Page 1

ieder1 telt OLVP Handelsschool Onze-Lieve-Vrouw-Presentatie instituut

Plezantstraat 135– 9100 SINT-NIKLAAS


Omdat ieder1 telt…

T

erwijl ik dit zit te schrijven, valt de zon binnen door het raam. De thermometer begint aan een klim boven de twintig graden, de durvers komen ’s morgens in Tshirt naar school, en je ma hoopt die winterjassen deze keer toch voor enkele maanden te kunnen opbergen…

Het heeft al lang genoeg geduurd: de mindere temperatuur, de regen, de wind, het niet echt willen zomeren. “Gelukkig” was er school… De laatstejaars hebben zich ten volle kunnen uitleven in hun Geïntegreerde Proef of GIP. We reisden met z’n allen om te leren,binnen én tot ver buiten de vaderlandse grenzen. Maar ook met de fiets werd er op uit gereden. Iedereen trok op sportdag (de afwezigen hadden zoals altijd dik ongelijk). De vierdes mochten een hele dag ervaren wat het is met een handicap te leven, bijna de hele eerste graad werd beloond om een jaar lang Smoke Free te zijn en te blijven, vijfde kantoor leerde de vierdes zelfs English Breakfast eten… Ik wil hier ook speciaal vermelden dat er in twee, vier en zes/zeven heel speciaal gewerkt werd rond de studieloopbaanbegeleiding, zowel voor leerlingen als voor ouders, met het groene boekje, info-avonden en infomarkten. En bovenal, last but zeker not least: ons nieuwe logo, onze nieuwe baseline, onze “oude” onderwijsfilosofie in een frisse vorm: we zijn er —terecht, menen wij—trots om en we hebben dat zeer zeker laten merken, aan leerlingen , ouders én buitenwereld! Ieder1 telt immers! Onze infodag van 9 mei is een vermelding apart waard. Het nieuwe kleedje dat we die infodag aanmaten, blijkt wel erg in de smaak te vallen, zowel bij bezoekers, leerlingen als leerkrachten. De nieuwe huisstijl was ook daar en dan heel sterk aanwezig en ik wil hier van de gelegenheid nog eens gebruik maken om iedere schouder onder het project een klopje te geven. En nu, wat rest er nu nog? De maand juni staat te trapppelen van ongeduld om er in te vliegen, maar ik ken leerlingen die iets minder ongeduldig trappelen. Nerveus voetjes schuiven, ja, dat wel, want een berg wacht op hen… Het beeld van de laatste beklimming of de spurt die er aan komt, iedereen kent het. En sommigen weten het al wel: ik zou zo graag op het einde van dit schooljaar “Oeff…” mogen fluisteren. Om nog maar te zwijgen over hoe graag ik het door leerlingen zou willen horen zeggen. Zou zou zou: een wensdroom van me… Aan jullie om er werkelijkheid van te maken. Het zal niet bij iedereen zonder problemen verlopen, maar problemen zijn er om aangepakt te worden. En aanpakken, dat kan iedereen. Omdat ieder1 telt… Gert Soens,


inhoud

16 4

2

Woord vooraf

4

Filmvoorstelling

5

Englishman on the road

6

Terug naar toen

9

CPR

10

Gastronomische namiddag

11

Kunstproject

12

Infodag

15

Broederlijk delen

16

Excursie toerisme

20

Kalender

24

Examenregeling juni

25

Wiskundequiz op de infodag

26 29

13

32 34

English Breakfast Inca-Mummie meisje Bezoek Brussels Airport Comeniusproject Epiloog


4

Filmvoorstelling

M

aandagvoormiddag zijn we met de klassen van 5TSO in onze filmzaal Antigone naar de film Blood Diamond gaan kijken voor de lessen geschiedenis. Deze film gaat namelijk over kolonisaties en kindsoldaten.

Met dank aan Carla De Wit

Onder de personages zien we een ex-huursoldaat die smokkelaar geworden is (Leonardo DiCaprio) en een visser uit het Mende-volk (Djimon Hounsou). In de chaotische burgeroorlog die in 1999 uitbreekt in Sierra Leone, voeren deze mannen samen twee wanhopige missies uit: een zeldzame, immens waardevolle roze diamant terugvinden en de zoon van de visser redden. Deze is als kindsoldaat ingelijfd bij het wrede rebellenleger dat een spoor van marteling en bloedvergieten trekt door het prachtige maar geteisterde landschap. Dit belangwekkende, intens ontroerende avontuur, geregisseerd door Edward Zwick (Glory, The Last Samurai), combineert aangrijpende menselijke verhalen en adembenemende actie in een modern epos, dat een diepe indruk achterlaat. Heel 5 TSO zag de film en zag dat het goed was!


5

“Englishman on the road”

E

F (Education First) is een organisatie die vooral bekend is om z’n talencursussen in heel wat landen, waaronder Engeland, Frankrijk en Duitsland. Maar ze organiseren ook nog andere dingen, en in één ervan waren wij wel heel erg geïnteresseerd.

Ann Plaquet en Caroline Deltour

Gedurende een aantal dagen sturen ze een van oorsprong Engelstalige leerkracht naar scholen in België, om wat lessen te geven over het leven in Engeland, over Britse cultuur en humor. Op dinsdag 21 april mochten wij dus Peter verwelkomen. Hij is een 25-jarige leerkracht die afkomstig is van Liverpool, maar momenteel in Manchester woont. Hij kon de leerlingen van 6 TSO en 5 Kantoor alvast een voorsmaakje geven van het Engeland dat ze een paar weken nadien zouden bezoeken. En reken maar dat onze leerlingen er heel wat van opgestoken hebben. W ist je dat een Liverpoolsupporter maar beter niet in zijn voetbalshirt door Manchester loopt? Dat Britten graag de hele zondag in de pub de krant zitten lezen? En dat sommigen zelfs vrijwillig een heuvel afrollen, achter een bol kaas aan? Ook kregen we heel wat interessante informatie mee over wat je absoluut moet gaan bezoeken in Engeland en in Londen. De leerlingen waren heel enthousiast over deze verrassende les en sympathieke lesgever. Voor herhaling vatbaar dus. En wie geïnteresseerd is om eens op buitenlandse taalstage te gaan, neemt best een kijkje op de website van EF (www.ef.com) , of vraagt hierover meer informatie aan de leerkrachten Engels.


6

Terug naar toen

I

n het najaar van 2008 namen onze leerlingen deel aan de Junior Journalist- wedstrijd met als thema “Terug naar toen”. Enkele leerlingen wonnen in hun leeftijdsgroep. Hieronder de bijdrage van Roel Van Eyken en Dimitri Batens uit 4 toerisme en Nathalie Schittekat uit 4 Handel-Talen

Carla De Wit en Els Bekx

Ontmoeting met het einde in het middelpunt van de wereld Roel Van Eyken

Z

weet, stof, bloed, pijn. Het is eindelijk voorbij. “Het” was verschrikkelijk. Hoe kon ik…hoe? Ik hef mijn hoofd op. Stof kleeft door het zweet aan mijn gezicht. De beelden van de voorbije uren spelen door mijn hoofd. Ik hoor de triomfantelijke kreten en geluiden niet, ook al staan de juichende mensen vlak naast me. Beesten zijn het. Allemaal. Ik ook. De strijd is eindelijk gestreden. De overwinnaars feesten. Ik niet. Ook al behoor ik tot de overwinnaars. Ik kijk rond en zie ze liggen, verspreid over de grond, besmeurd met rood. Rood…. Overal, rood. Ik laat mijn hoofd weer zakken. Ik kan het niet aanzien. Het doel van de tocht is bereikt. Het doel van ons allemaal. Maar eigenlijk was het mijn doel niet meer. Ik wist het niet. Ik wist het te laat. Weer doe ik een poging mijn ogen te openen, maar ze weigeren. Het is alsof ze nooit meer willen opengaan. Lang zit ik hier al, heel lang. Het lijkt wel zo lang als de tocht hiernaartoe. De tocht vol ontberingen. De lange tocht naar het middelpunt van de wereld. Om… Om het te zuiveren. Nu vraag ik me af , te laat, van wat. Stomme ik. Ik die dacht dat het thuis saai en eentonig was. Vergeleken met dit was het thuis elke dag feest. Ik die dacht dat de horizon een uitdaging zou zijn en mijn leven meer kleur zou geven.

De gelukkigste dag van mijn leven is de meest ongelukkige geworden. De dag dat de predikanten kwamen. De dag dat ik besloot om van huis te vertrekken richting de horizon. Richting mijn droom. Die droom lijkt nog te duren, alleen is hij veranderd in een nachtmerrie. De predikanten predikten de wil van God om de heilige stad van de heidenen te bevrijden, om het te zuiveren van het kwaad. Ja, Jeruzalem was veroverd door de dienaren van Allah, de duivelse heidenen. Dit zou mijn kans zijn! Mijn onbereikbare droom kwam binnen handbereik. Ik heb niet lang gewacht om mijn spullen te pakken. Ik liet de emmers water vallen die ik moest gaan vullen bij de bron en snelde naar huis. Ik wist dat moeder op dat moment op het veld was. Dus merkte ze niets. Ik pakte alles in wat ik nodig had: eten, drinken, dekens en het zwaard van vader. Vader… Als ik denk aan vader springen de tranen me altijd in de ogen. Hij is al lang naar het rijk van God toe. Ik zag het gebeuren. Voor mijn ogen werd hij door een everzwijn tegen de vlakte geslagen. Ik zag hoe hij door de slagtanden vooraan helemaal aan stukken werd gescheurd. Hij had me meegenomen om me zijn nieuwe zwaard te tonen, om te tonen hoe goed het wel was tegen tegenstanders. Helaas had hij het everzwijn met de kleintjes te laat gezien. Ik heb geen vin verroerd. Uren niet. Net zoals nu. Na de dood van vader trokken moeder en ik naar de boerderij van haar ouders… Op het moment dat ik mijn spullen pakte, waren zij allang dood. Met het zwaard in mijn hand ging ik naar de lokale heer. De stoet was al vertrokken. Ik sloot me gewoon aan. Vijftien was ik toen.


7

Ik heb geen idee hoe oud ik nu ben. Ik ben de tijd volledig uit het oog verloren. Ik was alleen. Ik was lang alleen tijdens de tocht, totdat ik Stijn ontmoette. Een aardige jongen. Zeer intelligent ook. We praatten veel tegen elkaar, gewoon om de tijd te verdrijven. We vingen samen konijnen. Ik ving ze gewoon door erachter te lopen. Ik ben nogal snel. Maar ik werd ook snel moe en kon er maar maximum drie beet krijgen. Stijn daarentegen zette vallen en lag gewoon op zijn luie kont. We werden zulke goeie vrienden dat we elkaar verdedigden bij het eerste gevecht dat plaatsvond. We dekten elkaar in de rug en wisten te overleven waar vele, meer ervaren soldaten sneuvelden. Dat klinkt glorieus maar ik ben niet erg trots op dat moment. Stijn werd immers geraakt in zijn schouder en dreigde te worden gedood. Ik snelde toe, haalde uit en… De Arabier zag mijn zwaard flitsen. Hij had me niet gezien en wist dat zijn laatste uur geslagen had. Tot mijn verbijstering zag ik toen dat hij… schrik had. Schrik van wat komen zou na de dood. Ik zat nog lang te staren naar de man in wiens borst mijn zwaard stak. Ik was verbijsterd over dat feit dat een duivelse heiden emoties had. Want het zijn toch duivels! Dat zeggen ze toch. Na de strijd glipte het meeste uit mijn gedachten. Maar het bleef terugkomen in mijn dromen. Net zoals het tafereel met vader. Ik wist toen dat ik nog slechter zou slapen dan vroeger. Stijn herstelde langzaam. Hij kon zijn arm nog maar amper bewegen. Misschien was de pees half doorgesneden en zou het nooit meer goed komen. Ik zwoer dat ik hem met mijn leven zou beschermen. De tocht ging normaal verder tot op de dag dat we in een dorpje aankwamen. De mensen van het dorp werden bijeengedreven op het dorpsplein. Was het nu toevallig of was er toch ergens een hogere macht die ervoor zorgde dat Stijn en ik op de eerste rij stonden? Ik keek toe hoe de officieren mannen naar voren vroegen. De hoofdpredikant gaf een kort bevel en… In een paar flitsen van blinkend metaal werden alle mannen onthoofd, voor de ogen van hun vrouwen en kinderen. De hoofdpredikant zei dat in ruil voor de levens van de mannen genade zou geschonken worden aan de vrouwen en de kinderen. Ik keek rond en zag de blikken van de vrouwen en de kinderen. Angst, droefheid was erop te lezen. Het raakte me diep. Vooral de blik van die ene kleine jongeman, die zich met een bang gezichtje aan de jurk van zijn moeder vastklampte, liet me niet meer los. Zijn ogen leken niets te zien.

Hij bleef maar kijken naar die ene plek waar zijn vader had gestaan en nu dood lag. Ik kende die leegte. Ik had hem zelf ook in mijn ogen gehad de dag dat mijn vader stierf. De weken na deze gebeurtenis was ik niet meer dezelfde persoon. Ik voelde het. Iets in me was veranderd. Ik dacht steeds meer terug aan thuis, aan de mensen, de huizen, het dorp, de bron en vooral aan mijn moeder. Dat vond ik vreemd. Het was immers de eerste keer dat ik terugdacht aan thuis sinds ik vertrokken was. Zelfs Stijn voelde dat en probeerde me erover uit te vragen, maar ik loste geen woord. Uiteindelijk hield hij op met vragen. Dit bleef zo tot de dag dat we Jeruzalem bereikten. Het kon me eigenlijk niet veel meer schelen. Ik was beginnen nadenken over wat de predikanten zeiden. Was het wel waar wat ze vertelden? Waren het wel duivels? Voor zover hij had gezien waren het gewoon mensen. Hij wou niet vechten, hij wou niet nog meer ellende toebrengen. Maar het noodlot zou toch toeslaan. De nacht voor de aanval op de stad drong een groep spionnen ons kamp binnen. Iemand zag hen en er werd alarm geslagen. Er barstte een felle strijd los. Ik nam ook mijn zwaard, maar ging niet tot de aanval over, totdat ik Stijn tegenover een van de spionnen zag staan. Ik kwam dichterbij, maar aarzelde nog steeds. Ik aarzelde te lang. Door de problemen die Stijn met zijn arm had, kon hij een slag niet tijdig ontwijken en werd hij vlak op zijn adamsappel in zijn hals geraakt. Hij viel als een hoopje vodden in elkaar. DOOD! Ik weet niet goed meer wat er toen is gebeurd, maar ik stormde op de Arabier af en van het ene moment op het andere zat ik op hem in te hakken, totdat ik de kracht niet meer had om mijn zwaard op te heffen. O wat haatte ik die spionnen die mijn vriend hadden weggenomen, ik was zo kwaad, zo kwaad op die duivels die me nog maar eens een dierbaar iemand deden verliezen. De uren daarachter lijken nu maar vaag in mijn geheugen. Al weet ik nog wel hoe ik nog steeds met een van woede vertrokken gezicht met de rest van de manschappen door de bres in de muur ben gestormd en iedere Arabier, soldaat of burger, man of vrouw over de kling heb gejaagd. Zo komt het dat ik hier nu al uren zit. Ik was geen moordenaar voor ik hieraan begon. Nu ben ik het wel. Toen de strijd bijna beslecht was, koelde mijn razernij af. Maar het was te laat! Toen ik zag aan wat voor moordzucht ik had deelgenomen, zakte ik op de knieën. Wat had ik gedaan! Wat had ik gedaan! Ik open mijn ogen langzaam. Het begint al te schemeren. Het is een prachtige zonsondergang.


8

Waarschijnlijk de enige die ik nog zal zien. Ik besef dat er geen terugkeer naar huis in zit. Het kan ook niet. Wat zou er met moeder gebeurd zijn? Ik heb haar gewoon in de steek gelaten! Misschien heeft ze zich wel doodgehuild. Ik kan het niet meer aan. Ik kan het leven niet meer aan. Ik kom met moeite recht. Alles doet pijn. Maar ik voel het niet. Het maakt ook niet veel meer uit, straks is alles voorbij. Ik hef mijn zwaard op. Heel langzaam. Ik richt het naar mijn buik en….. steek! Het metaal boort zich in mijn maag. De wereld vervaagt, mijn ogen sluiten zich. Ze sluiten zich voor de laatste keer…„

Een Romeins leven, voor altijd Dimitri Batens

H

et is zes uur, tijd om op te staan. We worden gewekt door een sukkel die de longen uit zijn lijf staat te blazen op een trompet. Een wekker, jaah, die vinden ze pas later uit. Maar ach, ik ben nu toch wakker. Mijn naam is Antonius, soldaat uit het leger van de Almachtige Caesar. Enfin, “Almachtige Caesar”, ’t is Jules voor de vrienden. Wij zijn het tweede legioen, dat houdt in dat eerst een andere hoop sukkelaars mogen sterven voordat wij uit ons bed worden getoeterd. Begripvol is hij wel, onze Jules. Er blijkt weer een inval te zijn in een ander kamp. Weer zijn het de Germanen, deze keer zijn ze binnengevallen in het noordelijke kamp. Die mannen weten toch ook van geen ophouden: ze komen, ze sterven. Even later komen er weer Germanen aan de deur kloppen. Ik vecht nu drie jaar tegen de Germanen, en ik ben reeds twintig jaar. Voor mij is dit dus een dag zoals een ander. Ik vraag me soms toch wel af hoe het zou zijn om een Germaan te zijn. Volgens mij worden die getraind om naïef te zijn, er is geen andere mogelijkheid. Ach jaah, rare mensen, die Germanen. De klok slaat half zeven, iedereen staat klaar om te vertrekken. We marcheren naar het reeds aangevallen kamp, als versterking weliswaar. Je mag met een gerust hart van me aannemen, voor ons is marcheren pure bezigheidstherapie. Eens we aangekomen zijn, zwaaien we wat rond met onze zwaarden en maken we de Germaanse bevolking (alweer) een stukje kleiner, waarna we terug marcheren naar ons kamp. Jules passeert ons, dus laten we even sociaal doen. ,,Heil Caesar”, weerklinkt het. Iedereen strekt zijn arm uit, en wijst met de vingertoppen naar Jules. Terug in het kamp verzamelen we ons voor een belangrijke mededeling: “Geachte soldaten van het tweede legioen, ik ben naar dit kamp gestuurd met een belangrijke mededeling.

Ik heb het bevel gekregen om jullie te vertellen dat jullie legerdienst erop zit. Heel Rome bedankt jullie voor jullie opofferingen om dapper te vechten zoals het Romeinse leger dat hoort te doen. Jullie waren een voorbeeld voor iedereen die ooit een Romeins uniform zal dragen. Ik herhaal: bedankt.” Dit klinkt dus als muziek in mijn oren, de tijd is aangebroken om onze valiezen te pakken en naar huis terug te keren, ik denk dat ik ze zal missen, die Germanen. Onderweg naar huis heeft iedereen een voorgevoel, alsof in ieder van ons iets zegt dat er iets mis is, dat het voor ons nog niet gedaan is. We hebben die gevoelens nog niet besproken of in de verte staat een horde Germanen ons op te wachten, en geloof me, ze zien er niet goedgezind uit. De Germanen trekken hun zwaard, en zonder enig medelijden te tonen, kapt een Germaan het hoofd van de eerste Romein eraf. We kunnen erg duidelijk zien dat het hoofd op de grond valt en het bloed even later de weg van het hoofd vervolgt. Nog voor we pas echt beseffen dat we allemaal zullen sterven door deze laffe aanval, volgt er een tweede hoofd, een derde, een vierde, … Ik weet dat ook ik het niet zal overleven, maar ik zal eervol sterven. Ik stap van mijn paard, maak een paar Germanen koud en probeer me een weg te banen door de plassen bloed en de gevallen hoofden, maar tevergeefs. Ik sta op de plek waar ik voor altijd zal leven, op de plek waar straks mijn hoofd zal liggen, het is gedaan met mij. Ik denk dat ik ze zal missen, die Germanen, maar missen zal ik nooit meer. Het is een feit dat we nooit gewend zullen raken aan de lafaards die uiteindelijk het Romeinse Rijk laten vallen. Ook al probeerde ik ze te begrijpen, ik blijf erbij: rare mensen, die Germanen. Je kapt enorm veel hoofden af zonder ook maar te beseffen dat één zwaard jouw einde betekent. Dat ene zwaard staat nu voor mij, mijn hoofd valt op de grond, waarna mijn bloed dat pad vervolgt, ik sterf met een lach op mijn gezicht. Ik zal ze missen, die Germanen.„


9

Broederlijk delen


10

Als ratten in de val Nathalie Schittekat

W

e zijn het besef van tijd kwijt geraakt. We weten bij God niet meer hoe lang we hier al zitten. Na drie jaar vluchten van de ene schuilplaats naar de andere hebben we eindelijk een vaste stek gevonden, onder de aarde. Hoe is het toch zo ver kunnen komen? Bij het uitbreken van de oorlog, vier jaar geleden, had niemand kunnen denken dat het zo zou lopen. In 1939 sloot Hitler een verbond met de Russen. Zo zou Polen van twee kanten worden aangevallen. Toen Hitler op 1 september 1939 Polen binnenviel, verklaarden Frankrijk en Engeland na twee dagen de oorlog. Amerika wou zich er niet mee bemoeien, maar uiteindelijk gebeurde dat toch. Dit was het begin van de Tweede Wereldoorlog. En daarmee begon de grote Jodenvervolging. Voor Hitler telde enkel het Arische ras: blond, blauwe ogen, met honderd procent zuiver Duits bloed in je aders. De rassenhaat concentreerde zich vooral op het Joodse volk. Mijn vader was een succesvol zakenman. We hadden alles wat we wilden; een mooi groot huis, veel speelgoed, genoeg eten voor heel de familie, maar vooral bewegingsvrijheid. We konden gaan en staan waar we zelf wilden, er was geen onderscheid tussen verschillende rassen. Iedereen was gelijk. Maar de situatie veranderde drastisch. Er hing iets in de lucht. De gesprekken onder volwassenen vielen stil als er een kind in de buurt kwam. De mannen gingen alsmaar meer bidden in de synagoge. De vrouwen naaiden de juwelen in de zomen van onze kleren, zodat ze onvindbaar zouden zijn. Die morgen denderden de tanks onze straat binnen. Het was een oorverdovend lawaai. Soldaten schreeuwden bevelen, mensen gilden en moeders zochten hun kinderen. Dit was precies waar mijn vader zich op had voorbereid. De soldaten stormden de trap op. We slopen vlug de schuilplaats in. De ruimte achter de ingebouwde boekenkast was ingericht om een paar weken te kunnen overleven. De voetstappen kwamen tot aan de boekenkast. Meubels vielen omver, servies werd stukgeslagen. Mijn vaders naam werd dreigend gebruld. Ik trilde van kop tot teen. Moeder hield haar hand krampachtig over de mond van mijn kleine broertje. Één kik en we waren eraan. De tranen bolden over zijn wangetjes. Hij zag lijkbleek. Het leek een eeuwigheid te duren, maar uiteindelijk werd het toch stil. De geluiden op straat verstomden. We haalden opgelucht adem. Nu was het enkel nog een kwestie van overleven. Mijn vader had het goed gepland, maar na drie weken was onze voorraad uitgeput. We moesten onze schuilplaats wel verlaten. Vader had veel connecties. Hij kende nog iemand die hem veel verschuldigd was en bij wie we zouden kunnen onderduiken. Ze zagen ons niet graag komen, maar dankzij mijn vaders overtuigings-

kracht en enkele ingenaaide juwelen van mijn moeder zaten we weer enkele maanden ‘veilig’. Joden onderdak verlenen kon je je leven kosten. Zo trokken we van de ene schuilplaats naar de andere, op zoek naar een stabiel bestaan. Enkele jaren gingen voorbij. Jaren van stille duisternis, angst en honger. We waren de wanhoop nabij. Vaders adressenboekje was helemaal doorstreept. Moeders zomen waren leeg. Er gingen verhalen de ronde maar we konden het pas zelf geloven toen we er midden in zaten. Het was onze enige uitvlucht, onze laatste hoop. We daalden de trap af… recht in het riool. De stank was ondraaglijk. Het was barkoud. We voelden de ratten over onze voeten lopen. We merkten algauw dat we niet de enige onderduikers waren die dit bestaan als enige uitweg zagen. Er zaten nog meer gezinnen in deze erbarmelijke toestand. Het enige lichtpunt in ons donker bestaan was Herr Otto. Deze lieve man riskeerde zijn leven om ons regelmatig eten en drinken te komen brengen. Hij bracht ons ook leerboeken mee zodat de volwassenen ons konden leren lezen, schrijven en rekenen. Zo kwamen we die ellendige lange winter door. De geruchten dat Hitlers macht verminderde werden sterker met de week. Herr Otto hield ons op de hoogte van het laatste nieuws. Met de warmte mee, werden de berichten optimistischer. In juni landden de Amerikanen in Normandië. Onze hoop flakkerde weer op. Zou er dan toch nog een kans bestaan op een vrij leven? Op een leven na de riolen? De zomer duurde nog eindeloos lang. Op 15 september 1944 horen we geklop op de rioolpijpen. Geschrokken deinzen we achteruit. Zullen ze ons uiteindelijk dan toch te pakken krijgen? Dan riep Herr Otto onze namen. We mogen te voorschijn komen! Na 4 jaar onderduiken vullen onze longen zich met vrije, zuivere lucht.


11

Ieder1 telt


12

Vriendschapsdagen eerstejaars


13

CPR

(Cardio Pulmonale Resucatie)

E

en plotse hartstilstand, het komt steeds vaker voor. Zowel bij volwassenen als bij kinderen en zuigelingen. De conclusie die onze leerkrachten trokken was dat de leerlingen er te weinig over wisten. En daarom lieten zij Kevin Van Bogaert naar onze school komen om een sessie reanimatie te geven. Kevin is een gespecialiseerd man die op de dienst spoedgevallen te Sint-Niklaas werk. Hij legde ons uit hoe we moeten reanimeren. Daarna was het tijd voor de praktijk.

Salma Van Vlierberghe, Tülin Akgün, Bo Wauters en Tatiana Arbil

Op woensdag 11 maart kregen wij van 5 ST en 5BI EHBO lessen ipv gewone lessen LO. Hier leerden we hoe we moeten reageren als iemand bewusteloos zou vallen. Eerst werd ons uitgelegd wat een hartinfract is en wat de gevolgen ervan zijn. Daarna werd uitgelegd wat we moesten doen en hoe moesten handelen. Nadat de lesgever alles had uitgelegd konden we zelf oefenen. Eén voor één moesten we de pop kunnen reanimeren. Het waren twee leerrijke uren want een ongeval in het echte leven kan ook gebeuren.

Lissa 5 Toerisme krijgt instructies van Keven Van Bogaert

Isabelle reanimeert Salma 5OPa


14

Gastronomische namiddag voor 5 en 6 toerisme

S

tel je voor dat lessen ook lekker kunnen smaken… De leerlingen van 5 en 6 Toerisme weten er van mee te spreken! Op dinsdagnamiddag 27 januari 2009 ging de les Kunst en Cultuur door in de keuken van onze Handelsschool. Het thema was de Spaanse gastronomie.

Annelore Van de Voorde

5 Toerisme maakte die namiddag samen met mw. Van de Voorde een heerlijke paella klaar. 6 Toerisme en mw. Schaumont kwamen proeven en vonden het muy bien!! Koken is fun, maar ook serieus werken. Serieus?? Na het proeven van allerlei tapas (typische hapjes) en verschillende soorten sherry ging het er vlot aan toe aan de potten en pannen! Iedereen droeg zijn steentje bij en het resultaat mocht er zijn! Piet Huysentruyt zou tevreden zijn, want we hebben veel geleerd die dag! Wisten jullie bv. dat: ► Sommige Spaanse varkens enkel eikels eten? Nuts! ► Olijfolie eigenlijk vruchtensap is? ► Saffraan afkomstig is van de meeldraden van een krokus? ► Sherry geen likeur, maar een echte wijn is? ► De stad Granada genoemd werd naar de granaatappel? ► De granaatappel naar het schijnt goed is voor … De volgende culinaire avonturen van de Toeristen spelen zich af op 31 maart as. Bestemming van het keukenpersoneel: Tunesië. Dat wordt pittig! We houden jullie op de hoogte!


15

Kunstproject OLVP HANDEL

B

ij onze kerstactiviteit hebben we álle klassen van onze school volgende vraag gesteld: Wij willen in de lente onze school voorstellen met een kunstproject. Als jullie de school in één beeld moeten samenvatten, wat zou dan dat beeld zin en waarom? De antwoorden waren heel divers. Toch kwamen een aantal gedachten steeds terug.

Manuella D’hondt

Onze school moet voorgesteld worden met veel verschillende KLEUREN, want we hebben leerlingen uit alle hoeken van de wereld, met veel verschillende interesses. Wij zijn OP WEG in een boot, in een ballon, … We zijn er geborgen. De reis moet SAMEN gemaakt worden Na wat brainstormen, zijn we gekomen tot het beeld van een veelkleurige luchtballon, varend boven de skyline van Sint-Niklaas. Omdat het hele informaticagebeuren zo een belangrijke plaats inneemt op onze school, is de gondel vervangen door een toetsenbord. De ballon zelf bevat een computerscherm waarop het nieuwe logo van onze school staat afgebeeld. Onze leerlingen, onze directie en alle personeelsleden zijn prominent aanwezig in dit kunstproject. Hun namen sieren de lucht. We maken deze reis samen…


16


17

9 mei

Infodag


18


19

Broederlijk delen

O

p vrijdag 3 april 2009 was het weer zover: onze solidariteitsmarkt ten voordele van Broederlijk Delen toverde onze Handelsschool om tot een bijna chaotische, hectische, maar o zo gezellige en solidaire multiculturele marktplaats.

Manuella D’Hondt

Alle leerlingen gaven, elk op hun eigen manier, het beste van zichzelf. Aan het dubbele doel van dit hele opzet, samen ondernemen en euro’s in het laatje brengen voor BD werd met enthousiasme gewerkt. Mét succes, zo blijkt nu. De totale opbrengst bedraagt 1245,83 euro (je leest het goed: duizend tweehonderd vijfenveertig euro). Een heel mooi bedrag, als je het ons vraagt. Samen met de opbrengst van de sobere maaltijd (315,50 euro) mag BD dus van ons een overschrijving van meer dan duizend vijfhonderd euro verwachten. Dus, hier past alleen een heel dikke proficiat aan alle verkopende, kokerellende, knutselende, sportende, toiletschoonmakende, met bloemen leurende, autowassende enthousiastelingen. Ongetwijfeld is iedereen het ermee eens dat deze geslaagde namiddag iedereen op school een warm gevoel en veel voldoening geeft. We zijn goed bezig, al zeggen we het zelf.

De top 5 van de opbrengsten op de solidariteitsmarkt 1 2 3 4 5

5Hc 2 Hc 5Hb 3 Hb 5 Kb

130,13 euro 110,45 euro 100,26 euro 96,78 euro 89,00 euro


20

8–daagse excursie Tunesië met de leerlingen van 5 en 6 toerisme

T

ijdens onze excursie kon iedereen ons volgen op onze blog. http://www.bloggen.be/toerismeintunesie/ Hieronder enkele sfeerberichten…

Maureen Anthuenis

We vertrokken met de bus richting El Jem. Aline heeft erg goed gegidst en we stonden versteld van de hoogte, bovenop het amfitheater. De kerkers waren best wel eng zo in het donker, maar gelukkig was er licht aan het einde van de tunnel. We reden verder naar Gabès, de hoofdstad van het Tunesische zuiden, waar we een bezoek brachten aan een marktje waar we wat souvenirs konden kopen met behulp van Monchef, onze gids die ons hielp afpingelen. Gelukkig, want anders was Janis met 5 kamelen naar huis gekomen ipv speciale kruiden voor haar papa. Toen was het eindelijk lunch (kwart over 3) en overvielen we het typisch Tunesische buffet. Na de lunch namen we de tijd om naar Janis haar verdere informatie te luisteren over de holwoningen van Matmata. Onderweg naar de bus kwamen we een meneer tegen met een babykameel die we mochten helpen om zijn papflesje (of twee) te geven, zooooo schattig! En toen kwam het allerleukste van de dag, de kamelentocht! Janis gaf ons een korte uitleg over hoe we op een kameel moesten kruipen. Ze kreeg daarbij hulp van haar lieftallige assistente Isabelle, proefkonijn van dienst. En een konijn op een kameel is geen zicht!! Ieder van ons kreeg zijn eigen woestijnschip en per vier vertrokken we de zonsondergang tegemoet. Niet elke kameel leek even zeewaardig: die van mevrouw Van de Voorde maakte rare geluiden, net alsof zijn leidingen verstopt waren ;-), Dorien haar kameel wou niet in galop rijden en Osman had de grootste kameel voor zijn rekening genomen. Bij de pauze maakten Osman, Lindsay S, Kurt en Lindsay DS een ritje op de rug van een Arabisch volbloedpaardje. ►


21


22

Om 4 uur werden we gewekt, half 5 ontbijt en 5 uur vertrok onze bus. De motivatie hiervoor was om de zonsopgang te zien in Chott El Cherid. Alles ging prima tot Toon, Kurt en Osman zagen dat ze niet meer in hun kamer konden. Ze hadden de sleutel vergeten in hun kamer, want Toon dacht dat Kurt hem had, die dan weer dacht dat Osman hem had enz….. Geen probleem! We gaan naar de receptie om een 2de sleutel. Maar de 2de sleutel paste niet en er was geen andere sleutel. Dus mocht er een technicus komen om de deur open te breken!!!!! Wat verwacht je anders in een 4 sterren hotel…….. Resultaat, vertrek om 5 uur 26 minuten, en te laat voor de prachtige zonsopgang. We hebben hem dan maar gefotografeerd vanuit een andere locatie. Na de lunch was het tijd voor onze jeepsafari. We bezochten de verschillende oases, en namen heel wat foto’s. (Mevr Schaumont en mevr. Grandsard landschappen om van te watertanden zunne!!!!) Maar de grote waterval van Tamerza is een dakgootdruppel tegenover onze waterval van Coo! Tijdens het douchen had mevr. Anthuenis een worsteling met haar douchekop! Kop eraf, waterslang op hol en ze wist zich geen raad. Een georganiseerd mens zet dan gewoon de kraan af! En ze moest dan nog stil zijn ook, want haar collega lag te bed, vechtend tegen haar migraine. Een waar slagveld in kamer 306!!!! We hebben daar winkeltjes bezocht, lekkere dadels gegeten en een dagelijkse markt bezocht waar de beenhouwers wel erg herkenbaar vlees verkochten: kamelen, koeien, geiten, schapen,… De hoofden van de geslachte dieren werden aan haken opgehangen, gezellig. Tussendoor hebben we ons kunnen verfrissen in het zalige zwembad omdat het te warm werd in de zon. Toen het wat frisser werd hebben we allemaal ons beste kostuum aangetrokken om te gaan dineren. Het was natuurlijk weer heerlijk , vooral het dessert Daarna richting Sidi Bou Said, het Monaco van Tunesië. In dit pittoreske kunstenaarsstadje in wit en blauw voelden we ons bij de jetset van Tunesië. Sommigen bezochten het Café des Nattes, waar andere sterren ons vooraf gingen. We zijn dan misschien niet Michael Jackson of Madonna, maar we zijn er dan toch geweest!!! We overnachtten in een prachtig 5-sterren hotel in Kairouan. Het dessertbuffet was hemels: chocomousse, taartjes van A tot Z, pannenkoeken, pudding, verschillende soorten fruit,…„


23

8窶電aagse excursie Tunesiテォ met de leerlingen van 5 en 6 toerismeme


24

Wat was en komt datum

doelgroep

activiteit

zaterdag 9 mei 2009

Iedereen

Infodag

zondag 10 mei 2009

Moeders

Moederdag

maandag 11 mei 2009

1h

Rondrit waasland

maandag 11 mei 2009

3Kb

Domme ganzenspel, atlantis

maandag 11 mei 2009

3 ka

Domme ganzenspel, atlantis

maandag 11 mei 2009

6 tso -t

maandag 11 mei 2009

5k

Excursie london dag 1

maandag 11 mei 2009

6t

Eerste dag stage (tem 3/6)

dinsdag 12 mei 2009

Ouders vierdejaars

dinsdag 12 mei 2009

6 tso- t

dinsdag 12 mei 2009

5k

Excursie engeland day 1

Infoavond "wat na het vierde jaar?" Engeland day 2 Excursie london dag 2

woensdag 13 mei 2009

6 tso - t

donderdag 14 mei 2009

3 ha

donderdag 14 mei 2009

4 h en ht

donderdag 14 mei 2009

4k

Excursie parijs dag 1

donderdag 14 mei 2009

4t

Excursie parijs dag 1

donderdag 14 mei 2009

3Kb

Domme ganzenspel atlantis

donderdag 14 mei 2009

6 tso- t

donderdag 14 mei 2009

3 hc

donderdag 14 mei 2009

3 h en ht

Bedrijfsbezoek fruitbedrijf

vrijdag 15 mei 2009

3 K a en b

Excursie Brussel MN en WS

vrijdag 15 mei 2009

4t

Excursie parijs dag 2

vrijdag 15 mei 2009

4k

Excursie parijs dag 2

vrijdag 15 mei 2009

1Hc

Medisch onderzoek

vrijdag 15 mei 2009

6 op

Rapportdag

vrijdag 15 mei 2009

6 tso - t

maandag 18 mei 2009

3 H a en b

maandag 18 mei 2009

3 Hc en 3 HT

Engeland day 3 Domme ganzenspel atlantis Integratiedag

Engeland day 4 Domme ganzenspel atlantis

Engeland day 5 Excursie Molsbroek (eten ginder) ! Vertrekken om 12,05 u. ! Excursie Molsbroek (eten daar)


25

datum

doelgroep

dinsdag 19 mei 2009

WG respectweek

dinsdag 19 mei 2009

6 H a en b 6ST

woensdag 20 mei 2009

4 tso

woensdag 20 mei 2009

Leraren 4des TSO

woensdag 20 mei 2009

5 K a en b

vrijdag 22 mei 2009

activiteit Vergadering Fietstocht Waasland English breakfast, voor details zie regeling via WS Keuzeklassenraden vierdes Oud-Secretariaat Voor tijdsschema zie hierboven English-breakfastproject Deadline teksten handelsblad binnen leveren

maandag 25 mei 2009

Personeel

"open" evaluatievergadering infodag, Atlantis

maandag 25 mei 2009

2 H a, b,c

Excursie "Living Tomorrow"; vierde uur stoppen om 11,40, eten om 11,45(begeleiding lkn. 4de uur)

maandag 25 mei 2009

3t

dinsdag 26 mei 2009

Eerste graad

dinsdag 26 mei 2009

3 tso

dinsdag 26 mei 2009

Pedagogische raad

dinsdag 26 mei 2009

3 tso

donderdag 28 mei 2009

4t

vrijdag 29 mei 2009 vrijdag 29 mei 2009

Fietstocht Waaslandtoerisme Smoke free diploma-uitreiking stadsschouwburg Excursie Gent Vergadering in Atlantis Excursie Gent Excursie Brussel dag 1 Verschijning ĂŠn bedeling Handelsblad

4t

Excursie Brussel dag 2

maandag 22 juni 2009

Blos

Vergadering

woensdag 24 juni 2009

2Hb

Uitstap


26

Examenperiode juni 2009

Begin of einde van de examenperiode De begin- en einddatum van je examen- of ST-periode vind je terug op de kalender. Elke leerling heeft ook een gedetailleerd overzicht van de examens/ST’s en de locaties gekregen. Tijdens de week voorafgaand aan het eerste examen/ST, mogen leerkrachten géén toetsen meer geven. Uiteraard mogen examens luisteren, dictee, … of mondelinge oefeningen wel.

Achtste lesuur voorafgaand aan de start van de examenperiode Op de dag voorgaande aan de examen- of ST-periode valt het 8ste lesuur weg.

Verloop van een examendag Op maandag, dinsdag, woensdag en donderdag starten de examens/ST’s om 8.25 u. in het voorziene examenlokaal. Op vrijdag worden de schriftelijke examens/ST’s afgenomen in de namiddag d.w.z. ze starten om 13.10 u.. Het tijdsschema voor de mondelinge en/of praktijk examens/ ST’s wordt je vooraf bezorgd door de vakleerkracht.

Na het beëindigen van het examen of de ST mogen de leerlingen die hiervoor van hun ouders toestemming kregen (zie bijgevoegde antwoordstrook studieverlof) vervroegd naar huis: vanaf 10.30 u. en vervolgens in groep om het half uur. Op vrijdag mogen de leerlingen na het indienen van hun examen of ST naar huis vanaf 15.15 u. en vervolgens in groep om het half uur. Let op: daarvoor moet je controlefiche (zie agenda ) in orde zijn. De leerlingen van 6TSO, 6K en 7K mogen het examenlokaal verlaten wanneer ze klaar zijn met het examen of de ST. Als een leerling vroeger klaar is met het examen of de ST dan dat hij/zij het lokaal mag verlaten, dan mag de leerling een “deftig” stripverhaal, tijdschrift of boek lezen. Studeren voor het volgende examen of de volgende ST is niet toegestaan, wegens mogelijke fraude. In geval van betwisting over de aard van je lectuur beslist de leerkracht van toezicht Om heen en weer geloop in de examenlokalen te vermijden, leggen de leerlingen de lectuur en hun schoolagenda vóór het begin van het examen onder hun stoel. Om de ouders toe te laten controle te hebben op de tijdstippen waarop hun zoon/dochter de school verlaat, werken we met

een controlefiche. De controlefiches kan je terugvinden in de schoolagenda. Na elk examen of ST vult de leerling zelf in wanneer hij/zij het examenlokaal verlaat en laat dat handtekenen door de leerkracht van toezicht. Gaat de leerling na het examen of de ST eerst naar de ontspanningsruimte of gaat hij/zij naar de voormiddagstudie, dan legt hij/zij de agenda voor aan de leerkracht van toezicht en vraagt om de controlefiche te ondertekenen. Wie in de namiddag op school blijft om te studeren, legt zijn/ haar agenda voor aan de leerkracht van toezicht en vraagt om z’n fiche te ondertekenen bij het binnenkomen en buitengaan. De ouders van de leerlingen ondertekenen (ter controle) elke dag de controle- of studiefiche. Deze regel is niet van toepassing voor de leerlingen van 6TSO, 6K en 7K. Wie zijn/haar agenda vergeet en/of zijn/haar controlefiche niet liet ondertekenen, blijft op school tot 12.05 u. of tot 16.35 u. (op vrijdag). Eén keer een handtekening vergeten kan. Iedereen krijgt één kans. Een tweede handtekening vergeten betekent BLIJVEN!


27

Examenperiode juni 2009

Op de laatste dag van de examenreeks mogen de leerlingen na het beëindigen van het examen of de ST vervroegd naar huis: om 10.00 u. of om 14.45 u. op vrijdag, op voorwaarde dat de hele klasgroep klaar is met het examen of de ST.

Leerlingen van BVL en BSO De leerlingen van BVL krijgen tijdens de examenperiode maximum twee ST’s per dag en ze kunnen in de namiddag thuis studeren. Het dagverloop ziet er als volgt uit: 8.30 u. – 9.00 u.: studeren ST1 9.00 u. – 10.30 u.: afleggen ST1 en studeren ST2 10.30 u. – 10.45 u.: pauze 10.45 u. - 11.45 u.: afleggen ST2 De leerlingen mogen het lokaal verlaten vanaf 11.45 u.. Wie dan nog niet klaar is, mag verder werken tot 12.05 u.. Voor het BSO en voor BVL hanteren we het systeem van gespreide evaluatie, waardoor de toetsenperiode later begint dan in het technisch onderwijs. Tijdens deze periode geldt dezelfde regeling als in het TSO.

Fraude Fraude is een vorm van bedrog en wordt niet getolereerd. Voor meer informatie verwijzen we naar blz. 25 van het schoolreglement. Wordt een leerling betrapt op fraude, dan zal de leerkracht volgende richtlijnen volgen: `De leerkracht in toezicht verzamelt de bewijsstukken. `De leerkracht in toezicht treft een ordemaatregel om verder normaal verloop van het examen of de ST te waarborgen. Dit wil zeggen: de leerkracht noteert op het examen of de ST het tijdstip waarop de fraude werd vastgesteld en plaatst zijn/haar handtekening op het examen of de ST. `De leerling mag in een andere kleur (vb. groen) verder werken aan het examen of de ST. `De leerkracht in toezicht stelt een schriftelijke verklaring op en bezorgt alle informatie (bewijsstukken en verklaring) direct na het examen, nog diezelfde dag aan de adjunctdirecteur. `Het examen of de ST wordt gewoon bij de andere ingediende exemplaren van de klasgroep gevoegd en aan de vakleerkracht bezorgd.

`De vaststelling van vermoedelijke fraude kan ook gebeuren VOOR of NA het afleggen van het examen of de ST. Alle informatie wordt aan de klassenraad bezorgd. Het is alleen de klassenraad die oordeelt of de vastgestelde onregelmatigheid kan beschouwd worden als fraude. Gevolgen: Plegen van fraude kan tot gevolg hebben dat je voor het bewuste examen of de ST het cijfer nul krijgt of dat het bewuste examen/ST nietig wordt verklaard. Het vaststellen van ernstige vormen van fraude kan bovendien leiden tot het opstarten van een tuchtprocedure, toegevoegde proef, … `


28

Examenperiode juni 2009

Materialen Wie bij een examen/ST belangrijk materiaal niet bij zich heeft (vb. atlas, passer, woordenboek, … ) dient het examen of de ST af te leggen ZONDER dat materiaal. Bij de beoordeling van je examen/ST wordt geen rekening gehouden met die omstandigheden. Het wordt wel op je ST of examenkopij genoteerd. Denk eraan: een jas hangt niet op je stoel maar aan een kapstok; boekentassen, rugzakken, handtassen e.a. horen vooraan of achteraan in de klas te staan. Gsm’s liggen vooraan op de bank van de leerkracht van toezicht

Afwezigheid Afwezigheid de dag voor of tijdens een examen of ST moet gemeld worden aan het schoolsecretariaat vóór 8.30 uur. Een geneeskundig getuigschrift is vereist om de volgende dag aan het examen of de ST te mogen deelnemen (ook voor een afwezigheid van één dag).

Wie de dag voor een examen of ST afwezig was, mag deelnemen aan het volgende examen, als hij/zij hiervoor de uitdrukkelijke schriftelijke toestemming vanwege de directeur heeft gekregen. Leerlingen die gewettigd afwezig waren tijdens de examenperiode, halen, voor zover dit mogelijk is, deze examens/ST’s in op de dagen volgend op de examenperiode. De betrokken leerlingen worden van de getroffen regeling op de hoogte gebracht door het secretariaat.

Inhaalexamens/ST’s Voor de leerlingen van 6 TSO en 7 kantoor zijn de inhaalexamens of –ST’s voorzien op maandag 22 en dinsdag 23 juni. Voor alle andere leerlingen op woensdag 24 en donderdag 25 juni 2009.

Laatste schooldag, rapport en oudercontact Op dinsdag 30 juni 2009 zijn de leerlingen op school vanaf 9.00 u. tot 11.00 u.. Op deze dag dienen ze alle huurboeken van de school, perfect in orde, in.

Het oudercontact met de klastitularis is gepland op dinsdag 30 juni in de voormiddag tussen 11.00 u. en 12.00 u. en in de namiddag tussen 14.00 u. en 18.00 u.. De aanwezigheid van de ouders op dit oudercontact stellen we ten zeerste op prijs. Rapporten worden immers NIET aan de leerlingen (-18 jaar) meegegeven. Het rapport kan dan tijdens de inschrijvingsmomenten in de zomervakantie, weliswaar na afspraak, afgehaald worden op het bureau van de directeur. „


29

De wiskunde quiz op de infodag

W

in 2 fimtickets Siniscoop !! Zo lokten we de bezoekers naar ons nieuw wiskundelokaal. En ja, 13 moedigen waagden zich ook aan de quiz. Wendy Stremersch, Anita Van Moer en Mien Van Hove

Zij die houden van wiskunde konden tijdens de infodag het beste van zichzelf geven door deel te nemen aan de wiskunde quiz. Bollebozen jong en oud gingen de uitdaging aan en stortten zich vol overgave op de 2 wiskundige vraagjes… In een wei lopen er koeien en kippen rond. In totaal kun je 78 poten en 35 koppen tellen. Hoeveel koeien staan er in de wei en hoeveel kippen lopen er rond ? ……………. Koeien en …………….. Kippen

Even meten… Bekijk bovenstaande figuur. Bereken x. x = ………………..

Schiftingsvraag: Hoeveel knikkers zitten er in de glazen urne? …………………… knikkers

Dat “poten en koppen” van “koeien en kippen”-probleem achtervolgde ons reeds in de lagere school. 78 poten en 35 koppen behoorden inderdaad toe aan 4 koeien en 31 kippen. Een stelsel oplossen was hier de boodschap, maar ook “gissen en missen” leverde goede resultaten op. Het tweede vraagstukje bleek gemakkelijker op te lossen en “ere wie ere toekomt”: de heer Pythagoras is nog bij velen gekend!! De gezochte x-waarde was 10. De schiftingsvraag was raden hoeveel knikkers er in de urne zaten. Dat waren er welgeteld 742!! Bedankt Elke en Stef (kindjes van mevr. Stremersch) voor het tellen van die vele knikkers. Van de 13 deelnemers hadden er 5 de juiste oplossingen van de twee vraagstukjes gevonden. De schiftingsvraag leverde dan een winnaar. Op de tweede plaats eindigde onze adjunct-directeur (wel met hulp van een afgevaardigde van het schoolbestuur). 999 knikkers tegenover 546 knikkers: een klein verschil, maar ja. En de winnaar is … Athena Jacquet, oud-leerlinge van 6 BI (schooljaar 2007-2008). Van harte proficiat en veel filmplezier. Aan alle andere “Einsteins”: bedankt voor jullie deelname!


30

English Breakfast

O

p woensdag 20 mei organiseerde 5 Kantoor een echt 'English Breakfast' voor alle leerlingen van 4 TSO. Sabine Wermuth

De leerlingen van 4 TSO werden verwend met worstjes, spek, toast, bonen in tomatensaus, roereieren, tomaat en natuurlijk toast. De meeste leerlingen vonden het lekker, maar om elke dag zo uitgebreid te ontbijten? Wist-je-dat ... de witte bonen in tomatensaus het minst populair waren? de worstjes het populairst waren? meneer Sablon en meneer Soens het ontbijt ook zeer lekker vonden? er bijna niemand thee met melk dronk? de leerlingen van 5 Kantoor al om half acht op school waren om alles voor te bereiden? we van de Humaniora de 'Mensa' met bijbehorende keuken mochten gebruiken? we met z'n allen 15 toast-broden hebben opgegeten? 5 Kantoor dat ontzettend goed gedaan heeft?


31


32


33

Davidsfonds Journalist Wedstrijd

H

ieronder vind je—naast de verhalen op pagina 6— het verhaal van de winnares van de Davidsfonds Journalist Wedstrijd in de eerste graad TSO. Haar naam is Lisa Jamar uit 2Hc.

Inca-Mummie meisje "Dit is zo oneerlijk," zegt Roos met een zucht. "Ik vind het niet zo erg," zegt Sarah. "Het is vet balen. Ik wist van niets." "Het hoort bij de culturele uitwisseling," zegt Nicolas. "Twee weken een vreemde in m'n huis?Ik word gek,dat red ik echt niet." "Ik vind die uitwisseling wel cool, een versmelting van twee culturen." "Heb je dit dan al is gedaan?" vraagt Roos spottend aan Nicolas. "M'n vader wou me ooit naar een stel Armeniërs sturen,..." Roos en Sarah kijken Nicolas met rollende ogen aan, ze zijn de domme opmerkingen van hem al lang gewoon. Het is iets dat in zijn aard zit. De drie tieners waren al sins het eerste kleuterklasje beste vrienden, niets zou hun uit elkaar kunnen drijven. Daarom hadden ze ook besloten om samen in een groep te zitten voor het uitje naar het museum. "Zeg, hoe ziet jouw student er uit?" vraagt Sarah aan Roos. "Geen idee, jongensachtig,..." "Dan bedoel je een jongensachtig meisje, toch?" "Nee Nicolas het is een jongen," zegt Roos. "Ho even. Dus die student die twee weken bij jou logeert, is een jongen?" "Afschuwelijk!" "En die versmelting van culturen dan Nicolas?" grapt Sarah. "Versmelting?Niets versmelting! Dat hij van Roos maar afblijft." Nicolas heeft stiekem gevoelens voor Roos, maar het is niet wederzijds. Ze ziet hem gewoon als een goede vriend en voor niets meer. "Wat doet hij?" "Wie?"

"Die jongen daar aan het Egyptisch masker" "Ooh die,dat is Mark Broomen," zegt Nicolas terwijl hij naar de jongen kijkt. "Hij neemt alles wat hij nemen kan " "Waarom misschien?" vraagt Nicolas. "Zijn groen gespikkelt truitje vind ik echt te gek!" Roos kon het niet laten om te lachen,en Nicolas lachte automatisch mee. "En dan nog niet te praten over zijn beugel!" spotte Nicolas. "Oké, nu overdrijven jullie wel een beetje," zei Sarah. "Iedereen heeft zijn eigen smaak,..." Ze keek haar beide vrienden aan. "Je hebt gelijk: iedereen zijn eigen smaak," zeiden de twee andere vrienden. "Welkom leerlingen,we gaan nu naar de Inca-grafkamer." "Bereid je voor op het mensenoffer" "Een echte museumtruc," zei Nicolas. "Ze beloven je mensenoffers en in de plaats daarvan krijg je ouwe troep." "Vijf eeuwen geleden kozen de Inca's een jong en mooi tienermeisje als prinses." "Hopelijk eindigt het met,...'ze leefde nog lang en gelukkig’," fluisterde Sarah. "Volgens mij is het meer 'ze veranderde in een verschrompelde mummie," zei Nicolas terwijl hij naar het Mummiemeisje wees in de tombe. "De prinses werd geofferd aan de berggod Sebancaya en werd levend begraven in deze donkere tombe. Ze werd beschermd door een vervloekte zegel die diende om iedereen die haar wou wekken af te schrikken. "Zo Roos, wanneer komt dat studentje van jou?" "Dat studentje heet Ampata,morgen komt hij aan met de bus." "Ooh het busstation, heel sjiek. Daar walmt de urinelucht hem tegemoet." "Als julie mij willen volgen…"


34

"Kom we gaan gidsy-boy volgen" Toen alle leerlingen al weg waren, was er één leerling die in de Incagrafkamer gebleven was. Het was Mark Broomen, de jongen die hield van dure zaken. Toen hij het zegel zag dat het mumiemeisje vasthield, dwaalde hij helemaal weg in de gedachte hoeveel geld hij er mee zou kunnen verdienen. "Cool!" dacht hij. Hij hield het zegel vast en trok er hevig aan om het zegel in handen te krijgen, maar het was al te laat,...Het zegel brak in stukken. "verdorie" zei hij. Hij wou de gebroken stukken nemen uit de tombe maar toen hij zich voorover bukte,.. Het mummiemeisje was ontwaakt en door een zwoele zoen op Mark zijn lippen kreeg ze de kracht om een volgend slachtoffer te maken. Ze had immers nog één leven nodig om er weer uit te zien als het mooie tienermeisje dat ze ooit was. Voor Mark was het te laat,hij was verschrompeld, oud alsof hij al 500 jaar dood was, allemaal door die ene kus. De volgende dag stormt Sarah de bibliotheek binnen. "Hebben jullie het al gehoord?" vroeg Sarah aan haar vrienden. "Wat gehoord?" vraagt Rupert. Rupert was de vader die Roos nooit had. Hij werkte in de bibliotheek van de school van Roos, tijdens de pauze komt de trio altijd naar de bibliotheek om de roddels aan Ruperts neus te hangen, niet dat het hem boeit maar hij heeft toch niets anders te doen. "Mark is vermist, zijn ouders hebben hem sinds gisteren niet meer gezien". "Nu je het zegt, ik heb hem gisteren ook niet meer in de bus gezien." "Hopelijk is er niets erg gebeurd in het museum." Roos vond het maar een rare zaak. Nicolas begon te lachen."Wie weet heeft hij de mummie gewekt." "Ja, en dan is ze opgestaan uit de dood," lachte Sarah er tussen. "En heeft die hem aangevallen!" giechelde Roos. Toen was er een minuut stilte. "Naar het museum!" riep Rupert. Rupert en de drie tieners vonden het bijna onmogelijk dat er echt zoiets zou kunnen gebeuren, maar ze namen geen risico's. Aangezien het museum maar een paar meter weg van de school was, is het niet echt een moeite om is te gaan kijken. Eens ze in de grafkamer waren leek alles wel normaal. "Zie je, niets aan de hand. We hebben weer te impulsief gereageerd," zei Sarah. "Ja, Sarah heeft gelijk. Misschien is hij een sigaretje gaan roken."

"Eénentwintig uur lang?!" spotte Rupert. "Wel het is heel verslavend weet je." Sarah keek in de graftombe,... "Niets aan de hand. Onze oude vriendin zit nog altijd in haar tombe." "Ja maar het zegel is wel stuk…" merkte Nicolas op. "Laten we gaan voor de directeur te weten komt dat jullie niet op school zijn." Nicolas, Sarah en Rupert wouden vertrekken totdat Roos iets opmerkte. "Rupert?" zei Roos beangstigend. "Was de Inca-beschaving hoogontwikkeld?" "Ja, heel erg zelfs," zei Rupert. "Hadden ze ook orthodontisten?" Het trio ging naar de bibliotheek om de zaak te onderzoeken. Terwijl Rupert de symbolen op het zegel probeerde te ontcijferen. "Ik kan het niet geloven." "Je bent niet de enige, Roos." "Het is net of Mark 500 jaar oud is, hoe kan dat nou?" "Wel," zei Rupert terwijl hij in de bibliotheek stapte. "Die mummie kwam uit Sebancaya in Oost-Peru, heel afgelegen. Het enige wat ik weet over haar is dat ze met een zoen de levenskracht van haar slachtoffers neemt. Als er een sleutel is voor dit raadsel dan moet het wel dat zegel zijn." Rupert keek de 3 tieners aan met een teleurgestelde blik,want hij wist dat het weken misschien wel maanden zou kunnen duren voor hij het zegel vertaald zou krijgen. "Verdorie!" riep Roos. "Ik moet Ampata ophalen van het busstation!" Terwijl Roos zich haastte naar het station, wachtte Ampate geduldig af. Hij vond het station wel een interessante plek. Maar in de schaduw tussen de bussen hoorde hij een stem,.. "Ampata,.." Hij volgde de stem, het was een meisjesstem, dat wist hij zeker. Misschien was het Roos. "Ampata,.." hoorde hij weer. Hij ging naar de plek waar de stem vandaan kwam. Toen zag hij de mummi. Vooraleer hij ook maar iets kon roepen, pakte de mummie hem vast en gaf hem een zoen op de mond. Ondertussen kwam het trio aan. "Ampata!" riep Roos. "Ampata Gutirez?" "Moeten we Spaans spreken tegen hem?" "Want ik ken alleen de woorden’Doritos’ en ‘Chihuahua’,” zei Nicolas. "Ampata!" riep Roos weer. "Ik ben Ampata." Een bloedmooi meisje kwam uit de schaduw. "Ay caramba!" Die uitdrukking ken ik ook. Nicolas was helemaal verkocht, hij kon zijn ogen niet van Ampata houden. Nicolas en Sarah gingen naar huis want het was al heel laat,dus bleven Roos en de mysterieuze Ampata alleen thuis.


35

"Zo Ampata,je bent een meisje,.." "Ja al heel wat jaren," zei Ampata tegen Roos. "Ik en mijn vrienden verwachtten gewoon een jongen." "Hopelijk bent u niet teleurgesteld," vroeg Ampata aardig. "Nee! Helemaal niet, ik ben heel blij dat je er bent." "Ik ook," zei Ampata. "Laten we maar gaan slapen. Het is al laat en morgen is er weer een nieuwe dag om te beleven." "Goed!" zei Ampata enthousiast. Roos vond Ampata wel een leuk en aardig meisje maar dat zou wel veranderen mocht ze weten dat ze een echte mummie is. "Je eerste schooldag, ben je nerveus?" "Er zijn zoveel mensen hier." "Je maakt zeker veel vrienden. Ik weet zelfs iemand die jou heel graag wilt ontmoeten." Roos en Ampata gingen naar Rupert in de bibliotheek. Rupert zag zijn kans om Ampata het zegel te laten vertalen want zij zou het moeten kunnen,... De echte Ampata toch, niet de Incamummie Ampata. "Hoe maak je het? Ik vroeg me af of je dit kunt vertalen." "Soepele overgang hoor," zei Roos sarcastisch. Ampata keek verbaasd toen ze het zegel zag, ze had er schrik van, precies of het haar kwaad kon doen. "Is er iets?" vroeg Rupert. "Euh,...Nee niets,het is heel waardevol,..." Hoe meer Ampata naar het zegel keek, hoe erger het werd,ze was zo bang van het zegel dat ze wegliep. Door de aanwezigheid van het zegel werd Ampata zwakker en moest ze weer een slachtoffer maken. Ze had haar prooi al gezien, iemand die haar wel zag zitten,... "Hmmm,vreemd." "Heel vreemd." Roos en Rupert keken elkaar aan, ze wisten dat er iets raar aan de hand was met Ampata maar wisten niet echt wat. "Zij is het!" "Huh?" Rupert snapte er niets van. "Ampata, zij is de mummie!"Â


36

5 toerisme bezoekt Brussels airport Diegem

O

p 20 maart bezochten de leerlingen van 5 toerisme een echt 4 sterren zakenhotel. Dat alles in het kader van de cursus “hotel�, natuurlijk. Maureen Anthuenis

Met de trein vertrokken we naar Brussel en daar werden we ontvangen door de hoteldirecteur (mevr Anthuenis haar man) en zijn banqueting sales manager. We kregen een rondleiding, zowel in Frans als in het Nederlands. We zagen de verschillende kamertypes, de fitness,sauna, bar, restaurants,‌.alsook een presentatie over de NH-keten. Nadien was er voor de leerlingen een heerlijk broodjesbuffet klaargemaakt. Smullen geblazen!!! Tot slot kregen we allemaal nog enkele leuke souvenirs en konden we huiswaarts keren. Het was een geslaagde dag!


37


38

Comeniusproject

N

u het Comeniusproject rond mobiele telefonie al bijna twee schooljaren loopt, was het tijd om voor de laatste keer op uitwisseling te gaan. Caroline Deltour

Tsjechië aan de beurt Nadat heel wat leerlingen uit 6ST en enkele leerkrachten, telkens onder leiding van Koen De Smet, achtereenvolgens naar Spanje, Zweden en Duitsland waren geweest, en nadat onze school vorig jaar in mei een buitenlandse delegatie mochten ontvangen, was het nu de beurt aan Tsjechië. En Jade, Nikki en Sema uit 6ST gingen mee.

Het vertrek Normaal gezien zouden we op zondag 22 maart vertrekken, maar omdat wij een week tevoren gehoord hadden dat die vlucht afgelast was, gingen we al een dag vroeger weg. En dat betekende een extra dag Praag: genoeg tijd om de schitterende gebouwen, monumentale bruggen en pittoreske straatjes te ontdekken.

Aankomst in Dobruska Op zondag namen we de bus naar Dobruska, een stadje in OostBohemen met ongeveer 7000 inwoners. Aangekomen in onze “gaststad” merkte Koen dat zijn koffer uit het busruim gestolen was. En dat heeft hij geweten: de hele week heeft hij met dezelfde kleren rondlo-

pen, en heel wat uren doorgebracht in het politiebureau voor een uitgebreid verslag.

onthaald, ook al was het vaak lastig communiceren. Velen spreken er immers enkel Tsjechisch. Gelukkig konden de Tsjechische studenten zich uitstekend verstaanbaar maken.

De gastgezinnen De leerlingen vertrokken toen naar de gastgezinnen bij wie ze de hele week zouden verblijven. Die gastgezinnen woonden soms wel tot 40km ver! Maar ze werden er heel hartelijk

De kennismaking Op maandag kregen wij eerst een rondleiding door het centrum, en werden we door de burgemeester


39

en zijn bevallige assistente/tolk ontvangen op het gemeentehuis. Daarna was het tijd om met de leerlingen en leerkrachten van de andere landen kennis te maken via een aantal ludieke activiteiten. ’s Avonds werd er een Europese avond georganiseerd, waar wij ons land op culinair, vestimentair en cultureel vlak konden voorstellen aan de anderen. Jammer genoeg konden we ze niet laten proeven van ons lekkere bier, dat zat immers in de gestolen koffer. Op dinsdag gingen de leerlingen aan de slag om— aan de hand van PowerPointpresentaties en rollenspel— het gehele project rond mobiele telefonie (hoe je daarin een kritische consument wordt) voor te

stellen. Wij waren aangenaam verrast dat onze leerlingen zich zo vlot in het Engels konden uitdrukken, en dat ze zich zo sociaal opstelden tegenover de buitenlandse studenten.

Bezoek ter plaatse In de namiddag bezochten we het kasteel van Nové Město nad Metují. Dat is een Renaissancistisch, vroegbarok kasteel, gebouwd in de 17e eeuw, maar sindsdien qua stijl telkens aangepast aan de tijdsperiode. De leerkrachten bleven na het bezoek ter plaatse om te proeven van enkele typische Tsjechische gerechten (knoflooksoep, knödels en goulasj) en streekbieren.

Woensdag bezochten we de vlakbijgelegen universiteitsstad Hradec Králové. We kregen daar een rondleiding van een Engelssprekende gids door het museum en in het centrum van de stad. Daarna was er gelegenheid tot shoppen, en hier waren de leerlingen wel aan toe. Tot slot maakten we een ommetje naar het station, waar Jan Sablon, onze directeur, al op ons stond te wachten. Hij was die ochtend heel vroeg uit een regenachtig België vertrokken en zou de laatste drie dagen van deze uitwisseling meemaken.

Projectwerking Op donderdag kregen de leerlingen de kans om het hele project voor te stellen via de PowerPoints en rollenspellen die ze dinsdag hadden voorbereid. Het publiek bestond uit heel wat lokale schooljeugd, vertegenwoordigers van de stad én van de pers. En we kunnen toch wel stellen dat iedereen zijnuiterste best deed! In de namiddag was er tijd voor sport, spel en ontspanning. Zo konden we een lokale volksdans aanleren (vooral meneer Sablon blonk hierin uit), ons uitleven in het badmintontoernooi (Proficiat, Koen, met de eerste plaats), of “ringo” uitproberen, een sport waarin je een rubberen ring over een net moest gooien. Klinkt makkelijk (en dat is het eigenlijk ook!).

Als ik wil, kan ik een boek schrijven over de week in Tsjechië. Het was een fantastische ervaring en er zijn een paar dingen gebeurd die ik nooit meer zal vergeten. Ik keer zeker nog eens terug naar Dobruska, en heel lang zal ik daar niet mee wachten. Het was een fantastische groep, de sfeer zat er elke dag in. Deze reis kon niet overtroffen worden, naar mijn bescheiden mening. Jade De Ryck


40

Sneeuwtocht Vrijdagochtend trokken we de bergen in. Het Adelaarsgebergte is een bergrug op de grens met Polen, is ongeveer 20 km lang, 10 km breed en de hoogste top is 1115m. Er lag zeker een meter sneeuw en het was behoorlijk mistig toen we aankwamen. Het was een heel bijzondere wandeling, niet in het minst omdat iedereen steeds elkaar bekogelde met sneeuwballen. Dolle pret!

Het afscheid En toen was het alweer tijd voor de afscheidsavond. De leerkrachten werden eerst uitgenodigd op een feest dat georganiseerd werd omdat het die dag net Leerkrachtendag was. Stel je voor: zeker 200 leerkrachten, op hun paasbest, werden vergast op eten, drinken, muziek en een rode roos. Daarna gingen we naar de bowlingzaal, waar we voor de laatste keer allemaal samen zaten. Na enkele speeches van de organiserende leerkrachten konden we ons bowlingtalent uitproberen. En omdat de avond nog jong was, trok iedereen daarna het verrassend bruisende nachtleven van Dobruska in.

Terug naar huis De volgende dag vertrokken we rond 9.00 u uit Dobruska, om tegen 17.00 u moe maar voldaan aan te komen in Zaventem. En natuurlijk wordt er al stiekem gedacht aan een volgend Comeniusproject. Duimen maar dat het goedgekeurd wordt door de Europese Gemeenschap! Â


41


Handelsblad Onze-Lieve-Vrouw Presentatie Handelsschool • Plezantstraat 135 9100 SINT-NIKLAAS 03 760 08 80 •03 766 49 52 (fax) Vu: Jan Sablon Vormgeving: Bart Vandenbroele

handelsblad OLVP  

handelsblad, schoolkrant van de handelsschoo

Advertisement