Issuu on Google+

‫سخن بانوی سبز‬ ‫روزهای زیادی از آغاز سال تحصیلی جدید نگذشته بود‬ ‫که باری دیگر واهمه و ترس از مسمومیت در بین دانش‬ ‫آموزان دختر رخنه کرده و میتوان گفت که در والیات‬ ‫شمالی کشور‪ ،‬دانش آموزان دختر نمیتوانند با خاطری‬ ‫آسوده برای تعلیم درمکاتب حضورپیدا نمایند‪.‬‬ ‫طوری که دیده شد در ماه حمل‪ ،‬دو رویداد مسمومیت‬ ‫دختران در والیت شمالی تخار به وقوع پیوست که‬ ‫نزدیک به ‪ 70‬دانش آموز دختر دچارمسمومیت شده و‬ ‫راهی بیمارستان شدند و حتی این نکته بیان شد که به‬ ‫این دانش آموزان تلقین شده است‪.‬‬ ‫درهمین حال ‪ ‌‌،‬تعداد زیادی از دانش آموزان لیسه سلطان‬ ‫راضیه درشهر کابل دچارمسمومیت شده و دانش آموزان‬ ‫گفته بودند که محیط مکتب شان زهر پاشی شده بود‪.‬‬ ‫دانش آموزان لیسه نسوان مونسه شهید در والیت فاریاب‬ ‫نیز در روز پنج شنبه دچار مسمومیت شدند‪ ‌،‬این دختران‬ ‫زمانی که بوی بدی را احساس میکنند‪ ،‬حالت تهوع و‬ ‫ضعف پیدا میکنند‪.‬‬ ‫والدین این دختران گفته اند که اگر تدابیری برای‬ ‫جلوگیری ازاین عمل وحشیانه صورت نگیرد‪ ،‬به دختران‬ ‫شان اجازه رفتن به مکتب را نخواهند داد‪.‬‬ ‫سال گذشته نیز نزدیک به ‪ 20‬رویداد مسمومیت در‬ ‫والیات مختلف کشور به وقوع پیوست که با واکنش شدید‬ ‫مواجه گردید‪ ‌،‬اما نقطه قابل تأمل اینجاست که وزارت‬ ‫معارف افغانستان حتی یک بارهم ابرازنگرانی نکرده و از‬ ‫تدابیری که باید در این راستا روی دست میگرفت‪ ،‬سخن‬ ‫نگفت‪ .‬وزارت معارف افغانستان با وجودیکه میداند‪ ،‬نباید‬ ‫از این موضوعات به شکل سطحی گذر کرد‪ ،‬زیرا آینده‪،‬‬ ‫آینده سازان این وطن و سرنوشت دختران این وطن را با‬ ‫صدمه مواجه میسازد و نه تنها باید از واقعات سال گذشته‬ ‫درس بگیرد‪ ‌،‬بلکه باید ازآغازامسال نیز تدابیری از سوی‬ ‫ارگان های مختلف مربوطه گرفته شود‪ ‌،‬تا دختران این‬ ‫وطن شکار توطئه های سیاسی نگردند‪.‬‬ ‫طوری که دیده شده نه تنها تدابیری جهت جلوگیری‬ ‫ازاین قضایا روی دست گرفته نشده‪ ‌،‬بلکه مقامات‬ ‫حکومتی به مسمومیت دختران باور نداشته و آن را نوعی‬ ‫تلقین به این دانش آموزان عنوان میکنند‪.‬‬ ‫اما مشخص نیست که این ازکدام نوع تلقین می باشد‬ ‫که دختران مسموم میشوند و به مراکز صحی انتقال پیدا‬ ‫میکنند و حتی وضعیت برخی ازآنها وخیم خوانده میشود‪.‬‬ ‫درآخرین مورد مسمومیت دختران در شهر کابل‪ ‌،‬لیسه‬ ‫سلطان راضیه ‪ ‌،‬دانش آموزان گفتند که محیط مکتب‬ ‫شان زهر پاشی شده و باید از مقامات پرسید که زهرپاشی‬ ‫مکتب هم میتواند یک نوع تلقین حساب شود‪ .‬تداوم‬ ‫مسمومیت دختران که تنها به ابراز نگرانی نهادهای مدنی‬ ‫درسال گذشته و امسال اکتفاء‌ کرده بود‪ ‌،‬میتواند آینده‬ ‫سیاهی را برای دختران افغان رقم بزند و مورال دختران‬ ‫برای ادامه تحصیالت شان نیز کمرنگ گردد‌‪ ،‬هرچند‬ ‫درحال حاضرنیز مشکالت زیادی فراراه دختران درمکاتب‬ ‫وجود دارد‪.‬‬ ‫وزارت معارف افغانستان و ارگان هایی مانند وزارت‬ ‫امورداخله که دراین قضایا مسئول می باشند‪ ‌،‬باید‬ ‫بدانند که با اختیارکردن سکوت نمیتوان مشکلی را حل‬ ‫کرد و باید تدابیر پیشگیرانه ای را روی دست بگیرند‪.‬‬ ‫حکومتی که همیشه شعار دفاع ازحقوق زن و مشارکت‬ ‫بیشتر دختران را در سیستم تعلیمی کشور بیان میکند‪‌،‬‬ ‫باید اجازه ندهد‌‪ ،‬کسانی که برخالف تعلیم و حضور‬ ‫دختران درمکاتب می باشند‌‪ ،‬براهداف خویش پیروز شده‬ ‫و ازحضور دختران درمکاتب جلوگیری نمایند‪ .‬نه تنها‬ ‫باید تدابیر اساسی جهت جلوگیری از این قضایا روی‬ ‫دست گرفته شود‪ ‌،‬بلکه ارگان های مختلف با تبلیغات در‬ ‫رسانه ها و از طریق دیگر فعالیت ها‪ ‌،‬دختران را برای‬ ‫حضور در مکاتب تشویق نموده و این برنامه ها را برنامه‬ ‫دشمنان وطن بدانند تا مورال دختران ضعیف نشده و راه‬ ‫تعلیم را ادامه دهند‪ .‬درهمین حال‌‪ ،‬نهادهای مدنی نباید‬ ‫سکوت اختیارنمایند و درهمکاری با ارگان های زیربط‬ ‫چاره ای را بیندیشند که هر روز دختران این وطن قربانی‬ ‫نشوند و هم چنین باید اقداماتی جهت شناسایی عاملین‬ ‫این قضایا روی دست گرفته شود‪ .‬سال گذشته نیز برخی‬ ‫از معلمین در مسموم ساختن دختران دست داشتند و‬ ‫باید این شناسایی شود که در پشت این قضایا دست چه‬ ‫کسانی بوده و باید مراقبت جدی ازمکاتب صورت بگیرد‪،‬‬ ‫هرچند کنترل تمامی این مکاتب مشکل بوده‪ ‌،‬اما میتوان‬ ‫با گماشتن افراد مورد اعتماد‪ ‌،‬ازاین رویدادها جلوگیری‬ ‫نمود‪.‬‬

‫اگر هرروز به رسانه های جمعی کشور‬ ‫نگاهی بیندازیم و اخبار را مرور کنیم‪‌،‬‬ ‫قضایای مختلف و دردناکی از انواع‬ ‫خشونت ها علیه زنان به مانند قتل و‬ ‫تجاوزات جنسی میبینیم ‌‪ ،‬تا جاییکه یک‬ ‫پسر‪ 25‬ساله‪ ،‬مادر‪ 40‬ساله خود را به قتل‬ ‫میرساند‪ ،‬این موضوعات در جامعه اسالمی‬ ‫افغانستان بسیارتکان دهنده می باشد‪.‬‬ ‫مشخص است که برای حل معظالت‬ ‫اجتماعی‌‪ ،‬درگام نخست باید به ریشه های‬ ‫اجتماعی آن پرداخت و تا زمانی که این‬ ‫ریشه ها شناسایی نشوند‌‪ ،‬نمیتوان به راه‬ ‫حل های آن پرداخت وبا این موضوعات‬ ‫مبارزه کرد‪.‬‬ ‫خشونت علیه زنان که به یک موضوع‬ ‫کلیشه ای درسال های اخیر مبدل شده و‬ ‫همه عادت کرده اند که ازآن ابراز نگرانی‬ ‫نمایند‪ ،‬با ابراز نگرانی یا تقبیح کردن آن از‬ ‫بین نمیرود‪ ،‬بلکه باید تمامی افراد جامعه‬ ‫اعم از زن و مرد‪ ،‬پیر و جوان دست به‬ ‫دست هم داده و این تغییر و مبارزه را از‬ ‫خانه های خود شروع نمایند‪ ‌،‬مبارزه ای که‬ ‫نیازمند یک بسیج ملی و اجتماعی می باشد‪.‬‬ ‫محبوبه سراج عضو شبکه زنان افغان در‬ ‫این رابطه براین نظراست که خشونت‬ ‫به شکلی دامنه خانواده های افغانستان‬ ‫را گرفته که نزدیکترین اعضای خانواده‬ ‫همدیگر را از بین میبرند که این نشان‬ ‫دهنده ازهم پاشیدگی ساختارها و ریشه‬ ‫های یک خانواده می باشد‪.‬‬ ‫وی میگوید‪ ،‬خانواده و دین دو رکن اساسی‬ ‫بوده که خانواده های افغانستان به آن پای‬ ‫بندی دارند‪ ،‬چیزی که مردم درغرب نسبت‬ ‫به آنها بی اهمیت می باشد‌‪ ،‬اما اینکه چطور‬ ‫میتوان این مشکالت را ریشه یابی کرد و‬ ‫آنها را مورد حل قرارداد‌‪ ،‬نکته مهمی به‬ ‫حساب میاید‪.‬‬ ‫خانم سراج می افزاید‪ ‌،‬درکنار دیگر‬ ‫مشکالتی که وجود دارد‪ ‌،‬یأس وناامیدی‬ ‫که دربین مردم نسبت به سال ‪ 2014‬شکل‬ ‫گرفته‪ ،‬موجب میشود تا مسبب این گونه‬ ‫خشونت ها باشند‪.‬‬ ‫به گفته این عضو شبکه زنان افغان‪ ‌،‬این‬ ‫شبکه در بخش آگاهی دادن از مسایل‬

‫سال دوم ‪ ‬شماره ‪  6‬یکشنبه ‪15‬ثور ‪2 1392‬‬ ‫خشونت را با بسیج اجتماعی‪ ،‬ریشه کن‬ ‫سازید‬ ‫خشونت‪ ،‬دادخواهی ها و در بخش قوانین‬ ‫همراه با حکومت کار میکند و قوانینی را‬ ‫روی دست میگیرند تا ازاین گونه خشونت‬ ‫ها جلوگیری شود‪.‬‬ ‫وی تصریح میسازد‪ ‌،‬برای مبارزه با پدیده‬ ‫خشونت‪ ،‬باید از خانه خانه قریه های‬ ‫افغانستان شروع کنیم ومنتظر رییس‪ ،‬وزیر‬ ‫یا انجو نباشیم که وضعیت را برای ما بهبود‬ ‫ببخشد‪ ‌،‬بلکه باید همه دست به دست هم‬ ‫داد و این موضوعات را شامل مکاتب‪‌،‬‬ ‫دانشگاه ها و مساجد کشورساخت تا همگی‬ ‫ازاین حقوق آگاهی پیدا نمایند‪.‬‬ ‫به باوروی‌‪ ،‬تا زمانی که این مشکالت مورد‬ ‫مطالعه و شناسایی قرارنگیرند‪ ،‬نمیتوان با‬ ‫آنها مبارزه داشت‌‪ ،‬زیرا برای تأثیرات مبارزه‬ ‫باید علت های اساسی شناسایی شوند‪.‬‬ ‫علیرضا اخالقی یکی ازاساتید دانشگاه براین‬ ‫عقیده است که با تحلیل وضعیت گذشته‬ ‫و حال میتوان به عوامل اجتماعی که این‬ ‫فجایع را رقم زده‌‪ ،‬دست پیدا کرد ومیتوان‬ ‫گفت که افغانستان خشونت ‪ 30‬سال جنگ‬ ‫را پشت سرگذاشته و درآن دوران هیچ‬ ‫گونه فعالیت آموزشی و فرهنگی درجامعه‬ ‫افغانستان صورت نگرفته است‪.‬‬ ‫وی بیان میدارد‪ ‌،‬کودکی که در‪ 30‬سال‬ ‫گذشته به دنیا آمده و امروز ‪ 30‬سال سن‬ ‫دارد‌‪ ،‬جزء خشونت و جنگ چیز دیگری را‬ ‫ندیده و ازفرهنگ و ادبیات حق مدار به دور‬ ‫مانده است‪.‬‬ ‫درهمین حال‪ ،‬باید گفت که در جامعه ای‬ ‫که زورحاکم بوده و هیچ گونه فرهنگ‬ ‫گفتگو وجود نداشته باشد و هرشخصی‬ ‫بخواهد که اهداف خو د را از طریق زور‬ ‫نهادینه بسازد‌‪ ،‬خشونت را نهادینه میکند که‬ ‫این خشونت به شکل کورکورانه نهادینه‬ ‫میگردد‪.‬‬ ‫میتوان گفت که یکی از راه هایی که‬ ‫میتوان فرهنگ خشونت و زور یا ترویج‬

‫ارزش های ناپسند را ازجامعه زدود‪ ‌،‬رسانه‬ ‫های جمعی یک کشور محسوب میشود‪،‬‬ ‫تاجاییکه متأسفانه رسانه های افغانستان‬ ‫جزء نشر برنامه های به دور ازارزش‬ ‫های اصیل افغانی‪ ،‬به برنامه هایی که باید‬ ‫پرداخته شود‪ ‌،‬نمیپردازند که این میتواند‬ ‫بزرگترین ضعف یا خأل کاری آنها به‬ ‫حساب بیاید‪.‬‬ ‫الگو گیری های نامناسب که از این برنامه‬ ‫ها گرفته میشود‪ ‌،‬متأسفانه افراد انواع‬ ‫خیانت های خانوادگی را آموخته و این‬ ‫خیانت ها در قالب هنر و فیلم به افراد‬ ‫جامعه دیکته میشوند‪.‬‬ ‫استاد اخالقی در این رابطه بر این‬ ‫باوراست‪ ‌،‬بعد از سال های متمادی که‬ ‫خشونت در کشور حکم فرما بوده‪ ،‬نیازاست‬ ‫که برنامه های تلویزیونی به برنامه هایی‬ ‫که پیام آور صلح و فرهنگ تحمل پذیری‬ ‫را دربردارد‪ ،‬بپردازد تا از نشر صحنه های‬ ‫خشن دوری شود و هم چنین فضای‬ ‫اجتماعی ‌‪ ،‬به فضای صلح مبدل گردد‪.‬‬ ‫به عقیده وی‪ ‌،‬آماده ساختن خانواده ها‬ ‫جهت پذیرا شدن تحوالتی که امروزه‬ ‫صورت میگیرد و در زمان آنها جریان‬

‫نداشته‪ ،‬یکی ازمدیریت هایی بوده که باید‬ ‫صورت بگیرد‪ ‌،‬زیرا امروز رویاهای پدرومادر‬ ‫با رویاهای کودکان فاصله زیادی داشته و باید‬ ‫به شکل درست مدیریت گردد‪.‬‬ ‫آقای اخالقی به شکل گرفتن این بسیج ملی‬ ‫و اجتماعی اشاره کرده و میگوید‌‪ ،‬اگر خواهان‬ ‫تغییرقابل توجهی درجامعه و ازبین بردن این‬ ‫مشکالت هستیم‌‪ ،‬باید یک اراده و وفاق‬ ‫ملی وجود داشته باشد و همگی برضد خشونت‬ ‫برخیزند‪.‬‬ ‫خشونت علیه زنان که رنگ جدی تری به خود‬ ‫میگیرد را نمیتوان با واکنش های سطحی و‬ ‫تظاهرات یک روزه ازمیان برد‌‪ ،‬بلکه این‬ ‫مبارزه به زمان زیادی نیازداشته و الزم است‬ ‫که مبارزه جدی را ازهمین امروز شروع کرد‪.‬‬ ‫این مبا رزه باید دررسانه ها‪ ،‬درمعارف‪،‬‬ ‫دردانشگاه ها و به خصوص درخانواده ها وجود‬ ‫داشته باشد و در گام نخست هر خانواده ای از‬ ‫خود شروع نماید‪.‬‬ ‫خانم سراج براین باوراست‪ ،‬برای شکل گرفتن‬ ‫این بسیج ملی باید خواست های فردی‬ ‫کنارگذاشته شود و همگی بر اساس خواست‬ ‫های جمعی وار�� مبارزه شود‪.‬‬

‫نقشقابلههادرکاهشمرگومیرمادرانبسیارمهم‬ ‫است‬

‫به گفتهء وزارت صحت عامه افغانستان‪،‬‬ ‫نقش قابله ها در کاهش مرگ و میر‬ ‫مادران و نوزادان بسیا مهم است و‬ ‫تالش ها برای جذب زنان در این بخش‬ ‫ادامه دارد‪ .‬مسووالن وزارت صحت می‬ ‫گویند که یکی از دالیل مرگ و میر‬ ‫ماران و نوزادان در بسیاری از والیات‬ ‫کشور‪ ،‬مراجعه کمتر از ‪ 50‬درصد خانواده‬ ‫ها به قابله می باشد‪ .‬داکتر ثریا دلیل طی‬ ‫مراسمی درکابل گفت‪ ،‬ا ستراتیژی مهم‬ ‫را برای کاهش این تلفات روی دست‬ ‫دارند‪ .‬وی بخشی از این استراتیژی‬ ‫را چنین بیان داشت‪ «:‬اول ازدیاد‬ ‫پوشش والدت ها توسط افراد مسلکی‬ ‫و افراد ماهر که در این جمله قابله ها‬ ‫نیز شامل هستند‪ ،‬دوم افزایش خدمات‬ ‫عاجل والدی در سطح روستاها و اطراف‬

‫افغانستان که جز اساسی این افزایش‬ ‫خدمات والدی باز هم قابله ها هستند‪،‬‬ ‫و سوم افزایش خدمات فاصله دهی میان‬ ‫والدت ها برای کم کردن تعداد تولدات‬ ‫که به گونهء باالی مرگ و میر تاثیر گذار‬ ‫است‪» .‬‬ ‫به گفته وزیر صحت عامه‪ ،‬در حال حاضر‬ ‫بیش از ‪ 3500‬قابله در مراکز صحی کابل‬ ‫و والیت فعالیت می کنند‪ ،‬اما هنوز هم‬ ‫این وزارت نیاز به ‪ 3000‬قابله دیگر دارد‪.‬‬ ‫خانم دلیل همچنان گفت که به هدف‬ ‫افزایش تعداد قابله ها در کنار ‪9‬‬ ‫انستیتیوت قابله گی‪ 24 ،‬مکتب دیگر‬ ‫را در این بخش ایجاد کرده اند‪ .‬و در‬ ‫این مکاتب بیش از ‪ 700‬خانم مصروف‬ ‫تعلیم قابله گی هستند‪ .‬مسووالن وزارت‬ ‫صحت عامه می گویند که در این بخش‬ ‫تالش ها ادامه دارد و امید است قابله‬ ‫های کافی را برای رسیدگی مشکل مردم‬ ‫در والیات‪ ،‬تربیه و به کار بگمارند‪ .‬در‬ ‫این حال برخی از قابله ها که در چوکات‬ ‫وزارت صحت عامه کار می کنند از کمبود‬ ‫سهولت ها شکایت دارند‪ .‬به گفته آنان‪،‬‬ ‫قابله ها در والیات دور دست افغانستان با‬ ‫کمبود ادویه برای حل مشکالت مریضان‬ ‫و پایین بودن معاش ماهوار مواجه اند‪.‬‬

‫علماء‪ :‬بیخبری از دین اسالم باعث شده تا حقوق زنان داده نشود‬ ‫علمای دین در یک کنفرانس در شهر مزار‬ ‫شریف گفتند‪ ،‬عرف و عنعنات ناپسند و بیخبری‬ ‫از دین اسالم در بعضی از نقاط افغانستان باعث‬ ‫شده تا برای زنان حقوق شان داده نشود‪.‬‬ ‫آنها می گویند‪ ،‬در صورتی که علماء در قراء‬ ‫و قصبات افغانستان مردم را از مزایای دین با‬ ‫خبر سازند خود باعث ترویج دادن حقوق به زنان‬ ‫خواهند شد‪ .‬مولوی عطا الرحمن سلیم رییس‬ ‫کانون علمی و تحقیقات اسالمی افغانستان می‬ ‫گوید‪ ،‬همین اکنون کسانی که از دین بی خبر‬ ‫اند در بعضی مناطق افغانستان دست به فروش‬ ‫زنان می زنند‪ .‬وی گرچه از کدام منطقه خاص‬ ‫نام نبرد که این زنان در کدام والیت به فروش‬ ‫می رسد اما گفت‪ ،‬این کار را از عدم آگاهی از‬ ‫دین اسالم انجام میدهند‪.‬‬ ‫وی گفت‪ »:‬رسوم های مختلف است‪ ،‬عادات‬ ‫مختلف است که نمی توان آنرا به دین چسب‬ ‫زد‪ ،‬در همین افغانستان که من و تو زندگی می‬ ‫کنیم مناطق است باالفعل که زنان و دختران را‬ ‫مانند حیوان به فروش می رسانند مانند دوران‬

‫جاهلیت است‪« .‬‬ ‫علمای دین دادن حق و حقوق برای زنان را یک‬ ‫وجیبه دینی دانسته و از مردم خواستند تا با چشم‬ ‫پوشی از این حق خود را نباید گناهکار دنیا و آخرت‬ ‫نمایند‪ .‬این علمای دینی‪ ،‬طی کنفرانس تحقیقی که‬ ‫در والیت بلخ تحت نام «حقوق زن از دیدگاه اسالم»‬ ‫صحبت می نمودند هدف از برگذاری این کنفرانس را‬ ‫آگاهی مردم از حقوق زنان در اسالم خواندند‪.‬‬ ‫آقای سلیم تصریح ساخت‪ »:‬هدف از کنفرانس‬ ‫امروزی ما این بود تا به علماء خود ابالغ نماییم ‪،‬‬ ‫که باید ما و شما همان حقوق حقه و شرعی که به‬ ‫زنان داده شده به مردم ابالغ کنیم تا ملت ما در ابهام‬ ‫قرار نگیرند‪ ،‬و از طرف دیگر باید به خانم های محترم‬ ‫بگوییم که آها حقوق دینی خود را مطالبه نمایند‪».‬‬ ‫این کنفرانس با صدور قطع نامه ‪ 10‬ماده یی که در‬ ‫آن روی حقوق زنان از دیدگاه اسالم اشاره شده بود‬ ‫پایان یافت‪.‬‬ ‫در این قطع نامه قتل‪ ،‬تجاوز‪ ،‬لت کوب‪ ،‬مانع شدن‬ ‫رفتن زنان و دختران به مکتب و سایر خشونت ها از‬ ‫جانب این علما تقبیح شده است‪.‬‬


Banoo-e-Sabz #6 page 02