Issuu on Google+

Κατερίνα Αγυιώτη

φρουρός της λύπης µου

Ενδυµίων


Τί θ’ απογίνει το ποίημα από το οποίο γράφεται το ποίημα που γράφουμε; Θα ρίξει τις ελπίδες του στο ποίημα του άλλου. Αλλιώς, να λεγόμαστε ανέμελα χαμένοι. Αυτονόητοι.

Η δικαιοσύνη σου δε λυτρώνει γιατί δεν είμαστε ίσα κι όμοια. Εμένα με είπε αγάπη μου ο μόνος και πουλί μου το σκιάχτρο.

[5]


Δε στάθηκα στο ύψος των περιστάσεων για να διατηρήσω την ελευθερία μου που είχε μέσα τρεις γενιές πεθαμένους.

Φοβάμαι τους ευεργέτες που χρειάζονται τη σωτηρία μου - θέλω να σώζομαι από γούστο.

[6]


Και τί έγινε που τα καταλάβαμε όλα, αφού το σώμα μας ήταν ένα φοβισμένο σκυλί.

Δεν έχω άλλο μισό είμαι ο ειδικός φρουρός της λύπης μου.

[7]


Χρειάζεται στο ποίημα μια θεοσκότεινη περιοχή για κείνον που το έγραψε. Όταν παιδί ψηνόμουνα στον πυρετό, έλεγα μέσα μου ομοιοκαταληξίες.

Αυτός που σε παρηγορεί παιδί μου για να μη φοβάσαι είναι ο ίδιος που σου όρισε τα τέρατα. Δεν είναι αστείο - είναι η αναγκαία λύπη ότι έχεις σώμα.

[8]


Ένας λόγος που γράφω μικρά ποιήματα είναι ότι έχω πολύ χρόνο.

Δεν υπάρχουν σημάδια αγάπης, αλλά ζεστοί τόποι όπου μπορείς να νιώσεις καλά τα άκρα σου .

Οι αληθινοί τύραννοι σε αποσιωπούν την ώρα που μιλάς μαζί τους

[9]


Αν πρέπει να αποχαιρετήσεις κάτι, θα το αποχαιρετήσεις τη στιγμή που θα ξέρεις σωματικά τί απ' αυτό δεν αποχωρίζεσαι. Αντίο, μάτια μου / πατρίδα μου / πουλί μου.

Η σπάνια δικαιοσύνη που ασκούσα θριαμβευτικά σε όλη μου τη νεότητα πονώντας ασυγχρόνιστη με τη φαντασία των άλλων και φεύγοντας από δήθεν γλίστρημα στον τρομερό γκρεμό δεν ήταν παρά η εφαρμογή πάνω μου των μεθόδων του εχθρού.

[10]


Δε φτάνει η ζωή για ελαφρότητα και αφοσίωση, μ' αρέσουν και τα δύο, έχω έναν χαλασμένο θερμοστάτη στο λαιμό.

θα υπομένω το χάος θα υπομένω το χάος θα υπομένω το χάος θα υπομένω το χάος θα υπομένω το χάος

[11]


Αυτό που με σώζει είναι ότι αντίθετα με μένα η γλώσσα μου δεν είναι διστακτική ως προς το μέλλον: σκοτώνω /να συστηθούμε / πεταλούδα μου.

Μέσα μου βράζει ένα ποίημα που σερβίρεται κρύο.

[12]


Αλλά αν το χιούμορ μου με έσωσε το έκανε απομακρύνοντάς μου τη ζωή που κινδύνευε. Ποιος σώθηκε λοιπόν; Μια φιλόξενη πολυθρόνα.

ΠΡΩΙ Είχε το κρύο στόμα της αναμονής και μέσα ομίχλη τον σκότωσα / αυτά τα πράγματα είναι απίστευτα

[13]


ΜΕΛΛΟΝ Όταν τελειώσουν όλα θα κάνω μια βόλτα στο Brick Lane μια ηλιόλουστη μέρα. Η καρδιά μου θα είναι μεγάλο ανοιχτό τριαντάφυλλο απ’ αυτά τα ροζ, που μυρίζουν τριαντάφυλλο υπερβολικά και διαλύονται ήσυχα ήσυχα

ΜΙΚΡΟ ΛΕΞΙΚΟ Αγαπημένος: ο αναγκαίος εκτελεστής της ιστορίας σου Ελευθερία: ο αναγκαίος δεν είναι ο επιβεβλημένος Πουλί: το πρωινό σπουργίτι σε μια βιομηχανική αυλή

[14]


Μερικά ποιήματα ανασαίνουν από μια πολύ προσωπική λεπτομέρεια μιας πανανθρώπινης βιογραφίας

DAY DREAM

Μια ολέθρια καρέκλα αναβοσβήνει σα Λας Βέγκας στην αυλή του πατρικού σπιτιού το 1981. Οι συγγενείς κάθονται ένας ένας και φαίνεται ο χαρακτήρας τους. Τους βλέπω τρώγοντας γκρίλο (κάνω έτσι).

[15]


Τα λουλούδια στις κοιλότητες των αυτιών μου δεν είναι από την επαφή μου με τους κήπους.

Να είσαι νάρκισσος είναι μια υποχρέωση να περιμένεις υπομονετικά να κοιμηθεί αυτός που θα μπορούσες να αγαπήσεις.

[16]


Από τη σωστή απόσταση οι άνθρωποι εννοούν ακριβώς αυτά που λένετα άλλα είναι ιστορίες δύστυχων συνομιλητών εκπεσμένων από την κυριολεξία.

Μου μιλούσε σα να μου διάβαζε τον κατάλογο των νεκρών κοιτώντας με ευγενική αγωνία έπειτα από κάθε όνομα αν ήξερα κανέναν. Έρημος είσαι αν δεν είχες κοινούς θανάτους.

[17]


Η αμφιθυμία μου είναι η απώλεια του παραδείσου των άλλων / ένας θρίαμβος.

Όταν σε παρατηρώ διαστρεβλώνεσαι - πρέπει να σε κοιτάω περνώντας σα μέλισσα και με την ησυχία μου ύστερα ν' απλώνω μέσα μου το έλεός σου.

[18]


Το ποίημα επανέρχεται αλλά έχει τελειώσει ο χρόνος του / δε γράφουμε ενθυμούμενοι / είμαστε πολεμιστές.

Όταν βλέπω τον δυστυχισμένο να πλησιάζει για να μ' αγαπήσει γίνομαι του παιδιού του το άγαλμα.

[19]


Τα όνειρά μου πραγματοποιούνται σε άλλα όνειρα/ εξαντλούνται στην καθαρή επιθυμία αυτό που λέμε συμβατικά πραγματοποίηση είναι η καύση του νεκρού.

Με αγάπησαν, δεν έχω παράπονο περνούσαν παρθένες με χλωμά πρόσωπα από το παράθυρό μας.

[20]


Υπάρχει σωστή δόση στην αγάπη - το υπόλοιπο το κάνουμε σπαθιά / κεράσια / χλιαρά πουλιά / φύλλα στα μάτια / γιασεμί.

Κοιτάξτε, έβρεχε μέσα μου άνθιζαν δύο μελαγχολίες ένας παλιός Σλάβος με απαλά δάχτυλα.

[21]


Θα είμαι ο θόρυβος στο κεφάλι του παιδιού όταν θα έρχεται το άστρο.

[22]


Ο ΦΡΟΥΡΟΣ ΤΗΣ ΛΥΠΗΣ ΜΟΥ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΑΓΥΙΩΤΗ ΣΤΟΙΧΕΙΟΘΕΤΗΘΗΚΑΝ ΨΗΦΙΑΚΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΣΙΛΗ ΛΑΛΙΩΤΗ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΤΟΝ ΑΠΡΙΛΙΟ ΤΟΥ 2014 Διόρθωσε, φιλικά, η Ασημίνα Λαμπράκου


Κατερίνα Αγυιώτη, φρουρός της λύπης μου