Issuu on Google+


Komunikazioa: pertsona batengadik beste batengana informazioa transmititzea da. Komunikazioa gauzatu ahal izateko, igorlea, mezua transmititzeko bidea eta hartzailea behar dira.


Pila batek, pultsadore batek eta tinbre batek osatzen dute ondorendo zirkuitu hau. Zirkuitu honen bidez mezuak bidal ditzakegu.

Samuel F.B. Morsek asmatu zuen. Alfabetoko hizki bakoitza puntu eta marra multzo jakin batez adierazteko kodea asmatu zuen.


Sistema telefonikoaren bidez aldi bereko ahots-komunikazioa ezarri daitezke bi noranzkoetan. Pilaren polo positibotik irteten den korronte bi telefonoak zeharkatzen ditu eta polo negatiboa itzultzen da. Hitz egitean soinu uhinek eragindako bibrazioek mikrofonoen erresistentzia alatzen dute.


Telefono eramangarria da. Hari gabez doa. Hau egin dadin, irrati uhinak erabiltzen ditu. Lagunartean segapotoa ere esan ohi da. Gizakien arteko komunikazioa errazteko iraultza ekarri zuen telefono mugikorrak. Telefono mugikorra gure ezinbesteko erreminta bat bila katu da, edonora goazela ere, gurekin eramaten duguna.


Frekuentzia segundo bakoitzeko puntu jakin batetik zehar pasatzen den uhin-kopurua da. Frekuentzia hertz-etan (Hz) neurtzen da. Telefono harietatik transmititzen diren seinale elektrikoek soinuuhinen forma berdina izaten dira.


Komunikazio batean segundoko transmiti daitekeen informazio kantitateari, bandazabalera esaten zaio. Datuak transmititzen badira, bp-etan neurtuta, eta soinuak edo irudiak transmititzen badira, berriz, Hz-etan.


Pare kableak: Gure telefonoari konektatuta dauden kableek kobrezko bi hari izaten dituzte, bakoitza tokiko zentralarekin komunikatzeko erabiltzen direlako.

Kable koaxialak: Seinale asko ahultzen dira distantziagatik, transmiti daitezkeen banda zabalera ez da oso handia eta interferentziak sortzen dira beste kable batzuekin.

Zuntz optikoa: Kablearen ezaugarriak hobetzen dituen transmisio bide bat: informazio gehiago bidal daiteke, distantzia handiagora eta inongo interferentziarik gabe.


Espektro elektromagnetikoaren 3 kHz eta 300 GHz bitarteko zatiari espektro erradioelektrikoa esaten zaio, batik bat haririk gabeko telekomunikazioetan erabiltzen delako. Banda

Frekuentzia

Uhin longitudea

VLF

3-30 kHz

100-10 Km

LW edo LF

30-300 kHz

10-1 Km

MF

0,3-3 MHz

1000-100 m

HF

3-30 MHz

100-10 m

VHF

30-300 MHz

10-1 m

UHF

300-3000MHz

1 m -10 cm

SHF

3-30 GHz

10-1 cm

EHF

30-300 GHz

10-1 mm

ANTENA DESBERDINAK:


- Irrati-emisioak soinu, ahots eta musikako urrutiko transmisioak dira. Uhin elektromagnetikoa bidez gauzatzen da transmisia, eta irrati hargailu batek jasotzen du. - Instalazio bakoitzak seinale eramailea erabiltzen du: transmizioa altua izaten da seinale horrek frekuentzia oso baxuak direlako. Mezua emisoretik hartzailera garraiatzea izaten du funtzio. *AM AM irrati instalazioek 520 eta 1605 kHz bitarteko frekuentzian transmititzen dute. 5 kHz- ko zabalera besterik ez. * FM FM instalazioek 88 eta 108 MHz bitarteko frekuentzian transmititzen dute. Soinuaren kalitatea askoz hobea da, 15 kHz-eko zabalerako banda erabiltzen dute eta.


Irudiak gorri, urdin eta berde kolorez osatzen dira. Se単alea RGB da. Pantalla batek segundo bakoitzeko 25 irudi emititzen ditu. Pantailek 625 lerro dituzte.

Fosforoz estalita dago, eta horrek argia emititzen du. Hau, hemen gertatzen da (argazkia):


Telebista kamera batek irudi jasotzen du. Estudioan, publizitatea era katearen logotipoa gehitzen dituzte, eta horren guztiaren seinalea antena handia batera transmititzen da, zuntz optikoaren bidez edo irratia lotura batean bidez antena parabolikoarekin. Azkenean, telebista-seinalea transmititzen da. Etxebizitzetan, antenek seinale jaso eta telebistara bideratzen dute, kable koaxialaren bidez.


-Energia elektrikoa garraiatzeko eta erabiltzeko lineak. -Etxekotresna elektrikoa -Ordenaiguak -Telefonia mugigarriaren antenak -Telefono mugigarriak -Irrati eta telebista-antena igorleak


Gorputza zenbat eta erradiazio gehiago xurgatu, orduan eta kalte gehiago eragingo dizkio osasunari. Erradiazio elektromagnetikoa nerbio-sistemari eragin diezaiokete, ADN kaltetu dezakete, emankortasuna eskatu, sortzekiko malformazioak eragin, abortuak eragin, edo zenbait mimbizi sortu, bereziki leuzemia eta burmuineko tumoreak.

Gauza hauek ez gertatzeko gauza batzuk egin daiteke: Finkatuta dauden gehienezko erradiazio-mailak errespetatuz gero, arriskua oso txikia da. Dena den, hobe da antenarik ez jartzea etxebizitza, eskola, edo ospitaletan. Gainera komenigarria litzateke distantzia jakin bat egotea beti antenen eta jendea bizi den lekuen artean.


Ander Bechet Raúl Castaño


Komunikazioak