Page 1

Quíxenche tanto, meniña

Onda un muro

tívenche tan grande amor,

De pedra

que para min eras lúa

eu puxen un bico

branca aurora e craro sol;

para ti

auga limpa en fresca fonte, rosa do xardín de Dios,

Baixo un teito

alentiño do meu peito,

de pedra

vida do meu corazón”.

pintaches un bico para min.

Así che falín un día caminiño de San Lois,

Un bico pintado.

todo oprimido de angustia,

Un bico pousado

todo ardente de pasión;

na tea

mentras que ti meescoitabas

na area.

depinicando unha frol,

Dous bicos calados

por que eu non

na pedra

vise os teus ollos

na tebra.

que refrexaban traiciós.

Dous bicos sen fin.

Dempois que si me dixeches,

Antonio García Teijeiro

en proba do teu amor, déchesme un caraveliño que gardín no corazón.

Voz sen verbas:

¡Negro caravel maldito,

silencio.

que me fireu de dolor!...

mar sen auga:

Mais a pasar polo río

deserto.

¡o caravel afondou...!

Sol sen raios:

Tan bo camiño ti leves

misterio.

como o caravel levou.

Luz sen brillo:

Rosalía de Castro

coitelo. Man sen man: un berro.

Regreso ao teu corpo

Dor sen laios:

no que me afundo

o tempo.

para esquecelo todo.

Eu sen ti: inferno.

Afondoen ti, xa me levas

Antonio García Teijeiro

no claro día dos teus ollos. Mergúllome no mel da túa herba e dos teus labios. Sinto un río de bolboretas lenes enchendo as miñas veas mar arriba a desborda Autor: Xulio L. Valcárcel .


Nas leves tardes de Outono tan serenas, ateigadas de silencio e dozura SEMPRE a rosa.

eu vou sentindo, amor, a túa tenrura

Sempre:

igual que lume queimándome nas veas.

a forma, a cor,

O son das aves, o vento e as sereas,

o recendo,

a voz solemne do mar, rouca e escura,

a luz,

é a voz do amor coa súa fondura,

a perfección da rosa.

co seu incansábel ritmo de mareas.

Prefiro a rosa vermella.

Eu quero vivir o outono na ribeira

E amo a rosa branca

para amistar coas gaivotas e embarcar

porque, cando lle digo

nunha dorna xentil, ben mariñeira.

simplementes: ROSA,

O meu desexo máis fondo é naufragar,

entrecerra os ollos,

¡ouh miña boa e sinxela compañeira!

treme

no teu mar de tenrura. Só no teu mar.

e ruborece.

(Manuel María)

Manuel María Aquel veran dixeches que me amabas. Non era amor, mais ti falabas delo. Miña nai traballa nunha fábrica de conservas.

Falábasme do amor do noso selo

Un día miña nai díxome:

e que era a min soamente a quen buscabas.

o amor é unha sardiña en lata. ¿Ti sabes

Aquel verán dixeches que me amabas.

cómo se preparan as conservas en lata?

Que ansiabas de entre o amor o máis sinxelo:

Un día miña nai díxome: o amor é unha obra de arte

percorrer cos teus beizos o meu pelo

em lata.

e tocarme coma só ti me tocabas.

Filla,

Aquel verán dixeches que me amabas.

¿sabes de onde vés? Vés dun viveiro de mexillóns

Que non tiveras antes quen te amara,

en lata. Detrás da fábrica, onde podrecen as cunchas

nin quen te amara tanto ti tiveras.

e as caixas de peixe. Un fedor imposible, un azul que

Aquel verán dixeches que me amabas.

non vale. De alí vés.

Dixeches que deixándome perderas

Ah! Dixen eu, entón son a filla do mar.

o día en que pra sempre te marchabas. (Modesto Fraga)

Non. Eres a filla dun día de descanso.

Ondas do mar de Vigo, se vistes meu amigo!

Ah! Dixen eu,

E ai Deus, se verrá cedo!

son a filla da hora do bocadillo.

Ondas do mar levado, se vistes meu amado!

Sí, detrás, entre as cousas que non valen.

E ai Deus, se verrá cedo!

Luisa Castro Se vistes meu amigo, o por que eu sospiro! E ai Deus, se verrá cedo! Se vistes meu amado, por que hei gran coidado! E ai Deus, se verrá cedo! Martin Codax


Cando setenta invernos na túa frente

Manco o sol que regresa da xanela

caven fondos agravios e regañas,

e estou aquí a mor e estou contigo:

cando leves escrita polas cañas

quixera vernos fundidos á terra,

a traxedia do tempo displicente;

á terra, á auga, ó mundo inmenso.

cando o curso dos anos che amolente

As túas mans que me andiveron son días,

a preciosa dureza das entrañas,

días que marchan e esquecín hai anos,

cando mesmo calvexen as marañas

moitos anos, esta forma de volta

que son coroa ó monte máis ardente;

pois cen anos hai ata agora mesmo, se ti non me abrazaras.

cando a morte se pouse nos teus ombros e todo sexa un resoar de escombros

E estou aquí amor e estou contigo,

e ruína certísima da rosa,

teus ollos chuvia, túa voz quen me agocha, quen me agocha, meu amigo querido.

se eusigo por aquén, amarei tanto a túa decadencia, o teu quebranto,

É contigo que podo

que has de morrer pensándote fermosa.

cre-las mentiras do amor

Darío Xohán Cabana

crer nas mentiras do amor, unha imbecilidade que é imposible.

¿Cómo hei vivir mañá sen a luz túa?

Xela Arias

Case morto vivín sen coñecerte aló na chaira seca por absurdas rúas

A amante nunca ten dentes postizos

onde ninguén me soubo dar mornura.

graus no nariz

Foi soidade desconforme adentro

pelos nas coxas

e a semente a caer en terra dura.

gorduras nos cadrís. Á amante nunca lle inchan os ollos ao dormir.

¿Cómo hei vivir mañá sen a luz túa?

O poeta ama a perfección

Erguinme e vinte ao regresar á terra

non te ama a ti.

como se fora todo aquilo un soño

Es idealización

pesado e ti xa foras sempre miña.

mito

Foi outra vez materno en aloumiño

metáfora da metáfora.

o bico teu na lingua. E foi de novo corazón adentro comprender a existencia e a dozura. ¿Cómo hei vivir mañá sen a luz túa?

De non seres perfecta como te amarían? Mª Xosé Queizan Si o certo é teu amor

Pero hoxe mesmo o día abriu en medo

i é cobiza a sospeita

entrou na fiestra un sol estraño inmenso

perdóame.

e deixáchesme o leito en mantas frías.

Si son eu o que fuxe

Está a volver agora corazón adentro

i eres ti quen te quedas

a soidade o podre a agonía

perdóame.

a me pinchar as cousas en millóns de pugas

Si é engado teu querer

cada minuto en séculos de agullas.

e o certo é miña dúbida, engádame.

¿Cómo hei vivir mañá sen a luz túa? Bernardino Graña

Si para a tua ledicia percisas miña anguria, engádame. Blanco-Amor


Estamos xuntos

E cando me volvín para bicalo

pero tamén

escoiteille dicir

moi separados.

"facía tanto tempo".

O noso amor é poesía.

Non lle pedín permiso.

Poemas abertos,

Non sabía.

os nosos corpos.

Do seu corazón lento

Se te enamoras

nunca puiden contar tódolos golpes.

vaste e non volves.

María do Cebreiro

Ou chegas e miras todo como unha estranxeira. Ninguén

Sube por min

me prohibirá nunca

arrastrándote e rozando as miñas pernas,

estar soa.

envolvendo, torpe e irto,

Lupe Gómez

as miñas coxas. Debuxa como sabes o meu corpo, construíndote en min

Toma esta chave.

como acostumas,

Abre os meus beizos

inventándote quizais en nova pel.

pero non raches

Crea a figura que coñeces

o meu silencio.

e agarda a que te abotoe.

Abre os meus labios,

Mónica Góñez

tes moito tempo. Ti ben coñeces a voz do vento.

Unha noite na eira do trigo,

Faino con calma.

o refrexo do branco luar,

Faino con xeito.

unha nena choraba

Quero vivir

sin trégolas,

nun beixo eterno.

os desdés dun

A.García Teijeiro,

ingrato galán. Y a coitada

Es doce como o soño degolado,

entre queixas decía

doce folla de aceiro dun coitelo,

xa no mundo

doce como a nudez do carambelo,

non teño a ninguén,

doce sangue vermello derramado.

vou morrer e non ven

Es doce como o verso encabalgado,

os meus ollos,

doce palabra libre e pesadelo,

os olliños

doce como ese son do violonchelo,

do meu doce ben.

doce canto, barítono do agrado.

Os seus ecos

Es doce como a noite pequerrecha,

de malencolía

doce casa común, tobo futuro,

camiñaban nas alas

doce como asubío dunha frecha,

do vento,

doce zume, morango ben maduro,

Y o lamento repetía

doce como o sendeiroi dunha crecha,

vou morrer e non ven

doce exaculación a ben seguro.

o meu ben. Curros Enriquez

Miro Villar

poesía  

poesís en galego

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you