Issuu on Google+


Βασίλης Λαλιώτης Η ΜΝΗΣΤΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ


ISBN: 978-960-89925-8-0 2007 ΕΝΔΥΜΙΩΝ ΕΚΔΟΣΕΙΣ endymionpublic@yahoo.gr ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Νικολe-τάκης Σοφούλη 3, 151 21 Πεύκη Τηλ. 210 80 20 153 www.nikoletakis.gr e-mail: info@nikoletakis.gr Bιβλιοθήκη του ναυτίλου Χαρ. Τρικούπη 28 106 79 Αθήνα Τηλ. 210 3616 204, Fax: 2103616369 e-mail: nafbooks@vivodinet.gr


Βασίλης Λαλιώτης

Η ΜΝΗΣΤΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ

ΕΝΔΥΜΙΩΝ


1 Τοβουλιαγμένοτοβαρκάκιστολιμάνι ξέρειμονάχαγιαταμυστικάφιλιάμας. Κιότιαπ’ τοχρόνοκλείνειηαγκαλιάμας μιακόλασημικρήοχωρισμόςτονκάνει. Απότουκόσμουαυτούδενμοιάζειότιζούμε. Θέλειςευγένειαγιασεμιώνγιανατογράψεις καιμιασκληρότηταπαιδιούγιανατοπράξεις. Ταξοδεμέναμαςκορμιάνατασιωπούμε. Οδρόμοςίδιοςπουμαςφέρνεικαιμαςπαίρνει κιέχειηγεύσητηςαρχήςκάτιαπότέλος ενόςχεριούπουζωγραφίζειέναβέλος σεμιακαρδιάαπότσίγκοχρόνιασκουριασμένη. Πάνταοέρωταςκαιπάντοτεαθωώνει. Παίρνειπηλόκαισταφτεράτουτονσηκώνει.

7


2 ΚιεσύΘεάκορμιώντωνεμπολέμων καιτουΆγριουπουπάνταθαταπάρει φυλάκισεταλόγιατωνανέμων καιδωσ’μουλέξειςαπόκεχριμπάρι. Τρυφερέςνα’ναισανταδυοτηςχείλη σταδόντιαμουανάμεσαπιασμένα καιδιάφανεςαπ’τωνματιώντηνύλη πουσ’άλλαμάτιαείναιβυθισμένα. Καιδωσ’μουτέλοςέναρολογάκι πουν’ ανταλλάσειέρωταμεχρόνο κιένα,μπορείς,θαλασσινόαλογάκι νατηςκρεμάσωστολαιμό.Καιμόνο μιαπείρανα ’χωσταατομικάμουείδη απότηφτέρναπουπατάειτοφίδι.

8


3 Σουτο’χαπειπωςθασεκάνωποίημα. Τώραωριμάζουνμέσαμουοιλέξεις τόσοπουναμπορείςνατιςαντέξεις μηνείσαιθύτηςτουςούτεκαιθύμα. Λέξηταχείλη,λέξηκαιταμάτια λέξηκιηγεύσητουφιλιούπουδίνεις λέξηκαιημικρήκραυγήπουαφήνεις λέξητοκλάμασπάζονταςκομμάτια. Λέξηηφωνήτηνπράξηπουαναγκάζει λέξητοτώραθέλωκαιτοφθάνω λέξηταδόντιαστοκορμίσουεπάνω λέξητοχέριπουσεαγκαλιάζει. Τοποίημακαιοέρωτάςμουίδια γνωρίζουνετηςνύχταςταπαιχνίδια.

9


4 Γυμνή,μήλοσταδόντιαμετηφλούδα παράδεισοςκαιπάλιπριντηγνώση καιτυχερόςόποιοςμπορείνατησηκώσει θέλειελαφρότηταχνούδιαπόπεταλούδα. Είν’τοκορμίέναςδρόμοςκαιπηγαίνει εκείπουβρίσκουνοιψυχέςτονόημάτους σ’ένακρεβάτιόσοναχάσουνταφτεράτους κιαπότηνπάληέναπιοκορμίανεβαίνει. Λουλούδιαπατημέναηοσμήτου απόμιαφτέρναμάρμαρουκρυμμένη πουέπλασεμικρούςθεούςκαιμένει πέρααπ’τοχρόνοκαιτηνπληρωμήτου. Καινα’χειςτουπραγματικούσταχείλη μιαγεύσηαπ’τωνονείρωνσουτηνύλη.

10


5 Γλυκάαπότοκορμίσουκουρασμένος ναμηνμπορώνασεσηκώσωποίημα ναμένωπάντοτεστοπρώτοβήμα ναπω:οερωτάςμουεκφρασμένος. Γλυκάμονάχατοκορμίσουξέρει -έναςμιλάειδυοοιηττημένοιτίακόμαστ’ακροδάχτυλάμουμένει ναμαρτυράειαυτόμεσημέρι. Κλειδώματαχεριών,μαλλιά,κορδέλες βυθίσματατωνδελφινιώνστηνπλώρη λιγάκιαφήνειτουματιούσουηκόρη πρινναχαθείμεςστωνκορμιώντιςτρέλες. Καθώςσουκόβωκουρασμέναλόγια μεσέρνειοχρόνοςέξωαπ’ταρολόγια.

11


6 Βοριάςήτανκιερχότανσαναέρας στεφάνιταμαλλιάσουναταπλέξει στηγλώσσασουενέδρευεηλέξη: ταυέψιλονρωάλφασίγματέρας. Γιατωνματιώνμουτηχαράημέρα φωςκαισκιάσουδώριζε,σπατάλη καθώςγυρνούσεςπέρατοκεφάλι κιέγραφεςτηνυπόστασητουαιθέρα. Κιύστερατοφιλίσανμιαπατρίδα σταπαιδικάμουχρόνιαξεχασμένη τομαύροτουάσπρουόλονατοπαίρνει πουαπ’τακλειστάμουβλέφαραδενείδα παράμονάχαέναφτερόν’απλώνει κιότιαγγίζειναμεταμορφώνει.

12


7 Μικρόςματρομοκράτηςείναιοέρως μεάνθηοργήςνατακρατάειστοχέρι καιναταρίχνειόπωςεκείνοςξέρει στοπιοαπ’όλααπόκρυφόσουμέρος. Απάνωστ’ανθισμένασουσεντόνια μένουνταίχνηαπόμεγάληπάλη τοχέριπουκρατάειτοκεφάλι μετράειοδοφράγματακαιχρόνια. Ύληπολέμουσεκρυφάκρεβάτια νύχιαμενύχιακαιφιλιάδεμένα σπάταλεςνύχτεςκαικορμιάαφημένα όσονασβήσουνοιφωτιέςσταμάτια. Κατάπωςείπανκάθεμάχηθλίψη ανμέσατηςτονέρωταδενκρύψει

13


8 Ό,τικατάγεταιαπ’τασάκχαράσου σανφρούτομεςσταλόγιαμουωριμάζει. Σκίζειτοδόντικιημορφήπουσπάζει μιαγεύσηαφήνειγύρωαπ’ τασφυράσου. Γυρεύωεικόνεςμιαςγλυκιάςφθοράςμας αυτόπουρέεινατοακινητήσω. Στιγμήναπιάσωνατηφέρωπίσω μέσαστοδίχτυπου ’ναιηαγκαλιάμας. Μάταιοςκόποςναγυρεύειςλόγια εκείπουηκραυγήμονάχαφτάνει ανίσχυραταλόγιαόλανακάνει γιαέναδραπέτηχρόνοαπ’ ταρολόγια. Κιοχρόνοςαπ’ τονέρωταέχειμάθει παίρνειστιγμήκιαιώνιασεπλάθει.

14


9 Θλιμμένηνασεβρίσκειαυτότοποίημα μέσαστηνύχταδάκρυανασουπάρει. Έναπαιδίστηνόχθητοφεγγάρι κιείναιηκαρδιάτουπιατηςθλίψηςκτήμα. ΣτηνΚόρινθοεκείπουασπρίζειοτοίχος γινόμαστεσκιέςμεςστοφιλίτους χέριαπουσκίζουνρούχαστηνορμήτους χείληπουσκάζουνεσεδέρμα, οήχος… Απ’τοφιλίκρατιέσαικιαποκάτου περνάόλουτουπόνουηθητεία στονέρωταπουείπανμαθητεία απ’τοκορμίστοχώροτουαοράτου... Πάρετοποίημααντίδωροενόςκόσμου πουπολικόςείσαικιαστερισμόςμου.

15


10 Φυσάειέναςαέραςτοβιβλίο φυσάειονόματακαιτοδικόσου συλλαβώνγεύση.Τοπρόσωπόσου πουέρχεταιαπόπαλιόσχολείο. Φυσάειέναςαέραςκιόσαφέρνει έχουνεκάτιαπόκιμωλία στομαύροπουέγραψε.Μιαπαραλία σταπαιδικάμαςχρόνιαξεχασμένη. Φυσάειέναςαέραςκιόσαπαίρνει έχουνεκάτιαπόφωτογραφία μιαςεκδρομήςπουμύρισελεβάντα σ’έναπαλιόσυρτάριξεχασμένη. Αχ!καιναήτανεαυτήηλεβάντα καιαπόσέναηοσμήμουπάντα.

16


11 Μπλουζάκιδόντιχείληκαιστηθόδεσμος ηπάνωγύμνιασαννησίανεβαίνει βαμβάκιαδιασχισμένααπόδάχτυλα κάτωοευρώταςκαινασουυγραίνει. Χέριαπουλίγοόχιδείχνουνπρινλυγίσουν φιλώνβιδώματακόντραστοτοίχο δόντιαστοδέρμααπόμικράδαγκώματα ένααχπουτοτσακίζειςσαντομίσχο ενόςτριαντάφυλλουπουησελήνη του ’δωσεβλέφαρααπόχίλιουςύπνους ναπάρειηγύμνιασουαπ’ τουμαγνήτη μιανέλξηκαινακάνεικύκλους... Μπάιλαμορένα,ναι,μπάιλαμορένα τηνπανσέληνοτηλένελούναγένα.

17


12 Τοκάτωείναιτουπάνωηουσία γιαυτόχαμήλωσεσουλέωσανπρώτα ναβλέπωστηςαφήςταμαύραφώτα καινα’ναισανδευτέραπαρουσία. Ότιηγλώσσακαιτοδόντιπιάνει είναικαρποίστιγμήςτουπαραδείσου γιαυτόχαμήλωσεσουλέωκαιγδύσου ταυπόλοιπατοδάχτυλοθακάνει. Άγγελοςπουσταμάτιαέχειτοχέρι τημουσικήπουσπαταλάςμαζεύει στηςσάρκαςτηφθοράπουτονχαζεύει δενέχειγλώσσαόνομαναδώσει. Είσαιγυναίκακιείσαιβιολοντσέλο χορδέςτοπρέπεικαιχορδέςτοθέλω.

18


13 “Σανέγειρεηψυχήναγίνεισώμα τηνώραπουαποφάσισεοέρως τα ’δωσεόλαεκτόςαπότομέρος όπουλάμπουνταμάτιακαιτοστόμα.” Τέτοιαήτανταλόγιαπουφυσούσε σταιδρωμένασώματαοαέρας πουξοδεμέναοχρόνοςμιαςημέρας στηςνύχταςταπαιχνίδιατακρατούσε κιούπνοςπουερχότανναταπάρει στ’ αποκαΐδιαενόςαρχαίουκόσμου είχενοσμήστοστόμα,αυτήτουδυόσμου καιμάτιααπόήλιοκαιφεγγάρι. “Μάτιαμεμάτιακαιστόμαμεστόμα πέφτουνψυχέςσεσώματα,ακόμα...”.

19


14 Έτσιμακρυάνασεφυσάειοαέρας μονάχηστολιμάνιτουΝαυπλίου πρωραίακόρητουερχομένουπλοίου ξορκίζονταςτατέρατατηςμέρας. Πήρεςμαζίταχρώματατουκόσμου ήχουςφιλιώνκαιβλέφαρακλεισμένα χάδιαπουσ’άλλαχάδιακρεμασμένα κρατάνετηφωτιάτουέρωτόςμου. Μόνοηφωνήγεμάτηαπόένατόνο στομέλλονπάειγεμάτηπεριπτύξεις πουθέλειλόγιαστοκορμίναστίξεις γιανατονκάνειςορατόκαιμόνο. Τίδύναμηπουέχειοαέρας χάδιναβγάζειαπότοκάθετέρας.

20


15 Πωςκαιναυπάρχειςέξωαπότιςλέξεις καιμέσατουςκαιπάλινασεβρίσκω είναιδικόσουπιααυτότορίσκο πουθεςνακατοικείςγιαναδιαλέξεις. Μαζίμετοφεγγάριπουανεβαίνει πυκνώνονταςγύρωαπ’ τομίσοςπλήθη μιαστιγμήπριντοβούλιαγμαστηλήθη καιμόνοτα’όνομάσουτατρελαίνει. Μ’ αυτότομίσοςφτιάχνωέναστεφάνι λουλούδιαλέξειςπάνωσταμαλλιάσου κιόλατατέραταφεύγουνμακριάσου καθώςτοποίημαορατήσεκάνει. Κάνεένανεύμαλύπηςστουςχαμένους κιέναχαράςπροςτουςερωτευμένους.

21


16 μετοντρόποτουΡουμπένΝταρίο

Τηνπόρταάφησεανοιχτήκιαςβλέπει γριάείναιαπ’ τοδίπλαλουπανάριο έρχεταιναμαζεύειτασεντόνια πολλάταχρόνιαπουδενπήγεμεάντρα. Τοβλέμματηςδενφτάνειωςτηφιλιάμας τησταματάειοέρωςοπλοφόρος καινόσοςιερήμετοφεγγάρι μησετρομάζειηόψητηςκιαςβλέπει. Ότανηκόπωσητουερωτάμας σταβλέφαρατονύπνοθακαλέσει εκείνηπάλιθα ’ρθειναμαζέψει τηνμεπλυμένασπέρματαλεκάνη κιαυτόπουμόνοξέρειθατηνκάνει: Τοπρόσωπότηςνακοιτάειπουκλαίει.

22


17

Ανάμεσασεδυοτηςαφροδίτης τελεστικά,“Τηνέβαλεςστοποίημα εντέλει”,μουείπες.“Ναι,μόνοσανΤέρας νακουβαλάμιαβρώμικηλεκάνη”. Περίμενεμονάχατοφεγγάρι καιθατηνδειςσταλόγιαμουναπέφτει καθώςεκείνοόσοθαγεμίζει τόσοταλογικάθατηςαδειάζει. Γείρεκοντάμουστηνκαλήαφροδίτη καθώςοιπόθοιτηφωτιάκορώνουν καιμηνταράζειςτωνθεώντηντάξη τοτιμοιράζουνκαιτοπωςμοιράζουν. Άλλοιναβρίσκουντηναφήτουρόδου κιάλλοιστηφλέβατουςμονάχααγκάθι.

23


18 Ταλόγιατωνανθρώπωνδενσ’ αγγίζουν σκάνεσταπόδιασουβρώμικοκύμα κιεκείπουκατοικείςαντίγιαθύμα μ’ ένασουγέλιομοναχάσκορπίζουν. Μιαπαιδικήντροπήεξευγενίζει χείληπουψάχνουντουφιλιούτηνάκρη μεγεύσηπουάφησετοαρχαίοδάκρυ καιναεκπληρωθείτώραγυρίζει. Τοξέρειηθάλασσαπουμαςφυσάει τολέειοαέραςπάνωσταμαλλιάσου τολέειαυτόπουτρέμειστηματιάσου πωςαθωώνεταιόπουαγαπάει καιπίνειδροσερόνερόστηβρύση πουτουέδωσετουέρωταηκρίση.

24


19 μετοντρόποτουΠιερΛουίς

Η κόπωση του δρόμου που σ’ έφερε ως εδώ θατηνπάρειτοδροσερότριαντάφυλλοπουέδρεψα απότουςκήπουςγιατηχάρησουκιέπειταταχείλη μαςθ’αφήσουνσημάδιαρόδωνάλλωνστακορμιά μαςκαθώςθαγυρεύουνμιαλύσητουπόθουσαντα μικράαγρίμιαπουβγήκανγιαπαιχνίδισταλιβάδια. Όμωςπρινκοίταξεαυτότοποίημαπουαντέγραψε ηγριάδούλαπουανκαιτιμωρημένηαπότηΘεάνα μηναξιωθείκορμίκρατάειμεταλόγιαμιαζήλεια αυτήτηζήλειαπουέχουνοιδιωγμένοιαπόταιερά όπουηδίψαβρίσκειτονερότηςκαιπρόσεξέτοπου σχεδόνμιλάειγιαμαςανκαικακογραμμένο. Είναιηθλίψημιαςστιγμήςνασυλλογίζεσαιόλουςαυτούςπρινχαθείςστατελεστήριατουέρωταέργαενός λεπτούσιγήγιαόλουςεκείνουςπουανίκανοιν’ανάψουνμιαφωτιάγιατονεαυτότουςσυνδαυλίζουνμε ταέργατουςτηφωτιάπουφλογίζειτακορμιάτων άλλων. Καιτώραφιλημένηκιόλαςαπότονήλιοτουκαλοκαιριούπέταξετουςχιτώνεςτακοσμήματακαιμόνο δείξεμου...

25


20 ΕίσαιπρωτόπλαστησανΕυδοκία πουδοκιμάζειτουέρωτατοφρούτο τονήλιοτουκαλοκαιριού,τονπλούτο ναέχειςμόνοφωςγιακατοικία. Ένδοξοσώμαπουψυχήμυρίζει καικάτιαπότομέσατηςθαλάσσης, υπαινιγμόςαυτόςγιαναγελάσεις μεγέλιοπουταλόγιαμουαποικίζει. Καιμιαντροπήπετράδιτωνματιώνσου λάμπειγιαμιαστιγμήστοκάθεχάδι πρινσβήσειστωνκραυγώνσουτοπηγάδι πουμ’ οδηγούνταέλατωνφιλιώνσου Στονκόσμο, τουπαράδεισουεξορία μένειςπρωτόπλαστησανΕυδοκία.

26


21 Μινώταυροςαπάνωσουκαιύπνος μεμιανανάσαπουμυρίζειαιθάλη νασουφυλάωτηνύχτασουκαιπάλι ναπλέειτωνονείρωνσουοκύκνος. Τατέρατατουξύπνουέχουνλουφάξει ταδένειμιαςαγρύπνιαςαλυσίδα αφρούςναβγάζουνμοναχάταείδα. Κανέναδενμπορείνασεπειράξει. Τουβλέμματόςμουωραίακοιμωμένη μισόκορίτσικαιμισόγυναίκα παίρνωαέρακαιμετράωωςτοδέκα ναμένειςμ’ έναπούπουλοαγγιγμένη απ’τοφτερόμονάχατουερωτάμου κοιμή-κοιμήσουήσυχακυράμου.

27


22 ΣτηΜούσα

Ηκαύλατοχυδαίοεξευγενίζει υψώνειτομουνίωςτοαιδοίο κιηπούτσαμουένακάνειτοδύο κάθευποδοχήσουότανξεσκίζει. Απότοθασεχύσωωςτοχύνω μεσολαβείδιάστημαμεμέλι κιαςέρθεινατογλείψειόποιοςθέλει εγώμ’ όλουςτουςτρόπουςθαστοδίνω. Είσαιγαμιόλακιείμαιογαμιάςσου καινατολεςσεόποιαγλώσσαθέλεις μαότανμεςστηνκαύλασουανατέλλεις ήπίσωσουθαμ’ έχειςήμπροστάσου... Καιναμησ’ είχαγκόμενακαιμούσα έτσιόπωςσεγαμώθασεγαμούσα.

28


23

29


24 Λόγιαμεκάτιαπ’ τωνκορμιώντηδόξα τοποίημασυνηθίζεινακρατάει. Λόγια,ναβρουνάλλακορμιάταπάει νατεντωθούντουέρωτασαντόξα. Τοξέρειεκείνοτακορμιάπουλιώνει τοφέρνειμέσατουκάποτεοστίχος τοδάκρυσπάζεικρύσταλλοκιοήχος κάτιαρχίζειπάνταόταντελειώνει. Μέσαστοέλαμουπάλικαιπάλι απ’ τηφθοράυψώνειμιαουσία στιγμήσκιάςπουρίχνειηαθανασία πρινβυθιστείςξανάστηνκλινοπάλη ΟυπαντόςπλεινεςΚόρινθον,καλήμου, ημόνηπείραμουκαισυμβουλήμου.

30


ΝΟΤΕΣ


12 Μεπατημέναρόδατοκορμίσου μοιάζεικαιμ’ έναδημόσιοδρόμο ότανγυρίζειςξαφνικάαπ’ τοντρόμο μιαςγεύσηςενόςάλλουπαραδείσου.

16 Ταλόγιαπαίρνουνκάτιαπ’ τοκορμίσου κιαφήνουνπίσωτουςκαικάποιαίχνη βέλοςτουχρόνουμόνογιαναδείχνει ποιάνέαλόγιαθα’ναιητρυφήσου

α Δάχτυλα γνέθουντηςσάρκαςμαςταπεπραγμένα καλούντοχρόνονακρατάειγραμμένα

β Μοιάζειμετίτλοςμιςπαλιάςταινίας Τουπόρουοέρωταςκαιτηςπενίας.

33


γ Σεμιαρωγμήτουχρόνουπαίζονταιόλα ταφωνητάκιαπότουαμιλήτου όσατοποίημασώζειστηβολήτου καιτοαεράκι

δ Δάφνεςκαισημαιάκιαστολιμάνι καιπαιανίζονταςναφεύγειημπάντα αχ!καιναμένανεαυτάγιαπάντα

ε Κράτησεενόςλεπτούσιγήμονάχα γιαεκείνουςπουπεράσανστερημένοι καισάπισανστοπλάιτουςμ’ ανθρώπους πουδεντουςνοιάστηκανποτέστ’ αλήθεια Δενείπανσ’ αγαπώνατοπιστεύουν κιαυτότουςθέρισεβαθιάτασπλάχνα τουςπήρεοχρόνος, χρόνοςτουθανάτου κιείναιπερσότεροιαπ’ όσουςβλέπεις

34


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ


1....................................................................σελ.7 2....................................................................σελ.8 3....................................................................σελ.9 4...................................................................σελ.10 6...................................................................σελ.11 7...................................................................σελ.12 8...................................................................σελ.13 9...................................................................σελ.14 10.................................................................σελ.15 11.................................................................σελ.16 12.................................................................σελ.17 13.................................................................σελ.18 14.................................................................σελ.19 15.................................................................σελ.20 16.................................................................σελ.21 17.................................................................σελ.22 18.................................................................σελ.23 19.................................................................σελ.24 20.................................................................σελ.25 21.................................................................σελ.26 22.................................................................σελ.27 23.................................................................σελ.28 24.................................................................σελ.29 ΝΟΤΕΣ......................................................σελ.31 12.................................................................σελ.33 16.................................................................σελ.33 α..................................................................σελ.33 β..................................................................σελ.33 γ..................................................................σελ.34 δ..................................................................σελ.34 ε...................................................................σελ.34 ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ......................................σελ.37 39


ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ ΣΟΝΕΤΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΛΑΛΙΩΤΗ Η ΜΝΗΣΤΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ ΣΤΟΙΧΕΙΟΘΕΤΗΘΗΚΕ ΚΑΙ ΤΥΠΩΘΗΚΕ ΨΗΦΙΑΚΑ ΑΠΌ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΝΔΥΜΙΩΝ ΣΕ ΕΚΑΤΟ ΑΡΙΘΜΗΜΕΝΑ ΑΝΤΙΤΥΠΑ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ ΤΟΥ 2008

Αρ. Αντιτύπου



Βασίλης Λαλιώτης Η Μνηστή της Κορίνθου