOTO LOCATIE

LOCATIE UIT VERHAAL

LOCATIE UIT ELF

5

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 5

26-06-17 11:54


FOAM Marloes Krijnen is oprichter en directeur van Foam sinds 2001.

V

A

Amsterdam Vertelt is een project waarbij fotografie als middel wordt ingezet om buurtbewoners met elkaar te verbinden. Vanwaar deze keuze? Wanneer je samen de wijk intrekt om een foto te maken, begrijp je beter hoe die ander de omgeving ziet. Dat is de kracht van fotografie: dat je je in de schoenen van een ander kunt begeven en je wereld direct een stukje groter wordt. Wij vinden het heel belangrijk hier gebruik van te maken, ook omdat we zien dat het werkt: het zelf fotograferen én praten over beeld brengt verschillende mensen dichter bij elkaar.

V

Wat is de reden van een samenwerking met de OBA?

A

In de OBA vinden wij een partner die onze missie om zoveel mogelijk Amsterdammers op een actieve manier te laten genieten van kunst en cultuur als geen ander deelt. Dit doen wij beiden op een laagdrempelige, maar kwalitatief hoogstaande manier. Door onze krachten te bundelen kunnen we buurtbewoners uitdagen hun verhaal te vertellen, in tekst én beeld. Op die manier komen de missies van OBA en Foam perfect samen.

6

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 6

26-06-17 11:54


V

Wat is de reden van een samenwerking met Foam?

A

De OBA wil niet alleen Amsterdammers inspireren om te blijven leren, maar ook reflectie en ontmoeting stimuleren. We doen dat heel graag door samen te werken met inspirerende en innoverende culturele en maatschappelijke instellingen. Foam is zo’n instelling: uitdagend en werkend op een internationaal niveau, maar tegelijkertijd enorm betrokken bij de stad. Voor ons een ideale partner.

V

Waarom is het zo belangrijk om jongeren en ouderen met elkaar in contact te brengen?

A

Amsterdam is een stad waar mensen niet met de rug maar met hun gezicht naar elkaar willen leven. Jong en oud komen elkaar al veel tegen op straat, maar het haastige leven zorgt ervoor dat ze steeds minder daadwerkelijk contact maken. En dat terwijl veel ouderen aangeven behoefte te hebben aan meer contact en jongeren vaak hun opa’s en oma’s moeten missen. Wij hebben in eerdere projecten gezien dat ze elkaar aanvullen, wanneer je ze laat samenwerken. Door de samenwerking wordt het onderlinge begrip versterkt en is er ruimte voor dialoog.

Martin Berendse is sinds 2014 directeur van de OBA.

OBA

7

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 7

26-06-17 11:54


Abdelkader Benali

Foto door Coco Plooijer

Stadsdeelschrijver Amsterdam Nieuw-West FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 8

26-06-17 11:54


Abdelkader Benali werd in 1975 geboren in Ighazzazen, Marokko. Hij woonde vanaf zijn vierde jaar in Rotterdam Schiebroek, verhuisde in zijn studietijd naar Leiden en later naar Amsterdam. Hij is een fervent hardloper. Benali is schrijver van vele romans, poëzie en essays. Hij schreef en won prijzen voor o.a. De Langverwachte en De stem van mijn moeder. In de zomer van 2016 was hij ook te zien in zijn reis- en kookprogramma Chez Benali. V A

V

Is Nieuw-West een plek die jou inspireert, en wat is jouw band met dit stadsdeel?

A

Nieuw-West is een van de meest dynamische stadsdelen van Amsterdam. Alles loopt en leeft er kriskras door elkaar. Er is veel groen maar ook veel stedelijke architectuur. De gemengde bevolkingssamenstelling maakt het af. Omdat het zo groot is, valt er altijd wel iets nieuws te ontdekken.

V

Wat hoop je dat deelnemers meenemen uit deze masterclass?

A

Niets is zo belangrijk voor beginnende schrijvers, als over de drempel van de terughoudendheid geholpen te worden en het gevoel te krijgen dat je mag schrijven. Ik hoop dat ik een positieve bijdrage heb kunnen leveren.

Wat vond je van de Masterclass? Geweldig om de inzet van de beginnende schrijvers te zien. En een uitdaging van mij om ze zo te prikkelen dat ze boven hun kunnen gaan schrijven. Tegelijkertijd heb ik door de gesprekken en interactie veel meegekregen over Nieuw-West, met name de pioniersgeest van de eerste inwoners, de anekdotes die mensen meemaken en de huidige stand van zaken. Heel herkenbaar en heel persoonlijk verteld.

V

Hoe gaf je de masterclass vorm?

A

Belangrijk voor mij is de beginnende schrijvers te laten denken in “beelden,” omdat beelden emoties en symbolen dragen die we dan weer kunnen vertalen naar verhalen. Ik heb een paar prikkelende vormen verzonnen en ben daarmee aan de slag gegaan. Ook hier ging het mij vooral om de interactie.

Dit najaar gaan Benali en harpiste Lavinia Meijer samen het theater in. In Brief aan mijn dochter, gebaseerd op Benali’s gelijknamige autobiografische roman uit 2016, brengen zij literatuur en muziek samen. www.abdelkaderbenali.nl

“Niets is zo belangrijk voor beginnende schrijvers, als over de drempel van de terughoudendheid geholpen te worden.” 9

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 9

26-06-17 11:54


Masterclass Schrijven

Tijdens de Masterclass Schrijven worden op verhalende en creatieve wijze de mooiste herinneringen aan de buurt opgeschreven. Onder begeleiding van een professionele schrijver gaan de deelnemers in de stadsdelen aan de slag met verschillende technieken. Ze verbeteren hun schrijfvaardigheden en schrijven een persoonlijk verhaal over de buurt. Abdelkader Benali begeleidde de deelnemers in Nieuw-West tijdens dit individuele proces. Ontdek het stadsdeel aan de hand van de korte verhalen van de buurtbewoners. 10

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 10

26-06-17 11:54


Nieuw-West, kleinkinderen en kaas Drie onderwerpen die niets met elkaar te maken hebben. Zo lijkt het. Maar soms liggen de zaken anders dan op het eerste gezicht lijkt. Om te beginnen woon ik in Nieuw-West, maar wel op een unieke plek. In het oude dorp Sloten om precies te zijn. Met heel veel plezier, al 29 jaar. Zes jaar geleden zijn mijn vriendin en ik begonnen met het oppassen op kleinkinderen. Eerst ÊÊn, daarna twee en vervolgens, tot de dag van vandaag, wisselende combi’s. Vijf kleinkinderen hebben we inmiddels. Een van de mooie dingen die samenhangen met dit oppaswerk is dat je de periode van het opvoeden van je eigen kinderen herbeleeft. De mooie en de minder mooie kanten. En dan nu de kaas. Het oppassen op heel kleine kinderen is relatief VLPSHOÀHVMHVFKRQHOXLHUVODDSMHNQXIIHOHQGDW is het dan wel zo’n beetje. Maar, kleintjes worden groter en dan moeten er andere dingen gebeuren. Een spelletje, boekje lezen, een wandeling en meer van dat soort zaken. Een van de wandelingen bracht ons eens bij de kaasboer in Sloten. Dit was een echte zelfkazende boer die kaas maakte van melk van andere boeren. Dat ging een aantal jaren goed, tot een wetswijziging het verkazen van melk van collega-boeren verbood.

De kaasboer werd kaashandelaar. Het is nu een goed lopende handel met kaas en andere boerderijproducten. Voor de kleinkinderen is het wekelijkse uitstapje naar de kaasboerderij inmiddels een must. Zelfs voor de kleinzoon die geen kaas lust en op een van de bezoeken, waarbij de kaasboer de kinderen altijd trakteert op een stukje kaas, heel bescheiden vroeg of hij misschien een stukje worst kon krijgen. Na de kaas gaan we altijd naar de paardjes. De boerderij is door de dochter van de kaasboer uitgebreid met een bescheiden manege met pony’s en paarden. Als de paarden en pony’s op stal staan wordt het spannend. De loopruimte tussen de paardenboxen is vrij smal en paarden zijn nieuwsgierig. Dus zijn er grote koppen en lange tongen die wel erg dichtbij komen. Maar dan is er een stoere opa die de kinderen beschermt (denken ze). En dan snel verder naar de kleine pony’s die zich graag laten aaien. Ook de kippen, konijnen en de geit worden uitgebreid bekeken. Dan is het weer tijd om naar huis te gaan. Met kaas, eieren en wat fruit. En nog steeds in Nieuw-West, met kleinkinderen en kaas. Door: Arie van Genderen, 71 jaar

“Een van de mooie dingen die samenhangen met dit oppaswerk, is dat je de periode van het opvoeden van je eigen kinderen herbeleeft.� 11

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 11

26-06-17 11:54


Mijn tweede dag in Holland In het jaar 1982 land ik op Schiphol. N., een vriend van mijn vader haalt het gezin op. Wij komen aan in een huis dat grenst aan de Slotervaartse Postjesweg. Het is doodstil in de straat, en ik vraag of er iemand overleden is. De volgende dag ligt er een briefje op tafel van mijn vader, daarin is een opdracht beschreven... Zo lopen ik (14 jaar) en mijn broer (19 jaar) op onze tweede dag in Nederland, in spanning het huis uit. Wij moeten twee straten verder, maar alle huizen zien er allemaal het zelfde uit. Het briefje brengt ons naar de Hollandse bakker op de Jan Tooropstraat. Mijn broer overhandigt de brief aan de dame achter de toonbank. De vrouw glimlacht en ik denk: ‘ooh het is een liefdesbrief!’ Wij krijgen iets vierkant en bruins onder onze arm

mee en proberen de weg naar huis terug te lopen. Wij weten nog dat ons nieuwe huis op nummer 17 is, en bellen bij dat nummer aan. Opeens horen wij een andere stem vanaf het balkon, wij staan van schrik stil en rennen dan weg. Zwetend lopen wij verder om de juiste straat te vinden: wij zoeken een hele andere nummer 17! Uiteindelijk kijken wij naar de naambordjes van de brievenbussen, waar mijn naam en de naam van mijn vader op zou moeten staan. Met deze laatste actie vinden we gelukkig het huis. Hijgend komen we boven aan de trap op drie hoog. We hebben zelf ons eerste bruine brood gekocht. Tot de dag vandaag eet ik (merendeel) bruinbrood. Door: Gökhan Aksoy, 49 jaar

“Mijn broer overhandigt de brief aan de dame achter de toonbank. De vrouw glimlacht en ik denk: ‘ooh het is een liefdesbrief!” 12

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 12

26-06-17 11:54


Buiten in de stad Het is een lawaai van jewelste met alle kwakende en tsjilpende vogels de natuurlijke geluiden overstemmen het stadse gebrom Ik zie de zwanen, hoentjes en eenden in het water mezen en eksters in de bomen en vast nog meer, dat ik niet bij name ken konijntjes huppelen onbevreesd in het gras, om dan weer in de heg te verdwijnen De oude mensen laten hun kleine hondjes uit, de jongeren de grote HU]LMQYLVVHUVMRJJHUV¿HWVHUVZDQGHODDUV en zelfs een schoolklas met kleurig geklede kindjes Een organische slinger van oranje capejes vlijtig stappend, zingen zij bos- en heideliedjes Mensen liggen in het gras en lezen lui een boekje ach, zo'n warme zomerse dag‌ vol met picknickkleden en zwerfafval er zijn zelfs zwemmers in de plas! Aan de overkant van de weg het Osdorpplein een andere wereld, vol shoppende en slenterende mensen verschíllende levens, afgebakend door hoe de sjaals geknoopt zijn moeiteloos mengt zich dit bij een cappuccino groen en stad, twee werelden zijn ÊÊn Paradijselijk en ietwat plastic Amsterdam Door: Irene Wolfferts, 68 jaar

13

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 13

26-06-17 11:54


“Wij kinderen sliepen dichtbij de grond en in het donker hoorden we de nagels van muizen rond trippelen over het zeil.�

Boogschieten in Amsterdam In 1960 kwam ik met een vliegtuig in Holland aan met mijn ouders en mijn zusjes uit IndonesiÍ. Ik was 8 jaar. We verbleven in een pension in ÊÊn kamer. Overdag was het de zitkamer en 's nachts was het de slaapkamer voor ons vijven. De kinderen sliepen op uitschuifbare bedden. Mijn ouders sliepen op een opklapbed die uit de wand klapte. Wij kinderen sliepen dichtbij de grond en in het donker hoorden we de nagels van muizen rondtrippelen over het zeil. Na drie jaar kregen we een woning in Osdorp. Het was weliswaar een bruine bakstenen bak met dunnen wanden en vloeren, maar als je de buitendeur uitliep, kon je de weilanden, sloten en koeien zien en ruiken. Osdorp had nog meer voordelen. Zo woonden ZHQDDVWÀDWVLQDDQERXZGLHGHNLQGHUHQ¾GH Bouw’ noemden. Het bouwterrein lag bezaaid met begeerlijke spullen. Plastic buizen, hout, touw en loden pijpen die uit de vloer staken. Ik stelde voor om pijl en bogen te maken. In IndonesiÍ had ik ervaring opgedaan om een ingenieus, met elastiek bespannen schiettuig te maken waarmee ik met gemak hagedissen en ander gedierte uit de bomen schoot. Maar de Bouw had een bewaker met een joekel van een poedel. Altijd waren we bang dat we door die twee gegrepen werden. Gelukkig is dat nooit gebeurd. Toen ik ouder werd wilde ik met echte bogen schieten. Concordia was de enige

handboogschietclub in Amsterdam. Helaas zaten ze vol, maar ze raadden me aan om het bij de Spoorwegen te proberen. Ik moest naar het Centraal Station komen. Als je voor het Centraal Station staat met die imposante toren en klokken, dan zie je de lange zolder met kleine raampjes over de hele lengte van het gebouw lopen. Via het perron kon ik naar die zolder komen. Daar was de schietbaan gevestigd. Het was een merkwaardige plek om boog te schieten. Je schoot met je boog tussen oude, mooie houten boogconstructies die het dak ondersteunen, hoog boven de perrons. De zolder was een lange claustrofobische, lage en puntige ruimte. De doelwitten waren op hooibalen bevestigd op 25 meter afstand. Op die gedenkwaardige dag maakte ik kennis met de leden van ASSV. Welgeteld waren dat er vier, waaronder de voorzitter en de penningmeester van de club en twee gewone leden, allemaal machinisten. Met mij erbij bestond de club uit 5 leden. Het was een leuke tijd, die beginjaren. Nu ben ik op pensioengerechtigde leeftijd gekomen en hoorde dat nota bene Concordia zich in NieuwWest heeft gevestigd. Ik meldde me aan als lid en begon de vertrouwde schiethouding te oefenen. Door: Ronald Pessy, 64 jaar

14

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 14

26-06-17 11:54


Gevaarlijk spel Het is lente in Slotermeer. Op drie hoog zit ik op mijn balkon, en hoor beneden kinderstemmen hoog van geluid zoals je alleen van kinderstemmen kunt horen. Over de balustrade kijkend zie ik drie kinderen die bij dat hoge stemgeluid horen. EĂŠn jongen en twee meisjes, om en nabij de negen jaar oud. Ze ]LMQYHUVFKLOOHQGYDQOHQJWHHQVWDDQPHWKXQÂżHWV RSKHWÂżHWVSDGGDW]DFKWJORRLHQGQDDUEHQHGHQ loopt over een bruggetje naar de speeltuin. Aan de UHFKWHUNDQWLVGHÂżQLVK Dit pad nodigt uit om met grote vaart naar beneden, naar de speeltuin te racen! De kinderen staan op hun ‘startplek’, netjes naast elkaar te wachten op het startsein. “Nu wè, nu wè‌ nu wèâ€? klinkt het en daar gaat de ‘Giro di Slotermeer’, in volle YDDUWQDDUGHÂżQLVKKHWKHNYHUGHURS,N]LHELMKHW startsein dat het jongetje al wat voorsprong heeft. De meisjes moeten echt het einde van “Nu wèâ€? afwachten, om dĂĄn pas op het zadel te gaan zitten en te gaan rollen. Zo gaat het spel. Wel tien keer verschijnen ze weer bij de start om ze uiteindelijk, “nu wèâ€? roepend, uit het oog te verliezen. Ik zit te mijmeren op mijn balkon en denk aan mijn eigen jonge jaren als kind. Wat weet ik daar

nog van? Een dorp, kleiner dan Amsterdam, in het Gooi, ook dĂĄĂĄr lokte de natuur de kinderen naar buiten om te spelen. Het was oorlog - de oorlog van 1940-1945 en ik was ongeveer negen jaar oud. We speelden ook op straat, of in het bos. ‘Boompje verwisselen’, ‘Twee is teveel’ of ‘Stand in de mand’ en verstoppertje. Het kon zijn dat bij het ‘Bokkiespringen’ ineens het luchtalarm afging. Gevaar!! Ik herinner me nog goed dat we renden, zo snel als mogelijk, naar een schuilplaats of -kelder, of onder een trap thuis. In een openbare schuilplek, onder de grond in de buurt waar je woonde. Daar moest je wachten, met je vriendjes tot het alarm voorbij was. Angst kende ik niet, het hoorde bij het spel. Wat ik wel begreep was de angst van mijn moeder, als ze niet wist waar ik verbleef in het geval van een luchtalarm. Nu, als ik naar buiten kijk door mijn venster, woon ik tegenover Plein ’40-’45. In mijn mijmering realiseer ik mij dat. Ik voel mij gelukkig, op de plek waar ik nu leef en geniet: Slotermeer. Waar kinderen kunnen spelen zonder angst. Door: Yvonne GĂśrges, 80 jaar

“Nu wè, nu wè‌nu wè klinkt het en daar gaat ‘Giro di Slotermeer’ in volle vaart naar de finish.â€? 15

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 15

26-06-17 11:54


Het is zo ver De straat is geplaveid, het plein ingericht en de nieuwe winkels hebben hun deuren geopend. Ik heb het mogen zien groeien, deze woonbare omgeving. Om me heen het groen, het water, de ÀHXULJHPDUNWHQGHPXOWLFXOWXUHOHVDPHQVWHOOLQJ van de bevolking. Inmiddels is het negentien jaar verder. Mijn 'thuisgevoel' is er nog steeds ondanks dat ik de buurt heb zien veranderen, en niet altijd ten goede. Donkere randjes.Winkels verdwijnen, staan lang leeg om dan weer door passsanten te worden bevolkt. Het hele proces begint dan weer van voor af aan. De horeca, met meestal niet de gezondste hapjes, is in rap tempo toegenomen en groeit nog steeds. Elke dag, vanaf de morgen tot laat in de avond, is er een komen en gaan. Het Plein en de omgeving leeft. Slotermeer is aangemerkt als de ongezondste en armste wijk van Amsterdam. Er zijn veel werklozen, chronisch zieken en de eenzaamheid viert hier hoogtij. Meer dan vijftig procent van de bevolking heeft overgewicht of obesitas.

Terwijl ik langs de overvolle restaurants loop zie ik dit met verbazing aan en hoor hun klaagzangen over hun armoede. Op straat moet ik me een weg banen tussen de plastic tasjes door, lege chipszakken, FKRFRODGHSDSLHUWMHVOHJHĂ€HVMHVHQEOLNMHVYDQGH frisdranken, notendopjes en nog veel en veel meer. Zolang dit alles te vinden is valt mijns inziens de armoede mee, want geen geld, geen afval. Het wordt tijd dat we met ons allen onze verantwoording pakken en zorgen dat het plein met de omgeving uit de top 10 van de meest vervuilde plekken van Amsterdam verdwijnt. De donkere randjes zullen verbleken, het genieten van ons mooie Slotermeer zal voor een ieder voelbaar en zeker zichtbaar zijn. Slotermeer is en blijft mijn thuis. Het is heerlijk wonen in dit bruisende stadsdeel. Door: Rose van Dongen, 77 jaar

16

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 16

26-06-17 11:54


Een bijzondere zegening... Vanuit mijn raam, in Reinveen, keek ik naar de grijze, donkere en trieste plek vol met struiken waar ratten snel naar binnen of buiten renden. Mijn hart bruiste met kleuren, beelden en ideeën om nog een project voor mijn wijk Osdorp te realiseren, en nu in mijn eigen straat! Ik zag de straat vol met kleuren, beelden. Veel ideeën namen plaats in mijn gedachten. Tijdens een vergadering over de Sloterplas, realiseerde ik mij plotseling dat de persoon die naast mij zat ‘toevallig’ de persoon was, die ik juist nodig had om mijn project te helpen realiseren. Alle deuren gingen opnieuw voor mij open: Stadsdeel, instanties, buren en vrijwilligers... Ik voelde me zo gezegend. Eerst werkten we samen aan een plek voor GLHJHQHQGLHWXLQLHUHQ¿MQYLQGHQ9HUYROJHQV bouwden we een plek om samen te kunnen zijn en van een mooie omgeving met prachtige bloemen, planten en fruitbomen te kunnen genieten. Op het laatste stuk van het plantsoen hebben wij een speelplaats voor de kinderen gemaakt. Een gezellige plek met een schommel erbij. Iedereen vond een ruimte in onze buurttuin. Bij de feestelijke opening heb ik de wethouder uitgenodigd. Het was een groot feest voor iedereen. Mijn man heeft hier ook ontzettend veel geholpen. Met mijn idee, besefte ik, had ik veel mensen en kinderen blij gemaakt.

Maar...dat was niet alles. Heel lang geleden, toen ik nog een puber was, is mijn zesmaands kind door een ongeluk dood gegaan. Door omstandigheden en onbegrip, heb ik, ongelukkigerwijs, geen waardige plek aan zijn lichaampje kunnen geven om in vrede voor altijd te kunnen rusten. Ik heb de kist met hem en een brief naast het altaar van een kerk achter moeten laten. Zo is, met alle pijn, onmacht en verdriet mijn afscheid van mijn lieve kind geweest. Kort na de laatste werkzaamheden in onze buurtuin, op een dag, voordat ik wakker werd, zag ik in mijn dromen, mijn overleden kind van zes maanden, met een zacht en lief gezicht naar mij kijken. Hij was in onze tuin aan het spelen. Met een teder gebaar, keek hij mij aan en glimlachend wees hij mij de plek in de tuin waar ik zijn naam moest plaatsen. Vol met vreugde, verbazing en dankbaarheid heb ik zijn naam op een geëmailleerd bord laten maken en mijn man heeft dat voor mij in de tuin opgehangen. "Buurttuin Nesticor", dit is de naam die onze tuin gekregen heeft. Zonder hier bewust aan te hebben gewerkt, heb ik toch een rustplek aan mijn kind gegeven. Nog een zegen in mijn leven. Zo dankbaar... Door: Maria Edith Pineda Rincon, 63 jaar

“Met een teder gebaar, keek hij mij aan en glimlachend wees hij mij de plek in de tuin waar ik zijn naam moest plaatsen.” 17

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 17

26-06-17 11:54


Ockesdorp, bloed & zand 'HJURWHUHFKWKRHNLJHĂ€DWVFKHUSDIJHWHNHQGWHJHQ de ruime blauwe wolkenlucht, is heel wat anders dan het Leidseplein waar ik geboren ben. De kamers hier zijn groter, dat wel, en er is meer frisse lucht, en groen. Ik ben net 9 geworden in 1961 en er is een speelparadijs voor de deur. Zoveel zand was er eigenlijk alleen maar aan het strand. We groeven kuilen, we vochten met elkaar om alles en we sloegen elkaar met van alles, het was een kleuterzandbak voor de iets ouderen. De straat was nog lang niet af, er zouden blokken in het verlengde bijkomen en daarachter nog YHHOPHHU1DHHQĂ€LQNHNQRNSDUWLMHUZHUGRP elke vierkante centimeter gestreden met constant wisselende teams - had ik een tand door mijn lip en het bloed spatte in het zand. Ik weet nog dat ik er gefascineerd naar stond te kijken: hoe het eerst opbolde en daarna zachtjes inzakte, een putje achterlatend. Uit school zwermden we als ratten die nieuwe betonnen woningframes binnen, we wrongen ons tussen de afzethekken door, klommen er overheen, groeven er tunnels onder. Voor ons was het een verboden sport op leven en dood om de bewakers om de tuin te leiden, vooral die met honden, op

zoek naar allerlei schatten als ijzerdraad, een stuk hout of een uitgeharde klodder cement. Ivanhoe en Robin Hood waren onze tv-helden, maar veel later begreep ik dat het waarschijnlijk de spirit van Uko en zijn kameraden moet zijn geweest, die na eeuwen weer over ons neerdaalde. Uko van Ockesdorp, die rond 1100 een vrijstaat stichtte van achter de Sloterplas die er nog niet was tot ver voorbij de Bretten. Hij leidde de hoge heren die belastingen wilden heffen allemaal om de tuin en weerstond de Noormannen. Samen met de WestFriezen maakte hij goede landbouwgrond van het slorpende slik en de onpeilbare, diepe poelen in het moerasgebied. Namen als Odosrp, Ookmeer, Hoekenes en De Aker herinneren nog aan hem. Ik woonde meer dan 10 jaar in de Osdorper Jan Oudegeeststraat - zie je wel, de geest zat 'm al in de naam. Het moet Uko geweest zijn, die ons dat ruige wilde leven na schooltijd inblies. Die straat is nu verdwenen maar als ik aan die pionierstijd terug denk, voel ik het zand weer in mijn oren kriebelen. Uko, zeg ik dan, blaas nog eens! Door: Loes Raymakers, 63 jaar

“...als ik aan die pionierstijd terugdenk, voel ik het zand weer in mijn oren kriebelen.� 18

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 18

26-06-17 11:54


Osdorp 1959- 1989 In 1959 verhuizen wij naar Osdorp. Vader blijft bij de verhuizers, moeder gaat met de kinderen met het openbaar vervoer. Met bus en pont, weer een bus, de tram en opnieuw de bus, ook nog een paar keer onderbroken vanwege wagenziekte, stappen we na wat ik als een ‘wereldreis’ ervaar, ĂŠĂ­ndelijk uit bij onze bestemming. Het is hier een hele JURWH]DQGYODNWHPHWHHQĂ€DWJHERXZLQDDQERXZ en een paar huizenblokken. Op de hoek van ons huizenblok staat een bekende op het balkon die naar ons zwaait en ons welkom heet. Mijn moeder roept naar haar dat zij haar hele leven in Noord heeft gewoond en nu na 39 jaar helemaal naar Osdorp verhuist, dat is een hele omschakeling voor haar. Ook voor ons kinderen is dat natuurlijk zo. We zien bijna heel Osdorp gebouwd worden. Hoe gaat dat, je groeit op en je vliegt uit. Na twee miniwoninkjes zoek je iets groters en zo verhuis ik in 1989 voor de tweede keer naar Osdorp. En wĂŠĂŠr is mijn buurt nog in opbouw en woon ik aan de rand van de bebouwing. Toch voelt het niet echt als een dĂŠjĂ vu. Misschien voelt het anders omdat ik het de eerste keer als kind beleefde. Enthousiast begin ik mijn mooie nieuwe woning meteen naar

mijn eigen smaak in te richten met herinneringen aan mijn reizen.Wat een heerlijk gevoel dat je niet eerst vier lagen behang en schrootjes van vorige bewoners hoeft te verwijderen. Wat heb ik hier ook een prachtig uitzicht. Vlakbij is er een manege met pony’s. Verderop zie ik de auto’s in Badhoevedorp langs de Ringvaart rijden. In de wintertijd, als de bomen geen bladeren hebben, zie ik zelfs de verkeerstoren van Schiphol. Als er vrienden op bezoek zijn die elders in het land wonen, staan ze een hele poos voor het raam te genieten van alle vliegtuigen die ze zien opstijgen en dalen. Dat mooie uitzicht ben ik kwijt. Jaren geleden werd Osdorp opnieuw uitgebreid en nu ben ik ingebouwd in De Aker. Dat brengt ook wel weer een voordeel met zich mee. Tram 1 werd verlengd. Ik heb op drie minuten lopen de tweede halte vanaf het beginpunt en zo een directe verbinding met de stad. Ik woon mijn hele leven al in Amsterdam maar als je in een buitenwijk woont, spreek je over ‘de stad’ als je de binnenstad bedoelt. Door: Mieke Taekema, 68 jaar

19

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 19

26-06-17 11:54


“Ik voel me goed op deze plek, goed om hier te gaan wonen en te recreĂŤren."

Slotermeer Regelmatig reis ik af naar Amsterdam en zie 'mijn huis' groeien. Eind 1998 is het dan zover. Mijn spullen worden ingepakt en gaan op reis naar hun nieuwe bestemming. 'HVWUDDWLVNRUW(UVWDDWHHQZLWĂ€DWJHERXZYHUGHU Daar de straat nog een grote zandvlakte is, brengen de verhuizers via het terras de dozen naar binnen. een drukkerijfabriek en een plek waar de scouting Het huis vult zich. Ik sta stil midden in de kamer is gehuisvest. Voor en achter is water. Er zijn tussen alle spullen, de mannen lopen in en uit. nog weinig winkels. Wel is er een Stadsdeelraad, gezondheidsvoorzieningen, goed openbaar vervoer Op dat moment voelt het alsof er iemand een warme deken over mijn schouders legt. en vele andere pluspunten om hier te gaan wonen. De appartementen moeten nog gebouwd worden, Mijn huis verwelkomt me en 'zegt' dat het goed is. zo ook nog meerdere voorzieningen. Ik voel me goed op deze plek, goed om hier te gaan Door: Rose van Dongen, 77 jaar wonen en te recreĂŤren. Twintig jaar geleden liep ik in Nieuw-West, toen nog 'de Tuinen van West' geheten. Ik ben me aan het oriĂŤnteren op de plek in Slotermeer waar ik wil gaan wonen.

20

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 20

26-06-17 11:54


Veilig Ik neem vaak risico’s. Ik ga bijvoorbeeld midden in de nacht wandelen, wetende dat ik elk moment ÀDXZNDQYDOOHQ(pQNHHURQJHOXNNLJODQGHQHQ ik ben dood, daar komt het eigenlijk op neer. Nu heeft het feit dat het donker is hier niet zo veel mee te maken, maar over het algemeen zijn er ’s nachts minder mensen op straat. En samen met het aantal mensen vermindert ook de kans dat ik word gevonden voor ik doodbloed. Meestal sta ik hier niet echt bij stil. De chronische ziekte heb ik, daar kan ik niks aan veranderen. Ik ben me wel bewust van alles wat mis kan gaan, maar mijn gedrag verandert niet. Ik blijf mijn wandelingen maken terwijl de straten leeg zijn en op dit moment wil ik mezelf wel voor mijn kop slaan. Ik zit op de stoep onder een lantaarnpaal en er is niemand. Denk ik. De wereld draait om me heen, mijn gedachten zijn een warboel en mijn hoofd staat op barsten. Het licht is te fel, maar tegelijkertijd mijn enige houvast. Ik probeer op te staan, focus op mijn voeten terwijl alles om me heen vervaagt. Ik trek me omhoog aan de lantaarnpaal, voel mijn armen en benen trillen. Ik heb me er net bij neergelegd dat ik in elkaar ga

zakken wanneer iets mijn bubbel binnendringt. “Hé, heb je hulp nodig?” Een stem. Hij komt van boven. Ik kijk maar zie niks. “Nee, het gaat wel,” zeg ik, en realiseer me dat het zo zacht was dat hij het waarschijnlijk niet heeft gehoord. Het blijft even stil, dan hoor ik een echo van een vraag. Ik denk dat het mijn verbeelding is, toch geef ik een vaag antwoord. “Ja… Eigenlijk wel, ja.” Ik heb geen idee waar ik net mee heb ingestemd en het kan me ook niet zo veel schelen. Hopelijk herhaald hij zijn vraag. Je weet het nooit, voor hetzelfde geld heb ik me net aangesloten bij een sekte. Na een paar minuten gaat er een deur open en een vrouw verschijnt in mijn gezichtsveld. Ze vraagt bezorgd wat er mis is. Ik mompel iets, weet ook niet precies hoe ik het uit moet leggen. Twee paar handen ondersteunen me. Ik knik, besef vaag dat ik ze toestemming heb gegeven me naar hun huis te helpen. Ik kijk weifelend naar de deur die steeds dichterbij komt. Ik ga naar binnen. Door: Ingrid van Merwijk, 16 jaar

“Ik ga bijvoorbeeld midden in de nacht wandelen, wetende dat ik elk moment flauw kan vallen.” 21

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 21

26-06-17 11:54


Ingrid Vertelt,

DEELNEMER MASTERCLASS SCHRIJVEN Ik schrijf graag fantasy, nieuwe werelden bedenken. Over de buurt schrijven was wel even anders maar ook leuk om te doen. ‘’Zoek het horrorrandje op’’, dat is de tip van Abdelkader die ik heb gebruikt. Ik heb geschreven over een moment waarop ik me slecht voelde door mijn chronische ziekte en gewoon ergens op de

straat zat ‘s nachts. Op dat moment zelf weet je natuurlijk niet hoe het gaat aflopen. Dit was heel spannend. Van de ouderen heb ik geleerd hoe snel de wereld om ons heen veranderd. Dat hoorde ik in hun verhalen. Het maakt me ook wel nieuwsgierig over hoe ik de wereld over vijftig jaar ga zien.

22

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 22

26-06-17 11:54


Nico Vertelt,

DEELNEMER BEELD EN TAAL Ik kwam de les bij toeval binnen. Ik kwam gewoon om mijn krantje te lezen en toen werd ik gevraagd door iemand van de OBA en het leek me wel leuk. Natuurlijk heb ik wel gefotografeerd vroeger, met het gezin. Nu moest je gewoon een paar punten in de buurt fotograferen en als de foto dan klaar is

denk je toch ‘’O, dat staat er toch wel leuk op!’. Er waren plekken... daar kom je anders nooit. Toen ik net hierheen kwam heb ik ook nog een fotootje gemaakt. Ik heb samengewerkt met Ayca. Zij is echt een fotomodel en een gezellige meid. 23

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 23

26-06-17 11:54


Naar het ziekenhuis Geschreven door Abdelkader Benali

Het leven is geen lolletje, je hoeft geen filosoof te zijn om daar achter te komen. Het leven is alleen leuk voor clowns en dat is omdat het hun beroep is om dingen leuk te maken. Ook wanneer er niks te lachen valt. Stoppen ze met grappen maken, zitten ze zonder werk. Zo simpel is het. Zoals Gargamel de Smurfen haat, zo haat ik de clowns. Ik sluit niet uit dat ik op een dag verander in wat ik verafschuw. Ik sluit niet uit dat ik op een dag een clown zal zijn. De feiten spreken voor zich. Het verschil tussen gelukkige en ongelukkige gezinnen is dat in die laatste het geluk wordt gezien als een gelukje en zoals het gaat met gelukjes wordt er volop van genoten waarna men, wakker geworden uit de roes, ontzettend baalt dat men zich zo heeft laten gaan. Men lijdt onder het gelukje. Men vindt zich maar stom. En dan kruipt men weer snel z’n ongeluk in want daar is het toch ondanks alle misere en shit goed toeven. Je hoeft namelijk helemaal niks meer te voelen. En wie niet voelt, heeft nooit spijt. In het gelukkige gezin accepteert men geluk als een vanzelfsprekend feit. Er is nooit eens sprake van een roes. Alleen ongelukkig gezinnen kennen die euforie. In gelukkige gezinnen is er sprake van leven. Soms loop ik door de straten van Nieuw-West. Ik kijk dan mijn ogen uit. Wie gelukkig is, dat zie je meteen. Die hebben de gordijnen open staan,

die hebben een open hekje voor de tuin, daar staan zelfs de ramen open. Het kan ze niks schelen dat dieven mee kunnen kijken. Ze zijn te druk met fucking gelukkig zijn. Hoe kan je daar niet jaloers op zijn? De huizen van ongelukkige gezinnen zijn ondoordringbaar, net een kluis. Je ziet niks en het beetje dat je ziet, maakt geen opgewekte indruk. Vieze vitrages. De mensen die naar buiten komen zijn of dik, of ongelukkig of ongelofelijk behaard en soms een combinatie van die drie. We zijn verslaafd aan ons ongeluk. Het is echt besmettelijk. Onder ons dak wonen we met velen. Broers en zussen lopen in en uit zonder acht op elkaar te slaan. Slaapwandelaars is het enige woord dat ik voor ze heb. Toch voel ik me enigst kind. Dat komt omdat ik het verst van iedereen sta. Niemand kan me raken, ik raak niemand. Daar doe ik niet eens m’n best voor. We zijn al zolang geleden uit elkaar gegroeid dat we het niet eens meer weten. Soms begint iemand te schelden, ik hoor het niet eens. Bij mooi weer zwerf ik door de parken van de buurt om maar het getier van mijn familie niet te hoeven horen. Dat er nooit een einde aan komt, dat maakt me zo boos. Alleen laat ik die woede dan weer niet zien. Er is iets met mijn moeder, ze voelt zich al dagen niet goed. Ik voel dat nog voordat ze

24

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 24

26-06-17 11:54


het zelf voelt. Wat zij onderdrukt, komt bij mij naar boven. Eerlijk gezegd heb ik met mijn moeder de beste band. Wat ik bij mijn familie voel, voel ik niet bij andere mensen. Ze zijn me op de een of andere manier vreemd. Ze laten me koud, zelfs wanneer ik warme gevoelens voor ze ontwikkel koelt dat toch na een tijdje af, richting het vriespunt gaat het, vrij snel eigenlijk. Ik denk dat ik uiteindelijk niet wil dat een relatie die kwaliteit krijgt dat de andere je zo goed begint te kennen dat hij ook je zwakheden ziet en gaat benoemen. Ik wil dat niet. Ik wil niet vastzitten aan zo’n relatie. Ooit las ik over een man die op een rijstkorrel de Mahabarata schreef, het Indiase verhalenepos waarmee je een boekenplank van een meter kan vullen; de familie is die rijstkorrel waar oneindige romans op geschreven kunnen worden. Wij zijn die boekenplank. Hoe dan ook - om een lang verhaal pijnlijk kort te maken: mijn moeder voelt zich niet lekker en besluit naar de dokter te gaan en komt thuis met het onaangename nieuws dat de arts haar heeft doorverwezen naar het ziekenhuis waar, zo pluis ik voor haar uit, een internist op haar wacht, zoals zo vaak in ziekenhuisseries wacht die internist op haar aan het einde van de gang en die man - meestal zijn het mannen met een mapje onder de arm en een bril aan een koord - komt dan de kamer binnen op een heel ongelukkig moment, net wat te laat. Zo zie ik het voor me.

We wachten op de tram. Zij en wij - de kinderen. De tweede zus, niet te verwarren met de derde zus en dan is er nog een die aan het einde van de rit haar opwachting zal maken, zegt dat ze moe is. Hoe kan je moe zijn van op de tram wachten? Voor deze zus is de minste handeling al snel teveel. Ze zucht en steunt, terwijl ze nog jong is. Niks mankeert haar. Het zit tussen de hersenen. Maar die hersenen inslaan gaat ook niks helpen. We moeten het verdragen. Dit gaat geen leuk reisje worden al was het maar omdat ik niet weet wat ik aan zal trekken om het ontvangende comité ervan te doordringen dat dit een serieuze zaak is. Daar heb ik voor vertrek echt over moeten nadenken. Je gaat toch bij een internist op bezoek. Een pak zal overkomen alsof ik van het werk kom en het bezoek er dus bij doe, al te losjes gekleed maak ik de indruk totaal onverschillig tegenover de gebeurtenissen van het leven te staan. Dus iets ertussen in. Overhemd, spijkerbroek, zwarte schoenen, zoals de ontvangende partij ook gekleed zou gaan als ze met een naaste het slechte nieuws in ontvangst kwamen nemen. Had ik gedacht alleen met mijn moeder te kunnen gaan, al snel leerde ik dat ik verkeerd zat. De samenstelling moeder-metzoon groeide uit tot een comité van zussen (bemoeials eerste klas!) en nog voordat we de tramhalte hadden bereikt was er sprake van een serieuze delegatie bestaande uit twee zussen die voor tien zussen aan het delibereren waren. Bij aankomst in het ziekenhuis staat de derde zus ons op te wachten. We schuiven in een dodenmars

“Bij mooi weer zwerf ik door de parken van de buurt om maar het getier van mijn familie niet te hoeven horen.” 25

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 25

26-06-17 11:54


richting de desbetreffende verdieping waar de desbetreffende baliemedewerker ons aanmeldt voor het bezoek. Het enige wat ik onthoud van het bezoek is de verbazing bij de arts. Zo’n grote ploeg had hij niet verwacht, we omringen onze moeder als een wild boeket bloemen, zij is de grote bloem die haar laatste zaden allang heeft afgeschud. We gaan zitten en dan komt het. Ik kan niet tegen artsentaal; niet omdat ik er niets van snap, maar omdat het me geen kans geeft het juiste gevoel erbij te vinden. Het is me allemaal te indirect. Vol jargon. Het enige tegengif voor de crisis is duidelijkheid, koel en hard als een lemmet dat in de diepvries is bewaard. De rest is irrelevant. Of verpletter me of verlicht me, maar laat me niet hangen tussen die twee. Het liefst had ik met mijn honderd kilo en biceps met een omtrek van 15 centimeter de diagnose als een keiharde bekentenis uit hem geschud. Voordat ik iets zeg waardoor ik de controle over mijn emoties verlies en een ontwikkeling in gang zet die noch de situatie, noch mijn moeder en noch mijn relatie tot de medische stand enig goed kan doen (de bullebak in mij is een spontaan figuur!) heeft onze jongste zus, die ons in haar lange, kuise bloemetjesjurk en hippe hennahoofddoek stond op te wachten het woord genomen en overlegt in een gemeenschappelijke taal met hem over wat mijn moeder nu precies mankeert. Onze jongste zus is altijd goed geweest in Duitse naamvallen, Afrikaanse steden, Pythagoras en galstenen en praten gaat haar ook makkelijk af. Hoewel ze met haar verschijning onveranderlijk lijkt, geheel niet vatbaar voor wat voor verandering dan ook (wat is dat toch met de kledij van moslima’s dat het iets ingestudeerd principieels uitstraalt, dat stijve en steile dat haaks staat op de glibberige grilligheid van ons verdomde bestaan - nog meer dan die van de nonnen, daar denk ik altijd bij dat het principes zijn maar dan wel dode principes), is ze in haar praktijkuitoefening een en al kameleon en meegaandheid. Daar moet ook die sensualiteit uit voortkomen dat ervoor zorgde dat haar eerste man haar binnen vierentwintig uur na hun eerste chat op een website ten huwelijk te vroeg.

Dat weet ik uit betrouwbare bron. Van de zus die naast haar zit, de klikspaan. Terwijl ze praten dwaal ik af en vraag me af wat mijn moeder voelt. Als ik naar haar kijk zie ik niets wat nervositeit of doodsangst verraadt; slechts die wachtende blik van iemand die het voor de rest ook niet kan helpen dat ze er zit. Wat wellicht helemaal geen slecht uitgangspunt is om de verstikkende, klinische sfeer die hier heerst zo snel als mogelijk te vergeten. Als ze lijken uitgepraat buigt de jongere zus zich naar mijn moeder om haar te vertellen hoe de medische vork in de steel zit. Het woord kanker valt. Meteen erachteraan valt het woord: operatie. En meteen daar achteraan: genezing. In die volgorde. Als dit achter de rug is zal ik mezelf op een groot ijsje trakteren. Als m’n moeder er ook een wil neem ik die voor haar mee. Maar eerst zal ik zelf ijs halen. Ermee volproppen om tot rust te komen. Meteen erachteraan koop ik ijs voor mijn moeder. De gedachte van het ijsje hypnotiseert me totdat het voor mijn oog langzaam bruin begint te worden en er rookontwikkeling ontstaat. Ik begin spontaan te kuchen. Wat is er in me gevaren? We staan weer buiten met de hele bups. De tram dendert van de brug naar beneden. Langzaam komt er weer leven in ons, herstellende van de zachte klap die we daarboven kregen. Het is dan wel baarmoederhalskanker maar niet van dien aard dat de vrucht die geboorte gaf aan ons bestaan er van binnenuit opgevroten zal worden. Ze zal het overleven. Als ze tenminste instemt met de operatie. Dat is natuurlijk geen vraag. Iedereen wil onder deze omstandigheden verder leven. Leuke dochters om je heen, de een wat loyaler dan de ander. Life is not so bad. Het is maar twee haltes met de tram, toch voelt het veel langer dan normaal. Dat komt door de omstandigheden die ons het gevoel geven te zijn ontsnapt aan de eeuwigheid. Het maakt alles stroperig, ook de tramrails en wat eroverheen trekt. De rest van de dag zal ik het gevoel houden dat iedereen naar ons kijkt. Een beetje gelukkige familie. En ze lijken er jaloers op.

26

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 26

26-06-17 11:54


COLLECTIE FOAM Een belangrijk onderdeel van Amsterdam Vertelt is de reizende tentoonstelling van Foam met werken uit de eigen collectie. De tentoonstelling inspireert de deelnemers en daagt de kijker uit: vertelt een foto altijd hetzelfde verhaal, of kijken we allemaal anders? Welke invloed heeft de keuze van de fotograaf, voor een bepaalde compositie of een bijzondere belichting, op de kijker? En wat zegt dit over alle beelden die dagelijks op ons afkomen? 27

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 27

26-06-17 11:54


VERHOOGDE POTTEN, 2011 PETER PUKLUS Bij het kijken naar de vormen, lijnen en kleuren in de foto valt op dat alle voorwerpen zeer zorgvuldig zijn neergezet, in balans. In deze compositie laat Peter Puklus de kleuren van de plantenbakken terugkomen in de tegelvloer. Aan beide kanten van het frame heeft hij op dezelfde hoogte een object gehangen, zodat er symmetrie

ontstaat. Het fascineert Puklus hoe ons brein orde probeert te scheppen vanuit chaos. Hij is geĂŻnteresseerd in het zichtbaar maken en creĂŤren van zijn eigen universum. Met voorwerpen en afval dat hij rondom zijn studio verzamelt, maakt hij kwetsbare installaties die hij fotografeert om tenslotte weer af te breken.

28

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 28

26-06-17 11:54


FRAGIEL BLOED 1, 2008 RAPHAĂ‹L DALLAPORTA Blood is een confronterende foto, wat betreft kleur. Het zwart en rood bonken op je netvlies en het is moeilijk in te schatten of de foto van heel dichtbij of juist van veraf genomen is. Wat we zien, is een druppel bloed van iemand die door een misdrijf of ongeluk om het leven is gekomen. RaphaĂŤl Dallaporta liep mee met

een forensisch patholoog en fotografeerde op een afstandelijke en esthetische manier lichaamsdelen en bloeddruppels. Het werk confronteert ons met de kwetsbaarheid van het menselijk bestaan en laat tegelijkertijd de mysterieuze schoonheid ervan zien.

29

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 29

26-06-17 11:54


PLATON, 2012 RICHARD MOSSE De rozerode kleur geeft een surrealistisch effect aan deze foto. We zien een sprookjesachtig vergezicht, waarin de kronkelende rivier lang te volgen is. Dit betoverende landschap is in werkelijkheid de plek waar de verschrikkingen plaatsvinden van het zich voortslepende, maar onzichtbare, conflict op de grens tussen Congo en Rwanda. Richard Mosse koos er bewust voor om het oorlogsgebied op een aantrekkelijke

manier vast te leggen en gebruikte hiervoor infrarood film. Deze techniek werd door het Amerikaanse leger uitgevonden en kleurt al het bladgroen felroze, zodat menselijke activiteiten eerder wordt ontdekt. De spanning in de foto bestaat uit de combinatie van het sprookjesbeeld en de grimmige werkelijkheid. Mosse brengt zo het conflict op opvallende wijze onder de aandacht van de kijker.

30

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 30

26-06-17 11:54


31

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 31

26-06-17 11:54


ZONDER TITEL (NEW MEXICO), 2008 NICHOLAS GOTTLUND Als rustpunt in de chaos, staat de cactus in het woestijnlandschap. Nicholas Gottlund fotografeert de plotselinge rust in een warrige omgeving, om te laten zien dat er binnen de chaos van de natuur zo nu en dan orde te vinden is. Het zonnige licht en de helderheid van de compositie vormen een tijdloos en krachtig beeld. De foto roept een zekere stilte op. Die stilte wordt

nog eens versterkt door de associatie met begraafplaatsen, die de kruisvorm van de cactus onbewust oproept. Net als de woestijn is een begraafplaats een plek voor rust en bezinning, maar ook van de dood.

32

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 32

26-06-17 11:54


AARDAPPEL, 2003 BLOMMERS & SCHUMM Een sterk gestileerd stilleven van een van de meest Hollandse producten ooit; de aardappel. Deze bescheiden groente wordt verheven tot een ware ‘glamour diva’ in dit werk van Blommers & Schumm. Zo straalt de aardappel, helder uitgelicht met al haar onregelmatigheden, de kijker tegemoet. Wat opvalt aan Potato, 2003 is dat het licht en de schaduw de glamour benadrukken, maar dat

de lichtval niet natuurlijk is. Het meeste licht valt van linksboven, als een slagschaduw, over de aardappel heen. Er zou schaduw moeten zijn aan de rechteronderkant, maar er is juist een grote reflectie te zien, alsof de aardappel op een spiegel balanceert. Door de aardappel als model neer te zetten, leveren de makers op humoristische wijze commentaar op de modefotografie.

33

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 33

26-06-17 11:54


ZOETE ZONDERLING # 19, 2012 JAN HOEK De combinatie van de vele lagen kleding en de dikke muts met de blote voeten van de man, hebben een vervreemdend effect op de kijker. De foto roept talloze vragen op over het leven van deze man. Op reis in EthiopiĂŤ ontdekte Jan Hoek het fenomeen Sweet Crazies; geestelijk zieken die gekleed als koningen rondzwerven, maar verder geen vlieg kwaad doen. Hoek zette het onderwerp

van zijn foto’s zo voornaam en deftig mogelijk neer. Dit staat in contrast met het dagelijks leven van de geportretteerde; een buitenstaander in de samenleving. Het portret doet ongemakkelijk aan, omdat het ons confronteert met het feit dat het fotograferen van anderen vaak een inbreuk op iemands leven is. Hoek speelt met deze machtsverhouding tussen kijker, model en fotograaf.

34

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 34

26-06-17 11:54


Maarten Tromp

Foto door Koos Breukel

Stadsdeelfotograaf Amsterdam Nieuw-West FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 35

35

26-06-17 11:54


Maarten Tromp (Amsterdam, 1980) is fotograaf en filmmaker. In 2005 studeerde hij af aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag. Hij werkt veel op straat in Amsterdam. Zijn eerste boek, 'De buurman, z’n ex & de eigenaar van de wasserette', een foto-essay over de straten van Amsterdam Oost, verscheen in 2008. Een foto-essay over de straten van Amsterdam-Oost. Zijn werk werd onder meer tentoongesteld in FOTODOK en bij Fotofestival Naarden, in het Cobra Museum voor Moderne Kunst, Filmhuis Den Haag, Museum Hilversum en tijdens We Like Art! in Nieuw Dakota. V A

V

Waarom heb je meegedaan met Amsterdam Vertelt?

A

Fotografie is een heel goed medium om mensen anders te laten kijken naar de wereld om ons heen. De ontmoeting met de buurtbewoners vind ik daarbij belangrijk. In mijn eigen werk komt dit ook terug. Fotografie is de ideale manier om in contact komen met allerlei mensen waarin je geïntresseerd bent. Mensen die vaak mooie verhalen te vertellen hebben of die bijzondere persoonlijkheden zijn. Vaak kun je hier ook nog eens veel van leren. Ik ben daar altijd nieuwsgierig naar.

V

Wat is jouw persoonlijke binding met Amsterdam Nieuw-West?

A

Slotermeer vind ik een bijzondere buurt en ik denk dat de mensen die daar wonen dat ook zo voelen. Dat heb ik ook gemerkt tijden de masterclass. De deelnemers waren heel fanatiek om te laten zien hoe mooi en bijzonder ze Slotermeer vinden en hoe hun hart daar ligt. Slotermeer heeft ook veel verschillende gezichten, het groen tegenover de drukte en de levendigheid van bijvoorbeeld Plein 40-45. Als je dan een paar straten verder loopt, is het juist net alsof je ergens in een klein dorp loopt, ver weg van de stad. Dat vind ik mooi van Slotermeer. Ik voel een sterke verbondenheid van mensen met de buurt, maar ook met elkaar door de buurt. Ik denk dat dit een gevoel van trots is.

V

Wat wil je de deelnemers nog meegeven over fotografie?

A

Nieuwsgierigheid. Ik denk dat dit voor iedereen een heel goed uitgangspunt is. Als je nieuwsgierig bent, dan ga je er vaak ook open in, onbevooroordeeld. Daaruit kunnen vaak weer leuke nieuwe dingen ontstaan.

Welke opdracht gaf je de deelnemers van de masterclass? In de masterclass draaide het voor mij voornamelijk om de ontmoeting op straat. Ik heb de deelnemers gevraagd om portretten te maken en daarbij ook goed te kijken naar de val van het licht. Tijdens de tweede bijeenkomst heb ik de opdracht gegeven om vijf woorden te bedenken en daarbij te fotograferen. Er moest goed nagedacht worden over hoe een woord in beeld gebracht kon worden. Ik denk dat dit de deelnemers geholpen heeft om zich bewuster te worden van wat zij fotografeerden en waarom.

V

Hoe ga jij zelf te werk?

A

Als ik in Amsterdam werk ga ik meestal gewoon op pad, vaak ook ’s nachts. Ik werk associatief, en op mijn gevoel. Ik verzamel beelden die gaandeweg een serie vormen. Deze beelden ontstaan door invloed van mediabeelden, beelden uit films of situaties die ik eerder in de stad gezien heb.

V

Zijn er ook bepaalde thema’s waar je naar op zoek gaat?

A

Een thema dat vaker terugkomt in mijn werk is surveillance. Ook vind ik het interessant om op zoek te gaan naar groepen in de openbare ruimte en te onderzoeken hoe ze zich bewegen. Ik breng de interactie binnen groepen in beeld en hoe ze zich verhouden tot hun omgeving.

www.maartentromp.net

36

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 36

26-06-17 11:54


Merauke 01 (2013) © Maarten Tromp

PS Camera 03 (2015) © Maarten Tromp

37

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 37

26-06-17 11:54


Masterclass Fotografie

In de Masterclass Fotografie leren de deelnemers de fijne kneepjes van het fotograferen van een professional. In Slotermeer leerde fotograaf Maarten Tromp de deelnemers op een andere manier kijken naar hun wijk. Hoe kun je iets alledaags op een bijzondere manier in beeld brengen? Met een camera, en aan de hand van vijf zelfgekozen woorden trokken de deelnemers de wijk in, om deze tot in detail vast te leggen. Bij het maken van de fotoserie werd goed gekeken naar de licht- en schaduwval. Bekijk per fotograaf de twee beste foto's, gekozen na gezamenlijk overleg en een uitgebreide reflectie op alle beelden. 38

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 38

26-06-17 11:54


Multiculti, tegenstelling, mozaĂŻek & handel Arie van Genderen

Culturele ontmoeting: plaats voor ieder Carel Lentz

39

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 39

26-06-17 11:54


Herkenning, veiligheid, thuis, straat & buurt Cor van Vlijmen

Natuur, tijd verlengen & verandering Danil Oskar

40

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 40

26-06-17 11:54


Kleur, problemen, hoe? Respect & positivisme! Eveline Bartens

Eenzijdige variatie, voldoende lucht, hergebruik van ruimte, verjonging & (on)rustige rust Gรถkhan Aksoy

41

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 41

26-06-17 11:54


Naambord, multiculti, traditie, Tanger & Hollands papathuis Helena de Jong

Diversiteit, groei, thuis, vertrouwd & groen Kristen Valdez

42

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 42

26-06-17 11:54


Slotermeer, tuinstad: mijn huiswijk Lia Pin

Contrast, omgeving, straatvuil, groen & koopgoot Marianne Asman

43

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 43

26-06-17 11:54


Mijn buurt, ochtendzon, zondagsrust, nieuwbouw & netjes Mieke Taekema

Gezelligheid, vrienden, familie, zomer/zon & markt Rianne Timmers

44

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 44

26-06-17 11:54


Ayca Vertelt,

DEELNEMER BEELD EN TAAL Wij moesten van school meedoen met de workshop maar dat vond ik niet erg, ik vond het heel leuk, ik houd van foto’s maken. Ik maak vooral veel selfies. Samenwerken met Nico was ook leuk. Met hem heb ik nu ook foto’s gemaakt van andere dingen en ik heb geleerd om ook eens een foto van beneden te maken voor een

bijzonder effect. Ik heb ook geleerd om in een goede positie te staan voor een mooiere foto. Ik zou best nog meer willen weten over portretten, dat was echt het leukst.

45

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 45

26-06-17 11:54


Yvonne Vertelt,

DEELNEMER MASTERCLASS SCHRIJVEN EN VERTEL JOUW VERHAAL Ik heb met plezier meegedaan aan de masterclass en workshops en ik wil er ook graag voor uitkomen. Meestal heb ik geen zin om op te vallen - hoewel ik wel gewend ben om een klein beetje op te vallen - maar dat wil ik niet overal. Met dit programma heb ik het gevoel dat ik iets

bijdraag aan de samenleving en aan het wonen hier in Slotermeer. Vooral het met elkaar omgaan in de buurt. Daar ben ik heel trots op dat ik dat mag meemaken. Ik heb het gevoel dat ik op mijn plek ben gekomen sinds ik hier tien jaar geleden ben komen wonen.

46

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 46

26-06-17 11:54


Arie Vertelt,

DEELNEMER MASTERCLASS FOTOGRAFIE EN SCHRIJVEN Ik heb meegedaan aan de Masterclass Fotografie en Schrijven. Ik vond het allebei even leuk maar er hadden van mij meer lessen mogen zijn! Van Maarten Tromp heb ik geleerd dat ik dichter op mensen moet kruipen voor een portret. Dit vond ik wel een beetje lastig, ik denk

altijd: niet te dichtbij! Maar ik heb geprobeerd meer mensen aan te spreken. Ik heb ook geleerd hoe je meer vanuit je gevoel met dingen omgaat. Uit mijn confortzone. Maar daarin moet ik nog wel naar een volgende fase. Ik ben me heel bewust van alle tips! 47

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 47

26-06-17 11:55


Vertel Jouw Verhaal

Tijdens de workshop Vertel Jouw Verhaal leggen twee generaties buurtbewoners hun eigen verhaal, Ên dat van de ander, vast in woord en beeld. Jongeren en ouderen gaan, na instructie van een museumdocent, in duo's met een camera op pad om de wijk in beeld te brengen. Door samen de buurt te fotograferen leren ze kijken met de blik van een ander. Tijdens de tweede les maken ze verder kennis met elkaar, door in tweetallen in gesprek te gaan over de buurt. Vervolgens schrijven ze een Elf, een gedicht van elf woorden. Leer de duo’s beter kennen aan de hand van hun beste Elfen en wijkfoto's! 48

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 48

26-06-17 11:55


CONCETTA, 11 JAAR / KAREL, 96 JAAR

DYANTHO, 13 JAAR / CHIEL, 68 JAAR

Haarlemmer Houttuinen, tennis Kees, Jan, Wim naar school, stijldansen, huwelijk ¿MQ

Foam work… shop zonder mijn vrienden ze zijn dicht bij ‘biem’

EDEN, 11 JAAR / HILKE, 82 JAAR

HAITAM, 11 JAAR / RONALD, 64 JAAR

Plein ‘40-’45 picknicken met Concetta, Dyshanti, Hiyat hier ontmoette ik Concetta happy

Trams werken niet stroom uitgevallen – ik SDNGH¿HWVQDDU Slotermeer! 49

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 49

26-06-17 11:55


IREM, 11 JAAR / YVONNE, 80 JAAR

JAELHY, 10 JAAR / MARTIN, 88 JAAR

Markt drukte, stad verscheidenheid aan vruchten, vruchten uit zoveel landen indrukwekkend

Bibliotheek boeken lezen kletskous, kleine kwekker! eten: pizza, döner, patat hemel

KARIMA, 12 JAAR / PUNIT, 11 JAAR / JOKE, 79 JAAR

MAHAMADOU, 12 JAAR / JOKE, 67 JAAR

Slotermeer LV¿MQ ik woon er en het eten is lekker

Slotermeer zingende vogels statige zwiepende bomen zwevende bladeren dwarrelen omlaag tevredenheid

50

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 50

26-06-17 11:55


NISRINE, 10 JAAR / CORRY, 90 JAAR

SAFAE, 12 JAAR / ELIZABETH, 96 JAAR

Zingen ik hou van zingen. Ik voel me dan zo dolgelukkig

Slotermeer ik lees buiten spelen PeuterPark Koningsspelen bij het pierenbadje ¿MQ

SAMIRA, 11 JAAR / YVONNE, 80 JAAR

SUFYAAN, 11 JAAR / JEANNET, 61 JAAR

Tas in winkelcentrum Plein ‘40-’45 – die wil ik graag pakken. Gelukt!

Schaduw een drietal klein en groot op Plein ‘40-’45 samenzijn 51

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 51

26-06-17 11:55


YOUSSRA, 11 JAAR / IRENE, 63 JAAR

ESMA, 12 JAAR / MEVR. PETERS, 89 JAAR

Knus dochter, man JDPHQ¿OPVNLMNHQ relaxed thuis bij Rudolf Agricola

Kinderen heerlijke herinnering mooie dingen natuurlijk foto’s maken vooruitgang digitaal Overtoomse Veld

ZAIR, 12 JAAR / MARGA, 67 JAAR

Doe mee! Wil je meedoen met de laatste workshops Vertel Jouw Verhaal in Buitenveldert? Meld je dan aan via: www.oba.nl/ amsterdamvertelt

Herinnering buurtkinderen volwassen winkelcentrum kermis kinderboerderij leuk om te doen samen gezellig 52

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 52

26-06-17 11:55


Maak zelf een Elf! Ga 10 minuten in gesprek met een ander over zijn of haar lievelingskinderboek. Maak dan aan de hand van onderstaande stappen een Elf:

Stap 1 Wat was je favoriete leesplek toen je klein was? Vul 1 woord in.

Stap 3 Waar speelde het verhaal zich af? Vul 3 woorden in.

Stap 5 Welke emotie voelde je bij het boek? Vul 1 woord in.

Stap 2 Waarom was dit jouw lievelingsboek? Vul 2 woorden in.

Stap 4 Wat beleefde de hoofdpersoon? Vul 4 woorden in.

Stap 6 Lees je Elf hardop van boven naar beneden.

1 2 3 4 5

53

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 53

26-06-17 11:55


Hilke Vertelt,

DEELNEMER VERTEL JOUW VERHAAL De workshop met de kinderen vond ik zo verschrikkelijk leuk! Ze waren zo enthousiast en ze konden erg veel over foto's vertellen. Ik vond het bijzonder hoe kritisch ze waren bij het beoordelen. Met twee van hen ging ik op pad om zelf foto's te maken. Punit en Safae. Punit moest ik een beetje sturen want die was erg

verlegen maar ik kwam erachter dat we alle drie een beetje het zelfde keken naar wat we gingen fotograferen. Het was enig!

54

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 54

26-06-17 11:55


5DÂż Vertelt,

DEELNEMER BEELD EN TAAL Bij de workshop Beeld en Taal werkte ik samen met twee vrouwen. Dit vond ik eerst een beetje eng maar uiteindelijk was het wel leuk. Ze wilde zelf niet op de foto dus we hebben vooral veel gekletst. Het leukste vond ik het buiten fotograferen en het leren over standpunten en kader. Ik fotografeerde sowieso al een

tijdje maar ik kijk nu wel anders naar de buurt. Bijvoorbeeld als de zon schijnt, dan zie ik wel dat het een mooi plaatje is. Dan stop ik om een foto te maken en meestal plaats ik die dan op Instagram.

55

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 55

26-06-17 11:55


Beeld en Taal

De deelnemers zijn zĂŠlf veel aan het woord tijdens de workshop Beeld en Taal. Het doel is om de Nederlandse spreek- en taalvaardigheid te verbeteren, waarbij fotografie wordt ingezet om nieuwe woorden te leren. Onder leiding van een museumdocent bekijken de deelnemers de tentoonstelling van Foam in de OBA en bepreken zij wat er te zien is. De deelnemers krijgen vervolgens de opdracht om de wijk in beeld te brengen en kiezen drie bijzondere woorden bij hun zelfgemaakte foto's. Bekijk op de volgende pagina's hoe de groep Amsterdam Nieuw-West in beeld bracht. 56

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 56

26-06-17 11:55


Hichem Akalai

Spinners Stoer Cool 57

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 57

26-06-17 11:55


Dounia Haddad

Natuur Wind Vriendschap 58

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 58

26-06-17 11:55


Fatima Akhechaa

Gezond Kraam Groen 59

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 59

26-06-17 11:55


Nico Brouwer

Subliem Stoer Voldaan 60

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 60

26-06-17 11:55


Rafi Asmussen

Vriendschap Plotseling Muze 61

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 61

26-06-17 11:55


Rafi Asmussen & Sagal Abdi

Oogverblindend Stralend Magisch 62

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 62

26-06-17 11:55


Seema Rani

Schat Waak Goud(vis) 63

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 63

26-06-17 11:55


Ayca Akyurek

Altijd Opnieuw Pinnen 64

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 64

26-06-17 11:55


Naoufal Abri

Hoofddoek Klasgenoot Zestien 65

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 65

26-06-17 11:55


Alicia de Oliveira de Matos

Golven Relaxen Slotermeer 66

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 66

26-06-17 11:55


Karuna (Karunavathy) Lankanathan

Hoek Lopen Weg 67

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 67

26-06-17 11:55


Abbes Alahyane

Patat Smakelijk Dik 68

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 68

26-06-17 11:55


Jolanda Vagevuur

Scheef Waai Wandeling 69

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 69

26-06-17 11:55


Jaqueline Taekema

Kratten Mode Rommel 70

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 70

26-06-17 11:55


Doe mee! In september gaat Amsterdam Vertelt nog een laatste maal van start in Buitenveldert. Woon je in dat stadsdeel en wil je meedoen met ĂŠĂŠn van de laatste Masterclasses of workshops van Amsterdam Vertelt? Meld je dan aan via: www.oba.nl/amsterdamvertelt

71

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 71

26-06-17 11:55


REDACTIE Ayca Akyurek, Rafi Asmussen, Abdelkader Benali, Nico Brouwer, Garance Camping, Arie van Genderen, Yvonne Görges, Chiel Frits, Ingrid van Amsterdam Vertelt brengt Merwijk, Maren Siebert, Reina Amsterdam Vertelt wordt twee generaties in contact mede mogelijk gemaakt door de Smeth, Maarten Tromp, met kunst en cultuur, hun The Art of Impact, FNO, Fonds Hilke Verkaik, Mirjam Wammes, creatieve talenten én met Eric van der Zwet. voor Cultuurparticipatie, elkaar. In vier Amsterdamse wijken maken buurtbewoners Fonds Sluyterman van Loo, Stichting RCOAK en Stichting FOTOGRAFIE kennis met fotografie en Coco Plooijer, Maatschappij tot Nut van ’t schrijven: twee kunstJeannet van Vliet vormen die bij uitstek geschikt Algemeen (Amsterdam). zijn om verhalen te vertellen. FOTOGRAFIE COVER Foam is vriend van Lang Amsterdam Vertelt heeft als Mieke Taekema Leve Kunst. doel nieuwe ontmoetingen in de Amsterdamse wijken Foam wordt ondersteund door QUOTE COVER te stimuleren. de BankGiro Loterij, De Brauw Loes Raymakers Blackstone Westbroek, Delta MEEDOEN? Lloyd, Gemeente Amsterdam, ONTWERP Woon je in Buitenveldert, Dominiek Kampman, Olympus en de VandenEnde ken jij bijzondere verhalen Vandejong Creative Agency Foundation. over je buurt en ben je nieuwsgierig naar je buurtAmsterdam Vertelt Slotermeer OPMAAK EN INFOGRAPHIC genoten? Volg dan een van Eric van der Zwet, Marit Turk, kwam tot stand in samende workshops of masterStudio Kordaat werking met de deelnemers classes en werk mee aan aan Amsterdam Vertelt, een magazine over je wijk. DRUK (museum)docenten, Manou Wilco Art Books van de Zande, Abdelkader Meer informatie en Benali, Maarten Tromp, aanmelden via: OPLAGE www.oba.nl/amsterdamvertelt stagiairs en vrijwilligers. 750 Alle programma’s zijn Juli 2017 © Foam / OBA gratis en worden begeleid door professionele fotografen, schrijvers en (museum) docenten. Amsterdam Vertelt is een initiatief van Foam Fotografiemuseum Amsterdam en OBA.

72

FOAAMS_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_IP.indd 72

LAATSTE LOCATIE September t/m november 2017: OBA Buitenveldert, Willem van Weldammelaan 5. Amsterdam Zuid.

en

26-06-17 11:55


Met dank aan

Met dank aan

Abbe Alahyane

Dyantho Riley

Irene Pessy

Lishe Los

Mirjam Wammes

Abdelkader Benali

Eden Angesom Kidane

Irene Wolfferts

Loes Raymakers

Naoufal Abri

Alicia de Oliveira de Matos

Esma Cetin

Jaelhy van Pardo

Maaike van den Bosch

Nico Brouwer

Arie van Genderen

Eveline Bartens

Jeannet van Vliet

Maarten Tromp

Nils Kenninck

Ayca Akyurek

Fatima Akhechaa

Joke van Dijk

Mahamadou Bah

Nisrine el Allachi

Bep Schulp

Gรถkhan Aksoy

Joke Veldkamp

Manou van de Zande

Omar Uahdani

Seema Rani

Carel Lentz

Haitam el Youssfi

Jolanda Vagevuur

Marga de Vos

Mevrouw Peters

Sufyaan Khan

Chiel Fritz

Helena de Jong

Josephine Schaper

Maria Edith Pineda Rincon

Punit Sandhu

Youssra el Haddouchi

Concetta Vitelli

Hennie Woudstra

Karel Lemstra

Marianne Asman

Rafi Asmussen

Cor van Vlijmen

Hichem Akalai

Karima Chakour

Marleen van Veen

Rianne Timmers

Corry Willemsen

Hilke Verkaik

Karunavathy Lankanathan

Martin de Rijk

Ronald Pessy

Danil Oskar

Ingrid van Merwijk

Kristen Valdez

Meredith Overman

Rose van Dongen

Dounia Haddad

Irem Celebi

Lia Pin

Mieke Taekema

Ruud van Ooij

245544 FOAM_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_OS.indd 2

Safae Boukhrouf Sagal Abdi Samira Tamalout Sandra Akkerman

Yvonne Gรถrges Zair Zaki Zamira Jonker Zhian Albarwari 26-06-17 12:04


Nieuw-West

Amsterdam Vertelt

“...als ik aan die pionierstijd terugdenk, voel ik het zand weer in mijn oren kriebelen.� Loes Raymakers

is een initiatief van en

245544 FOAM_Amsterdam_Vertelt_Nieuw-West_OS.indd 1

26-06-17 12:04

Amsterdam Vertelt Magazine Slotermeer OBA & Foam  

Amsterdam Vertelt brengt twee generaties in contact met kunst en cultuur, hun creatieve talenten én met elkaar. In mei en juni 2017 maakten...

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you