Page 23

opracowywania wniosków projektowych, składają wnioski, starają się o środki, tylko czasem faktycznie zniechęcają ich kolejne porażki na tym polu. Wskazana rozbieżność może być tłumaczona tym, że wielu respondentów biorących udział w wywiadach grupowych rekrutuje się z grupy najbardziej aktywnych, zaangażowanych i co za tym idzie dobrze zorientowanych w projektowym know-how, środowisk ludzi kultury. Spośród wielu dostępnych form edukacji kulturowej realizuje się głównie te, które zakładają umiarkowany udział odbiorcy, co w praktyce oznacza, że bardzo chętnie organizowane są na przykład warsztaty, rzadziej natomiast stawia się zarówno na tak statyczne i wykluczające aktywność odbiorcy formy, jak wykłady i prelekcje, jak i na te najbardziej dynamiczne, aktywizujące uczestników kultury formy działania, jak np. happeningi. Przy planowaniu działań z zakresu edukacji kulturowej niejednokrotnie brane są pod uwagę indywidualne zainteresowania pracowników kultury i oświaty – ich pasje stają się wówczas punktem wyjścia do podjęcia inicjatywy szerszej, instytucjonalnej. Atutem tego podejścia jest autentyczność i swoboda, z jaką pasjonat będący jednocześnie profesjonalistą może realizować zadania edukacyjne. Badani pracownicy kultury postulują, by przemyśleć i zredefiniować podejście decydentów do oceniania działalności instytucji kultury przez pryzmat frekwencji. Fetyszyzacja tego czynnika powinna ustąpić miejsca dowartościowaniu jakości działań w sferze edukacji kulturowej. Wśród grup odbiorców oferty edukacyjno-kulturowej dominują dwie kategorie – seniorzy oraz dzieci. W przypadku tych pierwszych odnotowuje się dużą aktywność i autonomię w poszukiwaniu interesujących dla nich propozycji – seniorzy uczestniczą w różnych wydarzeniach, często tworząc grono stałych bywalców, na które organizatorzy rozmaitych przedsięwzięć kulturalnych mogą liczyć. Dzieci natomiast jako przedszkolaki i uczniowie są w sferę kultury uwikłane systemowo i nie jest to na ogół kwestia ich swobodnego wyboru. Z kolei grupą najbardziej zaniedbaną na polu edukacji kulturowej są osoby dorosłe ze społecznego mainstreamu – nie narażone na jakąś formę wykluczenia, zdrowe, pracujące. Brakuje propozycji skierowanych bezpośrednio do nich, zwłaszcza jeśli nie wychowują dzieci – okazuje się bowiem, że rodzice należą tu do

23

Profile for Bardzo Młoda Kultura

Diagnoza stanu edukacji kulturowej na Opolszczyźnie  

Diagnoza stanu edukacji kulturowej na Opolszczyźnie. Raport z badań. Anna Czerner, Elżbieta Nieroba

Diagnoza stanu edukacji kulturowej na Opolszczyźnie  

Diagnoza stanu edukacji kulturowej na Opolszczyźnie. Raport z badań. Anna Czerner, Elżbieta Nieroba

Advertisement