Issuu on Google+

Dentadura postiza - A primeira dentadura postiza data do ano 1450. Consistía en dentes de óso unidos con tripa de animal a unha base con bisagras. A cervexa : - Aínda que a cervexa era coñecida desde a antigüidade, debemos o seu sabor actual a uns monxes ingleses do ano 900 aos que se lles ocorreu engadir lúpulo á cocción, que é o que lle dá o amargor característico.

Non existían os pratos: - Na Idade Media non existían os pratos, para comer nos banquetes cortábanse hogazas de pan duro e poñíase a carne no centro. Unha vez acabado o banquete, se remojaba o pan na salsa e entregábase aos pobres. É un xeito de non ter que fregar os pratos Os miopes medievais - Os miopes medievais utilizaban lentes convexas unidas con pontes. Pero como non podían graduarse a vista como nos fai hoxe en día o oftalmólogo, tiñan que pasarse horas enteiras probando e probando lentes ata dar coas adecuadas. "en bo tempo mangas verdes" - A expresión "en bo tempo mangas verdes" provén da época dos Reis Católicos, os encargados de velar pola lei e a orde eran os chamados "cuadrilleros" da Santa Irmandade, que vestían con chalecos que deixaban ver as mangas verdes das súas camisas. O simbolo da @ usado na rede: - A @, tan usada por nós os internautas, procede do medievo, é nin máis nin menos que a abreviatura de "ad", unha preposición latina, que utilizaban os monxes copistas. Carlos I de España Carlos I de España e V de Alemania veu ao mundo dunha forma curiosa. A súa nai, a raíña Juana, sentiuse indisposta, desculpouse para ir ao baño e... ¡zas!, así e alí naceu o futuro emperador...

Orixe da expresión "un ollo da cara" - Nunha das súas expedicións ás Indias, o conquistador Diego de Almagro perdeu un ollo na batalla. A partir de aí, cando unha misión era moi perigosa, os soldados dicían que custaría "un ollo da cara"... e de aí ata os nosos días, aínda que agora referímosnos/referímonos sobre todo


a cuestión económica. -A expresión "cargar co morto" Resulta que na Idade Media, si aparecía un cadáver nunha poboación en estranas circunstancias e que ninguén puidese identificar (e costear os gastos do enterro) todo o pobo debía pagar unha multa. Por esa razón, cando aparecía algún cadáver que cumprise os requisitos, os veciños intentaban sacalo do pobo antes de que o visen as autoridades: "cargaban co morto" e deixábano no pobo veciño - Os escudeiros : Os Escudeiros que aspiraban a converterse en cabaleiros, pasaban a noite previa ao gran día velando as armas, vestidos de cor branca (cor da pureza). De aí, cando pasamos unha noite de cans, sen durmir, dicimos a expresión "pasar a noite en branco" ou "pasar a noite en vela". Apelido "Branco". Na Idade Media había moitisimos pícaros huérfanos, que eran recollidos en hospicios, orfanatos ou institucións relixiosas. Moitas veces non se sabía o nome dos pais, así que estes nenos recibían o apelido "Branco". Expresión "quedarse na estacada". Tamén dos antigos cabaleiros medievais procede a expresión "quedarse na estacada". Os torneos celebrábanse en campos delimitados por estacas, de maneira que os cabaleiros perdedores que caían ao chan, quedábanse "na estacada". Hoxe adquire o significado de sufrir unha decepción. De aí tamén vén a expresión "deixar na estacada", é deixar a alguén só fronte a unha situación perigosa. Os Abanicos Vemos nas películas á xente sendo abanicada. A explicación non esta en a calor, senón no mal cheiro que exhalaban as persoas por baixo dos vestidos (eran feitas á mantenta para conter os cheiros corporales porque non se lavaban).

Carlos I De España e V De Alemania Carlos I de España e V de Alemania veu ao mundo dunha forma curiosa. A súa nai, a raíña Juana, sentiuse indisposta, desculpouse para ir ao baño e... ¡zas!, así e alí naceu o futuro emperador... O Ataude


Nesta época xurdiu a idea de, ao pechar o ataúde, agarrar á boneca do defunto un fío pasalo por un buraco do ataude e atalo a unha campanilla sobre a terra. Si o individuo estaba vivo só tiña que tirar do fío e soaría a campanilla e seria desenterrado xa que unha persoa estaba á beira do ataude durante uns días. Desta acción xorde a expresión Salvados pola campá que usamos hoxe día. As Frores Na Idade Media O primeiro baño do ano era tomado en maio, así, en xuño, o cheiro das persoas aínda era tolerable. Así mesmo, como algúns cheiros xa empezaban a ser molestos, as noivas levaban ramos de frores, á beira do seu corpo nos carruaxes para disfrazar o mal cheiro. Así nace maio como mes das noivas e a tradición do ramo de noiva. A expresión "cargar co morto" A expresión "cargar co morto": resulta que na Idade Media, si aparecía un cadáver nunha poboación en estrañas circunstancias e que ninguén puidese identificar (e costear os gastos do enterro) todo o pobo debía pagar unha multa. Por esa razón, cando aparecía algún cadáver que cumprise os requisitos, os veciños intentaban sacalo do pobo antes de que o visen as autoridades: "cargaban co morto" e deixábano no pobo veciño. Can Medieval O can, o mellor amigo do home, tamén foi o mellor amigo do cabaleiro medieval: dise que nas cruzadas os cabaleiros utilizaban cans para olfatear e seguir rastros, ás veces eran tan valiosos para os seus donos que lles vestían con armaduras para que non resultasen feridos en combate.

Os orfos: Na Idade Media había muchísimos pícaros huérfanos, que eran recollidos en hospicios, orfanatos ou institucións relixiosas. Moitas veces non se sabía o nome dos pais, así que estes nenos recibían o apelido "Branco".

Na Idade Media, non existían... Na Idade Media, non existían, cepillos de dentes, perfumes, desodorizantes, e moito menos papel hixiénico. As feces e ouriñas humanas eran tiradas pola fiestra do pazo.

O País dos Castelos: En Francia atopáronse vestixios duns 10.000 castelos de madeira da época medieval.


Os arqueólogos estiman que no século IX, un viaxeiro por aquelas terras podía atoparse cun castelo cada 10 kilómetros. Os

Escudeiros Os escuderos que aspiraban a converterse en cabaleiros, pasaban a noite previa ao gran día velando as armas, vestidos de cor branca (cor da pureza). De aí, cando pasamos unha noite de cans, sen durmir, dicimos a expresión "pasar a noite en branco" ou "pasar a noite en vela". As Meigas Para saber si unha muller era bruxa, os inquisidores facíana mergullar coas pernas atadas norío. Si saía á boia, queimáballa.

O Xardín Do Castelo Versalles Quen estivo en Versalles hase maravillado cos seus xardíns, enormes e fermosos que na época Medieval eran mais usados que contemplados xa que se usaban como retretes nas festas promovidas pola realeza, xa que non tiñan baños e reuníase unha gran cantidade de persoas.

O Hospital De Paris Por si alguén se queixa da saturación dos hospitais actuais, no famoso hospital Hôtel Dieu de Parides, no século XIII, podíanse atopar ata ¡¡seis pacientes na mesma cama!!

Como Eran Tomados Os Baños? Os baños eran tomados nunha bañera enorme chea de auga quente. O pai da familia era o primeiro en tomalo, daquela os outros homes da casa por orde de idade e despois as mulleres, tamén en orde de idade. Ao final os nenos, e bébelos os últimos. Bébelos Cando bañabas aos bebés nesas bañeiras xa se podía perder un bebé dentro da auga do sucia que podía estar. A auga Quente Naquela época, a xente evitaba lavarse con auga quente, xa que abría os poros corporais por onde pasaban os malos espíritos. Día De Festa Nun día de festa, a cociña do palacio era capaz de preparar un banquete para 1500 persoas sen a máis mínima higiene. Os Pratos De Estaño


Os máis ricos tiñan pratos de estaño. Certos alimentos oxidaban o material e cara a que moita xente morrese envenenada que, unida á falta de higiene da época se cara a moi frecuénteostomates, que eran acedos e provocaban este efecto foron considerados tóxicos durante moito tempo. Nos vasos ocorría o mesmo onde, ao contacto con whisky ou cervexa cara a que a xente entrase nun estado narcolepsico producido tanto pola bebida como polo estaño. A Epidemia De Peste Contan que a epidemia de peste que asolou Europa no século XIV foi producida (segundo os eruditos do momento) porque o aire fíxose demasiado ríxido. Para rompelo, fixeron soar as campás das igrexas e congregaron á xente nas prazas para que que aplaudise e fixese o maior estruendo posible. O Imperio Bizantino No imperio bizantino, o adulterio estaba penado coa lei, e o castigo para os culpables era cortarlles o nariz Unha Persoa Morta Na Rúa Alguén que pasase pola rúa e vise a alguén neste estado podía pensar que estaba morto e xa preparaban o enterro. O corpo era colocado sobre a mesa da cociña durante algúns días e pasaba coa familia mentres eles comían e bebían esperando que volvese en si ou non. Hogazas De Pan Duro Na Idade Media non existían os pratos, para comer nos banquetes cortábanse hogazas de pan duro e poñíase a carne no centro. Unha vez acabado o banquete, se remojaba o pan na salsa e entregábase aos pobres. É un xeito de non ter que fregar os pratos

Os Mortos Os lugares para enterrar aos mortos eran pequenos e non había sempre suficiente sitio para todos. Os ataúdes eran abertos e retirados os ósos para meter outro cadáver. Os ósos eran retirados a un osario. Ás veces ao abrir os ataúdes, percibíase que o enterrado rabuñara a terra, fora enterrado vivo.

Os Tenedores Medievais Na Idade Media intentouse varias veces sen éxito introducir un instrumento con forma de tenedor para comer sen ensuciar as mans. Quizais tivo que ver que o deseño destes tenedores incluía un mango o suficientemente longo como para que o comensal utilizáseo tamén para rascarse as costas


Os Tellados Os tellados das casas non tiñan baixo tellado e nas vigas de madeira criábanse animais, gatos cans, ratas e outros bichos. Cando chovía as goteras forzaban aos animais a baixar. Disto naceu a expresión choven cans e gatos típica anglosajona. Os Campesiños Entre os campesiños rumanos e búlgaros existía a convicción de que os soldados virxes eran inmunes ás balas.

A Moda Das Botas Puntiagudas Entre os homes do medievo púxose de moda calzar zapatos puntiagudos. A súa punta chegaba a medir 46 cms e para reenchela envolvíanse os dedos do pé con musgo seco. As Chemineas No medievo, só as casas dos ricos tiñan cheminea. Na casa do pobre, o fume saía pola hendidura do teito.

A expresión "Quedarse Na Estacada” Tamén dos antigos cabaleiros medievais procede a expresión "quedarse na estacada". Os torneos celebrábanse en campos delimitados por estacas, de maneira que os cabaleiros perdedores que caían ao chan, quedábanse "na estacada". Hoxe adquire o significado de sufrir unha decepción. De aí tamén vén a expresión "deixar na estacada", é deixar a alguén só fronte a unha situación perigosa. As primeiras unversidades e cidades: As primerias escolas e universidades xurdiron no S XIII (ano 1200)


Curiosidades medievais