Issuu on Google+

KUNSTENLAB

HOOG WATER! DE STAD • DE RIVIER

NATHALIE BRUYS – MARIEKE DE JONG – FILIP JONKER - PAUL DE KORT ATELIER VAN LIESHOUT - ANDRE´ PIELAGE - MARIA ROOSEN – PAUL SEGERS PATRICK MANGNUS


KUNSTENLAB

HOOG WATER! DE STAD • DE RIVIER

NATHALIE BRUYS – MARIEKE DE JONG – FILIP JONKER - PAUL DE KORT ATELIER VAN LIESHOUT - ANDRE´ PIELAGE - MARIA ROOSEN – PAUL SEGERS PATRICK MANGNUS


HOOG WATER! NATUURLIJKE REACTIE OP MENSELIJKE INGREEP Het Worpplantsoen ligt tussen de rivier de IJssel en de woonwijk De Worp in Deventer in een uiterwaardengebied. Dit gebied biedt soelaas bij hoog water zodat de binnenstad niet snel onder loopt. Doordat bij extreem hoog water in het recente verleden de Nederlandse rivieren het overtollige water onvoldoende konden verwerken, heeft Rijkswaterstaat het plan ‘Ruimte voor de Rivier’ ontwikkeld dat met structurele maatregelen calamiteiten moet voorkomen. Het voorziet in nieuwe overloopgebieden en is een omvangrijke infrastructurele ingreep in de Nederlandse waterlopen. Voor de IJssel bij Deventer is in ‘Ruimte voor de Rivier’ ook voorzien in een ingrijpende aanpassing. Festival Deventer Op Stelten vroeg het Kunstenlab in 2011 een beeldende kunstproject te organiseren langs het Wellepad dat aan de rand van de binnenstad langs de IJssel loopt. Deze locatie in combinatie met de start van de werkzaamheden van Ruimte voor de Rivier vormden voor het Kunstenlab de inhoudelijke aanleiding. Tien kunstenaars kregen de opdracht hun beeldende commentaar te leveren op de ingrepen die voor de stad en de rivier nodig zijn. Tien kunstwerken van vijftien meter lang en tweeënhalve meter hoog werden aan het Wellepad tijdens het festival tentoongesteld en in het Kunstenlab was een aanvullende expositie te zien.

In 2012 krijgt dit project, ‘De stad • de rivier’, een vervolg met acht driedimensionale kunstwerken in het Worpplantsoen onder de titel ‘Hoog Water!’. Tijdens Deventer Op Stelten barst de bescheiden stadscamping tijdelijk uit zijn voegen met uitbreidingen de uiterwaarden in. Honderden festivalbezoekers brengen hier de nacht door en maken gebruik van de pont tussen de binnenstad en het IJsselhotel aan de rand van het Worpplantsoen. Zowel jonge als ervaren kunstenaars kregen de opdracht hier hun visie te geven op de plannen van Rijkswaterstaat die nu volop in de uitvoeringsfase belanden. Vragen daarbij zijn in hoeverre menselijke ingrepen in de natuur gerechtvaardigd zijn; kunnen we de natuur ongestraft blijven manipuleren? Hoe verhouden veiligheid en risico zich tot elkaar? De acht kunstenaars laten verbeeldingen zien van de consequenties die de ingrepen met zich mee kunnen brengen. Zowel de menselijke ingreep als de natuurlijke reactie daarop komen in de kunstwerken aan de orde. Daardoor ontstaat een verrassende kijk op de menselijke verantwoordelijkheid voor de inrichting van de natuurlijke omgeving. Waar het ene kunstwerk ons bijna rationeel met de neus op de feiten drukt, geeft het andere een welhaast sprookjesachtig beeld van de gevolgen van hoog water in het landschap. Waar het ene kunstwerk bescherming biedt, is het andere een alarmbel die gaat rinkelen.

‘Hoog Water!’ is van 5 tot en met 8 juli tijdens het festival Deventer op Stelten te zien in het Worpplantsoen. Daarna reist de tentoonstelling door naar landgoed De Haere in Olst van 17 tot en met 26 augustus en het Stadsfestival Zwolle van 1 tot en met 8 september. In samenwerking met Kunst en Cultuur Overijssel (KCO) wordt uiteindelijk een van de ‘Hoog Water’ werken aangekocht voor het langlopende project ‘Kunstwegen’, een beeldenroute van Zwolle tot Nordhorn. In het Kunstenlab is van 30 juni tot en met 26 augustus de bijbehorende de tentoonstelling ‘RE-:) CREATIEPLAATS .:))) | Hoog Water!’ te zien. Dit kunstproject is een initiatief van festivalbureau Overijssel en is mogelijk gemaakt door de provincie Overijssel vanuit het festivalbeleid. Het Evenementenbureau VVV en Ruimte voor de Rivier dragen eraan bij dat het Kunstenlab dit kunstproject kan realiseren in het kader van Deventer Op Stelten. Mieke Conijn van het Kunstenlab heeft in samenwerking met mij de kunstenaars en hun kunstwerken, merendeels speciaal gemaakt, voor Hoog Water geselecteerd. Alex de Vries Intendant festivalbeleid Overijssel 2012


DE KUNSTENAARS - INHOUD 08-11 12-15 16-19 20-23 24-27 28-31 32-35 36-39 40-43

NATHALIE BRUYS MARIEKE DE JONG FILIP JONKER PAUL DE KORT ATELIER VAN LIESHOUT ANDRE´ PIELAGE MARIA ROOSEN PAUL SEGERS PATRICK MANGNUS


NATHALIE BRUYS


NATHALIE BRUYS Nathalie Bruys (Dordrecht 1975) is de opvallendste geluidskunstenaar van Nederland. Ze volgde studies aan de afdeling Voorheen Audiovisueel van de Gerrit Rietveld Academie en de masteropleiding van het Sandberg Instituut in Amsterdam. Nog altijd breidt ze haar kennis uit. In 2011 studeerde Bruys af aan de Fonoforese Academie te Apeldoorn. Opgeleid in de beeldende kunsten koos zij voor het werken met geluid, omdat in haar optiek geluid raakt aan de verbeelding waar het beeld zelf niet bij kan. Ze stelt zich daarbij allerlei ‘onmogelijke’ vragen: hoe ziet geluid eruit, hoe presenteer je geluid in stilte, hoe maak je geluid zichtbaar? Ze maakt geluidsculpturen, soundscapes, treedt op als dj, stelt geluidspresentaties samen enzovoort. In 2004 won ze met haar werk de Charlotte Köhlerprijs van het Prins Bernhard Cultuurfonds, in 2006 gevolgd door de Volkskrant Beeldende Kunst Prijs. Ze presenteert haar werk met succes in een internationaal circuit.

www.nathaliebruys.com

10 / 11 Tijdens Hoog Water! presenteert Nathalie Bruys ‘Earthly Whispers’. Dit geluidskunstwerk bestaat uit twaalf ondergrondse luidsprekers en werd oorspronkelijk gemaakt voor het Beatrixpark in Amsterdam. Vrijwel niemand is er zich van bewust dat de aarde geluid maakt. Bruys maakt ons daarop attent, ze nodigt ons uit die geluiden tot ons te nemen. Zo maken we opnieuw contact met de aarde. Verzet de aarde zich zo tegen menselijke ingrepen? Nathalie Bruys neemt de natuur als uitgangspunt om een tegenwicht te bieden aan de groeiende afstand tussen mens en natuur. Ze werkt met de geluiden die ze ter plekke aantreft. Daarbij richt ze zich op de rust, stilte en kracht van de natuur. Ook werkt ze met frequenties die in-audible zijn, dat wil zeggen dat je ze niet kunt horen, maar wel kunt zien en voelen. Zo is er de 7,83 Hz Schumann frequentie, de trilling van het natuurlijke aardmagnetisch veld waarin we leven, ook wel de Schumannresonantie genoemd. De basistrilling van de mens is ook 7,83 Hz. De aarde stuurt ons lichaam als het ware aan.

Brand New World, een drijvende geluidsinstallatie met de soundscapes 'A brand new world, a brand new play' 5.36 min. & 'I can make you' 4.35 min. Vorige bladzijden: Earthly Whispers


MARIEKE DE JONG


MARIEKE DE JONG Marieke de Jong (Olst 1972) studeerde tussen 1995 en 2000 aan de kunstacademie van Kampen. Ze werkte tien jaar in de beroepspraktijk, zowel zelfstandig als in opdracht in met name de theaterwereld, toen ze besloot de masteropleiding autonome kunst van het Sandberg Instituut te volgen. Daar studeerde ze in 2011 af met onder meer een immense houten tentoonstellingsconstructie voor W139. Het werk van Marieke de Jong bestaat meestal uit een min of meer zelfgebouwde architectonische sculptuur die commentaar levert op een bestaande situatie. Ze biedt een alternatief om de werkelijkheid te benaderen. Dat doet ze met veel gevoel voor verhoudingen en de rol van de menselijke maat daarbinnen.

www.mariekedejong.nl

14 / 15 Voor Hoog Water! maakte Marieke de Jong de sculptuur ‘Binnenvaart’. Het Worpplantsoen vormt een driehoek tussen de rivier en de wijk De Worp. Lopend in het plantsoen zijn achter de dijk nog juist de karakteristieke woningen zichtbaar. Bij hoog water raken het water en de woningen elkaar visueel. Die ontmoeting tussen het water en de huizen heeft ze vertaald in een sculptuur van een constructie die zowel huis als boot is. Mens en natuur gaan even samen op in een tussenvorm. Ze heeft dit object als een driedimensionale tekening opgebouwd. De transparante constructie maakt het mogelijk door de vorm heen te kijken. Het zwart geschilderde stalen kokerprofiel is sterk aanwezig, en vormt tegelijkertijd een ijle structuur in de lucht. Als een paard van Troje staat het kunstwerk in het landschap. Het werk kan van alle kanten worden bekeken en verandert daardoor voortdurend van uiterlijk. De archetypische vormen van huis en boot vallen samen. Je kunt erin wonen of je kunt ermee vertrekken.

Strijkwas, 2001, installatie Safe Dalfsen, texiel, metaal Vorige bladzijden: Binnenvaart


FILIP JONKER


FILIP JONKER Filip Jonker (Rotterdam 1980) die aan de AKI in Enschede studeerde, is een kunstenaar voor wie geen zee te hoog gaat. Hij stelt zichzelf iets ten doel wat op voorhand gekkenwerk lijkt, dat in de praktijk vaak ook is, maar in werkelijkheid op wonderbaarlijke wijze voor elkaar komt. Zo bouwde hij een sleepboot van karton en voer daarmee van Nederland naar Londen. Met dit plan won hij in 2009 de Pitch Ongezouten. In 2010 stond die boot - De Furie - in de buitenruimte van het Rijksmuseum Twenthe en was in het museum een documentaire te zien hoe hij zijn plan had uitgevoerd. Dit jaar werkte hij drie maanden in sundaymorning@ekwwc. In deze keramiekwerkplaats demonteerde hij een auto - een Pontiac Fiero uit 1985 - en bouwde daarop een zelfontworpen nieuwe keramische body. Groots was het moment, nadat hij alle onderdelen in zijn eigen werkplaats had gemonteerd, toen hij voor de presentatie hiermee het terrein van sundaymorning@ekwc in ’s-Hertogenbosch kwam oprijden. Als iemand bewijst dat niets onmogelijk is, dan is het wel Filip Jonker.

www.filipjonker.nl

18 / 19 Filip Jonker benadert de problematiek van Hoog Water! op eigen wijze met zijn werk ‘IJsselse Evacuatie Werken – Kazerne Worpplantsoen’. Nu komen boot en auto samen in een amfibievoertuig dat dienst kan doen als reddingsmiddel, mocht het water ons op de Worp aan de lippen komen te staan. De zogenaamde ‘Argocat’ staat in een opvallende loods en kan ingezet worden als evacuatie uit het gebied noodzakelijk is. Jonker vond een 32 jaar oude Argocat op Ebay en haalde hem in Engeland op. Door zijn acht wielen kan een Argocat overal tegenop rijden, en hij kan dus ook varen. De Argocat staat in een kleine kazerne. Zo creëert Filip Jonker zijn uiterst utilitaire variant van een voorziening voor reddingsoperaties.

De Furie op volle zee op weg naar Engeland. De Furie werd in 2010 door Flip Jonker gebouwd van karton. Vorige bladzijden: IJsselse Evacuatie Werken – Kazerne Worpplantsoen


PAUL DE KORT


Paul de Kort (Den Helder 1961) is een van de bekendste landschapskunstenaars van Nederland. Hij werd opgeleid in Tilburg en Utrecht en verbleef van 1986 tot 1988 aan de Rijksacademie in Amsterdam. Een indrukwekkend voorbeeld van zijn landschapskunst is ‘De Wassende Maan’ in de Brabantse Biesbosch bij Werkendam. Paul de Kort heeft voor Hoog Water! bij Rijkswaterstaat alle waterstanden bij Deventer tussen 1992 en 2012 opgevraagd en in een grafiek gezet. ‘Ruimte voor de rivier’ is onder meer ontwikkeld omdat in 1993 en in 1995 de IJssel bij Deventer tot ruim 7 meter boven NAP kwam. Het water stond tot aan de kruin van de dijk. Inmiddels zijn we twintig jaar verder. De maatregelen moeten de kans op overstroming beperken tot eens in de 1250 jaar. ‘Vloedlijn -1op1250-‘ verbeeldt oorzaak en gevolg van het Ruimte voor de Rivier beleid. De grafieklijn is vertaald naar 240 meetmomenten die staan voor 240 maanden (=20 jaar). Dit levert een langgerekt patroon op van meetpunten met concentraties rond jaarlijks terugkerende gemiddelden.

www.pauldekort.nl

22 / 23 De 240 meetpunten markeert hij met piketpaaltjes in een strook van 8x60 meter. Het stroomgebied van de IJssel meet hemelsbreed 75km, 60mtr op 75km =1op1250. Iedere piketpaal heeft een unieke code bestaande uit het jaartal en het maandgetal. ‘Vloedlijn -1op1250-‘ gaat over meten en markeren, plannen en beheersen, ‘de maakbaarheid van ons landschap’. Het werk stelt de vraag in hoeverre de grilligheid van de natuur is te bedwingen, te sturen en vast te leggen in een uitgestippeld landschap, met ieder jaar een overstromingskans van 1 op 1250. De piketpaaltjes symboliseren het werken in, en het ontwerpen aan het landschap in onze verwoede poging tot beheersing van het onverwachte en het onvoorspelbare. Zoals bij veel van zijn werken is er een blauwdruk, een soort partituur die hij met grote precisie volgt. Maar het eindresultaat in het landschap oogt toevallig, grillig en ongrijpbaar, net als het gedrag van de rivier.

Foto: Your Captain Luchtfotografie

PAUL DE KORT

Wassende Maan, 2008, Ø ca 230 m., Biesbosch (Werkendam) Vorige bladzijden: Vloedlijn -1op1250-


ATELIER VAN LIESHOUT


Joep van Lieshout (Ravenstein 1963) verzamelde in de loop van de tijd zo’n twintig medewerkers om zich heen met wie hij in zijn ambachtelijke werkplaats in het Rotterdamse havengebied sculpturen en architectonische voorzieningen ontwerpt en bouwt. Zijn werk gaat op creatieve en soms provocatieve wijze in op de verworvenheden van de consumptiemaatschappij. Zijn werk is vaak een commentaar op de manier waarop in de keten van productie en consumptie in de hedendaagse samenleving de menselijke waardigheid ondergeschikt wordt gemaakt aan uiteenlopende soorten van slavernij en samenlevingsvormen. Zijn bekende project ‘Slave City’ is daar een uitgesproken voorbeeld van. Binnen gevangenissen, fabrieken, kloosters, communes en andere collectieve samenwerkingsverbanden wordt het collectief boven het individu gesteld. Atelier Van Lieshout verbeeldt extreme consequenties van dergelijke leefsituaties in monumentale sculpturale werken.

www.ateliervanlieshout.com

26 / 27 Voor Hoog Water! leverde Atelier Van Lieshout het werk ‘Waterwagon’. Het werk stamt uit 2007 en is gemaakt van fiberglas. Enkele mensfiguren die elementair zijn vormgegeven trekken een grote waterwagen voort. De vraag is of ze water gaan halen, of water komen brengen. Het is duidelijk dat de functie van de waterwagen en de figuren die de container voorttrekken ondergeschikt zijn aan een groter geheel. Ze zijn slachtoffer van omstandigheden die ze zelf niet beheersen, maar waarmee ze onlosmakelijk zijn verbonden. Het is pompen of verzuipen. Het enige wat de bedieners van de waterwagen te doen staat, is het uitvoeren van een van bovenaf opgelegde taak waar ze zelf geen zeggenschap over lijken te hebben. Foto & copyright: Atelier Van Lieshout

ATELIER VAN LIESHOUT

SlaveCity: Female Slave University, 2006 Vorige bladzijden: Waterwagon, 2007


ANDRE´ PIELAGE


ANDRE´ PIELAGE André Pielage (Zuidschermer 1975) is een kunstenaar die met minimale en eenvoudige middelen complexe ruimtelijke ingrepen realiseert. Hij studeerde aan de Hogeschool voor de Kunsten Amsterdam en aan de kunstacademie van Utrecht. Ook volgde hij de Rijksacademie. Met simpel materiaal als aluminiumfolie, draadjes, eendenveertjes, zakdoekjes en hoogwerkers creëert hij driedimensionale installaties. Door strategisch in een landschap witte verf toe te passen ontstaat een landschappelijke tekening die verdwijnt zodra je erin rondloopt. Met fragiele takjes construeert hij mathematische sculpturen die een wankele balans in stand houden. In al zijn werken voltrekt zich een transformatie van het landschap waarop je nauwelijks bent voorbereid. Verschijnen en verdwijnen zijn verschijnselen waarmee hij werkt. Soms lost een beeld letterlijk voor je ogen op. Met rasters en roosters maakt hij doorzichten waardoor je deel kunt uitmaken van zijn werk. Je wordt erin opgenomen. De ruimtelijke volumes die hij zo toegankelijk maakt, krijgen door zijn ingrepen een meditatieve functie: je raakt onthecht van het concrete houvast. De spirituele kant van zijn ruimtelijke sculpturen veroorzaakt hij mede door het voelbaar als ‘monnikenwerk’ uit te voeren.

www.andrepielage.nl

30 / 31 In het Worpplantsoen suggereert André Pielage een situatie nadat er hoog water is geweest. Na afloop zijn er in een ondergelopen gebied altijd residuen terug te vinden van wat er door het water over het gebied is verspreid. In dit geval zijn het bolvormige, oranje restanten hoog in de bomen. Daardoor ontstaat een toverachtig beeld, een natuurverschijnsel dat je niet kunt plaatsen. Het beeld doet zich voor als een monumentale variant van een organisch fenomeen als heksenboter: felgele slijmzwammen die zich als een rondkruipende kolonie door de natuur verplaatsen. Of zijn het verdwaalde zwemboeien? Pielage construeert zijn installatie met enkele honderden skippyballen. Het is een zinsbegoochelend beeld.

Spraypaint, 2008, Tilburg Vorige bladzijden: Residu op boomhoogte


MARIA ROOSEN


MARIA ROOSEN Maria Roosen (Oisterwijk 1957) studeerde in Tilburg en Arnhem en had haar eerste solo-exposite in 1986. Er zouden er nog vele volgen in binnen- en buitenland. In 1995 was haar werk, samen met dat van Marlene Dumas en Marijke van Warmerdam, te zien in het Nederlandse paviljoen tijdens de BiĂŤnnale van VenetiĂŤ. Sindsdien is de waardering voor haar werk alleen maar toegenomen. Haar beelden hebben een monumentaal en krachtig karakter, terwijl ze een voorliefde heeft voor kwetsbare en breekbare materialen. Die wisselwerking tussen broze fragiliteit en onmiskenbare aanwezigheid is de rode draad in haar omvangrijke oeuvre. Ze werkt vooral met glas, textiel en organische materialen die ze ook combineert in samengestelde objecten. Veel van haar beelden hebben een lichamelijke aspect zoals haar glazen borsten en penissen. Ernst en humor wisselen elkaar af. In de presentatie van haar werk benadrukt ze de verschijningsvorm van haar beelden. Hun aanwezigheid is meestal verrassend, als een vreemde maar toch vanzelfsprekende gedaante in een onverwachte omgeving. Door haar beelden verandert het karakter van de ruimte waarin het werk is opgenomen.

www.mariaroosen.com

34 / 35 De gekleurde glazen stenen die ze tijdens Hoog Water! laat zien, hebben de vorm van de basaltblokken waaruit de kribben in de rivier zijn opgebouwd. Haar kasseien flonkeren als edelstenen tussen de grijze massa. In natuurlijke situaties ontdekt Maria Roosen regelmatig facetten die een bijna sprookjesachtige aantrekkelijkheid hebben. Dauwdruppels in het gras worden glinsterende parels in het groen. Hier lijkt het alsof de regenboog in scherven is gevallen op de krib die de rivier insteekt. De glazen kasseien hebben ieder een geconcentreerde eigen kleur. Wie vanuit de binnenstad van Deventer het pontje naar het Worpplantsoen neemt, ontdekt het werk als een schat tussen de grauwe stenen van de krib. Hoe ze daar zijn aangespoeld blijft de vraag.

Glass colour bubbles (happy sperm), 1998, glass wood, metal, 160 x 180 x 20 cm, Private Collection Vorige bladzijden: Hope


PAUL SEGERS


PAUL SEGERS Paul Segers (Eindhoven 1976) studeerde aan de kunstacademie van Den Bosch en volgde daarna een masteropleiding aan het Dutch Art Institute in Enschede. In zijn werk verbeeldt hij vaak op ironische wijze de verhouding van de mens tot diens leefomgeving. Veel van zijn sculpturen hebben een architectonisch karakter. Hij combineert daarin futuristisch ogende vormgeving met zeer elementaire voorzieningen. Vaak is er sprake van een maatschappijkritische invalshoek die met het nodige relativeringsvermogen en op humoristische wijze de menselijke omgang met zijn biotoop becommentarieert. Paul Segers maakt ook deel uit van het Nieuw Brabants Front, een internationaal netwerk van beeldend kunstenaars, vormgevers, filmmakers, meubelmakers, vrije culinairen, semimanagers en andere entrepreneurs. Zij werken in wisselende samenstellingen aan projecten, exposities, acties en andere ondernemingen in binnen en buitenland. Alhoewel de basis van het Front in Noord-Brabant ligt zijn de leden afkomstig uit onder meer Noorwegen, China, Canada, Zwitserland, Zuid-Afrika, Polen en België.

www.paulsegers.com

38 / 39 Tijdens Hoog Water! presenteert Paul Segers het werk ‘Splash’. Het is een architectonisch model dat zinspeelt op de mentale en fysieke mogelijkheid van het begrip ‘meedeinen’. Naar zijn idee zijn wij Nederlanders –planziek, probleemoplossend en regelziek als we zijn– daar niet erg goed in. Het model bestaat uit een ‘woning’ met een steenachtige vorm. Aan de onderzijde zijn allerlei bootramen ingebouwd. Vier palen houden het als kranen met kabels en contragewichten in balans. Bij hoog water komt de onderste helft van de wooncabine in het water te liggen en stijgt de gehele cabine met het waterpeil mee door de drijfkracht en de contragewichten. ‘Splash’ is de titel van het favoriete gedicht van Segers, geschreven door de Amerikaanse auteur Charles Bukowski met de regels: “this is not a poem. poems are dull,/they make you sleep.”

Kingdom Come, Special Services Ltd. - 2011 Publieke interventie. Oostelbeers. In samenwerking met Henny Overbeek, foto: Paul Segers Vorige bladzijden: Splash


PATRICK MANGNUS


PATRICK MANGNUS Tentoonstelling in het Kunstenlab RE-:) CREATIEPLAATS .:))) Patrick Mangnus (1975) studeerde in 1999 af aan de kunstacademie van Kampen. Van oorsprong graficus zoekt hij sterk de grenzen van deze discipline op door samenwerking met anderen. Hij exposeert op vele plaatsen in binnen- en buitenland, met eigen werk maar ook vaak in samenwerkingsprojecten met anderen. Naast zijn werk als beeldend kunstenaar is hij actief als organisator, curator en muzikant. In 2003 won hij de HeArtpool Grafiekprijs. Als onderdeel van het project ‘Hoog Water’ maakt hij in de grote zaal van het Kunstenlab de installatie ‘RE-:) CREATIEPLAATS .:)))’ De rivier en de directe omgeving ervan vormen een gebied waar we ons kunnen ontspannen. We verblijven langs de rivier als een tweede natuur, meestal dicht bij de stad. We zwemmen, recreëren, kamperen, eten, drinken en wandelen, met of zonder hond, graag aan het water. Het komt nu al regelmatig voor dat campings langs de rivieren te maken hebben met extreem hoog water en vaker onder water staan dan voorheen.

www.patrickmangnus.nl

42 / 43 Deze installatie geeft een beeld van een toekomstscenario als het water onherroepelijk veel en snel zou stijgen. De tentoonstelling is een knipoog naar het voorspelde einde van de wereld in 2012, de zondvloed, milieurampen, de stijgende waterspiegel, de opwarming van de aarde, et cetera. Steeds sluimert het gevaar dat je je eigen veilige plek verliest door omstandigheden die je niet in de hand hebt is. De tentoonstelling laat in het ongewisse wat er precies is gebeurd. Zijn we getuige van een allesverwoestende tsunami? Zijn wij de ramptoeristen, of hebben we zelf ternauwernood het hoge water overleefd? Deze veranderingen scheppen uiteraard ook nieuwe mogelijkheden. Het is niet per se een doemscenario, maar een situatie om te heroverwegen en nieuwe uitgangspunten te formuleren: de ultieme re-creatieplaats. De gestrande caravans, tenten en andere werken zijn toegankelijk. Op beeldschermen en foto’s kan het publiek de kunstwerken van het project op de Worp bekijken. Ook kunnen de plannen en de uitvoering van Ruimte voor de Rivier Deventer worden gevolgd. Wat buiten gebeurt, is zo ook binnen te zien.

Badmen of the west, 100 x 230 cm, houtsnede, acryl, spuitbus, collage en mixed medias op papier, 2010 Vorige bladzijden: RE-:) CREATIEPLAATS .:)))


DE STAD • DE RIVIER, WELLEPAD, JULI 2011


HOOG WATER!, WORP, JULI 2012


Colofon Een uitgave in het kader van Beeld van Overijssel Š 2012 Kunstenlab, auteurs, kunstenaars Samenstelling project: Mieke Conijn en Alex de Vries Tekst: Alex de Vries Redactie: Mieke Conijn Projectfotografie, ontwerp & productie: Jan Willem den Hartog Drukwerk: Drukkerij Lecturis Het project en de publicatie Hoog Water! is een onderdeel van het festival Deventer Op Stelten en vormen een initiatief van de intendant van het festivalbeleid van de provincie Overijssel in 2011 en 2012, Alex de Vries. Hoog Water! is georganiseerd door het Kunstenlab in samenwerking met het Festivalbureau Overijssel, Festival Deventer Op Stelten (Evenementenbureau VVV Deventer) en Ruimte voor de Rivier Deventer. Het project is daarna te zien op landgoed De Haere in Olst en tijdens Stadsfestival Zwolle in samenwerking met Kunst en Cultuur Overijssel. Met dank aan de provincie Overijssel



Catalogus Hoog Water!