Page 1

3

ECONOMIE 11 CULTUUR

15

SPORT

18

SERVICE

23

Zorgen om toekomst bibliotheken

3

Hellas wacht boeiende competitiehelft

Faust is na 25 jaar weer terug

12/13

18

Vrijdag 21 januari 2011

}<(l(tp$=adbcae<

ACTUEEL

jaargang 5 nummer 193

€ 1,75

De studenten van de oudste Haagse studentenvereniging zitten klaar voor de demonstratie. Het spandoek prijkt al trots in de ‘Senaatskamer’. Linksboven: S. Grootveld, onder: G. van Rijn, rechtsboven: H.P van Maanen, onder: M.W. Giel. > Foto: Jurriaan Brobbel

Voorbereidingen op studentenprotest In de sociëteit aan de Burgemeester van Karnebeeklaan ruikt het naar graffiti. De laatste lakens worden door de Haagsche Studenten Vereeniging voorzien van leuzen. Vrijdag 21 januari, op de verjaardag van staatssecretaris van Onderwijs Halbe Zijlstra, moeten politici wakker worden geschud. De bezuinigingen die het kabinet-Rutte heeft aangekondigd, zijn volgens de studenten keihard en vooral ‘raar’. Met name de ‘boete’ voor studenten die langer dan een jaar extra over hun opleiding doen, zorgt voor veel protest. Door Miranda Fieret

Er worden vrijdag meer dan tienduizend studenten, docenten en hoogleraren verwacht op het Malieveld. De

Landelijke Kamer van Verenigingen (LKVV), de koepelorganisatie van studentengezelligheidsverenigingen, heeft via facebook al veel medestanders weten te strikken. De manifestatie wordt waarschijnlijk de grootste sinds 1988. Net als toen voelen studenten zich uitgekleed door de politiek. In de voorgestelde maatregelen worden studenten met meer dan één jaar studievertraging bij bachelor of master met drieduizend euro ‘beboet’. De instelling krijgt per student met meer dan één jaar studievertraging ook een boete van drieduizend euro. De financiering van hogescholen en universiteiten wordt hierdoor gemiddeld met tien procent verminderd. De vrees is dan ook dat de kwaliteit van het onderwijs onder deze maatregelen gaat lijden.

“Dit is een wetsvoorstel dat absoluut niet mag doorgaan”, vindt Jeroen Thys van de LKVV. Hij hoopt dan ook dat de politiek bereid zal zijn tot het aanbrengen van een aantal uitzonderingen. “Het zou niet zo moeten zijn dat studenten worden gestraft als ze hun grenzen willen verleggen. Want hoe zit het met studenten die een bestuursfunctie uitoefenen, naar het buitenland gaan of een eigen bedrijf zijn gestart? Deze studenten kosten de overheid niks. Want als je fulltime bezig bent in een dergelijke functie, maak je geen gebruik van de faciliteiten op de onderwijsinstelling en het collegegeld wordt gewoon betaald”. Onvoorspelbaar Het stuit vooral tegen de borst dat het kabinet de regel komend collegejaar al wil invoeren. Dit geldt dus ook voor

studenten die al een studieachterstand hebben opgelopen. Alleen de Haagse Hogeschool heeft op dit moment al tweeduizend langstudeerders. Hoe de voorgenomen maatregelen de situatie van de school zullen beïnvloeden, is volgens een woordvoerder van de Haagse Hogeschool nog volstrekt onvoorspelbaar. De school heeft de actievoerders geen ‘collegevrij’ gegeven, zoals veel onderwijsinstellingen wel hebben gedaan.

Tentamens “Het beleid van De Haagse Hogeschool is gericht op het geven van onderwijs, boven andere activiteiten. In de huidige situatie zien wij geen reden om van dit beleid af te wijken en de diverse colleges, tentamens en andere onderwijsactiviteiten te verschuiven of op te schorten. Wij laten het aan de pro-

fessionaliteit van de student zelf om verstandige keuzes te maken”, is hun reactie. Veel van de studenten van de Haagsche Studenten Vereeniging kunnen hierdoor niet aanwezig zijn bij de manifestatie op het Malieveld. “Veel hebben dan tentamens, dat is toch lastiger om te missen dan een college”, vindt Geert van Rijn, ‘Assessor Secundus Senatus’ van de vereniging. Van Rijn vreest dat dadelijk doorstuderen moeilijker wordt. “Als je straks geld gaat kosten omdat je dus langer doet om je opleiding af te ronden, is een universiteit er vast niet blij mee als een HBO-student door wil gaan voor een master”. De manifestatie voor studenten begint om 13.00 uur op het Malieveld. Voorafgaand houden de rectoren van de Nederlandse universiteiten een Bijzondere Academische Zitting.


2>

Vrijdag 21 januari 2011

varia

afvallen

De strijd tegen de kilo's 3

Martelwerktuigen, zalmrolletjes en Turks brood Iedereen die het horen wil, laat ik vol trots weten dat ik na afloop van de avondtraining weerstand heb weten te bieden aan een gevuld zalmrolletje. Dave van Leeuwen, die niet alleen als personal trainer voor Get Fit Stay Fit actief is, maar ook adviezen geeft voor dieetmogelijkheden, wil meteen weten wat er in die vulling zit. “Philadelphia Cream Cheese, slagroom, verse bieslook, diverse tuinkruiden en Marsala”, smul ik. “Oh ja, en ik gebruik bij voorkeur wilde zalm. Die is helemaal niet vet, want die zalm heeft echt moeten zwemmen en is dus hartstikke slank”, voeg ik eraan toe. “Klinkt lekker”, zegt de assistente achter de balie van de grote sportschool aan de Oostduinlaan. Ik vertel Dave niet meteen dat ik ze een dag later alsnog soldaat heb gemaakt. Eerst maar eens even kijken wat voor vlees we met hem in de kuip hebben. Dave stond al op mijn programma, want er moet niet alleen iets aan mijn spieren en conditie worden gedaan, maar ook aan mijn eetgedrag. Bovendien wil Tjeerd me met een streng eiwitdieet snel wat kilo’s laten afvallen, zodat ik ook tot meer oefeningen in staat ben. Nu worden mijn gewrichten bij bepaalde trainingen te zwaar belast. Dus staat er een ochtend Dave op het rooster, wat extra goed uitkomt omdat Tjeerd naast zijn vrouw Saskia in de kraamkliniek zit (een gezonde zoon luisterend naar de naam Tycho). “Oh ja”, zegt Dave met een onschuldige glimlach: “Ik moest van Tjeerd vragen of je je huiswerk hebt gedaan?”. Plotseling begint het hele geheim van de personal trainer zich voor me te ontvouwen. Het is een combinatie van begrip, genegenheid, onontkoombare controle en schuldgevoel. ‘God ziet alles’, schiet er een oude mop door me heen over een pastor bij wie alle appels uit de boom waren gepikt. ‘Maar hij verraadt ons niet’, krijsten Sam en Moos bulderend van de lach. Eigenlijk word ik geacht deze zaterdagochtend in de fitnesszaal in het Benoordenhout op eigen gelegenheid te trainen. Maar Dave gaat alle denkbare martelwerktuigen met me langs om de werking uit te leggen. Dit is voor de rug, die voor de training van de bovenbenen, dit voor de armspieren. Volgende keer zal ik een blad met oefeningen speciaal voor mij aantreffen in de hangmap onder de letter V. Die kan ik dan zelfstandig doen. Onderwijl zie ik links en rechts in de zaal bekenden van me zich in het zweet werken: een buurvrouw iets verderop uit mijn straat, een winkelier uit de Van Hoytemastraat, een ex-ambtenaar met wie ik ooit nog in Japan ben geweest. En collega Mayka, die zojuist een groeps-

biliseren? “Mis”, helpt Dave van Leeuwen me uit de droom. “Dertien procent heeft ernstig overgewicht. De helft van de Haagse bevolking is te zwaar!” Onder de Turkse en Marokkaanse Hagenaars zijn die cijfers trouwens veel en veel hoger, waarbij de Turken echt de kroon spannen. “Die eten bij elke maaltijd ook nog brood, dat is bij hen de gewoonte. Dan krijg je echt veel binnen elke keer”, verklaart Dave. Turks brood kan ook ontzettend lekker zijn, bedenk ik.

Martelwerktuig om de buikspieren te trainen. >Foto: C&R

les elders in het complex achter haar kiezen heeft, komt nog even leedvermaken terwijl ik op de fiets puf. Voornemens Het lijkt waarachtig wel of iedereen met fitness bezig is. Is het de tijd van het jaar, vanwege de goede voornemens? Sportscholen hebben het altijd in januari het drukst. Of hangt er echt iets in de lucht? Zijn we ons ineens collectief bewust geworden dat het qua overgewicht hier in rap tempo dezelfde kant opgaat als in Amerika? Hoe dan ook, in enkele dagen tijd krijg ik een speciale folder van de Makro met een scala aan goedkope fitnessapparatuur op de deurmat en breek ik op straat mijn nek over de driehoeksborden met reclame voor fitness. Op televisie gaat het over te dikke kinderen, NRC next heeft een one-day-only-aanbieding voor een roeimachine en tot overmaat van ramp stuit ik ook nog op een

campagne ‘Vanaf deze maandag is elke maandag Weight Care Maandag. Dan blijf je voortaan op gewicht’. Wat is er aan de hand? Goed, ik heb een kleine veertig kilo overgewicht, maar onlangs hoorde ik toch uit de mond van twee GGD-dames dat dertien procent van de Haagse bevolking overgewicht heeft. Dat is een aardig cijfer, maar toch ook weer niet zo veel om alles te mo-

Het lijkt waarachtig wel of iedereen met fitness bezig is. Is het de tijd van het jaar, vanwege de goede voornemens?

Eetgedrag Na deze training moet ik met Dave aan tafel om mijn eetgedrag in kaart te brengen. Nou, ga daar maar aan staan. Volgens mij gelooft onze vriend zijn oren niet, maar hij houdt zich goed. Oude kaas, winegums, drop, speculaas, bitterballen, Sachertaart van de Wiener, gastronomische vier-, vijfgangenmenu’s, chocoladetruffels, paprikachips, borrelnootjes, leverworst; alles wat langs komt schuift naar binnen. Net als tot voor kort bij tv-kok Herman den Blijker. Wat mijn doel is, wil Dave horen. Ja, afvallen natuurlijk. Ik kom hier niet voor het plezier van de sporttraining zelf. Als ze morgen iets uitvinden, waardoor ik in één dag een Godenlijf heb, mogen Tjeerd en Dave wat mij betreft meteen samen de WW in. Hoeveel ik wil afvallen? “Tien kilo op korte termijn en dertig kilo in een jaar tijd”, hoor ik mezelf zeggen. “Dat is te doen”, knikt Dave. Aan zijn gezicht kan ik zien dat het hard werken wordt. “Als je nu eens drie dagen lang noteert wat je allemaal op een dag eet en drinkt, met de tijden erbij. Dan kan ik daarna bekijken wat het beste is om een dieet voor je samen te stellen dat je ook daadwerkelijk kunt volhouden”. Ik mag die jongen nu al. Tjeerd heeft hem op zijn hart gedrukt streng voor me te zijn, omdat ik een meester ben in uitvluchten vinden. Maar Dave en ik begrijpen elkaar. “Misschien kun je zelfs nog wel zo nu en dan een zalmrolletje nemen”, hoor ik hem zeggen. Huh, ben ik wel helemaal helder? “Met een wat aangepaste vulling”, volgt de domper. Thuis doe ik verslag van dit alles. Mijn vrouw houdt bij de koffie een chocoladekoekje omhoog. “Bied je weerstand of wil je er ook eentje?”, vraagt ze. Met mijn mond nog half vol zeg ik: “Ik dacht dat je ging vragen of ik er nog eentje wilde?” Coos Versteeg Dit is aflevering drie in een wekelijkse serie over afvallen met behulp van een personal trainer. Inleidende artikelen verschenen op 17, 24 en 31 december 2010 in Den Haag Centraal. Alle eerdere teksten zijn terug te lezen op www.denhaagcentraal.net en op www.getfitstayfit.nl

Dave

GET FIT

STAY FIT personal fitness solutions

Afvallen niet ingewikkeld

Veel Nederlanders worden stilletjes elk jaar één kilo zwaarder. Als het goed is, gaan pas na vijf tot tien jaar de alarmbellen rinkelen als je broek of favoriete jurk niet meer past. Negeer je dit door telkens een nieuwe kledingset aan te schaffen, dan heb je kans dat je lichaam signalen afgeeft om je eetpatroon en leefstijl te veranderen. Stel jezelf de volgende vraag: “Heb ik wel eens last van een frequent pijntje of een snelle vermoeidheid?”. Als het besef komt dat er iets moet veranderen, blijf dan rustig en haal eens diep adem… Een eetpatroon ontwikkel je door de jaren heen. Onbewust blijven lekkere gerechten een onderdeel van je eetgewoonte en elimineer je minder smaakvolle producten. Leid je een druk leven, dan is de keuze voor een makkelijk te bereiden maaltijd meestal snel gemaakt. En ben je net als Coos een echte lekkerbek en maak je lange werkdagen, dan ben je inderdaad extra vatbaar voor een ongezond leefpatroon. Maar er is goed nieuws: afvallen hoeft niet ingewikkeld te zijn! Het enige waar je lichaam om vraagt is meer balans en alle ongezonde dingen die je in de jaren hebt ‘geleerd’, kun je ook weer veranderen. Wacht niet op die echt werkende super-afslankpil en start je gezonde metamorfose! Zorg voor steun in je omgeving en vraag begrip van bekenden. Schakel hulp in van deskundigen, zodat je op gezonde wijze stap voor stap fitter wordt. Omdat Coos deze eerste stappen al heeft genomen, is het tijd voor de volgende. Verander de weekendtraditie van het zelfgebakken croissantje in een nieuwe gezonde traditie. Wat te denken van een volkoren broodje met een gekookt eitje en een glas vers geperste sinaasappelsap, met als toetje een romantische strandwandeling? Dave van Leeuwen Personal trainer/voedingsadviseur

verreck

Achter de wolken

Het zijn harde tijden. Het chagrijn heerst. Winter. Koud. Regen. Januari. De puf ontbreekt om hele zinnen te schrijven. Hoog tijd om ons te vermannen. Dat is hard nodig, want we bevinden ons op een dieptepunt. Wetenschappers hebben na langdurig somberheidsonderzoek afgelopen maandag uitgeroepen tot de

treurigste dag van het jaar. De magie van de kerstdagen en het nagenieten van oud en nieuw zijn voorbij. De eerste goede voornemens zijn magistraal gecrasht. Rillend van de kou en de zelfhaat staan voormalige ex-rokers onder het afdakje aan een peuk te trekken. Motregen en natte sneeuw wisselen elkaar af en dan is

het ook nog eens maandag. Afijn, het idee is duidelijk. Hoe blijven wij toch vrolijk? Hoe triggeren wij die ongeneeslijke positivo in onszelf? Door er een spelletje van te maken. Ontken het leed niet, maar plaats er iets moois tegenover. Het is soms lachwekkend, maar het helpt. Of niet. Of wel. Tijd voor voorbeelden. Ik ken een hoofdredacteur die aan de lijn doet. Dat valt hem niet makkelijk. Begrijpelijk. De man protesteert tegen zijn wrede lot. Dat klinkt alsof er een olijke ballon reutelend leegloopt. (Visualiseren van de narigheid is vaak nuttig.) Door deze hongerige persoon mijn, ook door intens lijnen, scherp gesneden lichaam ten voorbeeld te stellen,

beur ik hem graag weer op. Nog even een jaartje doorbeuken en je wordt ook zo! Van deze gedachte word ik zelf in ieder geval al vrolijk. Er is iemand die ontmoedigd raakt door het bericht dat Henk Bres is teruggekeerd op de nachtradio. Zelf vind ik dat prima. Het lijkt mij voor iedereen goed om te weten waar Henk bij nacht en ontij uithangt. En Henk is een gezellige vent, die slapeloze zielen in de nacht weet te troosten. Maar als je er niet tegen kan, koester dan het voordeel van het nadeel. Je hebt er een heel goede reden bij om een keer op tijd naar bed te gaan. Regent het? In Australië regent het harder! Zit je vrouw kwaad te zwij-

gen? Als ze haar mond open doet, wordt het misschien alleen maar erger. Zit je gevangen in de tentakels van het Verkeers Circulatie Plan? Je bent niet de enige! Jaloers op de mensen die op vakantie naar een warm land kunnen? Denk aan degenen die iets in Tunesië hadden geboekt! Achter de wolken schijnt de zon. Zo makkelijk is het. Ik lach alweer. En zit maandag aanstaande op Bonaire.

Marcel Verreck www.marcelverreck.nl


Vrijdag 21 januari 2011

actueel

GroenLinks bezorgd over toekomst bibliotheken GroenLinks heeft van bronnen in het stadhuis vernomen dat verzelfstandiging van de bibliotheken dreigt. Fractievoorzitter Heleen Weening maakt zich zorgen.

Door Elske Koopman

“Ik ben niet tegen verzelfstandiging, maar wel in deze tijd van bezuinigingen”, zegt Weening. De fractievoorzitter van GroenLinks in de Haagse gemeenteraad ziet graag dat de bibliotheek een maatschappelijke functie houdt, hulp biedt aan laaggeletterden en dient als ontmoetingsplek, waar mensen uit hun eenzaamheid worden gehaald. Dat zijn precies de punten die het college ook in de begroting benoemt als taken voor de bibliotheek. “Ik sta open voor een combinatie van functies, bijvoorbeeld een bibliotheek in een verzorgingstehuis of in een brede buurtschool. We moeten de kwali-

teit hoog houden en grip houden op de dienstverlening”, aldus Weening.

Bezuiniging Wethouder Ingrid van Engelshoven (D66) werkt voor de geraamde bezuiniging van ruim € 4 miljoen op de bibliotheken in 2014 aan een nieuw spreidingsplan van wijkfilialen en de koppeling aan brede scholen. Weening: “Die ruim vier miljoen komt neer op een korting van 16 procent en dat vind ik veel en onverantwoord om dat in deze periode bij bibliotheken te doen. ‘We moeten nu eenmaal bezuinigen’ wordt een soort mantra. Je kunt ook andere keuzes maken. Bijvoorbeeld minder nieuwe parkeerplaatsen aanleggen. Of de OZB minder verlagen”, aldus de fractievoorzitter. Zij voegt er aan toe: “Natuurlijk moet je ook bij bibliotheken kijken of het beter kan met minder geld. Ik heb er vertrouwen in dat wethouder Van Engelshoven dat in goed overleg met de

sector doet. Maar kijk vanuit de bibliotheken en torn niet aan de extra activiteiten en toegankelijkheid”. Weening vindt dat het aantal personeelsleden dat moet verdwijnen bij bibliotheken geen harde eis moet zijn. “Spreek een streefcijfer af bij de ambities die je hebt met de bibliotheken. Als blijkt dat je dat niet haalt met zo veel minder mensen, dan moet je een andere afweging maken”.

Filialen “In de begroting staat dat er tot en met 2014 negentien filialen blijven. Maar sindsdien hoor ik andere geluiden. Bij de begrotingsbehandeling zei Van Engelshoven bijvoorbeeld dat ze in ieder geval geen filialen sluit voor de bespreking van haar spreidingsplan in de gemeenteraad. En in het stadhuis zoemt het dat er zeker filialen gaan verdwijnen”, aldus Weening. Op zich heeft ze daar niets tegen, als iedereen maar een bibliotheek met kwaliteit in de buurt

houdt. “Dus meer dan een uitleenbalie. Niet ergens in een hoekje bij een verzorgingstehuis, maar in een vleugel van het gebouw”. Volgens de Vereniging van Openbare bibliotheken hoeft verzelfstandiging geen gevaar voor de kwaliteit te zijn. “Van de 170 bibliotheekorganisaties zijn er nog tien een gemeentelijke dienst, waaronder Den Haag. De andere zijn ondergebracht in stichtingen. Het voordeel is dat die laatste eigen beleid kunnen maken en aan fondsenwerving kunnen doen. Je kunt ook huisvesting dan anders regelen. Het succes hangt vaak af van de inzet van zowel de gemeente als de bibliotheken”, aldus woordvoerster Van Bohemen van de Vereniging van Openbare Bibliotheken. De woordvoerder van Van Engelshoven ontkent dat verzelfstandiging van de bibliotheken in Den Haag aan de orde is. Het plan van aanpak van de wethouder komt nog dit voorjaar naar de raad.

Hertzogstraat in oude glorie hersteld De Hertzogstraat in het Haagse Transvaal is in oude glorie hersteld. De 135 woningen hebben een ingrijpende renovatie gekregen en zijn weer klaar om te worden bewoond. De eerste bewoner nam deze week zijn intrek in ‘De Nieuwe Hertzog’. Dan gaat ook een modelwoning open waarin belangstellenden een kijkje kunnen nemen. Met het renovatieproject heeft de Haagse woningcorporatie Staedion bewust een stuk authentiek Transvaal

behouden. De voormalige (portiek) woningen van de Hertzogstraat waren bijna honderd jaar oud. Er was dan ook een ingrijpende renovatie nodig om tot moderne en comfortabele woningen te komen die voldoen aan de eisen van deze tijd. De gevelwanden werden op hoog niveau gerenoveerd en in de oude stijl hersteld. Achter de oorspronkelijke gevel bevinden zich nu 72 maisonnettes, eengezins- en benedenwoningen.

Milieu Centrum is al bijna vergeten Door Jan van der Ven

Joris Wijsmuller, de fractievoorzitter van de Haagse Stadspartij, zat er woensdagmiddag een beetje beteuterd bij. In het Nutshuis aan de Riviervismarkt werd gesproken over de toekomst van het Haags Milieu Centrum (HMC). Dat wordt met sluiting bedreigd omdat PvdA-wethouder Baldewsingh heeft besloten de subsidiekraan (270.000 euro per jaar) geleidelijk dicht te draaien. Eind 2013 komt er geen druppel meer uit de kraan. Het Haags Milieu Centrum houdt dan noodgedwongen op te bestaan. In plaats daarvan moet er in de visie van de wethouder een klimaatcentrum komen, waar de burger terecht kan met vragen over hoe bij te dragen aan het CO2neutraal maken van Den Haag. De somberheid die afstraalde van het gezicht van de doorgaans gevatte en opgewekte Wijsmuller liet zich woensdag tijdens het debat over de plannen van de wethouder verklaren. In 2008 diende hij een motie in, waarin de gemeente werd opgeroepen een klimaatcentrum op te richten. Tot zijn verbazing werd de motie aangenomen. Met steun van onder meer de PvdA. VVD en CDA stemden gebroederlijk tegen. Toen Wijsmuller vorige zomer het coalitie-akkoord ‘Aan de Slag!’ opensloeg, was hij naar eigen zeggen aanvankelijk aangenaam verrast met de mededeling dat er gewerkt gaat worden aan de komst van een Haags klimaatcentrum. Maar de vreugde van Wijsmuller was

die dag van korte duur, want uit het college-akkoord bleek ook dat het mes gaat in de subsidie voor onder meer het Haags Milieu Centrum. “Ik had spijt van mijn motie toen ik las dat de subsidie voor het Haags Milieu Centrum om die reden wordt stopgezet”, aldus Wijsmuller woensdag tijdens het maandelijkse milieucafé.

Rouw De andere deelnemers aan het debat van woensdagmiddag hebben de rouw om het verlies van het Haags Milieu Centrum al lang verwerkt en zijn al stappen verder. Zij buigen zich vooral over de vraag wat voor karakter het klimaatcentrum straks moet gaan krijgen. Al snel bleek dat zich twee stromingen aftekenen. Om te beginnen zijn er de strenge milieugoeroe’s van het Haags Milieu Centrum. Directeur Frans van der Steen vindt dat vanuit Den Haag het milieu wereldwijd verbeterd moet worden. Er kan volgens hem niet hard genoeg gehamerd worden op de vreselijke effecten van de klimaatverandering en de urgentie daar maatregelen voor te nemen. Kijk maar eens naar wat er momenteel in Australië gebeurt, hield hij zijn gehoor voor. Veel praktischer ingesteld is directeur Robert van Lente van de stichting Klimaatfonds Den Haag. Het Klimaatfonds Den Haag, in 2009 opgericht, is het eerste lokale klimaatfonds in Nederland en wordt gedragen door zowel bedrijfsleven als overheid. Het fonds

propageert vooral lokale projecten en draait zonder subsidie. Het krijgt wel opdrachten van de gemeente Den Haag. Directeur Robert van Lente wil vooral het bedrijfsleven gaan betrekken bij het klimaatcentrum. “Bij de overheid zit geen geld, wel bij het bedrijfsleven. Zeker wanneer je met plannen komt die het bedrijfsleven meerwaarde geven“. Van Lente vindt dat een klimaatcentrum vooral de Haagse burger moet bedienen. Bijvoorbeeld zoals hij deed door het aanbieden van goedkope led-lampen. “Het economisch motief voor de burger is belangrijk“.

Bijval Van Lente vond steun bij Wijsmuller van de Haagse Stadspartij. “We kunnen hier in Den Haag de wereldproblemen niet oplossen. Dus een klimaatcentrum dat de wereld voor de laatste keer waarschuwt, werkt echt niet“. Wijsmuller kreeg op zijn beurt bijval van het PvdAraadslid Bas Sepers. “Bewoners van Den Haag zijn niet geïnteresseerd in begrippen als thermische vertraging. Ze willen concrete antwoorden op concrete vragen. En daar is natuurlijk wel kennis voor nodig. Kennis die thuishoort in een klimaatcentrum“. Sepers kwam met de suggestie op korte termijn een rondetafelconferentie te organiseren over de vraag: voor wie is er straks plaats in het klimaatcentrum? Zodoende hoopt hij het dilemma op te lossen tussen beide stromingen in de milieuwereld. Voor de praktisch ingestelde Robert van Lente hoeft zo’n

conferentie niet. Hij wil eind volgend jaar aan de slag met het klimaatcentrum. Maar dat wil Frans van der Steen van het Haags Milieu Centrum ook.

<3

Hindoeschool wil rapportage stil houden De Vereniging Algemeen Hindoe Onderwijs Nederland heeft een spoedzitting bij de Raad van State aangevraagd om een negatief rapport over haar Haagse school aan het Veluweplein te laten verwijderen van de website van het ministerie van Onderwijs. De zaak wordt deze week behandeld. Het ministerie plaatste het rapport op de website nadat de Haagse rechtbank het beroep tegen de openbaarmaking ongegrond verklaarde. De vereniging is bang voor een slechte naam en mogelijk verlies van leerlingen. Het rapport meldt onder meer dat de vereniging rijksbijdragen voor andere zaken gebruikte dan de bedoeling was. Zo werd leerlingenvervoer ten koste van de rijkssubsidie betaald. Ook werd zonder toestemming van het personeel een ‘vrijwillige’ bijdrage ingehouden van drie procent op hun netto salaris. Dat geld ging naar de stichting Karmavadische Sanatan Dharm Mahasabha Nederland. De voorzitter van die stichting is ook de voorzitter van de vereniging.

Inrit Hubertustunnel klaar De Waalsdorperweg is vanaf de Raamweg ter hoogte van Europol weer bereikbaar. Hierdoor hoeft een deel van dit doorgaand verkeer nu niet meer over de Oostduinlaan, aldus wethouder Smit (Verkeer).” Het autoverkeer kan vanaf zaterdag nagenoeg ongehinderd doorrijden vanaf de Raamweg via de Hubertustunnel naar de Landscheidingsweg, richting N44/Wassenaar of in de richting van Leidschendam/Voorburg en de A4. Vanaf de kruising met de Carel van Bylandtlaan is de route richting Wassenaar via de nieuwe inrit veelal ook sneller dan via de route Koningskade-Zuid-Hollandlaan-Benoordenhoutseweg.

Foto-expositie Meijer verlengd Wegens groot succes is de tentoonstelling ‘Den Haag in 1955-1965 in foto’s van Jacques Meijer’ in het Haags Historisch Museum verlengd. De expositie zal nog tot en met 3 april in het museum te zien zijn. Fotograaf Jacques Meijer (1934) wist het dagelijks leven van de stad Den Haag op treffende wijze vast te leggen. Alle op groot formaat tentoongestelde foto’s van zullen na 3 april worden opgenomen in de collectie van het Haags Historisch Museum.

Ingezonden mededeling

Scylla: een fauteuil die uitstekend past in de traditie van Hollandse nuchterheid en gestileerde vormgeving. Nu zijn er tijdelijk 15 varianten met ieder een eigen ontwerp en smaak, met een levertijd van maar twee weken! op onze website. molenstraat 39

Den Haag tel:070-3605170

www.steitnerenbloos.nl


4>

Vrijdag 21 januari 2011

varia

stadsmens

Bauers Pracht: Winkel van Sinkel anno 2011 Hoe is Bauers Pracht het best omschreven? Misschien wel als een vrolijke Winkel van Sinkel waar alles te koop is. Want je komt ogen te kort in de zaak aan de Brouwersgracht, die een groot en gevarieerd assortiment heeft. Veel van de spullen zijn tweedehands. Niet voor niets propageert eigenaresse Melati Bauer duurzaamheid en hergebruik. “Veel mensen vinden dat iets dat oud is, weg moet, terwijl ik er juist zoveel moois inzie. Oud heeft een geschiedenis”. Nieuw ontbreekt evenmin in haar woon- en cadeauwinkel die zij sinds een jaar runt. “Maar dan wel nieuw met een ziel”, zegt Melati en geeft meteen uitleg. “Als nieuwe spullen kleurrijk, grappig of bijzonder zijn, spreken ze mijn gevoel aan. Soms zijn

‘Ik wilde mijn energie steken in iets waardoor ik me wel gelukkig zou voelen’ nieuwe dingen wel leuk, maar hebben ze nog wat extra’s nodig, zoals deze bollampen”, wijst ze. “Die zijn nieuw, maar om ze aantrekkelijker te maken decoreer ik ze met bloemen. Soms verf ik ze of ik schilder er iets grappigs op”. Het is schuifelen in het winkeltje waar elke plek benut is. Te koop zijn onder meer sieraden, serviezen, religieuze beelden, Boeddha’s, oud Engels porselein, (kinder)boeken, allerlei hebbedingetjes, schilderijtjes (ook van haar hand), kaarsen, oude ansichtkaarten en (beschuit)bussen uit de jaren twintig van de vorige eeuw tot eigentijdse exemplaren. Het is slechts een heel kleine opsomming uit een enorm aanbod. “Je kunt hier heerlijk snuffelen, maar je moet wel de tijd nemen. Mensen komen vaak terug. In één keer heb je niet alles gezien”. De vroege klant heeft deze ochtend in elk geval snel beslist. Zij vertrekt tevreden met een riem, afkomstig uit Zuid-Amerika, die gemaakt is van gerecyclede drinkpakjes. Melati Bauer heeft meer verrassends in huis. “Deze

boa is mijn lieveling”, zegt ze terwijl ze een kronkelig gevalletje op tafel legt. “Een kunstenares heeft de ketting van oude fietsbanden gemaakt. Je zou denken dat die prikt, maar de ketting voelt juist heerlijk op de huid”. Nog zo’n opvallend voorwerp is de ‘gascase’, een koffer waarvoor oude jerrycans zijn hergebruikt. “Het is een trolley; je kunt hem trekken”, demonstreert ze. “De koffer komt van een Duits bedrijf, dat zich hierin heeft gespecialiseerd. Ik heb ze eigenlijk ingekocht voor mannen, maar vrouwen kopen de gascase ook”. Fantasieloos Melati Bauer was lange tijd activiteitenbegeleidster in de gehandicaptenzorg. Zij ergerde zich steeds meer aan het materiaal waarmee ze moest werken. “Het waren vooral plastic spullen die na gebruik werden weggegooid of opgeslagen. Maar na een tijdje wist niemand meer dat ze ergens lagen en werden weer nieuwe plastic dingen gekocht. Dat was zo’n verspilling. Bovendien vond ik de spullen fantasieloos”. Melati besloot met haar cliënten zelf materiaal te gaan maken. “Die waren enthousiast en konden ook zelf ideeën aandragen; ze werden uitgedaagd om erover na te denken. Maar door bezuinigingen werden de mogelijkheden steeds minder. Ik kon mijn werk niet meer goed doen. Toen we verhuisden naar een steunpunt dat we met anderen moesten delen, heb ik ontslag genomen. Ik vond dat ik mijn cliënten te weinig kon bieden”. In 2010 opende ze Bauers Pracht. “Ik wilde mijn energie steken in iets waardoor ik me wel gelukkig zou voelen. Zo is het idee ontstaan voor een winkeltje, met als uitgangspunt zoveel mogelijk hergebruik”. Melati schreef een plan maar kwam niet in aanmerking voor een starterssubsidie. “Ik had het financiële deel niet goed geschreven. Dat is ook zo moeilijk. Ik had dan nog een jaar langer aan het plan moeten werken. Voor mij moest het meteen; ik heb niet zoveel geduld. Bij mijn familie heb ik toen wat geld geleend”. Haar assortiment wisselt wekelijks. “Ik koop elke zondag in. Dat is een hobby van me. Het meeste koop ik op

Melati Bauer: ‘Je kunt hier heerlijk snuffelen’. >Foto: Eveline van Egdom

rommelmarkten in Den Haag en omgeving. Soms ga ik naar België”. Melati Bauer geeft ook workshops, zoals het decoreren van lampen en ‘mailart’. Over dat laatste zegt ze: “Van alle papieren die op je weg komen, kun je prachtige enveloppen maken. Dat gebeurt al wereldwijd. In een tijd van onpersoonlijke e-mails hebben mensen er behoefte aan om een mooie envelop te verzenden of te ontvangen”. Naast de workshops verzorgt ze kinderfeestjes, die € 10,– kosten, waarop ze de jeugd onder meer makeupkastjes leert decoreren. “Het zijn nieuwe blanco kastjes, die de kinderen verven of versieren met bloeme-

Ingezonden mededelingen

5% korting met deze Coupon

OUT OF AUSTRALIA. Schoolstraat 17, Den Haag 070-7533711

tjes, diamantjes en stickers. Het is een groot succes. Ik heb een keer acht kinderen hier gehad, die allemaal iets anders hadden bedacht. Dan zie je hoe verschillend kinderen zijn”. Zelf decoreert Melati klein meubilair en ontwerpt – in overleg – muurschilderingen, door haar ‘muurtattoo’s’ genoemd. “Het zijn altijd afgekaderde schilderingen van maximaal een meter in doorsnee”. Op foto’s is te zien wat zij het afgelopen jaar decoreerde aan klein meubilair. Zo onderging een roodbruin tafeltje een metamorfose. “De opdrachtgever houdt van Delfts blauw. Daarom heb ik uit de poten, waar-

aan het blad bevestigd is, witblauwe druppels laten komen. In de knoesten en gaten zitten die druppels ook. En met een knipoog naar het nostalgische effect heb ik op het blad het overbekende tegeltje met de Delfts blauwe molen geschilderd”.

Joke Korving Bauers Pracht, Brouwersgracht 3 (naast Zwennes), is van dinsdag tot en met vrijdag geopend van 10.00 uur tot 18.00 uur, op zaterdag van 10.00 uur tot 17.00.uur. Informatie: www.mooivanmelati.nl.


Vrijdag 21 januari 2011

<5

actueel

Bouwplannen voor Eurojust vallen verkeerd Door Jan van der Ven

De plannen voor nieuwbouw van de Europese instelling Eurojust aan de Jan Willem Frisolaan leggen de grenzen van wat buurtbewoners in hun achtertuin accepteren op pijnlijke wijze bloot. Er lijkt namelijk een grens te zijn aan het acceptatievermogen van bewoners van het Statenkwartier en de wijk Zorgvliet aan de komst van Europese instellingen. De toenemende zorgen en kritiek van bewoners vonden hun weg naar de gemeenteraad. Vorige week verdedigde D66-wethouder Marjolein de Jong tegenover de gemeenteraad de plannen voor nieuwbouw van deze Europese instelling in de Internationale Zone. Maar tot haar grote schrik vond zij een uiterst kritische gemeenteraad tegenover zich. Geen jubelgeluiden over alweer een Europese instelling, die haar weg vond naar dit deel van Den Haag. De kritiek van de raad concentreerde zich vooral op de keuze voor nieuwbouw in het hoekje tussen de Jan Willem Frisolaan en de Johan de Wittlaan, een rijksbeschermd stadsgezicht. Het beeld dat zich tijdens de vergadering van de commissie opdrong, was dat de gemeente wel erg makkelijk akkoord is gegaan met de eisen die Eurojust stelde. Het betreft vooral de strenge veiligheidseisen die voor dit soort gebouwen gelden. Als gevolg daarvan vielen twee alternatieven (het KPMG-pand en het gebouw van het Joegoslavië-tribunaal) af. Het nabijgelegen KPMG-gebouw bleek daarnaast volgens de wethouder te klein om de 500 medewerkers te huisvesten. En het gebouw waarin nu het Joegoslaviëtribunal is gehuisvest, maakte geen kans omdat niet duidelijk is wanneer het pand beschikbaar komt. Wat de raad ook stak, was dat de wethouder er geen rekening mee houdt dat in Den Haag al veel hoogwaardige kantoren leeg staan, terwijl er volgens de laatste schattingen nog eens één miljoen vierkante meter kantooroppervlak in ontwikkeling is. “In de brief van de wethouder wordt niet ingegaan op de problemen rond de leegstand van kantoren”, stelde het GroenLinks-raadslid Inge Vianen. Volgens haar kan het genoemde pand van de KPMG zonder al teveel problemen aangepast worden aan de veiligheidseisen die worden gesteld. Vanuit de coalitiefractie van de PvdA klonk kritiek op de keuze voor nieuwbouw in de Internationale Zone. Waar-

om niet wat verderop gekeken, vroeg het PvdA-raadslid Bolle zich af? Zij suggereerde dat Eurojust misschien ook ondergebracht kan worden in het straks lege ministerie van Verkeer en Waterstaat aan de Plesmanweg. Maar ook hier lijken de eisen die Eurojust stelt de grenzen te bepalen. Want Eurojust wil vlakbij het in aanbouw zijnde Europol gehuisvest worden. Beide internationale organisaties werken veel samen, waarbij Eurojust zich vooral toelegt op het verbeteren van de samenwerking tussen Europese nationale autoriteiten die zich toeleggen op het bestrijden van grensoverschrijdende en georganiseerde misdaad.

Parkeerplaatsen Coalitiegenoot VVD blijkt eveneens zeer kritisch gestemd. VVD-raadslid Martin Wörsdörfer vroeg om een nader onderzoek naar de afwikkeling van het verkeer en de effecten van de nieuwbouw op het verdwijnen van parkeerplaatsen in de buurt. Ook wilde hij weten hoe de plannen zich verhouden tot het predicaat beschermd stadsgezicht. Hij voegde er aan toe dat zijn fractie moeite heeft met de voorgenomen nieuwbouw en wilde van de wethouder weten of er straks nog een weg terug is, bijvoorbeeld wanneer blijkt dat op vragen van de VVD een negatief antwoord komt. Wijsmuller van de Haagse Stadspartij vond nieuwbouw onverstandig. Hij herinnerde aan de ‘traumatische ervaring’ met de nieuwbouw van Europol. En met hoogbouw in zo’n kwetsbaar stedelijk en tevens groen gebied moet volgens hem prudent worden omgegaan. In de plannen is een hoog bouwdeel van maximaal 50 meter voorzien. Deze bouwhoogte geldt in dit deel van de stad als maximum. Wethouder De Jong blijkt intussen behoorlijk klem te zitten. Aan de ene kant is daar een uiterst kritische gemeenteraad, aan de andere kant is er Eurojust, nu nog gehuisvest op de Binckhorst. “De kans is groot dat ze zeggen: als niet aan onze wensen wordt voldaan, gaan we ergens anders naartoe”, vatte De Jong haar dilemma samen. Daarnaast wil de gemeente Den Haag een betrouwbare partner in onderhandelingen zijn en moeten daarom beloftes nagekomen worden, vindt zij. In een poging de kritiek vanuit de gemeenteraad te pareren, komt de wethouder binnenkort met een brief waarin ze uitlegt waarom de nieuwbouw aan de Jan Willem Frisolaan de enige haalbare optie is. Wordt dus vervolgd.

Kastanje terug bij ‘stamboom’ Drie turven hoog was Henk Schaapman nog maar, toen hij wat kastanjes had geraapt in het Huygenspark. Samen met zijn vader stopte hij ze in de eigen tuin in de grond. En nu, zeven jaar later, zijn daar toch een aantal boompjes uitgegroeid. Hiervan is er één uit zijn tuin gehaald en deze week teruggeplant bij zijn ‘stamboom’ in het Huygenspark. De trotse Henk mocht helpen met het overplanten. “Ik had niet verwacht dat er écht een boom uit zou groeien”, vertelt de nu elfjarige jongen. “Maar ik hoopte het natuurlijk wel”. Hij is dan ook erg trots op zijn eigen kastanje. “Er staan er nog een paar in de tuin, maar deze is het grootst. De wortels begonnen zelfs de schuur omhoog te duwen”. Erg blij was hij dan ook niet toen zijn vader de gemeente belde om te vragen of de kastanje een nieuwe plaats kon krijgen. De gemeente had gelukkig wel een plekje geregeld waar Henk graag komt. De jonge kastanje gaat namelijk het aanzien van het Huygenspark versterken, waar de afgelopen jaren enkele kastanjes zijn gesneuveld als gevolg van de bloedingsziekte. “Ik woon gelukkig vlakbij dus ik kan vaak langskomen om te kijken of alles goed gaat. Bovendien is het erg leuk om in een openbaar park iets te hebben staan wat écht van mij is”. > Foto: Jurriaan Brobbel

Den Haag in top drie goedkope woonsteden Den Haag is de op twee na goedkoopste grote gemeente om in te wonen. Vergeleken met de G4 en de steden in de regio, is Den Haag kampioen lage woonlasten. Dat blijkt uit het jaarlijkse onderzoek van het onderzoekscentrum van de Rijksuniversiteit Groningen, het COELO, naar de hoogte van de lokale lasten in 35 grote gemeenten. Den Haag heeft het afgelopen jaar de woonlasten (de optelsom van onroerendezaakbelasting, de reinigings- en de rioolheffing) bewust niet verhoogd. Dat is tegen de trend onder gemeenten. Over de hele linie zijn de woonlasten met 1,3 pro-

D66 en GroenLinks tegen Reaganplein D66 heeft verbaasd gereageerd op het plan van coalitiepartner VVD om een laan of plein naar de veertigste president van de Verenigde Staten te noemen. Vooral het omstreden buitenlands beleid van Ronald Reagan staat dit in de weg. GroenLinks noemt het een slecht idee. Door Elske Koopman

D66-raadslid Joost Sneller wijst op de steun van de VVD voor de lijn van het Haagse college om ‘geen voortouw in wat voor positiebepaling dan ook’ te nemen, omdat een neutrale houding past bij een internationale stad van vrede en recht. “Ik vermoed dat landen als El Salvador, Guatemala en Nicaragua Reagan geen toonbeeld van neutraliteit vinden”, aldus Sneller. D66 krijgt steun van de oppositie. Raadslid Inge Vianen: “GroenLinks vindt het een slecht idee en zelfs scha-

delijk voor het imago van Den Haag als stad van vrede en recht een straat naar de 40ste president van de VS te vernoemen. Gedurende zijn presidentschap van 1981 tot 1989 zorgde het buitenlandse beleid van de Verenigde Staten voor verschillende schendingen van het internationale recht en direct of indirect ook voor de schending van mensenrechten”. In de reglementen van de commissie die adviseert over de straatnaamgeving staat dat zeker moet zijn dat degene geen ongunstig oorlogsverleden heeft. Bovendien is Reagan nog geen tien jaar dood, een andere regel van de commissie. Carter GroenLinks vindt vernoemen naar ‘echte mensenrechtenverdedigers’ zoals Jimmy Carter, Moeder Teresa of de Dalai Lama logischer. Vianen heeft het college schriftelijke vragen gesteld. Sneller denkt aan grondlegger van de

Europese Unie Jean Monnet en Nobelprijswinnaar Dag Hammerskjöld, maar beiden zijn al vernoemd. “Dat is dan slordig onderzoek van mijn kant, maar het zegt genoeg dat ik ze niet ken. Die mogen best een prominentere plek hebben. Net als Roosevelt die nu een klein plantsoentje heeft”. Andere voorbeelden van Sneller zijn bijvoorbeeld een andere grondlegger van de Europese Unie, Robert Schuman, en een andere voormalige president van de Verenigde Staten, Woodrow Wilson. Sneller hoopt dat de commissie deze argumenten meeweegt. Mocht de commissie toch voor vernoeming van Reagan kiezen, dan zal hij daar negatief op reageren. “Maar volgens mij zit de commissie op dit moment toch niet om nieuwe namen verlegen”, aldus Sneller. Wethouder Sander Dekker (VVD) liet vorige week weten het vernoemen van Reagan een goed voorstel te vinden.

cent gestegen. “Den Haag zet alles op alles om een aantrekkelijke woonstad te zijn”, aldus wethouder Sander Dekker van Financiën. “Lage lasten maken wonen in de groene stad aan zee, met zijn uitstekende voorzieningenniveau, nóg interessanter. Daarom gaan we ook door met verlaging van de ozb op woningen in 2012”. In totaal zal de ozb vergeleken met 2009 tien procent lager uitkomen. Ook de ozb voor bedrijven is

niet gestegen ten opzichte van 2010. De jaarlijkse woonlasten van het gemiddelde Haagse gezin zijn 551 euro. Alleen Alkmaar staat (526 euro) en Tilburg (538 euro) zijn goedkoper. In Rotterdam zijn gezinnen 625 euro per jaar kwijt aan woonlasten, in Amsterdam en Utrecht zijn de kosten respectievelijk 634 en 705 euro. De duurste woonstad uit het onderzoek is Groningen met 731 euro.

Ingezonden mededeling

Exclusieve brilmode

Hoogstraat 37 2513 AP Den Haag T. 070 - 346 16 81 www.hofstede-optiek.nl


6>

Vrijdag 21 januari 2011

interview

Vilan

Profbokser Fred Dillewaard:

‘Zondag is het: hij of ik’

Lief en lelijk

Bij Xenos kocht ik twee soepkommen om groene thee uit te drinken. Ze waren lelijk, ik zag het meteen. Grof van uiterlijk, met daarop fabrieksrozen gedrukt in een verkeerde kleur. Die wilde ik. Eerder die dag was ik in een servieswinkel geweest, waar een klassieke beker minstens dertig euro kost. Op zich zou dat goed besteed zijn, want Frans porselein is een wonder van schoonheid. Misschien, dacht ik, toch twijfelend over de prijs. Maar ik smolt meteen voor de goedbedoelde lelijkheid van de soepkommen die slechts 2,95 euro per stuk kostten. De soepkommen staan op het keukenaanrecht, klaar voor gebruik. Lelijke spullen ontroeren me. Ze zijn het resultaat van een massaproductie die bedoeld is om de ene partij flink geld te laten verdienen door de andere partij te laten kopen. Iets dat ze mooi vinden. Maar mooi voor de massa bestaat niet. Echt mooi is altijd persoonlijk, en hoe mooier, hoe persoonlijker. Massaproductie zit er dan ook altijd falikant naast. Het enige dat zichtbaar is, is de hoop dat heel veel mensen het mooi genoeg zullen vinden om het aan te schaffen. Aan mijn soepkommen is dat goed te zien. Lelijk aan alle kanten en dappere dragers van een groot optimisme. Op dezelfde manier hou ik van ansichten met groeten-uit. Ze zijn altijd hetzelfde. Een kerk, een plein, wat water en vrolijke mensen en dan een fantasieletter die de groeten doet. Straks komen de Valentijnskaarten met voorbedrukte liefdeswensen. Ook aandoenlijk. Er zijn vast eenzame harten die zo’n kaart kopen, hun naam onder die liefdeswens zetten en na verzending hopen dat vervolgens de grote hartstocht opbelt. “Wat heb je dat goed gezegd en zo diep doorvoeld, nu weet ik zeker dat alleen jij de enige ware bent”. Met mensen is het moeilijker. Met honden weer niet. Kort geleden zat er een mopshond bij mij op schoot. Bolle ogen, kromme poo tjes, nogal wat overgewicht. Maar hij zuchtte van geluk toen ik hem optilde en toen hij vervolgens in slaap viel en zacht knorrend begon te dromen, hield ik prompt meer van hem dan ik ooit van een rashond zou kunnen houden. Dat soort honden is vaak zo zelfbewust: “U mag mij pas aaien nadat ik geborsteld ben”. Schoonheid imponeert maar lelijkheid ontwapent. Misschien ben ik er daarom zo gevoelig voor. Het laat zien wat werkelijk telt. Goede bedoelingen en optimisme, het zachte knorren van een hondje op schoot. Morgen eens kijken bij Xenos wat ze nog meer hebben. Vilan van de Loo

Profbokser Fred Dillewaard zit ontspannen op een stoel in de sportschool. Hij is vrolijk. De laatste maanden is alles naar wens gegaan. Hardlopen. Trainen bij Thai Boxing Den Haag, waar hij ook les geeft. De techniek verder aanscherpen. Zijn zwakke kanten verbeteren. “Ik zit nu gewoon goed in elkaar”. Dat zegt de man die zondag 23 januari 2011 in het Rijswijkse Event Plaza zijn honderdste wedstrijd bokst, amateurpartijen en profpartijen bij elkaar opgeteld. Deze honderdste staat de Nederlandse cruiserweight titel op het spel.

Door Vilan van de Loo De tegenstander is de huidige titelhouder Mettin Huizer. “Een aardige gozer”, vindt Fred. Voor hem geen psychologische oorlogvoering waarin de andere bokser met de grond gelijk gemaakt moet worden. Voor zoiets is Fred te nuchter. Te Hollands ook. Laten ze in Amerika maar dat soort kapsones hebben, hij trekt zijn eigen plan. Want hij weet hoe het gaat. Straks stapt hij de ring in aan de ene kant, Mettin Huizer komt van de andere kant. Hij heeft hard getraind, Mettin Huizer ook. Fred is 42 jaar met 11 profwedstrijden op zijn naam waarvan hij er zes won en vijf door knock out. Mettin is 41; hij besliste van zijn 17 wedstrijden er 13 in zijn voordeel, waarvan 10 op knock out. Ze zijn aan elkaar gewaagd, dus het hangt aan een zijden draadje wie er wint. Als de bel voor de eerste ronde klinkt en Mettin en hij naar elkaar toelopen, dan komt het erop aan. Man tegen man. Ieder voor zich. “Conditioneel sta ik er goed voor. Vergeleken met vorig jaar ben ik beweeglijker”, zegt Fred Dillewaard. Hij denkt aan de wedstrijd in Gent, waar tegen Ismail Abdoul bokste om de BeNeLux-titel. In de tweede ronde verloor hij doordat de scheidsrechter de wedstrijd stopte: technisch knock out. “Mijn ogen zaten dicht, ik zag niks meer”. De aanstaande strijd om de Nederlandse titel gaat over tien rondes van drie minuten. Tien rondes waarin er iemand tegenover je staat en je aankijkt, hopend op een kans om je knock-out te slaan. Natuurlijk moet een bokser conditie hebben. Beweeglijk zijn. Maar waar het daarna vooral op aan komt, is de mentale kracht. Dat zit in het boksershart, dat in de wedstrijdring gaat kloppen. Het kan in de eerste ronde beslist zijn. Of pas in de tiende. Wat er deze keer ook gaat gebeuren, na lange maanden van eenzame trainingsarbeid is Fred er klaar voor. Hij is één van de wei-

nige profboksers die Den Haag kent. Bij de Haagse Directe trainen Richel Hersisia en sinds kort René Prins, waarmee de bekendste drie uit de stad genoemd zijn. Het boksen leeft op in Nederland, maar vooralsnog zijn er relatief weinig profboksers. Dat is een kip-ei verhaal. Waren er meer wedstrijden, dan namen meer boksers de stap van amateur naar prof. Nu zijn er weinig wedstrijden. Dus blijven er meer boksers amateur. Aan de inzet van de boksers ligt het niet. Boksen is een sport die een levensstijl afdwingt, met dagelijkse discipline, meer dan andere sporten dat doen. Je speelt hockey, maar boksen, dat speel je niet. Dat ben je, bokser. Dus terwijl Nederland zich gezellig door de decemberweken heen tafelde, was Fred Dillewaard aan het werk. “Om de dag zo’n vijf kilometertjes hardlopen. Dan kwam ik hier op de sportschool aan, ging ik meteen op de pads met Jerry Jokhoe of Marvin Alexander en dan had ik mijn ochtendtraining gehad. ’s Avonds

‘Ik ging met mijn voetbaltas stiekem naar de boksschool. Ze lazen in de krant dat ik een wedstrijd had gebokst. Vanaf die tijd is mijn vader vrijwel altijd meegegaan’

deed ik de tweede ronde, alleen op de pads dan. Sparren? Dat hoeft voor mij niet zo. Daar heb ik het nooit op gehad. Sommige boksers hebben dat nodig voor hun ritme. Als ik een tik krijg, dan komt mijn ritme vanzelf wel”. Evenmin ziet hij iets in het astronautendieet dat andere sporters aanhouden. “Ik let een beetje op wat ik eet. Veel pasta’s, dat wel. Zeker naar mijn wedstrijd toe, want die energie heb je nodig. Dat zit ook in je eten. Als ik trek in iets heb, dan eet ik dat gewoon. Daar kijk ik niet zo naar om. Ik weeg nu zo’n 85 kilo. Mijn vetpercentage? Vier procent. Misschien vijf ”. Hij vertelt er ontspannen over. Of het allemaal vanzelf gaat. Zo ziet zelfvertrouwen er dus uit. Kinderen De dagen van Fred Dillewaard zijn zeker in deze weken razendsnel om. Hij is niet alleen wedstrijdbokser in training, maar hij geeft bokslessen bij Thai Boxing Den Haag, hij werkt in de naschoolse opvang, hij staat portier en daarbij is hij ook nog echtgenoot en vader van twee kinderen. Alles wat kan wijken voor de wedstrijdtraining, moet nu wijken. Thuis krijgt wel de ruimte, maar voor zichzelf heeft Fred er toch last van. Zo nog tien jaar doorgaan kan hij niet, maar definitief afscheid nemen van de ring wil hij niet. Met zijn 42 jaar is hij voor een bokser aan de oude kant, dus zolang hij nog kan boksen.... aan de andere kant, de kinderen zijn maar één keer kind. Hoe dat verder moet, is moeilijk. “Ik bekijk het per wedstrijd” en daarmee is er nog niets besloten. In dezelfde adem zegt hij: “Ik wil toch ook bij mijn kinderen zijn”. Hij weet honderd procent zeker dat hij de Nederlandse titel wil. En ook dat het hem niet lekker zit dat hij de vorige keer de BeNeLux-titel verloor. Ja, je moet tegen je verlies kunnen. Kan hij ook, in principe. Maar daarom wil hij nog wel winnen. “Zolang het goed gaat, gaat het goed”. Eerst deze wedstrijd. En weer is zijn blik op dat

‘Ik ben een dieseltje, als ik eenmaal op gang kom, dan blijf ik gewoon doorgaan’

ene gericht. Veel meer bestaat er even niet. De wedstrijdring wacht hem op. Dat voelt hij, elk uur van de dag. Ome Harry Fred was een jongetje van elf jaar toen hij met trainen begon. Bij de boksschool van ‘ome Harry’ vond hij onderdak. Die boksschool aan de Haagse Brouwersgracht is na het overlijden van Harry Houwaart overgenomen door zijn dochter Käthy. Bij Houwaart ging de kleine Fred voor het eerst wedstrijden boksen, zonder dat zijn ouders het wisten. Fred: “Ik ging met mijn voetbaltas stiekem naar de boksschool. Ze lazen in de krant dat ik een wedstrijd had gebokst. Vanaf die tijd is mijn vader vrijwel altijd meegegaan. Mijn moeder houdt er niet zo van om het te zien”. Aan de amateurtijd bij Houwaart bewaart Fred mooie herinneringen. Niet dat het leven altijd rozegeur en maneschijn was, maar wat goed is geweest, dat houdt hij graag vast. Hij vertelt over zijn wedstrijden in de jaren 80 tegen de latere wereldkampioen Raymond Joval. Tegen Joval bokste hij vijf keer. Drie keer verloren, twee keer ‘echt niet’. Hij vertelt: “Die wedstrijden waren in het Zonnehuis in Amsterdam. Ik ben natuurlijk een blanke jongen en als ik daar kwam om te boksen, zaten er weinig blanken in het publiek. Iedereen was op de hand van Raymond en dat boeroepen en dat negatief doen, richtte zich tegen mij. De eerste keer heeft dat twee minuten geduurd, denk ik. Toen werden ze muisstil want ze zagen dat die blanke jongen toch wat kon. De partij hing er gewoon om, zeg maar. Dat was leuk.” Na zo’n dertien, veertien jaar hield Fred het amateurboksen voor gezien. Een bestaan als profbokser trok hem aan, of beter gezegd: de stijl van het profboksen. Een profwedstrijd telt meer rondes en eist een andere strategie van de bokser: “Bij de amateurs moet je drie rondes van drie minuten, dat is op zich lang, hoor. Maar als prof heb je wat meer tijd, weet je


Vrijdag 21 januari 2011

interview

<7

lopen goed, er zijn nog enkele kaarten te koop maar niet veel. TV West zal Fred de hele dag volgen en overal zijn waar hij is. Een kickboksgala is het, met één profbokspartij. Het is een ongewone combinatie, twee soorten vechtsport op hetzelfde gala. De oorzaak ligt voor de hand: de organisatie berust bij Thai Boxing Den Haag, Freds sportschool. Het grootste gedeelte van de wedstrijdposter is gevuld met thai- en kickboksers, met als hoofdpartij een Europees titelgevecht tussen Nathan van ’t Hof en Hakan Aksoy. Toch wordt er veel publiek verwacht voor die ene bokswedstrijd, want er zijn weinig kansen in Nederland om profboksers op dat niveau in actie te zien. Fred zal pas op het laatste moment besluiten hoe hij Mettin Huizer aanpakt. “Het hangt er ook een beetje van af wat hij doet. Ik ken hem wel, hij kan niet goed tegen druk. En ik ben een dieseltje, als ik eenmaal op gang kom, dan blijf ik gewoon doorgaan. Als ik echt mijn tempo erin ga zetten, dan draai ik op mijn gemakje door. De vorige keer dachten ze dat ik meteen zwaar in de aanval zou gaan, maar toen ik in de ring stond dacht ik, nou, dat doe ik even niet. Ik kijk het liever even aan. Wat gaat hij doen. Blijft hij afwachtend, valt hij aan. Dan kom ik er gauw genoeg in”. Over verliezen praat hij liever niet, van opschepperij over winnen houdt hij niet. Zijn tegenstander traint er net zo hard voor, weet Fred. “Ik ga het heus niet gemakkelijk krijgen”. Maar toch, staan de champagneflessen klaar? Fred: “Ik drink al vijf jaar niks meer. Daar heb ik niet zo’n behoefte aan. Als ik win, dan wil ik wel ’s avonds op stap met het clubje”. En dan even rustig en duidelijk: “Mettin weet dat hij het lastig gaat krijgen. Als ik de ring in ga, dan wil ik winnen. Dat heb ik met alles. Zit ik te klaverjassen, dan wil ik ook winnen. Ik speel niet om te verliezen. Nooit. Zondag is het hij of ik”.

>Foto: Wouter de Wit

wel, om iemand leuk aan te pakken. Dat lag meer in mijn lijn. Het is meer bekeken boksen. Ik wilde ook kijken hoever ik ermee kon komen.” De eerste wedstrijd in 1993 tegen Dirk Wallyn verloor hij, maar daarna volgde een reeks klinkende overwinningen. Twee jaar later, na een verloren wedstrijd tegen Nordin Ben Saleh, gooide hij de handdoek in de ring. “Vanwege het nachtleven”, zegt Fred kort. Dan legt hij uit: “Dat is helemaal niks waard. Overdag lig je te slapen en dan train je niet. Daar heb ik spijt

van, maar ja, dat is achterafgelul. Ik had vanaf mijn elfde jaar elke dag getraind en toen had ik er ineens zo genoeg van, dat ik een hele tijd geen handschoen meer heb aangeraakt”. Die periode ligt ver achter hem. “Ik heb te lang gespeeld met mijn tijd”, weet hij. Waarmee hij bedoelt: dat nooit meer. Zijn tijd is kostbaarder geworden. Fred maakte in 2008 zijn comeback als profbokser met een wedstrijd tegen Radu Darie, die hij won. Eind 2009 was er de wedstrijd om de Be-

NeLuxtitel, die hij zoals gezegd verloor. Zondag komt de wedstrijd om de nationale titel in zijn gewichtsklasse. Een nieuwe kans. Maar dat nachtleven, lokt dat echt niet? “Dat kan niet eens, want ik geef hier training, ik werk in de naschoolse opvang, dat is echt geweest”. Dat hij bokslessen geeft op Thai Boxing Den Haag, heeft andersom ook goed uitgepakt. Toen hij aan zijn wedstrijdtraining wat kickbokselementen toevoegde, ontdekte Fred hoe hij dat ene zwakke punt van hem kon verbeteren: zijn

klapvoet. Een te korte spier, die bewegen moeilijk kon maken. Dat moet je niet hebben in een wedstrijdring. “Sinds ik hier aan het trappen ben, gaat het gemakkelijker. Want als je moet trappen, komt dat vanuit je heupen. Die gooi je los. Sinds die tijd gaat het veel beter”. Dat bedoelde hij dus met: “Ik ben beweeglijker”. Winnen De komende zondag zit het Event Plaza in Rijswijk bomvol. De VIP-tafels van het ‘Muay Thai Mania’-gala

‘Ik drink al vijf jaar niks meer. Daar heb ik niet zo’n behoefte aan. Als ik win, dan wil ik wel ’s avonds op stap met het clubje’


8>

Vrijdag 21 januari 2011

varia

terugblik

foto’s uit het haags gemeentearchief

Markt bij het Schelpengat Bij het veilinghuis Van Stockum dook onlangs een sterk verbleekte foto op van de markt aan de Neptunusstraat. De inmiddels bij het Haags Gemeentearchief berustende foto is blijkens het opschrift gemaakt op 13 juni 1967, de eerste marktdag. U ziet hier een versie waarbij de kleuren met Photoshop wat zijn opgehaald. In het voorjaar van 1967 stemde de Haagse gemeenteraad in met de komst van twee nieuwe markten naast de tot dan toe enige algemene warenmarkt aan de Herman Costerstraat. De Stichting Levi Lassen kreeg toestemming op de hoek van Gedempte Gracht en Spui een markt in te richten, de latere Markthof. Op openbaar terrein, in de Neptunusstraat, kwam een wijkmarkt voor Scheveningen. Het Kanaal

‘Dat de kraampjes gekleurde zeilen krijgen, is al heel wat’

Ingezonden mededeling

liep toen nog tot aan de Badhuiskade en kende bij de Neptunusstraat een zijtak, ook wel het Schelpengat genaamd. De voormalige loswal van het Schelpengat vormde het decor voor de markt die elke dinsdag van 8.00–13.00 uur plaatsvond, en van 1 april tot half september ook op donderdagmorgen. Een journalist van Het Vrije Volk sprak onder de schuilnaam ‘Zomerzoeker’ de hoop uit dat de Dienst Haven- en Marktwezen de kans zou grijpen van de markt een toeristische attractie te maken: ‘Dat de kraampjes gekleurde zeilen krijgen, is in ieder geval al heel wat’. De markt was op deze plaats geen lang leven beschoren. In 1969 gooide de aanleg van een persleiding roet in het eten. Op voorstel van de marktkooplieden wees de gemeente een parkeerterrein aan de Berkenbosch Blokstraat bij het Circustheater als nieuwe locatie aan. Dit parkeerterrein was volgens het gemeentebestuur zelfs op de drukste zomerdagen nog maar matig bezet. ’s Avonds werd het intensiever gebruikt, maar

>Foto: ir. Van der Veen

dat was geen probleem omdat er alleen overdag markt was. In september 1969 verhuisde de markt naar de nieuwe plaats. Bij de Neptunusstraat bleef het niet bij de aanleg van een persleiding. Het Schelpengat werd gedempt, evenals het aangrenzende deel van het Kanaal, tussen de Vijzelstraat en de Badhuiskade. Zo kwam er ruimte voor het zwembad De Blinkerd, het bejaardencentrum De Thuishaven, een kinderboerderij, schooltuintjes en een speelplaats. Als uitvloeisel van het bestemmingsplan

Scheveningen-badplaats van 1975, was in 1979 de Berkenbosch Blokstraat aan de beurt voor een herinrichting. De markt kon niet meer ingepast worden. Vanaf 29 november 1979 stonden de kraampjes bij wijze van proef in de Stevinstraat, tussen de Badhuisweg en de Gentsestraat. Tijdens de markt werd dit straatdeel afgesloten voor verkeer; de kraampjes stonden aan weerszijden van de rijweg. Sommige winkeliers hadden liever een indeling gezien waarbij het marktpubliek ook langs hun

winkels liep en de bouwer van het appartementencomplex op de hoek Stevinstraat-Badhuisweg verwachtte logistieke problemen, maar hun bezwaren werden ongegrond verklaard en de markt bleef in de Stevinstraat. De nieuwe plek voor de markt bleek een goede keuze en leidde tot een hoger bezoekersaantal. Tegenwoordig is donderdag de vaste marktdag. Wim de Koning Gans www.gemeentearchief.denhaag.nl


Vrijdag 21 januari 2011

actueel

<9

Quo Vadis Wassenaar?

Aanhoudend gekissebis in Wassenaarse gemeenteraad Door Jan van der Ven

In maart 2006 ging er een schok door de liberale gelederen in Wassenaar. De nieuwe partij Wat Wassenaar Wil (WWW), een boze afsplitsing van de VVD, kwam tijdens de raadsverkiezingen in één klap met zes zetels in de gemeenteraad. Uiteindelijk kwam de VVD hierdoor voor het eerst sinds mensenheugenis in de oppositie terecht. De onstuimige komst van de nieuwe partij legde de zwakte van het stadsbestuur bloot. Daaraan is weinig veranderd, zo bleek deze week. Een onderzoeksrapport stelt dat de bestuurskracht van de gemeente Wassenaar op dit moment matig is. Het voormalig PvdA-raadslid Henk Goulooze kijkt niet erg verbaasd op van de conclusie die de onderzoekers van het bureau Partners+Pröpper trokken. De speurtocht naar wat er allemaal mis is op bestuurlijk gebied in Wassenaar, kwam niet als een verrassing. Het onderzoek was namelijk afgesproken in het coalitie-akkoord dat vorig jaar leidde tot de terugkeer van de VVD in het college van b.en w. (twee wethouders van de VVD, één van het CDA en een D66’er). Goulooze zat jarenlang voor de PvdA in de raad en deed mee aan het onderzoek. Wat hem vooral opvalt in het rapport ‘Quo Vadis’ is dat scherpe conclusies worden getrokken over de bestuurskracht van Wassenaar, de natuurlijke thuishaven voor de VVD. “Er staat dat wanneer er niets verandert, dit onherroepelijk leidt tot een achteruitgang van de bestuurskracht van Wassenaar. Die waarschuwing is niet mis te verstaan”. Ter herinnering wordt gerefereerd aan betere tijden, voordat de partij WWW doorbrak. In Quo Vadis staat het als volgt beschreven: “Tot een aantal jaren geleden werden bijeenkomsten georganiseerd tussen de fractievoorzitters en het college; afspraak was dit twee keer per jaar te doen. Sinds 2006, met de komst van de voorlaatste burgemeester en de komst van een lokale partij waardoor de politie-

ke machtsverhoudingen veranderden, is dit niet meer gebeurd”. Hierbij wordt gerefereerd aan oud-burgemeester Van den Muijsenberg (VVD) en de komst van de politieke partij WWW. Menige bestuurder heeft afgelopen jaren zijn tanden stukgebeten op het besturen van de gemeente Wassenaar. Zo was er burgemeester Van den Muijsenberg. Deze liberaal werd keer op keer dwars gezeten door de fractie van zijn eigen partij, de VVD. Hij en de fractievoorzitter van de VVD konden niet door één deur. In de herfst van 2006 legde Van den Muijsenberg het hoofd in de schoot en vertrok met stille trom uit Wassenaar. Luigi van Leeuwen, oud-burgemeester van Zoetermeer, mocht vervolgens de brokstukken oprapen. In 2007 bleken onder de zeventien kandidaten voor het burgemeesterschap van Wassenaar liefst dertien VVD’ers te zitten. Maar als gevolg van de machtsstrijd tussen de VVD en WWW ging de hoofdprijs naar het voormalig D66-kamerlid Hoekema die nog steeds burgemeester van Wassenaar is. Van Leeuwen zei hierover dat de aanstelling van een D66’er ‘de laatste slok is van de gifbeker die de VVD moest leegdrinken’. Details Goulooze ziet een verschil tussen de politieke werkelijkheid in zijn gemeente en de wenselijkheid zoals die wordt geschetst in Quo Vadis. Terwijl in het rapport staat dat de politiek vooral op hoofdlijnen moet aansturen, wordt in de dagelijkse praktijk vooral bij details stilgestaan. “Raadsleden tekenen onder druk van de WWW zelfs mee met verkeersplannen”, weet een verbijsterde Goulooze. Hij voegt er aan toe: “De onderlinge verhoudingen in de raad zijn nog steeds overdreven scherp, er wordt veel gekissebist terwijl in Quo Vadis staat dat er juist behoefte is aan de grote politieke lijn en kwalitatief goed bestuur”. Wat is er vooral mis op bestuurlijk gebied in Wassenaar? Het gaat vaak mis in de verhouding tussen het college en de gemeen-

teraad. Het college wordt geacht de raad te voeden met zinnige informatie en doordachte voorstellen waaruit vervolgens de raad zinnige keuzes en afgewogen besluiten kan maken. Dat gebeurt echter niet vaak, wat vooral te maken heeft met de kwaliteit van de voorstellen van het college die soms verdeeldheid uitstralen. “En dus kan de raad geen afgewogen keuzes maken”, concludeert Goulooze. En als die wel worden gemaakt, dan kan het gebeuren dat het college dat gewoon negeert. De onderlinge rol- en taakverdeling tussen college en raad kan worden versterkt door te stimuleren dat de raad, de fracties en het college met elkaar goede afspraken maken over wie op welk moment aan zet is, zo wordt aanbevolen. “Dit kan bijvoorbeeld door een helder onderscheid naar politieke sturing (de raad als opdrachtgever) en uitvoerder (het college als opdrachtnemer)”, aldus Quo Vadis. Het raadswerk moet daarnaast professioneler worden aangepakt, stellen de onderzoekers. Goulooze merkt in dit verband op dat de politieke partijen zich dit moeten aantrekken door bij de kandidaatstelling te kiezen voor meer kwaliteit. Wat betreft het ambtelijk apparaat wordt in Quo Vadis gesteld dat het kwetsbaar is geworden. Goulooze licht toe: “Wassenaar heeft in vergelijking met andere gemeenten geen klein ambtelijk apparaat. Maar toch is het kwetsbaar, want op hoofdthema’s zitten onvoldoende ambtenaren. Met als gevolg dat wanneer er een ambtenaar op zo’n afdeling ziek is, het hele onderwerp stil komt te liggen”. Waar moet de oplossing van komen? In Quo Vadis worden erg veel woorden gebruikt om te zeggen dat de bestaande samenwerking met Voorschoten verder moet worden uitgebreid: een fusie wordt niet uitgesloten. Maar er zijn nog meer opties, zoals samenwerking met Leidschendam-Voorburg. Want, zo blijkt, de schaal van het ambtelijk apparaat van de gemeente Wassenaar is eigenlijk te klein voor de vraagstukken van deze tijd. Los van de onderlinge politieke ruzies.

Wethouder Dekker (links) wordt rondgeleid door Harry Wientjens.>Foto: PR

‘Nieuwe stap in bancaire dienstverlening’

Rabo opent virtueel kantoor Hagenaars hoeven hun deur niet meer uit om face to face in gesprek te gaan met een financieel adviseur. Rabobank Den Haag opende deze week namelijk een virtueel kantoor waar klanten met behulp van hun webcam en videochat hun bankzaken kunnen regelen. “Gewoon thuis met een adviseur in gesprek alsof ze bij elkaar aan tafel zitten”, aldus Harry Wientjens, directeur Marketing bij de bank. “Naast bankproducten krijgen we vragen over informatie die de klant niet zo snel op de site kan vinden. Via een geopende splitscreen toont de adviseur waar de informatie staat”. De Haagse bank volgt de trend die in het Oosten van het land ontstond. “Adviseurs konden daar hun grote klantenbestand, verspreid over allerlei dorpen, niet allemaal meer persoonlijk te woord staan. Virtueel communiceren bood de oplossing”, aldus Wientjens. Al snel kopieerden steden als Rotterdam en Am-

sterdam de succesformule. Landelijk is de Rabobank de eerste die deze vorm van dienstverlening biedt. In Den Haag kruipen vooralsnog zes adviseurs voor de camera. Maar dat kunnen er volgens Wientjes snel meer worden als de campagne, die nu door heel Den Haag en omstreken van start is gegaan, aanslaat. In totaal hebben zestig personen een opleiding gevolgd. Na de particuliere markt is het bedrijfsleven aan de beurt. Naar verwachting zullen ondernemers aan het eind van 2011 van de face-to-face service gebruik kunnen maken. Ga voor internet communiceren met de Rabobank naar www. rabobank.nl/denhaag en klik links in de navigatie op Virtueel Kantoor. Zorg wel dat de camera al aanstaat, anders kun je niet live chatten met de adviseur van de Rabobank. Het virtuele kantoor is bereikbaar op maandag t/m donderdag van 08.00 tot 20.00 uur en op vrijdag van 08.00 tot 18.00 uur.

Ingezonden mededeling

Gemeente Den Haag:

‘Geen achterstand administratie adressen en gebouwen’ De gemeente Den Haag spreekt de aantijging tegen dat zij zou achterlopen met de registratie van adressen en gebouwen (wet BAG). Raadslid Gert-Jan Bakker van het CDA liet zich deze week kritisch uit over deze vertraging. Het ministerie van Infrastructuur en Milieu zou Den Haag als risicogemeente hebben betiteld, omdat zij haar zaakjes niet op orde

zou hebben. “Zonder gegevens van bepaalde gebouwen kan de brandweer in geval van rampenbestrijding niet zien of er bepaalde gevaarlijke stoffen aanwezig zijn. Dat is gevaarlijk voor de openbare orde”.Volgens Bakker is de Gemeente te laat gestart met het updaten van de administratie. Ook zou er te weinig geïnvesteerd zijn in dit project “Nu is er een

externe projectleider opgezet, wat ook weer extra geld kost”, aldus Bakker. “Onzin, we liepen drie weken achter met onze administratie, maar we zijn weer helmaal bij, aldus een woordvoerder van de gemeente. “De redenen van de vertragingen hadden te maken met technische zaken. Een projectleider is daardoor ook niet meer nodig”.

Ingezonden mededeling

JEROEN WILLEMS

ORFEO TRACK ANDRE AMARO

NAAR MONTEVERDI &MUZIEKTHEATER DINER DO 27 & VR 28 JANUARI THEATER AAN HET SPUI

orfeo-advertentie.indd 2

(070) 346 52 72 KASSA@THEATERAANHETSPUI.NL WWW.THEATERAANHETSPUI.NL

VEENFABRIEK

10-01-11 11:58


10>

Vrijdag 21 januari 2011

opinie

Kan Youp na T-Mobile ook de dienst parkeren aanpakken? Youp van ’t Hek legde eind vorig jaar de vinger op de gekmakende praktijken van telefoonproviders als T-Mobile. En passant werden ook nog de helpdesks van kabelmaatschappijen en energieleveranciers meegenomen. Hij raakte aan een open wond in de samenleving, zo bleek al snel. Kan Youp binnenkort misschien wat tijd vrijmaken voor de Kafka-wereld van de dienst parkeren van de gemeente Den Haag. Door Coos Versteeg

Ken ik iemand van wie een bezwaarschrift tegen een parkeerbon ooit is erkend? Ik bedoel niet de gevallen waar een foute straatnaam op stond of waar aantoonbaar een ander met van jouw gestolen kentekenplaten van de ene naar de andere overtreding reed. Maar heb ik ooit gehoord van iemand met een parkeerboete die op zijn logische huis-tuin-en-keuken-klacht een reactie heeft gekregen in de trant van ‘we hebben begrip voor uw situatie en trekken onze vordering bij deze in’? Ik vraag me eerlijk gezegd af of bezwaarschriften tegen parkeerbekeuringen echt worden gelezen. Of er niet – net als bij ziektekostenverzekeraars of internetproviders – voorgeprogrammeerde virtuele medewerkers zitten. Geen mensen van vlees en bloed die afwegingen maken, begrip en mededogen kunnen tonen. Maar gewoon een soort digitale scanner die je bezwaarschrift inleest en in een antwoord flarden daarvan reproduceert met vrijwel altijd als uitkomst dat het bezwaar is afgewezen. Misschien moet ik het eens uitproberen en gewoon een bezwaarschrift sturen waarin ik fantaseer dat ik geen geld in de parkeermeter kon stoppen, omdat ik juist op dat moment de koningin van de verdrinkingsdood in de Hofvijver aan het redden was. Goede kans dat je een schrijven terug krijgt met de tekst: “U heeft bezwaar gemaakt tegen de naheffingsaanslag parkeerbelasting met bovengenoemd nummer. U stelt in uw bezwaarschrift dat u de koningin van de verdrinkingsdood in de Hofvijver aan het redden was en derhalve geen geld in de parkeerautomaat kon stoppen. De parkeercontroleur in kwestie constateerde dat het ‘betaald parkeren’ op die

Een paar dagen later vallen er drie naheffingen van elk € 52,70 op de deurmat. Drie stuks? Ja drie, want op één dag blijken er zelfs twee bekeuringen uitgeschreven, eentje ’s morgens en eentje ’s middags komt waarin ik voor fantast en gek wordt uitgemaakt en of ik nu als de wiedeweerga die bekeuring wil betalen. Welnee, zelf als ik alleen x-jes over twintig regels tik, krijg ik waarschijnlijk een reactie als hierboven. Want de directeur der Gemeentebelastingen en zijn bezwaarmedewerker zijn volstrekt niet geïnteresseerd in mijn argumenten. Naheffing Nu is er natuurlijk ook het één en ander gebeurd met de parkeerbonnen in de loop der tijd. In gewone mensentaal hebben wij het nog steeds over een bekeuring. Maar het is helemaal geen justitiële sanctie meer. Die tijd hebben we gehad. De gemeente had er destijds genoeg van om een leger parkeerwachters salaris te betalen en alle inkomsten van de bonnen naar het rijk te zien vloeien. Dus heeft een wijsneus bedacht dat er voortaan geen

uw mening

Youp van ’t Hek twitterde over de helpdeskhel van T-Mobile en stuitte op een open zenuw in de samenleving. Vorige maand verscheen De Help, een bundeling van Kafka-ervaringen van mensen met de klantenservice van grote bedrijven.

bonnen werden uitgeschreven, maar een naheffingsaanslag Gemeentebelasting. Je betaalt bij de meter ook geen parkeergeld, maar parkeerbelasting. En wie die belasting niet heeft betaald, krijgt een naheffing met bijbehorende kosten. Zo verdwijnt sindsdien de opbrengst van de ‘parkeerbekeuring’ keurig in de gemeentekas. Voor de consument is er ook een verschil. Kreeg je vroeger een bon op een bepaalde plek en stond je daar de vol-

CarTeun

Asta traditie der oude film in vergelijking met die van oude muziek of oude schilderkunst zou uit te weiden zijn, maar niet hier. Ik beperk me tot één litteraire verwijzing: wie kent niet het lange gedicht ‘Asta Nielsen’ van Paul van Ostaijen? ASTA als cultureel erfgoed – dat had ze zelf niet kunnen verzinnen toen ze in 1910 haar eerste van meer dan zeventig films maakte. Dat haar naam op het Spui niet worde weggemoderniseerd. O. van Luyn Den Haag Centraal verwelkomt ingezonden brieven van maximaal 200 woorden. De redactie behoudt zich het recht voor deze te redigeren. Vermeld altijd uw adres (en liefst ook uw telefoonnummer), ook wanneer u e-mailt.

© Teun Berserik

In Den Haag Centraal van 14 januari stond te lezen dat de voormalige discotheek Asta waarschijnlijk een casino wordt. ‘Voormalige discotheek’ – dat zal wel, maar dat markante gebouw moet beschreven worden als een voormalige bioscoop om de eenvoudige reden van zijn naam: Asta. In het begin van de vorige eeuw werden veel bioscopen zo genoemd, naar de ooit wereldberoemde Deense actrice Asta Nielsen (1881-1972) die de weg baande voor Garbo en Dietrich. Het is haar voornaam, in prachtige schreefloze kapitalen van de late jaren dertig, die de fraaie gevel aan het Spui bekroont . Misschien weet de casinodirectie dat niet en misschien weet de gemeente Den Haag dat zelfs niet. Voor alle zekerheid tik ik daarom deze regels, in de hoop dat de gehele gevel intact blijft, en ook moet blijven als er een gokpaleis in gevestigd wordt. Over het gebrek aan kennis van de

geldt. Geen ramp, want als je voor negen uur ’s morgens vertrokken bent, is er niets aan de hand. Alleen de volgende ochtend: pijn in de keel, en wattenwolk in het hoofd en zweet op de rug. Alles doet pijn, zelfs dat telefoontje naar het werk om je ziek te melden. De dag erop hetzelfde verhaal, zij het iets minder erg. Twee dagen verder weer aan het werk. Waar had ik toch mijn auto staan? Onder de ruitenwisser prijkt een witte papierstrook. Ja, shit happens. Maar een paar dagen later vallen er drie naheffingen van elk € 52,70 op de deurmat. Drie stuks? Ja drie, want op één dag blijken er zelfs twee bekeuringen uitgeschreven, eentje ’s morgens en eentje ’s middags. Dat is er toch in elk geval één teveel. En als ik uitleg wat de achtergrond was, dan moet je toch wel een ongevoelig stuk – nou ja, vul maar in – zijn om die tweede bon ook niet kwijt te schelden. Stel je voor dat ik een week in het ziekenhuis was beland! Maar de scanner van de bezwaarafdeling leest niet, denkt niet, gaat niet op argumenten in en voelt al helemaal niet. Bezwaar afgewezen. ‘Zie voor beroepsmogelijkheden tegen deze uitspraak en betaling de bijlage’.

plaats voldoende duidelijk met borden wordt aangegeven. Op welke dagen en tijden er betaald moet worden en welk tarief er geldt, staat op alle parkeerautomaten. De naheffingsaanslag is derhalve terecht opgelegd. De omstandigheid dat u de koningin van de verdrinkingsdood in de Hofvijver aan het redden was is geen aanleiding om de naheffingsaanslag te verminderen. Om voornoemde reden wijs ik uw bezwaar af en handhaaf ik de naheffingsaanslag. De directeur der Gemeentebelastingen, namens deze bezwaarmedewerker H.J. Arts”. Echt, alles in me zegt dat er geen brief

gende dag nog steeds, dan kwam er geen nieuwe bij. Een mens mag immers maar één keer worden bestraft voor dezelfde overtreding. Maar sinds het parkeergeld parkeerbelasting is gaan heten, kun je elke 24 uur opnieuw worden aangepakt. Dat overkwam me onlangs. ’s Avonds nergens een plek te vinden in de straat en omgeving. Er zat niets anders op dan om de hoek te parkeren bij de meters, waar de bewonersvergunning niet

Beroep Eigenlijk ben ik gek om voor € 52,70 naar de rechtbank te stappen. Daar wordt niemand blij van, zeker de drukbezette rechter niet. Maar net zo min als ik me door de T-Mobiles, Ziggo’s en Eneco’s als onmondig betaalvee wil laten behandelen, pik ik deze Kafka-correspondentie ook niet van de directeur der Gemeentebelastingen. Dan gaat het me maar uren tijd kosten! In mijn boosheid neem ik me even voor om via Twitter iedereen op te roepen voortaan bij elke parkeerbon bezwaar te maken met een brief vol x-jes. Puur om bezwaarmedewerker Arts en zijn virtuele kornuiten overwerk te bezorgen. Voor nu stap ik evenwel gewoon naar de rechter. Ik reken op een echt mens: streng maar rechtvaardig. Eentje die aandachtig luistert, wikt en weegt zoals dat een magistraat betaamt. En anders kan ik alleen nog op Youp van ’t Hek hopen. Coos Versteeg is hoofdredacteur van deze krant en fan van Youp van ’t Hek.


Vrijdag 21 januari 2011

economie

<11

‘Corpus’ nu ook in Madurodam

Madurodam is weer een attractie rijker. Corpus, ‘reis door de mens’, is nu ook te zien in de miniatuurstad. Door het hart van het kleine museum in beweging te zetten werd de tentoonstelling over het menselijk lichaam op dinsdag 18 januari onthuld door burgemeester Els Timmers van Oegstgeest en locoburgemeester Liza Stellingwerf van Madurodam. Koningin Beatrix opende het echte gebouw in 2008 in Oegstgeest. Het duurde een half jaar om de miniatuurversie van Corpus, op een schaal van 1:25, tot in detail na te bouwen. De nieuwste aanwinst van de miniatuurstad heeft een plaats gekregen bij het Groninger Museum, het Evoluon en het voetbalstadion van Madurodam.

Miljoen mensen op RTH Airport Rotterdam The Hague Airport heeft in 2010 iets meer dan één miljoen passagiers verwerkt. Om precies te zijn kozen 1.000.858 reizigers voor het regionale vliegveld, zo maakte de luchthaven onlangs bekend. Zonder aswolk en sneeuw was het aantal waarschijnlijk nog flink hoger uitgekomen. In 2004 reisden voor het eerst meer dan een miljoen mensen via Rotterdam The Hague Airport. Het aantal kwam toen uit op bijna 1,2 miljoen passagiers. In de jaren daarna schommelde het aantal rond de miljoen, maar dook daar in 2009 voor het eerst weer onder.

ThreatMetrix naar Rijswijk

Een bakkerij en lunchroom pal naast het vroegere Greve. > Foto: Jurriaan Brobbel

De Bakkerswinkel

High tea of lunch in warme huiskamer Na Amsterdam, Utrecht en Zoetermeer heeft Den Haag nu ook zijn eigen Bakkerswinkel. De bakkerij en lunchroom, die vlakbij het vroegere Greve zit, herinnert in niets aan het befaamde Haagse grand café in de Torengarage. Hier geen bar, alcohol of tapas maar een ontbijt, zuurdesem- of notenbrood, huisgemaakte jam of een high tea. Gewoon een kop koffie kan ook. Door Joep van Zijl

De oude neonletters ‘mega’ herinneren nog aan de vorige bewoner van het pand. Het woord video heeft echter plaats gemaakt voor bw en die letters staan voor ‘de Bakkerswinkel’. Het hergebruik van elementen, zoals in dit geval een deel van de neonverlichting, past prima binnen het concept van de bakkerij en lunchroom in de Torenstraat. Zo zijn ook het bestek, servies en veel meubelen er tweedehands. Gebruikt of niet. De oprichter van De Bakkerswinkels Piet Hekker, wist alle spullen tot een harmonieus geheel te smeden dat rust uitstraalt. Rust voor een ontbijt, kop koffie, high tea, eenvoudige of uitgebreide lunch. Wat verder opvalt is het geringe aantal laptops in de zaak. Mensen komen hier duidelijk niet om te werken maar om samen of alleen te genieten. “Aanvankelijk serveerden we het ontbijt vanaf acht uur ’s morgens maar daar zijn we al snel mee gestopt”, zegt Wessel van der Donk. Anders dan bijvoorbeeld Amsterdam kent Den Haag volgens hem nog geen echte ontbijt-

cultuur. “Hagenaars blijven vrij conservatief in het gebruik van horeca. In ons filiaal aan de Amsterdamse Warmoesstraat, dat wegens een verbouwing tijdelijk naar de Zeedijk is verhuisd, loopt het ’s morgens vroeg al storm en staan mensen in de rij. Hier kwamen gewoon te weinig mensen om ’s morgens vroeg personeel neer te zetten. We gaan daarom vooralsnog om negen uur open”, verklaart de 32-jarige bedrijfsleider. Na een studie aan de hotelschool en eenzelfde functie bij bar-restaurant Pavlov aan het Spui kwam hij naar De Bakkerswinkel. Naast het Haagse filiaal, dat oktober vorig jaar werd geopend, heeft het horecabedrijf drie vestigingen in Amsterdam en één in Utrecht, Makkum en Zoetermeer. “De woorden ambachtelijk gebakken zijn hier geen wassen neus want alle taarten, scones en andere lekkernijen

worden hier ook echt zelf gemaakt”, benadrukt Van der Donk. Om dit nog eens te onderstrepen, biedt hij zijn klanten graag een blik op de keuken. Het liefste had hij ze er doorheen laten lopen maar dat bleek geen handige optie. Ongedwongen Om in ieder geval toch een duidelijk huiskamergevoel te creëren staan de twee koffie- en espressomachines tussen de mensen opgesteld en gaan personeelsleden gewoon in de zaak zitten als ze bijvoorbeeld appels voor de taart moeten schillen. De Bakkerswinkelkatten Tijger en Matou maken het huiselijke gevoel compleet. “Ze komen van een vriendin van een medewerker hier. Matou betekent trouwens kater in het Frans”, legt Van der Donk uit. Vooral op zaterdag en zondag weten

Zevende filiaal De Bakkerswinkel opende op 7 oktober 2010 haar eerste vestiging in Den Haag aan de Torenstraat 142. Oprichter Piet Hekker heeft hiermee zijn zevende filiaal gerealiseerd. In 1981 opende hij de eerste Bakkerswinkel aan de Dorpsstraat in Zoetermeer. De drie verdiepingen tellende Haagse vestiging van De Bakkerswinkel serveert ontbijt, lunch, een high tea of kop koffie. Het ambachtelijk gebakken brood – waaronder Frans zuurdesembrood – wordt bovendien niet alleen in de winkel maar ook aan de toonbank verkocht. Hetzelfde geldt voor de huisgemaakte jams en de zelfgebakken zoete en hartige taarten. Piet Hein Eek, bekend geworden met zijn sloophoutkasten, is al vele jaren de huisvormgever van De Bakkerswinkel. De herkenbare stijl van Eek in combinatie met de huiselijke sfeer en zelfgemaakte producten zijn de belangrijkste pijlers van de bakkerij en lunchroom. Naast de zeven Bakkerswinkels telt het bedrijf ook drie zogeheten meeneemwinkels en één taartenwinkel.

Hagenaars zijn Bakkerswinkel goed te vinden. Doordeweeks mag het volgens de bedrijfsleider nog wel wat beter. “We hebben hier veel doorgaand verkeer voor de deur maar weinig loop. En juist passanten te voet stappen makkelijker binnen”, zegt Van der Donk. Het even verderop gelegen Japanse Shabu Shabu, omschrijft hij als “een tegenovergestelde wereld waar standaardisatie de boventoon voert”. Wel moet ook Van der Donk erkennen dat de ‘allyou-can-eat’ formule enorm aanslaat. Toch kiest de geboren en getogen Hagenaar, die ooit een biologisch restaurantje in Rotterdam opzette, liever voor het concept van De Bakkerswinkel. “Verse producten, alles zelf maken en dat in een huiselijke en ongedwongen sfeer. Dit past gewoon beter bij me. Ik hoop dat steeds meer Hagenaars dat ook zo gaan voelen”. Ingezonden mededeling

€ 39,95

per half jaar www.denhaagcentraal.net

Het Amerikaanse IT-bedrijf ThreatMetrix opent haar Europese hoofdkantoor in Rijswijk. Dit maakt het hoofdkantoor in de Amerikaanse stad Los Angeles onlangs bekend. ThreatMetrix helpt bedrijven om online fraude tegen te gaan op het gebied van betalingen, nieuwe accounts en account logins. Webshops, Social Media Websites en websites van bedrijven of financiële instellingen worden hiermee beschermd tegen aanvallen van buitenaf. Om Europese klanten sneller van dienst te kunnen zijn opende het IT-bedrijf vorig jaar een Europees data centrum in het Verenigd Koninkrijk.

Ondernemers tegen woontorens Ondernemers van het bedrijventerrein Uitenhagestraat willen geen woontorens op hun bedrijventerrein. Samen met de Kamer van Koophandel Den Haag pleiten ze daarom voor een wijziging van het bestemmingsplan Transvaal. Ze zien niets in het plan voor een woontoren en appartementencomplex aan de kop van het bedrijventerrein. Het parkeerterrein voor bedrijfsauto’s en vrachtwagens zou volgens de plannen moeten verdwijnen. Op een groot gedeelte van het terrein zou de maximale toelaatbare milieucategorie worden verlaagd tot categorie 2. Bedrijventerrein Uitenhagestraat is in de jaren ’70 aangelegd om ruimte te bieden aan bedrijven die als gevolg van de stadsvernieuwing in Transvaal en Schilderswijk uit de woonwijk moesten verdwijnen. Omdat de gemeente nu ook op dit terrein bijna 200 woningen wil bouwen, zou een aantal bedrijven opnieuw moeten verkassen.


12>

Vrijdag 21 januari 2011

Faust

Het Nationale Toneel speelt Faust I en II

‘Eine Weltdichtung’ van Goethe Door Bert Jansma

Er zijn een paar literaire scheppingen die zoveel commentaar in boekvorm hebben veroorzaakt dat er hele bibliotheken mee te vullen zijn. Afgezien van de bijbel, zijn dat werken als Dante’s ‘Goddelijke Comedie’, de Verzamelde Werken van Shakespeare en – natuurlijk – Goethe’s ‘Faust’. Een drama waaraan Johann Wolfgang von Goethe tussen 1773 en 1831 werkte en de neerslag van een bijna onmenselijk aantal ideeën en gedachten in maar liefst 12.111 verzen. Twee delen theater. Hoewel, theater? Is deel één al een uitgerolde kluwen van drama, epos, poëzie en filosofie, deel twee biedt zoveel van alles dat zelfs kenners zich aan hun lectuur moeten vastsjorren om de weg niet kwijt te raken. De twee stukken volgens de letter spelen zou enkele dagen in beslag nemen. Goethe zelf ging er niet vanuit dat dat zou gebeuren. ‘Eine Weltdichtung’ schrijft Ernst von Lautenbach in zijn 1240 pagina’s tellende Goethe Lexicon. Er werd wel gesmaald om al de Goethe-Pfaffen in Duitsland die Goethe bijna heilig verklaarden. Goethe zelf schreef op 3 januari 1830: “De Faust is iets onmeetbaars”. En later luchtig: “Komen ze aan mij vragen welke idee ik in mijn Faust heb getracht te belichamen. Alsof ik dat zelf wist en zou kunnen zeggen. Het zou wat moois zijn als ik een rijk, bont en hoogst ingewikkeld leven als ik in de Faust heb uitgebeeld, aan het dunne snoer van een enkele, door-alles-heenlopende idee had willen rijgen”. Je moet als theatermaker een enorme dosis lef hebben om die twee delen over het pact van Faust met de duivel te lijf te gaan. Bij Het Nationale Toneel doet regisseur Johan Doesburg dat vanuit de bewerking die Janine Brogt maakte. De Koninklijke Schouwburg ging op z’n kop voor vijf uur theater, als twee losse voorstellingen te zien of achter elkaar. Met eetpauze. Op deze pagina’s de twee hoofdrolspelers aan het woord.

ppel was A e D p e ro lg e e n To

de eerste.

in r o c e d : k n e h c S Tom 1985 en nu

De soft-focus achtergrond van deze pagina’s over Faust wordt gevormd door twee bladzijden uit het regieboek van regisseur Johan Doesburg, hierboven zelf op de foto met een houten Mefisto uit de jaren vijftig (foto C&R). Alle scènefoto’s zijn gemaakt door Leo van Velzen. Op pagina 12 bovenin Stefan de Walle en Sophie van Winden en onderin vlnr vbnb Cheryl Moenen, Imke Smit, Camilla Meurer, Jaap Spijkers, Nhung Dam, Myrthe Burger. Op pagina 13 bovenin vlnr. Michel Sluysmans, Camilla Meurer, Hans Leendertse, Jaap Spijkers, Kevin Schoonderbeek, Juul Vrijdag en Cheryl Moenen en onderin Stefan de Walle en Jaap Spijkers. Faust, 19 januari t/m 24 april. Faust I en Faust II vormen een geheel en het is niet mogelijk losse kaarten te kopen. Wenst u de voorstelling op twee opeenvolgende dagen te bezoeken, dan dient u voor beide voorstellingen een kaartje te kopen. Prijzen: 42,50 (try-out) / 49,50. Voor meer informatie: www.nationaletoneel.nl

Het was een theatergebeurtenis van de eerste orde toen Toneelgroep de Appel, eind 1985, de twee delen van Goethe’s Faust bracht. De eerste marathonvoorstelling bij de groep die er later z’n specialisatie van zou maken. Vierenhalf uur. Nooit eerder zo gedaan. Het Appeltheater ging voor de repetities drie maanden dicht. Had ook niemand eerder gedurfd. Regisseur Hans Croiset kwam ervoor uit Amsterdam, het theater werd omgebouwd tot één enorm speelvlak, de zitplaatsen gingen omhoog, om de langwerpige rechthoek van het speelvlak heen. En daar stonden twee acteurs in de hoofdrollen die gemáákt leken voor die rollen: Eric Schneider als Faust, Guido de Moor als Mefistopheles. Voorbeelden hadden ze niet, want de laatste Faust (alleen deel 1) die in Nederland gespeeld werd, was toen al diepe historie: Nieuw Rotterdams Toneel anno 1964. Met Johan Schmitz als Faust en Ko van Dijk als Mefisto. Croiset bracht motoren op het toneel, een rails met karretjes, acteur Roeland Radier was een kunstig geconstrueerde Centaur, Niek Pancras droeg een vuurspuwende helm, kortom een spektakel dat toen open monden van verbazing veroorzaakte. Stefan de Walle, toen toneelschoolleerling, straks Mefisto, zag de voorstelling en wist zeker dat theatermaken dé goede keuze was geweest. Nog een trait d’union tussen toen en nu. En een zeer belangrijke. De decorontwerper van destijds is ook de decorontwerper van Johan Doesburgs ‘Faust’ bij Het Nationale Toneel: Tom Schenk. Kortgeleden heeft hij nog eens op video en dvd teruggezien wat hij allemaal voor De Appel gemaakt heeft. “De stukken die er uit sprongen waren voor mij ‘Ghetto’ en ‘Faust’. En de ‘Faust’ was echt het allerleukste dat ik bij de Appel gedaan heb”.


Vrijdag 21 januari 2011

Faust

Jaap Spijkers als Faust

‘Ontevredenheid maakt hem rijp’ Nee, geschrokken van de hoeveelheid tekst van Goethe’s twee delen ‘Faust’ is titelrolspeler Jaap Spijkers niet. Tenslotte speelde hij tweemaal de monstermonoloog ‘Koliek’ van Rainald Goetz bij De Trust. “Dat was 120 pagina’s solo, deze ‘Faust’ telt er 180”, zegt hij. “Maar gigantisch blijft het. Je hebt een stuk ouderdom en ervaring nodig om die rol te spelen, maar tegelijkertijd maakt die ouderdom dat al die woordjes leren wat lastiger wordt. Maar het is geweldig geschreven, met zo’n afwisseling van emotionele scènes en reflectieve momenten. Goethe heeft je wel een prettig parcours gegeven”. Wie is de Faust die hij bij Het Nationale Toneel gaat neerzetten? “Ik denk dat Faust een ontevreden mens is”, stelt Spijkers. “Hij heeft door te studeren geprobeerd zicht te krijgen op de zin van zijn bestaan. En eigenlijk komt hij erachter dat hoe meer hij weet, hoe minder hij weet. Over de zingeving, grote morele vraagstukken, over waarom hij op deze aarde is gezet. Hij is ontevreden. Dat is ook een goede parallel met de hedendaagse mens, denk ik. Ik vind dat de ontvredenheid groot is. Het heeft te maken met maatschappelijke omstandigheden, maar ook met het feit dat de verzuiling helemaal weg is. Dat de kerk uit de maatschappij verdrongen is. Dat ook nu de kunst met enige kracht uit de maatschappij wordt geduwd. Straks zijn we alleen nog maar materiële wezens. En dat is arm”. “Het feit dat Faust zoekt, maakt hem rijp voor de duivel. Met de binnenkomst van Mefisto komt er eigenlijk rust, ruimte voor een intellectueel gesprek op niveau. Mefisto’s komst biedt

hem iets waarvan-ie denkt: ik weet niet wat me dit gaat brengen, maar alles is beter dan wat ik heb. Die ontevredenheid maakt hem rijp. En maakt mij rijp om het te spelen, want die ontevredenheid herken ik. Ik zal niet gaan zitten mediteren in voormalige kloosters, ik lees ook niet dagelijks boeken die me zouden kunnen helpen om de zingeving te vinden, maar ik ben er wel mee bezig. En dan ben ik blij dat we dit vak hebben, want dat geeft me ruimte om over dit soort dingen na te denken”. Testament Stefan de Walle noemde de reis van Faust een ‘trip’. Jaap Spijkers: “Het goede van de bewerking van Janine Brogt is dat ze de zoektocht van Faust met Mefisto centraal heeft gesteld in deel twee. Ze heeft een heleboel rafels en flarden weggelaten waar Goethe zeer breedsprakig is. Logisch, want hij had nooit voorzien dat het ooit gespeeld zou worden. Het was voor hem een ‘leesstuk’, een testament bijna,

dat hij pas op hoge leeftijd heeft volmaakt. In deel één is die reis lineair, van a naar b. In deel twee springt hij vooruit en achteruit in de tijd. Naar de Griekse oudheid, naar de Middeleeuwen. Dat is een trip. In deel één is Faust echt van het rechte pad. Hij heeft Gretchen zwanger geschopt, ze is ongehuwd gebleven dus een ‘outcast’, haar mama is door de druppeltjes die hij heeft verstrekt heel lang gaan slapen en het kind dat hij verwekt

heeft, is op een duistere manier verdwenen. Schuld. Maar nog geen boete. In deel twee krijg je de zoektocht naar schoonheid en liefde in de persoon van Helena. Bij ons gespeeld door dezelfde actrice die Gretchen speelt (Sophie van Winden) waardoor Gretchen in haar dóórschijnt. Faust heeft Helena in de heksenkeuken in de toverspiegel gezien, zijn eerste kennismaking met schoonheid en erotiek. Ach man, zegt Mefisto, met deze pillen in je lijf zie je in elk wijf Helena. En dat gebeurt.

lisch: “Heel goed, dat die stoelen er voor deze ‘Faust’ zijn uitgegaan. Heel goed dat het publiek even z’n vaste plek kwijt is. Dan merken ze dat dit toneelhuis in beweging is, dat de boel even wordt opgeschud”.

In deel twee weet ik niet dat ik Gretchen kwijt ben, want de duivel heeft me vergetelheid gegeven, ik zoek Gretchen in Helena en vindt haar ook. Deel twee is ongelooflijk mooi. Je ziet de zoekende mens die van het pad af is geraakt. Maar ook de gewone mens die met de dood wordt geconfronteerd”. De zaal van de klassieke Koninklijke Schouwburg is drastisch leeggehaald en omgebouwd voor Goethe’s trip. Jaap Spijkers ziet het bijna symbo-

Stefan de Walle als Mefisto

‘Hoe pak ik dat zieltje?’ Stefan de Walle zat nog op de toneelschool toen hij, vijfentwintig jaar geleden, voor het eerst Goethe’s ‘Faust’ zag. Bij Toneelgroep De Appel. “Ik herinner me dat ik totaal overdonderd was van wat er met theater kón. Ik had nog niet zoveel toneel gezien, hoofdzakelijk televisietoneel en toen ik dat zag was ik totaal weg. Die motoren die binnen kwamen rijden, Will van Kralingen als Gretchen tussen het wasgoed, Robert Prager in een vlies als de Homunculus. Ik wist het opeens heel zeker: ik heb het goeie vak gekozen. Toen Does (regisseur Johan Doesburg, red.) me vroeg voor de rol van Mefisto in zijn ‘Faust’ was ik opgetogen. Natuurlijk heb ik de afgelopen maanden ook wel eens een diepe zucht geslaakt. Mezelf in de spiegel aangekeken en gedacht: waar ben ik aan begonnen? Komt dit nog goed? Maar het is een fantastische ervaring”. Gevaarlijk De enorme hoeveelheid tekst, de lengte en vooral de verheven status van de zelden uitgevoerde delen één én twee van Goethe’s ‘Faust’, maken elke poging ze op het toneel te zetten bij voorbaat tot een gebeurtenis. “Natuurlijk heeft elk stuk z’n eigen moeilijkheidsgraad”, stelt Stefan de Walle, “maar dit is wel heel bijzonder. Ook al omdat het die ongelooflijke hoeveelheid tekst is. Zeker ook omdat het in deel twee

soms heel associatief lijkt geschreven door Goethe. Deel één is dramatisch een duidelijk verhaal. De weddenschap tussen God en de duivel, en de duivel die Faust overhaalt mee te gaan op het slechte pad. Deel twee is veel meer een droom, een ‘trip’, waarin Mefisto en Faust samen door een aantal werkelijkheden reizen. Aan het slot sterft Faust, maar door een list krijgt God toch z’n ziel en staat de duivel met lege handen. Hoe ga je zo’n duivelsrol spelen? Hoe pak je zo’n kracht, zo’n ‘force’, aan? Ik zoek het nu – en de een zal er in meegaan, de ander niet – in een heel grillig patroon. Mefisto is een personage dat heel grotesk kan zijn én dat heel erg kan genieten. Hij is een sjagrijnige smeerlap, maar ook een ‘levensgenieter’. Hij heeft plezier in z’n taak, zo zie ik dat, een beetje een ‘foute vriend’. Dan weer heel intiem met Faust, dan weer heel boosaardig, als een slang. Ik probeer heel veel van die grillige kanten in te bouwen in m’n speelstijl. Het is een niet te vatten figuur, niet eenduidig. Gevaarlijk, vrolijk, balend, soms bijna schmierend en dan weer heel integer. Altijd met dat ene doel voor ogen: hoe pak ik dat zieltje”. Potter Het woord ‘trip’ is gevallen. Stefan de Walle: “Dat element zit er duidelijk in. Zoals die Walpurgisnacht, een wereld

buiten de onze waarin Faust wordt blootgesteld aan seks en geweld. Het zit dicht tegen een trip en een droom aan. De ‘Faust’ is ook een avonturenverhaal. Soms heel mythisch, je gaat bijna denken aan ‘Harry Potter’, aan Tolkiens ‘In de ban van de ring’, of aan de ‘Parcival’. Alle superklassieke en sprookjesachtige elementen die het geschikt maken voor een breed publiek. Dat is het leuke van de Faust, het is echt heel aantrekkelijk voor een breed publiek. Ik denk dat ook scholieren ervan zullen smullen”. Stefan de Walle kreeg z’n tekst – de vertaling en bewerking van Janine Brogt – bij de allereerste repetitiedag, drie maanden geleden. “Ik heb er drie maanden over gedaan om deel één en deel twee in m’n hoofd te krijgen. De laatste maand heb ik ermee kunnen spelen, maar het is nog steeds nadenken”, zegt hij anderhalve week voor de première. “Zeker als je van de repetitieruimte naar de grote schouwburgzaal verhuist met al die dingen om je heen. Dán valt er weer een enorm doek naar beneden, of er komt een rookflard voorbij en je

staat opeens in het donker. En dán knalt de muziek van Harry de Wit er doorheen. Het is echt een snelkookpan waar we nu in zitten. Maar het is ontzettend leuk en avontuurlijk. En het ziet er, met de belichting, met alle effecten, wonderschoon uit. Nog los van de mooie taal van Goethe, denk ik dat het alleen als kijkspektakel al een fantastische voorstelling wordt”.

<13


Hier openen we ons nieuwste filiaal. Rabobank introduceert het virtueel kantoor. U maakt voor uw dagelijkse bankzaken steeds vaker gebruik van telefoon, e-mail en internet. Uw wensen veranderen, dus verandert onze dienstverlening met u mee. Op onze website kunt u via uw computer een groot aantal bankzaken zelf regelen. Maar u kunt zo ook ‘live’ in contact komen met één van onze medewerkers. Alsof u bij ons op de bank bent. Alle informatie over de mogelijkheden van het nieuwe bankieren vindt u op www.rabobank.nl/denhaag. Regel uw bankzaken voortaan in ons nieuwste filiaal: bij u thuis.

De deur niet meer uit hoeven voor al uw bankzaken. Dat is het idee. Rabobank. Een bank met ideeën.

Ga naar rabobank.nl/denhaag 658 [A] Virtueel kantoor 125x275.indd 1

18-01-2011 15:11:32

Abonnement Den Haag Centraal

De compacte weekkrant die elke donderdag verschijnt. Een échte Haagse krant die diepgang en duiding biedt over zaken die er écht toe doen in de stad Den Haag.

€ 21,95 € 39,95 € 69,95 € 10,00

> Per kwartaal* > Per half jaar* > Per jaar* > proef (10 weken)

* prijzen o.b.v. automatische incasso. Bij betaling met acceptgiro worden € 2,50 administratiekosten in rekening gebracht.

www.denhaagcentraal.net

Blijf niet rondlopen met uw vragen over kanker Bel de KWF Kanker Infolijn: 0800-022 66 22 (gratis) Als u met kanker te maken krijgt, heeft u al genoeg zorgen. Blijf daarom niet rondlopen met vragen of onduidelijkheden over uw ziekte, maar bel ons. Wij helpen u graag verder.

4e

6 FEBRUARI 2011

10:30-22:50

pathé buitenhof presenteert 4e

4e 6 FEBRUARI 2011 10:30-22:50

6 FEBRUARI 2011

4e 10:30-22:50

6 FEBRUARI 201115:3010:30-22:50 - 17:30 uur

10:30 - 12:10 uur

12:50 -15:00 uur

SOMEWHERE

INCENDIES

THE KING’S SPEECH

in samenwerking met

10:30 - 12:10 uur

12:50 -15:00 uur

15:30 - 17:30 uur

SOMEWHERE

INCENDIES

THE KING’S SPEECH

10:30 - 12:10 uur

SOMEWHERE

12:50 -15:00 uur

INCENDIES

VIJF VOORPREMIÈRES VOOR SLECHTS € 27,50! 15:30 - 17:30 uur

- 12:10 19:0010:30 - 20:40 uur uur

12:50 -15:00 21:15 -22:50 uuruur

15:30 - 17:30 uur

THE KING’S SPEECH

SOMEWHERE BLACK BUTTERFLIES

INCENDIES 127 HOURS

THE KING’S SPEECH

in samenwerking met

www.pathe.nl/buitenhof VIJF VOORPREMIÈRES VOOR SLECHTS in samenwerking met € 27,50!

www.pathe.nl/pacfestival in samenwerking met


Vrijdag 21 januari 2011

cultuur

<15

Het stiefkind van Dmitri Sjostakovitsj Een opmerkelijke symfonie staat op het programma van het Nationaal Jeugdorkest: de Elfde van Sjostakovitsj. In een omvangrijk muzikaal vierluik beeldt de componist de verschrikkingen en de smart uit van de neergeslagen volksopstand van 1905 in St. Petersburg. De internationale muziekwereld heeft moeite met deze kolos. Door Aad van der Ven

De meest geliefde, meest gespeelde klassieke componist van de 20ste eeuw heet Dmitri Sjostakovitsj. Maar dat wil niet zeggen dat zijn œuvre een open boek is. Sommige stukken zijn niet meer weg te denken uit de concertzaal, andere hangen er een beetje bij. Dat laatste geldt (terecht) voor een aantal gelegenheidswerken, soms voor theater of filmindustrie, waaraan de componist zelf vermoedelijk niet zoveel waarde hechtte. Er zijn echter ook partituren bij die op de een of andere manier slecht liggen, mede door de sociale context waarbinnen ze overduidelijk zijn ontstaan. Dan gaat het om een werk als de cantate ‘De zon schijnt over ons moederland’ om maar iets te noemen. Of om de Elfde en de Twaalfde symfonie, twee in een breed opgezette, epische Sovjet-stijl geschreven composities die in het Westen altijd in een kwade reuk hebben gestaan. Dit ondanks de vele boeken waarin legio auteurs in elke snipper partijmuziek van Sjostakovitsj zoiets als een dubbele bodem hebben ontdekt. Zo gaat het immers wanneer een heel œuvre wordt geïnterpreteerd als de weerslag van een maatschappelijke en politieke tragedie. Weinig dirigenten wilden en willen aan de Elfde symfonie beginnen. Bernard Haitink was wel bereid het werk op te nemen als onderdeel van een complete cyclus, maar hij wilde het

Dmitri Sjostakovitsj. >Archieffoto

niet op een concertprogramma zetten. Er is ook geen aanwijzing dat deze symfonie ooit in Den Haag is gespeeld. Dat gaat nu gebeuren. Het is het Nationaal Jeugdorkest, dat deze symfonische uitbarsting van geweld en verdriet ten gehore brengt. Proporties Er is alleszins aanleiding de plaats en betekenis van juist deze Elfde in het œuvre van Sjostakovitsj nader te beschouwen. Niet zozeer vanwege haar artistieke waarde, want de enorme proporties zijn buiten verhouding gezien het povere muzikale materiaal dat de componist heeft aangedragen. Wel vanwege karakter en plaats in de Sovjet-muziekgeschiedenis. De symfonie draagt als ondertitel ‘Het jaar 1905’. Wie de geschiedenis van Rusland een beetje kent weet dat toen de zogenoemde Eerste Revolutie plaatshad. Duizenden burgers trokken naar het plein voor het Winterpaleis in St. Petersburg om tsaar Nikolaas de Tweede een petitie aan te bieden. Zij waren ongewapend, zongen hymnen en droegen iconen en afbeeldingen van de vorst. De tsaar was niet aanwezig. Het leger wel. Vermoedelijk is de situatie door nerveuze leidinggevenden verkeerd beoordeeld. Het vuur werd op de menigte geopend. Vele honderden mensen kwamen om het leven. De golf van woede die door het land ging heeft zeker bijgedragen aan de gevoelens, die twaalf jaar later tot de wel geslaagde ‘Oktoberrevolutie’ leidden, waarmee de bolsjewieken aan de macht kwamen. Filmisch De Elfde symfonie bevat een welhaast filmische weergave van deze dramatische gebeurtenis. Titels als ‘Het plein voor het paleis’, ‘De negende januari’, ‘In memoriam’ en ‘Alarm’ voor de vier delen laten ook weinig aan de verbeelding

over. In het openingsdeel doen ijle, hoge strijkers de ijzige kou en de verlatenheid van het plein in St. Petersburg bij het ochtendgloren voelen. In deel twee horen we de vreedzaam protesterende stedelingen dichterbij komen, waarna het geweld losbarst. Dan worden in een schrijnend Adagio, het beste deel van het werk, de doden herdacht. Waarna het slotdeel de luisteraar er op wijst dat de strijd nog niet voorbij is. Sjostakovitsj heeft vooral deze finale rijkelijk gelardeerd met authentieke liederen waarin de revolutie verheerlijkt wordt. De Elfde symfonie ging in 1957 in het kader van het 40-jarig jubileum van die Oktoberrevolutie in Moskou in première. Of het veel vroeger voltooide werk daarvoor ook bestemd was, is niet helemaal duidelijk. Zo ja, dan maakt het wellicht een vreemde indruk dat een componist dan in zijn muziek een andere revolutie herdenkt. Pas in 1960 zou hij in een nieuwe symfonie, de Twaalfde, een lofzang op de zegeningen van die tweede revolutie in 1917 aanheffen. Wat de Elfde symfonie op haar breedsprakige maar ontegenzeglijk imposante manier wil vertellen is duidelijk. Of toch niet? Zowel de Duitse musicologe Dorothea Redepenning als de geëmigreerde Russische muziekhistoricus Solomon Volkov, die de overigens discutabele Sjostakovitsj-memoires heeft bezorgd, wijst op een opmerkelijke analogie. In 1956, kort voordat de Elfde ontstond, sloegen de Russen de Hongaarse volksopstand neer. Wat de vraag doet rijzen of dit werk, waarvan de boodschap zo expliciet lijkt, toch een dubbele bodem heeft. Nationaal Jeugdorkest onder leiding van Martin Sieghart, met Nino Gvetadze (piano). Pianoconcert nr. 2 van Rachmaninov en Symfonie nr. 11 (‘Het jaar 1905’) van Sjostakovitsj. Zondag 23 januari, 14.30 uur, Philipszaal. Meer informatie: www.njo.nl

Begijn Le Bleu brengt cabaret als rock ’n roll Door Eric Korsten

Hij noemt zijn optredens bij voorkeur ‘humorvoorstellingen’. ‘Cabaret’ vindt de Vlaming Begijn Le Bleu vaak niet meer dan opzichtig en gewichtigdoenerij. “Bij ons in Vlaanderen valt cabaret grotendeels samen met rock ’n roll, bij jullie is het na, zeg 150 jaar, zowat tot een edele kunstvorm verheven en bijna een economie op zichzelf geworden – en zo wordt er bij jullie ook over gedaan en gesproken”, aldus de kritische Belg. “Jullie hebben opleidingen voor cabaret en theaters die uitsluitend cabaret tonen, bij ons is de kroeg de plaats waar de programma’s worden ontwikkeld”. Le Bleu, die in 2005 als exponent van de toen al veelgeroemde ‘Vlaamse golf’ op glorieuze en verrassende wijze het Rotterdamse Camerettenfestival op zijn naam schreef, is dan ook benieuwd naar de aanstaande overtocht die hij met zijn nieuwe programma ‘Een Beschaafde Jongen’ naar Nederland gaat maken. “Het Vlaamse gehoor verschilt hemelsbreed van het Nederlandse. Het publiek in Nederland reageert anders en Vlamingen lachen soms om heel andere dingen dan Nederlanders. Als ik in Nederland speel, is het daarom voor mij altijd even spitsroeden lopen, even zoeken naar de juiste toonsoort. Een artiest is de bougie, wat hij of zij doet is de vonk, het publiek versterkt die vonk, zodat de motor begint te draaien. Het aandeel van een publiek is dus heel groot”. Le Bleu – in het echt Timothy Begijn –

staat bekend als virtuoos verhalenverteller. ‘Het beste tragikomische theaterwerk ooit gezien’, blokletterde De Standaard in België. Maar hij zegt het roer danig te hebben omgegooid en zichzelf min of meer opnieuw te hebben uitgevonden: “Ik heb mijn eigen format, mijn vingerafdruk gewijzigd. Dat komt ook doordat ik een half jaar geleden al dacht dat ik mijn nieuwe programma klaar had. Bij nader inzien bleek dat in het geheel niet. Ik ben dus als een razende opnieuw aan de gang gegaan. Als vanouds vertel ik verhaaltjes en komen er verschillende typetjes naar voren, maar ik ben er, bijvoorbeeld, mee gestopt om een boodschap in mijn voorstellingen te verweven. Mensen komen naar mij kijken om een avondje te kunnen lachen of zich te verbazen. Dat is al mooi genoeg. Humor is altijd mijn ding geweest. Het geeft voldoening om een publiek aan het lachen te brengen”. In ‘Een Beschaafde Jongen’ is Begijn Le Bleu uiteraard een keurig opgevoede jongen. “Net als u en ik”, licht hij toe. “Altijd op tijd. Proper gewassen. Spreekt met twee woorden”. Gaandeweg raakt deze welgemanierde boy verstrikt in een duister web van verlangens, driften en instincten. “Hoe ze ons tegenhouden of voortstuwen, verraden of zich verbergen in de krochten van onze ziel, daar gaat de voorstelling over”. Begijn Le Bleu is op donderdag 27 en vrijdag 28 januari te zien in PePijn. Meer informatie: www.theater-diligentia.nl en www.begijnlebleu.be.

Begijn Le Bleu. > Foto:PR


16>

Vrijdag 21 januari 2011

cultuur

Schuilen of griezelen in Postuum werk van tentoonstelling van bouwsels Voor de liefhebber:

dichter Bergman

Bergman. >Foto:Keke Keulenaar

Door Thijs Kramer

Op foto´s genomen bij kasteel Oud-Poelgeest in Oegstgeest voetballen auteurs van het literaire tijdschrift Podium tegen dichters van De Windroos. Podium was in de oorlog ontstaan in kringen van de Friese illegaliteit. De Windroos was een door Ad den Besten gestarte reeks poëzie-uitgaven. De reeks bestaat nog, of beter opnieuw, en wordt nu verzorgd door de Haagse dichter en bloemlezer Henk van Zuiden. Te zien zijn onder meer Remco Campert, Bert Schierbeek en Harry Mulisch. Ze zijn allemaal nog belachelijk jong, het is december 1951. Willem Frederik Hermans is scheids. Bij wijze van fluitje houdt hij een soort scheepstoeter tegen zijn mond. Het moet een dol weekeinde zijn geweest. Ook de Haagse dichter Bergman, pseudoniem van Aart Kok (1921-2009) staat erop, hij loopt zich vrij. Bergman’s debuutbundel Modus Vivendi was het jaar daarvoor verschenen, bij De Windroos. Hij zou er niet zo beroemd mee worden als een aantal andere schrijvers op het speelveld van toen. Pas in 1959 kwam zijn volgende bundel, Het loden uur. Er zouden er nog verschillende volgen, soms met intervallen van jaren. Aart Kok werd geboren in Bergambacht. Hij werd onderwijzer en hoofd op verschillende scholen, onder meer in Den Haag. Later stapte hij over naar het middelbaar onderwijs. Hij werd leraar aardrijkskunde en Nederlands op de Christelijke scholengemeenschap De Populier in de Bomenbuurt en ging wonen in de Heiloostraat in Leyenburg, waaraan hij in 1985 een bundel wijdde onder de titel ‘Leyenburg’. Enige bekendheid verwierf hij toen C. Buddingh’ zijn gedicht Reisbrief opnam in het boekenweekgeschenk ‘Bericht aan de reiziger’. Tot grote ergernis stond er een kapitale drukfout in: ‘sneed ons uit bekoorlijk hout’ stond er waar hij had geschreven: ‘behoorlijk hout’. Het gedicht was verpest en Bergman vergaf het Buddingh’ niet. Hun vriendschap leed er onder. Gerrit Komrij nam vier gedichten

van Bergman op in zijn dikke driedelige bloemlezing van de Nederlandse poëzie. Ondermeer het gedicht ‘Reisbrief’ (ditmaal foutloos) dat begint met de memorabele en interpunctieloze zin: ‘waarde vriend het is hier prachtig / de koeien zijn ontroerend drachtig’. Uit de bundel Leyenburg, is ‘Lokatie’ opgenomen: ‘ik woon in leyenburg / haagse woestijn / waar god geen buren heeft / maar muren’. Aanvankelijk schreef Bergman ook zogenaamde ‘light verse’ maar zweerde dat genre later af. Naast poëzie schreef hij dagelijks losse stukken, aantekeningen, observaties en aforismen. Begin jaren negentig werden die af en toe geplaatst in het literaire tijdschrift Maatstaf. Ze trokken de aandacht van de toenmalige redacteur van De Arbeiderspers, Martin Ros. Hij zette Bergman aan om zijn herinneringen tot een boek te verwerken. Dat resulteerde in ‘De tijd te lijf’. Het kwam uit in de reeks Privé-domein. Het haalde de groslijst van de AKO Literatuurprijs van dat jaar. Uitgeverij Liverse, die in 2008 al de bloemlezing ‘Sprekend mijzelf’ publiceerde, komt nu met twee delen postuum werk in één band. Het eerste deel, ‘Bevond van zaken’, zijn weer korte stukken, observaties, gedachten, afgewisseld met aforismen. Ze beslaan de periode 1984 tot 1990. Net als ‘De tijd te lijf’, is het gerangschikt rond thema’s. Het is niet aan te raden alles achter elkaar lezen. Beter is om dit boek ergens neer te leggen waar je het makkelijk grijpt. Na enig grasduinen, stuit je gegarandeerd op juweeltjes. Het tweede deel, ‘Vreemdgaan’, bevat korte verhalen, doorgaans een of twee bladzijden lang. Enkelen zijn beduidend langer, maar dan opgebouwd uit korte, genummerde hoofdstukken. Een proeve: “Veel langer moet het niet duren. Zijn bewegingen worden met de dag trager en blokkeren het huis. Hij pakt zijn schoenen, houdt ze een voor een tegen het licht. Een vlek op de linker. Paniek. Zijn handen trillen. Hij houdt zich vast aan een stoel. Als hij van de schrik bekomen is, schuifelt hij naar de gangkast. Zijn ogen tasten de planken af. Schoensmeer heeft hij nodig en een inwrijfborstel en een krant als onderlegger. O, God, waarom is het leven zo ingewikkeld, prevelt hij. Zweet parelt opzijn voorhoofd. Is er dan niemand die hem begrijpt, die hem de helpende hand toesteekt? Hij meent het zo goed. In een schone wereld leven is toch geen misdaad?”. Hulde aan de uitgever die dit kleine, zeer preciese proza, waar maar een erg beperkt lezerspubliek voor zal zijn, heeft durven uitgeven.

Uitnodigend, desolaat of eigenlijk best gezellig. Documenterend of nu nòg grondiger verbouwd. Hoe verschillende kunstenaars zich verhouden tot de architectuur is het onderwerp van de nieuwe tentoonstelling in ‘Nest’. Door Egbert van Faassen

Timmerwerk, puin en gruis domineren op het eerste gezicht de groepstentoonstelling ‘Urban Expressionism’ in Nest. Een zevental bouwende kunstenaars met evenveel verschillende uitgangspunten zijn hier samengebracht. Dat zegt iets over hoe vaak kunstenaars nu naar architecturale vormen grijpen. Het verlangen een totale ruimte vorm te geven kent een lange geschiedenis. Ik noem de zogenaamde ‘Merzbau’ die de Dada-kunstenaar Kurt Schwitters eigenlijk overal waar hij verbleef steeds weer uitbreidde, in de jaren 1920 in zijn woning in Hannover. Deze barokke (wanneer je dat kan zeggen van een strak-modernistisch werk) sculptuur vol ruimtelijke verrassingen is in de jaren 80 gereconstrueerd en is niet heel lang geleden tentoongesteld in museum Boijmans. De Haagse kunstenaar André Kruysen raakte hier sterk van onder de indruk. Hij roemt vooral de ruimtelijke overgangen, van heel groot naar maquetteformaat, die bij Schwitters als het ware natuurlijk plaatsvinden. Dat is precies wat hij ook probeerde te bereiken in de reconstructie van zijn bezigheid in ‘Heden Hier’ rond de vorige jaarwisseling. In de dependance van ‘Heden’ aan de Weimarstraat werkte hij enkele weken en met ‘Weimar revisited’ vat hij samen hoe hij toen de ruimtes

van het hem ter beschikking gestelde winkelpand verbouwde. Het nu ingedikte resultaat houdt, als bij Schwitters, het midden tussen een maquette en een zelfstandige sculptuur. Het is maar welke blik je kiest. Een tweede historisch voorbeeld: de lattensculptuur die de Japanse kunstenaar Tadashi Kawamata in 1986 aan de laatste oude gevel van het Spui maakte in het kader van de tentoonstelling ‘In Situ’. Kawamata’s werk, dat alleen kon ontstaan door samenwerking, had een sterk sociale component. Nu heeft Thijs Ebbe Fokkens (geboren in 1981) een van blank houten latten getimmerde, ronde ruimte gestoffeerd met witte lappen. Het is een arena of misschien een piste, waarin iets kan gebeuren. De kunstenaar ziet het als een ruimtelijke tekening met hetzelfde aftastende karakter als een tekening op papier kan hebben.

Gezellig Eelco Cornelis de Vries (lichting 2010, Koninklijke Academie) bouwde een grauwe en nogal desolate kelder, waarin water lekt op het gruis dat op de bodem ligt. Je kijkt erin doordat één wand op de vloer van de tentoonstellingsruimte is gesmeten. Het is een decor voor ik weet niet welke voorstelling die het publiek gedeprimeerd verlaat. Goed gemaakt, maar het kan niet anders dan dat het druppelende water een huishoudelijk probleem oplevert voor Nest. Ronduit gezellig is daarentegen de cabine die Rob Voerman bouwde. Het is half een ‘folly’, een prettig fantasiegebouwtje zonder welk geen behoorlijk Engels park kan, en voor de andere helft een comfortabel onderkomen voor een zwerver. De de-

kens liggen al klaar. Aan de ene wand een grote bolle ruit waardoor je van binnenuit naar buiten kan kijken maar andersom niet, als ware het een limousine voor de sterren. En aan de andere kant kleurt een historiserend glas-in-lood raampje het schaars invallende licht. Voerman werd landelijk bekend met zijn tentoonstelling in het Cobra-museum. Het New Yorkse MoMa kocht grafiek van hem en hij ontving de Jeanne Oosting-prijs voor zijn aquarellen. De Franse kunstenaar Romain Pellas maakt meestal naar architectuur verwijzende assemblages op een plek in de open lucht. Eerst is er het idee, dan zoekt hij daar de juiste plaats voor. Het lijkt erop dat in deze tentoonstelling die volgorde precies omgekeerd is. Hij brengt de behuizing van stadsnomaden naar de kunstzaal. Ellen ter Beek (die ook deelnam aan de eindexamenexpositie KABK 2010) bewerkte pagina’s in een kunsttijdschrift met een stanleymes en blies het resultaat tot reusachtige proporties op: een versneden galerieruimte die de ruimte van Nest doorsnijdt. Urs Pfannenmüller, van wie een bewakershuisje voor een fietsenstalling dat hij in opdracht van Stroom maakte misschien het bekendste werk is, maakt al sinds jaar en dag architectonische structuren. Hier zijn twee modellen te zien van gebouwen in Yogjakarta, waarmee hij twee verschillende vormprincipes demonstreert. In de Javaanse werkelijkheid ongeveer zo aangetroffen: ‘Ik hoef eigenlijk niet zo veel te verzinnen’ zegt hij zelf. Urban expressionism. Nest, De Constant Rebequeplein 20b, donderdag tot en met zondag 13 – 17 uur, tot en met 20 februari. www.nestruimte.nl 27 januari 20 uur: ‘Urban talk’.

Bergman, Nagelaten werk. Uitgeverij Liverse. ISBN 9789076982670 Prijs: €17,50

Détail van Rob Voerman: ‘Tarnung # 3’. Daarin gespiegeld en op de achtergrond het werk van Romain Pellas: ‘Housing’ > Foto: Jhoeko

bruidegomspak. Als ‘sprookjesprins’. Gefeliciteerd Michiel. Je bent een uitzondering. Want de jazz kent hier nauwelijks sterren. De musici spelen ze hoogstens op bescheiden podia van de hemel. De enige ‘ster’ die ik ken is Rita Reys want wáár ze ook zingt, al is ze nu reeds enkele jaren in de tachtig, is het vol. Vandaar dat ik even mijn ogen uitwreef toen ik van bassist Johnny Daly het bericht kreeg dat Rita op zaterdag 29 januari optreedt

in ‘zijn’ Pavlov. Zomaar in een klein café-restaurant in Den Haag. Daar zal haar vaste begeleider, pianist Peter Beets met trio, wel een handje in hebben gehad, maar toch. Rita Reys moet gewoon zingen, waar dan ook. De ene keer is het voor een vol Carré in Amsterdam, maar daarna – waar gebeurd – staat ze in een piepklein zaaltje als Theater in de Steeg. Niet stuk te krijgen. Dus noteren alvast, Rita in Pavlov. Zal wel druk worden. Over naar de orde van de Haagse jazzweek. Wie heel snel is, kan vanavond (donderdag 20 januari) nog in Jazz Club nr 2 (Korte Molenstraat) bij baritonsaxofonist Jan Menu terecht voor zijn trio Dig d’Diz. Er is een herkansing, want Menu – de man achter ‘The Dutch songbook’ waarover ik eerder berichtte – is zondagavond te gast bij klarinettist David Lukács

jazz

Rita Reys in Pavlov

Zouden er hier ooit 55 ‘mediachannels’ acte de présence geven wanneer een jazzpianist in het huwelijk treedt? Denk het niet. Maar bovenaan m’n lijst met jazzmails van vanmorgen verschijnt zojuist het bericht dat pianist Michiel Borstlap in het Turkse Izmir getrouwd is met Ceylan Pinarli, dochter van de architect Mustafa Pinarli. En daar waren al die mediakanalen. Op de foto bij het bericht exHagenaar Borstlap in smetteloos wit

in het Goude Hooft (18.30 uur). Het moest daar nou ’s een keertje echt vol worden, Lukács c.s. spelen er wekelijks echt een goed stuk ‘swing’. Wie er een latertje voor over heeft om een nieuw talent te horen, kan vrijdag 21 januari (21.00 uur) terecht in muziekcafé De Pater waar de Vlaamse saxofoniste Marjan van Rompay speelt. Ze werd een tweetal jaren geleden door Wouter Turkenburg, jazzman van het conservatorium, gepresenteerd op The Hague Jazz als één van zijn veelbelovende leerlingen. Benieuwd hoe ze nu klinkt. Zondag a.s. wordt er weer met jazz gesmeten. In dat Goude Hooft dus, in Sociëteit Engels waar Robbie Agerbeek speelt met zangeres Daisy Oosterhuis en zijn kwartet met saxofonist Boris van der Lek, in Pavlov met Simon Rigter als gast bij het trio van Frans Elsen,

of in de jazzsociëteit van Wassenaar waar pianist Wolfert Brederode met drummer Joost Lijbaart en saxofonist Yuri Honing subtiele en eigenzinnige klanken strooit. Op dinsdag 25 januari spelen de twee jonge Haagse saxofonisten Floriaan Wempe en Tom van der Zaal in het wekelijkse Pavlov-concertje plus jamsessie, op donderdag 27 januari krijgt zangeres Nadia Basurto de kans haar Brazilian Project neer te zetten in de Regentenkamer. Begeleid door gitaar, bas en drum zingt ze Braziliaanse klassiekers in jazzy arrangementen.

Bert Jansma


Vrijdag 21 januari 2011

cultuur

<17

Muziektheatergroep Via Berlin met ‘Een mond vol zand’

Oorlogssituatie Afganistan in het theater geven aan fundamentele vragen. Vragen over wat een oorlog met een man kan doen, en hoe man en vrouw zich tot elkaar kunnen verhouden”. Marks, die nog geregeld ook zelf op het podium staat bij onder meer Orkater, en in vroeger dagen deel uitmaakte van Theatergroep Carrousel, geniet ook bekendheid als filmactrice, onder meer van ‘Valse Wals’. Marks en Via Berlin kwamen elkaar op het spoor door een workshop bij Orkater. “De manier waarop Dagmar en Rosa tekst en muziek combineerden was intrigerend”, zegt de ook als gastdocente van de Maastrichtse toneelschool werkzame regisseur over ‘haar’ protegees. “In dit stuk was de theatrale uitdaging met name om tekst en muziek tot een onlosmakelijk geheel te vormen. Dat is volgens mij goed gelukt, daar hebben we heel wat fases voor moeten doorlopen, zodat je uiteindelijk een compact verhaal overhoudt waarin al het overbodige is weggelaten”. Marks houdt ervan om met jonge mensen te werken, ongeacht of dat in het klas- of het repetitielokaal is: “Jongeren beschikken over allerlei ideeën die ze, gedreven als ze zijn, willen uitproberen. En het gebeurt herhaaldelijk dat ik geïnspireerd door ze raak. Bovendien kan ik zo mijn ervaringen als theatermaker delen”. Het volgende project met Via Berlin staat dan ook al op stapel. “Dat wordt een voorstelling die ‘Vanaf nu heet je Pjotr’ gaat heten”.

Door Eric Korsten

Wat als je man, een oorlogsjournalist, spoorloos lijkt te zijn verdwenen, en je hem uitgemergeld, gedesoriënteerd en verwilderd bij een andere vrouw, midden in een woestijn, terugvindt? De jonge muziektheatergroep Via Berlin maakte onder de vlag van Theatergroep Orkater over dit gegeven een indringende en in muzikaal opzicht gevoelige voorstelling: ‘Een mond vol zand’. De voorstelling speelde eerder op Oerol en is nu ook in het theater te zien. “Geen lichtgewicht”, noemt regisseur Ria Marks het stuk. “Deze voorstelling gaat echt ergens over. De oorlogssituatie is van wezenlijke betekenis voor dit stuk, het speelt zich namelijk af in Afghanistan”. Op Oerol, het jaarlijkse multidisciplinaire kunstfeestje op Terschelling, fungeerden de zandduinen van het eiland als podium. “Dat was prachtig”, zegt Marks, “al dat zand dat ons daar tot aan de verre einder omringde. In de theaterversie die we er nu van hebben gemaakt komt dat gevecht tegen het zand op een andere wijze naar voren. Geen letterlijke zandbak, nee, want theater is toch vooral suggestie. In vergelijking met Oerol kunnen we nu het licht controleren, dat was daar op locatie natuurlijk niet het geval. Zo heeft iedere plek gelukkig z’n eigen charmes”. Via Berlin is het gezelschap van actrice Dagmar Slagmolen en muzikante Rosa Arnold. In ‘Een mond vol zand’ maken zij gebruik van klassieke en zelfgeschreven muziek. Marks: “Rosa Arnold wil graag klassieke muziek op

Scène uit ‘Een mond vol zand’. > Foto: PR

een ongebruikelijke manier doorgeven. Dat is ook af te lezen aan de bezetting en de composities: muziek voor viool, melkbus-cello, verschillende

percussie-instrumenten, zand en plastic. Er wordt onder meer een twaalf minuten durende chaconne van Bach gespeeld. Die dringt juist

door de manier waarop die theatraal is ingebed tot op het bot bij je door. Het mooie van de voorstelling is dat we een muzikale vorm hebben weten te

Via Berlin is met ‘Een mond vol zand’ op dinsdag 25 januari te zien in Theater aan het Spui. Meer informatie: www.theateraanhetspui.nl of www.orkater.nl/nieuwkomers .

Muzikaal spektakel van Marius Preda jazz te herkennen is die Preda hier aan het conservatorium studeerde.

Door Bert Jansma

Ze waren de sensatie van het jaarlijkse Gypsy-festival in Tilburg dit jaar. ‘De muzikale climax’ meldde Folk Forum, ‘adembenemend’ vond de VPRO. Terwijl het nieuwe orkest van cymbalist Marius Preda op dat moment eigenlijk nog maar kort bij elkaar was. Inmiddels is er een eerste cd van zijn ‘Unknown All Stars’ uit (getiteld ‘Budala Hop’), heeft de groep die gepresenteerd tijdens een zigeunerfestival in Delft en is ook de eerste officiële Haagse presentatie nabij: op 28 januari in de nieuwe Regentenkamer aan de Noord West Buitensingel. In de grote voormalige kerkzaal (oorspronkelijk van de Zevende Dags Adventisten) die dan voor het eerst voor een concert gebruikt wordt. “Dit is de beste band die ik tot nu toe heb gehad”, straalt Marius Preda. Hij kan er al zijn muzikale liefdes in kwijt. De meeslepende ritmes van zijn geboorteland Roemenië, het zigeunersentiment in de vocale stukken, de Balkan-sound in de orkestratie met viool, trompet, saxofoon, fluit en zelfs de Armeense duduk. Dit is geen zigeunerorkest van salonmuziek met alleen maar oorstrelende ornamen-

w Marius Preda aan de cymbaal: van rapsodisch tot de Michael Jackson hora. > Foto: PR

ten, maar een hevig teruggrijpen naar het oorspronkelijke geluidslandschap van de Balkan. Terwijl in de arrangementen van de blazers in de verte ook nog iets van de

Cymbaalvirtuoos Marius Preda is een virtuoos op de cymbaal. Hij kan er een klassieke Roemeense rapsodie op spelen (Enescu), maar binnen het ensemble zet hij met onontkoombare flair de ritmische lijnen uit met een sterk gevoel voor het syncopische daarbinnen. Bij Frits Landesbergen studeerde hij aan het conservatorium vibrafoon, hij speelt piano, viool, accordeon. En zingt ook nog een mooi ‘Djelem Djelem’ als het moet. Voor zijn ‘Unknown All Stars’ vroeg hij violiste Blichta Hoopman-Mirando, van moeders kant een vrouwelijke telg van de befaamde Mirando-Weiss familie, zelf leidster van het Haagse ensemble Sintiromarus. “Ze heeft een prachtige toon” vindt Preda, “en ze pikt dat typisch Roemeense snel genoeg op”. Bij haar thuis heeft Blichta de violen van haar oom, wijlen Lujla Mirando, die haar grote inspiratiebron was. Preda’s ogen stralen wanneer hij over die violen vertelt: “Ik heb een tijdlang dagelijks met Lujla samengespeeld. Ik nam één van zijn violen bij Blichta thuis beet

en hoewel ik zelden Hongaarse muziek op viool speel, kwamen de melodieën bijna vanzelf. Ik had het gevoel dat Lujla het even van mij overnam. Echt waar”. Een verhaal uit zijn jazzstudietijd illustreert zijn veelzijdigheid nog eens. De grijze bebop-goeroe Barry Harris gaf jaarlijks z’n masterclasses aan het Koninklijk Conservatorium. Toen hij Preda daar op accordeon gehoord had, kon de grote meester er maar geen genoeg van krijgen om die leerling stukken van Charlie Parker op dat voor jazz niet zo doordeweekse instrument te horen spelen. Cajon Bassist in Preda’s ‘Unknown All Stars’ is Andor Horváth, afkomstig uit het Hongaarse Szeged, die ook hier studeerde en vorig jaar samen met zigeunerzangeres Liljana Butler haar laatste cd maakte. Er was een tournee met haar en haar orkest gepland, maar de zangeres overleed onverwacht. Op de ‘cajon’, de percussiekist die je vaak in ‘latin’of Spaanse zetting hoort, speelt Antal Steixner, een exuberante Hagenaar van Hongaarse afkomst, thuis in alle muziekstijlen van pop tot jazz. Essentieel voor de nooit ophoudende

‘pulse’van het orkest. En op de saxen de uit de Servische Vojvodina afkomstige Akos Laki, bekend uit zijn ‘Carlama Orkestar’ en ook al een vat van muzikale emoties. ‘Budala Hop’, de titel van cd en programma van Preda’s orkest verwijst naar een stuk van de Roemeense musicus Marcel Budala dat Preda bewerkte. De meeste stukken en arrangementen van het orkest zijn van Preda’s hand. Zoals een bijzonder sfeervolle versie van het klassieke ‘Sombre dimanche’, het beruchte ‘zelfmoordstuk’ waarvan het verhaal gaat, afkomstig uit de Oostenrijks-Hongaarse dubbelmonarchie, dat op het schrille slotakkoord door alcohol, liefdesverdriet en Weltschmerz overmande Hongaarse officieren uit het raam sprongen. Maar Preda levert ook een typerend huwelijk-in-stijl tussen klassiek-etnisch-Roemeens en hip-modern in zijn ‘Michael Jackson hora’waarin de Balkanbeat wordt gecombineerd met rifjes uit het repertoire van de popzanger. Muzikaal spektakel van de eerste orde. Unknown All Stars met ‘Budala Hop’; Regentenkamer 28 januari (20.00 uur)

Ingezonden mededeling

Nog meer

Straatwijs Marcel Verreck

Nog meer Straatwijs is een portret van een vader en een zoon, samen wandelend in Den Haag door een nieuw leven. In die groene stad vol verborgen schatten. Waar het altijd waait.

Een rijk boek, een must voor iedereen die van Den Haag houdt of deze wonderbaarlijke stad aan zee beter wil leren kennen. Hét ultieme Haagse geschenk!


18>

Vrijdag 21 januari 2011

sport

Marc

Opdracht

Het is rustig in het hockey. Er wordt door de gewone sterveling overdekt gespeeld. Door het hallengebrek kan het voorkomen dat je heel Zuid Holland door moet om ergens een halletje te vinden waar je op zaterdagavond of zondagochtend heel vroeg nog terecht kunt. De jeugd van HGC traint zelfs in een van de leegstaande hangars op de voormalige vliegbasis Valkenburg. Je moet er maar zin in hebben. Creatief is het zeker. De nationale ploegen zullen wel ergens in een warm oord aan het trainen zijn. Nog anderhalf jaar en dan staan de Olympische Spelen al weer op het programma. Hoewel dat nog ver weg lijkt, worden het spannende maanden en gaat het toch weer sneller dan je denkt. Nederland (tenminste bij de heren) moet van ver komen. Het volk is wel weer eens toe aan een mannenmedaille op een echt aansprekend toernooi. In Londen kan het geschonden blazoen worden opgepoetst, reputaties worden hersteld en budgetten voor de komende jaren veilig gesteld. Zeer zichtbaar zal het zijn de komende 16 maanden. Veel minder zichtbaar, maar even belangrijk, is wat er in de afgelopen periode met de nationale jeugdselecties is gebeurd en vooral wat er de komende jaren mee gaat gebeuren. Eén van de opdrachten van de huidige bondscoach is het nationale elftal te verjongen. Te lang is er doorgemodderd met de middelmaat. Spelers zonder echt talent zijn te lang gehandhaafd en dat moet nu veranderen. De vraag is of het Nederlands elftal wel de plek is om te verjongen en om spelers op te leiden. Volgens mij moet je er gewoon presteren, ongeacht de leeftijd van de spelers. Normaal gesproken heb je geen tijd om daar op te leiden. Dat moet gebeuren in de nationale jeugdselecties en uiteindelijk in Jong Oranje. Daarna gaat het nog alleen om de punten en de prijzen. Verjongen en opleiden, als opdracht voor een bondscoach van een nationaal elftal, klinkt dan ook vreemd in de oren. Slechts het winnen van prijzen moet de opdracht zijn. Het herkennen en opleiden van talenten gebeurt toch echt een aantal jaren eerder. Voor de buitenstaander is de opdracht duidelijk: we willen wel weer eens een gouden medaille!

Marc Delissen Voormalig hockeyer en advocaat bij Delissen Martens Advocaten & Belastingadviseurs

Nico Stet (l) en Björn Budding proosten op de goede afloop. > Foto: Creative Images.

Coaches Stet en Budding verwachten topposities

Hellas wacht boeiende competitiehelft De handbalcompetitie is zo’n beetje halverwege en zowel de heren als dames van Hellas draaien bovenin mee. De mannen, onder leiding van Nico Stet, zijn koploper in de eerste divisie. De vrouwen, onder leiding van Björn Budding, staan derde in de Afab Eredivisie. Een mooi moment om de balans op te maken. Door Hans Willink

Het werd een mooie maandagavond in Bodega De Posthoorn aan het Lange Voorhout. Nico Stet en Björn Budding waren samengekomen om de eerste seizoenshelft na te beschouwen en de verwachtingen voor het verdere verloop uit te spreken. Een driemans zigeunerorkestje vulde het etablissement met nostalgische klanken en trok daarmee vooral fans van 60-plus. Stet kwam binnen en riep nog voor hij bij het tafeltje was: “Dvořák! Dat is een stuk van Dvořák, ik herken het! Wat leuk om hier af te spreken”. Het werkte inderdaad sfeerverhogend, maar bemoeilijkte de conversatie ook enigszins. De eerste set van het trio gaf in elk geval de mogelijkheid om ook over andere zaken dan handbal te praten. Toen de tonen wegstierven en de recorder zachtjes snorde, ontstond een boeiend gesprek. Het verschil tussen Nico Stet en Björn Budding is ruim een kwart eeuw. De overeenkomst tussen de oefenmeesters is dat ze beiden bezeten zijn van handbal en in het bijzonder van hun club Hellas. Dat ze nu beiden aan het roer staan van de hoogste seniorenteams kan dus bijna geen toeval zijn. Hoewel… Stet gaf tegen het einde van het vorige seizoen aan — hij trainde toen de dames — dat het wel mooi was geweest en hij eigenlijk niet meer alleen aan het roer wilde staan. Hij had de dames na degradatie weer terug gebracht naar het hoogste niveau en

deed daar zelfs weer mee om de prijzen. Het laat zich raden dat, toen de heren eind vorig seizoen degradeerden, het bestuur toch wel een taak zag weggelegd voor de 58-jarige oefenmeester. Onder zijn eigen voorwaarden, zoals ondermeer het niet meer elke training hoeven leiden, ging Stet overstag. Hij deelt verantwoording en werkzaamheden met Edwin Hofland, die overkwam van Hercules. Het heeft er alle schijn van dat hij het kunstje dat hij met de dames uithaalde, één seizoen na degradatie weer promoveren, opnieuw uithaalt. “We hebben absoluut een goede eerste seizoenshelft gehad”, zegt Stet met een mengeling van trots en verrassing in zijn stem. “Verbazingwekkend, dit had niemand verwacht. We zijn met een nieuwe ploeg gestart, met spelers die op een drietal na niet echt op hoog niveau hebben gespeeld. Het is echt geen standaardverhaal dat Stet wel even elke keer een jonge onervaren ploeg in één seizoen laat promoveren. Straks wordt ik alleen nog maar voor dat soort klussen gevraagd. Dat doe ik niet. Het is frappant dat het twee keer gebeurt, maar dat maakt het nog geen wet van Meden en Perzen. Bovendien is het seizoen nog lang niet afgelopen en er kan onderweg nog van alles misgaan”. Verantwoording Hoe zit het intussen met die dames? Die speelden vorig seizoen de finale om het landskampioenschap, maar moesten in het Amsterdamse VOC hun meerdere erkennen. De verwachtingen voor dit seizoen waren dus hoog gespannen en zelfs met een nieuwe trainer aan het roer moest die prestatie toch te evenaren zijn. Budding bracht zijn handbaljeugd immers door bij Hellas en vierde als senior drie titels bij Aalsmeer. Daarna bezorgde hij de jeugd van Hellas het landskam-

pioenschap, waarna hij terugkeerde bij Aalsmeer om daar met de mannen de bekerfinale te halen. Dit seizoen nam Budding het stokje over van Stet. “Zonder dat we zaken hebben overgedragen”, weet de jongste van de twee trainers. “Dat heeft geen zin. Je wilt in zo’n groep met een schone lei beginnen. Het is beter als je zelf ontdekt wat de sterke en minder sterke punten zijn en hoe welke speelster op bepaalde situaties reageert”. Stet vult aan: “Het is in het handbal nooit gewoonte dat een vertrekkende coach informatie aan zijn opvolger geeft. Dat zou bepaalde processen alleen maar kunnen vertragen. Bovendien is ook elke trainer anders en reageert daardoor ook anders op situaties en spelers”. Budding heeft niet de ‘luxe’ van gedeelde verantwoording: “Dat betekent dat je af en toe minder tijd voor andere dingen hebt. Dat wist ik vooraf en die keuze heb ik weloverwogen gemaakt. Wij zijn nog net niet halverwege het seizoen, daarvoor moeten we nog een wedstrijd tegen het lager geplaatste Fortissimo spelen. Als we die in winst omzetten, hebben we alles gewonnen wat we moesten winnen. Daar staat tegenover dat we de wedstrijden die we wilden winnen om écht mee te doen voor een topplaats niet in winst hebben omgezet. Afgelopen zaterdag verliezen we van VOC, een ploeg met

‘Het is beter als je zelf ontdekt wat de sterke en minder sterke punten zijn en hoe welke speelster op bepaalde situaties reageert’

veel kwaliteit en vechtlust. Juist op dat vlak hebben wij het in die wedstrijd afgelegd. Toch denk ik dat we het tot dusver aardig hebben gedaan”. Kleunen Hellas heeft het traditiegetrouw altijd moeten hebben van technisch goed verzorgd handbal. Er zijn wel beukers geweest, maar niet zoveel. Hellas compenseerde dat gebrek daaraan met snelheid. “Onze teamspirit moet zo sterk zijn, dat er collectief wordt geloofd dat we van iedereen kunnen winnen”, licht Stet toe. “De dames verliezen dan zaterdag weliswaar van VOC, dat gebeurde bij mij ook. Maar ze hebben in die periode ook twee keer van ze gewonnen. Dus het kan wel. VOC heeft een superarsenaal aan speelsters en dat hebben wij niet. We hebben een smallere selectie”. Budding vult aan: “Het zit bij ons ook al in de opleiding. Het moet allemaal mooi en technisch en snel zijn. Het zit er bij ons niet van huis uit in om te kleunen. Niet dat het eruit wordt gehaald. Wat niet in iemand zit kun je er niet kunstmatig in brengen. En vergeet niet dat zowel de heren als de dames met ons eigen spel Nederlands kampioen zijn geworden”. Daarmee valt meteen de term waar het allemaal om draait in een seizoen: het kampioenschap. Hoe zien de heren dat voor hun pupillen? Budding: “Ik verwacht dat we bij de top drie eindigen en wie weet zit er nog wel iets mooiers in dit jaar”. Stet is wat voorzichtiger, ondanks dat vriend en vijand hem al als kampioen ziet: “Het ziet er naar uit dat we promoveren, maar of dat door de nacompetitie gaat of via een kampioenschap, durf ik niet te zeggen. Als het aan mij ligt maar rechtstreeks; dan heb ik al die ellende niet en kan ik me gaan voorbereiden op een superzwaar seizoen. Met een stelletje guppestijnen die net hebben leren zwemmen. Het wordt spannend”.


Vrijdag 21 januari 2011

sport

Scheveningen-coach John Blok over kampioenschap:

‘De weg is nog erg lang’ was er geen echt tweede elftal meer. Nu kunnen die Scheveningse gastjes weer in een tweede elftal spelen. De overstap van de jeugd naar het eerste elftal van de senioren is vrij groot. Alleen als de weerstand omhoog gaat, kunnen we de stap kleiner maken. Het duurt even voordat het tweede op niveau speelt. Ik hoop dat het dit seizoen kampioen wordt in de reserve Tweede klasse”.

John Blok won als amateurvoetballer alles wat er te winnen viel. Als hoofdtrainer had hij aansprekende clubs onder zijn hoede, maar een kampioenschap won hij nog niet. Nu hij met Scheveningen na de eerste seizoenshelft boven in de Hoofdklasse A meedraait, lijkt zijn eerste titel als hoofdtrainer in zicht. Door Eppo Ford

Topklasse Het woord Topklasse valt niet uit de mond van Blok, ook al maakt Scheveningen kans om kampioen te worden. “Nee, als je al zoveel moeite hebt om een stabiele Hoofdklasser te zijn, moet je er niet aan te denken”. De oprichting van de Topklasse maakt de concurrentie in de Hoofdklasse minder sterk dan voorheen, erkent Blok. “Er is kwaliteitsverschil. Een club als Swift is toch iets anders dan Rijnsburgse Boys. Maar het doet onze selectie tekort om de huidige positie daaraan te wijten”.

In het begin van januari verlengde Blok zijn contract bij Scheveningen met één jaar. Een logische keuze voor de hoofdtrainer. “Ik ben met een bepaalde bedoeling teruggekeerd bij mijn cluppie. Na vier jaar Scheveningen, drie jaar Quick Boys en een half jaar VVSB had ik de kans om verder te gaan als trainer in de Bollenstreek, of terug te keren naar mijn eigen club. Ik heb mijn hart laten spreken. Ik wilde Scheveningen graag helpen”. Anderhalf seizoen geleden ging hij weer aan de slag op Houtrust. “Scheveningen had in de jaren ervoor veel moeite om in de Hoofdklasse te blijven”. Het is een situatie die inmiddels is gekeerd. Scheveningen staat na het verlies tegen Voorschoten ’97 van afgelopen zaterdag (2-1) nog steeds keurig op de tweede plaats. Met Noordwijk, Quick Boys en Young Boys strijdt het om het kampioenschap. Kampioenschap Blok heeft met het bestuur bij het tekenen van zijn contract afgesproken dat hij in de komende periode als hoofdtrainer samen met het bestuur werkt aan het verbreden van de selectie. Op die wijze kan Scheveningen een stabiele Hoofdklasser worden, die een vaste plaats krijgt bij de eerste vijf in de competitie. “Het bestuur heeft ingezien dat de selectie vrij smal is. Al

John Blok: ‘Het verrast mij dat wij al zo snel resultaat boeken’. > Foto: Pieter van der Togt

zijn er wel een paar jongens die in het oog lopen, zoals Sjaak Polak en John Nieuwenburg”, aldus Blok. “Ik ben een realist. De weg naar het kampioenschap is nog lang. Veel tegenslag kunnen wij niet aan. Wanneer twee jongens van niveau wegvallen,

zoals Polak en Danny Voskuil tegen Voorschoten ’97, dan wordt het gelijk anders. De andere clubs hebben tweede elftallen die op Hoofdklasseniveau spelen”. Daarom heeft het verhogen van het niveau van het tweede elftal ook prioriteit. Blok: “Toen ik begon,

Noordwijk beschouwt hij als de grootste kanshebber in de strijd om de titel, en ook Quick Boys ziet hij lang meedoen. “Zij hebben een brede selectie en qua historie horen deze clubs in de Topklasse”. Blok: “Het is heel lastig om in te schatten hoe lang wij het in de competitie kunnen volhouden om mee te strijden. Wij hebben de situatie bij Scheveningen in relatief korte tijd kunnen ombuigen. Het is zaak dat vol te houden”. Hij is verrast door de kracht van zijn ploeg: “Iedereen wil voor elkaar werken, inclusief de jongens die betaald voetbal hebben gespeeld. Ze voetballen in dienst van het team. Het verrast mij dat wij al zo snel resultaat boeken”.

VUC wil eigen jeugd opleiden Met slechts elf punten staat VUC troosteloos in de onderste regionen van de Eerste Klasse B van het zondagvoetbal. Alleen Wit Rood Wit en TOGB hebben nog minder punten. Ondanks de tegenvallende resultaten is men binnen VUC vol goede moed om op termijn weer een rol van betekenis te spelen op het hoogste amateurniveau. Door Bert Tielemans

In het jaar dat VUC (Voorwaarts Utile Dulci Combinatie) het 100-jarig jubileum vierde, moesten de Pinguïns ook een bittere pil slikken. Degradatie uit de Hoofdklasse. Trainer Wim Schaap deed het jaar daarop verwoede pogingen om de historische club direct weer te laten promoveren, maar een teleurstellend seizoen volgde. Onder de huidige trainer Toon Brakus is VUC een nieuwe weg ingeslagen. Jonge jongens opleiden voor het eerste elftal in plaats van ervaren spelers te halen van andere clubs. Op dit moment ontbreken er in het eerste elftal nog spelers van eigen kweek. Daar ligt dan ook de belangrijkste uitdaging voor de toekomst: zelf talentvolle spelers opleiden. Technisch jeugdcoördinator Huib van Oostrom Soede weet dat de weg om dat te realiseren lang en lastig is. “Maar je moet een keer beginnen om aan een gezonde basis voor de club te bouwen”. Voor Van Oostrom Soede is de kwaliteit van de trainersstaf een be-

langrijke voorwaarde om dat doel te bereiken. “We hebben nu voor iedere leeftijdscategorie goede trainers die we zelf hebben opgeleid. Hun kennis wordt daarbij aangevuld door KNVBcursussen. Daarnaast lopen er op trainingsdagen veertien stagiaires van verschillende MBO opleidingen rond”. Met een lach: “Kinderen krijgen zo bijna privéles op woensdagmiddag.” Met vijf F- en vier E teams en een wachtlijst voor de Mini pupillen, is de eerste stap gezet om de jeugdopleiding op orde te krijgen. “Het doel is om weer landelijk te gaan spelen met onze jeugdteams. Maar met alle ouders, bestuursleden, vrijwilligers en trainers moeten we vooral een klimaat scheppen dat het leuk is om bij VUC te voetballen”. Eerste elftal Terug naar het eerste elftal van de dit seizoen aangetreden trainer Toon Brakus. De oefenmeester, gepokt en gemazeld in het Haagse amateurvoetbal, maakt zich geen grote zorgen over de magere prestaties tot nog toe. Toon Brakus: “Het valt tegen als je naar de stand op de ranglijst kijkt, dat is duidelijk. Het is ook trainerstaal natuurlijk als ik zeg dat we eigenlijk zes punten te weinig hebben gekregen. Heb je die erbij, dan sta je in deze competitie ineens een heel stuk hoger”. Brakus is wel tevreden over het veldspel dat zijn elftal tot nog toe heeft laten zien. “We spelen eigenlijk helemaal niet slecht.

<19

HDM kansrijk bij nationale finale De heren zaalhockeyers van HDM zijn de trotse koplopers in de Hoofdklasse. De veldhockeyers van HDM zijn degradatiekandidaat, terwijl ze bij de indoorvariant kandidaat zijn voor het halen van de finale. Hugo van der Horst is één van de spelers die verantwoordelijk is voor het succes.

Wat is het geheim van jullie succes? Van der Horst: “Wij spelen al enkele jaren met elkaar samen. Bovendien doet dit seizoen Robert van der Peppel met ons mee. Een gigant in de zaal, die ook voor Oranje uitkomt. Ook Timmo Kranstauber van HGC zit bij ons in het team”. Jullie hadden afgelopen weekend een dubbel programma. “We hadden een inhaalprogramma, omdat door het slechte weer in december er een competitieronde was uitgevallen. We proberen ook aanstaand weekend goed te presteren, want dan bereiken we als de nummer één van de poule de halve finales. Waarschijnlijk hebben we uit de duels tegen Kampong en Voordaan aan een punt genoeg”. Dan ontlopen jullie Amsterdam. “Dat team hopen we pas over twee weken in de finale tegen te komen. Vorig seizoen hebben we de play-offs niet gehaald. Dat was een teleurstelling. De jaren daarvoor zaten we er wel altijd bij. Wanneer we als eerste in de poule eindigen, spelen we in de halve finale zo goed als zeker tegen Nijmegen. Bij winst tegen hen in het play-offweekend spelen we de finale. Tegen Amsterdam waarschijnlijk. Dat is onze droomfinale”.

Tip 5 Ook komende week staan er interessante sportevenementen op de agenda. Den Haag Centraal maakte voor u een kleine selectie. Wat valt er allemaal te doen, zien en beleven?

ADO Den Haag – SC Heerenveen > Voor de Haagse profclub gaat de competitie weer beginnen. Na een trainingskamp in Spanje speelt het elftal van trainer John van den Brom tegen SC Heerenveen, dat slechts één plaats hoger staat . Vrijdag 21 januari 20.45 uur, Kyocera Stadion. DKC – BV Van Zijderveld > De badmintonners van DKC spelen een bescheiden rol in de Eredivisie. Het doel is niet te degraderen. DKC ontvangt Van Zijderveld. Zaterdag 22 januari, 19.00 uur, ’t Zandje, Schimmelweg.

Laurens Oers in fel duel tegen GDA. > Foto: Creative Images

Soms zelfs goed met in ieder geval aantrekkelijk voetbal om naar te kijken. Deze selectie van jonge spelers mist ervaring. Veel routiniers zijn de club weliswaar trouw gebleven maar spelen nu in het vijfde en zesde elftal. Een bewuste keuze van die jongens. Ze doen het trouwens hartstikke goed want ze staan bovenaan in de competitie, dus kwaliteit hebben ze nog genoeg.” Lachend: “Als ze kampioen worden, kan ik daarna altijd een beroep op ze doen als onze nood heel erg hoog wordt”. Vooralsnog is dat voor Brakus niet aan de orde. “VUC heeft

het nu even lastig, maar met man en macht werken we aan de opbouw van de jeugdopleiding van onderuit. Dat vraagt inspanningen. Dat kost tijd, maar op termijn levert het de talenten op. Geld om goede spelers van andere clubs naar ’t Kleine Loo te halen is er toch niet meer. De visie van de club is opleiden en daar sta ik volledig achter. Maar het kost wel een paar jaar voordat je daar de vruchten van plukt. Het streven voor deze club, met nog steeds groot aanzien in het amateurvoetbal, is om een goede Hoofdklasser te worden”.

KVS – Nic./Alfa College > De korfballers van KVS hebben de laatste plaats in de Korfbal League verlaten. Zaterdag speelt KVS tegen Nic./Alfa College dat op de ranglijst één plek boven het team van coach Steven Mijnsberegen staat . Zaterdag 22 januari, 20.00 uur, Sporthal de Blinkerd, Seinpostduin. HBS – Nieuwenhoorn > In de Zondag Hoofdklasse A speelt titelkandidaat HBS tegen laagvlieger Nieuwenhoorn uit Hellevoetsluis. Het elftal wil na de winterstop een gooi doen naar de titel. Zondag 23 januari, 14.00 uur, sportpark Craeyenhout, Daal en Bergselaan. ADO Den Haag dames – FC Utrecht > Ook de vrouwen van ADO Den Haag gaan weervan start. Het elftal staat in de Eredivisie op een teleurstellende vijfde plaats. Subtopper FC Utrecht komt op bezoek. Maandag 24 januari, 19.30, Kyocera Stadion.


Tijdens de Diningcity eetweek

van 25 januari t/m 31 januari Verrassingslunch of een hoofdgerecht

voor € 10,–

www.restaurantsquare.nl

Plein 8 2511 CR Den Haag 070-3249080


Vrijdag 21 januari 2011

eten & drinken

<21

koken met henk savelberg

De Noord-Oost Thaise keuken

de eetrubriek

Zio Ciro

Italiaans

Oordeel: + Italiaanse sfeer + goede prijs/kwaliteitverhouding

Goede Italianen zijn schaars in Den Haag, zeg maar gerust op de vingers van één hand te tellen. Zodoende kom ik toch meestal weer bij Da Sebastiano, Da Braccini en La Luna terecht. Het is puur toeval dat ik nog niet eerder bij Zio Ciro ben geweest, maar nu maken we het wel meteen in een keer goed met vier personen. Dat geeft ons de gelegenheid een hoop verschillende gerechten te proberen. We laten het vriendelijk geprijsde verrassingsmenu (€ 34,50 voor vier gangen) links liggen, want dat kan alleen per tafel. Vooraf drinkt mijn vrouw een glas Prosecco (€ 5,25) en ik een Spritzer (€ 5,50) in een variant van Prosecco en het bitter Aperol. Spritzer – op basis van witte wijn, spuitwater en

Dit is eigenlijk een restaurant om voor jezelf te houden, maar dat zou niet fair zijn

een sinaasappelbitter – is hét drankje van Venetië, eind 18de eeuw, in de Dogenstad geïntroduceerd door de Oostenrijkers toen die er de baas waren. Onderwijl dopen we ook wat stevig zelfgebakken brood in de olie met balsamico en drinken bubbelwater van San Pellegrino (€ 4,50 per fles). Als voorgerecht heeft mijn vrouw Vitello tonnato (€ 11,50) gekozen, waarvan ik met genoegen wat meeprik. Mooi blank kalfsvlees en een fluweelzachte tonijnsaus. Mijn eigen Fettuccine met porcini paddestoelen en geschaafde truffel, geflambeerd in Parmezaanse kaas (€ 17,50) wordt van alle kanten belaagd als duidelijk wordt hoe ontzettend lekker deze pasta is. Ik moet mijn echtgenote en beide zonen echt bij mijn bord weghouden. Het was trouwens al leuk om te zien hoe de schattige serveerster Mirella – die heel Italiaans oogt maar uiteindelijk Roemeens blijkt te zijn – het gerecht in een grote uitgeholde kaas bereidde. Schrapend met een lepel vermengt ze de Parmezaan met de lintpasta. En de verse truffel blijkt tot mijn stomme verbazing een krachtige peperdure wintertruffel te zijn. Dit is echt feest. Dat geldt trouwens ook voor de Adres Toussaintkade 8 Telefoon 070 36504453 Info www.zio-ciro.nl Geopend dagelijks van 17.30 uur tot 22 uur (keuken)

rode wijn, een Ripassa Valpolicella van Zenato (€ 37,50) die na mijn voorgerecht naar behoren te hebben begeleid ook prima diensten bewijst bij mijn gesneden ossenhaas met rucola en Parmezaanse kaas (€ 24,50). Ook nu weer is het Mirella die aan tafel het werk doet, want ze komt met een gloeiend heet bord uit de keuken, waarop het rauwe vlees ter plekke door haar in de olijfolie wordt gegaard. Mijn eega heeft hetzelfde vlees, maar dan gevuld met mozzarella en omwikkeld met rauwe ham in een rode wijnsaus (€ 24,50), de jongste zoon prefereert pizza (€ 13,50), de oudste geniet van aan tafel bereide tonijn met rucola, knoflook, citroen en truffelhoning (€ 23,50). Tja, de keuken heeft het er maar makkelijk mee. Het lijkt vooral Mirella te zijn die het werk doet. Als verwende Italië-gangers zijn we stomverbaasd dat we Zio Ciro pas nu ontdekken. Dit is eigenlijk een restaurant om voor jezelf te houden, maar dat zou niet fair zijn tegenover eigenaresse Miranda Burgers, een charmante en hartelijke Nederlandse vrouw die opgroeide op Sicilië. Samen met Ciro Mastromatteo zette ze dit etablissement vijf jaar geleden op. De naam Zio Ciro betekent overigens Oom Ciro, maar inmiddels staat zoon Giovanni in de keuken. Die kan weer zijn diensten bewijzen bij de nagerechten, zoals een prima tiramisu (€ 6,50) een weliswaar afgezaagd maar – mits goed bereid – altijd weer lekker dessert op basis van mascarpone en lange vingers. Zelf geniet ik van Caffé glacé bestaande uit mascarpone-ijs met Tia Maria-likeur en hete espresso (€ 6,50), heel wat anders dan de Caffé glacé die je in de doorsnee ijssalon krijgt. Elders aan tafel verschijnt nog een Sgroppino, een spoom van citroenijs met wodka en prosecco (€ 6,50) die eigenlijk meer als tussendoortje dan als nagerecht is bedoeld. We sluiten af met prima cappuccino en espresso macchiato (€ 2,50) en constateren dat de rekening uiteindelijk wel meevalt. Met z’n viertjes rekenen we € 245,– af. Bij twee personen zou dat op € 122,50 zijn uitgekomen. Wel, ik heb nog niet zo lang geleden heel wat minder Italiaans gegeten voor aanmerkelijk meer geld. Zio Ciro is een adres om te onthouden. Alleen al vanwege die Fettuccine flambe. Coos Versteeg Voorgerechten vanaf Hoofdgerechten vanaf Nagerechten vanaf Pin

€ 7,75 € 21,50 € 5,00

Het noordoosten van Thailand, ook wel de Isaanstreek genoemd, wordt gekenmerkt door een extreem droog klimaat en arme gronden. Dit sterk ontboste gebied (eenderde van heel Thailand) is dan ook de armste streek van het land. Landbouw is de belangrijkste economische activiteit in de regio, maar door de schrale grond en de natuurlijke omstandigheden op het plateau is de opbrengst van de landbouw lager dan in CentraalThailand. Vanzelfsprekend hebben de moeilijke levensomstandigheden geleid tot een keuken met een geheel eigen karakter die sterk afwijkt van de andere Thaise keukens. Het eten wordt vooral gekenmerkt door het gebruik van veel chilipepers en kleefrijst in plaats van gewone rijst. Men is zeer inventief in het gebruiken van al datgene, wat de natuur te bieden heeft. De inwoners van deze regio hebben dan ook de reputatie van alleseters, ‘de mensen uit Isaan eten alles’ zoals proteïnerijke insecten, gedroogde of half gefermenteerde vis of schaaldieren en miereneieren, er wordt niets weggegooid dat ook maar enigszins eetbaar is. De keuken van Isaan is daardoor minder verfijnd en gevarieerd dan de andere Thaise keukens, sterk gekruid en vaak scherp door buitengewoon royaal gebruik van rode pepers. De argeloze toerist kan hier dus voor verrassingen komen te staan. Door het bijna geheel ontbreken van grasland is rundvlees schaars maar varkens daarentegen gedijen hier wel en zijn goed in staat hun eigen kostje bij elkaar te ‘wroeten’. Hoe arm ook, deze keuken heeft toch een paar gerechten voortgebracht die landelijke bekendheid

> 4 eetlepels rauwe kleefrijst > 3 rode pepers, meer of minder naar smaak > 3 eetlepels limoensap > 4 eetlepels vissaus (nam pla) > 4 sjalotten, gesnipperd > 1 theelepel vers geraspte gember > ¼ bosje verse muntblaadjes > ½ bosje (Thaise)korianderblaadjes > 4 lente-uitjes, het wit en frisse groen in ringetjes gesneden > 1 snackkomkommertje of ½ kom kommer in blokjes > 12 Thaise mini aubergines > plantaardige olie > peper en zout

Meng het vlees met 1 eetlepel limoensap en 1 eetlepel vissaus. Bak de mini-aubergines in een scheutje olie gaar. hebben gekregen en momenteel mag deze keuken zich zelfs verheugen in een toenemende belangstelling. Zo is dit gerecht van gehakt vlees met verse kruiden in het hele land erg populair, afhankelijk van beschikbaarheid, budget en religie wordt hiervoor kiprund- of varkensvlees gebruikt. Laap is de Thaise naam voor met kruiden en andere smaakmakers gemengd gehakt vlees, vis of schaaldieren.

Laap mo isaan

salade van gehakt vlees met verse kruiden voor 4 personen: > 300 gram grof gehakt vlees naar keuze

Bak de rijst zonder olie in een wok of koekenpan tot de korrels lichtbruin zijn. Bak de rode pepers tot ze droog zijn. Doe pepers en rijst in een vijzel en stamp het mengsel fijn of gebruik de keukenmachine. Bak het vlees in een licht ingevette wok of koekenpan enkele minuten tot het gaar is en meng het met gember, 1 eetlepel limoensap, 2 eetlepels vissaus en de gesneden sjalotten. Voeg het mengsel van gestampte rijst en pepers toe en meng alles goed. Meng munt- en korianderblaadjes met de lente-ui, komkommer en gebakken mini-aubergine plus olie, 1 eetlepel limoensap en 1 eetlepel vissaus. Verdeel deze salade over 4 borden, verdeel daarover het vleesmengsel en serveer.

Nico McGough en de Bordeaux Door Coos Versteeg

Wijngek Nico McGough uit Den Haag – de man achter Wijnkoperij De Gouden Ton– heeft een groot zwak voor Bordeaux. Hij ontmoette er niet alleen zijn Sophie, maar woonde er ook geruime tijd en proefde er in de loop der jaren zo’n beetje alles wat er in de beroemde streek aan wijnen is geproduceerd. Die ervaring, passie en kennis heeft hij naar aanleiding van de buitensporig goede Bordeaux-oogst van 2009 nu te boek gesteld. Dat McGough boeiend over wijn kan schrijven, wisten we al dankzij z’n jarenlange activiteiten in zijn eigen Wijnkrant. Zijn boekje Bordeaux 2009 getuigt daar nu ook weer van en is een ware liefdesverklaring aan de streek. Hij begint met een inleiding over de stad Bordeaux, gaat in op het verleden, de ontwikkeling tot dé wijnstreek van Frankrijk en op uiteenlopende rampen die Bordeaux vorige eeuwen troffen. Ook staat McGough stil bij de idiote prijsschommelingen voor Bordeauxwijnen, de ene keer door economische omstandigheden, oorlogen of schandalen en de andere keer omdat de kwaliteit super is en toevallig de dollarkoers ook gunstig. Voorts komen alle in Bordeaux gebruikte druivensoorten aan de orde en McGough zou McGough niet zijn als ook zijn stokpaardje van biologische wijnen en het milieu geen aandacht zou krijgen. Pas na dit alles duikt Nico McGough in de primeurs van 2009. Na een duizelingwekkend aantal proefnotities keert McGough aan het eind weer terug waar hij begon: zijn liefde voor de Bordeaux, compleet met reistips, verwijzingen naar lek-

kernijen uit de streek, leuke winkels en (biologische) markten. Waar McGough net iets te ver mee gaat, is de vermelding dat hij bij het proeven zweert bij de kristallen glazen van Riedel, inderdaad het merk dat hij zelf importeert! Hij zal het ongetwijfeld menen, maar McGough

stelt met die paar woorden zijn betrouwbaarheid als wijnscribent in de waagschaal. Bordeaux 2009 – Informatie en proefnotities. Nico McGough. Uitgever: Synthese. Prijs € 19,50. ISBN 9789060307205

Ingezonden mededeling

Een goed begin is het halve werk! Tot en met 28 februari a.s. serveren wij een

Bruisend aperitief, 4-gangenmenu inclusief 4 glazen wijn en koffie met mignardises

€ 75,00 p.p. Reserveren o.v.v. nieuwjaarsarrangement. Restaurant Hotel Savelberg Oosteinde 14 2271 EH Voorburg Tel 070 - 3872081

info@restauranthotelsavelberg.nl


22>

Vrijdag 21 januari 2011

varia

Schrijven voor jezelf Schrijven is een eeuwenoude methode om jezelf te leren kennen. Een dagboek is immers van alle tijden. Docente en schrijfster Jill Stolk geeft op 30 januari een schrijfsalon om schrijvers in de dop een kans te geven zich te ontwikkelen. Door Miranda Fieret

Oude affiches, weelderige kroonluchters en overal snuisterijen. In elk hoekje valt weer iets nieuws te ontdekken in kapsalon ‘Het huis van groen’. Schrijfster, docente en boekrecensent Jill Stolk heeft niet voor niks deze locatie gekozen voor haar schrijfsalon. Inspiratie is er genoeg. “Ik kom hier elke zes weken voor een knipbeurt en voor wat henna bij de slapen”, zegt ze

'Het is niet de bedoeling dat mensen les krijgen om een eigen roman te schrijven, maar wie weet wat eruit voortkomt'

vanuit één van de kappersstoelen. René Slierendrecht, de eigenaar van het huis van groen, vroeg Stolk om voor te lezen uit eigen werk tijdens één van zijn diners. Dat was het begin van een langere samenwerking. “We waren aan het brainstormen wat we allemaal nog meer konden ondernemen en zo ontstond het idee voor een schrijfsalon”. Tijdens de schrijfworkshop die Stolk geeft, is de ruimte ingedeeld met allemaal aparte tafeltjes. “Dan hebben de deelnemers niet direct het gevoel dat er over de schouder wordt meegekeken”. Want wie de schrijfsalon volgt, schrijft vooral voor zichzelf. “Het is niet de bedoeling dat mensen les krijgen om een eigen roman te schrijven, maar wie weet wat eruit voortkomt”. Stolk merkt dat mensen graag willen schrijven over wat hen beweegt, maar niet precies weten hoe ze het moeten aanpakken. Ook is ‘geen tijd hebben’ een veel gehoord argument. Stolk: “Daaruit blijkt al dat mensen vaak zichzelf niet als prioriteit stellen. Druk met werk, een slaaf van je agenda. Schrijven in je dagboek staat dan

stadsgroen

Lekker rustig?

Nee hoor, een lekkere rustige tuinmaand bestaat helemaal niet! Er is altijd wel wat te doen buiten, ook in januari. Dit is zelfs dé maand om al je dakbomen (bomen met een horizontaal model) te snoeien. Misschien heb je er maar eentje en dan nog een kleintje ook. Dan ben je snel klaar, maar dakbomen zijn de laatste jaren zo mateloos populair dat er bij de buren vast ook een exemplaar staat. En dakbomen snoeien is gewoon erg leuk. Er kan namelijk helemaal niets fout gaan! Ja, wanneer je een wankel trappetje gebruikt, een botte zaag of een roestige snoeischaar gaat het mis, maar verder is het een peuleschilletje. Een dakboom snoei je ieder jaar, waarbij je de hoofdtakken natuurlijk laat staan. Aan die takken verschijnen de vele twijgjes die zorgen voor de zo gewenste parasolvorm, die takjes knip je eens per jaar tot op drie centimeter af. Snoeien is groeien! Want hoe meer je knipt, des te meer nieuwe, horizontaal te leiden takjes er terugkomen. Dat geldt voor iedere dakvorm van de Catalpa, plataan, moerbei en prunus. Ben je meer het type van de bolboompjes, dan geldt daar ongeveer hetzelfde principe. Of je nu een acacia-, gingko-,

esdoorn-, olijf-, hulst- of laurierbolletje hebt: snoeien is groeien! Is het lieflijke bolletje naast je terras inmiddels uitgegroeid tot een woudreus, dan wordt het hoog tijd voor de schaar. Want om de bolvorm te behouden, moet je er om de drie jaar een kapstok van maken. En dat lijkt zo rigoureus! Maar o zo belangrijk om de vorm te behouden. En zolang het in januari niet vriest, is dit het perfecte moment. Houd de vorm van de bol in de gaten en snoei de twijgen terug tot 10 à 15 centimeter van de stam. Wel erg kort, vindt u? Ik kan niet anders dan dit beamen . . . maar wees niet benauwd. Het credo luidt: snoeien is groeien! Snoei overigens niet meer niet je esdoorns, berken en haagbeuken, noch je druiven, noten en kiwi’s. Bij deze soorten is de sapstroom al op gang gekomen, de worteldruk is al te hoog. Zou je toch gaan snoeien, dan loopt de boom leeg. Spectaculair, maar desastreus. Het adagium gaat dus niet altijd op ... en dat kan ik u uit ervaring mededelen.

Het valt niet mee om mensen te motiveren om te bewegen als ze er niets in zien. Geen tijd, geen geld, teveel pijn, te moe na het werk, er is altijd wel een excuus. Voor mensen met een laag inkomen hebben we in Den Haag ‘bewegen op recept’. Voor 50 euro kan er 18 keer gesport worden onder begeleiding en heeft iedereen min of meer een personal coach. De persoonlijke begeleider is een aardige stok achter de deur. Je kunt niet zomaar een smoes verzinnen om niet te gaan.

Daarnaast blijft het een lastig probleem om gezond en vooral niet teveel te eten. Ik zelf denk dat dit laatste het grootste probleem is. We eten veel meer dan we nodig hebben per dag. Het HMV(helft minder vreten)dieet is volgens mij het beste. Toch blijf ik verbaasd als mensen tegen mij durven zeggen dat ze ondanks dat ze niets eten, niet afvallen, maar wel veel te zwaar zijn. Sommige zorgverzekeringen vergoeden fitness in combinatie met een gezond eetpatroon, maar helaas nog niet alle zorgverzekeringen. Om de gezondheid van een ieder te verbeteren, zouden deze mogelijkheden uitgebreid moeten worden en heel laagdrempelig moeten zijn.

Wendy Hendriksen >Meer columns en een boek op www.wendyhendriksen.nl

Jill Stolk: ‘Schrijven is een goede manier om jezelf te leren kennen’. > Foto: C&R

niet bovenaan je lijstje. Ze hebben nèt dat zetje nodig om in te zien dat het juist heel belangrijk is om tijd voor jezelf te maken”. Beslissingen Naast schrijven staat de salon dus ook in het teken van mindfulness. “Al je beslissingen komen vanuit je eigen kern. Als je daar niet naar luistert, maak je geen beslissingen en keuzes voor jezelf. Communiceren met anderen wordt zo ook moeilijk. Grenzen en doelen vertroebelen”. Volgens Stolk is schrijven dé manier om jezelf te leren kennen. “Een bladzijde per dag is al genoeg. Schrijf op wat je hebt meegemaakt. Het gaat dan niet zozeer om de boodschappen die je bij de supermarkt hebt gedaan, maar meer hoe je in bepaalde situaties reageerde. Zo kun je

iets oppakken wat je anders had weggestopt. Als je op elke pagina zo’n ontdekking kan doen, kun je dat als een kralenketting aan elkaar rijgen. Op die manier leer je je eigen gedachtewereld onderkennen”. Stolk benadrukt dat de workshop absoluut niet zweverig is. “Ik kom uit het onderwijs en wil echt praktische tips en oefeningen geven. Meestal kan ik al aan het gezicht van iemand zien of ze een vraag willen stellen”.

Schrijfsalon, zondag 30 januari van 14.00 uur tot 16.30 uur in het ‘Huis van groen’, Weimarstraat 42A. Kosten: € 25,–. Deze workshop wordt elke twee maanden gegeven. Voor meer informatie over andere data en opgave: jillstolk82@gmail.com

medisch

Fitness en voeding

Wat is er nu toepasselijker dan deze week mijn column te schrijven over fitness. U heeft waarschijnlijk de verhalen van Coos Versteeg gelezen over hoe hij zijn ‘zware’ training beleeft. Ik krijg bijna medelijden met hem. Vorige week stond er ook een artikel in over het bewust maken van kinderen van hun eigen eetpatroon. Dit laatste verhaal ging over achterstandswijken, maar ik ben ervan overtuigd dat ook in niet achterstandswijken nog veel aan voeding veranderd kan worden. Om optimaal te kunnen sporten bij-

voorbeeld is een gezond en regelmatig voedingspatroon noodzakelijk. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik enkele jaren terug op zaterdagmorgen op de voetbalclub achter de bar stond, dat er veel jonge kinderen naar ‘de voetbal’ kwamen zonder thuis rustig ontbeten te hebben. Fitness en voeding zijn in de gezondheidszorg onlosmakelijk met elkaar verbonden. Het zijn de pijlers van de life style adviezen, waar wij artsen de hele dag mee bezig zijn. Een half uur bewegen per dag is het

advies. Flink doorlopen is daarbij al voldoende. Het is goed voor hart en bloedvaten, gewrichten, ademhaling enz. Neem de trap in plaats van de lift. Doe de boodschappen op de fiets in plaats van met de auto. Het zorgt allemaal dat we in een betere conditie blijven. Zelf ga ik één keer in de week trimzwemmen en een keer fitnessen. Zwemmen vind ik leuk. Het is gezellig, al is onze zwemmeester Joop de laatste tijd wel erg fanatiek. We worden drie kwartier flink afgebeuld, maar het geeft wel een voldaan gevoel. Fitnessen vind ik niet erg leuk. Gelukkig ga ik met twee buurvrouwen, anders zou ik het nooit volhouden. Ik merk het wel als ik een paar keer niet geweest ben. Het lijf voelt stijver. Zo had ik door de sneeuw veel in de auto gezeten en weinig gefietst: mijn gewrichten moesten worden gesmeerd.

'We eten veel meer dan we nodig hebben per dag. Het HMV (helft minder vreten)-dieet is volgens mij het beste'

Emilie Bolsius Huisarts


Vrijdag 21 januari 2011

oplossingen van vorige week I N C A K N E U

S T E K E B R E D A R E R E W A L O U B T A O S R E G E N A N E E N I A A N G L O R L A N E K C S E I S P A L K A P P A R

6 3 4 1 7 2 5 8 9

8 1 2 9 4 5 7 3 6

7 5 9 6 8 3 1 4 2

3 4 1 2 6 8 9 5 7

L B A A E G R N T E G I N G E T R E M A A D O U A I T A L N O R K O D T E M E

9 7 6 3 5 4 8 2 1

2 8 5 7 1 9 4 6 3

R S I E K S N T P O R C E E O N T E R E P T I E S V S H O L M O A E U R N T

1 2 8 4 9 6 3 7 5

5 9 3 8 2 7 6 1 4

kruiswoordpuzzel

sudoku

8 6 4 2

4 6 7 5 3 1 2 9 8

1 3

7

3 2 2

9

9 3 5 9 6 1 2 8 9 5 4 3

vrijdag

ker geen koude te verwachten. Voornamelijk milde lucht dus bovenal die middagtemperaturen toelaat in Den Haag die eerder in de buurt van 5-6 graden uitkomen dan richting de 2-3. Mocht het een keer wat langer uitklaren gedurende de nacht, kan het dus wat vriezen, maar -5 graden of lager is niet aan de orde. Het weerbeeld zal ook allesbehalve fleurig zijn op de meeste dagen. Af en toe schijnt de zon wel eventjes, maar meestal voeren hardnekkige wolkenvelden de boventoon. De kleine kans op een (hagel) bui is er overigens nog wel in onze westelijke oorden de komende periode. Op zich dus niet heel onaardig weer en eigenlijk ook best bruikbaar voor buiten, maar het lijkt

zaterdag

1-2 6 30 30 nnw 4

nog veel te vroeg om de tuin al voorjaarsklaar te gaan maken. Februari gaat gegarandeerd nog wel een keer een winterse episode afleveren en misschien komen we nog wel op de schaats binnen een week of drie. Recente Amerikaanse voorspellingen voor de middellange termijn gaan trouwens uit van een normale tot iets te zachte sprokkelmaand. Januari heeft amper winterweer opgeleverd tot nu toe en de louwmaand gaat dan ook de boeken in als ronduit zacht, in tegenstelling tot vorig jaar. Veel rumoer in de atmosfeer begin februari ? Bel de weerprimeurlijn eens (0900-1234554)

2 5-6 30 30 nw 4

Weerman

Politie Haaglanden SMASH (Stichting Mobiele Artsen Service Haaglanden)  070 - 346 96 69 SMASH is een samenwerkings­verband van alle huisartsen in Den Haag, Leidschendam, Rijswijk, Voorburg, Voorschoten en Wassenaar.  SMASH regelt spoedeisende huisartsenhulp buiten kantoortijden. Iedere dag tussen 17.00 uur ‘s avonds en 8.00 uur ’s morgens; gedurende het hele weekend en op alle  erkende feestdagen. www.smashaaglanden.nl

maandag

2 6 40 30 nnw 4

2 6 40 30 n 4-5

112

0900 - 8844

Informatie dienstdoende apotheken 070 - 345 10 00

Meldnummer dierenbescherming 0900 - 20 21 210 (10ct./min.)

Tandartsendienst avond- en weekenddienst alleen spoed 070 - 311 03 05

Dierenartsen weekenddienst

Stichting Dierenambulance Den Haag 070 - 328 28 28 (dag en nacht bereikbaar) www.dierenambulancedenhaag.nl

4

5

www.dierenbescherming.nl (Spoedgevallen nacht en weekend)

0900 - 2226 333 en 0900 - 2222 456 www.dierenartsenkring-denhaag.nl

6

12 16

17 21

24

25 29

41

9

10

19 23 27

30

31

28 32

34 37

42

43

47

14

22

26

36

48

52

8

18

33 35

7 13

53

38

39

44

45

49

50

54

55

58

56

40 46

51 57

59

60

61

© www.puzzelpro.nl Horizontaal: 1 gezichtspunt 6 nieuweling 12 schaapkameel 13 pl. in Amerika 15 leefgebied 18 riv. in Frankrijk 20 eikenschors 21 pausennaam 23 mannetjesbij 24 heldendicht 26 verdedigingsmiddel 28 pl. in Drenthe 29 bezoeking 31 bloedgever 33 takje 34 jong dier 36 handigheid 38 land in Azië 41 insect 43 flard 45 vreemde munt 47 ijzerhoudende grond

49 Palestijnse verzetsgroep 51 vrij op naam 52 dans 55 wegcijferen 58 honingbij 59 verlegenheid 60 teer 61 weerbaar.

17 afgestoken graszode 18 best 19 grappenmaker 22 Europees Parlement 25 geul 26 vloeistof 27 edel 28 tamelijk 30 pl. in Overijssel 32 teug 35 kaasglas 36 volksvermaak 37 vader 38 verlichting 39 soort uniform 40 autopech 42 één en ander (afk.) 44 gulden 46 strafwerktuig 48 moeder 50 pl. in Frankrijk 53 kraag 54 duinvallei 56 ik 57 besluit.

Verticaal: 2 gulzigaard 3 schaakterm 4 loopvogel 5 arbeidsovereenkomst (afk.) 7 bid (Latijn) 8 schildergerei 9 dochter van Cadmus 10 roofvogel 11 boom 14 gekeperde stof 16 olm

colofon Den Haag Centraal B.V. Korte Poten 9,  2511 eb Den Haag Hoofdredacteur Coos Versteeg

Stadsredactie Floor de Booys Nynke Feenstra Joke Korving Alexander Münninghoff Casper Postmaa Theodore Pronk Hans Schmit Dominique Snip Adrie van der Wel

spoedgevallen

Alarmcentrale

3

Coördinatie redactie Miranda Fieret Annerieke Simeone

Marc Putto

zondag

11

2

20

Januari brengt geen solide winterweer meer Het lijkt er nu toch wel een beetje op dat de winter het meeste kruit heeft verschoten. Voorlopig zit er geen structureel winterweer in voor ons en moeten we het doen met hoogstens een graadje vorst gedurende de nacht. De belangrijkste luchtdruksystemen liggen helemaal verkeerd voor winterweer van allure. We zien de komende dagen een hardnekkig hoog bivakkeren boven wateren bij Engeland en Ierland. Om dat hogedrukgebied heen draait de wind met de wijzers van de klok mee en dat betekent dus voortdurend een luchtaanvoer vanuit noordwest tot noord. Die lucht volgt een tamelijk lange weg over relatief mild zeewater, dus vanuit die kant hoeven we ze-

1

15

het weer in den haag

Min (⁰C) Max (⁰C) Zon (%) Neerslag (%) Wind

<23

service

Gemeentepolitiek Jan van der Ven (coördinator) Elske Koopman Economie Joep van Zijl Alexandra Sweers Cultuurredactie Egbert van Faassen Sjoerd van Faassen Bert Jansma Babeth Knol Eric Korsten Thijs Kramer Astrid van Leeuwen Doron Nagan Roos van Put Anneke Ruys Jill Stolk Aad van der Ven Sportredactie Ronald Mooiman (coördinator) André Buurman Eppo Ford Bert Tielemans Hans Willink Chris Willemsen Martin van Zaanen Eindredactie Dick Toet Wouter Storm (corrector)

t 070-3644040 f 070-3633570 Voor een compleet overzicht:

www.denhaagcentraal.net Algemene Zaken Marianne ten Have

Directeur/Uitgever Liesbeth Brackel

Columnisten Marc Delissen Troy Douglas Kees Jansma Vilan van de Loo Marcella Mesker Marcel Verreck

Advertenties Suzanne Kooijman (hoofd verkoop) kooijman@denhaagcentraal.net mobiel: 06 30396125 Dennis Lageweg lageweg@denhaagcentraal.net mobiel: 06 41976024 Mayka Postma postma@denhaagcentraal.net mobiel: 06 52579972  Advertentiebeheer Suzanne Kooijman advertentie@denhaagcentraal.net t 070-3644040

Rubrieken Teun Berserik (cartoon) Emilie Bolsius (medisch), Hugo Dirksmeier (onderwijs) Wendy Hendriksen (tuin) Bas Martens (juridisch) Marc Putto (weerbericht) Marnix van Rij (financieel) Henk Savelberg (culinair) Renate van der Zee (society) Illustraties Marcello’s Art Factory Vormgeving Anneke de Zwaan Fotografie Jurriaan Brobbel C&R Pan Chen Creative Images Eveline van Egdom Mylène Siegers Otto Snoek Wouter de Wit en fotopersbureau’s Hollandse Hoogte en WFA

Administratie Ida Leferink leferink@denhaagcentraal.net t 070-3644040 Correspondentie • Advertentie advertentie@denhaagcentraal.net • Redactie redactie@denhaagcentraal.net • Algemeen info@denhaagcentraal.net Abonnementsprijzen Kwartaal € 21,95 / Halfjaar € 39,95 / Jaar € 69,95 *Bij betaling met acceptgiro worden  € 2,50 administratiekosten in rekening gebracht.Verzendkosten buitenland zijn voor rekening van de abonnee.

>Abonnementenservice< Voor opgave abonnementen, verhuizingen, bezorging en wijzigingen:

Bel 0172 – 476085 (ma t/m vr: 9 – 17 u),

of per e-mail:abonnementen@denhaagcentraal.net. Voor opzeggingen (uitsluitend schriftelijk, uiterlijk 4 weken voor einde abonnementsperiode).


24>

Vrijdag 21 januari 2011

society

vilan, renate & de residentie

Ergens in deze wereld is gerechtigheid Het was de première van de verfilming van Sonny Boy in het Scheveningse Circustheater en eerlijk is eerlijk: het was een knalfuif. Regisseuse Maria Peters, bekend van Kruimeltje en Pietje Bell, had voor het eerst in haar carrière een grote mensenfilm gemaakt en dat werd gevierd met een volwassen feest, waarvoor een enorm blik bn-ers was opengetrokken. Op de rode loper was zelfs sprake van filevorming. Terwijl ik op mijn beurt stond te wachten om langs de haag van fotografen te lopen – die mij geen blik waardig keurden – overviel mij een buitengewoon geruststellende gedachte: het leven van een societyreporter is één en al vernedering maar je mag wèl je jas aanhouden als je op een droefgeestige januariavond voor de tochtige ingang van het Circustheater staat. Terwijl je, als je beroemd bent, in een strapless niemendalletje moet doen alsof het een zwoele zomeravond is, waar op de achtergrond de Noordzee buldert. En dan maar duimen dat je geen blaasontsteking krijgt. Ik dacht aan mijn hoofdredacteur die een keer met musicalster Antje Monteiro naar een première ging, zichzelf een hele vent vond en vervolgens opving hoe de ene paparazzo tegen de andere zei: “Wie is die vent naast Antje?”. Waarop zijn collega antwoordde: “Dat is niemand”. Ook dat was een geruststellende gedachte. Ergens is gerechtigheid in deze wrede wereld. Eenmaal binnen struikelde je over de beroemdheden. Wij signaleerden bijvoorbeeld Frits Barend, Jim Bakkum, Karin Bloemen, Kathleen Ferrier, Noraly Beyer, Sylvana Simons – kortom vele personen die wij herkenden van de kleurentelevisie. Ook was daar acteur Frits Lambregts, die wij in het voorbijgaan even aanzagen voor een collega van De Posthoorn. Maar dat kwam alleen vanwege zijn schoudertas. Astrid Joosten presenteerde de avond en onthulde dat zij met Maria Peters in de schoolbanken had gezeten en dat ze daarna allebei even druk van studies wisselden als van verloofdes. En natuurlijk was daar ook de immer wildenthousiaste wethouder Marjolein de Jong die in haar toespraak vooral het gunstige filmklimaat in Den Haag aanprees, wat wij subtiel en ook slim van haar vonden, gezien het hoge gehalte aan filmmakers in de zaal. Maar er was ook ruimte voor werkelijke ontroering, toen de echte Sonny Boy, de 81-jarige Waldy Nods, na afloop van de film het podium beklom en de zaal dankte voor de belangstelling en het applaus en zijn diepe bewondering uitsprak ‘voor het maken van dit smartelijke verhaal’. Hij werd bijgestaan door zijn schoondochter Stefanja die indertijd samen met schrijfster Annejet van der Zijl op de redactie van HP/De Tijd werkte en op een goede dag zei: “Weet je, Annejet, ik hoorde van mijn schoonfamilie zo’n bijzonder verhaal…”. Dat is nu 350.000 exemplaren geleden. Annejet van der Zijl zag er dan ook stralend uit in haar fluwelen deux-pièces. Voor de feestelijkheden na afloop waren twee foyers ingericht. Je had de Nederlandse foyer, waar je bitterballen kon krijgen en een stamppotje met een gehaktbal. Daar was het vrij

Prem, met links zijn partner en rechts jazz-zangeres Denise Jannah, kijkt rond of hij nog iemand ziet met wie hij ruzie kan maken. > Foto’s: Otto Snoek

Zou Jeroen Krabbé nu ook alweer de beste vriend van Waldemar en Rika zijn geweest? Hij moest zo huilen tijdens de film.

snel uitgestorven omdat iedereen zich verdrong in de Surinaamse foyer, waar roti werd uitgedeeld en waar het zo gezellig werd dat zelfs de dames in Scheveningse dracht, van wie je toch zou denken dat ze zich zouden beperken tot het presenteren van haring, wild tekeer gingen op de dansvloer. En dat alles op Blue Monday, de januaridag die, zoals producent Hans Pos ons had uitgelegd, geldt als de meest deprimerende dag van het jaar. Wij wurmden ons tussen de beroemdheden door, signaleerden dankbaar dat Jim Bakkum ditmaal alleen een stom hoedje droeg – de vorige keer droeg hij nog een grote groene gebreide muts – en keken ontroerd toe hoe Frits Barend acteur Jochum ten Haaf in de armen sloot alsof het

De echte Sonny Boy, de 81-jarige Waldy Nods, bijgestaan door schoondochter Stefanja wil even zien wat de uiterste verkoopdatum van die schamele ene bloem is.

ging om de verloren zoon. In zekere zin klopt dat nog ook: Jochum is voor Den Haag verloren, want weg bij Het Nationale Toneel. De grote afwezige was oud-wethouder Frits Huffnagel, degene die het allemaal mogelijk had gemaakt, domweg door geld te steken in de Haagse filminfrastructuur. Zagen wij hem gewoon over het hoofd en stond hij ergens verdekt opgesteld bij een of ander drankbuffet? Of had de kersverse presentator van BNR nieuwsradio besloten vroeg onder de wol te kruipen om extra fris te zijn tijdens de uitzending? Tja, je weet dat soort dingen nooit zeker. Renate van der Zee

Schmik, schmak….. ‘we belluh!’

dhc-193  
Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you