Page 1

Donderdag 6 oktober 2016

7

jaargang 10 nummer 487 ₏ 2,80

}<(l(tp$=adbcb <

Maerlant en Montessori Laan van Poot

Twee Haagse scholen vieren eeuwfeest

| Artist's impression: Gemeente Den Haag

| Foto: Koos Vlieger

3

Revis wil Londen en Barcelona voorbij

Verwarring over De Appel blijft 3

Japanse Tuin weer open De uit 1910 daterende Japanse Tuin op het landgoed Clingendael is deze herfst van zaterdag 8 oktober tot en met zondag 23 oktober geopend. De tuin is vanwege de kwetsbare bomen en planten slechts tweemaal per jaar toegankelijk. | Foto: Wikimedia

Fiets weg? Het kan ook de gemeente zijn 11


2|

Den Haag Centraal | Donderdag 6 oktober 2016

de taal van den haag

sarnámi

Jonge mengtaal ontstond op de boot uit India

O

Paramaribo

Den Haag

p mijn speurtocht naar hoeveel talen er in Den Haag worden gesproken, kwam ik het boek ‘Meertaligheid in Den Haag’ tegen, van Guus Extra e.a., uit 2001. Daarin staat een overzicht van maar liefst 88 talen die hier (naast het Nederlands) door kinderen thuis worden gesproken. Tweede op de lijst is het Hind(ustan)i. Maar dat is toch geen taal, vraag ik de Haagse wethouder Rabin Baldewsingh? Nee, dat klopt, zegt hij. Hindi natuurlijk wel, maar misschien bedoelden ze Sarnámi. Sarnámi is Rabins Rabin Baldewsingh, met zijn dichtbundel ‘Man ke moedertaal, de taal waarin hij nog steeds denkt, hoewel mauni’. | Foto: DHC hij al in 1975 vanuit Suriname naar Nederland is gekomen. En hij denkt niet alleen in het Sarnámi, hij schrijft en zingt er ook in. Rabin zelf heeft daar nog iets aan toegevoegd: een streepHet Sarnámi is een jonge taal, ontstaan tussen 1873 en je om een nasale klank weer te geven, zoals ‘men’ in ‘Pyár 1916 toen Indiase contractarbeiders naar Suriname wernasá men náce hai’ (De liefde danst in een dronken bui), den gehaald om daar te gaan werken. Rabins opa was er de eerste regel van een gedicht uit zijn bundel ‘Man ke één van. De mannen kwamen uit verschillende gebiemauni’ (In de stilte van mijn ziel). den in Noord-India en spraken elkaars taal niet. Omdat Ontdekking ze toch met elkaar wilden communiceren, ontstond er Rabins grootste ontdekking deed hij toen hij een keer een mengtaal uit drie talen, het Bhojpuri, het Hindi en in Allahabad was, in India, waar hij niet alleen Hindi het Awadhi, en dat gebeurde al onderweg op de boot. en Bhojpuri verstond maar ook kon terugpraten in het Later kwamen daar nog Engels en Nederlands bij, en ook Sarnámi. Het Sarnámi is dan met zo’n half miljoen spreSranan Tongo. Lange tijd had het Sarnámi weinig status kers misschien een kleine taal, het heeft daar in India in Suriname. Op de radio, in de kerk en in de politiek een heel grote zus. Sindsdien spreekt Rabin als wethougebruikte je Hindi, en daarnaast Sranan Tongo, de algeder weleens een delegatie uit India in het Sarnámi toe, mene omgangstaal in Suriname. wat zeer wordt gewaardeerd. In feite is de emancipatie van het Sarnámi in Nederland Maar hoe zit het nu met het Sarnámi in Nederland? Afbegonnen, in de jaren zeventig, met als uiteindelijk gevolg dat de taal is gestandaardiseerd, en in 25,5 1986 offici(snijden met polar 1e, onder - 2e, links 38,5 - 3e, rechts 35,0 - 4e, boven 21,5 mm) eel door de Surinaamse overheid werd erkend. Er is een eigen spelling ontwikkeld, zodat je ook in het Sarnámi kunt schrijven. Hiervoor wordt het Latijnse alfabet gebruikt in plaats van het devanāgarī, het Hindi-alfabet.

gelopen voorjaar was er een documentaire op tv waaruit bleek dat het aantal sprekers afneemt. Waarom zou je Sarnámi willen leren?, zei een Surinaamse vriend van mijn man toen ik vroeg wat hij van de documentaire vond. Leer liever een echte taal, Hindi bijvoorbeeld. De documentaire heette ‘Kapotte taal’, ‘Tutal boli’ in het Sarnámi. Rabins nichtjes, die hier zijn geboren, spreken geen Sarnámi meer. Wel willen ze graag een Surinaamse bruiloft, met alles wat daar bij hoort. Zo blijft de cultuur in leven. Maar de taal dan? Misschien spreken ze dan geen Sarnámi meer, maar woorden voor familierelaties blijven voortbestaan. Voor elk soort familielid is er een andere term. Zo noemen Rabins nichtjes hun oom ‘mausá’, oom van moederskant, terwijl een oom van vaderskant ‘mámá’ heet. Zelf levert Rabin ook een belangrijke bijdrage, niet alleen aan het voortbestaan van het Sarnámi, maar ook door de taal meer aanzien te geven. Hij heeft verschillende bundels gepubliceerd, met gedichten in het Sarnámi en de vertaling ernaast. Zijn gedichten kun je ook beluisteren op cd, en hij heeft in 2014 een cd uitgebracht met liedjes, opgedragen aan zijn nichtjes. Dit najaar verschijnt er een bundel met korte verhalen van hem, en verder legt hij momenteel de laatste hand aan een idioomboek van het Sarnámi. Maar daarover hopelijk later meer. Ingrid Tieken Meer informatie: www.facebook.com/haagsetalen

‘Mausá is oom van moederskant, terwijl een oom van vaderskant mámá heet’

Taalkundige prof. dr. Ingrid Tieken-Boon van Ostade (Den Haag, 1954), verbonden aan het Leiden University Centre voor Linguistics, schrijft voor DHC over de talen van Den Haag. Het zijn er vele tientallen, en elke taal is verbonden met mensen, geschiedenis, het land van oorsprong en natuurlijk deze stad. Tieken vertelt daarover aan de hand van interviews. Zij woont met haar man Herman in de Stationsbuurt, waar ze veel van al die Haagse talen bijna dagelijks tegenkomt.

advertentie

Fa m i l i e b e r i c h t e n "Hoe spel je oneindig lief. Dat spel je niet dat voel je." Met groot verdriet, maar gedragen door zijn liefde en de liefde voor hem, hebben wij afscheid genomen van mijn lieve man, onze vader, schoonvader, mijn opa, broer, zwager en onze oom

‘Vriendschap is onsterfelijk’ Veel te vroeg moeten wij afscheid nemen van onze dierbare vriend

Dirk Gerrit Hooimeijer ~ Dik ~ 7 juli 1954

2 oktober 2016

Annemarie van Veldhuizen-Hooimeijer Joosje en Moustafa Samuel Hester en Sebastiaan

Dik Hooimeijer Wij wensen Annemarie, Joosje, Hester en familie heel veel kracht en sterkte toe.

Jan en Doortje Hooimeijer en verdere familie

Los Ocho Peter de Korte

Dik verblijft tot de dag van de uitvaart in zijn eigen vertrouwde omgeving, alwaar geen bezoek. De begrafenisplechtigheid zal worden gehouden in de aula van crematorium "Ockenburgh", Ockenburghstraat 21 te Den Haag op zaterdag 8 oktober om 10.00 uur. Na de plechtigheid begeleiden wij Dik naar zijn laatste rustplaats op begraafplaats "Westduin", Ockenburghstraat 27 te Den Haag. Vervolgens is er een verder samenzijn in de condoleanceruimte van "Ockenburgh", waar wij met elkaar het glas heffen op het leven van Dik. Dik hield van rode bloemen.

Hans Makkinga Erik Jan Sint Fred Tas † Aad Veelenturf George Visser René Wagemaker Den Haag, 5 oktober 2016


actueel |

Donderdag 6 oktober 2016 | Den Haag Centraal

3

D66 in het nauw tijdens cultuurdebat

‘Uw Appel-redding is show voor de bühne’ Door Annerieke Simeone

Het ging er deze woensdag fel aan toe tijdens het cultuurdebat in de raadscommissie. Zoals verwacht was de toneelgroep De Appel die met twee miljoen euro subsidie per jaar gekort dreigt te worden, het belangrijkste onderwerp van discussie. Uitgerekend D66, die van meet af aan steun betuigde aan het oudste toneelgezelschap van Nederland, kwam volgens de andere partijen niet met duidelijke oplossingen. Raadslid Birgül Özmen van D66 beredeneerde dat het nieuwe plan van De Appel (750.000 euro subsidie per

jaar) wel binnen het huidige budget van 52 miljoen moest passen. Maar andere raadsleden waren het daarmee oneens. Dat zou namelijk betekenen dat andere instellingen gekort moeten worden. Desh Ramnath van het CDA verweet Özmen ‘een show voor de bühne’. “Waar willen jullie nou naartoe? Van een grootste coalitiepartij zou ik een concreet plan verwachten.’ PvdA-raadslid Bülent Aydin deed nog een duit in het zakje: “D66 zal vast een geniaal rekenkundig inzicht hebben, maar hoe wilt u dat doen binnen dit budget?” Özmen bleef bij haar standpunt: “De wethouder heeft aangegeven om het nieuwe

plan van De Appel te bekijken binnen dit cultuurkader.” Aydin: “Nou, ik zie de wethouder nee schudden, er moet dus geld boven de 52 miljoen komen.” Bert van Kent van de SP, die zelf aangaf dat zijn partij De Appel wil steunen met 950.000 euro, gooide het over een andere boeg: zou D66 niet te verleiden zijn om geld uit andere potjes te halen zoals stadspromotie of cultuureducatie? Ja, was het antwoord, maar eerst moest de wethouder zijn standpunt kenbaar maken. Kon het nu wel of niet binnen het afgesproken bedrag? Wethouder Joris Wijsmuller (HSP, cultuur), die zich in eerste instantie verontschul-

digde (‘ik moet natuurlijk niet nonverbaal reageren als ik nog niet aan de beurt ben’), liet daarna direct weten: binnen dit cultuurbudget is er geen ruimte. “Het gaat niet lukken om dat op te hogen.” Desondanks houdt de wethouder de deur nog steeds op een kier met ‘gezien de rijke traditie is Den Haag schatplichtig aan De Appel’. Daarom wil hij in gesprek met De Appel over het inmiddels derde ingediende plan. Daarin wordt van medewerkers onder meer een loonoffer van twintig procent gevraagd. Woordvoerder van De Appel Hugo Maerten hield voorafgaand aan de discussie een bedeesd betoogd. “We heb-

ben ons de kritiek aangetrokken.” Maar zei ook: “Wij hebben ons met dit plan uitgerekt tot het meest haalbare. Meer zit er echt niet in.” Wijsmuller wilde nog geen uitspraken doen over het nieuwe plan. De artistieke inbreng van het gezelschap wordt volgens hem door iedereen onderkend, het is vooral de financiële situatie die hij wil onderzoeken. Appel-acteur Bob Schwarze, tevens artistiek leider van Branoul, kwam de wethouder op dat punt alvast tegemoet: “Als u een ton geeft aan Branoul, dan scheelt dat weer een loonoffer bij De Appel. Dan wil ik best afvloeien hoor.”

Dik Hooimeijer 1954-2016

Haagse held uit welzijnswerk

De bekende Haagse welzijnswerker Dik Hooimeijer is afgelopen zondag op 62-jarige leeftijd overleden. Hij was al geruime tijd ziek. Supporters van ADO Den Haag hingen op 24 september bij de thuiswedstrijd tegen Heerenveen een spandoek op de tribune om Hooimeijer te steunen. Hij was betrokken bij de Kidsclub en was geestelijk vader van het project De Held, dat ADO-spelers inzet bij maatschappelijke projecten. ADO was een van zijn grote liefdes, een andere was het Haagse welzijnswerk zelf waar hij de afgelopen veertig jaar nadrukkelijk op de voorgrond trad als iemand die trachtte mensen en groepen te verbinden. “Een man van de praktijk,” zoals een collega hem typeerde. De laatste jaren was Hooimeijer in dienst als manager projecten en innovatie bij de welzijnsorganisatie Stichting MOOI. De raad van bestuur en andere collega’s omschrijven hem als ‘een goed mens die de wereld om zich

De route in de binnenstad die drastisch wordt verbeterd, loopt van het Lange Voorhout (boven) tot voorbij het stadhuis aan het Spui. | Illustratie: Gemeente Den Haag

heen graag een beetje mooier probeerde te maken’. Dik Hooimeijer was ook ruim tien jaar bestuurslid van het Haags Pop Centrum/Bazart.

Zes miljoen voor mooier centrum De Haagse binnenstad moet langs de route SpuiKneuterdijk mooier en zachter worden: meer groen, betere verlichting en extra ruimte voor langzaam verkeer. De auto is te gast. Door Mieke van Dixhoorn

“Den Haag moet boven aan het lijstje staan van mensen die een Europese citytrip plannen,” vindt wethouder Boudewijn Revis (VVD, binnenstad). Nu nog staan steden als Barcelona, Rome, Londen en Praag bovenaan, maar Den Haag moet daar voorbij, aldus de bestuurder. “We zijn al beter dan Kopenhagen en Genève,” stelt Revis vast. Bij het opstellen van de begroting voor 2017 kreeg hij zes miljoen euro extra om het centrum van de stad ‘nóg mooier’ te maken. “Wat is er nu leuker?”, glundert hij bij de presentatie van zijn plan De Kern Bijzonder. Doel is om het Hofkwartier, de winkelkern, het museumgebied en het nieuwe Spuikwartier beter met elkaar te verbinden. Toeristen moeten verder en langer gaan struinen, ‘als vanzelf de stad verder willen ontdekken’. De Kern Bijzonder komt boven op de huidige plannen voor de binnenstad, bekend als De Kern Gezond. “Eerst hebben we vooral gewerkt aan de stenen, de stoepranden en de prullenbakken. Nu is de zachte kant aan de beurt,”

legt Revis uit. Dat betekent: groener, meer aandacht voor het water – ‘het mooie parelsnoer om alles heen’ – en het beter aanlichten van gebouwen. Het gaat allemaal om de ‘Hartlijn’ van het centrum: de route Spui tot Kneuterdijk. “Veel Haagse hoogtepunten liggen aan die weg. Maar op dit moment vormt die te vaak een harde scheiding.” Dus moet de route groener en komt er extra aandacht voor verlichting en meer ruimte voor de voetganger. Niet alles kan tegelijk. In fase één zijn vier oversteken op de Hartlijn aan de beurt: van Grote Marktstraat naar Spui, tussen Buitenhof en Binnenhof, van Plaats naar Lange Vijverberg en tussen Lange Voorhout en Kneuterdijk. Bij de Plaats gaat het bijvoorbeeld om verblijfskwaliteit en een doorgaande autoverkeersroute naar de Kneuterdijk. Tussen Binnenhof en Buitenhof moet oversteken logischer worden door bijvoorbeeld dezelfde bestrating. Auto’s krijgen hier geen eigen ruimte meer. Overigens kan de verbouwing van het Binnenhof hier wel vertraging opleveren. De gemeenteraad praat in november over de agenda. In de eerste helft van 2017 moeten er dan definitieve ontwerpen liggen voor de vier oversteekplaatsen, na de zomer start het werk. Na deze eerste fase zullen volgende colleges voor de volgende fases opnieuw op zoek moeten naar geld.


4|

Den Haag Centraal | Donderdag 6 oktober 2016

stadsmens

Bekroonde Monica Braccini blijft zichzelf ontwikkelen in haar vak Het gesprek duurt al een tijdje als Monica Braccini uitgebreider ingaat op haar onderscheiding. Haar restaurant Da Braccini aan de Regentesselaan is onlangs door Italië Magazine uitgeroepen tot de beste Italiaan van Nederland 2016. Natuurlijk is zij er trots op. Ze was voor de eerste keer genomineerd en dan uit tien restaurants te worden uitverkoren, is eervol. Maar ze moest eerst even haar verhaal kwijt over de masterclasses die zij net heeft gevolgd bij acht internationale chefs op het evenement Chefsrevolution in Zwolle. Want Monica Braccini wil zichzelf in het vak blijven ontwikkelen. Dat was al het geval toen zij als 13-jarig meisje in haar vrije tijd steeds meer hand-en-spandiensten verrichtte bij Marco Polo in de Kettingstraat, het restaurant destijds van haar vader. Ze geniet zichtbaar na als ze vertelt over de topchefs die zij meemaakte op de tweedaagse bijeenkomst in Zwolle, georganiseerd door Jonnie en Thérèse Boer van driesterrenrestaurant De Librije. “Ze staan allemaal heel hoog op de ranglijst. Magnus Ek uit Zweden is bijvoorbeeld een van de groten. Vooral Mauro Colagreco, die in Zuid-Frankrijk een restaurant

Monica Braccini in haar restaurant, dat is uitgeroepen tot beste Italiaan van Nederland 2016. | Foto: Eveline van Egdom

heeft, spreekt mij heel erg aan. Hij praat vol passie over wat hij doet.” Als favoriet noemt ze de Zwitserse vrouwelijke chef Tanya Grandits. “Haar restaurant Stucki staat zesde op de lijst van de vijftig beste restaurants ter wereld. Zij maakt gerechten in

één kleur. Dat vind ik geweldig.” Maar nu dan de award. Die is in de tuin van het Hilton Hotel in Amsterdam uitgereikt. Voorzitter Roberto Payer zei onder meer namens de jury: ‘De avond in Da Braccini voelde als een warm bad. Monica is een profes-

sional met de magic touch van de Italiaanse mamma.’ “De award is door het hele team gewonnen,” reageert ze prompt. “We zijn een hecht team en zorgen met z’n allen voor het totaalplaatje van het restaurant.” En: “Twee juryleden hebben hier gegeten. Ik zag ze proeven en schrijven. Ik was wel een beetje zenuwachtig; je kent hun smaak niet. Maar ik zag ze wel iedere keer glimlachen.” Zelf leidt Monica de keuken. Bedrijfsleidster Thecla Walta is verantwoordelijk voor het restaurant en de wijnen. Monica’s rechterhand in de keuken is Bianca Capasso, afkomstig uit Napels. “Zij is vegetariër en maakt alle antipasta’s en toetjes. Als vegetariër is zij heel bekend met groenten en kazen. Bianca weet welke smaken bij elkaar passen. Dat is heel belangrijk.” Vanuit haar open keuken heeft ze zicht op het restaurant. Elk bord dat naar een gast gaat, passeert eerst Monica Braccini. “Het moet er zo uitzien dat ik het zelf ook heel graag zou willen eten.” Ze is altijd op zoek naar nieuwe ingrediënten. “We werken met heel veel vers en proberen nooit overschot te hebben. Als dat toch zo is,

kijken we of het nog te gebruiken is. Van venkel bijvoorbeeld kun je puree maken of chips.” Monica omschrijft zichzelf als een ‘bourgondische kok’. “Ik ben niet voor liflafjes, een hapje hier en een schuimpje daar. Onze gasten weten: ik ga daar lekker eten en het is altijd genoeg.” Om de vier weken verandert zij het menu. “Ik vind het goed om mezelf te blijven uitdagen. Niets mag vanzelfsprekend worden. Maar de eerste avond is wel spannend.” Dan haar loopbaan in vogelvlucht. Na Marco Polo werkte ze van 1988 tot 1999 bij haar vader in Da Braccini in de Frederikstraat en daarna met haar toenmalige echtgenoot in Da Toni in de Prinsestraat. Na hun scheiding begon ze in 2007 Da Braccini aan de Regentesselaan. “Een zware tijd,” zegt Monica. Want naast het restaurant had ze de zorg voor haar opgroeiende zoons Luca en Dario, die nu trouwens af en toe invallen. “Het was best heftig toen. Nu heb ik veel meer tijd voor mezelf.” En heel vrolijk: “Volgend jaar vieren we het tienjarig bestaan.” Joke Korving

advertentie

13 OKTOBER TOT 20.00 UUR AVONDOPENSTELLING

JOODS

Korte Vijverberg 7, Den Haag

VAN DE 17DE EEUW TOT NU

DEN HAAG

Wij serveren t/m 15 oktober een uitdagend mossel-menu (1kg)

à € 29,50 p.p.

(alleen per tafel te bestellen)

mosselen parqueés | crème fraîche | haringkuit ceviche van mosselen | avocado | zeekraal

AVONDOPENSTELLING

mossel-bavarois | krokante mosselen

DONDERDAG 13 OKTOBER IS HET MUSEUM EXTRA LANG OPEN TOT 20.00 UUR

mosselen | mouclade | spinazie

Om 16.00 uur de lezing: ‘Hoe een stad zijn Joodse verleden herontdekt’ door prof. dr. Wim Willems, hoogleraar sociale geschiedenis aan de Universiteit Leiden, Campus Den Haag.

mosselen Thai curry | risotto | mango vla-flip van de dag of koffie/thee Uiteraard serveren wij ook à la carte een pannetje mosselen met serieus lekkere frites en salade

Meer informatie: www.haagshistorischmuseum.nl

CENTRAAL ISRAËLITISCH WEES- EN DOORGANGSHUIS MACHSEH LAJESOUMIEM

Nettie van Zwanenberg-Stichting

€ 21,50

STICHTING MAATSCHAPPIJ TOT NUT DER ISRAËLIETEN IN NEDERLAND

LEXHANNA STICHTING

Openingstijden DI - ZO van 12 tot 22 uur | Gratis parkeren Treilerdwarsweg 2 | 2583 DA Den Haag | 070-3225881


actueel |

Donderdag 6 oktober 2016 | Den Haag Centraal

5

Aloysius College

Hoofdpijndossier van Van Engelshoven nog niet gesloten Het Aloysius College bestaat niet meer, maar wethouder Van Engelshoven is nog niet van haar hoofdpijndossier af. Het gaat niet goed met veel van de oud-leerlingen. De wonden bij betrokkenen zijn nog diep. Bovendien zijn de VVD en de HSP niet tevreden over de uitgebreide evaluatie van de zaak die zij vorige week naar de gemeenteraad stuurde.

D66-wethouder: ‘De autonomie knelt als een schoolbestuur besluiten neemt die niet de beste zijn voor leerlingen.’ Een woordvoerster van de Vereniging Nederlandse Gemeenten (VNG) laat weten dat veel wethouders van onderwijs hiermee worstelen. Er wordt gepraat over uitbreiding van de be-

2011-2014: Het aantal leerlingen van het Aloysius College (AC) daalt deze periode met 25 procent, van 959 naar 720 in 2014. Oktober 2014: Door te weinig leerlingen en financiële tekorten kampt het AC met grote geldproblemen. Het bestuur neemt het ‘voorgenomen besluit’ om de school op 1 augustus 2015 te sluiten. De gemeente en andere schoolbesturen hebben een plan klaarliggen om de leerlingen over andere scholen te verdelen.

Door Mieke van Dixhoorn en Kim Andriessen

‘Ik heb nog nooit zoveel onvoldoendes gehaald,’ schrijft Mira (17), oud-leerling van het Aloysius College (AC, Oostduinlaan), op het blog scholieren.com. Zij is in november vorig jaar noodgedwongen overgestapt naar het Edith Stein College (Louis Couperusplein). Zelf is ze ‘omdat ze er zelf hard voor werkte’ over, maar veel van haar klasgenoten zijn dat niet. Daar komt nog bij: ‘Oud-leerlingen van het Aloysius College krijgen al twee jaar lang labels opgeplakt. We zouden dom zijn en we zouden gedragsproblemen hebben. Onzin natuurlijk.’ Vorig jaar moesten 358 leerlingen van school wisselen toen voor het AC toch het doek viel. Met velen van hen gaat het niet goed (zie kader), dat blijkt uit een uitgebreide evaluatie die wethouder Van Engelshoven (D66, onderwijs) vorige week naar de raad stuurde. Deels stroomden ze uit of slaagden niet voor hun eindexamen, en een groot deel ging niet over naar de volgende klas. ‘De nuchtere realiteit is dat onder gegeven omstandigheden geen wonderen mochten worden verwacht,’ schrijft de wethouder. In haar brief krijgt vooral het AC-bestuur ervan langs. Van Engelshoven noemt het roemloze einde van de school ‘tragisch’. Er ging veel mis bij het bestuur ‘ten koste van het onderwijs en de schoolloopbaan van honderden leerlingen’. De schoolleiding zette bovendien ‘geen zichtbare stappen’ om te fuseren en zo het instituut te redden. Het venijn zit ’m in het laatste jaar. Van Engelshoven vindt het nog steeds ‘moeilijk verteerbaar’ dat het voorgenomen besluit om de school te sluiten (oktober 2014) weer werd ingetrokken en toen alsnog werd genomen (juli 2015). ‘Was de eerste keer doorgepakt, dan had de overdracht niet midden in het schooljaar hoeven plaatsvinden.’ Zowel achter als voor de schermen reageren betrokkenen verontwaardigd. De wethouder heeft het zelfs ‘actief geblokkeerd met een vijandig inspectierapport’, aldus oud-bestuurster Martijntje Smits (2011-2014). “We hadden na onze vergeefse verzoeken om steun bij hervorming van de school het gevoel dat het AC geen vrienden meer had.” Van Engelshoven benadrukt dat de Onderwijsinspectie zelfstandig handelde. Het is volgens Smits ‘pertinent onwaar’ dat het bestuur fusies tegenhield. Van Engelshoven heeft veel kritiek te verduren gekregen over het AC. Zat ze er wel voldoende bovenop, had ze niet meer kunnen doen? Hier schuurt het. Want schoolbesturen hebben veel autonomie. ‘Je wordt gezien als een kernspeler, ook al heb je de bevoegdheden en zelfs de informatie niet,’ schrijft Van Engelshoven. De wethouder mag niet meebeslissen of ‘overrulen’. Laat staan ‘ongevraagd in de boeken kijken’. Een dilemma voor de

Chronologie ondergang AC

10 december 2014: Een reddingsplan, het resultaat van een groots opgezette campagne waaraan tal van oud-leerlingen meedoen en waarvoor naar men zegt miljoenen euro’s zijn opgehaald, biedt het AC toch de kans het hoofd boven water te houden. Sluiting wordt ternauwernood voorkomen. Een gezamenlijke reddingsoperatie van middelbare scholen in de regio is niet meer nodig en verdwijnt in de prullenmand.

OM G ! ! !

April 2015: De Inspectie voor het Onderwijs voert een kwaliteitsonderzoek uit naar het alle afdelingen binnen het AC (vmbo, havo en vwo). Juli 2015: De Onderwijsinspectie presenteert een vernietigend rapport. Vmbo en vwo worden als zwak bestempeld, havo als zeer zwak. Ook over het bestuur van de school wordt een keihard oordeel geveld ( voldoet niet aan wettelijke vereisten, zoals het hebben van een raad van toezicht en een schoolplan). 8 juli 2015: Het AC kondigt aan per 1 augustus 2016 de schooldeuren te sluiten. De laatste hoop is gevestigd op een fusie of overname.

| Illustratie: DHC

voegdheden. “Maar,” zegt zij, “dat je officieel een taak niet hebt, betekent niet dat je niets kan doen.” Zo waren er in Rotterdam twee wethouders die brieven stuurden naar ouders van slecht presterende scholen om hen te waarschuwen. Leren Voordat de evaluatie wordt besproken in de gemeenteraad, moet die volgens de HSP en de VVD nog worden aangevuld. “Het is erg bestuurlijk allemaal.” Daarom organiseren zij een bijeenkomst waar iedereen die iets met de zaak te maken heeft gehad zijn verhaal kan doen. Raadslid Arjen Lakerveld (VVD): “In eerste instantie gaat dat om ouders, leerlingen en leraren. Van hen krijgen we de meeste mails en telefoons. Maar als bestuurders langs willen komen, mag dat natuurlijk.” De liberaal maakt zich specifiek zorgen om de afdeling voor hoogbegaafde kinderen op het AC. “Ik wil weten of zij goed terecht zijn gekomen en de juiste zorg krijgen.” Voor Joeri Oudshoorn (HSP) staat het bieden van een luisterend oor centraal. Hij was altijd tegen een sluiting midden in het schooljaar. “Dit keer is het ons gepresenteerd als voldongen feit. Misschien is het de volgende keer een onmogelijk eindstation.” De bijeenkomst is bedoeld om een completer beeld te krijgen van het afgelopen jaar. Of Lakerveld en Oudshoorn het gebruiken voor meer dan debat-input, laten zij afhangen van de uitkomsten. De ‘AC-bijeenkomst’ van de HSP en de VVD is op woensdag 12 oktober om 19.00 uur in het stadhuis. Aanmelden kan via hsp@denhaag.nl of vvd@denhaag.nl

24 augustus 2015: Het doek valt definitief. Staatssecretaris Dekker van Onderwijs laat weten dat sluiting onontkoombaar is. Per 1 oktober moet er een plan liggen om de leerlingen onder te brengen bij andere Haagse scholen. De Haagse wethouder Ingrid van Engelshoven (D66, onderwijs) heeft bij de Onderwijsinspectie aangedrongen op een nauwere samenwerking. “Ik had graag eerder ingegrepen,” stelt ze. Najaar 2015: De 358 niet-examenleerlingen maken de overstap naar een andere school in de regio. 5 juli 2016: Reünie voor alle oud-leerlingen. Augustus 2016: Het pand aan de Oostduinlaan 50 wordt overgedragen aan de gemeente, waarna het Vrijzinnig-Christelijk Lyceum (VCL) hier tijdelijk huisvest, totdat de eigen nieuwbouw voltooid is. september 2016: Na evaluatie van Van Engelshoven blijken van de 358 overgestapte leerlingen 34 uitgestroomd. Van de overige 324 is 75 procent overgegaan naar het volgende leerjaar, 25 procent is dat niet gelukt. Een hoog percentage. Verder blijkt uit de evaluatie van de gemeente dat veel oud-AC’ers op een te hoog schoolniveau zijn geplaatst. Ook vertonen ze gedragsproblemen. Wethouder Van Engelshoven maakte 532.470 euro vrij om de leerlingen van het AC te helpen. Ondanks dit bedrag en intensieve persoonlijke begeleiding faalden dertig van de honderdzestig examenleerlingen. Dit ligt ver boven het landelijke gemiddelde. Ook na het herexamen slaagden deze dertig scholieren niet.

Twaalf procent Haagse winkels staat leeg

Willem de Zwijgerschool mag gaan uitbreiden

In Den Haag staat 12 procent van de winkels leeg, dat is 2 procent meer dan het landelijk gemiddelde. In de afgelopen tien jaar is de winkelleegstand in Nederland verdubbeld. De leegstand in Den Haag is ook hoger dan die van de drie andere grote steden. In Amsterdam slechts 6 procent en Rotterdam en Utrecht elk 10 procent. Die cijfers staan in een onderzoek van Locatus en het Planbureau voor de Leefomgeving. De leegstand in Nederland is vooral hoog in Zuid-Limburg en het noorden van het land. In Littenseradiel, een groot gebied in midden-Friesland met 29 dorpen en 26 buurtschappen, is de leegstand met 66 procent het hoogst. Van de grotere provinciesteden springen Deventer (20 procent) en Enschede (16 procent) eruit. Rijswijk scoort 23 procent, Leidschendam-Voorburg 14 procent en Wassenaar 2 procent. Veel winkels zijn leeg komen te staan door faillissementen van ketens zoals V&D, Miss Etam, Schoenenreus en House of Shoes. Recent – maar nog niet in deze cijfers te zien – kwamen daar nog MS Mode, Mitra en McGregor bij. Als oorzaken van de groeiende winkelleegstand zijn al eerder overcapaciteit en de invloed van internet genoemd.

Door Adrie van der Wel

De Raad van State heeft woensdag alle bezwaren tegen de uitbreiding van de Willem de Zwijgerschool afgewezen. Daarmee is het bestemmingsplan Belgisch Park voor de school aan de Gentsestraat definitief goedgekeurd. Het bestemmingsplan ging wel op een ander onderdeel onderuit. De gemeente moet zich opnieuw buigen over de gebruiksmogelijkheden voor het Van Pallandthuis aan de Brusselselaan. Volgens de stichting die dit huis voor jeugdactiviteiten beheert, heeft het bestemmingsplan de gebruiksmo-

gelijkheden onterecht beperkt. De Raad van State is het daarmee gedeeltelijk eens. Ook moet de gemeente duidelijker aangeven welke doelgroepen in het Van Pallandthuis terechtkunnen. Het bestemmingsplan laat nu zonder meer verenigingen toe en dat betekent dat ook motorclubs als de Hell’s Angels daar een plek kunnen krijgen. Dat willen de omwonenden niet en de gemeente evenmin. Voor de locatie aan de Brusselselaan in de Scheveningse Bosjes is inmiddels een vergunning verleend voor een nieuw gebouw. Enkele omwonenden van de Willem

de Zwijgerschool wezen de Raad onder meer op overlast vanwege langduriger openingstijden van het schoolgebouw voor meer dan alleen onderwijs. Maar de Raad constateert dat het bestemmingsplan alleen het bestaande gebruik toelaat en dat is niet anders dan in het voorgaande bestemmingsplan. Er wordt alleen meer ruimte voor gemaakt door de uitbreiding. De gevolgen van de schooluitbreiding voor de omgeving zijn volgens de Raad al beoordeeld bij het verlenen van de vergunning voor de verbouwing. De overlast is volgens de Raad aanvaardbaar.


6|

Den Haag Centraal | Donderdag 6 oktober 2016

terugblik

foto’s uit het haags gemeentearchief

Seks op school ‘De Nederlandse bevolking neemt per jaar met 1,3 procent tot 1,4 procent toe en in 2001 wordt de 20 miljoenste inwoner verwacht,’ berichtte de Haagsche Courant in 1965. Voor de een was dit vooruitzicht een zegen, want: ‘hoe meer zielen hoe meer vreugd’. Voor de ander was het een gruwel. Hoe moesten al die miljoenen Nederlanders straks te eten krijgen als de voedselproductie achter zou blijven bij het aantal inwoners? Doemdenkers waarschuwden dat hongersnood onvermijdelijk zou zijn, evenals het ontstaan van epidemieën. Gewezen werd naar Azië en Zuid-Amerika waar in de miljoenensteden grote delen van de bevolking moesten leven onder erbarmelijke omstandigheden. Geboorteregeling zou een oplossing kunnen zijn, maar in confessionele kringen was dit niet bepaald populair en het openlijk tentoonstellen en de verkoop van voorbehoedsmiddelen stonden tot 1970 in artikel 451 van het Wetboek van Strafrecht. De veranderende seksuele moraal onder de jongeren en het beschikbaar komen van de anticonceptiepil maakten een openbaar debat over seksualiteit en geboorteregeling onvermijdelijk, zo vond met name de Nederlandse Vereniging voor Seksuele Hervorming (NVSH). Er

moest meer en betere voorlichting komen, vooral voor de jeugd, aldus de vereniging. Jongeren wisten onvoldoende en kregen verkeerde informatie over de voortplanting, als ze die informatie al kregen. Uit onderzoek was bijvoorbeeld gebleken dat slechts een klein percentage van alle ouders hun zonen of dochters vertelde waar de kinderen vandaan kwamen. Ouders vonden het een moeilijk onderwerp om te bespreken. Vaak hadden zijzelf nooit voorlichting gehad en waren door schade en schande wijs geworden. In Den Haag was wethouder van onderwijs en kunstzaken drs. H.J. Wilzen een groot voorstander van het geven van seksuele voorlichting in het onderwijs. Naar goed Nederlands gebruik werd er daarom in Den Haag in 1967 een gemeentelijke commissie ingesteld: de Commissie Sexuele Opvoeding. Na een jaar presenteerde de commissie het volgende plan: in de hoogste klassen van het lager onderwijs zouden lessen seksuele voorlichting moeten komen, over deze lessen zou geregeld contact moeten zijn met de ouders, het Pedagogisch Centrum in Den Haag moest lesmateriaal gaan ontwikkelen en de onderwijskrachten zouden advies moeten krijgen bij de lessen. Het plan zou uiteraard eerst ge-

Een onderwijzer van de lagere school Het Volle Leven in Scheveningen geeft in 1970 seksuele voorlichting met een uitleg op het schoolbord. | Foto: Theo Meijer

test worden en daartoe werden zeven scholen uit diverse milieus, van de Schilderswijk tot het Benoordenhout, gezocht om deel te nemen aan

het experiment dat twintig weken zou duren. De deelnemende scholen benaderden op hun beurt de oudercommissies en de ouders met de

vraag of zij bezwaar hadden als hun kinderen deel zouden nemen aan de lessen. Slechts een klein deel van de ouders maakte bezwaar. De lessen seksuele voorlichting werden gegeven door de eigen onderwijzers, waarbij vooral aandacht was voor de biologische aspecten van de voortplanting. De lessen mochten niet over homoseksualiteit, voorbehoedsmiddelen, prostitutie of geslachtsziekten gaan, tenzij leerlingen hierover vragen stelden. Gek genoeg was een van de doelstellingen van de commissie nu juist het onschuldige kind te wapenen tegen bijvoorbeeld ongewenste zwangerschap en andere uitwassen van het seksuele leven. Volgens het rapport dat aan het einde van het project verscheen, voorzagen de lessen duidelijk in een behoefte. De ouders waren voor het merendeel tevreden over de lessen en zij constateerden dat het eenvoudiger was geworden om met hun kind over deze zaken te praten. Nederland had in 2001 nog lang niet het in 1965 verwachte aantal van 20 miljoen inwoners bereikt. Dit voorjaar meldde het Centraal Bureau voor de Statistiek dat de 17 miljoenste inwoner kon worden bijgeschreven. Mogelijk heeft de Haagse Commissie Sexuele Opvoeding aan de afremming van de bevolkingsgroei een kleine bijdrage geleverd. Hans Zwaanswijk www.denhaag.nl/haagsgemeentearchief

advertentie

Karakteristieke recreatievilla’s te koop in Zuid-Limburg VERKOOPDAGEN OP ZONDAG 9, 16 & 23 OKTOBER A.S. VAN 11.00 - 16.00 UUR

en

it u b & n e n n i b r o Kwaliteit vo Behang Wandbekleding Vloerbedekking Laminaat Gordijnen Vitrage Novilon Muurverven

Verf Zonneschermen Screens Markiezen Rolluiken Rolgordijnen Horizontale jaloezieën Verticale jaloezieën

Vouwgordijnen Paneelgordijnen Plissé en duo plissé Raam- en deurhorren Vakkundige behangers en vloerenleggers beschikbaar

Uw partner in zonwering en woondecoratie Winkelcentrum Waldeck | Alphons Diepenbrockhof 29 - 30 | Den Haag Tel: 070 - 4041 585 www.jellehomestyle.nl Foto’s: Ron Arnoldussen

NIEUW AANBOD - LAATSTE FASE IN VERKOOP

■ 62 luxe vrijstaande nieuwbouw recreatiewoningen van 4- tot 12-persoons ■ Fraaie ligging in het Limburgse heuvellandschap nabij Maastricht en Vaals ■ Geschikt voor verhuur en/of recreatief eigen gebruik ■ Fase 1 gerealiseerd en in verhuur bij Landal GreenParks ■ Koopsom incl. kavel eigen grond vanaf: € 187.900,- v.o.n. excl. btw ■ Modelwoning op Domein De Waufsberg: Hoogcruts 14a - 6255 NS Noorbeek

ZOVEEL BEGINT BIJ EEN KIND ALS WIJ HET KANSEN GEVEN

Welke kansen heb jij gekregen waardoor je verder bent gekomen in het leven? Waar heb jij je talenten ontdekt? UNICEF vindt dat elk kind, kind moet kunnen zijn, want dan kan het later bergen

Tel. 0548 - 538 750 www.residentia.nl

verzetten. En daarom steunt Den Haag -de stad van vrede en recht- in 2015 UNICEF.

www.domeindewaufsberg.nl

HOEVEEL BEGINT BIJ JOU? DEN HAAGVOORUNICEF.NL


actueel |

Donderdag 6 oktober 2016 | Den Haag Centraal

7

Jubileum ‘Help mij het zelf te doen’

Eerste Nederlandse Montessorischool nog sterk na 100 jaar Leukste voetbal

Het G-voetbal is het leukste voetbal dat er is. Weliswaar verloor mijn team tot nu toe alle wedstrijden, maar geen feestelijker foto dan de foto met daarop onze spits, die een 9-0 achterstand had omgezet in 9-1 en daarover vorige week zo uitzinnig van vreugde raakte dat hij juichte zoals juichen hoort: met twee handen rechtstandig in de lucht en negen gestrekte vingers. De middelvinger hield hij omlaag en die gaat pas omhoog als de andere negen zakken. In dat geval heb ik hem een fotootje van Donald Trump laten zien. U moet eens proberen spontaan te juichen met negen gestrekte vingers als u er tien heeft. Gaat u niet lukken. Daar is een ingewikkelde sherrykuur voor nodig. Maar mijn spits flikt het toch maar en is van de blauwe knoop. Blauw loopt ie alleen aan van het lachen. In dat geval heb ik hem teksten van Jesse Klaver laten horen. Ook ben ik in het gelukzalige bezit van een rechtsback die bij het uitschieten van de bal een aanloop neemt, die met zijn rug tegen het hekwerk begint en vanwege de snelheid die hij daarna ontwikkelt pas buiten het strafschopgebied eindigt. Dit is een schoonheid uit de oude doos. Elke week opnieuw kijk ik mijn ogen uit. Niet zelden schiet hij de bal ook nog raak en komt die pas op een ander veld tot stilstand. G-voetballers hebben een emotie die elke andere in blijheid overtreft. Een geslaagde passeerbeweging wordt gevierd met een hartstocht die ze alleen bij de SP nog aantreffen als Emile Roemer met succes de tafel van acht heeft opgezegd. Maar ook hun wijze van boosheid is ongerept. ADO-trainer Zeljko Petrovic raakte geïnspireerd en deed hen na. Ik heb een sterke band met mijn boys. Dat legitimeert mij ook adviezen te verstrekken. Geheel in de lijn der verwachting worden die vervolgens in de wind geslagen. Daar zeg ik dan wat van en niet op hun mondje gevallen zeggen de mannen dan iets terug en soms, niet vaak, volgt er uit het niets een hug van liefde en als ik pech heb laat er één, floep, zijn middelvingertje zien. Eens per jaar neemt mijn team deel aan een groot toernooi. Johan Derksen komt gratis de prijzen uitreiken. Toen twee elftallen hem de laatste keer in de verte zagen aankomen, lieten ze hun speelveld in eenzaamheid achter, renden op hem af en deelden op de parkeerplaats een serie hartelijke schouderklappen uit. Toen de wedstrijd was hervat, ging mijn linksback in tempo er met de bal aan de voet in dressuur geheel alléén vandoor. Ongehinderd liep hij dwars door de defensie en scoorde. Wel in eigen doel. Later bleek dat zijn eigen doelman hem een tokkieturk had genoemd.

Jan D. Swart

Een uniek jubileum aan de Laan van Poot. De allereerste montessorischool van Nederland, de Eerste Nederlandse Montessorischool (ENMS), viert haar honderdjarig bestaan. “Echt, deze school is zó sterk.” Door Kim Andriessen

Een honderdbord, breukenvierkanten, schuurpapieren letters, kralenkasten en rekenkubussen: honderd jaar geleden werden ze speciaal gemaakt voor een totaal nieuwe vorm van basisonderwijs. Begin jaren tien van de vorige eeuw volgde de Haagse mevrouw Prins-Werker in Italië een cursus bij Maria Montessori. Klassikaal onderwijs was in haar ogen taboe. Zelfstandig leren, ‘help mij het zelf te doen’, was de filosofie van de opleiding. Nadat mevrouw Prins-Werker een montessoridiploma had behaald, bracht ze de in Italië opgedane kennis en ervaring in de praktijk en stichtte het eerste montessoriklasje (vijf leerlingen) van Nederland, in een tuinkamer aan de Scheveningse Parkweg (1914). Al snel verplaatste het klasje zich naar de benedenverdieping van de woning van Prins-Werker aan de Hoornbeekstraat in het Statenkwartier. In 1916 verhuisde de klas naar de nabijgelegen Ten Hovestraat en kreeg het een professioneel karakter: de Eerste Nederlandse Montessorischool (ENMS) was geboren. Kinderen speelden op kleedjes met borden, letters, kralen en kubussen en leerden zo tellen, lezen, rekenen en schrijven. Het klasje groeide en werd geleidelijk aan een heuse school. In de loop van de jaren dertig werd het pand aan de Ten Hovestraat te klein. Op 16 januari 1937 verhuisde de ENMS naar de Laan van Poot. Kwajongens Ingrid Valk, sinds 2000 lerares in de middenbouw (kinderen van circa 6 tot 9 jaar), maakt met haar handen weidse golfbewegingen. “Met pieken en dalen,” typeert ze het tijdperk van de school in de Vogelwijk. “Er zijn een aantal momenten geweest dat de ENMS het moeilijk had. Zo hoor je verhalen over de Tweede Wereldoorlog, die zijn behoorlijk heftig. Al in 1939 werden 150 militairen in de school ondergebracht. De Duitsers maakten intensief gebruik van ons pand en leerkrachten en leerlingen moesten meerdere keren verhuizen. In de jaren zeventig brandde de eerste verdieping uit – vermoedelijk door kwajongens aangestoken. Rond 2009 kregen wij van de Onderwijsinspectie het stempel ‘zwakke school’, vanwege de matige resultaten. Met geld, mankracht en een goede structuur hebben we het tij weten te keren. Door docenten, kinderen en ouders is hard gewerkt om de school er weer bovenop te helpen. En kijk waar we nu staan: we vieren het honderdjarig bestaan, hebben ruim 350 leerlingen – meer dan ooit – en hebben een wachtlijst. Echt, deze school is zó sterk.” Op de ENMS heeft het montessorionderwijs zich moeiteloos aan de veranderende tijd aangepast. Uit het archief haalt Valk een speciale jubileumkrant van 1976, ter gelegenheid van het zestigjarig bestaan. In het blad staat: ‘De kinderen veranderen. Ze zijn nerveuzer, onrustiger. Misschien komt dat

Het begin van montessorionderwijs in Nederland. Aan de Ten Hovestraat, Eerste Montessorischool van Nederland. De school werd geleid door mevrouw J. Prins-Werker. | Foto: Collectie Haags Gemeentearchief

Locatie Laan van Poot. | Foto: DHC

omdat we in een onrustige tijd leven. De invloed van de televisie is merkbaar: de moord op Kennedy werd in de pauze onmiddellijk nagespeeld.’ Al bladerend door de veertig jaar oude jubileumkrant beschouwt Valk een aantal ontwikkelingen. “Er is in de loop der jaren veel veranderd. Toen ik 42 jaar geleden begon met lesgeven, kenden kinderen nog geen kleuren. Nou, kinderen van vier weten nu écht wel verschillende kleuren te onderscheiden. Nog een mooi voorbeeld: de zapcultuur. Kinderen zien en horen veel meer en komen met meer kennis naar school. Hier moet je als montessori op inspelen. Door bijvoorbeeld gebruik te maken van een iPad of een digibord. Deze aanpassingen aan de digitale tijd staan in sterk contrast met het ge-

bruik van de klassieke montessorimaterialen. Deze gebruiken wij al honderd jaar en ze laten zich niet door de tijd achterhalen. Mooi hè?” Ingrid Valk staat enthousiast op en loopt naar een kast vol met kubussen, schijfjes en telramen. Ze pikt een soort schaakbord, met tien keer tien vakjes, van de plank. “Kijk, hoe geniaal is dit? Meer dan honderd jaar geleden is dit bord bedacht om kinderen spelenderwijs en helemaal zelfstandig tot honderd te leren tellen. Kinderen snáppen het, want ze kunnen het zelf dóén. Dat werkt toch veel beter dan heel star en nauw opdrachten uit een boek volgen? Na honderd jaar staat het ‘help mij het zelf te doen’ nog als een huis. Dat is de kracht van montessorionderwijs. Het is fantastisch dat deze school de pionier is geweest van deze onderwijsvernieuwing. We maken er een mooi jubileumjaar van.”

Alleen HML Opvallend is dat Den Haag naast de ENMS nog zeven andere montessoribasisscholen kent, maar dat slechts één middelbare school de montessorileer volgt, het Haags Montessori Lyceum (HML). “Dat is heel jammer,” erkent Valk. “Ik denk dat ouders om een of andere redenen toch wat angst koesteren, dat ze bang zijn dat de montessori-aanpak niet werkt in het voorgezet onderwijs. We slagen er kennelijk nog onvoldoende in die schroom weg te nemen. Vertrouwen in het kind is dé basis!”

Maerlant viert eeuwfeest, Mark Rutte doet mee Het Maerlant-Lyceum in het Benoordenhout viert dit schooljaar het 100-jarig bestaan. De school begon in 1916 als een afscheiding van het Gymnasium Haganum. De eerste locatie was aan de Koningskade, pas in 1926 werd het gebouw aan de Johannes Bildersstraat betrokken. Tot 1946 heette het Maerlant nog het Tweede Stedelijk Gymnasium. Het eeuwfeest begon vorige week op het schoolplein met een dj en een lasershow. Rector Remco Vogel introduceerde de bekendste oud-leerling, premier Mark Rutte, die ouders en leerlingen op film vanuit het Torentje toesprak. “Er is heel erg veel veranderd. Toen ik op school zat, had je cassettebandjes, twee tv-zenders, het bord en het krijtje waren nog standaard. Inmiddels zijn er iPads en elektronische schoolborden, we zijn van twee naar tig tv-zenders gegaan, maar toen de school werd opgericht was er überhaupt nog geen tv of computer. Maar wat is gebleven, is een school die waarden en normen overdraagt, die past in een Haagse traditie. Ik wens onze school een fantastisch 100-jarig bestaan toe. Ik kijk ernaar uit om daar een bijdrage aan te leveren.” De premier doelt daarmee op een College Tour voor de Maerlant-leerlingen, die waarschijnlijk begin november wordt gehouden.

Dansen en een lasershow voor de leerlingen van het 100-jarige Maerlant-Lyceum. | Foto: Koos Vlieger


8|

Den Haag Centraal | Donderdag 6 oktober 2016

Krant van bewoners en ondernemers in het Hofkwartier Den Haag

Werk aan de winkel!

> Peter Drijver Neem uw kennissen eens mee naar het Hofkwartier – overdag of 's avonds. Tien tegen een dat ze verrast zijn door de levendigheid, afwisseling en authenticiteit van dit verscholen stukje binnenstad. De bedrijvigheid en uitstallingen overdag en ’s avonds, de cafés en de restaurants met de verlichte woonkamers erboven: dát is de stad waar we willen wonen en werken. Voeg daar nog eens de schilderachtige highlights aan toe – Paleis Noordeinde en de Eglise Wallonne even verderop, de schilderachtige Koningspoort in het verlengde van de Oude Molstraat en de Schuilkerk in de Juffrouw Idastraat – en het Gouden Boekje is compleet. Nou ja, compleet. In bijna niets lijkt de buurt nog op wat ze was: een groot stinkend doolhof van straatjes van Kortenbos tot Buitenhof, van Mauritskade tot de Veerkades. Een levende stad die in de 20ste eeuw aan stukken is gesneden door autowegen en waarvan delen nadien zijn leeggelopen, vervangen, onherkenbaar veranderd in een doods winkelcentrum of kantorenbuurt.

Het Hofkwartier – kleiner dan Malieveld + Koekamp – is een stukje stad waar de bovenverdiepingen niet leegstaan, waar de horeca nog niet overheerst en waar winkeliers en ambachtslieden hun werkplaatsen runnen. Hier draaien dienstverleners, ambachten en winkels nog steeds op individuele ondernemers: met hart voor hun buurt, voor hun klanten vooral, en als deel van het geheel. Een geheel waar kruisbestuiving plaatsvindt tussen winkeliers en horeca, tussen gasten en bezoekers. Een buurt waar jonge ondernemers graag een startup beginnen om in contact te komen met nieuwsgierige klandizie van gasten en bewoners. Voor hen is de buurt een etalage voor hun kunnen. Het Hofkwartier is een sterke troefkaart voor onze stad: een buurtje als een toverbal tezamen met de galeries en chique modewinkels op Noordeinde en Hoogstraat. Een buurt waar Korzo aan jonge ballettalenten een podium geeft en waar ontwerpers en architecten graag kantoor houden. En als de buurt zelf wat organiseert – zoals de Marché Royal op 9 oktober – dan doet ze dat met Franse specialiteiten, een Franse markt met brocante en mode, Franse oldtimers en tezamen met de Alliance Française én de ambassadeur van Frankrijk!

In de komende 10 jaar wil het Hofkwartier het Kerkplein herontwikkeld zien tot een marktplein. De eerste horeca is er verschenen en de bloemen- en plantenmarkt op zaterdag heeft een dapper begin gemaakt. Wanneer het Binnenhof op de schop gaat, kan de Boerenmarkt weer teruggeplaatst worden op de sfeervolle plek tussen de Grote Kerk en het Oude Stadhuis. Die markt zal een welkome aanvulling zijn op de paar supermarkten en de levensmiddelenmarkt aan de Herman Costerstraat: plenty kwaliteit en goede prijzen zijn het doel. De markt kan daarnaast een warenmarkt zijn; een sfeervol verlengstuk van de winkels die in de binnenstad bestaansrecht hebben. Markten dus waarvoor het Hofkwartier samen met de Schoolstraat een sfeervolle ambiance biedt. Vijf jaar geleden werd dit nog weggezet als dagdromerij: in strijd met de 'sfeergebieden' en ‘branchering’ die de gemeente ooit bedacht. Sfeergebieden waarover de gemeente weleens mompelde dat het Hofkwartier voor 'luxury shopping' bestemd was. Het Hofkwartier tekende toen vergeefs protest aan tégen het verbod op horeca aan het nog doodse Kerkplein en tégen de ongebreidelde horecagroei in haar kleine straatjes.

Inmiddels zijn we twee gesprekken met de wethouder Binnenstad en de wethouder Economische Zaken verder: de eerste steun lijkt binnen, maar het is een lang pad. Steun is er voor de markten, steun om de oude doorgaande wegen niet langer als barrières in te richten maar als verbindende verblijfsstraten: voorrang voor de voetganger en de fiets. Er moeten meer waarborgen komen voor behoud van (boven)woningen, voor behoud van de fijne korrel, voor behoud van intensieve menging en niet voorsorteren op enkel horeca. En dan nog een groen verbindend plein tegenover het paleis van de koning midden op het Noordeinde, als levendige en waardige focus. In het Hofkwartier wordt al eeuwenlang gewerkt en gewoond. Goudsmeden, kunsthandelaren, uitbaters van dranklokalen, winkeliers en andere ondernemers hebben zich er in de loop der tijd gevestigd. Vaak met succes! Vakgenoten concurreren met elkaar of vullen elkaar aan. Deze historische broedplaats van ondernemerschap vormt een uitdaging voor de ondernemer van nu. Voor meer verhalen: www.hethofkwartier.nl

Heeft u weleens van het kloppertje gehoord? > Ineke Bresser Heeft u weleens van het kloppertje gehoord? De vrouw die vroeger op de deuren klopte met de laatste nieuwtjes uit de buurt? Wel, ze bestaat nog. Zo kregen we te horen dat er steeds meer Fransen in het Hofkwartier worden gesignaleerd. En dat is niet alleen vanwege de Waalse kerk. De zangerige klanken klinken vooral in de Oude Molstraat bij Michel, de echte boulangerie met onovertroffen brood en heerlijke patisserie. Je wordt er nog steeds, Michel zit er nu zeven jaar, geholpen door vriendelijke Françaises, ‘want,’ zo vertelt oprichter Emile van Hasselt mij, ‘we werken bij voorkeur met Frans personeel.’

Hofkwartier-DHC-okt 2016-01.indd 1

Emile leerde Michel Caes uit Parijs een jaar of tien geleden kennen als een man met een gedegen plan. Michel was patissier van beroep en wilde Franse producten op basis van lokale grondstoffen in Nederland introduceren. Door hun samenwerking ontstond de eerste productieruimte in het Laakkwartier. Algauw besloten ze zich vooral te richten op brood, want de vraag naar die heerlijke stokbroden, dat rurale brood en de originele croissants nam almaar toe. De winkels waar Emile ‘liefst de rijen tot op straat ziet staan’ hebben inmiddels een trouwe klantenkring in het Hofkwartier, het Benoordenhout, Scheveningen, Delft en Rijswijk. ‘Toch willen we niet veel groter

worden,’ zegt Emile. ‘We willen kwaliteit leveren. Het is bij ons allemaal handwerk. Niets wordt voorgefabriceerd, de producten zijn grotendeels biologisch, en het meel en de boter komen uit Frankrijk. Dat traditionele is de sleutel van ons succes. Dat we klein en bijzonder zijn, zo zien de mensen dat graag.’ De boulangerie in ons Hofkwartier zorgt voor de Franse sfeer, net als de nieuwe winkel L’Epicerie du Pape die 8 oktober zijn deuren opent en de Marché Royal, de bruisende Franse markt op zondag 9 oktober. Het kloppertje heeft gelijk, het is al Frans wat je hoort in het Hofkwartier.

04-10-16 14:25


opinie |

Donderdag 6 oktober 2016 | Den Haag Centraal

9

Door het fijnmaziger, sneller en toegankelijker te maken, wordt het openbaar vervoer een goed alternatief voor autobezit. | Foto: Den Haag Marketing

‘Meer ruimte voor inwoners van de stad’ Door Rachid Guernaoui en Robert van Asten OPINIE

Wie half september in Rotterdam was, kon midden in de normaal zo drukke binnenstad genieten van terrasjes, pop-up parken, speeltuintjes en voorstellingen. Onder de naam ‘Happy Streets’ verdwenen auto’s even uit het straatbeeld en maakten wandelende mensen en spelende kinderen de dienst uit. Het initiatief is zo succesvol dat het volgend jaar maar liefst vijf keer zal worden herhaald. Rotterdammers hebben de smaak te pakken en genieten van straten zonder auto’s. Wij denken dat Hagenaars in dat opzicht niet verschillen en willen de Haagse straten daarom graag meer ‘happy’ maken. Den Haag staat voor een flinke opgave. De verwachting is dat de stad tot 2040 met 60.000 nieuwe Hagenaars groeit. Wij moeten ervoor zorgen dat iedereen met plezier kan blijven wonen in onze mooie stad. Dat geldt voor zowel gezinnen, studenten en senioren als starters. Daarom willen we inwoners meer ruimte geven voor groen, speelplaatsen, terrassen en fietsparkeerplekken. Happy Streets laat zien wat voor mogelijkheden de straat biedt als we de ruimte van parkeer-

plaatsen gebruiken voor andere initiatieven. Goede en groene buitenruimten zorgen ervoor dat mensen gelukkiger zijn. Een groene straat nodigt meer uit om op een bankje te gaan zitten dan een straat vol met geparkeerde auto’s. Wandelen in het park, picknicken langs het water of voetballen op het pleintje doe je alleen als die plekken prettig aanvoelen. Overzichtelijk, groen en goed onderhouden. Als we dat belangrijk vinden, moeten we daar op inzetten. Auto en ruimte Meer Hagenaars betekent dat meer mensen zich gaan verplaatsen in en rond de stad. Als deze nieuwe Hagenaars dat met een auto gaan doen, dan hebben we ongeveer tweemaal de oppervlakte van het Malieveld nodig om deze auto’s te kunnen parkeren. Een schrikbeeld voor zelfs de grootste autoliefhebber. Deze toename van auto’s zal ook enorme gevolgen hebben voor de luchtkwaliteit in de stad. Tel daar de gevolgen van klimaatverandering in de vorm van stortbuien en hitte-eilanden bij op en de noodzaak voor een nieuwe manier van kijken naar de inrichting en het gebruik van de Haagse publieke ruimte is absolute noodzaak. D66 wil dat de stad nu haar verantwoordelijkheid neemt en vindt dat er scherpere keu-

zes moeten worden gemaakt om de buitenruimte in de stad van topkwaliteit te maken. Alleen dan zorgen we ervoor dat onze stad een groene en prettige stad blijft om in te wonen. Mobiliteit blijft belangrijk. Mensen moeten naar hun werk, sportclub of familie kunnen

Rotterdammers hebben de smaak te pakken en genieten van straten zonder auto’s

gaan. Daarom zetten wij in op goede alternatieven voor autobezit. Voor het belangrijkste deel ligt die oplossing in het fijnmaziger, sneller en toegankelijker maken van het openbaar ver-

voer en het verbeteren van fietsvoorzieningen, zoals veilige fietspaden en goede stallingen in het centrum. Aanvullend moeten we ook inzetten op het gebruik van (elektrische) deelauto’s. Wanneer acht mensen een auto delen, komen er zeven parkeerplekken vrij. Autodelers moeten direct worden beloond. Dat kan door de vrijgekomen parkeerplekken snel in te richten met bijvoorbeeld speeltoestellen, fietsparkeerplekken, klein groen en ondergrondse afvalcontainers. Nieuwbouwwoningen voor nieuwe Hagenaars zien wij het liefst bij OVknooppunten. Deze woningen liggen dan zo gunstig dat een parkeerplek niet noodzakelijk is. Voor ritten naar plekken zonder OV staat dan de deelauto gereed. De straten die in Rotterdam tijdelijk veranderden in ‘Happy Streets’, laten zien dat we de straten in Den Haag ook een stuk vriendelijker kunnen maken voor alle bewoners. Als we de auto niet meer op één zetten maar slimme keuzes maken én echte alternatieven aanbieden, kunnen we onze straten ook vergroenen, met meer ruimte voor spelende kinderen, fietsen en fijne plekken om van het herfstzonnetje te genieten. Rachid Guernaoui en Robert van Asten zijn beiden raadslid voor D66 Den Haag

Verantwoording De hoofdredactie draagt geen verantwoordelijkheid voor de inhoud van het stuk op deze pagina. Die ligt bij de auteurs.

advertentie

LUXE RIETGEDEKTE VILLA’S Nog enkele geschakelde villa’s beschikbaar met ca. 166 m2 gebruiksoppervlak. Prijzen vanaf € 515.000 v.o.n. / € 368.060 v.o.n. bij erfpacht. De Riethoven is gelegen in Villapark Uithofslaan aan de groene rand van Den Haag.

VERKOOP GESTART!

MEER INFO EN AANMELDEN VIA DERIETHOVEN.NL


10 | onderzoek

Den Haag Centraal | Donderdag 6 oktober 2016

de oude clubs, waarom ze zijn verdwenen deel 4 In een serie van 5 besteedt Den Haag Centraal aandacht aan de grote terugloop van Haagse voetbalclubs. Vandaag deel 4: SVC’08. Deze Scheveningse Voetbal Combinatie kwam in 2008 voort uit de Scheveningse clubs JAC en SV’35. Het waren altijd gezonde verenigingen geweest die nooit een aanleiding hadden gezien om samen verder te gaan. Totdat besloten werd dat de Amerikaanse ambassade uit de Haagse binnenstad moest verhuizen. De club laat in 2016 zien dat een fusie door een oorzaak van buiten zeer succesvol kan zijn.

Bouw ambassade VS leverde sterke fusieclub op: SVC’08

D Door Jan Vos

e bouw van de Amerikaanse ambassade zorgde voor de fusie van JAC en SV’35. Er lag geen noodzaak vanwege financiële problemen of de terugloop van leden aan het samengaan ten grondslag. De aanleiding gaat terug naar de gebeurtenissen van 11 september 2001. Het werd vanwege veiligheidsvoorschriften raadzaam geacht de Amerikaanse ambassade uit het Haagse stadscentrum te verplaatsen. Pantserwagens op het Lange Voorhout zijn geen opwekkend gezicht. Het oog viel op het terrein van JAC aan de Waalsdorperlaan hoek Benoordenhoutseweg en er was voor de vereniging geen verweer mogelijk. De fusieclub had dus met recht 9/11 aan de naam Scheveningse Voetbal Combinatie kunnen toevoegen in plaats van het saaie 08. Arie Groeneveld, secretaris in het bestuur van SVC’08, vertelde dat het bestuur van JAC na de ontvangst van het onheilsbericht zonder succes de gehele stad heeft afgezocht naar een ander terrein. Er is ook een gesprek over een samenwerking met VV Scheveningen geweest. De gemeente stuurde vanwege een financiële reden daarin. Met een nieuwe en grote Scheveningse voetbalvereniging zou een gewenste investering om Houtrust op te knappen voldoende lonend worden. Dit contact liep op niets uit, de van oudsher bestaande animositeit tussen de leden van de twee verenigingen speelde daarbij onder meer een rol. Ze hadden er gewoon geen zin in. Het was voor dezelfde insiders verrassend dat de als laatste toevlucht gestarte besprekingen tussen de leden van JAC en SV’35 snel resultaat gaf. De meeste leden van de twee verenigingen bleken enthousiast over de fusie en het was geen enkel probleem om vrijwilligers voor commissies te vinden die de belangrijke besluiten moesten voorbereiden. Sterk kader De vereniging is vanaf de start succesvol geweest. Dat weerspiegelt zich in het ledenaantal. Men ging na de fusie van start met 800 leden en zag dat aantal in de eerste periode terugzakken tot 750. Daarna werd de groei ingezet en momenteel is het aantal van 900 leden ruimschoots gepasseerd met vooral een gegroeid aantal jeugdleden. De vereniging plukt de vruchten van een prachtig complex, een sterk kader van vrijwilligers en de vele andere activiteiten zoals voetbalkampen, een sinterklaasavond en zaaltrainingen in de winter. Aan het begin van het seizoen 2016-2017 schreef het bestuur voor de seniorenafdeling 13 elftallen in en ook 4 veteranenteams en 2 vrouwenteams; voor de jeugdafdeling 2 Onder-19- , 3 Onder-17-, 4 Onder-15-, 5 Onder13-elftallen, plus 7 Onder-11- en 7 Onder9-teams. Er zijn dit seizoen ook 2 groepen minipupillen iedere zaterdag aan het voetballen en de meisjesafdeling van SVC’08 bestaat uit 1 Onder-17-team en 2 Onder-11-teams. Ten slotte telt de zaalvoetbalafdeling 1 herenteam. De sterke organisatie van SVC’08 heeft een aantal belangrijke pijlers. Arie Groeneveld noemt als eerste het sterke kader waarover de vereniging beschikt. Het zijn verschillende groepen, bijvoorbeeld jeugdcommissieleden, trainers en leiders, die zich met het wel en

De groei van SVC’08 is met kracht ingezet. | Foto: Thomas Vahé

wee van de jeugdelftallen bezighouden. Ieder team heeft een eigen leider en trainer, nooit een vader of moeder van een teamlid. Zoveel mogelijk wordt met gediplomeerde trainers gewerkt en de clubleiding nodigt leden uit, bijvoorbeeld selectiespelers, om én een elftal te gaan trainen én een cursus bij de KNVB te gaan volgen. Gaat men op de uitnodiging in, dan worden de cursus- en reiskosten vergoed. Tot dat sterke kader hoort ook de groep van clubscheidsrechters met al jarenlang weinig mutaties. Het beheer van de kantine is een ander voorbeeld. Zonder veel problemen staan vrijwilligers op alle trainingsavonden en op de zaterdag achter het buffet. Alle opbrengsten zijn voor de club. Ten slotte zijn er tal van commissies die zich met uiteenlopende zaken bezighouden. Van waarden en normen tot aan de eigen SVC08-TV. Een tweede belangrijke pijler is de inning van de contributie, deze komt met een automatische incasso tot stand. Ieder lid heeft daarvoor getekend. De voor- en nacontrole op de inning wordt met grote aandacht uitgevoerd. Het resultaat is een actueel databestand plus, het belangrijke kenmerk, weinig tot geen achterstanden. Last but not least zijn er een Club van Vrienden en een uitgebreide verzameling van sponsors. Met Rederij Groen als de zeer trouwe hoofdsponsor die de club net zoals de voorganger SV’35 al jaren steunt. Puntengeld De loonlijst van SVC’08 is beperkt tot de technisch coördinator en trainers van de eerste selectie. De spelers van het eerste elftal staan er niet op. Dat wil niet zeggen dat er niets financieel voor hen wordt gedaan. Arie Groeneveld noemt het puntengeld, een buitenlandse reis in de winterstop, maaltijden op trainingsen wedstrijddagen en voor spelers van buiten Den Haag een reiskostenvergoeding. Er zijn vrijwilligersvergoedingen voor de trainers van een jeugdelftal en zoals gezegd de vergoeding van cursuskosten. Er zijn geen plannen om met de vergoedingen aan spelers van de

selectie een ander beleid te gaan voeren. Deze aanpak past bij het principe dat eigen jeugd en eigen spelers voorrang boven spelers van buiten krijgen om in de selectie te worden opgenomen. Hoe dat alles er financieel uitziet, is te vinden in de begroting van het seizoen 2015-2016. Deze sluit met een totaal van 321.910 euro. Belangrijke inkomsten zijn de contributies, 155.000 euro. Seniorleden betalen 249 euro

Er staat aan de ingang van de kantine een bord met de belangrijke regels waaraan iedereen binnen en langs de lijnen zich moet houden per jaar, A-en B-junioren 182 euro, C- en Djunioren 160 euro en de E- en F-pupillen 146 euro. De andere belangrijke inkomstenbron is de in de kantine te behalen nettowinst, 94.500 euro op een omzet van 190.000 euro. Aan de uitgavenkant is de post loonkosten belangrijk, die bedragen 58.500 euro, en de vrijwilligersvergoedingen 48.500 euro. Voorts bedraagt de post huisvesting 120.275 euro en de wedstrijdkosten bedragen 69.250 euro. De begroting sluit met een overschot van 5483 euro. De balans ziet er gezond uit, en op de laatste ledenvergadering zijn vragen gesteld of het eigen vermogen niet voor verantwoorde investeringen moet worden gebruikt. Zoals gezegd, de groei van SVC’08 is met

kracht ingezet. Het ziet er niet naar uit dat die op korte termijn zal stoppen, de accommodatie laat toe dat er nieuwe teams bij de KNVB worden ingeschreven. Groeistuipen zijn alleen in de eerste jaren van de nieuwe vereniging waar te nemen geweest. Er deden zich geregeld kleine tot heftige incidenten voor op de velden. Het is voor het jeugdbestuur aanleiding geweest om het kader dat zich met training en leiding van de elftallen bezighoudt kritisch op geschiktheid te bekijken. Er zijn wijzigingen in de begeleiding aangebracht wanneer dat nodig werd geacht. Bovendien is er een Commissie Reglementen en Sportiviteit in het leven geroepen die zich actief met normen en waarden bezighoudt. Er staat aan de ingang van de kantine een bord met de belangrijke regels waaraan iedereen binnen en langs de lijnen zich moet houden. Aan het begin van het seizoen plaatsen alle aanvoerders van de teams de handtekening op het bord als teken van instemming van hun team met deze regels. Op die twee zaterdagen die de ondertekening van het bord vraagt, wordt aan elk team een bijdrage voor de Stichting KiKa (Kinderen Kankervrij) gevraagd. Het parool is dat het woord kanker nooit en te nimmer op het voetbalveld mag worden gehoord. Al deze maatregelen zijn niet zonder resultaat gebleven, want het aantal incidenten is vorig seizoen en dit seizoen teruggebracht tot één à twee. Arie Groeneveld is duidelijk, er zullen maar weinig SVC’ers zijn die de door een externe oorzaak afgedwongen fusie van twee voetbalverenigingen als overbodig of mislukt zullen beoordelen. Er is een gezonde nieuwe voetbalvereniging ontstaan waarin het onderscheid tussen de oorspronkelijke SV’35-leden en JAC-leden verdwenen is. De twee bloedgroepen hebben zich gemengd tot SVC’08-leden. Volgende week deel 5/slot: Onderbespeling, de schrik van elke vereniging


actueel |

Donderdag 6 oktober 2016 | Den Haag Centraal

Idee nieuw bestuur Vogelbescherming:

Plaats

Meer afstand tussen asiel en vereniging Door P. van der Eijk

Elke week bespreekt Marcel Verreck heden en verleden van een bijzondere Haagse plek.

Ockenburgh

Je moet niet overal wat achter willen zoeken, maar in het geval van Ockenburgh is dat wel het geval. Twee keer zelfs. Ik leg het uit. In mijn eerste Haagse periode had de naam Ockenburgh een tamelijk terminale klank. Als iemand die kant opging, was dat definitief. Ook was er een crematorium waar de overledene nóg een keer de pijp uit ging. Daar was ik ooit met mijn vader om afscheid te nemen van de kastelein van zijn geheime stamcafé. Veel Haags volk, ik hoorde iemand zeggen: ‘Hij hep altijd gezeg: doet mijn maar de oven in.’ In 2007 maakte ik mijn comeback in onze stad. Met mijn racefiets verkende ik onontgonnen Haagse gebieden. Dat heeft mijn zicht op Ockenburgh verdiept. Achter het funerale complex bevond zich een landgoed met weelderige bosschages, wandelpaden, indrukwekkende bomen en een jaarlijkse rododendronorgie. Fietsende van de Monsterseweg belandde je op een majestueuze oprijlaan, die werd bekroond door een op een heuveltje gelegen villa, vernoemd naar het gebied. Die zag er lang vervallen uit, maar dat paste wel bij de sfeer. Inmiddels wist ik ook meer van de geschiedenis van deze plek en het nabijgelegen vliegveld dat een belangrijke rol speelde tijdens de slag om de Residentie in 1940. De oorlog die uiteindelijk het achtergelegen heuvellandschap zou opleveren, de ‘Puinduinen’. Spraakoefening één in de studie Haagse Taal- en Letterkunde. Ik ontdekte dat er een mooi duingebied schuilging achter het Ockenburghse, Solleveld, ongetwijfeld vernoemd naar de beroemde Westlandse wielrenner Gerrit. Villa Ockenburgh was een jeugdherberg geweest met een uitbouw achter het gebouw. Ik fietste er vaak langs, zag op een zeker moment hoe die uitbouw gesloopt werd en hoe er leven ontstond in de oude villa. Je kon er verpozen en dingen eten, maar er stond ook een restauratie op het menu. Die is nu in volle gang, steigers omarmen het gebouw en er worden zo hier en daar bijzondere vondsten gedaan. Voor culinair vertier moet je ten tweede male iets achter Ockenburgh zoeken. Op de plek van de uitbouw is een kas verschenen die als restaurant dienstdoet. De naam ‘Kasserie’ zorgt voor lichte jeuk, maar ook die kan prettig zijn. Het is nog geen toevluchtsoord voor uit Kijkduin verbannen Pokémon-jagers, maar er is wel aantrekkelijk cultureel vermaak. Open Podium Ock. Vrijdag 7 oktober. Ik ben er ook. Marcel Verreck

11

Een wildgeparkeerde fiets op de Grote Marktstraat wordt zonder pardon meegenomen. | Foto: DHC

Ondergrondse fietssnelweg dé oplossing voor chaos? Door Mieke van Dixhoorn

Zou een fietssnelweg onder de Grote Marktstraat financieel haalbaar zijn? Op aangeven van onder meer D66 en de PvdA gaat het stadsbestuur dat onderzoeken. Die fietssnelweg moet dan komen op de bovenste verdieping van de al aanwezige parkeergarage in de tramtunnel. Rachid Guernaoui (D66) diende bij de raadsvergadering van 29 september een motie in. Aanleiding: de discussie rond het fietsparkeerverbod op en rond de Grote Marktstraat dat sinds maandag van kracht is. GroenLinks deed in dezelfde vergadering nog een poging om het te stoppen. Maar het mocht niet baten. Fietsen die buiten de rekken, vakken en stallingen staan, worden na een halfuur onverbiddelijk weggeknipt. Busjes van het fietsdepot reden de afgelopen dagen af en aan. De fietschaos op de winkelboulevard is volgens het college van B en W niet het gevolg van een capaciteitsprobleem. De afgelopen jaren opende wethouder De Bruijn (D66, verkeer) stalling na stalling. In totaal zijn er 3500 plekken rond de Grote Marktstraat. Maar vriendelijke aanwijzingen, borden, prijsvragen en zelfs gratis smoothies waren niet genoeg om mensen zover te krijgen hun fiets in de stallingen te zetten. Dus is handhaving ‘helaas noodzakelijk’. Op aandringen van onder andere de HSP zijn in het laatste weekend voor het verbod van kracht werd nog 280 speciale kortparkeerplekken bijgeplaatst, zoals in de Wagenstraat, tussen de Mediamarkt en Albert Heijn en op de Fluwelen Burgwal, om er absoluut zeker van te zijn dat iedereen een plekje kan vinden. Demodisco Café Rootz houdt donderdagavond 6 oktober nog wel een ‘fietsbeldis-

co’ om op ludieke wijze te demonstreren tegen de strenge handhaving. Operationeel directeur Patrick van Aller sprak in tijdens de gemeenteraad: “Den Haag is van ons, niet alleen van de toeristen en de grote winkels. Maar door de totaal uit proportie getrokken ‘Den Haag wereldstad’-mentaliteit verliezen wij, de bewoners, elk stukje spontaniteit aan verschrikkelijke betutteling.” Volgens hem is het fietsprobleem door de gemeente zelf gecreëerd door bijvoorbeeld bij de herinrichting van de straat geen duidelijk fietspad aan te leg-

‘Wij, de bewoners, verliezen elk stukje spontaniteit aan verschrikkelijke betutteling’

gen. “Nu weet iedereen: de Grote Marktstraat is het gevaarlijkste kamikazefietspad van het noordelijk halfrond.” Een ondergrondse fietssnelweg biedt wellicht een oplossing. Vóór de begrotingbespreking op 4 november moet het college laten weten wat er mogelijk is. Bart van Kent (SP) is alvast sceptisch: “Ik ben bang dat het ongelooflijk duur en onhaalbaar is, maar het is leuk om te weten of dat zo is.” Donderdag 6 oktober houdt Café Rootz als demonstratie tegen het fietsparkeerverbod een ‘fietsbeldisco’, aanvang 21.00 uur.

Na een onverwacht rustig verlopen vergadering heeft de Haagse Vogelbescherming (HVB) een nieuw bestuur gekozen. Er werd een spannende, tumultueuze vergadering verwacht, maar zover is het niet gekomen doordat het oude, teruggetreden bestuur ervoor had gekozen niet op de vergadering te verschijnen. Het nieuwe bestuur denkt aan meer afstand tussen de vereniging en Vogelasiel De Wulp. Van het oude bestuur was alleen de penningmeester, W. Kooy, aanwezig omdat hij als enig oud-bestuurslid in het nieuwe bestuur heeft plaatsgenomen. Daardoor is het beheer van het grote kapitaal van de HVB van meer dan 600.000 euro in vertrouwde handen gebleven. Het was ook Kooy die een overzicht gaf van de gebeurtenissen die hebben geleid tot het aftreden. Het begon met een conflict over het personeel van Vogelasiel De Wulp in Meer en Bos, van wie enkelen worden betaald en de meesten vrijwilliger zijn. Het oude bestuur vond inkrimping van het betaalde personeel noodzakelijk, omdat het onverantwoord grote tekorten vreesde door de terugloop van giften en donaties aan het vogelasiel. Anderen vonden ontslagen niet nodig. Het conflict escaleerde, mede door nare, ook persoonlijke, aantijgingen en eindigde ermee dat het bestuur werd gesommeerd af te treden. Tot veler verbazing ging het bestuur op deze eis in. Daarna werd een nieuw bestuur geformeerd met als voorzitter H. Elders, een van de voormannen van de ‘rebellen’. Het nieuwe bestuur werd bij acclamatie van de vergadering benoemd. Dit bestuur wil nu alle conflicten achter zich laten en wil ‘terug naar de vogels’, zoals ook een kritisch rapport over de afgelo-

pen periode getiteld was, zij het in het Engels: ‘Back to the birds’. Ontvlechting Vanuit die vergadering werd de gedachte aangedragen te komen tot een zekere ontvlechting van het vogelasiel en de vereniging. Is het asiel, waar jaarlijks zo’n 7000 vogels worden opgevangen en zo mogelijk opgelapt en weer vrijgelaten, enerzijds het uithangbord van de HVB, anderzijds gaat er veel geld in om en is er een personeelsbeleid nodig. Dit blijkt nog weleens de krachten van een gewoon verenigingsbestuur te boven te gaan. De ideeën over meer afstand tussen vereniging en asiel worden nader bestudeerd. De penningmeester constateerde dat het oude bestuur in publicaties een verkeerd beeld heeft geschetst van de financiële situatie van de HVB. Zo zou een zojuist verkregen legaat van bijna 58.000 euro buiten de discussie zijn gehouden, een financiële injectie die de beoordeling totaal veranderde. De oud-bestuursleden waren niet op de vergadering vanwege ziekte of omdat zij niet aanwezig wílden zijn. Er werden woorden gewijd aan oud-voorzitter Adri Remeeus, ooit Nationaal Vogelaar van het Jaar. Hij heeft vele stappen liggen in Meijendel, maar kan zich er dankzij het bezoeken van 55 landen op beroepen in zijn leven ongeveer 6300 vogelsoorten te hebben waargenomen, een record. Van de winter gaat hij naar Ecuador om nóg meer vogelsoorten te spotten, een activiteit die wat hem betreft de bestuurlijke strubbelingen overstijgt en die een van de hoofdredenen is van het bestaan van de Haagse Vogelbescherming: de kennis van en over vogels vergroten en verbreiden, en daarvan genieten. Ook buiten Den Haag.

Gouden Griffel voor Anna Woltz De in Den Haag opgegroeide schrijfster Anna Woltz (34) heeft de Gouden Griffel voor het beste Nederlandstalige kinderboek gewonnen. Zij kreeg de prijs voor het boek ‘Gips’. ‘Virtuoos verbindt en vervlecht Woltz verhaallijnen. Haar beeldende taal heeft geen nadere uitleg nodig,’ aldus de jury. ‘Haar stijl maakt het Woltz mogelijk dit rijke verhaal in slechts 166 bladzijden te vertellen.’ Anna Woltz ontving voor haar kinderboek ‘Mijn bijzonder rare week met Tess’ (2013) een Vlag en Wimpel. ‘Honderd uur nacht’ (2014) werd genomineerd voor de Woutertje Pieterseprijs, de Prijs van de Jonge Jury en de Gouden Lijst. De kinderboeken van Woltz zijn wereldwijd vertaald.

Advertentie

Vrijmetselarij ook in 2016 actueler dan ooit, “Ontdek het Mysterie.” Loge Vincent La Chapelle nodigt u uit, om kennis te maken met het gedachtegoed van de Vrijmetselarij. Een levensschool waarin het individu zich op eigen wijze ontwikkelt en zo een bijdrage levert aan de samenleving zonder andere zienswijzen uit te sluiten. Informatieavond: 13 oktober 2016, vrije inloop 19.30 aanvang 20.00 uur. Haags Logegebouw: 2de Sweelinckstraat 131 Den Haag. Aanmelden: www.vincentlachapelle.nl

Loge Vincent La Chapelle inspireert


12 | actueel

Den Haag Centraal | Donderdag 6 oktober 2016

LUMC en HMC samen verder bij behandeling kanker Door Loek Moor

Het Leids Universitair Medisch Centrum (LUMC) en Haaglanden Medisch Centrum (HMC) gaan nauw samenwerken bij de behandeling van kanker. Het gaat in eerste instantie om borst- en darmkanker. De samenwerking is sinds woensdag officieel onder de naam Universitair Kankercentrum Leiden-Den Haag (UKC). Het doel van het samengaan is om de zorg voor deze patiënten naar een hoger niveau te tillen. Volgens beide ziekenhuizen is deze zorg bijvoorbeeld zo ingericht dat patiënten veelal binnen één werkdag na aanmelding terechtkunnen en nog dezelfde dag de uitslag krijgen. Voor elke kankersoort is een gespecialiseerd multidisciplinair team, bestaande uit specialisten en verpleegkundigen. Daarnaast krijgt iedere patiënt een eigen begeleider gedurende het hele traject. Overigens hebben de ziekenhuizen Haga en Reinier de Graaf al zogeheten mammapoli’s met multidisciplinaire teams voor mensen met borstkanker met ongeveer dezelfde wachttijd voor een eerste consult. Volgens dr. Onno Guicherit (\chirurg-oncoloog in HMC en medisch manager van het UKC) zit het verschil hem in de wetenschappelij-

ke benadering. “Het gaat ook om onderzoek en innovatie als basis voor nieuwe diagnostiek, therapieën en geneesmiddelen.” Het LUMC en HMC werken al langer samen. Zo verwijzen ze patiënten met hersentumoren over en weer en behandelen ze samen patiënten met hoofd-halstumoren. Guicherit: “We zijn nu binnen UKC begonnen met borst- en darmkanker. Later volgen huidkanker, uitzaaiingen in de lever en schildklier-en hoofd-halsoncologie. Gezamenlijke behandeling van longkanker via UKC volgt weer later. Dit heeft te maken met het mogen verstrekken van nieuwe dure medicijnen. We doen het dus stapsgewijs.” Hij denkt echter dat door de intensieve samenwerking de nieuwste behandelingen en inzichten, zoals beeldgestuurde chirurgie en medicijnen ‘op maat’, sneller toegankelijk zijn voor patiënten op de locaties Leiden en HMC Antoniushove. Daarnaast worden resultaten continu gemeten en (ook internationaal) wetenschappelijk vergeleken. Guicherit: “We kunnen patiënten ook uitnodigen voor deelname aan klinische studies en artsen in opleiding komen veel sneller in aanraking met de nieuwste ontwikkelingen.”

De lonkende buitenkant van het Gia Trade & Exhibition Centre. | Foto's: PR

Chinese investeerder wil succesvolle beurslocatie creëren

‘Onze grootste kracht is onze flexibiliteit’ Door Marloe van der Schrier

Door de intensieve samenwerking tussen LUMC en HMC zijn de nieuwste behandelingen en inzichten sneller toegankelijk voor patiënten in HMC Antoniushove. | Foto: Haaglanden Medisch Centrum

Advertentie

PERZIScHE TAPIJTEN TOTALE OPHEFFINGS UITVERKOOP ING NU KORT TOT 70%

wegens gezondheidsredenen sluiten wij na 40 jaar onze tapijthandel

PERSIAN cARPETS NOORdEINdE Noordeinde 130 Den Haag, tel. 070 3450047 www.persiancarpets.nl di.-za. 10:00-18:00 uur, elke zo. 13:00-17:00 uur.

Op bedrijventerrein Zichtenburg in Loosduinen lopen keurige mensen door de regen naar het Gia Trade & Exhibition Centre op de Werf 11. Pakken, rokjes en hakken, het is open dag en tevens de opening van het nieuwe centrum waarvan de Chinese investeerder hoopt dat het een succesvolle locatie wordt voor beurzen en congressen. Betrokkenen uit de branche zijn uitgenodigd: van evenementenorganisatoren tot mensen die zelf locaties runnen. Ze komen naar het pand dat lang geleden het distributiecentrum was van V&D. In een zaal net voorbij de entree opent locatiemanager Kurt Wu het mini-evenementje voor de evenementenbranche. De Onyx Room, 650 vierkante meter groot, is nog lang niet vol. Op de vloer ligt donkerblauw tapijt en Wu pakt er een blaadje bij en leest zijn introductie voor. In het Nederlands, omdat hij zo de verbinding tussen China en Nederland wil benadrukken. “Ik wil jullie bedanken voor jullie komst,” zegt hij. Na afloop verschijnt er kort een trots glimlachje op zijn gezicht, waarna hij weer overschakelt op het Engels en een rondleiding begint. Initiatiefnemer van het geheel is de Chinese investeringsmaatschappij Jiahe Shengde Investment Holdings B.V., die ruim 5 miljoen euro voor het pand neertelde. Locatiemanager Kurt Wu gaat de ‘venue’ runnen. Het is trouwens niet de eerste poging uit het Aziatische land; de laatste jaren was eerst ECTS aan zet in het pand, maar dat ging failliet, en ook opvolger Sino Business Investment Cooperatief UA kreeg niets van de grond. GIA Trade & Exhibition Centre zet in op álle mogelijke beurzen en congressen en hoopt in de toekomst te kunnen samenwerken met andere locaties in de stad, zegt assistent-manager Kwong Lung Chong. Glimmende vloer De grootste zaal is de Opal Hall, 6000 vierkante meter groot, te huur voor ongeveer 5000 euro per dag. Op de

De grote zaal in het Gia Trade & Exhibition Centre.

vloer liggen glimmende plavuizen, verder is het leeg, op wat keurig gedekte tafels aan de zijkant van een gordijn na. In het midden gaan twee roltrappen omhoog naar een verdie-

Eigen catering? De ruimte zelf indelen? Alles is mogelijk. ping van nog eens 1000 vierkante meter groot. Wu staat voor een scherm in het midden van de grote zaal met nu maar vijftig stoeltjes. “Onze grootste kracht is onze flexibiliteit,” legt hij uit als iedereen naar voren is gekomen en heeft

plaatsgenomen voor het scherm. “Wil je een dinerlocatie aan de zijkant? Een koffiehoek, statafels? Eigen catering? De ruimte zelf indelen? Alles is mogelijk.” ‘You can even install an ATM-machine at trade fairs’, staat in de uitgedeelde brochure nog toegevoegd aan de opsomming van Wu. Over het scherm flitsen ter inspiratie mogelijke indelingen van de zaal voorbij. Heeft de locatie potentie? Ja, zeggen enkele genodigden na afloop tegen elkaar, maar dat is wel afhankelijk van de bezetting. Zelf mikt Gia Trade & Exhibition Centre op de toegankelijkheid van de locatie (goed bereikbaar met de tram, veel parkeerplekken), de omgeving (midden in de Randstad, dicht bij de haven) en de flexibiliteit die de locatie biedt. De toekomst zal leren of het deze Chinese ondernemer wel lukt op deze locatie. Als het aan assistent-manager Kwong Lung Chong ligt zeker: “We kregen na afloop van de open dag direct een aantal mails binnen, daar zijn we nu mee bezig.”


Citylight | Donderdag 6 oktober 2016 | Den Haag Centraal

13

Het andere nieuws over de stad

vis | cultuur | china| en meer....

L’Epicerie du Pape: delicatessenzaak vol Franse nostalgie Volgens oud-journalist Jasper Gramsma is L’Epicerie du Pape, zijn nieuwe Franse delicatessenzaak in de Papestraat, een gat in de markt. “Ik ga al mijn hele leven naar Frankrijk en neem dan ladingen potten en blikken mee naar huis. Zo’n vakantiegevoel vasthouden, dat willen vast meer mensen.” Jasper Gramsma in L’Epicerie du Pape. | Foto: Jurriaan Brobbel

Door Annerieke Simeone

L

‘Hoe meer innovatie, hoe meer mensen terugverlangen naar het verleden’

Epicerie du Pape is nog niet eens open, maar de met Paris Match-covers beklede ramen van de Franse delicatessenwinkel trekken al regelmatig de aandacht van passanten. Van de week toen eigenaar Jasper Gramsma net een nieuwe levering karamelcrème uitpakte, tikte een man tegen een ruit. ‘Ik zie dat je Anis de Flavigny hebt staan,’ zei hij terwijl Gramsma hem binnenliet. ‘Daar heb ik in Parijs stad en land voor afgezocht en nu vind ik ze hier.’ Gramsma moet erom grinniken. “De traditionele anijssnoepjes uit de buurt van Dijon gewoon hier in de Papestraat!” Als hij zaterdag 8 oktober opengaat, weet hij in elk geval welke klant hij als eerste mag verwelkomen. Het winkeltje was er eerder dan het idee, vertelt hij. “Omdat ik hiernaast woon, heb ik het lang in de gaten gehouden. Voordat het leegstond, zat er een vintagewinkel in, gerund door een meisje van 22. Ik was toen 26, maar voelde me al te oud om zo’n stap te nemen. Ik dacht: als ik zo jong was als zij, had ik het waarschijnlijk wel gedaan. Maar ja, laten we eerlijk zijn, ik nu ben 29, nog steeds jong. Dus waarom zou ik het niet doen?” Een carrièreswitch bespoedigde zijn beslissing. “Ik had de journalistiek ingeruild voor een kantoorbaan. Dat leven viel me rauw op m’n dak. Zit je ergens twaalf hoog met je kopieerapparaat naast je als je grootste bezit. Elke dag uren vergaderen. Is dit het leven?, dacht ik. Sommige mensen zien het licht na tien jaar, ik al na tien maanden.” Terug naar journalistiek wilde hij niet. “Dat voelt als weer gaan wonen in je oude huis. Ik moest door.” De liefde voor Frankrijk gaf voor hem uiteindelijk de doorslag. “Ik ga al mijn hele leven naar Frankrijk en neem dan ladingen potten en blikken mee naar huis. Zo’n vakantiegevoel vasthouden, dat willen vast meer mensen, dacht ik. Na onderzoek bleek het Franse aanbod in hartje centrum niet zo groot. Een gat in de markt.” Jacques Tati De elegante foto’s van filmsterren als Brigitte Bardot en Jeanne Moreau op de nu nog afgeplakte ramen zijn de prelude voor de wereld die je binnenkort binnenstapt: dertig vierkante meter vol Franse nostalgie. Zangeres Edith Piaf met haar rokerige stem, de felrode poster van de door Jacques Tati geregisseerde film ‘Jour de fête’ uit 1949, en Gramsma zelf (witgroen geblokt overhemd met groen schort) te mid-

den van al die vrolijk gekleurde etiketten. Het past bij het ouderwetse sfeertje dat hij wil oproepen. “Hoe meer innovatie, hoe meer mensen terugverlangen naar het verleden. Dat gevoel van geborgenheid en herkenbaarheid is belangrijk.” Dat geldt ook voor zijn eigen assortiment. “Nederlandse aanbieders van bœuf bourguignon sla ik over, het moet een Franse signatuur hebben.” In L’Epicerie du Pape tref je daarom onder meer La Belle-Iloise, visconserven uit Bretagne, Comtesse du Barry, vleesterrines uit Zuidwest-Frankrijk en olijfolie van Nicolas Alziari uit Nice. Gramsma ging deze zomer langs bij de olijfoliemolen, daterend uit 1868. “Voordat ik de molen vond, was ik er al zes keer voorbijgereden. Toen ik eenmaal een klein deurtje ontdekte, kwam ik in een winkeltje terecht. Daar moest ik weer een deurtje door en daarachter lagen de drie gemalen, met ronde stenen bakken.” Hij proefde alles, inclusief de gearomatiseerde oliën. “Die met sinaasappel, truffel en basilicum vond ik lekker. Maar de muntversie heb ik achterwege gelaten. Toch een beetje het gevoel alsof je kauwgom in je mond hebt.” Van hetzelfde merk heeft hij ook AOP’s staan uit Nyons, de hoogwaardigste oliën van Frankrijk. “Allemaal eerste persing.” Hij wijst naar het blauwe etiketje. “Ook een uit Corsica, want ik wil alle streken van Frankrijk onder de aandacht brengen.” Op de tafel voor hem liggen droge worsten uit de Auvergne, gevuld met noten, kruiden of vruchten. “Lekker op een baguette van Philipe Galerne.” Gramsma stapt straks elke ochtend op de fiets om het brood op te halen bij de Franse meesterbakker in de Aert van der Goesstraat. Naast baguettes ook croissants, pains au chocolat en madeleines. “Aan patisserie doe ik niet, want ik verkoop Franse kazen van Ed Boele en die combinatie gaat niet goed samen. Maar de Franse wijnen van Bosman Wijnkopers passen daar wel bij.” En van de bubbels van Leclerc Briant, zo merkte Gramsma afgelopen weekend nog in champagnestad Reims, smaakt de Biscuit Rosé van Fossier buitengewoon lekker. Gramsma, lachend: “Die koekjes komen niet voor niets uit dezelfde regio.” L’Epicerie du Pape opent zaterdag, in het weekend van Marché Royal, de jaarlijkse Franse markt in het Hofkwartier. “Die deadline heb ik mezelf keihard opgelegd. Want wat is er nou leuker dan mensen de indruk geven dat de markt er is omdat ik openga.” L’Epicerie du Pape, Papestraat 3, opening zaterdag 8 oktober. Meer informatie: www.lepiceriedupape.nl


14

Citylight | Donderdag 6 oktober 2016 | Den Haag Centraal

Column: juridisch

Vis. Culinair visfestival in Scheveningen

Ruik de zee, voel de win

“Mag ik u verzoeken luid te spreken? Ik hoor wat minder goed de laatste tijd.” Dat was voorzichtig uitgedrukt. Mevrouw Elize Kiezel was zo doof als een kwartel. De 80-jarige vrouw had een stapel papier voor zich liggen. “Vijf jaar geleden was ik aanwezig bij een verhaal dat u hield voor een vereniging van vastgoedondernemers. Ik moest aan u denken toen ik problemen kreeg met de familie Kalloe. De voorzitter van de vereniging zei dat u mij zeker zou willen helpen”. Mijn cliënte vertelde mij dat zij in een ver verleden vijftig panden had geërfd. Elize Kiezel: “Een zoon van een familielid huurt een eengezinswoning van mij in Houtwijk.” De jongen meldde laatst dat zijn buurman Ruud Kalloe de gemeenschappelijke schutting had gesloopt. Maar dat niet alleen, Kalloe heeft een serre aan zijn woning laten bouwen en daardoor heeft de huurder minder zon in zijn tuin. Onacceptabel!” Maar dat was niet het enige probleem. De serre bleek niet waterdicht te zijn en er diende herstelwerkzaamheden uitgevoerd te worden. Dat was niet mogelijk, want mijn cliënte had een nieuw schutting laten optrekken die op een halve centimeter van de serre was geplaatst. De door familie Kalloe ingeschakelde loodgieter kon om die reden zijn werk niet doen, de schutting moest tijdelijk worden weggehaald. Elize Kiezel weigerde dat. “Waarom zou ik de schutting weghalen? Hij staat op mijn grond en ik heb ervoor betaald.” Ruud Kalloe was in woede ontstoken. Een kortgedingprocedure werd in het vooruitzicht gesteld. Nadat ik mijn cliënte uitgeleide had gedaan, belde ik de advocaat van de familie Kalloe, mr. Perzik. Ik stelde voor om af te spreken op de locatie en het uiterste te proberen om tot een regeling te komen. En zo stonden mr. Perzik en ik drie maanden geleden in Houtwijk met z’n tweeën naar een schutting te kijken. “Als ik nu zorg dat de schutting wordt weggehaald en uw cliënt belooft het ding weer te plaatsen als de serre is gerepareerd, zijn we er dan uit?”, vroeg ik mijn collega. “We kunnen hier de voorzieningenrechter toch niet mee lastigvallen.” Mr. Perzik dacht daar anders over. “Geen deal,” antwoordde hij kort en hij verliet ontstemd de plaats des onheils. Op een warme middag in augustus zat ik aan de lunchtafel op kantoor tegenover een studente die stage bij ons liep. “Ik hoor dat u vanmiddag een zitting heeft. Zou ik mee mogen? U doet toch alleen maar grote vastgoedzaken?” In een flits trok een leven in de advocatuur aan mij voorbij. Hier was ik aanbeland, 53 jaar, en vanmiddag een kort geding over een schutting. Met dank aan de voorzitter van de vastgoedclub. Voorzieningenrechter mr. Anna Doorschot zal gelijke gedachten hebben gehad, toen zij partijen die dag welkom heette in de rechtszaal. Mr. Perzik pleitte drie kwartier met passie over de schutting, de serre, de belangen van Ruud Kalloe en de verplichtingen van Elize Kiezel. De voorzieningenrechter nam vervolgens het woord. “Ik heb in de aanloop naar deze zitting lang over deze complexe zaak nagedacht. De emoties zijn begrijpelijk en de belangen aanzienlijk. Een praktische oplossing zou kunnen zijn dat de ene partij de schutting weghaalt en de andere partij het ding later weer terugplaatst.” Mr. Perzik sprong op uit zijn stoel, maar de rechter was hem voor. “Anders denk ik dat de vorderingen van partij Kalloe zullen worden afgewezen.” Met een schikking verlieten mijn cliënte, de stagiaire en ik even later de rechtszaal. “Hoe is het afgelopen?”, vroeg mevrouw Kiezel. Zij had geen woord verstaan van alle verhalen. “Ik weet het niet, maar ik vond het werkelijk een énige ervaring,” antwoordde de stagiaire. Ik besloot de rest van de middag vrij te nemen. Raymond de Mooij Partner GMW advocaten Gespecialiseerd in vastgoedrecht en huurrecht. www.gmw.nl

Door Daphne Browne

V

orig jaar trok de tweede editie van het culinaire festival VISSCH ruim 10.000 bezoekers in drie dagen tijd. “De visafslag blijft bijzonder om te zien,” vertelt medeorganisator Mark Rooker. “Normaal gesproken meren hier ’s ochtends vroeg de vissers aan en brengen zij hun vangst naar de sorteerhal, waar hun kratten vol vis uitgestald worden. In de bovengelegen veilingzaal worden de vissen vervolgens geveild. Als gewone burger kom je hier dan natuurlijk nooit, tenzij je heel vroeg opstaat en hier om zes uur komt rondkijken. Door ons festival hier plaats te laten vinden maken we de visafslag én de haven weer zichtbaar voor het publiek en laten we het oorspronkelijke karakter van Scheveningen zien, want Scheveningen is vis.” De toevoeging van de letters SCH aan de naam van het festival is ook niet voor niets, alle vissersschepen uit Scheveningen hebben deze letters in hun naam. Waar festivals als Rollend Den Haag en TREK een zo divers mogelijk aanbod van gerechten presenteren, is de insteek van VISSCH weer heel anders. “Bij VISSCH krijgen bezoekers echt een uniek kijkje in de visserij. Alleen al door de locatie, maar ook doordat wij zo veel mogelijk vis uit de Noordzee proberen in te brengen in ons menu. De grootste verrassingen die bezoekers kunnen verwachten, zitten ’m dan ook voornamelijk in de bereiding van de diverse soorten Noordzeevis. Denk bijvoorbeeld aan een kroket gemaakt van gerookte rode poon en Hollandse garnalen. Garnalen zijn natuurlijk geen vissen, maar ze worden hier wel voor de Haagse kust gevangen. Het mooie aan deze garnalen is ook dat ze niet, zoals vaak het geval is, naar Marokko gestuurd worden om gepeld te worden, en vervolgens teruggaan naar Nederland. Het pellen gebeurt gewoon hier in Den Haag, bij een garnalenpeller op de Binckhorst. Deze garnalen worden hier aan boord gehaald, hier gepeld en ook hier verwerkt tot kroket.” Voor VISSCH-bezoekers valt er weer genoeg te proeven bij de verschillende foodtrucks, die het festival niet alleen smaak, maar ook sfeer geven. Zo brengen de ‘culinaire bouwmeesters’ van STACKS een ambachtelijke homemade burger op basis van kabeljauw, kreeft en gamba’s. Eetcafé

Miraculeus

Een megazaak

Tong, wijting, schol, makreel, zeebaars, pieterman maar ook haai, griet en zelfs inktvis. De Noordzee zit vol heerlijke soorten vis. De Scheveningse visafslag is dit jaar opnieuw het decor voor culinair visfestival VISSCH. “Denk bijvoorbeeld aan een kroket gemaakt van gerookte rode poon en Hollandse garnalen.”

De maakbare stad

D

at de zaal van theater De Vaillant op een maandagavond bij een gesprek over de situatie in de cultuursector vol zit, kan twee dingen betekenen: 1. dat het niet goed gaat in de cultuursector; 2. dat het wel goed gaat in de cultuursector. De mensen in de zaal hadden ook beide antwoorden kunnen geven. Dit najaar verdeelt de Haagse gemeenteraad de cultuursubsidies voor de komende vier jaar. Wat verandert er in Den

Impressie Vissch 2015. | Foto: Sacha Grootjans

‘De grootste verrassingen die bezoekers kunnen verwachten, zitten ’m dan ook voornamelijk in de bereiding van de diverse soorten Noordzeevis’ de Maatschappij is weer present met unieke kleine gerechtjes die op amuselepels door ‘amusemeisjes’worden geserveerd, en de kleinste soepkraam is onderweg naar VISSCH met een bouillabaisse met hierin zo veel mogelijk vis uit de Noordzee. Naast wulken en calamares nemen zij ook grote poten Noordzeekrab mee. Verder is er inktvis van de grill

Haag en, preciezer gezegd: wie gaat, wie komt en wie blijft? Het houdt de gemoederen al geruime tijd bezig. “Wie is er afgelopen week bij een cultuurgelegenheid geweest?” Met deze vraag opent gespreksleider Patrick van der Hijden de avond. Hij is alert en veel efficiënter dan het grote scherm achter hem waarop de namen van de sprekers worden geprojecteerd. Al in de eerste minuut van de avond geeft het

klimaat moet je soms keuzes maken.” “Welke keuze was de meest pijnlijke?”, vraagt de presentator door, en voordat de wethouder zijn antwoord kan geven, merkt Van der Hijden nog op, dat ‘de mensen met gespreide oren zitten te luisteren’. “De Appel was een pijnlijk besluit.” De avond is nog pril. Je hoort niemand in de zaal. Of iedereen

‘Het is onzin om te geloven dat als je geen cultuur aan de kinderen geeft, ze verloren zijn’ scherm er de brui aan. De eerste gast die Van der Hijden interviewt, is wethouder van cultuur Joris Wijsmuller: “In een zeer breed en rijk cultureel

luistert zo geconcentreerd naar de sprekers dat je de geluiden van anderen niet meer hoort. Nu komen vaste toeschouwers van de Haagse culturele


15

Citylight | Donderdag 6 oktober 2016 | Den Haag Centraal

Stadsgroen.

nd, proef VISSCH

Humus

| Foto: PR

en brengen de chefs van ‘Chef at’ onder andere een broodje brandade met gebrande prei en een lobster roll, een krokant gegrild briochebroodje gevuld met geblancheerde spitskool, gekonfijte artisjok, een brunoise van tomaat, ras el hanoutmayonaise en pure kreeft. Kookdemonstraties Het Seafood Centre, een Haagse visgroothandel, zal tijdens het festival verschillende kookdemonstraties verzorgen om te laten zien hoe divers Noordzeevis eigenlijk is. Ook zijn er negen Haagse chefs uitgenodigd om een demo te geven, onder wie de chef van restaurant Waterproef en strandtent Barbarossa. En een festival is geen festival zonder muzikale ondersteuning. Speciaal voor VISSCH is daarom een gevarieerd muzikaal programma samengesteld. De gipsyband Pierre et

instellingen naar voren. Ze betonen hun liefde en loyaliteit. Vrienden van de Koninklijke Schouwburg, van het Lucent Danstheater, van het Zuiderstrandtheater, van het Gemeentemuseum, van De Appel, van Korzo. Het Haagse culturele podium heeft veel toeschouwers en krijgt veel liefde. De liefdesverklaringen verschillen van gewoon (‘Het is niet zo dat ik alles wat ze doen goed vind’) tot gepassioneerd (‘Ik ben grote fan van David Geysen, alles gaat beter sinds David Geysen regisseert, voor David was er een andere persoon die...,’ enzovoort). Als later op de avond Henk Scholten, directeur van het Zuiderstrandtheater, het woord neemt, komt hij terug op de woorden van de grote vrouwelijke fan van David Geysen en neemt hij het op voor Arie de Mol. Elk kwartier betreden nieuwe sprekers het podium. De

Les Optimistes maken zijn debuut op het festival, naast jazzlegende Toine Scholten, bekend van ‘De Beste Singer Songwriter van Nederland’ (VARA). De genuttigde vis kan overigens zwemmen in een glas wijn van de wijnbar of in een tonic met gin op basis van zout water. Naast de verschillende kookdemo’s en foodtrucks is er genoeg te zien in de bijna 6000 m2 grote visafslag. Zo kunnen bezoekers de sorteermachines bekijken en staan de metershoge roldeuren open, wat zorgt voor een prachtig uitzicht over de haven en de daar aangemeerde kotters. VISSCH, vrijdag 7 oktober 17.00-22.00 uur, zaterdag 8 oktober 12.00-22.00 uur, zondag 9 oktober 12.00-19.00 uur. Visafslag Scheveningen. Meer informatie: www.vissch.nl en facebook.com/visschnl

vragen van Van der Hijden zijn goed toegespitst op de functie die de gast in de culturele sector bekleedt. “Hoe zorgen we dat we een stad worden?” “Dat kan. Kunst en cultuur kunnen daarvoor zorgen,” meent PvdA-raadslid Bulent Aydin. Maar de meningen van raadsleden verschillen. “Kunst en cultuur kunnen geen sociale problemen oplossen. En het is onzin om te geloven dat als je geen cultuur aan de kinderen geeft, ze verloren zijn.” De woorden van VVD-raadslid Arjen Lakerveld veroorzaken voor het eerst rumoer in de zaal. Maar over het algemeen zijn de sprekers het eens met elkaar: “Den Haag heeft veel culturele parels. Vroeger waren de zalen voor de helft leeg, nu niet meer.” “Stel dat het geld toch niet komt,” zegt de gespreksleider. “Wat doe je als je het geld niet

krijgt?” “Dat,” roept Henk Scholten, “dat vind ik een onfatsoenlijke vraag!” Na afloop van het programma is er niemand die gelijk weggaat. Waaruit je kunt concluderen dat zelfs een avond over cultuur een stad kan maken. En dat op een maandagavond. In De Vaillant. Mira Feticu

H

oe maak je van een woestijn een weelderig begroeid terrein? Dat kan niet. Nou ja, het zou in ieder geval op z’n minst een wonder zijn. Toch blijkt het mogelijk. Relatief eenvoudig zelfs. Met compost. Ouderwetse, natuurlijke compost: meststof uit plantaardig afval. En wat goed is voor een woestijn, is ook goed voor onze achtertuin! Compost is eeuwenlang de manier geweest om de bodem te voeden en te verrijken, en is dé sleutel tot het herstel van een uitgeputte bodem. Het stoppen met het gebruik van snelwerkend kunstmest en aan de slag gaan met compost vergt wel een beetje omdenken. Gelukkig is composteren geen rocket science. Micro-organismen zorgen zonder te zeuren dat afgevallen blad, dode planten, takjes en twijgen langzaam worden omgevormd tot humus, waar bomen en planten hun voedingsstoffen uit halen. Je hoeft maar een willekeurig bos in te lopen en je ruikt algauw wat ik bedoel. Om zelf compost te maken gebruik je een handig kant-en-klaar compostvat, maar ook een big bag of kubusvormige constructie van houten latten en stevig kippengaas volstaat. Zorg voor voldoende lucht in de hoop, anders wordt het een dikke, plakkende substantie die niet meer composteert. Voorkom ook dat de hoop te nat blijft, maar ook dat ie volledig uitdroogt. Een goeie plek is in de halfscha-

duw onder een oude boom of onder een verlengd afdakje van je schuurtje. Je kunt een handje mest, gips of kalk toevoegen aan de hoop, zo verloopt het proces wat sneller. Dat de commercie daar weer speciale compostversnellers voor heeft ontwikkeld, is slim, maar dus overbodig. Vul je compostconstructie met herfstbladeren, in stukjes geknipt snoeiafval, porties grasmaaisel, resten van rauwe groenten en fruit, aardappelschillen, eierschalen, notendoppen, onkruid, koffiedrab, theezakjes, snijbloemen, biologisch afbreekbare verpakkingen en stro en zaagmeel uit de hamsterkooi. Heb je het gras gemaaid? Breng dat dan in lagen aan: een laag groen (gras), een laag bruin, een laag groen en zo verder. Stop er geen coniferentakken, kattenbakkorrels, gekookte etensresten of vlees en botjes tussen. Por iedere week van de zijkant af een beetje in de hoop, met een stok of afgedankte golfclub bijvoorbeeld. Zo belucht je de boel. Het duurt ongeveer driekwart jaar voor de micro-organismen een eerste portie compost klaar hebben. Het spul is dan donkerbruin van kleur, kruimelig van structuur en ruikt naar bosgrond. Zeef het door kuikengaas en werk het in een laagje van twee centimeter dik door je tuin. Dat trekt wormen aan, en die maken samen met de compost de bodem lichter van structuur, vruchtbaarder en beter vochtvasthoudend. Het gebruik van compost op grote schaal is mogelijk cruciaal voor de toekomst van de landbouw. Laten we klein beginnen. En het goede nieuws is: er is genoeg, er is steeds weer nieuwe compost! Nog meer recycling: tot en met 22 oktober rijdt de gemeente weer de takkenroute. Bind je takken in bossen van maximaal 1.20 cm en meld ze even aan, dan worden ze gratis opgehaald! Wendy Hendriksen


OM EXTRA KRACHT BIJ TE ZETTEN BOUWSTEENTJES Eiwitten zijn dé bouwstenen van ons lichaam. Belangrijk voor de opbouw van spieren, wondherstel en ze bieden bescherming tegen infecties. Elk lekker steentje zit bomvol hoogwaardig wei-eiwit. Uitstekend geschikt voor de senioren onder ons. Ook versterkend voor de mensen die door ziekte of een operatie verzwakt zijn en iets extra’s kunnen gebruiken. En leuk omdat het ook een traktatie is!

EASY-TO-EAT Het Bouwsteentje bij slikproblemen. Voor mensen met slikproblemen is er een speciale ‘Easy-to-Eat’ en is deze tevens een glutenvrije variant met 8 gram hoogwaardig eiwit per kleine portie.

TOETJE OF TUSSENDOORTJE Easy-to-Eat is speciaal ontwikkeld voor mensen die extra eiwit nodig hebben maar alleen dik-vloeibare of fijngemalen voeding kunnen eten. Het is een tussendoortje en gebaksdessert op basis van frisse zuivel met geconcentreerd wei-eiwit. Het is zo zacht dat het smelt in de mond. In de mond behoudt het zijn consistentie. Daarom kan het probleemloos worden gegeten door mensen met een slikstoornis. Dankzij de hoge concentratie

4 stuks

voor € 4,99

Bij Jumbo in de diepvries Tevens online te bestellen

eiwitten (8 gram per portie) draagt Easy-to-Eat bij aan het behoud van de conditie en helpt het de weerstand ondersteunen. Easy-to-Eat kan meerdere keren per dag gegeten worden, bijvoorbeeld als lekkernij tussendoor of als nagerecht. Easy-to-Eat is verkrijgbaar in de smaken framboos en tropical. Easy-to-Eat bevat geen gluten en geen gelatine.

Voor meer informatie: www.bouwsteentjes.nl


17

Citylight | Donderdag 6 oktober 2016 | Den Haag Centraal

Eten.

Koken.

Brasserie Huisman

Michiel de Vlieger, eigenaar van ‘Cometa Culinair, de vliegende keuken’, heeft een voorliefde voor recepten met een Franse, Italiaanse en Noord-Afrikaanse inslag. Makkelijk, maar ook experimenteel.

Brasserie

Poulet bourguignon

+ sfeer en aankleding + edelhert - scherpheid bediening

U Nodig voor 2 personen: ◯ 4 kipdrumsticks ◯ 2 el bloem ◯ ½ ui in kleine stukjes ◯ 3 tenen knoflook fijngehakt ◯ 120 gr ontbijtspek heel fijn gesneden ◯ ½ winterwortel geschild en in kleine blokjes ◯ 2 laurierbladeren ◯ 50 ml cognac ◯ 300 ml krachtige en soepele rode wijn ◯ 10 grotchampignons in stukjes ◯ 1 el gehakte peterselie ◯ 120 gr pandanrijst ◯ ½ tl herbes de Provence-poeder ◯ boter ◯ olie ◯ peper en zout

zult wel denken: hij vergist zich, want het is toch boeuf bourguignon? Nou, eigenlijk heet het coq au vin en dat wordt op nagenoeg dezelfde manier bereid als de boeuf. Vandaar poulet bourguignon. Het kwam afgelopen weekend ter sprake en dan wil ik het eigenlijk meteen wel weer een keer maken. Zoals u dat waarschijnlijk ook altijd doet, heb ik meteen de daad bij het woord gevoegd en kip gekocht. Voor dit recept geen hele kip, maar kipdrumsticks. Het vlees heeft zoveel meer smaak en malsheid dat daar echt mijn voorkeur naar uitgaat. Koop biokip of Label Rouge. Ik serveer de kip met wat witte rijst gearomatiseerd met Provence-kruiden die ik in de koffiemolen tot poeder maal. Een restje aubergine completeert het geheel. Bereiding: Neem een zware gietijzeren sudderpan en smelt daar 1 eetlepel boter in met wat olie. Meng bloem met zout en bestuif de kipdrumsticks daarmee. Bak ze in de pan rondom bruin. Haal ze eruit, maal er peper over en zet apart. Voeg wat olie toe en doe de ui, knoflook, spek, wortel en laurierbladeren in de pan. Houd het vuur middelhoog en bak alles lekker aan. Het spek moet gaan kleuren. Blus af met cognac en laat dat verdampen. Voeg dan de wijn toe, breng aan de kook en leg er dan de kipdrumsticks weer in. Zet de pan mét deksel op een vlamverdeler op een heel laag vuurtje en laat zeker 1 uur sudderen. Je kunt de pan ook in de hete oven van 130 graden zetten. Bak de stukjes champignon met peper en zout in olie bruin. Zet apart. Als de poten gaar zijn, haal je ze uit de pan en leg je ze op een bakblik. Doe de champignonstukjes en de gehakte peterselie bij het kookvocht, breng aan de kook en bind met maïzena tot sausdikte. Kook de rijst in gezouten water. Giet af en roer de gemalen Provence-kruiden erdoor. Laat 15 minuten met het deksel erop staan. Warm de sticks op in de hete oven. Doe wat rijst in een timbaal en stort op de borden. Leg de sticks er kruislings op, lepel de saus erover, leg de groente naar keuze eromheen en garneer met wat peterselie.

Voor al uw culinaire vragen of opmerkingen mail naar michiel@cometaculinair.nl

Drinken.

Cijfer: 7-

‘Een bevriende jager gaf een hert aan de chef’

advertentie

Drinkland is een zelfstandige slijterij met vier vestigingen in Zuid-Holland en geldt als een van de grootste specialisten in Nederland op het gebied van gedistilleerd en wijnen. Eens in de maand vertelt eigenaar Cees van Leeuwen op deze plek over zijn passie.

Shui Jing Fang

B

ovenstaande tekst is geen onderdeel van de Chinese menukaart. Shui Jing Fang is een Chinese likeur en wordt al meer dan 600 jaar geproduceerd in de oudste distilleerderij ter wereld. Die distilleerderij heeft dezelfde naam als de likeur. Shui Jing Fang produceert deze Baijiu of ‘Witte likeur’ al vanaf het jaar 1408. De Baijiu zijn in China zeer populair en werden voor het eerst geproduceerd in de provincie Sichuan, en dat al meer dan 5000 jaar. Het is de nationale sterke drank van China. Shui Jing Fang wordt gemaakt van alcohol verkregen uit de vergisting van tarwe, maïs, rijst, kleefrijst en sorghum (een inheemse grassoort). De nabijheid van een loepzuivere natuurlijke waterbron wordt aangewend in het productieproces. De geur van het product is fris, de smaak is zuur-zoet/bitter, denk aan zure pruimen. In aanvang is de smaak duidelijk alcoholisch, maar dat mag ook wel met een sterkte van 52 %. Kortom, deze likeur is uniek en is qua smaak met niets te vergelijken. Shui Jing Fang wordt gedronken als aperitief of digestief en wordt verpakt in een zeer fraaie cadeaudoos met een houten voet om de fles in te zetten. Dit product, de trots van China, is sedert enkele maanden te koop bij de Drinkland-slijterijen. De inhoud per fles is 50 cl. En de prijs per fles is € 84,50.

Adres Frederikstraat 36, Den Haag Telefoon 070-8880330 Info www.brasseriehuisman.nl Geopend dagelijks vanaf 12.00 uur, keuken open tot 22.00 uur Voorgerechten vanaf € 5,50 Hoofdgerechten vanaf € 10,50 Desserts vanaf € 6,50

P

lankjes antipasti met brood, steak tartare, flammkuchen, carpaccio, saté, biefstuk en de onvermijdelijke sliptong. Het menu van Brasserie Huisman is er een in de categorie ‘dertien in een dozijn’. De inrichting van de zaak is gezellig en sfeervol, maar ook wel enigszins geïnspireerd op het handboek ‘hippe brasserie-inrichting 2016’. Aan de smaragdkleurige muren hangen nonchalant fotolijsten van verschillende formaten met hierin foto’s van bekende sporters, om de hoge tafels staan stoelen met een stalen frame en een leren zitting en aan de lage tafels zit je op de bekende houten brasseriestoelen. Pas als de gastheer bij het noteren van onze hoofdgerechten een twinkeling in zijn ogen krijgt als hij vertelt over het edelhert dat een vriend voor hem geschoten heeft, krijgt de zaak voor ons wat persoonlijks. We starten met een kleine steak tartare (€ 10,50) en een flammkuchen met crème fraîche en gravad lax (€ 9,50) om te delen. De flammkuchen is flinterdun en knapperig zoals het hoort, maar de plakjes zalm zijn op de vingers van twee handen te tellen. Dat is jammer, want de vis en de gravad laxsaus zijn van goede kwaliteit. De tartaar is mals en heeft een goede structuur. Alle smaak mag mijn gast zelf door het vlees mengen, augurk, kappertjes, peterselie, rode ui en een hele eidooier. Die laatste is alleen net wat te veel voor de portie vlees. Ik drink er een vrij vlakke Zuid Afrikaanse Colombard (€ 3,75) bij, mijn gast een fruitige Chileense Chardonnay (€4,75). Terug naar het edelhert. Een bevriende jager schoot in het Eifelgebied in Duitsland, om de wildstand te beheren, een hert en gaf het aan Dennis van Katwijk, de chef van Brasserie Huisman. Van Katwijk maakte verschillende gerechten van het hert en vanavond staat een combi van hertenbiefstuk en hertenstoof (€ 20,50) op het menu. De biefstuk is perfect gebakken, een mooie krokante korst met vanbinnen zijdezacht, lichtroze vlees. Ook de stoof is goed op smaak, opnieuw mooi zacht vlees met een aangename, bijna speculaasachtige smaak. De erbij geserveerde puree met rucola is robuust en boterig. Enige minpuntje zijn de slap geworden bietenchips die het gerecht qua kleur verrijken. Mijn gast zet zijn mes in de confit de canard (€ 17,50) die rust op een enorme berg linzen die vrij boers zijn aangekleed met ui en spekjes; de helft van deze portie had volstaan. Ook is de berg snel koud, want de borden zijn niet verwarmd. De confit is niet onaardig maar een beetje droog. “Bij Pastis is ie beter,” aldus mijn tafelgenoot. Het is niet heel druk vanavond, er zijn slechts twee andere tafels bezet. Toch moeten we regelmatig moeite doen om de aandacht van de gastheer te krijgen. Zo duurt het vrij lang voordat we de Malbec van Lorca, Argentinië (€ 5,-), kunnen bestellen, een wijn die de stevigheid van beide gerechten gelukkig goed aankan. De chef verdient een pluim voor zijn crème brûlée (€ 6,50), deze is precies hoe het hoort: een nog warme, flinterdunne, krokante suikerlaag met hieronder een vanillecrème waarin je de eigelen nog kan proeven. De klassieke Engelse Eton Mess (€ 6,50) is een witte wolk van room, meringue met hieronder aardbeien en blauwe bessen, meer heb je niet nodig. Samen met twee espresso’s (€ 2,30) rekenen we € 98,10 af.

Contant & pin Verkrijgbaar bij: Verkrijgbaar bij: Drinkland, Prinsestraat 57, 2513 CB Den Haag. www.drinkland.nl

Daphne Browne


18 | sport

Den Haag Centraal | Donderdag 6 oktober 2016

André

Eindelijk weer een derby

Het heeft lang geduurd in de top van het Haagse amateurvoetbal voordat er weer een echte derby op de rol stond. Ik schrijf ‘stond’ omdat de wedstrijd, als u dit leest, reeds gespeeld is. Het gaat om het duel in de nieuwe derde divisie tussen HBS en Westlandia. Ik kan er niet bij zijn omdat ik in een ander werelddeel vertoef, maar ik verwacht dat de wedstrijd goed bezocht wordt. Gewoon omdat ook de Westlanders een trouwe supportersschare hebben die deze uitwedstrijd niet aan zich voorbij zal laten gaan. Niet in de laatste plaats omdat ik in beide kampen veel vrienden heb en beide clubs mijn sympathie hebben, ga ik voorbij aan de uitslag. Liever herhaal ik mijn klacht over de indeling van de competitie die ons veel te weinig van dit soort wedstrijden brengt en ons opzadelt met wedstrijden uit tegen Jong De Graafschap en dergelijke. Er staan twee trainers tegenover elkaar met een betaaldvoetbalachtergrond. De één, een balvirtuoos die kon excelleren op de vierkante meter, de ander, een degelijke, balvaste speler die opmerkelijk sterk in de lucht was. Edwin Grünholz, die al veel ervaring heeft bij verschillende topamateurclubs, en Marcel Koning, die aan het begin van een carrière als trainer staat en zich graag wil bewijzen. Beiden worden ondersteund door een assistent die ik als speler onder mijn hoede had. Dominique Broekhuizen (HBS) en Mourad Mghizrat (Westlandia) heb ik niet alleen als speler hoog zitten, zij staan ook als mens hoog op mijn lijstje. Een derby is altijd beladen en heeft voor alle betrokkenen en voor de toeschouwers iets speciaals. Vaak heeft de arbitrage het daardoor extra moeilijk en soms zelfs zwaar. Ik hoop dat het publiek de winnaar is in deze derby tussen twee grote en kerngezonde sportverenigingen die op tien minuten rijden van elkaar liggen.

André Wetzel Oud-voetballer en trainer

Dave Macaré, van badmintontalent tot trainer/leverancier. ‘Ik heb mijn plekje hier wel gevonden.’ | Foto: DHC

Dave Macaré predikt innerlijke rust bij badmintonclub DKC

‘Als het tussen je oren niet goed zit, vergeet het dan maar’ Als Haags jochie met Indische roots weet je al vroeg twee dingen zeker: je eet lekkerder dan je Hollandse vriendjes en… om je heen wordt badminton gespeeld. Dave Macaré kreeg op z’n vijfde zijn eerste racket en kwam via verschillende stadia van bloed, zweet en tranen in de jeugdselectie van DKC. Dit weekend is de clash tussen zijn club en VELO. Door Karl Flieger

V

oor de goede orde, Dave Macaré beleeft de burenruzie vanaf de tribune. De 29-jarige eigenaar van Macaré Sport levert ‘slechts’ de wapens waarmee DKC moet proberen zich de sterke Wateringse concurrent van het lijf te houden. “Ik heb in mijn jeugdjaren wel in verschillende selectieteams gespeeld en dat was hartstikke leuk. De oudere jeugdspelers bij DKC waren mijn voorbeelden. Ik weet nog wel dat ik als jochie die spelers aan het werk zag en dan dacht: zo hé, dát wil ik ook bereiken! Ik speelde op regionaal niveau in een groep talenten van DKC, VELO, Drop Shot en de Ritte en dat was een leuke tijd. We waren dan wel lid van verschillende clubs, maar we trokken heel veel samen op. Maar als we eenmaal tégen elkaar moesten spelen, dan was het natuurlijk wel zaak om te winnen. Uiteindelijk heb ik een paar keer mogen invallen in het eerste van DKC, maar dit vergde wel veel van mijn tijd en fysiek.” Toen Macaré ontdekte dat de echte top een stapje te hoog was, nam hij de beste beslissing van zijn leven tot dan toe. Hij vijlde de scherpe kantjes van zijn badmintonverslaving af en koos voor een studie sportmanage-

ment. “Ik kon erdoor aan het werk als combinatiefunctionaris. Ik gaf badmintontraining aan schoolkinderen en was bij DKC werkzaam namens de gemeente Den Haag. Het idee erachter is dat je schoolkinderen warm maakt voor sport en hen doorsluist naar een club. Sporten is heel erg belangrijk voor kinderen en het verenigingsleven ook. Ik heb dat werk acht jaar gedaan en heb er heel veel plezier aan beleefd.” Mentale weerbaarheid Macaré heeft er ook de nodige talentjes mee ontdekt. Maar tussen het hebben van talent en het behalen van de top zitten een paar stappen. Iedereen herinnert zich het gemep tegen die shuttle op de camping en de frustratie dat het ondanks je verbetenheid allemaal net niet wil lukken. Hoe word je een topper? “Badminton is een ongelooflijk intensieve sport. En een moeilijke. Het komt aan op techniek, fitheid en tactisch inzicht. En als je hogerop wilt, dan komt daar misschien wel als belangrijkste bij: mentale weerbaarheid. Ik weet dat het een modebegrip is, maar de kleinste onbalans in je geest kan je een wedstrijd kosten. Ik heb me in die materie verdiept en ben echt interessante dingen te weten gekomen. Had jij gedacht dat iemand als Roger Federer in zijn jonge jaren vaak woede-uitbarstingen had als er iets niet wilde lukken? Dat zou je niet zeggen als je hem nu ziet tennissen: een en al balans. Maar dat is hem niet komen aanwaaien, hoor. Het verschil tussen winnen en verliezen is op dat hoge niveau zo klein, daar móét je wel rust in je hoofd hebben. Dat kan je tot op zekere hoogte trainen. Omgaan met de omstandigheden. Als je heerlijk in je vel zit

en er roept tijdens een wedstrijd opeens iemand iets naar je, dan kan je dat van je afzetten en doorspelen. Maar als je vlak voor de wedstrijd een parkeerbon hebt gekregen, dan kan dat in je hoofd gaan zitten en kan je totaal blokkeren. Dan ga je denken dat je er niks meer van kan. Ik heb op dat vlak heel veel geleerd uit het boekje ‘Mindset’ dat ik bij Dennis van Daalen de Jel in de boekenkast vond toen ik daar op visite was. Hij heeft het allemaal op een hoog niveau meegemaakt en heeft mij aanbevolen me in de mindset in de sport

‘Een manier om jezelf in balans te houden is met aardige ogen naar jezelf en je omgeving te leren kijken’ te verdiepen. Een manier om jezelf in balans te houden is met aardige ogen naar jezelf en je omgeving te leren kijken. Niet opgefokt raken door mensen om je heen of door de fouten die je zelf maakt. Dat is er namelijk ook zo een: ‘goede’ fouten durven maken. Als je op het randje speelt en een shuttle nét uit slaat, niet boos op jezelf worden maar doorgaan. Het is natuurlijk geen tovermiddel want iedereen zit anders in elkaar. Maar als je het vanaf de jeugd toepast, dan heb je er uiteindelijk absoluut baat bij. Ik

gebruik die kennis nu om de spelers die ik training geef sterker te maken. Dat is echt belangrijk, want hoeveel talent je ook hebt, als het tussen je oren niet goed zit, dan kan je het wel vergeten.” Op het randje En dan die derby der boze buren in de Carlton Eredivisie: BC DKC-Van Zundert/VELO, zondag in sporthal ’t Zandje. Wat wordt het? “Een heel zware klus voor DKC,” zegt Dave Macaré. “Het zal erom hangen, fiftyfifty denk ik. Beide clubs hebben een sterk team dat de play-offs kan halen. Het leuke is dat het ook op de tribune altijd lekker hard tegen hard gaat. Dat is echt niet alleen bij voetbal zo. Natuurlijk heb je bij badminton geen vechtpartijen, daar kennen we elkaar allemaal veel te goed voor. Maar er worden soms dingen geroepen dat ik denk: zozo, die is wel op het randje. Het hoort erbij.” Aan zijn glimlach te zien is Macaré zelf ook niet altijd het braafste jongetje van de klas. Maar hij moet zich een beetje op de vlakte houden, want DKC of VELO, al die badmintonspelers zijn voor hem ook nog eens potentiële klanten. “Ik heb sinds kort mijn eigen winkel voor racketsporten op Sportcentrum Mariahoeve aan het Kleine Loo. Daar ben ik dankzij Peter Regeer in terechtgekomen. Ik ben dus echt fulltime met sport bezig. Tennis, squash en badminton zijn totaal verschillend, maar je hebt toch altijd een racket nodig. En je moet er natuurlijk ook een beetje modieus bij lopen. Ik heb mijn plekje hier wel gevonden.” BC DKC-Van Zundert/VEO, zondag 9 oktober vanaf 14.00 uur in sporthal ’t Zandje, Schimmelweg 202 in Den Haag. Meer informatie: www.bcdkc.nl


sport |

Donderdag 6 oktober 2016 | Den Haag Centraal

19

Wie is de echte koploper? ADO Den Haag Vrouwen of Ajax?

‘Dit duel mag je echt niet missen’ Een topduel is het altijd al. Zeker vanwege de rivaliteit en door de bekerfinale van vorig seizoen. Maar nu kan ADO Den Haag Vrouwen vrijdag tegen Ajax ook nog eens de medekoploper op achterstand zetten. Door Klaas-Jan Droppert

Dat ADO Den Haag Vrouwen na vier wedstrijden met vier zeges gedeeld koploper, met Ajax, is en de Amsterdamsen vrijdag 7 oktober vanaf 19.30 uur in het Kyocera Stadion in een rechtstreeks duel op achterstand kan zetten, dat had niemand verwacht. Vooral niet omdat zes routiniers bij de bekerwinnaar van vorig seizoen vertrokken en jonge speelsters hun plekken opvulden. De gemiddelde leeftijd van de ploeg van trainer Arend Regeer is daardoor laag: 19,7 jaar. “Het was best even wennen,” zegt rechtsback Yvette van der Veen, die de oorzaak van het succes wel weet. “Maar de samenwerking was er al snel, we werden heel snel een team. Nog meer dan vorig seizoen heeft iedereen iets voor elkaar over. En we proberen meer te voetballen. We trappen de bal minder weg maar zoeken meer een voetballende oplossing.” De uit Leidschendam afkomstige Van der Veen (22) had het succes bijna niet meegemaakt. Na de tegen Ajax gewonnen bekerfinale maakte de verdedigster bekend dat ze naar de Verenigde Staten zou gaan. Naar haar tweelingzus Paola, die aan de universiteit van Utah studeert en voetbalt. “Ik zit in het derde jaar van mijn hbo-studie verpleegkunde en eerst leek het erop dat ik niet veel studie-

punten zou verliezen. Maar het werden er steeds meer, waardoor ik anderhalf jaar zou moeten overdoen. Dan had ik mijn studie in Nederland praktisch voor niets gedaan. En met de wetenschap dat ik volgend jaar afstudeer, is dat niet handig.” Een domper, want ze had zich erg op het avontuur verheugd. “Ik ben er in maart een paar dagen geweest. Als je ziet welke faciliteiten ze daar hebben... Daar kunnen zelfs de mannen van ADO Den Haag niet aan tippen. Er is een tijdsverschil van acht uur. We hebben contact als het hier middag is en bij Paola zes of zeven uur ‘s ochtends. Ja, we zijn hecht. Elke dag whatsappen we met elkaar. Zij moet toch vroeg opstaan, omdat er vanwege de hitte in de ochtend wordt getraind.” Tennis Voor Van der Veen was er nog een plekje in de selectie vrij. Ze is daardoor aan haar vierde seizoen bij ADO Den Haag gestart. In clubverband trapte ze voor het eerst tegen een

‘Nog meer dan vorig seizoen heeft iedereen iets voor elkaar over’ bal bij het Leidschendamse RKAVV. “Daar heb ik vier jaar gespeeld, maar ik begon met tennissen bij Overdam. Daarin was ik ook hartstikke goed, en ik sla nog weleens een balletje, maar van mijn ouders moest ik kie-

ADO's rechtsback Yvette van der Veen (rechts). | Foto: Peter Looijen

zen om zo ook nog een jeugd over te houden. Toen ik een uitnodiging van de KNVB voor een vertegenwoordigend elftal in de bus kreeg, was de keuze niet moeilijk.” De verdedigster speelde daarna zeven jaar bij Voorschoten’97 en een jaartje bij RCL in Leiderdorp. “Bij die laatste club kwamen mijn zus en ik door een administratieve fout in het derde team terecht. Ik weet nu dat het niets voor mij is, daar ben ik te fanatiek voor. We wonnen alles met grote cijfers, maar als het 8-0 stond, ging ik door tot het 14-0 was. Ik heb nog nooit zo vaak gescoord.” Vorige week vrijdag benutte ze een strafschop in de met 3-1 gewonnen wedstrijd tegen PSV. Maar scoren tegen Ajax zou helemaal voor een vreugde-uitbarsting kunnen zorgen. Geen enkele andere ploeg dan de Amsterdamse wekt zoveel emoties op. “Van die ploeg wil je echt niet verliezen! Waarom? Heeft met de historie te maken, dat zie je ook bij de mannen.” Van der Veen voorspelt dan ook een waar gevecht. “Ik weet niet of Ajax deze wedstrijd als revanche voor de verloren bekerfinale ziet. Maar wij gaan er in ieder geval vol in. Onderling gaan we uitmaken wie de echte koploper is. Wij hebben er de hele week naartoe geleefd. Ja, ook die jonge meiden weten waar het om gaat. Die koppies staan al strak gespannen. Het wordt een gevecht, een duel met veel passie dat je eigenlijk niet mag missen. Als je nooit een wedstrijd van het vrouwenvoetbal hebt gezien en je wil dat een keer meemaken, dan is er geen beter moment dan om vrijdag in het stadion te zitten.”

De opblaasbare hal van HGC. | Artist's impression: PR

HGC stapt over op opblaasbare hal voor zaalseizoen

HGC kan ook het zaalseizoen op de Roggewoning afwerken. Op een van de hockeyvelden wordt een opblaasbare hal neergezet. En dat heeft vooral veel voordelen. “De komende jaren zullen er meer van zulke faciliteiten verschijnen.” Door Klaas-Jan Droppert

De subsidies en vergunningen van de gemeenten Wassenaar en Den Haag zijn binnen. Niks staat de komst van een opblaasbare hal voor HGC nog in de weg. “We hebben die accommodatie nodig, omdat zaalhockey een snelgroeiende sport is,” zegt Wim Schellekens, projectleider zaalhockeyfaciliteit bij HGC. “Bij ons is de sport binnen tien jaar van achttien naar zestig teams gegroeid. Dan wordt het steeds moeilijker om zaalhuur te regelen. Op een gegeven moment zaten we in elf verschillende sporthallen in de regio. Maar van een uurtje trainen bleef 45 minuten over, omdat er ook opgeruimd moet worden.” HGC had de laatste jaren de luxe dat het over een eigen zaalaccommodatie kon beschikken. “Dat was Hangar 1 op het voormalige vliegveld Valkenburg. Daar hadden we op de betonvloer de lijnen geschilderd en ook de balken rond het veld hoefden niet telkens te worden afgebroken. Maar op Valkenburg komt een heel nieuwe woonwijk en daarom kunnen we in de toekomst deze hangar niet meer huren.” En dat moment willen de Gazellen voor zijn. Vandaar het idee van een opblaasbare hal. “Die komt op een van de velden te liggen, 99 bij 25 meter. Over de hele lengte en de halve breedte van het veld. In de hal leggen we een vloer aan en kan er op twee velden gespeeld worden. Daarnaast is er ook nog plek voor een kleine tribune.” Risico’s Omdat geen enkele hockeyclub in Nederland dit type hal heeft, zitten er risico’s aan. “Maar die hebben we afgedekt. Deze constructie blijft zelfs bij windkracht 11 staan, sneeuw blijft niet op het dak liggen maar glijdt ervan af en er is ons verzekerd dat de vloer geen schade aan het kunstgras zal aanbrengen.” Schellekens verwacht dat deze investering de club 375.000 tot 400.000 euro kost. “Maar dat hopen

we binnen vijf of zes jaar terug te verdienen. De grote voordelen zijn dat we geen sporthallen meer hoeven te huren en dat we kinderen niet meer heen en weer hoeven te rijden. Bovendien huurt de hockeybond de accommodatie van ons in plaats van een sporthal van de gemeente en is het een voordeel dat het clubhuis nu ook in de winter geopend blijft.” Alle teams gaan gebruikmaken van de hal, die in november wordt neergezet. Maar Heren 1 en Dames 1 zullen in het eerste zaalseizoen elders hun wedstrijden afwerken. “De zaalhockeycompetitie zit zo in elkaar dat een competitieronde altijd op één locatie wordt afgewerkt. De hockeybond ziet het eerste jaar van onze hal als een pilot, wil eerst afwachten hoe het verloopt. Maar in de toekomst zullen de eerste teams er wel spelen.” Schellekens heeft over belangstelling niet te klagen. Diverse clubs, zoals Klein Zwitserland, hebben al geïnformeerd naar het initiatief. “Zelfs tot aan verenigingen in Groningen toe. Eigenlijk is het ook logisch. Veel hockeyclubs hebben hetzelfde probleem. Een snelgroeiende sport, te weinig zalen om te trainen en te spelen en bovendien als seizoensgebonden sport moeilijk in te plannen tussen alle andere zaalsporten. Daarom verwacht ik dat er in de toekomst meer clubs voor deze oplossing kiezen als ze daarvoor de mogelijkheden hebben. Ik denk dat er nog zes tot tien van deze hallen in Zuid-Holland zullen verschijnen. Deze oplossing heeft dus de toekomst. Althans, de komende jaren, want als er meer opblaasbare hallen komen, ontstaat er een nieuw evenwicht. Op een gegeven moment zijn er niet meer nodig, omdat er in de sporthallen weer voldoende capaciteit is. Bijkomend voordeel voor verenigingen in andere sporten is dat de zaalhuur waarschijnlijk flink omlaag zal gaan als de schaarste is verdwenen.” advertentie

Laat nu uw gevelkachel of gashaard door ons schoonmaken! (geen voorrijkosten!) Bekend om zijn service

Brouwersgracht 5a Den Haag 070-389 73 01 www.zwennesdenhaag.nl Donderdag koopavond


20 | de achterpagina

Den Haag Centraal | Donderdag 6 oktober 2016

Wilma Marijnissen

Wilma Marijnissen <1> (Den Haag, 1962) is theatervormgever en autonoom beeldend kunstenaar. Ze groeide op in Mariahoeve en zat als kind altijd tussen de auto’s. Haar ouders hadden een garagebedrijf op de Binckhorst en een taxionderneming. Wilma volgde de hbo-opleiding sociaal cultureel werk en was actief bij Haagse buurthuizen en op scholen. Op haar 27ste ging ze naar de Rietveld Academie. Wilma wordt gedreven door een fascinatie voor mens en plek. Ze werkt onder meer aan een driedelige documentaire over de Binckhorst – samen met Marsel Loermans – en bezoekt dit weekend het I’m Binck Festival. Wilma woont met man Tjebbe en zoon (18) in Archipel. Hun 21-jarige dochter studeert in Amsterdam.

Buurt “We wonen al 27 jaar in de Batjanstraat in de Indische buurt. Het is een volks straatje in een chique buurt, met vaak meerdere generaties van één gezin. Helaas begint dat nu uit te sterven; je hoort steeds meer Engels of Frans bij de groenteboer.”

1

kunstenaar. Hij is vriendelijk, behandelt alle drummers van Den Haag en binnen twee afspraken ben je klaar.” Kunstenaar v “Carolien Adriaansche is de afvaljuf. Haar atelier is één grote berg gekleurd plastic en ander restmate-

| Foto: Eveline van Egdom

Door Caroline Ludwig

‘De rafels moeten blijven. Er wordt te veel geregeld en opgeknapt’ familiebedrijf met een nostalgische inrichting, een parel in Mariahoeve.”

Suggestie “De rafels – paardenlandjes, volkstuinen, binnenplaatsjes, verborgen plekken – moeten blijven. Er wordt te veel geregeld en opgeknapt. Ga op zoek in je eigen stad, er is zoveel om je over te verwonderen.”

Gebouw “Ik houd het bij auto’s: de Torengarage <3>, daar zat vroeger Riva Opel. Functionele en mystieke architectuur met rondingen en uitzicht op het dakenlandschap van de stad.”

2 | Foto: Wikimedia

Koffie “Ik vind de Haagse koffietentjes leuk. Ik kwam graag aan de Trekvliet, maar na de zoveelste nieuwe eigenaar kom ik er minder. Florencia is een favoriet, daar kwam ik al met mijn vader. Maar het allerliefst ga ik achterom bij de oude familiebedrijven op de Binckhorst en luister ik naar alle verhalen.”

riaal. Ze is gedreven en geeft de kinderen veel ruimte voor onderzoek.” Restaurant “Mekar Sari is een Indonesisch restaurant in een plint in een winkelcentrum aan de Tarwekamp. Een

4 | Foto: DHC

Leermeester “Ik bewonder de focus en regie van choreograaf Samir Calixto, met wie ik heb samengewerkt. Zelf heb ik moeite met kiezen.”

Ondergewaardeerd “De architectuur uit de jaren vijftig, zestig en zeventig vind ik heel interessant. Graag breng ik een ode aan de oudere scholen van Den Haag. Ieder kind zou les moeten krijgen in een historisch gebouw. Liever renovatie dan nieuwbouw.”

5

Band “Mijn zoon Sybren is drummer in Seed of Ayawaska, een psychedelische rockband. Ze wonnen dit jaar het Talent Event en repeteren in mijn atelier.”

Expositieruimte “De straat vind ik de mooiste expositieplek. Ook de laatste katholieke rafelranden spreken me aan: kloosters, kerken. Ik broed op een project.” Kledingwinkel “Ik koop tweedehandskleding bij de Episode in de Molenstraat. Daar herken ik het gevoel van Recession, die vroeger aan de Laan zat, en de sfeer van Granny’s toentertijd in de Kettingstraat.” Kunstenaar m “Ik vind fysiotherapeut André van Duijn van Fysiopunt een levens-

Werkplek “Mijn atelier is in bedrijfsverzamelgebouw De Aap van Bilderdijk aan het Westeinde, een voormalige school in art-decostijl.”

Sportplek “Ik heb judo gedaan bij sportschool Bontje, korfbal bij HSV, krachttraining bij Willem Jonkman en daarna bij de Bataaf. Nu boks ik alweer acht jaar bij de Haagse Directe <5>. Ook ga ik twee keer per week hardlopen.” Geheimtip “De contemplatieve kloostertuin van broeder Frans aan het Westeinde. En ’s nachts saté halen bij Pepper & Salt op de Badhuisweg, zolang ze nog open zijn.”

Lekkernij “De huisgemaakte garnalenkroketten van Bodega De Posthoorn <2>. Op een mooi opgemaakt bord krijg je daar allemaal dingetjes bij, zoals roggebrood. Michael Meeuwisse zet het bedrijf van zijn ouders voort.”

Afbreken “Ik houd niet van historiserende bouw, zoals in de Lange Lombardstraat. Elke tijdslaag moet de ruimte krijgen, die diversiteit is juist mooi.”

niseert nu ook besloten etentjes in Tante Pop aan de overkant. Monique kent de andere helft van de stad.”

3 | Foto: Wikimedia

Hagenaar m “Sandro Bruti <4> maakt deel uit van familiebedrijf Jero, de papierwarenfabriek op de Binckhorst. Tussen de middag pasta kokend voor familie en aanwaaiers, vind ik prachtig. En hij kent de halve stad.”

| Foto: Haagse Directe

Hagenaar v “Monique Kampschuur heeft de antiek/vintagewinkel Serendipity aan de Piet Heinstraat. Ze kan ontzettend goed Indisch koken en orga-

Overgewaardeerd “Alles wat nieuw is, krijgt te veel aandacht. Ik heb moeite met al die nieuwe hippe horecazaken, het is zo tijdelijk.”

dhc-487  
Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you