Issuu on Google+

3

ECONOMIE

5

CULTUUR

12

SPORT

14

SERVICE

19

Kleindochter Colijn in verzet tegen Eurojust

3

Boelykin, de Russische held van ADO

6/7

Een bijlage met geschreven portretten

Vrijdag 18 maart 2011

}<(l(tp$=adbcae<

ACTUEEL

jaargang 5 nummer 201

€ 1,75

Kikker ontvangt prinses Kikker, de beroemde creatie van Hagenaar Max Velthuijs (1923 – 2005), staat al klaar met een bos bloemen voor het koninklijk bezoek. Want prinses Laurentien opent zondag 20 maart de tentoonstelling ‘Kikker’ in het Kinderboekenmuseum in Den Haag. Met deze vierde vaste opstelling sluit het Letterkundig Museum / Kinderboekenmuseum een lange periode van verbouwing af. Kikker is de tweede permanente tentoonstelling van het Kinderboekenmuseum en is geschikt voor kinderen van 3 tot en met 6 jaar. De opening van Kikker is tevens de aftrap van de jaarlijkse Kikker-tiendaagse. > Illustratie: Max Velthuijs, collectie Letterkundig Museum Ingezonden mededeling


2>

Vrijdag 18 maart 2011

varia

afvallen

De strijd tegen de kilo's 11

Ik val niet meer onder ’t acht-uur-journaal in slaap Tjeerd Portretschilder Marike Bok legde me begin 2009 vast op het linnen. Eén keer per jaar kiest zij iemand uit om te portretteren: als vrij werk, niet in opdracht. Je zou denken dat een portretschilder dan juist eens iets heel anders wil; een zeegezicht of een landschap. Maar Marike Bok niet. Die wil dan iemand naar eigen keuze schilderen: cartoonist Jaap Vegter (†), acteur/regisseur Chiem van Houweninge en beeldhouwer Jan Snoeck gingen me onder anderen voor. Ik was destijds uiteraard vereerd dat ze me vroeg, maar informeerde terloops of ze me niet iets slanker kon schilderen. Nou nee, daar deed Marike niet aan. “Ik zet je maar weer eens in de etalage”, liet de kunstenares me een paar weken terug weten. “Dan kunnen de mensen nog eens zien hoe je eruit zag. Want je bent straks natuurlijk onherkenbaar”. Die etalage is gevestigd aan de Kazernestraat, waar Marike Bok haar eigen galerie heeft. Vrijwel dagelijks kom ik daar langs en zodoende werd ik de afgelopen weken voortdurend geconfronteerd met mijn voormalige parmantige buik. Inmiddels ben ik – in negen weken – ruim elf kilo afgevallen. Zelf merk ik het ’t meest aan het verdwijnen van die buik. Over andere verschijnselen als lichtvoetiger lopen, heb ik het al eerder gehad. Ik ben ook minder snel buiten adem. En afgelopen zaterdag – terugkerend van de fitnesstraining – merkte ik dat mijn riemloze spijkerbroek van mijn gat dreigde te glijden, terwijl ik er nota bene mijn korte trainingsbroek nog onder droeg. Het verschil is echt groot, zie ik wanneer ik mezelf in de weerspiegeling van een winkelruit waarneem. Normaliter zag je die buik Bourgondisch vooruit steken en dat is niet meer: er blijkt een enorm verschil tussen veertig kilo overgewicht en dertig kilo overgewicht. Het sterkst zien mensen het aan mijn gezicht. Een wildvreemde vrouw riep me laatst ineens na: “Je ziet er echt tien jaar jonger uit!”. Kennelijk een lezeres, dacht ik meteen. Maar ik glom van trots. Ik ben inmiddels ook op een leeftijd aangekomen dat je er heel graag jonger uitziet. De training en het dieet zijn de moeite dus waard. Ik voel me energieker ook. Ik val niet meer onder het acht-uur-journaal in slaap, heb geen behoefte om na het avondmaal even een uitbuik-tukje te doen. Natuurlijk blijft het een proces van afzien. Sporten is nog steeds geen levensbehoefte voor me en nu al vijf weken lang geen rijst, brood, pasta of aardappelen maken een gourmand als ik ben er niet vrolijker op. Maar het eiwittendieet is goed vol te houden. Ik herinner me van lang geleden, toen ik pakweg vijf kilo teveel meedroeg, dat ik aan de Modifast ging. Nadat ik de eerste naar Albastine smakende shake op had, was ik meteen zo chagrijnig dat mijn echtgenote me al na een dag vroeg om hiermee alsjeblieft

GET FIT

STAY FIT personal fitness solutions

Misverstanden

Het schilderij van Marike Bok uit voorjaar 2009 en de actuele stand van zaken. > Foto: Marike Bok

te stoppen. Ik verbeeldde me ook dat ik vanaf het begin onuitstaanbare hoofdpijn kreeg. Gemis Nu is het vooral het gemis dat ik ervaar. Gemis aan een bruine boterham met kaas, een tosti, een bordje spaghetti bolognaise of pasta alla carbonara, een toostje met brie, een pistoletje tonijnsalade, een kop erwtensoep of kaaskoekjes van Jarreau. Ik kijk uit naar het moment dat dit alles – MET MATE – weer kan. Waar ik het meest naar verlang is een uitgebreide rijsttafel. Hier verderop in de krant leest u mijn recensie van Srikandi, een aanbevelenswaardig Indonesisch restaurantje aan de Grote Marktstraat. Die beoordeling is gebaseerd op het bezoek dat ik daar bracht op de laatste avond voor mijn dieet begon: 31 januari. Nadien ben ik er nog een keer geweest om saté kambing met atjar ketimoen te halen. Dat was genieten, maar ik mis de witte rijst, de bami en de nasi goreng. Ik kijk uit naar het moment dat ik bij Didong weer babi pangang en dadar isi kan genieten of rendang en sajoer lodeh bij Soeboer. Het liefst allemaal tegelijk. Ik realiseer me wel dat het nooit meer zal worden als voorheen. Ik zal straks eerder een nasi rames-schotel bestellen

dan een rijsttafel. Mijn gulzigheid moet ik leren beteugelen, want het cliché van ‘elk pondje gaat door het mondje’ blijkt helemaal waar. Als ik daar niet voortdurend bij stilsta, is het binnen de kortste keren weer mis. Natuurlijk heb ik zo nu en dan allerlei zondige gedachten. Zo berekende ik vorige week dat ik over veertig kilo overgewicht twintig jaar heb gedaan; gemiddeld dus twee kilo per jaar. Stel nu dat ik begin april op veertien kilo gewichtsverlies zou uitkomen, zou ik er dan weer zeven jaar op los kunnen vreten? Ik toetste een en ander even bij de dames op het werk en daar klonk het in koor dat het er dan binnen een paar maanden weer aanzit. Ik kreeg er ook meteen danig van langs. Hoe ik op dit soort idiote gedachten kwam. De volgende ochtend maakte ik het meteen weer helemaal goed. Intern vierden we een bescheiden feestje ter gelegen-

heid van de verschijning van de 200ste editie van Den Haag Centraal. Ofschoon wij met een vaste bezetting van veertien mensen op kantoor zitten, had redactiesecretaresse Marianne – onder het motto ‘zo vervelend als er te weinig is’ – bij de Wiener een Sachertaart voor 25 personen laten bakken. De Sachertaart van de Wiener is de lekkerste ter wereld. Heus, ik kan het weten. Ik heb de beroemde chocoladetaart in Hotel Sacher te Wenen gegeten en op nog tal van andere plekken op aarde, maar in de Korte Poten, schuin tegenover ons kantoor, maken ze de beste. “Niet een heel klein stukje?”, vroeg Marianne mij, terwijl ze voor de eindredacteur een punt afsneed die ternauwernood op een lunchbord paste. “Nee dank je”, reageerde ik krachtig. De gedachte dat de kilo’s er zo weer aan zitten, vormen een schrikbeeld. Ik ben immers nog niet eens op de helft van wat er uiteindelijk af moet.

Ik zal straks eerder een nasi rames-schotel bestellen dan een rijsttafel

Coos Versteeg

assistent van mijn vriend Willem van de Sande Bakhuijzen, die de bijbehorende voorstelling regisseerde. Zo mocht ik de grote doch wankelmoedige schrijver Biesheuvel (die had toegezegd enige psalmen te balken) tijdens een changement op zijn plaats zetten. Een gewijde taak, te meer omdat ik daarna, liggend achter een verhoginkje, een rookmachine moest bedienen die Biesheuvel in sfeervolle nevelen hulde. Dat dit allemaal goed afgelopen is, mag een godswonder heten en die dankbare psalmen waren dan ook helemaal op zijn plaats. Daarna kwam het feest en kenners van het Boekenbal weten: daar gaat het om. De voorstelling die elk jaar met goede bedoelingen (en dikwijls

met veel veronachtzaamde kwaliteit) aan het mondaine publiek wordt gepresenteerd, lijkt vooral bedoeld om de aanwezigen op één lijn te krijgen. Zoveel inschikkelijkheid en geduld is voor de meeste Boekenbalego’s niet op te brengen: ’Het is weer verschrikkelijk, waar is de drank?’ Ook dit goedhollandse feestje is gegrondvest op gezellig gemeenschappelijk geklaag. Ik heb in de loop der jaren een aantal echt goede performances gezien. Met zelfs spontaan gelach uit de zaal. Door moedige persoonlijkheden, die het institutionele gefrons van omringende Boekenbalkers trotseerden. Maar in principe kan je er als artiest maar beter niet aan beginnen. Het Bal zelf is altijd leuk. Door Harry

Dit is aflevering 11 in een wekelijkse serie over afvallen met behulp van een personal trainer. Inleidende artikelen verschenen op 17, 24 en 31 december 2010 in Den Haag Centraal. Alle eerdere teksten zijn terug te lezen op www. denhaagcentraal.net en op www.getfitstayfit.nl

“Wat vind jij bij mij nou eigenlijk belangrijker, cardiotraining of krachttraining?”, vroeg Coos mij deze week. Coretraining was mijn ontwijkende antwoord, maar met deze standaardvraag was het idee voor de column geboren. Ik kan deze hele krant volschrijven met misverstanden die er heersen over afvallen en trainen, maar ik zal mij vandaag beperken tot twee veel voorkomende mythen. Allereerst de bovenstaande vraag van Coos; is cardio- of krachttraining beter? In ieder geval is het niet verstandig om alleen maar cardiotraining te doen zoals hardlopen, fietsen en roeien als je wilt afvallen. Je verbrandt wel energie, maar dat gebeurt veel effectiever wanneer je spieren gaat opbouwen en daar komt krachttraining om de hoek kijken. Cardiotraining is heel goed voor je conditie en ontzettend gezond voor lichaam en geest, maar je gaat er geen blijvend resultaat mee behalen. Ik voel mij dus soms net een politicus die zijn antwoord keurig genuanceerd in het midden moet laten, maar het is wel de waarheid. Om effectief en blijvend af te vallen is, naast een gedegen voedingsplan, een combinatie van cardioen krachttraining dus echt het beste. Misverstand 2: van pilates of yoga val je af. Helaas is dit niet het geval. Deze trainingsvormen zijn heel goed voor de core spieren, coördinatie, balans en lenigheid. Bovendien zijn de lessen vaak erg leuk en ontspannend, dus er is helemaal niets mis mee. De verbranding die plaatsvindt is echter te verwaarlozen, dus het zet niet echt zoden aan de dijk als je van je vet af wilt. Er is nog geen passieve manier van blijvend afvallen uitgevonden ondanks de onzin die ze u allemaal voorschotelen bij Tell Sell. Als die uitvinding wordt gedaan, zal Coos ongetwijfeld de eerste zijn die zijn hele voorpagina er aan zal wijden. Tjeerd Mouthaan Personal Trainer

verreck

Boekenbal

De keren dat ik het Boekenbal bezocht, maakte ik deel uit van een minderheid. Die van mensen die ooit zelf een boek geschreven hebben. De bulk van de Boekenbalbezoekers behoort zoals bekend tot ‘het boekenvak’. Als zij manuscripten in hun la of op hun bureau hebben liggen zijn die niet van henzelf. Correctiewerk. Of aanleiding tot één

van de meest gebezigde activiteiten in de uitgeverij: het schrijven van een ‘helaas’-brief. En wel in zodanige vorm dat de toch al kwetsbare ziel van de ontvanger niet nodeloos wordt vertrapt. Overigens was ik bij mijn eerste Boekenbal alleen nog maar lid van een nog kleinere minderheid. Die van de uitvoerende artiesten. Ik trad op als

Mulisch (die zal gemist worden) en consorten. Ik was erbij toen Maarten ’t Hart verwachtingsvol in een mooie jurk Maartje stond te wezen. Het schandaal bleef oorverdovend uit. ‘Hee Maarten, wat zie je er mooi uit. Nog een drankje?’. Want om dat laatste gaat het vooral. Dat je uiteindelijk zelf als een Boekenballetje bent. Mijn Boekenbalboekje houdt mij dit jaar in Den Haag. Donderdag bij de Kopstukken-tentoonstelling in de Bieb. Vrijdag 16.00 uur interview met Jessica Durlacher in Selexyz Verwijs. Komt allen! Marcel Verreck www.marcelverreck.nl


Vrijdag 18 maart 2011

actueel

<3

Kleindochter Colijn slaapt niet van Eurojust Door Jan van der Ven

Adorée Colijn uit de Jan Willem Frisolaan. ‘De gemeente had het terrein waarop mijn huis en dat van de buren staat, al aangeboden aan Eurojust’. > Foto: Mylène Siegers

Haar opa sprak tijdens een radiorede in 1936 de befaamde woorden: “Ik verzoek den luisteraars dan ook om, wanneer ze straks hunne legersteden opzoeken, even rustig te gaan slapen als ze dat ook andere nachten doen. Er is voorshands nog geen enkele reden om werkelijk ongerust te zijn”. De beroemde en sussende woorden die premier Colijn indertijd sprak, gelden niet voor zijn 82-jarige kleindochter Adorée Colijn uit de Jan Willem Frisolaan. De ‘kleindochter-van’ zal niet rusten voordat de gemeente afziet van haar plan haar woning aan de Jan Willem Frisolaan te kopen en te slopen om zo ruimte te creëren voor nieuwbouw voor Eurojust. “Ik laat niet zomaar over me lopen”, klinkt het standvastig uit de mond van de bejaarde actievoerster. Vorige week donderdagavond beklom ze het spreekgestoelte in de gemeenteraad. Ze beklaagde zich daar publiekelijk over de sloopplannen. Dat haar huis en dat van de buren moet wijken voor Eurojust gaat er bij haar niet in. Nog steeds heeft ze bittere herinneringen aan die avond in oktober waarop wethouder Marjolein de Jong (verantwoordelijk voor de verdere ontwikkeling van de internationale zone) bij haar aanbelde. Vooraf had de wethouder haar komst laten aankondigen. “Ik wist werkelijk niet waar ze voor kwam. Ik dacht in mijn paniek aan een bekeuring die ik misschien niet betaald zou hebben”, herinnert mevrouw Colijn zich. De wethouder kwam die avond met de boodschap dat de gemeente, met de Wet Voorkeursrecht Gemeenten in de hand, haar pand gaat kopen en vervolgens slopen. De boodschap van de wethouder viel mevrouw Colijn rauw op het

dak. “Want wat bleek? De gemeente had het terrein waarop mijn huis en dat van de buren staat, al aangeboden aan Eurojust. Van compassie met mijn situatie was geen sprake”. Spil Adorée Colijn woont alweer vijftig jaar in het grote pand dat zij van haar familie erfde. Haar buren vertrouwen er op dat de goedgebekte mevrouw Colijn het pleidooi gaat winnen. “Ik ben de spil. Als het mij niet lukt die plannen tegen te houden, dan lukt niemand het”, weet mevrouw Colijn. Sinds vorige week gloort er hoop voor mevrouw Colijn en haar buren. Toen dook ineens een document op, een servituut, dat de bouw voor Eurojust wel eens onmogelijk kan maken. Het servituut dateert uit 1912 en stelt tal van regels aan de bebouwing en bestemming van panden in het betreffende gebied. Vastgelegd is bijvoorbeeld dat er geen lijkenhuis mag komen. Bordelen zijn ook uit den boze en restaurants eveneens. Daar weet sterkok Henk Savelberg over mee te praten. Die wilde in de jaren negentig aan de Rustenburgweg een prestigieus restaurant openen, maar uiteindelijk moest hij het onderspit delven. Voor Adorée Colijn is van belang dat in het servituut ook grenzen zijn gesteld aan de hoogte van gebouwen. De gevel van een gebouw mag niet hoger zijn dan 30 meter, terwijl de bouwplannen voor Eurojust in een veel hoger pand voorzien. Dozen Juristen zijn sinds een paar dagen met man en macht aan het uitzoeken in welke mate het servituut rechtsgeldig is. Ze pluizen dozen na en zoeken in vergeelde documenten. Dat zij niet eerder wist van

het bestaan van het servituut komt volgens wethouder De Jong niet door luiheid van haar ambtenaren. Die speurden in het kadaster maar vonden niets. Robbert Coops, voorzitter van de stichting Wijkoverleg Sorgvliet, vindt dat de wethouder boter op haar hoofd heeft. “We hebben de gemeente een tijd geleden een heel pakket informatie toegestuurd, compleet me vindnummers voor de documenten”, stelt Coops. “Het bestaan van dat servituut had dus allang bekend kunnen zijn bij de gemeente”. Tegenstanders van de bouwplannen voor Eurojust grepen vorige week in de gemeenteraad hun kans. Waarom, zo vroegen zij zich af, niet alsnog uitgeweken naar het pand van het ministerie van Verkeer en Waterstaat? Dat pand komt over niet al te lange tijd leeg te staan als Verkeer en Waterstaat samen gaat wonen met Vrom. Wethouder De Jong (D66) wilde de tegenstanders van nieuwbouw van Eurojust vorige week niet teveel hoop geven. “Op dit moment ziet het er naar uit dat het servituut geen belemmering is voor de plannen”, aldus de wethouder. Volgende week woensdag wordt het debat over de voornemens van de gemeente voortgezet. Dat gebeurt dan op basis van een brief die de wethouder nog naar de gemeenteraad moet sturen over de rechtsgeldigheid van het servituut. Joris Wijsmuller van de Haagse Stadspartij vatte vorige week zijn mening over de gang van zaken rond het servituut samen: “Het dossier lijkt op een klucht want het servituut was al lang bekend op het stadhuis”. Voor Adorée Colijn vormen de gemeentelijke koop- en sloopplannen geen klucht. “Ik heb een advocaat in de arm genomen. Iemand uit de buurt die goed op de hoogte is van de situatie hier”.

Vereniging Nutsscholen redt het niet meer alleen Na 207 jaar komt er een einde aan de Haagse Vereniging Nutsscholen. De vereniging zoekt nu naar partners voor een samenwerking of overname. Aanleiding zijn geldproblemen nu het rijk geen geld meer in de vereniging stopt. Door Elske Koopman

Volgens voorzitter Frederik van Nouhuys, zelf één van de ouders, was het in november al duidelijk dat de vereniging het niet alleen zou redden. Geld van het rijk bracht uitkomst, maar daar komt nu een einde aan. De belangrijkste reden daarvoor is een dreigende terugvordering van het vervangingsfonds waar scholen een beroep op kunnen doen als leerkrachten ziek zijn. De vereniging heeft hier in het verleden waarschijnlijk onrechtmatig een beroep op gedaan. Het onderzoek loopt nog, maar het kan zijn dat het terug te betalen bedrag in de tonnen loopt. Ook heeft de vereniging te veel mensen in dienst. Het rijk heeft daarom de geldkraan dichtgedraaid. “Het is lastig als zelfstandige vereniging verder te gaan. Hoe karig is het budget en hoeveel moeite moet je er insteken”, zegt Van Nouhuys. Het bestuur van de school bestaat uit ouders die de taken erbij doen. Zij blijven voor een periode van drie jaar en volgens Van Nouhuys is dat te kort om eventuele problemen grondig aan te pakken. Vorige week zijn ouders en personeel in een gezamenlijke bijeenkomst geïnformeerd. De vereniging is al in een vergevorderd stadium van de gesprekken. Eén van de overlegpartners is de Lucas Onderwijs Groep. “Een gerede kandidaat”, zegt Nouhuys. Daarnaast praat de vereniging ook met andere instanties. “Meer in de nevensectoren, die ook wat met onderwijs hebben”,

aldus de voorzitter, die geen nadere mededelingen daarover wil doen. “De inzet is dat de Nutsscholen blijven bestaan en de continuïteit van het onderwijs gewaarborgd blijft. We hebben het hier over bijzonder neutraal onderwijs. Maar na overname of samengaan met een andere club houdt de vereniging op. Die heeft dan geen nut meer. We zijn nog één van de weinige in Nederland die deze vorm hebben”. Over de directeur van de vereniging die er volgens een deel van de ouders

een potje van maakte en volgens een ander deel juist de bindende factor was, is Van Nouhuys kort: “Geen commentaar”. Over het gerucht dat een school uit de vereniging zou willen stappen, maakt hij ook weinig woorden vuil. “Dat kan niet zomaar. Ons streven is het behoud van de Nutsscholen, maar niet meer in de vereniging”. Vooralsnog staan er twee Algemene Ledenvergaderingen gepland over de toekomst van de vereniging: op 19 april en 12 mei. “Dan hopen we

Ingezonden mededeling

Exclusieve brilmode

Hoogstraat 37 2513 AP Den Haag T. 070 - 346 16 81 www.hofstede-optiek.nl

zicht te hebben op opgaan in of samenwerking met een andere organisatie”, aldus Van Nouhuys. Eline Prins vindt het net als andere ouders triest dat het zover heeft moeten komen. Haar kinderen zitten op de Nutsschool aan de Laan van Poot. “Wij vragen ons af of een overname door een grote organisatie wel goed is voor de scholen. We willen een oplossing voor iedereen, alle zeven Nutsscholen en vinden het teleurstellend dat dat niet is gelukt. Wij bekijken nog steeds

of we zelf verder kunnen, dat is niet gemakkelijk, maar wel mogelijk. De werkgelegenheid voor het team en de leerlingen staan voor ons centraal. Wij zijn al sinds juni bezig met de problematiek rond de vereniging. Dat Frederik op 10 maart zei dat het vervangingsfonds als lijk uit de kast was gekomen, klopt niet. Wij riepen in november al dat daar een lijk was. Toen namen ze ons niet serieus, dat is verdrietig”. Andere ouders willen nog niet in de krant reageren.


4>

Vrijdag 18 maart 2011

varia

stadsmens

Jeannette Scheffer en kompanen ‘genieten tot het bittere eind’ We hebben al een stukje gehoord van een melancholisch Russisch lied. Nu zingt Jeannette Scheffer, met een knipoog: ‘Al die kerels om me heen/waren zielig en alleen/voor ik het wist werd ik/de grote uithuilschouder’ (…). Haar diepe, warme stem is aangenaam om naar te luisteren. De privévoorstelling gaat nog even door, een cadeautje zo rond elf uur in de ochtend. De locatie is al even apart: een lokaal van basisschool ‘Het volle leven’. Jeannette Scheffer vertelt daar over het programma ‘Genieten tot het bittere eind’, waarmee zij, Hans Steijger en Frans de Leef, zondagmiddag 27 maart in De Regentenkamer en op vrijdagavond 8 april in Muzee Scheveningen optreden. De zangeres omlijst haar verhaal met liedjes uit het programma. In het

‘Er valt nog zoveel uit het leven te halen. Daar gaat het bij dit programma om’ gesprek komt de school, waar ze als docente schooltuinen en dierenverzorging werkt, ook aan bod. En of ze nu over beroep of hobby vertelt, Jeannette geeft zich voor honderd procent. Zoveel wordt wel duidelijk uit haar relaas. In ‘Genieten tot het bittere eind’ bezingen de drie programmamakers, die jong waren in de jaren zestig, hun huidige bestaan. Jeannette: “Het leven was toen zorgeloos en eindeloos. Waar zijn we nu? Het is niet alleen kommer en kwel, al lijkt dat soms zo, maar er valt nog zoveel uit het leven te halen. Daar gaat het bij het programma om”. Met pianist, componist en tekstschrijver Hans Steijger, eind jaren negentig oprichter van de zanggroep Haagse Kringen en Frans de Leef, schilder, zanger, acteur en columnist, verzorgde zij het afgelopen jaar diverse optredens. “Wij zijn alle drie levensgenieters, halen

Zangeres Jeannette Scheffer in de tuin van haar basisschool. > Foto: Eveline van Egdom

eruit wat erin zit en kijken op dezelfde manier tegen de wereld aan”. Naast liedjes van Steijger, zoals ‘Mijn beste tijd’, waaruit in het begin van dit verhaal wordt geciteerd, zingt Jeannette Scheffer repertoire van onder anderen Guus Vleugel en Hans Dorrestijn. Daarnaast vertolkt zij een Duitse medley uit het tijdperk Marlene Dietrich en Zarah Leander. Pianist Hans Steijger zingt ook een solonummer, net als Frans de Leef die tevens een korte column voordraagt. ‘Genieten tot het bittere eind’ is min of meer een vervolg op ‘Het verdriet van een Scheveningse meid’. Dat program-

Rechtsinstituut zoekt directie van wereldfaam Het Institute for Global Justice dat in Den Haag komt, is een zoektocht gestart naar twee kopstukken. Het kenniscentrum heeft inmiddels aan zijn naam The Hague als voorvoegsel gekregen, maar heeft nog altijd geen locatie. Vorig jaar maakte de gemeente de plannen voor de komst van het IGJ bekend. Het instituut moet Den Haag een openbare denktank opleveren die op mondiaal niveau opereert. Nico Schrijver, professor Internationaal Recht aan de Universiteit Leiden, is inmiddels aangesteld als waarnemend directeur van het instituut. Madeleine Albright, oud-minister van Buitenlandse Zaken van de Verenigde Staten, is als lid van een adviesraad aan de club verbonden. Weliswaar heeft het IGJ nog altijd geen directeuren of locatie, maar het instituut in oprichting heeft al wel een profielkeuze gemaakt. Het instituut zal zich namelijk specifiek bezighouden met het stimuleren van kennisuitwisseling op het gebied van recht en rechtspraak in het kader van vrede, veiligheid en sociaal-economische ontwikkelingen. Het gaat daarbij onder meer om het ontwikkelen van methoden

om problemen op te lossen waarvoor een gebrek aan juridische kaders bestaat. Het onderzoekshuis annex lobbyclub zal zich niet alleen bezighouden met ‘Westerse’ problemen, maar wil juist oplossingen bieden voor gebieden waar het juridische fundament wankel is. Daarin wil het IGJ niet alleen op wereldniveau zichtbaar zijn, maar ook lokaal toegankelijk. Daartoe werd vorig jaar door de gemeenteraad besloten. Die vond dat het rechtsinstituut een openbare functie moet hebben voor de stad en dat er geen sprake moet zijn van een besloten vrijplaats voor intellectuelen die met elkaar praten over juridische vraagstukken met betrekking tot wereldproblematiek. De zoektocht naar een zakelijk, uitvoerend directeur en een ‘international dean’ moet voor juni twee droomkandidaten hebben opgeleverd. Het IGJ hoopt namelijk de twee bazen te kunnen presenteren tijdens een lanceringsbijeenkomst waarbij ministers van buitenlandse zaken van verschillende landen aanwezig zijn. Voor het IGJ is vorig jaar vanuit het Rijk 17,45 miljoen euro beschikbaar gesteld.

ma bracht zij met Steijger vorig jaar in het kader van ‘Huilen in Den Haag’, het culturele en educatieve evenement dat door heel Den Haag werd gehouden. Thea van Loon van De Regentenkamer nodigde haar daartoe uit. “Ze wilde dat ik een programma maakte over Scheveningen en de zee. Maar ik kan niet over een zeeman zingen. Ik zing vol overtuiging vanuit de vrouw, over echte dingen uit het leven. Luchtige niemendalletjes zijn niets voor mij; het moet ergens over gaan”. In Steijger trof ze de juiste persoon. Zij mocht voor het programma in zijn voorraad teksten kijken. “Ik vind dat hij tot de

groten van Nederland behoort”, klinkt het stellig. Het duo Scheffer en Steijger speelde in 2010 met de voorstelling, die over een Schevenings vissersgezin gaat, voor een uitverkochte zaal. In de jaren tachtig zong ze bij een band, maakte deel uit van het ‘Trio in ’t Leven’ en vormde daarna met haar oom Gerard Giezeman een duo. “Hij was geschiedenisleraar en heeft als twintiger Russisch gestudeerd. Dankzij hem heb ik nu een Russisch nummer op het repertoire”. Ook haar man Walther Scheffer, indertijd mede-oprichter van theater Branoul, speelde een rol van

belang. “Hij heeft mij gevoed in mijn muzikale keuze”. Bij ‘Het volle leven’, de basisschool aan de Rijslag waar haar twee dochtertjes op zaten, meldde Jeannette Scheffer zich eind jaren negentig als vrijwilligster. “Ik ben begonnen met schooltuinlessen. Toen er op een gegeven moment geen leerkracht meer was, is aan mij gevraagd les te gaan geven. Een jaartje later kwam de dierenverzorging erbij. Het zou tijdelijk zijn, maar gaandeweg vond ik het zo leuk, dat ik het ben blijven doen. Dat is nu dertien jaar geleden. Ik heb een fantastische baan, werk met kinderen, dieren en planten. Dat is toch het mooiste wat er is”. In de tuin die grenst aan het lokaal, is te zien dat de lente in aantocht is. “Tot drie jaar geleden was dat nog één grote wildernis. De bomen waren zo hoog dat de buren geen zon meer kregen en daarover klaagden”. Jeannette schakelde een gepensioneerde boomkweker in en vervolgens de ouders. “We hebben gewerkt als paarden. Nu staan er vaste planten en kruiden. Vorig jaar hebben we er met een subsidie van Fonds 1818 een kas kunnen neerzetten. Daar zijn de kinderen en ik bezig met voorzaaien en met het planten van stekjes in bakken”. Maar nog even terug naar ‘Genieten tot het bittere eind’. Over haar collega’s zegt ze: “Hans Steijger is de creatieve geest, Frans de Leef heeft een scherpe blik op alles. Ik heb Frans op het Smartlappenfestival leren kennen en kwam hem daarna in een periode van twee weken drie keer tegen. Dat vond ik van boven gegeven. Ik was in die tijd op zoek naar een muzikale partner en vertelde hem dat. Laten hij en Hans nou net op zoek zijn naar een zangeres”. Joke Korving ‘Genieten tot het bittere eind’. Zondag 27 maart, De Regentenkamer, aanvang 16.30 uur www.regentenkamer.nl ; vrijdag 8 april, Muzee Scheveningen, aanvang 20.15 uur. www.muzee.nl

Bewoners Morgenstond boos over sluiting wijkcentrum Bewoners uit de Haagse wijk Morgenstond zijn boos op wethouder Klein omdat het voortbestaan van hun wijkcentrum in gevaar is. Wijkcentrum Morgenstond wordt per juni gesloten, omdat Stichting MOOI door de bezuinigingen op het welzijnswerk de huur niet meer kan opbrengen. Door Dominique Snip

Bewoners uit Morgenstond verzetten zich hevig tegen het besluit van wethouder Klein om Wijkcentrum Morgenstond per juni te sluiten. Stichting MOOI die verantwoordelijk is voor de huur van het pand waarin het wijkcentrum is gehuisvest, is één van de slachtoffers van de bezuinigingen op het welzijnswerk. Omdat zij worden gekort op hun subsidie kunnen zij de huur niet meer betalen. In totaal wordt een zestal wijkcentra in Den Haag opgeheven. Bewoners uit Morgenstond reageren boos en geschokt. Zij vinden dat zij on-

evenredig hard worden getroffen. “Morgenstond is een krachtwijk. Een wijkcentrum is daarom onontbeerlijk”, aldus het comité verontruste wijkbewoners. Het plan van Klein om het wijkcentrum per januari 2012 onder te brengen in de brede buurtschool ‘De Krullevaar’ stuit op onbegrip. De school is volgens critici veel te klein en slecht bereikbaar voor minder validen. De wethouder wil een deel van de activiteiten in de tussentijd op verschillende locaties elders in de wijk onderbrengen. “Wij voorzien dat door deze versnippering mensen niet meer weten waar ze moeten zijn. Veel klanten en vrijwilligers zullen afhaken”, reageert het comité bezorgd. Onbegrijpelijk Volgens Klein wordt er in het kader van de bezuinigingen niet gekort op activiteiten van het welzijnswerk. Stichting MOOI houdt niet op te bestaan. Een locatie voor die activiteiten is de enige garantie die hij niet kan geven. Dat maak-

te hij duidelijk tijdens een bezoek aan Wijkcentrum Morgenstond vorige week. Zijn lezing dat de gemeente Den Haag welzijnswerk ongelofelijk belangrijk vindt, maar wel moet bezuinigen op accommodaties, strookt niet met de wens van de bewoners. Zij willen juist dat hun wijkcentrum behouden blijft. “U vernietigt wat wij ouderen hebben opgebouwd. Gooi ons er niet uit. In plaats van dat u geld gaat uitgeven aan dure, nieuwe panden zou u juist in dit pand kunnen investeren”, reageerde een boze vrijwilligster. Dat de gemeente er niet voor kiest om de huur drastisch te verlagen, maar wel gaat voor een sluiting vindt men onbegrijpelijk. Klein weet nog niet welke bestemming het pand uiteindelijk krijgt. “Een leeg pand kost ook geld en is gevoelig voor vandalisme”, aldus het actiecomité. Het comité zinspeelt op een mogelijke kraak van het pand, maar zo ver is het nog niet. Binnenkort hebben ze een onderhoud met de wethouder op het Stadhuis.


Vrijdag 18 maart 2011

economie

Baby Tycoon Award:

Jonge ondernemers slagen met doortimmerd ondernemingsplan

Door Alexandra Sweers

NewSkool bestond in 2008 uit vier oprichters die vijf gesjeesde studenten detacheerden. Geen ‘echte dropouts’ overigens, benadrukt Kist. “Maar mensen die om verschillende redenen hun studie niet af hebben kunnen maken: steeds weer de verkeerde studie gekozen, een tijdrovende sportcarrière of bestuursfunctie bij een studievereniging. Wij motiveren ze om alsnog hun studie af te maken en belonen prestaties en inzet met allerlei salaristoeslagen”. Inmiddels detacheert het bedrijf al 41 mensen. “Dus je kunt wel stellen dat we aardig gegroeid zijn”, zegt Kist.

Tijdens het ter perse gaan van deze krant, kiest de jury twee deelnemers die samen met nog twee andere finalisten mogen strijden om het beste businessplan in de regio Haaglanden tijdens de grote finale in november. In de race zijn vier jonge ondernemingen tussen de nul en drie jaar. Headies, een bedrijf dat helmen voor kinderen ontwikkelt met zelfgekozen opdruk. Salusion ontwikkelt technologische vernieuwingen in de gezondheidszorg zoals een sensorsticker die signaleert wanneer incontinentieverband verzadigd raakt. Infotron ontwikkelt spreadsheets voor bedrijven en Indisha is een onderneming voor pure en fairtrade cosmetica. Tijdens de halve finale hebben de vier starters hun ‘pitch’ gehouden en hun ondernemingsplan verdedigd tegenover publiek en vakjury. “De wedstrijd is in het leven geroepen door de Kamer van Koophandel Den Haag en de ABN AMRO bank”, legt Theo Vrolijk uit. “Het is een aanmoedigingsprijs voor startende ondernemers en heeft als doel om ondernemers in de startfase te overtuigen dat een goed businessplan nodig is”. In dat plan moeten in ieder geval een toekomstvisie, marketingaanpak, investeringsplan, liquiditeitsbegroting en een SWOT-analyse staan (SWOT staat voor kracht, zwakte, kansen en bedreigingen). “De jury toetst het plan op een aantal belangrijke elementen : financiële haalbaarheid, creativiteit en innovatie”, aldus Vrolijk. Steeds meer mensen starten een eigen bedrijf, stelt Vrolijk. “De zzp’er, de zelfstandige zonder personeel, wordt steeds populairder. Dat wordt natuurlijk ook ingegeven door bedrijven die daar steeds meer naar vragen. We merken dat startende ondernemers best wat coaching kunnen gebruiken. De deelnemers aan de wedstrijd hebben in de voorrondes dan ook gevraagd en ongevraagd aanwijzingen ge-

IJsbad Een goed voorbeeld van innovatie is de winnaar van vorig jaar: Icy Solutions. Tarek Ghobar, één van de oprichters legt uit dat deze onderneming een spinoff is van de TU Delft. ‘Wij hebben een koelingstechniek ontwikkeld waarmee je water heel snel en heel precies kunt koelen. Dat gebruiken we in de zogenaamde Icydip, een mobiel ijsbad voor sporters”. Ghobar legt uit dat het koelen van de spieren na een wedstrijd of training goed is voor een snel herstel. “Normaal gebruiken sporters ijsblokjes om een ijsbad te maken. Dan moet je soms wel een uur wachten voordat het water voldoende gekoeld is. Wij hebben een mobiel bad gemaakt dat heel makkelijk te gebruiken is door sporters. Met het koelmechanisme van het bad kun je heel precies de temperatuur van het water bepalen. Zo kun je ook heel precies meten welk effect dat heeft op het herstel”. Volgens Ghobar heeft de award veel aandacht opgeleverd en werkt het zeker als een keurmerk. “Als we naar klanten gaan dan helpt zo’n prijs mee aan je geloofwaardigheid”. Inmiddels werkt het bedrijf samen met de TVM schaatsploeg en met de voetbalclub Feyenoord. Ook werken de ondernemers samen met het Leids Universitair Medisch Centrum dat de koeltechniek gebruikt bij medisch onderzoek. Vrolijk kan nog meer voorbeelden van innovatieve en creatieve ondernemers opnoemen: een bedrijf dat van betonelementen trendy sanitaire ruimtes maakt, de Cheesecake Company. In alle sectoren zijn volgens hem succesvolle ondernemers te vinden. “Er zijn genoeg pareltjes van ondernemingen in de regio. Ondernemen is niet makkelijk, maar met een goed ondernemingsplan heb je een grotere kans van slagen”.

Het lijkt wel een beetje op Dragons’ Den, maar dan met een langere ‘pitch’ (aanbevelingspraatje). Zo omschrijft Theo Vrolijk van de Kamer van Koophandel de Baby Tycoon Award. Sinds 2004 wordt de prijs voor de beste startende ondernemer in de regio Haaglanden jaarlijks uitgereikt. “Ondernemen is niet makkelijk, maar met een goed businessplan heb je een grotere kans van slagen”.

Theo Vrolijk: ‘Het is een aanmoedigingsprijs voor startende ondernemers’. > Foto: Eveline van Egdom

kregen van de juryleden”. In de jury zitten zakelijke zwaargewichten op het gebied van organisatie en advies, sponsoren en ondernemers, laat Vrolijk weten. Doortimmerd De Baby Tycoon Award moet de ondernemers erkenning geven en niet in de laatste plaats media-aandacht. “Dat is best prettig in de startfase. Maar ook krijgen ze een geldprijs van 2000 euro, zendtijd op de radio en nog extra coaching”. Alexander Kist kan daarover meepraten. Kist won samen met zijn drie compagnons de award in 2008 met het bedrijf NewSkool uit Den

Haag. “Ieder jaar schrijven 100.000 studenten zich in voor een hbo of universitaire studie. Na tien jaar hebben 30.000 studenten nog geen diploma. Wij vissen de pareltjes uit deze groep, nemen ze fulltime in dienst en zorgen ervoor dat ze aan de slag gaan in het bedrijfsleven en daarnaast hun opleiding afmaken”. Met een naar eigen zeggen ‘doortimmerd businessplan’ wisten Kist en zijn compagnons de award in de wacht te slepen. “Daar hebben we een gunstig netwerk aan over gehouden en bovendien werkt de award als een keurmerk: het zegt dat je betrouwbaar bent. Wat je doet is echt”.

Ingezonden mededeling

Open Huis donderdag 18-19 u zaterdag

WORDT DIT UW UITZICHT DEZE ZOMER?

12-13.30 u

OP L E DEN HAAG

www.houtrust.info

E G EN G V ER IN

STAR

T!

VERKOOP:

TEL. 070 - 355 84 00

TEL. 070 - 375 75 75

TEL. 070 - 342 01 01

Woonoppervlakte van ca. 94 tot ca. 240 m2 (excl. buitenruimte). Koopsommen vanaf ca. € 309.000 VON incl. parkeerplaats.

<5

Chinezen goed voor economie De gemeente Den Haag en Den Haag Marketing starten een onderzoek om te kijken hoe meer Chinese toeristen naar de stad kunnen komen. Dat zou ervoor kunnen zorgen dat Chinese bedrijven zich sneller in Den Haag zullen vestigen. Wethouder Kool wil de handelsbetrekkingen met China verder aanhalen omdat dit een positieve invloed heeft op de Haagse economie.

Werkloosheid Z-Holland stijgt In 2010 is de werkloosheid in de meeste provincies toegenomen. Dat blijkt uit cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek. In Zuid-Holland is de stijging het grootst, daar was het werkloosheidspercentage 5,9 in 2010. In 2009 was dat nog 4,8 procent. In de vier grote steden steeg de werkloosheid vooral in de Hofstad. De werkloosheid onder jongeren daalde wel in Noord-Nederland en Zuid-Nederland.

Meer mensen in de schuldsanering Het aantal mensen dat via de rechter een schuldsanering heeft gekregen is in 2010 groter dan in 2009. Dat blijkt uit cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek. De rechter sprak ruim 11.000 schuldsaneringen uit, 2500 meer dan in 2009. Vooral het aantal privépersonen dat werd toegelaten tot de Wet schuldsanering natuurlijke personen (Wsnp) groeide. De stijging onder (ex-)ondernemers nam in 2010 af. Deze groep reageert doorgaans sneller op veranderingen in de economie dan privépersonen. In 2010 kwamen gemiddeld 87 mensen per 100.000 inwoners in de schuldsanering. Het Wsnp-traject helpt ruim 70 procent van de schuldenaren aan een schone lei.

Speciale geldkrant voor 55-plussers Wethouder Klein (Welzijn) presenteert deze week een speciale geldkrant voor 55-plussers. Den Haag telt 70.000 senioren. De meesten daarvan kunnen zich uitstekend zelfstandig redden, maar een kwetsbare groep inwoners weet niet te profiteren van de vele mogelijkheden en activiteiten in de stad. De stad kent tal van maatregelen, vaak ook op financieel terrein, die speciaal gericht zijn op ouderen, maar niet iedereen weet waar hij of zij terecht kan of recht op heeft. De krant laat zien wat voor mogelijkheden er zijn en waar mensen terecht kunnen.


6> Vilan

Nellie en Beppie

De Vrouwenraad van Ravenstein houdt ermee op, de koek is op, het glas is leeg en Nellie en Beppie, die het samen zo’n dertig jaar hebben georganiseerd, Nellie en Beppie zijn moe. De man van Nellie heeft een tuin waarin hij de baas is, dat wordt wennen als Nellie vaker thuis zal zijn. Ik hoorde dit vorige week, toen ik een lezing hield voor de Vrouwenraad. Het was een andere wereld, in dat kleine Brabantse dorpje. De afsluitende feestdag vond plaats in het zalencentrum, dat twee zalen bezat. In de kleine zaal hadden Nellie en Beppie, samen met Tiny en andere vrouwen, alles tot in de puntjes aangekleed. Hun vaste kleur was geel. Dus dat kwam overal terug: in de spandoeken, in de bloemstukken, in de servetten en in de kleine logo’s die hun naamkaartjes versierden. Een warme kleur. Ik droeg een zwart mantelpakje waardoor het geel om me heen nog geler werd. Tijdens mijn lezing keek ik de zaal in en de zaal keek terug. Er waren zo’n honderd vrouwen, bijna allemaal van een zekere leeftijd. Gaatjesschoenen en permanent in de meerderheid, er waren slechts enkele meisjes van zestigplus met modern haar en hoge hakken. Een traditionele vrouwenvereniging, waarin het gezin de norm is, de kerk een levend geloof biedt en een juffrouw uit de Randstad een attractie voor de middag vormt. Na mij kwam het cabaret. Dan de borrel. Dertig jaar verenigingsleven kwam met die middag tot een einde. Al was ik nooit eerder in Ravenstein geweest, het ging me toch aan het hart. Vooral om Beppie en Nellie. Die twee zorgzame vrouwen van de club, die naar iedereen omkeken, elke verjaardag onthielden en bij ziekte even opbelden, wat had ze bewogen om er na dertig jaar een streep onder te zetten? Er was geen opvolging, maar optimistisch als ze waren, bleef de subsidie een jaartje bevroren. Je kon nooit weten, hadden ze tegen elkaar gezegd. Verenigingen hebben het moeilijk om mensen te vinden voor het bestuur, van welke club dan ook. Er zijn er genoeg die klagen en vragen, maar verder geen vinger willen uitsteken. Ze hebben geen tijd, ze hebben geen zin, ze zijn bang voor gedoe dat ze niet kunnen overzien. Ik hoor het overal en eigenlijk, dacht ik, dat komt vanzelf weer goed. Maar nu zelfs Beppie en Nellie, gewend aan zichzelf wegcijferen, ermee ophouden, voel ik me bezorgd. Het wordt minder in Nederland. Vilan van de Loo

Vrijdag 18 maart 2011

interview

Voetbalheld Dmitri Boelykin:

‘Als je talent hebt, kun je jezelf overal waarmaken’ Met zijn 1 meter 93, zijn donkerblonde manen en zijn staalblauwe ogen beantwoordt Dmitri Boelykin (klemtoon op de tweede lettergreep) aan het traditionele beeld van wat de Russen een ‘bogatyr’ noemen. Een mythische reuzenheld. Als ik hem dit zeg, reageert de ADO-spits glimlachend met een in zijn vaderland bekende zegswijze: “Ik ben geboren met een Russisch gezicht, dank aan mijn vader en moeder hiervoor”.

Door Alexander Münninghoff Misschien, zo opper ik, zien de ADOfans hem wel zo: als een held die uit een ver land naar de Hofstad kwam om daar de zaak te redden. Tijdens de training in het oude Zuiderpark die voorafging aan ons gesprek had ik immers dergelijke kwalificaties gehoord van het handjevol verstokte fans dat naar Boelykin en de rest was komen kijken. Onbeteugeld ontzag en een diepe, diepe wens dat hij voor altijd voor de groen-gelen behouden mag blijven streden om de voorrang als het gesprek op de 31-jarige Moskoviet kwam. Wat vrijwel constant gebeurde. Sinds Aad Mansveld is er niet meer zo gedweept met een ADOspeler. Als Boelykin scoort, zingt het publiek een – gelukkig – verkorte versie van ‘Kalinka’ en bij de recente wedstrijd tegen NEC ontstond er op de tribune zelfs een heuse wave die wel acht keer het stadion rondging. Oude ADO-supporters konden hun ogen niet geloven, want dat was voor het eerst in de geschiedenis van hun geliefde club. Boelykin weet natuurlijk wat hij in de Haagse voetbalwereld teweeg heeft gebracht. “De club heeft zo’n tien seizoenen slecht gedraaid, en nu staan ze opeens vierde. Net in het jaar dat ik erbij ben gekomen. Dan ga je daar een verband tussen leggen, dat is logisch. En dan krijg je dat mensen me op straat herkennen en aanspreken en om mijn handtekening vragen. Dan krijg je een bijzondere status en dat is erg prettig na de slechte tijd die ik bij Anderlecht heb gehad. Maar ik zeg er meteen bij dat ik zonder mijn teammaten in mijn eentje nooit de kar had kunnen trekken. Natuurlijk niet. Dus er is sprake geweest van wederzijdse noodhulp. Ik heb misschien ADO een stoot in de goede richting gegeven, maar omgekeerd is het zeker ook zo, dat ADO mij uit een impasse heeft gehaald”. Zijn goedlachse kop krijgt een bepaald stugge trek als Boelykin vertelt wat hem allemaal in 2008 in Brussel overkomen is. “Ik speelde bij Bayer Leverkusen en dat ging prima. Toen kwam mijn agent met het voorstel op tafel van Anderlecht. Ik zou daar heel

veel gaan verdienen, meer dan een miljoen per jaar. Dus daar zei ik geen nee tegen, dat begrijp je. En zo zette ik mijn handtekening onder het contract dat de voorzitter van Anderlecht me aanbood. Een contract dat liep tot einde seizoen 2012”. Boelykin zwijgt even en vervolgt dan hoofdschuddend: “Wat me daarna overkwam is zo ongeveer het ergste wat een voetballer kan meemaken. Ik belandde direct op de reservebank, want hun trainer, Ariël Jacobs, wilde me niet! Moet je je voorstellen: je wilt zelf dolgraag spelen, je weet dat je in goede vorm steekt, je wordt een club binnengehaald maar de trainer zegt nee. En waarom hij me niet wilde? Ik heb het nooit geweten. Als ik erover begon draaide hij zich om en begon me zo met één hand weg te wuiven. ‘Ik wil een andere aanvaller, jij past niet in mijn concept’, zei hij. Punt uit. Ja, zo gaat dat in de voetbalwereld. De trainer is uiteindelijk de baas, wat de voorzitter er ook van mag vinden. De man die uiteindelijk bij Anderlecht in mijn plaats kwam was Tom de Sutter. En als je nou kijkt wat die gescoord heeft, dat is niet bijzonder hoor. Ik denk dat het voor ons alle twee beter was geweest als ik bij Anderlecht echt had kunnen voetballen. Want concurrentie houdt je scherp. Maar goed, dat moment is nu wel definitief voorbij”. Maar je contract met Anderlecht be-

‘Ik heb misschien ADO een stoot in de goede richting gegeven, maar omgekeerd is het zeker ook zo, dat ADO mij uit een impasse heeft gehaald’

staat nog steeds. ADO heeft je in principe voor één seizoen gehuurd, maar iedereen wil dat jij hier blijft. Wat doe je als dit seizoen voorbij is? “Laat ik vooropstellen dat ik het hier enorm naar mijn zin heb. Met mijn teamgenoten heb ik een perfecte band, de mensen steken hun duim naar me op op straat – niet alleen in Den Haag en omstreken, maar ook onlangs nog in Amsterdam – en het is heerlijk om weer eens flink te scoren. Het clubbelang gaat natuurlijk voor alles, dat heeft mijn grootste aandacht, maar als ik straks aan het eind van het seizoen, als ADO hoog geëindigd is, ook nog eens de topscorer van de eredivisie ben, is dat wel een mijlpaal van jewelste. En ook qua huiselijke situatie, al is die natuurlijk niet optimaal, heb ik geen klagen. Ik zat eerst een paar maanden in een hotel maar al snel heb ik een appartement gehuurd in Rijswijk, want dat is dichter bij het stadion, en dat bevalt me heel goed. Mijn vrouw, die een eigen designbureau in Moskou heeft, reist op en neer en mijn twee oudste dochters, uit haar vorige huwelijk, zijn in Moskou gebleven en gaan daar naar school”. Thuisbasis “Ik heb daar overigens nog steeds een appartement en dat beschouw ik als mijn eigenlijke thuisbasis, al kom ik er niet zo veel. Maar mijn jongste twee dochters, eentje van drie jaar en eentje van zeven maanden, zijn permanent bij mij. En ik heb een Russische njanja, die overdag voor ze zorgt en dat gaat eigenlijk allemaal prima. Dus als het puur om de werk- en leefomstandigheden gaat zou ik hier gemakkelijk kunnen blijven, ik ben niet eenzaam, heb geen heimwee – al blijf ik natuurlijk wel voor alles een Rus. Maar ik begrijp je vraag: zal ADO in staat zijn aan de eisen te voldoen die Anderlecht straks op tafel gaat leggen als het moment van de onderhandelingen is aangebroken? Daarbij spelen natuurlijk meerdere factoren een rol. Ik ga me daar nu nog niet druk om maken, pas aan het einde van het seizoen zal duidelijk zijn wat de onderhandelingspositie van beide partijen is. Want stel dat ADO zo lekker blijft

‘Want stel dat ADO zo lekker blijft spelen als nu, dan gaan we dus Europees. En dat trekt dan waarschijnlijk weer nieuwe sponsoren aan’ spelen als nu, dan gaan we dus Europees. En dat trekt dan waarschijnlijk weer nieuwe sponsoren aan. Plus dat we, nu al, vaak met een uitverkocht stadion zitten, wat weer effect heeft op de bonussen. Kijk, ik ga natuurlijk wel uit van minimaal hetzelfde salaris als wat ik nu krijg. En dat ligt boven het miljoen. Dat betaalt Anderlecht nog steeds aan mij, want ik ben maar verhuurd aan ADO. En als ADO me echt wil overnemen, dan moeten ze, naast dat salaris dat door de bonussen en de nieuwe sponsoren kan worden opgebracht, ook nog een afkoopsom aan Anderlecht betalen en die zal hoog zijn, heb ik al gehoord”. Eigenlijk een krankzinnige situatie. In Brussel word je gepiepeld en kom je niet verder dan de reservebank, maar als iemand je daar wil weghalen ben je opeens goud waard. Weinig ethiek in die voetbalwereld, als je het mij vraagt. Voel je je niet een slaaf in plaats van een zelfstandig denkend en levend mens? “Nou, dat valt nogal mee. Ik zou dit soort dingen best zelf kunnen regelen, want ik beschouw mezelf als iemand met talent. En als je talent hebt, dan kun je jezelf in alle omstandigheden en overal waarmaken, is mijn overtuiging. Maar om je eigen manager te zijn, moet je wel de ongeschreven regels van het spel kennen en daar heb je tijd voor nodig. En die tijd besteed ik veel liever aan mijn gezin en al die anderen die me dierbaar zijn. Je hebt gelijk, de voetbalwereld, en vooral de transferwereld, is buitengewoon schimmig. En wat er met mij bij Anderlecht is gebeurd, is daar een voorbeeld van. Maar het kan nog erger, hoor. Ik begon indertijd bij Lokomotiv in Moskou en maakte al snel de overstap naar Dynamo Moskou, een veel grotere en betere club. Dat ging een paar jaar goed, totdat ik belangstelling kreeg van een paar Engelse clubs. Everton, Portsmouth, Bolton Wanderers. Dynamo drukte meteen alles de kop in door mij een hoger contract te bieden; ik was in die tijd een van de populairste voetbal-


Vrijdag 18 maart 2011

<7

interview

lijkt je er voorlopig niet in te willen hebben. Hij zegt dat je eerst maar eens moet laten zien dat je beter bent dan Pavloetsjenko of Pogrebnjak. “Ja, dat heb ik ook gehoord. Wat kan ik daarop zeggen? Pogrebnjak speelt meestal maar een halve wedstrijd en dat geldt in zekere mate ook voor Pavloetsjenko, die ook nog wel eens reserve staat. Ik speel alle wedstrijden en met volle inzet, in tegenstelling tot mijn concurrenten. Natuurlijk zou ik graag voor het Russische nationale team spelen. En ik zou die ploeg van ons dolgraag willen helpen. Maar ook hier weer geldt dat de trainer uiteindelijk beslist”.

Gesprek in het Russisch We voeren dit gesprek in het Russisch, de taal die Boelykin vanzelfsprekend prefereert boven het door hem overigens vlot en goed gehanteerde Engels. De Nederlandse taal biedt toch nog te veel geheimen voor hem: “Ik krijg twee keer per week les, maar dat is veel te weinig. En thuis spreek ik natuurlijk Russisch. Met de teamgenoten en verder met iedereen in de voetballerij gaat het in het Engels. Maar ik versta wel Nederlands en dat gaat steeds beter”. Als ik hem zeg dat het Nederlands dat hij in het stadion hoort nogal heftig afwijkt van het ABN, schiet hij in de lach: “Dat liedje dat ze zingen bij elk ADO-doelpunt, wat is dat eigenlijk? Het klinkt zo anders en de mensen kijken er zo blij en vrolijk bij”. Ik probeer hem uit te leggen wat er achter de tekst van ‘Oh, oh Den Haag’ allemaal aan mooie regionale gevoelens schuil gaat en declameer de tekst van Klorkestein op de manier zoals die bedoeld is. Boelykin ligt dubbel: “Ja, zo praten ze in de kleedkamer ook!”, roept hij.

>Foto: Wouter de Wit

lers van Rusland, vooral nadat ik in een belangrijke Europese kwalificatiewedstrijd tegen Zwitserland een hattrick had gemaakt. Maar niet lang daarna vroeg ik toch toestemming om te mogen vertrekken. Want ik wilde naar het buitenland, eenvoudig omdat het voetbalniveau daar toch een stukje hoger ligt dan in Rusland”. Gelazer “Nou, toen begon het gelazer. De trainer wilde mij niet kwijt en het bestuur blokkeerde alles wat ik aan

suggesties op tafel bracht. Dat had uiteraard effect op mijn spel. Zo gaat dat nu eenmaal; als je overhoop ligt met een paar mensen die in jouw leven helaas belangrijk zijn en je plannen torpederen, dan kom je op het veld niet tot je normale spel. Dus er ontstond een wisselwerking: ik ging slechter spelen en de club kreeg daardoor steeds meer problemen met me, want als de midvoor het laat afweten, sleept hij het hele elftal mee de misère in, zodat ik uiteindelijk zelfs uit de selectie van Dynamo werd gehaald en

in het tweede elftal werd opgesteld. Dat is natuurlijk heel, heel vernederend. En ik heb toen ook gemerkt wat het verschil is tussen de westerse en de Russische mentaliteit. In Rusland gaat de trainer niet op zoek naar compromissen en voert hij geen vriendschappelijke dieptegesprekken met je. De Russische mentaliteit dicteert hardvochtigheid en afgunst, een pure wens om iemand bewust kwaad te doen. Uiteindelijk mocht ik dan toch gratis weg en kwam ik bij Bayer Leverkusen, maar daar was inmiddels

wel een dik jaar vol nodeloze ellende overheen gegaan. Ja, je kunt zeggen dat ik bij Anderlecht net zulke problemen had, maar die zijn toch anders opgelost, in een veel betere sfeer. In Europa krijg je de kans om je als mens te laten gelden, in Rusland is dat niet het eerste uitgangspunt”. Een andere bekende Hagenaar, Dick Advocaat, is tegenwoordig trainer van het Russische nationale elftal, waar jij ook voor gespeeld hebt. Over jouw mogelijke terugkeer in de ‘sbornaja’ wordt gespeculeerd, maar Advocaat

‘In Europa krijg je de kans om je als mens te laten gelden, in Rusland is dat niet het eerste uitgangspunt’


8>

Vrijdag 18 maart 2011

varia

terugblik

foto’s uit het haags gemeentearchief

Opkomst en ondergang van paviljoen De Eekhoorn De jeugd had het niet eenvoudig aan het eind van de jaren vijftig in Den Haag. Zeker niet als je opgroeide in een wijk die nog afgebouwd moest worden en waar nauwelijks plek was om lotgenoten te ontmoeten. Ja, voor de kleintjes waren er speeltuinen en tussen huizenblokken lagen velden waarop gespeeld kon worden. Maar wat moest je als je een jaar of zestien was en vol van verlangen om het leven te ontdekken? Rondhangen op straat en een beetje op je kamer zitten met vrienden? Er waren een paar uitgaansmogelijkheden, vooral op Scheveningen, maar die waren duur en ver weg voor jongeren in Den Haag Zuidwest. Zeker als je op de fiets moest. Een uitkomst bood paviljoen De Eekhoorn, aan het einde van de Leyweg. Bij dit paviljoen lag een bij jongeren populaire rolschaatsbaan. De rolschaats-

Om de ouders gerust te stellen, meldde Van den Berg een strikt toelatingsbeleid te hanteren: ‘Niemand komt binnen zonder lidmaatschapskaart of ... zonder das!’

Ingezonden mededeling

sport had in de jaren vijftig een snelle groei doorgemaakt, zodat er behoefte was aan goede banen. De familie Ooms was in 1947 de eerste om een dergelijke baan aan te leggen: de bekende Marathon-rinck aan de De Savornin Lohmanlaan. J.F. Ekering volgde een tiental jaren later met een nieuwe baan en koos de Leyweg als locatie. Het complexje werd geopend op 12 juni 1957 en omvatte behalve de rolschaatsbaan en een paviljoen ook een kleine camping, die bedoeld was voor ‘brommende’ kampeerders, die met hun lawaaierige voertuig geweerd werden van camping Ockenburgh. Op de foto van W.F. van Oosten uit 1960 is rechtsonder het paviljoen en de rolschaatsbaan goed te zien. Het is de enige afbeelding van het paviljoen in bezit van het Haags Gemeentearchief. Om de zaak rendabel te maken had Ekering al snel door dat meer nodig was dan alleen het vermaak op de rolschaatsbaan. De jeugd zocht meer vertier en De Eekhoorn ging die bieden door dansavonden te organiseren. De muziek werd verzorgd door een aantal jongens uit de buurt die net een bandje hadden opgericht, Johnny and his Jumping Jewels. De Jumping Jewels bleven tot 1964 het huisorkest van De Eekhoorn. Nadat de band terugkwam van een tournee door Azië had de bandmanager Herman Batelaan, tevens eigenaar van een wassalon en fijnstrijker, voor een contract gezorgd bij Les Galeries op Scheveningen. Door

>Foto: W.F. van Oosten

het vertrek van de Jumping Jewels kwam er tijdelijk een eind aan de dansavonden in De Eekhoorn. Tijdelijk, want de nieuwe eigenaar en groothandelaar in textiel A. van den Berg knapte de zaak grondig op en onder zijn leiding werden nieuwe muziekgroepen aangetrokken. Inmiddels was de beatrage in alle hevigheid losgebarsten. De haren van de jongens werden langer en de rokken van meisjes korter. Spijkerbroek en minirok deden hun entree en de muziek werd

ruiger. Om de ouders gerust te stellen meldde Van den Berg een strikt toelatingsbeleid te hanteren: ‘Niemand komt binnen zonder lidmaatschapskaart of … zonder das!’. De opkomst van de beatmuziek had een explosie van muziekgroepjes in Den Haag tot gevolg. Een band die boven alle andere uitstak was de Q 65, door de fans ‘Kjoe’ genoemd. In 1965 vormden de bandleden het nieuwe huisorkest van paviljoen De Eekhoorn. De muziek van

de ‘Kjoe’ was rauw en ongepolijst, net als de leden van de band en hun fans. Het paviljoen bleef tot 13 november 1973 bestaan. Die nacht maakte een felle brand een einde aan De Eekhoorn. Gelukkig was eigenaar J. van der Berg goed verzekerd, zo meldde de Haagsche Courant. Door Hans Zwaanswijk www.gemeentearchief.denhaag.nl


Vrijdag 18 maart 2011

opinie

<9

Pleidooi voor de Herengracht Ik vind de Herengracht potentieel mooi. Ik vind dan ook dat de Herengracht goed onderhouden moet worden. En hiermee zeg ik tevens: ik vind dat dit nu niet gebeurt. Als we gaan voor ‘Beste Winkelstad’ zou ik aanmoedigen wat van het beschikbare budget aan de Herengracht te spenderen. Door Charles Voogd

Waarom moet er wat gebeuren? De Herengracht is dé looproute tussen het Centraal Station en het centrum, Plein (Mauritshuis) en de centrumomgeving daarachter. Deze gewezen gracht wordt door vele toeristen gebruikt om vanuit hun geparkeerde bussen over de Prinsessegracht naar de centrumattracties te lopen. Vele ambtenaren en mogelijk ook politici gebruiken de looproute om van het Binnenhof naar het Centraal Station te komen. De Herengracht kent deze vervoersroute voor wandelaars al sinds het bestaan van de voorloper van het Centraal Station: Station Staatsspoor. Een route die zo intensief gebruikt wordt, moet mijns inziens een visitekaartje van de stad zijn en dit uitstralen. Tevens moet zij tiptop onderhouden worden en mensen het idee geven ‘wat is Den Haag mooi en leuk’. Maar wat zien zij? Wat zie ik? Verwaarlozing van het straatbeeld. Overal ongebruikte fietsen. Komend vanaf de Herengrachtbrug ziet men aan de even zijde (noordkant) enkele nieuwe bomen, een groot gat waar nog een boom in gezet moet worden en vier onbeheerde parasolvoeten als welkom. Parasolvoeten, van wie zijn die? Taak voor de Handhavingsteams om te zorgen dat ze weggehaald worden. Herplant een boom in die open plek s.v.p! Vele nooit meer op te halen fietsen aan de hekken rond boekhandel van Stockum. Bij restaurant Oka fietsbeugels met een stapel fietsen. Er is toestemming gegeven tot het plaatsen van een telefooncel – een reliek uit de 20ste eeuw – waarvoor de straat open moest en de klinkers amateuristisch zijn teruggelegd. In de enorme uitsparingen voor de bomen treft men de bekende hoeveelheid hondenuitwerpselen aan. Je kan aan de hoeveelheid troep onder de fietsen zien dat deze al maanden niet zijn gebruikt. Haal weg! En veeg de boel eens aan! Obstakels Komend vanaf dezelfde brug maar dan aan de oneven zijde – die het meest door voetgangers wordt gebruikt – palen met camera’s. En natuurlijk weer fietsen. Bij

Tientallen fietsen en lelijke bestrating bepalen het stadsbeeld van de Herengracht. > Foto: C&R

de brievenbus en de oversteekplaats naar de Korte Poten staan zoveel fietsrekken met zoveel niet meer in gebruik zijnde fietsen dat je erover struikelt. Zeven tot tien fietsen die nooit worden gebruikt anders is het onder de beugels niet groen. Haal weg! Leuke obstakels voor toeristen, ook deze fietsen staan er al jaren. Ik lieg niet; ik woon er. De klinkerbestrating is een uitdaging voor de gemeente om deze mooi strak en keurig onderhouden te houden. Dat lukt dus niet. De ingang van het Bleijenburg is een aanfluiting, overal waar een gat in de bestrating wordt geslagen voor weer een kabel wordt een en ander waarschijnlijk door niet-gediplomeerde stratenmakers er weer in gestopt. Gevolg: schots en scheve bestrating, overal zand, verzakkingen – ook in het wegdek – en kapot gestoken stenen. Lelijke bestrating, een reclamebord met een stadsplattegrond, verkeersborden, camerapalen. De Kern Gezond had het over een rustig straatbeeld…. De iepziekte heeft ook de Herengracht

uw mening

Ogen en oren Stel een winkelstraatmanager aan voor de Herengracht die niet alleen management doet maar ook gaat kijken hoe zijn straat er bij ligt. De Handhavingsteams zijn de ogen en oren van de openbare ruimte. Geef hen nieuwe brillenglazen. Echt ik meen het: als ze er lopen – áls – zien ze kennelijk niets. De opmerkzaamheid van deze handhavers ligt erg laag. Dus: een uiterst actieve handhaving, manager zo nu en dan op de werkvloer om de ogen van de handhavers te controleren. Schouwen en ingrijpen, actief zijn. De bomenrij herstellen. Niet alleen

CarTeun

Kabelbaan lig in kon zitten. Wat een amateurisme. Kunnen ze Norder niet beter de portefeuille economische zaken van zijn partijgenoot Henk Kool geven? Kool is namelijk permanent op reis naar China en India. Dat kost wel wat businessclass-tickets, maar je hebt hier verder niet zoveel last van hem. Op een enkele blunder met een Chinees handelscentrum na dan. Maar dat is een kleinigheid van hooguit een paar miljoen. A. Visser Den Haag Centraal verwelkomt ingezonden brieven van maximaal 200 woorden. De redactie behoudt zich het recht voor deze te redigeren. Vermeld altijd uw adres (en liefst ook uw telefoonnummer), ook wanneer u e-mailt.

© Teun Berserik

Er schijnen mensen enthousiast te zijn over het idee om in Scheveningen een kabelbaan aan te leggen die het ene havenhoofd met het andere verbindt. Maar is dit niet weer gewoon de zoveelste zeepbel van PvdA-wethouder Marnix Norder? Zijn gefröbel gaat immers maar door. Eerst een cruiseterminal, waarvoor de schepen in de rij zullen liggen! Ja echt, zo blij zijn de Amerikaanse toeristen dat ze niet naar Amsterdam moeten maar in Den Haag mogen verblijven. Dan weer het M-gebouw voor het Centraal Station, waarin de gemeente onder aanvoering van deze wethouder in een stagnerende markt zelf voor projectontwikkelaar zou gaan spelen. En als het met een echt landmark maar niet wil lukken, gewoon weer een nieuw zot plan. Tja, de wethouder had nog niet laten uitrekenen of je er bij windkracht 7 nog steeds vei-

overvallen en daar kan je maar één ding aan doen: rooien. De bomen aan de oneven zijde voor de vroegere bioscoop zijn ook niet echt gezond. Vervanging door meerjaarse linden is aan de gang. Aan de even zijde is nog ruimte (gemaakt) voor de herplaatsing van een linde. Gezellig! Welkom in Den Haag. Hofstad. Wat moet er gebeuren?

bloembakken neerzetten. Eenmalig de hele gracht fietsvrij maken. Als mensen hun fiets al missen, halen ze hem wel op bij het depot. De meeste fietsbeugels verwijderen. Fietsbeugels trekken alleen weesfietsen, vuil en wrakken aan. Openbare telefooncel verwijderen. Bestrating professioneel herbestraten en onderhouden. Eens per jaar schouwen, lelijke plekken inventariseren en professioneel herleggen. Maak een plan voor de inrit van de gracht naar het Bleijenburg. Deze klinkers liggen altijd scheef omdat het inrijden van de auto’s en vrachtwagens scheef en schuddend gaat. Verder staan er nogal eens taxi’s op een vrachtje te wachten. Denk er aan dat vele bustoeristen de gracht nemen om naar Plein en Mauritshuis te lopen. Maak en houdt het dus zo aantrekkelijk mogelijk. Toeristen die stilstaan om naar iets te kijken en een fotootje nemen, genereren meer omzet dan zij die snel doorlopen omdat het een zooitje is.

De even zijde is heel geschikt voor terrasvorming en daar zitten ook enkele uitbaters. Daar zou je dus geen fietsbeugels en openbare telefooncel moeten neerzetten om het straatbeeld rustig te houden. Winkelfunctie We hebben een enorme afwisseling van winkels gezien, aan de ene kant een bewijs van dynamiek en aan de andere kant van het lef van ondernemers om wat te proberen en aan weer een andere kant weet je niet wat je qua winkelen aan de Herengracht hebt. Motiveer winkeliers tot het oprichten van een overlegcommissie met regelmatig (eens per maand) een afspraak met de winkelstraatmanager en de handhavers van de Handhavingsteams. Samen de gracht een paar keer op en neer en je hebt een lijst van verbeteringen. Maak een winkelplan zoals dit ook voor Stationsweg en Wagenstraat opgezet is. Charles Voogd is buurtbewoner


10>

Vrijdag 18 maart 2011

stadstuinen

Nutstuin: duurzaam groen in h Een jaar geleden nog keek Boudewijn de Blij, directeur van Fonds 1818, vanuit zijn werkkamer aan de Riviervismarkt uit op een treurig en kaal binnenterrein. Dat uitzicht is inmiddels drastisch veranderd: er ligt nu een stadstuin met centraal een waterpartij met stromend water, met vruchten notenbomen en aan de lange zijde van de Laan een bakstenen muur met plantenkassen. Met de inrichting van de Nutstuin is het merendeel van de wensen van Fonds 1818, dat naast het eigen pand eigenaar is van het naastgelegen Nutshuis, het gebouw aan de Jan Hendrikstraat en het binnenterrein, realiteit geworden. Eén onderdeel van het plan om dit stukje binnenstad te vergroenen en voor het publiek open te stellen, is echter nog niet uitgevoerd. Want aan de korte kant van de Laan wordt de tuin nog steeds begrensd door de foeilelijke achtergevel van de parkeergarage.

Kinderen bij de vijver in de speelhoek van Emma’s Hof.

Nieuwe stadstuinen in Den Haag

Emma’s Hof: groen in versteende omgeving Dit voorjaar is Den Haag twee nieuwe stadstuinen op voorheen gesloten binnenterreinen rijker. In het centrum is er vanaf mei de Nutstuin, tussen de Jan Hendrikstraat en de Laan, een groen rustpunt in de stad, met een flinke vleug cultuur. En in het sterk versteende Regentessekwartier wordt in juni Emma’s Hof, een groene ontmoetingsplaats van en voor de buurt, geopend. Door Hans Schmit

Het begon vier jaar terug tijdens een straatfeest. Buurtbewoners vroegen zich toen af wat er nu eigenlijk moest gebeuren met het Patronaatsgebouw op het binnenterrein dat wordt omsloten door de Weimarstraat, Beeklaan en Galileïstraat. Het voormalige verenigingsgebouw van de Agneskerk aan de Beeklaan, waar vroeger de katholieke turnvereniging en het zangkoor oefenden en feesten gaven, stond alweer enige tijd leeg. Waarom, zo werd geopperd, verwerft de gemeente het gebouw niet en maakt er een stadstuin van? Martin van der Harst, voorzitter van de stichting Emma’s Hof: “Wethouder Marnix Norder had daar wel oren naar, maar ondertussen bleek het gebouw gekocht door projectontwikkelaar Timpaan Hoofddorp die op het terrein twaalf stadswoningen wilde bouwen. Wij, de buurtbewoners, waren heel daar ontevreden over en wilden op oorlogspad, desnoods tot aan de Hoge Raad, om nog meer steen in een toch al stenige wijk tegen te houden. Maar tot onze verbazing hoefden we de ring niet in, want de projectontwikkelaar dacht met ons mee en was bereid gebouw en grond te verkopen”. “Marnix Norder wilde dat de stadstuin van ons moest worden: bedacht, ingericht en onderhouden door de buurt. Hij heeft ons daarvoor vijf ton toegezegd, waarna ook andere stichtingen en fond-

sen met bijdragen over de brug kwamen, waaronder Fonds 1818, VSB Fonds en het Europese fonds. De stichting won ook 250.000 euro in een competitie, waardoor we uiteindelijk op 1,5 miljoen euro kwamen. Na de aankoop kon in februari 2010 het Patronaatsgebouw worden gesloopt”. Insectenhotels De tuin, op het binnenterrein van 1700 vierkante meter, is in samenwerking met bewoners ontworpen door landschapsarchitecten van Arcadis. Martin van der Harst: “De functie van de tuin is rust en groen; met fruitbomen, struiken en klimplanten langs de afrastering; een moestuin, kruidentuin, insectenhotels, bijenkasten, een kopie van een art deco tramhuisje als tuinhuis, een zonnebank van 27 meter, een Zenhoek van wilgetenen als stilteplek en een open plek voor kleinschalige voorstellingen. Over de invulling zijn we in gesprek met theater De Regentes. En uiteraard is er een speelgedeelte voor kinderen met vijver en stromend beekje. Want we hebben in de buurt een toenemend aantal jonge gezinnen met kinderen; die hoeven straks niet meer naar het Zuiderpark”. De stadstuin krijgt één toegang: aan de Galileïstraat, met nieuw Art Deco-hek, èn gedragsregels. Martin van der Harst: “Voetballen, fietsen en dergelijke is verboden, net als honden, blowen en rondhangen. We zoeken tuinvaders en -moeders die uitstralen wat wel en niet kan, die het geweten zijn van de gebruikers van de tuin. Ze zijn geen oppasser, maar passen wel op.”

w

En het geld? Dat is na de aankoop en de inrichting op. Van der Harst: “Het onderhoud, water, elektra en dergelijke kost zo’n 4.000 euro per jaar. We zijn met de gemeente in gesprek over de exploitatie van een fietsenstalling in de voormalige toegang vanaf de Beeklaan. Daarmee zouden de kosten kunnen worden gedekt”.

Boudewijn de Blij: “Wij wilden graag een groene wand tegen de parkeergarage, waarvan wij een klein deel in eigendom hebben. Ook de andere eigenaar, Q-park, staat daar positief tegenover. Omdat de garage geen ventilatiesysteem heeft, mag de groene wand de doorstroming van lucht niet belemmeren. Daarom wordt er anderhalve meter voor de achtergevel een constructie van draadwerk met klimplanten geplaatst, waarbij de gevel van de garage intact blijft. Maar tot onze verbazing werd de aanvraag voor een bouwvergunning afgewezen. Want monumentenexperts zien in de parkeergarage ‘een uniek monument van brutalistische architectuur’. Laat ik het voorzichtig zeggen: dat hadden de eigenaren er nu niet in gezien. Maar we hopen dat die groene wand er alsnog komt”. Duurzaam Naast groen is de nieuwe Nutstuin ook duurzaam. Zo zijn er op het dak van de plantenkassen zonnecellen geplaatst die ook licht doorlaten. De elektriciteit wordt gebruikt voor de verlichting en de pomp bij de waterpartij, die wordt gevoed met hemelwater van omliggende gebouwen en een natuurlijke bron op het terrein. De kassen worden deels als wintertuin en als moestuin gebruikt. De moestuin wordt onderhouden door vrijwilligers uit de buurt. Bij de waterpartij is ook een klein podium, met zitplaatsen voor een klein publiek. Boudewijn de Blij: “Het is het buitenpodium van het Nutshuis, een cultureel plekje voor niche-evenementen. Na de opening op 14 mei gaan we programmeren, bekijken welk publiek we kunnen bereiken. Ook hebben we contacten met de beiaardier van de Grote Kerk: de tuin is een uitgelezen plek om het carillon te horen en te zien”. De ingang van de tuin komt aan de Jan Hendrikstraat; de doorgang wordt momenteel ingericht, met veel licht, een vrolijke schildering en informatiepanelen. Voorlopig zal de tuin alleen tijdens kantooruren open zijn. De Blij: “We zien de vraag al aankomen wat we in de weekeinden gaan doen. Maar we willen eerst kijken of het een succes is. We hebben huisregels, zoals geen honden en niet dealen, maar we vertrouwen erop dat mensen netjes gebruik maken van de tuin. Of ze dat doen, houden we zelf in de gaten, samen met de huismeesters van het Nutshuis”.

De nieuwe Nutstuin achter de Jan Hendrikstraat gaat 14 mei open. > Foto’s: Jurriaan

Ingezonden mededeling

Nog meer

Straatwijs Marcel Verreck

Nog meer Straatwijs is een portret van een vader en een zoon, samen wandelend in Den Haag door een nieuw leven. In die groene stad vol verborgen schatten. Waar het altijd waait.

Een rijk boek, een must voor iedereen die van Den Haag houdt of deze wonderbaarlijke stad aan zee beter wil leren kennen. Hét ultieme Haagse geschenk!


Vrijdag 18 maart 2011

<11

stadstuinen

hartje stad

Zuiderpark: voorbeeld van een echt volkspark Het Zuiderpark is vanwege de cultuurhistorische waarden door het rijk aangewezen als rijksbeschermd stadsgezicht. Het park, dat tijdens de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw in de weilanden aan de rand van de stad werd aangelegd, is het eerste Nederlandse voorbeeld van een echt volkspark – een fenomeen dat vanaf het midden van de negentiende eeuw in geïndustrialiseerde landen de kop opstak. Door Hans Schmit

De eerste blauwdruk van het Zuiderpark is van de hand van de vermaarde architect H.P. Berlage. In zijn ‘Plan tot uitbreiding van ’s-Gravenhage’ uit 1908 nam hij een groot park op dat duidelijk was geïnspireerd door het concept van het volkspark. In de toelichting op zijn plan schreef Berlage dat hij, hoewel een stad als Den Haag ten zeerste door de natuur is bevoordeeld, de stichting van een groot park in het zuid-westelijk deel van de stad toch wenselijk achtte. Dat park, aldus Berlage, ‘moet aan de bewoners der uitgestrekte volksbuurten in dat gedeelte der stad ten goede komen, omdat juist dezen door den grooten afstand van bosch en duin, slechts zelden in de gelegenheid zijn daarheen te gaan. Dit park moet dus, ook in oppervlakte, voor dat gedeelte der stad worden, wat het Bosch is voor het tegenovergestelde deel’. Berlage vond dus dat naast het bos en duin voor de rijken die op het droge zand woonden, er voor de minder bedeelde Hagenaars op het natte veen ook een forse oppervlakte groen en recreatie beschikbaar moest komen.

in New York het Central Park, waarvan de aanleg in 1858 begon. Later die eeuw volgde Duitsland met volksparken die zich geheel richtten op recreatief gebruik door stadsbewoners, met zonneweiden, speelplekken, vijvers waar gevaren kan worden en uitspanningen. Ook kwamen er voorzieningen voor atletiek, turnen en balspelen. Zo kreeg Berlijn in 1874 het Treptowerpark en Keulen in 1887 de Volksgarten. De aanleg van volksparken brak met de eeuwenoude traditie dat tuinen, landgoederen en buitenplaatsen exclusief van en voor de rijken waren. De tuinkunst bloeide bij paleizen, kastelen en landhuizen, in opdracht van koningshuizen en andere aanzienlijke en rijke personen; tuinkunst was in handen van een kleine en machtige groep opdrachtgevers en hun architecten. Het resultaat van hun investeringen en hun creativiteit was niet bestemd voor openbaar gebruik. Pas later werden enkele van deze domeinen voor het publiek opengesteld, zoals het Bois de Boulogne, een koninklijk jachtbos, bij Parijs.

Het plan van Berlage voor ‘Het Groote Park’ bevatte elementen van een volkspark, zoals een sportterrein, een speelplaats en een vijver met weiden, maar een gedetailleerd ontwerp ontbrak.

Berlage was nu eenmaal architect en stedebouwkundige en geen landschapsarchitect. Daarom kregen, nadat de gemeenteraad in 1918 het plan voor de aanleg van het Zuiderpark had goedgekeurd, directeur Gemeenteplantsoenen Pieter Westbroek en tuinarchitect Dirk Tersteeg opdracht een inrichtingsplan te maken. Dat verliep niet zonder slag of stoot en beide heren dienden een eigen plan in. Uiteindelijk mocht Westbroek (die ook tekende voor het Westbroekpark) zijn ontwerp verder uitwerken. Nadat de raad zonder hoofdelijke stemming en met applaus accoord was gegaan, kon in 1923 worden begonnen met de aanleg van het Zuiderpark. Die duurde opmerkelijk lang: pas in 1936 kon het park, na de inzet van veel werklozen, officieel worden geopend.

Natuurbeleving Het ruim 100 hectare grote park bestaat uit een kern met grote vijvers en speelen ligweiden, die zo kenmerkend zijn voor een volkspark. Die kern wordt omkaderd door een serie min of meer zelfstandige tuinen en voorzieningen waarin ‘de moderne ideeën over de opvoedkundige waarden van natuurbeleving voor de arbeidende klasse zijn weerspiegeld’, zoals in de toelichting op de aanwijzing als rijksbeschermd stadsgezicht staat. Het gaat onder meer om

Het idee van parken voor het volk hangt nauw samen met de industriële revolutie. De gevolgen daarvan waren desastreus voor de leefomgeving van de arbeidende klasse en het besef groeide dat in de steden niet alleen ruimte voor steen, maar ook voor – recreatief – groen moest zijn. In Londen werd in 1841 Regent’s Park voor het publiek opengesteld; tegelijkertijd werd in Liverpool begonnen met de aanleg van een openbaar stadspark, Birkenhead, ten behoeve van de sterk groeiende bevolking. Central Ook in de Verenigde Staten werden volksparken aangelegd. Frederick L. Omsted ontwierp aan de rand van de toenmalige uitbreiding van Manhattan

n Brobbel

De hoofdingang van het Zuiderpark met de monumentale bronzen beelden van Corinne Franzen-Heslenfeld.

school- en kindertuinen, heemtuin, rosarium, bloementuin en later ook ouderen- en kruidentuin. In het landengebied liet S. Doorenbos, directeur Plantsoenendienst, honderden bomen uit de gehele wereld, geordend per werelddeel, aanplanten. Na de oorlog zijn in de randen van het park puin en afval gestort en afgedekt met veengrond. Aan de westzijde, waar de wijk Morgenstond werd gebouwd, is een overgangszone toegevoegd met een wandelpark, een villabuurtje en de Doorenbosheuvel. In het midden van de jaren zestig is begonnen met de renovatie van het park aan de hand van landschapsarchitecte Ans Bleeker, waarbij het behoud en de restauratie van de oorspronkelijke hoofdstructuur uitgangspunt was. Dierentuin Tijdens de renovatie lanceerde dierentuinontwerper Erik van Vliet het plan om op de plaats van het vroegere hertenkamp een kleinschalige multiculturele dierentuin te realiseren. Omdat in de wijken rond het Zuiderpark steeds meer allochtonen wonen (en in het Zuiderpark recreëren), zouden in de dierentuin kleine dieren kunnen komen uit hun thuislanden. Zoals een stukje Suriname met kaaimannen, piranha’s, dwergaapjes, giftige kikkers en de harige vogelspin Anansi. De reacties vanuit de gemeente waren positief, maar het plan stuitte op onverwacht fel (autochtoon) verzet en sneuvelde uiteindelijk op de financiering. Dat het Zuiderpark nu van rijkswege is beschermd, dankt het in de eerste plaats aan het feit dat het ’t eerste Nederlandse voorbeeld is van een volkspark. Maar ook andere waardevolle elementen spelen een rol bij de aanwijzing. Zoals de eendenkooi, waarvan in 1639 voor het eerst melding wordt gemaakt en die daarmee een van de oudste nog bewaarde eendenkooien in Nederland is. Deze moest volgens het parkontwerp sneuvelen, maar bleef na actie van de net opgerichte Haagse natuurbeschermingsorganisatie AVN uiteindelijk behouden. Omdat de kooi niet voor het publiek toegankelijk is, kennen maar weinig mensen hem. Andere waardevolle cultuurhistorische elementen zijn de monumentale hoofdingang, ontworpen door gemeentearchitect D.C. van der Zwart, en het Scheepstra- en Ligthartmonument met de beeldjes van Ot en Sien van beeldhouwer Frits van Hall.

Ingezonden mededeling

lezersaanbieding den haag centraal

Gezond eten op sterrenniveau bij Zie pagina 16

viergangenmenu met wijnarrangement

Openingstijden

Lunch Dinsdag t/m vrijdag

€75,-


12>

Vrijdag 18 maart 2011

cultuur

‘Driestuiversopera’ bij Het Nationale Toneel

Amusante Brecht bijt niet Door Bert Jansma

Het is Bertolt Brechts bekendste, maar dramaturgisch misschien ook wel zijn minste stuk. Een verraderlijke combinatie die het spelen ervan een extra moeilijkheidsgraad geeft. Eigenlijk bestaat het stuk vooral uit de songs van het duo Brecht/Kurt Weill. Bijtend, hard, cynisch. De ballade van de seksuele horigheid, de ontoereikendheid van het menselijk streven, over vreten en de moraal en over de mens die ‘von Missetat allein’ leeft. Daaromheen zit het simpele geraamte van een operaparodie die in wezen niet zo bar veel om het lijf heeft. In 1981 speelde de Haagse Comedie het in de regie van Eddy Habbema en die had echt van alles bedacht om dat geraamte hedendaags te vullen, maar het werkte niet. Nu hebben we van Het Nationale Toneel in diezelfde Koninklijke Schouwburg een nieuwe versie van regisseur Franz Marijnen. Verwachtingen hoog gespannen, maar alweer onderga je het met een dubbel gevoel. Ziet er prachtig

uit, goede acteurs, vaak verrassende zangstemmen, het Asko/Schönberg ensemble in de orkestbak dat Weills muziek prima vertolkt, maar de pijn, de bitterheid en het cynisme uit Brechts liederen is er nauwelijks. Dit heeft eerder iets van een Brecht-met-een-knipoog, een kleurrijke operette, een visueel feestje, amusant, maar bijten doet het niet. In zijn tekst in het programmaboekje haalt Marijnen het enorme pyramidespel en fraudeschandaal van Bernie Madoff aan. Het bracht hem ertoe het gezelschap te suggereren of er niet weer eens een Brecht gespeeld moest worden. Begrijpelijk. Want zeker de Driestuiversopera is het verhaal van uitbuiting, vriendjespolitiek, zich verrijken ten koste van anderen. Met centraal bedelaarskoning Peachum, die Londen heeft opgedeeld in districten waar ‘zijn’ bedelaars tegen betaling van een deel van de opbrengst mogen bedelen. Wanneer zijn dochter Polly het te pakken krijgt van de schurk en moordenaar Mackie Messer (hier Mes van z’n achternaam) blijkt die

dikke vrinden met politiechef Tiger Brown die hem de hand boven het hoofd houdt. Ooit hebben ze samen in India gediend en daar elkaar de bal en de centen toegespeeld. Brown kan tenslotte niets meer voor Mackie doen als Peachum dreigt de Britse kroningsfeesten met horden bedelaars een ander aanzien te geven. Hoe en in hoeverre je Brechts historische wereld van Londens Soho, bordelen en criminelen, vandaag op het toneel nog gevaarlijk kan maken is de vraag. Bij Marijnen gebeurt het in elk geval niet. Hij zet al een ironiserende toon in wanneer via de luidsprekers een vertelstem (acteur Eric Schneider) de scène-aanwijzingen laat horen. Marijnen introduceert drie Italiaanse elektrische driewielervrachtwagentjes die voor de rekwisieten en een grappige choreografie op het toneel zorgen. Peachums wagen heeft een aantal rollen stof als bij de tapijtkoning die een soort tent zullen vormen, de kostuums zijn operette-stijl: Mackie met sluik lang haar over een smetteloos

Anniek Pheifer als Polly en Mark Rietman als Mackie. > Foto: Leo van Velzen

crème pak-met-vest, Polly met een witte pruik en een kittig rokje, Peachum in een bloemig kermiskostuum, zijn vrouw met een roze pruik. Het is het uiterlijk dat hier de toon zet. En die sluit nauwelijks aan bij de inhoud van de liederen en ontkracht de werking ervan zelfs. Peter Tuinman is overigens prima op dreef als bedelaarskoning Peachum, Mark Rietman een superieur-ijdele Mac-

kie, wat de zang betreft is Bien de Moor als Kroegen Jenny het indrukwekkendst. Er valt best van allerlei details te genieten, het blijft amusant, dat visuele feestje, maar de goot van Brecht, of de money van Madoff, nou nee. Driestuiversopera, nog in Den Haag te zien: 10 tot en met 14 mei, 25 tot en met 28 mei, 7 juni tot en met 11 juni, www.nationaletoneel.nl

‘Vincent van Gogh’ zingt in zijn eigen requiem Door Aad van der Ven

‘Mijn hart is boordevol, zoals de tuinen boordevol van lente zijn’, zingt ‘Vincent van Gogh’. Waarop het koor reageert met: ‘Hij is dan 24 jaar oud. Mislukt in Den Haag, mislukt in Parijs, mislukt als hulpprediker in Londen’. De Latijnse aanhef van het ‘Requiem voor Vincent van Gogh’, een groot werk voor vocale solisten, koor en instrumentaal ensemble van Erik Lotichius, is net achter de rug. We horen vervolgens hoe de schilder vol optimisme en idealisme op de volgende beproeving afstevent. Hij gaat als predikant in de Belgische mijnstreek werken. “Ditmaal zal het lukken”, laat hij zijn bezorgde broer Theo weten. Het koor Haags Ad Hoc legt de laatste hand aan de voorbereiding van dit vijf kwartier durende werk, dat op 20 maart wordt uitgevoerd. De partituur ontstond in 1990 naar aanleiding van het honderdste sterfjaar van de schilder. We passeren de diverse stations in dit zo vaak al dan niet geromantiseerd beschreven leven. Een paar hoogtepunten zijn er, maar vooral diepe dalen: de verschrikkingen van de Borinage, de Brabantse periode, het verblijf in Parijs en Arles, de psychiatrische kliniek in St. Rémy. En de begrafenis in Auvers, waarmee deze vijf kwartier durende compositie begint en eindigt. De partijen van Vincent en Theo van Gogh wor-

Componist Erik Lotichius (zittend), dirigent Daniel Salbert en enkele leden van Haags Ad Hoc tijdens een repetitie. >Foto: Mylène Siegers

den door solisten gezongen, terwijl het koor zowel een rituele (fragmenten uit de requiemtekst) als een verhalende functie heeft. Klank Erik Lotichius volgt nauwgezet de vorderingen tijdens één van de repetities in een voormalig koetshuis in Scheveningen. De 81-jarige componist, die voor dit werk zelf de tekst schreef, is er voor uit België gekomen, waar hij al geruime tijd woont. “Hoe is de klank”, vraagt diri-

mijn orkestwerken kreeg ik zelfs complimenten uit Japan”, zegt hij. Als docent voor theoretische vakken aan het conservatorium van Amsterdam heeft hij een lange staat van dienst. Maar als componist telde hij niet echt mee. “Ik heb me nooit aangesloten bij de atonale, modernistische muziek. Nu die niet meer domineert, mag ik weer meedoen”. Hij zegt dat hij zich verwant voelt met een andere buitenstaander: Simeon ten Holt. “Zijn muziek heb ik overigens niet zo lang geleden ontdekt. Terwijl die toch al tientallen jaren heel populair is. Daar wist ik helemaal niets van. Toch zit iets van zijn stijl al heel lang ook in mijn muziek. Ik heb geprobeerd hem te ontmoeten. Maar dat gaat niet meer. Hij is achtentachtig en zijn leven speelt zich nog uitsluitend af tussen zijn bed en zijn stoel. Dat is wel droevig”.

gent Daniel Salbert hem. “Goed”, is simpelweg de reactie van de in de partituur turende, breekbaar ogende componist. Even later lispelt Lotichius toch nog wat aanmerkingen, maar hij oogt vergenoegd. Hij is blij dat één van zijn omvangrijkste werken twintig jaar na de première weer eens wordt uitgevoerd. Zoals hij ook verheugd is dat hij als hoogbejaarde de laatste tijd voor zijn muziek van diverse kanten, ook uit het buitenland, lof krijgt toegezwaaid. “Na het verschijnen van een cd met enkele van

Opera Erik Lotichius zelf oogt ook vrij breekbaar, maar stilzitten is er nog niet bij. Hij heeft diverse composities onder handen. Zowel professionele musici als amateurs kunnen in zijn oeuvre iets van hun gading vinden. Zo componeerde hij twintig jaar geleden de opera ‘Eline’, gebaseerd op Couperus’ roman ‘Eline Vere’. Ook vervaardigde hij een stuk getiteld ‘Mevrouw, mag ik even?’, half musical, half operette, ofwel een ‘musirette’, om zijn eigen aanduiding te gebruiken. En het

noot en groeide op met die muziek”. Braber leerde Friedman kennen via diens huidige bassist Martin Wind, kennis uit Brabers Duitse tijd die inmiddels furore maakt in New York. “Martin speelde met Don in The Kitano, een chique jazzclub in een Japans hotel in New York. Of ik een stukje mee wilde spelen. Dat klikte en Don vroeg me of ik niet een tourneetje door Europa kon organiseren. Dat doe ik nu dus voor de derde keer. Eerst met saxofonist Herb Geller erbij, daarna met trompettist Ack van Rooyen. Ack is er in Pavlov opnieuw bij. Het zat meteen goed met die twee, vanaf de eerste noot die ze samen speelden, twee handen op één buik”. Die 22ste geeft Friedman overdag een ‘mini master class’ in het Haagse meubelmakersatelier van Braber, want die herstelt ook antieke

meubels. Nog een oude bekende aan het Haagse front deze week, want Rita Reys – jawel, opnieuw – zingt in de Regentenkamer op zaterdag 19 maart. Ditmaal zonder Peter Beets die een concert geeft in Moskou, maar met een andere pianomeester, Rob van Bavel. Over Rita heb ik zo langzamerhand alles gemeld, maar wel iets nieuws van het Van Bavel-front. In 2007 startte hij zijn drumloze trio, ‘The Ghost, the King and I’. De I was hijzelf, de ‘ghost’ bassist Frans van Geest en de ‘king’ de Haagse gitarist Vincent Koning. Muziek in de stijl van de vroege Nat ‘King’ Cole en het Oscar Peterson trio. Er is zojuist een tweede cd van het drietal uit, ‘Trilogy’, met onder meer jazzstukken gebaseerd op Debussy (Children’s corner) en de preludes van Gershwin. Ik hoop dat ze snel in Den Haag te ho-

bleef niet bij componeren. Zo schreef hij het ‘Leerboek voor omkeerbaar contrapunt’. Maar ook het kinderboek ‘Roos ontdekt de wereld’. Het ‘Requiem voor Vincent van Gogh’ voor drie vocale solisten, gemengd koor en instrumentaal ensemble componeerde hij in opdracht van de Stichting Vincent van Gogh, waarna het door het koor en orkest van de Vrije Universiteit in Amsterdam ten gehore werd gebracht. Met de Haagse uitvoering op 20 maart viert de Stichting Vocale Muziek Den Haag, die behalve concerten ook masterclasses organiseert en het initiatief tot het Duinoord Muziekfestival nam, haar eerste lustrum. Doel bij de oprichting in 2005 was professioneel opgeleide zangers uit Den Haag en omstreken samen te brengen in een kamerkoor, waarvan de samenstelling per project tot stand komt. Voor het ‘Requiem voor Vincent van Gogh’ is het koor aangevuld met enkele gevorderde amateurs. Na de uitvoering, vier jaar geleden, van het ruim een eeuw lang vergeten oratorium ‘Bonifacius’ van Willem Frederik Gerard Nicolai maakt de stichting opnieuw een vuist. Vocaal ensemble Haags Ad Hoc en RBO Sinfonia onder leiding van Daniel Salbert, met Michelle Mallinger (mezzosopraan), André Post (tenor) en Pieter Hendriks (bariton). ‘Requiem voor Vincent van Gogh’ van Erik Lotichius. Zondag 20 maart, 19.30 uur, Lutherse Kerk. Meer informatie: www.vocalemuziek.com.

jazz

Don Friedman in Pavlov

Telefoontje van drummer Hans Braber: “Ik ga een tourneetje maken met pianist Don Friedman. Hier spelen we 22 maart in Pavlov, daarna een serie in Duitsland”. Het is de derde tournee die Braber met de inmiddels 75-jarige Amerikaan organiseert. Friedman is een jazzpianist die ondanks z’n leeftijd altijd avontuurlijk is gebleven. Z’n solo-cd opgedragen aan zijn in 1998 overleden vriend en gitarist Attila Zoller is subtiel en liefdevol,

hij omringt zich vaak met veel jonge muzikanten, werkte met bassist George Mraz en drummer Lewis Nash, met bassist Chuck Israels, met drumster Terri Lyne Carrington. Braber: “Op het affiche heb ik Don ‘the last grand master of the jazzpiano’ genoemd. Hij komt eigenlijk uit de school van Bill Evans, daar liggen zijn ‘roots’. Hij had diens legendarische bassist Scott LaFaro als kamerge-

ren zijn. Gitarist Koning in elk geval wél, want die speelt met het nieuwe ‘Regent4’ in de Regentenkamer op 23 maart. Met vibrafonist René ten Cate, bassist Noah Nicoll en drummer Barry Olthof. Nog een Haagse première: In het Paard op 24 maart Nueva Manteca, de beste latin big band die we hebben. Dit keer wijden ze zich aan Chicano Rock, de golf van door Cuba beïnvloede rock en pop uit California van de jaren zeventig. Met als boegbeeld Carlos Santana. Gitarist Ed Verhoeff voegt zich bij de band voor de nodige guajira-chà’s en mambo-chà’s.

Bert Jansma


Vrijdag 18 maart 2011

<13

cultuur

Scarlatti’s Giuditta als theater ontnuchterend was het verschil tussen oratorium en opera qua tekst en muziek niet eens zo verschillend. Hetzelfde is in de afgelopen jaren dan ook vaak gedaan met in het bijzonder het werk van Händel. En binnenkort staat ons bij de Nationale Reisopera een geënsceneerde Johannes-Passion te wachten.

Door Aad van der Ven

Niet alleen in ‘Salome’, het toneelstuk van Oscar Wilde waarop Richard Strauss zijn geruchtmakende opera baseerde, wordt een hoofd afgehakt. Ook in het bijbelverhaal rond de oorlogsweduwe Judith, door diverse componisten gebruikt, is dat het geval. Bij de Italiaanse barokcomponist Alessandro Scarlatti en zijn tekstdichter Ottoboni zingt de wraakzuchtige vrouw zelfs, dat het afhakken bij de eerste slag niet gelukt is en dat zij het karwei nog moet afmaken, of woorden van die strekking. En dan te bedenken dat het slapende slachtoffer kort daarvoor op haar verliefd was geworden. ‘Smachtend geeft de stervende dag zich over aan de nacht’, prevelde de stoere Syrische veldheer. Alessandro Scarlatti – niet te verwarren met zijn zoon Domenico, bekend van honderden klaviersonates – baseerde op dit verhaal geen opera maar een oratorium, wat ons de aanblik van een bloederig hoofd bespaart. Maar de nieuwe productie van ‘La Giuditta’ die nu in enkele steden wordt opgevoerd, is wel scènisch gerealiseerd. De onthoofding speelt zich hier af onder een groot zwart kleed, dat we als de rouwsluier van het hoofdpersonage kunnen beschouwen. Dat kleed nam bij de première van deze productie in de Kleine Zaal van de Rotterdamse Doelen bijna de helft van het podium in beslag. Want hoe bescheiden het hiervoor ingezette orkestje ook is, het blijft dringen met achter de acteurs de musici, links een vuurrode canapé en rechts een grote legertent, waaromheen foto’s van oorlogsslachtoffers zijn uitgestald.

‘La Giuditta’ is een sterk verhalend stuk, met veel gloedvolle muziek, dat volop mogelijkheden biedt tot dramatiek op het toneel. Daarvan hebben regisseur Serge van Veggel en scenograaf Herbert Janse ook zeker geprofiteerd. Maar de diverse scènische elementen – tent, canapé, orkest en nog veel meer – zitten elkaar qua ruimte een beetje in de weg. Hierdoor en door de belichting oogt het geheel vrij ontnuchterend, zodat bijvoorbeeld de verleidingspogingen van Giuditta tegenover de vijandelijke krijgsheer Holofernus, verantwoordelijk voor het weduwschap van de hoofdpersoon, moeilijk invoelbaar zijn. Muzikaal valt er veel moois te beleven bij de drie vocale solisten. Maar het barokke gestrijk van het door Hernán Schvartzman geleide instrumentaal ensemble is zodanig, dat men enkele musici zou willen adviseren snel weer de basistechniek ter hand te nemen.

Scène uit ‘La Giuditta’ met de sopraan Ana Maria Labin. > Foto: Mylène Siegers

Naast de modieuze outfit van de prachtige sopraan Ana Maria Labin (Giuditta), ster van de voorstelling, zijn het vooral die foto’s, die verwijzen naar recente gebeurtenissen. Waarbij de countertenor Michael Chance in de travestierol van Nutrice (voedster) –

hier een ware (wel medeplichtige) moeder voor Giuditta – vooral bezig is met het inlijsten van al die portretten. Productief Alessandro Scarlatti gold rond 1700 als de belangrijkste vertegenwoordiger

van de Napolitaanse opera. Als operacomponist was hij zeer productief. Dat maakt het natuurlijk opmerkelijk dat de nieuwe Haagse productiekern Opera2Day zich met een oratorium van zijn hand presenteert. Maar zwaar weegt het niet. Want tijdens de Barok 107,6_175 DHC:-

11-03-2011

Opera2Day met ‘La Giuditta’ van Alessandro Scarlatti. Muzikale leiding: Hernán Schvartman. Regie: Serge van Veggel. Scenografie: Herbert Janse. Kostuums: Sergio Cruz Ramirez. Solisten: Ana Maria Labin (sopraan), Michael Chance (countertenor) en Krystian Adam (tenor). Bezocht: zondag 13 maart in Rotterdam (De Doelen). Herhaling: donderdag 24 maart, 20.45 uur, Theater De Regentes.

14:37

Pagina 1

Ingezonden mededeling

‘Messen in hennen’ in Appelloods

Van Barye tot Bugatti Les Animaliers 18.02-29.05.2011

Bizar, hermetisch en ongrijpbaar Door Bert Jansma

De jonge regisseur David Geysen maakt het z’n publiek behoorlijk moeilijk met zijn regie van David Harrowers ‘Messen in hennen’ (Knives in hens) bij Toneelgroep De Appel. Geysen verdiende met Ostrovsky’s ‘Het woud’, het ‘Water’-onderdeel van de Tuin van Holland-marathon en zijn recente ‘Bacchanten’ een reputatie van durf en eigenzinnigheid. Terecht. En ook nu kan je hetzelfde zeggen. Maar ik ben bang dat je zijn versie van Harrowers stuk toch tweemaal zal moeten zien om te vatten waar dat over gaat.

Nadia Amin. >Foto: Henry van Niel

Het successtuk van de Schot Harrower (‘het meest gespeelde Schotse stuk sinds ‘Peter Pan’, schreef een Britse krant) is een intrigerend, maar geen gemakkelijk stuk. Als je de dunne lijn van de uiterlijke handeling samenvat kom je op: een jonge vrouw vermoordt haar tyrannieke echtgenoot (een ploeger op het land) met hulp van de gehate dorpsmolenaar. Daaronder zit een heel ander verhaal en dat onderga je bijna als één groot brok poëzie. Harrowers tekst wijst diverse kanten op, legt interpretatiemogelijkheden over elkaar heen, soms bizar, soms cryptisch, steeds verontrustend. Het lijkt het verhaal van oerkracht, de natuur, van taal als een middel om dingen te benoemen en te begrijpen, van bewustwording tot bevrijding. Heeft het stuk zelf al de werking van een bijna surrealistisch gedicht, David Geysens regie gaat bijna nonchalant voorbij aan het helder maken daarvan en zet er een eigen ‘kunststuk’ over-

heen. In een decor van kastjes, kratjes en hokjes, duidelijk geïnspireerd door de ‘arte povera’ van de Griek Kounellis, onttrekt zich een deel van het spel bijna aan het zicht. Erg communicatief is dat al niet. Zuidafrikaan De boer wordt gespeeld door Albert Pretorius en die heeft zo’n merkwaardig accent dat je je afvraagt of dat zo moet en zo ja waarom, of dat hij misschien geen Nederlander is. Hij blijkt, hoor ik later, een Zuidafrikaan – al klinkt zijn Nederlands zeker niet als Afrikaans – en het stuk zal door de groep dan ook niet alleen in de Appelloods aan de Laan van Poot, maar ook in Zuidafrika zelf (Oudtshoorn) gespeeld gaan worden. Die spraak werkt al vervreemdend en de muzikale inlassen (van lounge tot Shocking Blue’s ‘Venus’) zetten je ook diverse malen op een ander been. De wereld die Geysen hier neerzet heeft iets hermetisch, je komt er niet binnen. Het gekke is dat veel spelmomenten je niettemin bijblijven al blijven ze ongrijpbaar. De wit bestoven molenaarmet-stofbril van Hugo Maerten is bijzonder om naar te kijken. Zoals in de scènes waarin hij de jonge vrouw met taal leert omgaan. In nog grotere mate geldt dat voor het spel van de jonge actrice Nadia Amin als de boerin die van een schichtig dier uitgroeit tot een vrouw. Boeiend, bizar, maar voor echt begrip: nogmaals naar De Appel. Messen in Hennen is tot en met 29 mei te zien in de Appelloods, 20.15 uur (zondag 14.00 uur), www.toneelgroepdeappel.nl

Harteveltstraat 1

Antoine-Louis Barye (1796-1875), Tigre dévourant un gavial 1831, 40 x 105 cm, brons, part. coll.

2586 el Den Haag

Mogelijk gemaakt door Sladmore Gallery, McArthur Glen Group, Univers du Bronze,

(070) 358 58 57

K.F. Hein Fonds, Christie’s Amsterdam, M.A.O.C. Gravin van Bylandt Stichting, Vrienden

Dinsdag t/m zondag

en Zakenvrienden van museum Beelden aan Zee, Sculpture Club en BankGiro Loterij

11.00-17.00 uur www.beeldenaanzee.nl

U NI V ER S DU BR ONZ E

’


14> Marc

Vrijdag 18 maart 2011

sport

John van den Brom dacht als speler ook al twee stappen vooruit:

‘Neem je zelf initiatief, kun je blijven gaan’ In de stijl van voetballen van een elftal herken je de hand van de trainer. En de hand van de trainer volgt meestal uit hoe hij vroeger zelf voetbalde. Hoe zit dat bij ADO Den Haagoefenmeester John van den Brom? Door Martin van Zaanen

Guus

Hij was 15 toen hij op zijn brommertje uit het Westland naar HGC kwam, 15, maar al het uiterlijk van een jong volwassene. Haren stoer in de nek, een vlassig snorretje boven de lip, nog geen vriendin. Na de training weer 20 kilometer terug, vaak met tegenwind. Het duurde niet lang voordat hij een plek in het eerste veroverde. Vervolgens wist HGC zich voor de daaropvolgende jaren verzekerd van een topkeeper, het snorretje was inmiddels verdwenen. Het winnen van de eerste grote prijzen maakte hij voornamelijk mee vanaf de bank. Het enige zweet werd toen nog veroorzaakt door het dragen van zijn keeperstas. En hoewel hij oh zo graag wilde, nooit zat hij negatief op de bank. Hij wist dat zijn tijd zou komen en toen het moment zich aandiende, was hij er dan ook helemaal klaar voor. Ook Guus werd als keeper beter naarmate hij ouder werd. De jonge Guus hield al onmogelijke ballen, maar verkeek zich zo nu en dan op ogenschijnlijk eenvoudige intikkertjes. Begrijpelijk was dan zijn uitleg hoe die bal er dan toch in kon. Een uitleg tegen beter weten in. Eigenlijk wilde Guus alleen maar zeggen: “dat overkomt mij niet nog een keer”. Daar had hij dan wat meer woorden voor nodig. Weer later werd Guus de beste van de wereld. Hij hield nog steeds veel onmogelijke ballen, maar – en belangrijker – hij stopte inmiddels ook alle houdbare ballen. Hij werd één van de leiders van het Nederlands Elftal en keepte enkele interlands meer dan het belangrijke aantal van 261! Hij genoot aanzien onder alle spelers van alle landen. Voornamelijk ook omdat hij altijd gewoon Guus is gebleven. Guus heeft zijn droom waargemaakt. Van een solexrijdende Westlandse puber, tot een wereldburger omhangen met Olympisch goud! Maar Guus is bovenal uit het goede hout gesneden. Een mooie, oprechte en betrouwbare gozer. Wij zijn dankbaar voor alle mooie herinneringen!

Marc Delissen Voormalig hockeyer en advocaat bij Delissen Martens Advocaten & Belastingadviseurs

‘Hired to be fired’; vroeg of laat wordt iedere voetbaltrainer de laan uit gestuurd. Onvermijdelijk. Van Johan Cruijff tot Rinus Michels, van Louis van Gaal tot Guus Hiddink; het overkwam ze allemaal. Dan luidt dus de vraag: wat doe je in de tussentijd? John van den Brom (44) knikt: “Je zal op je eigen manier te werk moeten gaan. Voor mij is dat: de aanval zoeken. Oké, dan kan je een keer op je gezicht gaan, maar je staat dan wel makkelijker op. En kan meteen weer verder. Omdat je al wist welke kant je opging”. In de stijl van voetballen van een elftal herken je de hand van de trainer. En de hand van de trainer volgt meestal uit hoe hij vroeger zelf voetbalde. Op zijn 19de debuteerde Van den Brom voor Vitesse, waar hij indruk maakte als centrale of aanvallende middenvelder die altijd de blik naar voren had. Inzicht en techniek waren sterke punten. Na Arnhem volgden twee jaar Ajax (deel van de gloriejaren halverwege de jaren negentig onder Louis van Gaal), een seizoen Istanbulspor, vijf jaar Vitesse en eentje bij De Graafschap (2002/2003). Dat zijn in totaal 432 wedstrijden en 107 doelpunten in het betaalde voetbal. Bij De Graafschap werd hij hoofdscout, daarna hoofdtrainer van de amateurs van Bennekom en Hoofd Opleiding bij Ajax. In 2007 maakte hij de overstap naar AGOVV, waar hij indruk maakte met aantrekkelijk voetbal. Sinds de zomer van 2010 zwaait John de scepter in het Kyocera-stadion in het Forepark. Vanaf het eerste gesprek dat hij met de Haagse clubleiding had, was het duidelijk; de man spat bijna van ambitie uit elkaar. John van den Brom: “Ik kan enorm genieten van successen, maar blijf daar nooit in hangen. Ondertussen ben ik dan alweer aan het kijken of er dingen zijn die beter kunnen. Een ambitieus iemand ziet altijd nieuwe uitdagingen. Wie dat

ADO-trainer John van den Brom. >Creative Images

niet heeft, heeft in de topsport niets te zoeken. Iedereen heeft ambities, daar ben ik van overtuigd. Al zal de één wat sneller tevreden zijn dan een ander. Ik kom zelf uit een sportfamilie, dus van thuis heb ik qua gedrevenheid een hoop mee gekregen”. Daarbij wil hij zijn spelers altijd iets geven om naar te reiken. John: “Belangrijk is dat je het realistisch houdt. Je mag de lat hoog leggen, maar je moet er natuurlijk wel bij kunnen. Anders loop je alleen maar tegen teleurstellingen aan. Als ik met ADO Den Haag landskampioen zou willen worden, sla ik de plank, denk ik, toch een beetje mis”. Waarschijnlijk dat hij daarom stelt dat op de huidige vijfde klassering niets af te dingen is en dat er uit enkele van zijn

Trainers over succes Van den Brom Ook de Haagse amateurtrainers volgen de verrichtingen van hun collega John van den Brom op de voet. Hebben zij een verklaring voor het succes van de Amersfoorter met de traditioneel zo lastige Haagse club? We vroegen het de trainers Frans Danen (Quick), Wout Pronk (RAS) en Bas Steffens (RKAVV). Door Bert Tielemans

Wat is toch het geheim van John van den Brom? Wout Pronk: “Er is geen geheim. Je ziet aan alles dat hij ervaring heeft als speler en het spelletje snapt. Bovendien kan hij heel goed met een groep omgaan. Van den Brom gaat uit van eigen kracht en houdt het allemaal simpel voor de spelers. Juist voor spelers zoals Wesley Verhoek en Lex Immers, die op intuïtie voetballen, is dat belangrijk”. Frans Danen: “Rust, vertrouwen en een duidelijk spelsysteem. Voor spelers is dat heerlijk. Die weten dan waar ze aan toe zijn. Het is ook een kwaliteit van hem dat hij een systeem kiest dat past bij deze groep. De resultaten spreken voor zich”. Bas Steffens: “Hij communiceert veel met spelers en staf. En hij twijfelt niet over de speelwijze. Die is vanaf het begin van het seizoen duidelijk geweest en daar blijft hij onverstoorbaar aan vasthouden. Ook als het even tegenzit”.

En hij past goed bij deze club? Frans Danen: “Hij past in ieder geval goed bij deze spelers. Alles valt nu op z’n plaats. Hij straalt uit dat hij plezier heeft en dat neemt iedereen in en rond de club over. Hij is echt enthousiast en tegelijk relaxed”. Wout Pronk: “Hij brengt toch weer een beetje die Haagse bluf terug op het veld. Het publiek is daar gek op natuurlijk. Ja en als je dan wint, dan is iedereen tevreden”. Verder dan maar met deze trainer? Wout Pronk: “Nu genieten en de trainer steeds een jaar verlenging geven. Je moet ook realistisch zijn. Volgend jaar kan het allemaal anders lopen”. Bas Steffens: “Hij heeft er toch voor gezorgd dat deze spelers in een blakende vorm steken. Misschien gaan de toppers wel weg, maar daar vangt ADO wel de hoofdprijs voor. Volgend jaar talenten halen, investeren in het team en doorgaan op deze weg met deze trainer.” Frans Danen: “ADO zit niet in een flow en het succes is geen toeval. De puzzelstukjes vallen weliswaar precies op hun plaats, maar daar heeft de trainer een belangrijke rol bij. Hij slaagt erin de rust te behouden, ook bij de spelers op de bank”. ADO Den Haag speelt zondag vanaf 12.30 uur in het Kyocera-stadion tegen Ajax.

groengele groeibriljanten nog veel méér valt te halen en er geen mens is die daaraan twijfelt. Een goede trainer; is dat volgens hem een idealist of een realist? ”Een realist, zeker weten. Het gaat om de punten. Je kan tegen pech aanlopen, maar uiteindelijk liegt de uitslag niet”. Thijssen We naderen inmiddels de slotfase van het seizoen. Toch nog even terug naar dinsdag 22 juni, het Zuiderpark. De Eerste Training; in Den Haag en tot in verre omgeving een begrip. Bij het betreden van het veld verwelkomd worden met vlaggen, vuurwerk, groen-gele rook en confetti. Moet een enorme stimulans zijn geweest. “Jaaah, dat was genieten. Maar ja, dat gold natuurlijk ook voor de oefenwedstrijden bij Laakkwartier. Middenin de wijk, publiek erbovenop. Inspirerend”. Wat was zijn beeld van ADO Den Haag vóór hij hier kwam? “In het Zuiderpark spelen was top. Dat publiek; honderd procent achter hun eigen jongens en tegen de bezoekers. Heerlijk. Dan moet je op de toppen van je kunnen presteren. ADO knalde er altijd honderd procent op. Zo hoort het ook. Die thuiswedstrijden moeten belevenissen zijn. Voor ons dan, hè; de tegenpartij moet er niet aan te pas komen, haha”. Als speler had hij een loopbaan om ‘u’ tegen te zeggen. Wie was zijn beste medespeler ooit? “Bij Ajax was het heerlijk

voetballen met Frank de Boer, maar de beste was bij Vitesse Frans Thijssen. Ongelooflijk…..wat een controle, wat een inzicht. Ik heb zoveel goals gemaakt uit een pass van hem. Ik was nog jong, hij al een routinier. Dan gíng ik, en dan wist ik dat die bal kwam; op maat, de juiste snelheid, de juiste plek”. Misschien wel Van den Broms grootste kwaliteit als voetballer: een uitstekend gevoel voor timing. Wat voor een trainer ook belangrijk kan zijn. “Weet je, echt dingen plannen in het voetbal is onmogelijk. Maar ik heb wel een heel goed gevoel over het moment dat ik hier binnenkwam. Er is ontzettend veel werk te verzetten, maar de club kan ook nog enorm groeien”. Energie In het hedendaagse voetbal neemt het aantal meters dat voetballers tijdens een duel afleggen nog steeds toe, net als het tempo waarin dat gebeurt. Toch zal geen speler ooit sneller rennen dan de bal kan rollen. Wat dat betreft mogen de spelers van ADO zich rijk rekenen met zo’n trainer. “Ik ben er tot in mijn vezels van overtuigd dat je met aanvallend voetbal de meeste punten haalt. Reageren op wat je tegenstander doet, dat vreet energie. Maar neem je initiatief, kom je zelf met creatieve oplossingen, dan voel je minder vermoeidheid. Dan kun je blijven gaan. Zo heb ik vroeger gevoetbald, zo train ik nu”.

De trainer als oud-international Het optimisme rond ADO Den Haag kent geen grenzen. Niet alleen twijfelt niemand er aan dat volgend seizoen Europees voetbal wordt gespeeld, op 25 en 29 maart treedt het Nederlands elftal tegen Hongarije aan en luidt de vraag toch echt: zit er een Haagse speler bij? Opgebloeide rechtsbuiten Wesley Verhoek? Alleskunner Lex Immers? Of toch Jens Toornstra? Voor het duel tegen VVV-Venlo gonsde Toornstra’s naam in de media het meeste rond. Wat hij aan zijn trainer had te danken. Die daar eerlijk gezegd spijt van had. Van den Brom: “Toen ik hoorde dat Kevin Strootman van FC Utrecht voor het duel tegen Oostenrijk was geselecteerd, was mijn eerste reactie: ‘Dan had Jens ook wel mogen worden opgeroepen’. Maar ja,

toen kwam er een klein mediacircus op gang. Even was ik bang dat hij zich daar door zou laten afleiden. Maar hij bleef onverstoorbaar als altijd. Dat tekent zijn klasse”. Laten we niet vergeten dat John van den Brom niet alleen op Eredivisieen Europa Cup gebied ervaringsdeskundige is, ook qua Nederlands elftal. Twee keer kwam hij voor Oranje uit. De wedstrijden tegen Malta (1990) en San Marino (1993) werden respectievelijk met 8-0 en 6-0 (goal Van den Brom) gewonnen. Dat mogen dan geen toptegenstanders geweest zijn, 14 goals voor, nul tegen; welke international zegt dat hem na? Ook bij de oud-internationals trapt Van den Brom nog graag een balletje mee. Tot vreugde van zijn ploeggenoten.


Vrijdag 18 maart 2011

sport

Kamakura in actie:

Open Europese kampioenschappen karate in Overbosch

<15

Jimmy Charité ‘voor donker thuis’ Een blik op de uitslagenlijst van de halve marathon van de ABN AMRO CPCLoop leert dat Jimmy Charité, assistent-trainer bij Scheveningen en oudspeler van ADO Den Haag, in een tijd van 2 uur, 42 minuten en 13 seconden, als voorlaatste is geëindigd. Wij vroegen Charité naar zijn lijdensweg van afgelopen zondag. Blij dat je niet als laatste bent geëindigd? Charité: ”Ik ben vooral blij dat ik hem uitgelopen heb en voor donker thuis was. Mijn vrouw en kinderen raakten even in paniek toen het zo lang duurde. Regelmatig kwam er een auto van de organisatie naast me rijden en vroeg me of ik wilde stoppen, aangezien ik het toch niet zou redden. Daar ben ik dan weer teveel sportman voor om op te geven. Ze waren overigens wel al bezig om de dranghekken op te ruimen”. Wie heeft je zover gekregen om aan de halve marathon mee te doen? “Rick Hoogendorp en ik zaten een keer bij een verjaardag naar elkaar te kijken. Wij kwamen tot de conclusie dat we te dik werden. In januari zouden we op zaterdagen gaan lopen. Besloten werd om ook aan de CPC deel te nemen. Wij dachten dat dat pas in mei zou zijn. Ineens zagen we staan dat de CPC op 13 maart zou worden gelopen. En dan ga je die uitdaging toch aan”. Eerste en laatste keer? “Nee hoor. Ik verga nu wel van de spierpijn, maar mijn knie waar ik lang last van heb gehad, heeft het gehouden. Volgend jaar doe ik zeker weer mee”.

Tip 5

Gerard Gordeau (in het midden) met leden van Kamakura.> Foto: Creative Images

Door Vilan van de Loo

Op de derde zondag van de derde maand hebben in Den Haag de open Europese kampioenschappen ‘kyokushinkai karate’ plaats. Een indrukwekkend evenement in sporthal Overbosch, die dan volstroomt met karateka’s uit heel Europa. Voor de organisatie ervan tekent al 21 jaar dojo Kamakura, waar vele vechtsportkampioenen vandaan komen. Een Haagse traditie, een internationale sportdag, een sportevenement, zonder één cent subsidie tot stand gekomen. Het klinkt goed en dat is het ook. Maar dit jaar trekt er een schaduw over de kampioenschappen. Wat er is aan de hand? Al weken lang is iedereen bij Kamakura bezig met de voorbereidingen. Ze doen alles zelf. Van de aankleding van de sporthal, het ontwerp van de poster, tot en met het maken van de prijzen voor de winnaars. Er is een draaiboek voor de zondag dat bijna elke minuut onder con-

Ingezonden mededeling

trole houdt. Vrienden, vrijwilligers en sponsoren werken belangeloos mee. De opbrengst van de dag is bestemd voor de KiKa Stichting, die zich inzet voor kinderen met kanker. “Voor ons staat dat dichtbij,” legt kancho Gerard Gordeau uit, die in het dagelijks leven de leiding over Kamakura heeft. “Een trainer van Kamakura geeft les aan kinderen die kanker hebben. Voor zulke kinderen willen we iets goeds neerzetten. Het moet er professioneel uitzien, al zijn we natuurlijk amateurs. Ik kan wel twee matjes uit de dojo laten neerleggen, maar dat slaat nergens op. Wij doen het goed of we doen het niet”. Kyokushinkai Uit heel Europa hebben zich deelnemers aangemeld, zoals uit Hongarije, Polen, Roemenië, Iran, Frankrijk en België. Die komen uit verschillende takken van sport. Omdat de kampioenschappen open zijn, mogen ze toch deelnemen. “Als ze zich maar aan onze regels houden,” zegt Gordeau. Dat legt een

drempel, want kyokushinkai karate geldt als de hardste vorm van karate. Genoeg die ervoor terugschrikken. Genoeg ook die juist daarvoor komen, getuige de aanmeldingen uit verschillende disciplines, van kickboksen tot taekwondo. Gezien de marketingplannen van Den Haag, zou je verwachten dat de gemeente de organisatie van zo’n internationaal gala met open armen ontvangt. Dat ligt even anders. Kamakura en de gemeente kunnen in principe goed samenwerken, getuige de hechte band tussen de dojo en ambtenaar Theo Daalhof. Woningcorporatie Staedion steunt het jeugdwerk van Kamakura. Maar dat gala? Het klinkt ideaal. Karate als traditionele sport, waarin gastvrijheid hoog staat aangeschreven. Gordeau: “Iedereen die een slaapzak meeneemt, kan bij ons in de dojo slapen”. Nul cent subsidie en toch een lage toegangsprijs van 3,50 euro: “We zijn tenslotte een vereniging”. Geen relschoppers die je bij andere sporten weleens ziet. “Dan ben ik er als eerste bij”. En er is iets anders. Dit jaar bestaat de vereniging Kamakura 30 jaar; de dojo die daaruit voortkwam werd in 1983 opgericht. Een jubileumjaar, al zijn ze bij Kamakura niet frivool genoeg om dat te vieren. Ze hoeven geen bloemen. Respect is genoeg. Juist in dit jubileumjaar loopt de samenwerking tussen Kamakura en de gemeente niet naar wens, zachtjes gezegd. De kampioenschappen zijn door de gemeente aangeslagen als ‘commercieel evenement’, waardoor de prijzen voor de zaalhuur en de faciliteiten flink de hoogte in schoten. “Ik begrijp dat ik moet betalen, ze hoeven het niet gratis te doen. Iedereen betaalt, dus ik ook,” stelt Gerard Gordeau. De irritatie zit in iets dat met karate te maken heeft: de praktijk van het respect. Daar gaat het in feite om. Gordeau voelt zich als een be-

ginneling in een hoek gezet. “Er wordt gezegd dat we commercieel zijn. Als ik commercieel was, dan zette ik Overbosch vol met VIP-tafels die ik voor zesduizend euro verkocht. Dat doen ze op die vechtsportgala’s in 020. Maar daar gaat het mij niet om. Het gaat me die dag puur en alleen om het karate. Commercieel? Laat me niet lachen. De ringarts is mijn eigen huisarts. Twee jongens van hier rijden de hele tijd heen en weer met hun busje. We hebben sponsoren gevonden. Hout van Wout in Scheveningen geeft 150 planken om doormidden te slaan.” De opsomming van sponsoren gaat lang door. Gratis hotelkamers voor de gasten, stoelenverhuur zonder rekening, alles wat er die dag nodig is eigenlijk. Het is een vriendenclub die elkaar helpt, zeker nu de opbrengst van de dag naar de Stichting KiKa gaat. Dan zetten ze gewoon een stapje extra. “De gemeente moet met mij meedenken,” zegt Gordeau. “Eens komen vragen hoe ze kunnen helpen in plaats van nieuwe regels voor ons te bedenken. Vorig jaar had ik hun sponsoren in de sporthal afgeplakt. Krijg ik dit jaar extra regeltjes. Wat heb ik met hun sponsoren te maken?” Dan zegt hij: “Ik kan zo naar een sporthal in Zoetermeer als ik dat wil. Gratis. Maar dit is een Haagse traditie.” Dat is waar. Net zoals het North Sea Jazz Festival dat was, en de ouderwetse Nach. En hoe is het daarmee afgelopen? Welkom Over de prijzen is het laatste woord nog niet gezegd. Praten, overleggen, op alle niveaus. De afloop is onzeker. Wat vast staat, is dat ook dit jaar de derde zondag van de derde maand, net als de 20 keren ervoor, in het teken zal staan van kyokushinkai karate, op Europees niveau. Iedereen is welkom, inclusief alle ambtenaren van de gemeente.

Ook komende week staan er interessante sportevenementen op de agenda. Den Haag Centraal maakte voor u een kleine selectie. Wat valt er allemaal te doen, zien en beleven?

Scheveningen – Noordwijk > Het elftal van trainer John Blok ontvangt zaterdag koploper Noordwijk. De Scheveningse nummer drie staat vijf punten achter. Winst is geboden. Zaterdag 19 maart, 14.30 uur, sportpark Houtrust, Houtrustweg. Hellas – Hercules > Een handbalderby én aansprekende topper in de eerste divisie heren. Koploper Hellas staat vijf punten voor op naaste belager Hercules. Zaterdag 19 maart, 20.30 uur, Hellashal, Laan van Poot. HDM – Den Bosch > De hockeysters van middenmoter HDM staan zondagmiddag voor een zware opgave. Titelfavoriet en veelvoudig landskampioen Den Bosch komt op bezoek. Zondag 20 maart, 12.45 uur, Theo Mann Bouwmeesterlaan. HBS – Alphense Boys > De voetballers van HBS zijn nog volop in de race voor de titel in de Hoofdklasse A. Van Alphense Boys moet gewonnen worden om de titelrace met ADO’20 vol te houden. Zondag 20 maart, 14.00 uur, Daal en Bergselaan. HYS The Hague – Tilburg > Na de North Sea Cup wil HYS the Hague ook de nationale titel binnenslepen. Zondagavond staat in de finale het derde duel (in een best-of-seven) tegen Tilburg op de rol. Zondag 20 maart, 19.15 uur, Sportcentrum De Uithof, Jaap Edenweg.


lezersaanbieding

den haag centraal

Vrijdag 18 maart 2011

Gezond eten op sterrenniveau dat it menu zien d et m t a la rden Paul van Waa inster ten volle waard is. el hij hij zijn Mich grediënten zet in e el p m si nlijk fel. Met ogenschij feestmaal op ta h c is m o n o r een gast ne nnerieke Simeo A & g ee st er V Coos

Eten op topniveau hoeft niet vet of ongezond te zijn. De met een Michelinster bekroonde kok Paul van Waarden bereidt speciaal voor de lezers van Den Haag Centraal een caloriearm viergangenmenu. Dit complete menu - inclusief bijpassende wijnen, koffie met friandises en tafelwater - valt vanaf 22 maart t/m 21 april te genieten voor de prijs van € 75,- . Speciale avond

Menu Ontvangst met gezonde, vegetarische amuses Als aperitief: Prosecco frizzante, La Tordera, Veneto, Italië *** In dukkah gebakken rauwe tonijn met pompoenatjar, puree van kikkererwten en frisse salade 2009, Sauvignon blanc, Originel, Vin de pays du Val de Loire, Frankrijk *** Zacht gegaarde kabeljauw met gestoofde venkel en bouillabaisse 2009, Cabernet Sauvignon, Bodegas Ramón Roquetta, Catalunya, Spanje *** Licht gerookte, gebraden Zwartpootkip-filet met warme linzensalade en puree van aardperen en gemarineerde Portobello 2009, Monastrell, Casa de la Ermita, Jumilla, Spanje *** Rijswijkse bluf, een compote van ananas en eiwitschuim 2010 Muscat doux, Yves Pastoutel & Fils, Frontignan, Frankrijk *** Koffie met crunchy 80% pure chocoladelolly

€ 75,-

Uitsluitend op dinsdag 22 maart bieden restaurant Paul van Waarden en Den Haag Centraal rond dit gezonde menu een speciaal programma. Dan vertelt chef-kok Paul van Waarden over de mogelijkheden en onmogelijkheden van een lekkere en toch gezonde keuken. Culinair recensent Coos Versteeg, die een wekelijks column in Den Haag Centraal schrijft over zijn strijd tegen de kilo’s, praat over een leven tussen gastronomie en fitness. En personal trainer Tjeerd Mouthaan van Get Fit Stay Fit geeft tips over een gezonde levensstijl. Aanvang 18.00 uur.

Vooraf reserveren U kunt van deze bijzondere aanbieding uitsluitend profiteren door te reserveren bij: Restaurant Paul van Waarden, Tollensstraat 10 in Rijswijk, telefoon: (070) 414 08 12 en meteen kenbaar te maken dat u van de Den Haag Centraal Lezersaanbieding gebruik maakt. Achter het restaurant, aan de Schoolstraat kunt u gratis parkeren.

peningstijden Jazzclub Nr.2 JOHN RUOCCO & support

nch DO. 17 MRT | zaal open 20.30 uur | aanvang 21.00 uur | €10,- voorverkoop | €12,50 deur | VIP tafel €70,25% discount for students, military and public servants. nsdag t/m vrijdag presents: Labasheeda & Atombox .00-14.30 uurJägerland VR. 18 MRT | zaal open 20.30 uur | aanvang 21.30 uur | entree gratis

E voor xclusief in heNederlan Dans t Lucent d theat er

Originele alternatieve rock afgegoten afgewisseld met een rauwe sound, onverwachte wendingen, aangevuld met vioolpartijen en twee keer te gekke zang! Atombox & Labasheeda rocken 330live plat!

ner ATMOSPHERIC INJECTION “OLD VS NEW” - Drum & Bass nsdag t/m zaterdag ZA. 19 MRT | zaal open 21.30 uur | tot 02.00 uur | entree €3,50 avond gevuld met atmosperic beats. Een mix van drum ‘n’ bass stijlen van begin jaren ‘90 tot nu, .00-22.00 uurEen allemaal met dezelfde atmosperische vibe. Klassiekers uit de Logical progression tijd tot vernieuwende half step-electronica drum ‘n’ bass van nu. Amen breaks vs Autonomic, LTJ Bukem vs Instra:mental. Herkenbaar vs vernieuwend.

Zondags & 's maandags gesloten

lensstraat 10 82 BM Rijswijk 0 414 08 12

www.paulvanwaarden.nl info@paulvanwaarden.nl Korte Molenstraat 2 / www.330live.nl

Bacco Perbacco Eten in Italiaanse sfeer

Bij Bacco Perbacco worden de gerechten op  een traditionele wijze gemaakt, simpel en  puur, maar toch verrassend. Bij ons kunt u de sfeer van  Italië proeven en  beleven. Voor bijzondere wensen  kunt u contact met ons  opnemen, we laten graag uw  wensen in vervulling gaan. Het verdient aanbeveling te reserveren. Van Speijkstraat 246 2518 GK 070 3457175 www.baccoperbacco.nl

dans aan het

Lucent Danstheater Za 19 maart 20.15 uur

Spuiplein

1e rang: € 35,00 | 2e rang: € 30,00 Uitpas, 65+, CJP: € 2,50 korting Jongeren < 27: € 10,00

www.ldt.nl 070 88 00 333

openingstijden : dinsdag t/m zondag vanaf  18.00 tot 22.30 41-020-Adela_advertentie-def.indd 1

14-03-2011 13:32:14


Vrijdag 18 maart 2011

cultuur

<17

koken met henk savelberg

Peru, de keuken van de kust De geschiedenis van Peru’s gastronomie begint met de aanwezige culturen in het gebied, meer dan 5000 jaar geleden gevolgd door de invloed van de Inca’s. Daarna volgt de koloniale periode, waarin Peru’s gastronomie sterk beïnvloed werd door de Spaanse en Arabische keuken. Verder is er een sterke invloed van Afrikaanse gerechten door de aanwezigheid van slaven afkomstig van de westkust van Afrika en van Franse chefs die een nieuwe thuishaven zochten tijdens de Franse Revolutie. Uiteindelijk zijn er in de 19de en 20ste eeuw veel Chinezen, Japanners, Italianen en andere Europeanen geëmigreerd naar Peru, allen hun gebruiken en gerechten meenemende. De aanwezigheid van al deze verschillende culturen in Peru heeft een duidelijke invloed achtergelaten in de gastronomie van het land, die door de fusie van verschillende stijlen en het gebruik van lokale ingrediënten zich heeft ontwikkeld tot een van de meest diverse, unieke ‘keukens’ in de wereld.

de eetrubriek

Srikandi Indonesisch

8½ Oordeel: + prima saté kambing + charmante bediening - entourage

Puur bij toeval – een familiefeestje met twaalf man – kwam ik pakweg een jaar geleden terecht in Indonesisch restaurant Srikandi, pal naast de Media Markt. Het is een zaakje van niks met vetvrij papier op de tafels, houten schrootjes langs de muur, stapelbare cateringstoelen, een systeemplafond en exotische schilderijen waarvan er ergens in een fabriek in Azië honderden per uur worden gefabriceerd. Mijn restaurantkeuze zou het niet geweest zijn, want ik had hier al eens eten afgehaald en vond het toen maar zozo. Echter, die avond een jaar terug at ik hier uitstekend. Met name de saté kambing maakte diepe indruk op me. Er bleken nieuwe exploitanten in de sinds 1982 bestaande zaak te zitten en sindsdien zijn mijn vrouw en ik er telkens terugkerende klan-

Het zijn louter jonge Indonesische vrouwen die achter het buffet en in de bediening de scepter zwaaien bij Srikandi ten, zij het dat we er doorgaans eten afhalen. Het zijn louter jonge Indonesische vrouwen die achter het buffet en in de bediening de scepter zwaaien bij Srikandi. Vriendelijk en charmant zoals dat bij vrouwen uit Azië gewoon is en zoals dat past bij de naamgeefster van het restaurant: een figuur uit de Javaanse mythologie (wajang), die bekend staat om haar schoonheid, elegantie, welbespraaktheid en bereidheid om anderen te helpen. Ziedaar! Met name de al genoemde lamssaté van Srikandi maakt dat ik graag de ongemakken van het verkeerscirculatieplan trotseer. Srikandi biedt trouwens voor de liefhebber ook authentieke kambing: van geitenvlees. Nu mijn vrouw en ik hier neerstrijken voor deze rubriek, beginnen we met voorgerechten in de vorm van lumpia semarang (twee stuks voor € 2,25) en pangsit goreng (zes stuks voor € 4,–). De loempia’s met gekruid gehakt zijn me ietsje te vet, maar wel lekker van smaak. De pangsit goreng (met vlees gevulde deegkussentjes) met bijbehorende saus is aangenaam bros. Vooraf heb ik een glaasje susu rozensiroop (€ 1,75) genoten en mijn vrouw een rode port (€ 3,–) en daarnaast hebben we een liter Sourcy rood (€ 6,–) laten aanrukken. Terwijl we van onze entrees genieten, verschijnen alvast de roestvrijstalen Adres Grote Markstraat 15, Den Haag Telefoon 070 3635760 Info www.srikandi-denhaag.nl Geopend dagelijks van 16 uur tot 22 u. Voorgerechten vanaf € 2,25 Schotel (1 persoon) vanaf € 16,00

rechauds op tafel die onze à la carte-gerechten warm zullen houden. Dat zijn respectievelijk: nasi goreng (€ 4,–), saté kambing (€ 7,–), saté babi (€ 6,–), magere babi pangang (€ 12,75) en rendang (€ 7,50). Op tafel verschijnen voorts roedjak manis (€ 6,–), atjar ketimoen (€ 4,–) en kroepoek (€ 2,25). Thuis zie ik dat mij abusievelijk nasi goreng apart in rekening is gebracht, want bij de babi pangang zit al witte rijst of (tegen € 1,25 extra) nasi goreng. Nou ja, meestal zijn de vergissingen in restaurants in mijn voordeel, dit kan ook een keer gebeuren. We vallen meteen op de kambing aan. Ik geloof niet dat we die ergens lekkerder eten. Ook niet bij de satébar op de Tong Tong. De saté babi (varkensvlees) is ook goed trouwens. Bij saté kan – hoe simpel het gerecht ook is – veel mis zijn: de kwaliteit van het vlees, te dun of te dik gesneden stukken, de marinade, de manier van grillen en last but not least de smaak en textuur van de saus. Maar een echte testcase in Indonesische restaurants is altijd de daging rendang. Dit gekruide rundstoofvlees met onder meer knoflook, gember en kokosmelk uit de Sumatraanse keuken, kan ware liefhebbers helemaal lyrisch maken. Je hebt fans van de heel droge rendang, maar zelf prefereer ik de meer smeuïge variant en die treffen we hier. De magere babi pangang (dat wil zeggen niet baggervet) mag er ook wezen, al smaakt die van Didong – van scharrelvlees – me nog beter. Er valt eigenlijk niets aan te merken op de gerechten die wij deze avond hebben gegeten. De atjar ketimoen van zure komkommer en ui is lekker fris, de roedjak manis van appel en sinaasappel idem. Ook de kroepoek is behoorlijk. Didong en Soeboer zijn voor mij maatgevend als het om Indisch/Indonesisch eten gaat. Sinds een jaar schaar ik Srikandi in dit rijtje. Ik heb de indruk dat de rest van de klanten in de zaak vooral uit vaste gasten bestaat, jong en oud door elkaar, maar vooral mensen die weten wat het verschil is tussen sambal oelek en sambal goreng telor. Het is een publiek dat voor lief neemt dat je hier niet op chic gaat. De prijzen zijn er ook naar. Inclusief een puntje spekkoek (€ 2,25), die wat mij betreft wel in dunnere plakjes had mogen worden gesneden, een espresso (€ 2,25) en een cappuccino (€ 2,50) rekenen we alleszins voldaan in totaal € 75,50 af (dat had dus eigenlijk € 71,50 moeten zijn) en dan krijgen we nog een doggy bag met rendang en babi pangang mee naar huis ook. Coos Versteeg Rijsttafel (2 pers.) vanaf € 35,50 Elke maandag twee uur lang onbeperkt eten van het buffet voor € 14,95 Alle creditcards

De keuken van de kust (la cocina Marina):

De Peruaanse rijkdom aan vis en andere zeedieren is ongelooflijk groot, zowel in kwantiteit als diversiteit. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de maritieme keuken een sterke en belangrijke plaats inneemt in de hedendaagse Peruaanse cultuur. Door de uitgestrektheid van het kustgebied heeft elke kustregio weer haar eigen aanpassingen aan de verschillende soorten gerechten wat heeft geleid tot nieuwe stijlen en nuances. Het meest geliefde en bekendste Peruaanse gerecht dat afkomstig is uit de kustregio is zonder twijfel ceviche. Ceviche is rauwe witvis, (soms ook garnalen of andere zeedieren) gemarineerd en bereid in limoensap. Door het zure uit het limoensap en de eiwitten uit de vis vindt een chemische reactie plaats waardoor de vis gaart. Ceviche

kent verschillende soorten: zo is er ceviche puro, ceviche mixto (gemengd met andere ingrediënten) tiradito, en vele andere varianten van dit populaire visgerecht. Als visliefhebber zult u zich in Peru als een vis in het water voelen. Van Manco Capaca, de laatste Incavorst, is bekend dat hij stond op verse vis die van de kust, vierhonderd kilometer verder, in een estafette van renners naar Cuzco, hoofdstad van het Incarijk, werd gebracht. De transportmiddelen zijn veranderd maar voor ceviche geldt onverbiddelijk: de vis moet spartelvers zijn.

Cerviche peruano,

voorgerecht voor 4 personen: >500 gram filet van zeer verse witvis >4-6 limoenen >versgemalen zwarte peper >2 groene pepers (oorspronkelijk ají peper maar die is hier niet te vinden) >1 rode ui, zeer fijn gesneden >bosje verse koriander >scheutje olijfolie >4 gekookte (zoete) aardappelen in plakken gesneden >4 slabladeren >4 geroosterde maïskolven

Snijd de vis in reepjes. Pers de limoenen uit. Verwijder zaad en zaadlijsten van de pepers en snijd ze in dunne ringetjes. Hak de koriander fijn. Doe de vis, de uien en de peper in een platte schaal, wat olijfolie erbij en het sap van de limoenen (het sap moet voldoende zijn om de vis net te bedekken). Voeg de koriander toe en zout en peper naar smaak. Schep alles door elkaar en laat afgedekt 1 uur in de koelkast marineren. Bedek vier borden met een slablad, verdeel hierover de vis met marinade en garneer met de aardappelplakken en een maïskolf. Het sap (de marinade) dat overblijft, de ‘Leche de Tigre’, wordt opgedronken, er werden door de Inca’s afrodisiacale eigenschappen aan toegeschreven en het zou helpen tegen een kater.

Wedstrijd om titel gezondste school Ingezonden mededeling

Dolorosa muziek van Scarlatti | Allegri | Nees Poulenc | Tavener Mendelssohn

Om te achterhalen wat scholen aan activiteiten doen rondom gezondheid en gezonde leefstijl schrijft De GGD Den Haag een wedstrijd uit onder basisscholen. De organisatie wil scholen enthousiasmeren via een wedstrijd, want kinderen die lekker in hun vel zitten, presteren beter en verzuimen minder. De gezondste school van Den Haag wint 5.000 euro voor een leuke en gezonde

dag voor de hele school. Scholen die denken in aanmerking te komen voor deze titel kunnen een vragenformulier voor 11 april invullen op www.denhaag. nl. Punten zijn onder meer te verdienen met bijvoorbeeld schoolmelk, schoolzwemmen, luizenbeleid, pestprotocol en brandveiligheidsadvies. Op woensdag 18 mei vindt de feestelijke prijsuitreiking plaats op de winnende school.

Eten uit de afvalbak bij Stroom Den Haag 20.15 uur

vrijdag 1 april 2011

PALEISKERK Residentie Kamerkoor olv Jos Vermunt mmv Consort Mirabile Kaartverkoop Haags Uitburo | Hofweg 1 | tel. 0900 – 8282 999 (0,40 pm) Vanaf 19.30 uur aan de zaal www.bachensembles.nl luisteren zien beleven

Sinds eeuwen halen mensen spullen uit vuilnisbakken. Niet alleen om van te kunnen leven, maar ook om te verkopen. Rackpickers of ‘dumpster divers’ worden deze personen ook wel genoemd. Tegenwoordig geven talloze sites en boeken voorlichting en tips hoe je het beste te werk kunt gaan (‘neem water mee om je handen te wassen als je een zak met fruit doorzoekt’ of ‘hou in de gaten wanneer het schoolseizoen is afgelopen, studenten zetten hun spullen dan op straat’). Stroom Den Haag vroeg Amsterdammer Robin een Haagse ‘dumpsterdivingtoer’ te organiseren. In Casarobino, zijn kleine Amsterdamse appartement waar nomadische reizigers kunnen logeren, stelt Robin regelmatig

diners samen van restafval. Tijdens de fietstocht op woensdag 30 maart doorkruist hij de Hofstad op zoek naar containers en vuilnisbakken om samen met de deelnemers voedsel te vergaren. Eten dat nog steeds heel bruikbaar is. Onderwijl legt hij hen uit wat het beste moment is om op een bepaalde plek te ‘dumpster diven’ en wat je wel en niet kunt meenemen. Van al het verzamelde voedsel wordt een gemeenschappelijk diner klaargemaakt. Dumpster divingfietstocht, woensdag 30 maart 2011, 16.00 tot 22.00 uur. Vertrek en eindpunt: Stroom Den Haag, Hogewal 1-9, Den Haag. Aansluitend diner, gratis. Reserveren verplicht: zie www.stroom.nl


18>

Vrijdag 18 maart 2011

varia

stadsgroen

Kabelbaan

Wat deed me dat een deugd, te lezen dat collega Verreck zo lyrisch over de nieuw te bouwen Haagse kabelbaan schreef! Het maakt dat ik nu ook mijn vreugde durf uit te spreken, mijn blijdschap over deze noviteit die ons zomaar in de schoot geworpen wordt! Kabelbanen door een stad of natuurgebied bouwen is niet nieuw, maar wel buitengewoon hip. De Floriade krijgt er op dit moment één, wist u dat? En dat is direct ook de hoogste van Europa. Ik droom al weg bij het vooruitzicht op de Haagse. Wat zou het heerlijk zijn, ultiem genieten, om de haven zo

Scène uit Agnus Dei, over seksueel misbruik door een Mexicaanse priester. > Foto: PR

Seksschandalen van priesters en Berlusconi op filmfestival Het tweede Movies that Matter Festival gaat op donderdag 25 maart van start in het Filmhuis Den Haag en Theater aan het Spui. Dit internationale film- en debatfestival presenteert zo’n 70 ‘human rights’-speelfilms. Onder deze politieke en maatschappelijk geëngageerde films zitten schrijnende versies zoals Agnus Dei, over seksueel misbruik door een Mexicaanse priester, maar ook semikomische documentaires zoals Draquila die toont hoe premier Berlusconi omsprong met de gevolgen van de ramp in L’Aquila. Elk jaar verschijnen er wereldwijd duizenden documentaires en speelfilms over maatschappelijk belangrijke thema’s als mensenrechten en een duurzame, rechtvaardige wereld. Slechts een fractie daarvan vindt een podium. Het Movies that Matter Festival biedt aan deze films een podium en gebruikt deze om de ogen van de toeschouwer te openen en de dialoog over deze thema’s aan

te wakkeren. De organisatie kiest juist voor Den Haag, omdat dit internationale filmfestival rond mensenrechten goed aansluit bij de ambitie die Den Haag heeft als de internationale stad van recht en vrede. Veel films die op het festival getoond worden, zijn in de landen van herkomst verboden, of om z’n minst ongewenst. De premier van Italië, Silvio Berlusconi, zal na alle mediaaandacht niet blij zijn met de documentaire Draquila, waarin actrice, comédienne, regisseuse en activiste Sabina Guzzanti aantoont hoe Berlusconi de verwoestende aardbeving in L’Aquila gebruikt om zijn door (seks)schandalen tanende imago op te poetsen. Bijna driehonderd mensen komen om, duizenden raken gewond en tienduizenden raken hun huis kwijt. Berlusconi startte een propagandacampagne waarin hij de dakloos geworden overlevenden van alles belooft. Hij bezocht de stad veelvuldig, maar kwam zijn beloftes maar deels

na en gunde de dure herbouwprojecten aan zijn vrienden. Misbruik Een schrijnend drama van een heel ander kaliber is de film Agnus Dei. Jesús Colin, die als kind seksueel misbruikt werd door een Mexicaanse priester vertelt zijn aangrijpende getuigenis op openhartige wijze om zo het grote stilzwijgen over kindermisbruik in de katholieke kerk te doorbreken. De film laat zien dat alle betrokkenen elkaar de hand boven het hoofd houden, van het Vaticaan en priesters tot kerkgangers en ouders. De schrijnende apotheose van de documentaire, waarin Jesús de priester bezoekt om hem met zijn daden te confronteren, is symbolisch voor het grote stilzwijgen.

Kabelbanen door een stad of natuurgebied bouwen is niet nieuw, maar wel buitengewoon hip. intens te kunnen beleven zonder een stap te hoeven zetten. Met fenomenaal uitzicht op de koop toe. Maar. Dan stel ik graag voor om een klein kabelbaan-overstap stationnetje te bouwen. Ik dacht die zo’n beetje ter hoogte van Madurodam aan te laten leggen, omdat je dan zo fijn boven de Scheveningse bosjes zou kunnen zweven. En als we toch met overstapstation-

netjes bezig zijn, zou het dan geen buitengewoon goede oplossing zijn als er een kabelbaan over het daarnaast gelegen landgoed Zorgvliet gebouwd wordt? Zwevend boven de tuin van het Catshuis zijn Jacob’s Corsicaanse Den, de gevlekte Aronskelken, de zeldzame Scilla’s en de Haagse Beek goed te zien. Leuk voor toeristen, én goed voor de tuin. Vanaf een hoogte van pak ’m beet een meter of vijf achteroverleunend van het park genieten, terwijl er bovendien geen stinzenbloemetje ooit nog wordt vertrapt lijkt me een win-win situatie. Het lijkt me vanzelfsprekend dat we dan ook een aftakking maken naar de Hofvijver, waarbij we wellevend over het ‘Hermance-eilandje’ scheren, nadat we het best bewaarde geheim van de binnenstad onder ons voorbij hebben zien glijden: de Paleistuin. En zou het dan, ten leste, niet geweldig zijn als de gondel zijn weg vervolgt over het Malieveld en het Haagse bos? Misschien zelfs als een soort kop- en eindstation. Zo vanuit de trein de kabelbaan in, dat hoeft toch geen droom te blijven, in onze groene wereldstad aan zee? Nog even een rondje zweven: in 2013 komt de kabelbaan van de Floriade in de uitverkoop! Wendy Hendriksen >Meer columns en een boek op www.wendyhendriksen.nl

Movies that Matter Festival, Filmhuis Den Haag en Theater aan het Spui, 24 tot en met 30 maart, www.moviesthatmatterfestival.nl

medisch

Schoenen

De schoenen, die ik iedere dag zie, en de vele vragen die mij gesteld worden over voeten met pijn, eelt of drukplekken, zijn de voedingsbodem voor deze column. Ik ben nog steeds oprecht verbaasd als iemand komt met pijn in de rug en tegelijkertijd op naaldhakken binnenstapt. Een combinatie die ik niet begrijp. Voor mij valt er niet op deze schoenen te lopen en als ik eerlijk ben, denk ik dat er geen of maar heel weinig vrouwen zijn die hierop wel kunnen lopen. Je voet staat in een

rare stand en daarnaast ook meestal in een te smalle schoen. Als je pijn in je rug hebt, is dat niet de ideale schoen. Ooit leerde een orthopeed (een dokter die gespecialiseerd is in spieren, botten en gewrichten) hoe je aan iemand kunt laten zien of hij/zij de juiste schoen heeft gekocht. Laat iemand zijn voet op een stuk papier zetten, trek er een lijn omheen, haal zijn voet eraf en zet de schoen erop. In twee tellen is het duidelijk of een schoen te smal, te breed, te groot of te klein is. Bij zo’n confrontatie hoef ik

niet zo veel meer te zeggen. Meestal is duidelijk dat er andere schoenen gekocht moeten worden. Minder mooi, minder elegant, minder stoer, maar wel beter voor de voeten. Een ander probleem van schoenen is het onderhoud. Hakken die meer dan een halve centimeter scheef zijn afgesleten, laten je wankelen op je benen. Het gevolg daarvan is gespannen spieren in benen en rug om dit te compenseren. Ik begrijp niet goed, dat mensen dit zelf niet zien of voelen. Bij iedere stap val je bijna! Een goede schoenmaker kan schoenen herstellen voor een redelijke prijs. Nu het zomerseizoen er weer aankomt, wordt er meer op slippers of simpele schoenen gelopen. Op slippers loop je niet, maar bij iedere beweging til je je voet op. Een niet natuurlijke beweging die sommige mensen klachten van hun tenen of een doorgezakt, moe gevoel in de

voet geeft. Als er dus klachten zijn is het beter om op blote voeten dan op slippers te lopen. Last but not least zijn de niet vast gestrikte schoenen van de jeugd. Het hoort niet om je veters te strikken. Je moet zo een schoen aan kunnen trekken. Min of meer geldt hiervoor hetzelfde probleem als met slippers: met losse schoenen kun je niet echt

Ik ben nog steeds oprecht verbaasd als iemand komt met pijn in de rug en tegelijkertijd op naaldhakken binnenstapt.

lopen. Ook hier til je je voet op. Bij iedere stap til je bijna 500 gram op. Een kracht die door pezen en spieren moet worden opgevangen. Het aanspannen van spieren kost kracht en geeft ook een bepaalde kracht op alle spieren van de voeten. Een irritatie of een ontsteking van één van de pezen van de voet kan het gevolg zijn. Lastige blessures die soms lang duren voordat het over is.Gelukkig worden meestal de sportschoenen wel gestrikt. Dus: Trek de schoen aan die je past. Niet te groot, niet te klein, niet te smal, niet te breed. Gooi alle schoenen die maar enigszins slecht zitten weg en koop een passende schoen!!

Emilie Bolsius Huisarts


Vrijdag 18 maart 2011

oplossingen van vorige week 7 3 5 2 9 6 4 1 8

2 6 1 8 3 4 7 5 9

8 9 4 7 1 5 6 3 2

K A Z E R B R I R A S U R K L E O S U F N U L E N O L V O K L T A V O T A M L N A E T Z O N I L E E R D

9 5 7 6 2 8 3 4 1 N E E L A P A R A I C E N E T G A E A M

1 8 6 3 4 7 2 9 5

3 4 2 9 5 1 8 7 6

T O R O N T O

L U S A B T M A S S I E E L T S E P M E

6 2 9 5 7 3 1 8 4

4 7 8 1 6 9 5 2 3

kruiswoordpuzzel

sudoku

5 1 3 4 8 2 9 6 7

9 2 4 5 9 3 1

8

I A A R D T A F A E L D A M L I D H I P K I L A A J O U R E M G E V A S S A R K T T A A I R N T R I E K

6

1 7

3

vrijdag

2 6

6 8

7

Later op vrijdag en richting zaterdag kan het enige tijd regenen als er een wisseling van de wacht optreedt tussen het ene hogedrukgebied en de nieuwe, opvolgende vennoot. Daarna gaat het weer zich weer rap herstellen en komt er geleidelijk meer zon, worden de nachten weer kouder (nachtvorstkans in de loop van het weekend) en komt de wind opnieuw in de droge noordoosthoek terecht. Vooral op zondag kan de zon overtuigend schijnen in de Hofstad. In de nieuwe week is een kakelvers hogedrukgebied volledig aan zet met droog, zonnig en niet te warm maartweer. De kans op (flinke!) nachtvorst is er dan nog wel, dus kijk uit voor de net aangeschafte jonge plantjes.

zaterdag

5 9 15 65 w4

6 3

4

4

4

4 8 60 50 nnw 4

Politie Haaglanden

1

6

7

44

19

22

23

26

27

31

28

29 33

40

52

60

41

42

47

56

Horizontaal: 1 gokker 6 grondsoort 11 Greenwichtijd 12 betoog 14 trekdier 16 mannelijk dier 18 keurig 19 eigendom 21 palm 22 drukkende lasten 24 land in Zuid-Amerika 25 boerenbezit 26 vlaktemaat 27 bloeiwijze 29 lidwoord 30 riv. in Italië 32 wapen 34 lidwoord 35 cerium 37 bekrompen 40 beroep 44 bid (Latijn) 46 tongstreling 47 lokspijs 48 gravin van Hol-

48

53

43 49

54

57

58

61

62

63

65

Weerman

Den Haag Centraal B.V. Korte Poten 9,  2511 eb Den Haag Hoofdredacteur Coos Versteeg

Stadsredactie Floor de Booys Nynke Feenstra Joke Korving Alexander Münninghoff Casper Postmaa Theodore Pronk Hans Schmit Dominique Snip Adrie van der Wel

maandag

0 10 90 0 ono 4

112

0900 - 8844

Tandartsendienst avond- en weekenddienst alleen spoed 070 - 311 03 05

Dierenartsen weekenddienst

www.dierenbescherming.nl (Spoedgevallen nacht en weekend)

0900 - 2226 333 en 0900 - 2222 456 www.dierenartsenkring-denhaag.nl

land 50 oude munt 52 taille 54 gebogen 55 zetel 57 ongebonden 58 troep 59 toets alleen 60 omnivoor 63 dyne 64 vrucht 65 bedekte spot.

15 huzarenstukje 17 loods 20 hevig 22 vreemde munt 23 vierhandig zoogdier 26 boom 28 verdaging 31 kunsttaal 33 voordat 36 heildronk 37 minstreel 38 groef 39 geraamte 40 straatsteen 41 stuk hout 42 boterton 43 pl. in België 45 oxidatie 49 moerasplant 51 sportploeg 53 godin v.d. dageraad 54 pit 56 bladgroente 58 vogel 61 bergplaats 62 telegraaf restant.

Verticaal: 1 inhoudsmaat 2 lof bewijzen 3 deel v.h. oor 4 en dergelijke 5 coureur 6 onderbed 7 voor de vuist 8 gebogen been 9 vis 10 riv. in Frankrijk 11 pl. in Noord-Brabant 13 ontkenning

colofon

Coördinatie redactie Miranda Fieret Annerieke Simeone

Marc Putto

3 9 85 10 nno 4

39

46 51

59

20

35 38

55

15

24

32

37 45

10 14

18

21

36

9

13

17

25

8

© www.puzzelpro.nl

Meldnummer dierenbescherming 0900 - 20 21 210 (10ct./min.)

(dag en nacht bereikbaar) www.dierenambulancedenhaag.nl

5

64

Informatie dienstdoende apotheken 070 - 345 10 00

Stichting Dierenambulance Den Haag 070 - 328 28 28

4

12

50

In de laatste week van maart stelt zich waarschijnlijk een noordelijke of noordoostelijke stroming op met een paar maartse buien (sneeuw en hagel) en overdag slechts 5-6 graden. Dit is een klassieke weerssituatie die we wel vaker zien rond 26-30 maart. Toch is maart de wispelturigste maand van het jaar en het kan best zo zijn dat er hier volgende week wordt gesproken over ruim 20 graden voor bijna diezelfde periode. Dat willen we natuurlijk liever horen! Sneeuwballen gooien op 28 maart? Consulteer de weerprimeurlijn eens op 0900-1234554

zondag

Alarmcentrale

SMASH is een samenwerkings­verband van alle huisartsen in Den Haag, Leidschendam, Rijswijk, Voorburg, Voorschoten en Wassenaar.  SMASH regelt spoedeisende huisartsenhulp buiten kantoortijden. Iedere dag tussen 17.00 uur ‘s avonds en 8.00 uur ’s morgens; gedurende het hele weekend en op alle  erkende feestdagen. www.smashaaglanden.nl

11

3

34

spoedgevallen

SMASH (Stichting Mobiele Artsen Service Haaglanden)  070 - 346 96 69

2

30

Na eindeweeksdip zondag weer volop zon Veelal bepalen hogedrukgebieden het weerbeeld gedurende het voorjaar. Het onderkoelde zeewater om ons heen (na de winter) in West-Europa is daarbij een niet onbelangrijke factor. Die hogen hebben namelijk de voorkeur zich te manifesteren boven die koele gebieden. Hogedrukgebieden blijven het voornamelijk voor het zeggen hebben tot ver na het komende weekend. In de loop van vrijdag komt er een tijdelijke verstoring en wordt de positieve invloed van de anticycloon tijdelijk ondermijnd door uitlopers van depressies. Op vrijdag is het veel bewolkter dan op de dagen ervoor en zal het ook wat minder zacht aanvoelen met amper 9 graden in Den Haag.

1

16

het weer in den haag

Min (⁰C) Max (⁰C) Zon (%) Neerslag (%) Wind

<19

service

Gemeentepolitiek Jan van der Ven (coördinator) Elske Koopman Economie Alexandra Sweers Joep van Zijl Cultuurredactie Egbert van Faassen Sjoerd van Faassen Bert Jansma Babeth Knol Eric Korsten Thijs Kramer Astrid van Leeuwen Doron Nagan Roos van Put Anneke Ruys Jill Stolk Aad van der Ven Sportredactie Ronald Mooiman (coördinator) André Buurman Eppo Ford Bert Tielemans Hans Willink Chris Willemsen Martin van Zaanen Eindredactie Dick Toet Wouter Storm (corrector)

t 070-3644040 f 070-3633570 Voor een compleet overzicht:

www.denhaagcentraal.net Algemene Zaken Marianne ten Have

Directeur/Uitgever Liesbeth Brackel

Columnisten Marc Delissen Troy Douglas Kees Jansma Vilan van de Loo Marcella Mesker Marcel Verreck

Advertenties Suzanne Kooijman (hoofd verkoop) kooijman@denhaagcentraal.net mobiel: 06 30396125 Dennis Lageweg lageweg@denhaagcentraal.net mobiel: 06 41976024 Mayka Postma postma@denhaagcentraal.net mobiel: 06 52579972  Advertentiebeheer Suzanne Kooijman advertentie@denhaagcentraal.net t 070-3644040

Rubrieken Teun Berserik (cartoon) Emilie Bolsius (medisch), Hugo Dirksmeier (onderwijs) Wendy Hendriksen (tuin) Bas Martens (juridisch) Marc Putto (weerbericht) Marnix van Rij (financieel) Henk Savelberg (culinair) Renate van der Zee (society) Illustraties Marcello’s Art Factory Vormgeving Anneke de Zwaan Fotografie Jurriaan Brobbel C&R Pan Chen Creative Images Eveline van Egdom Mylène Siegers Otto Snoek Wouter de Wit en fotopersbureau’s Hollandse Hoogte en WFA

Administratie Ida Leferink leferink@denhaagcentraal.net t 070-3644040 Correspondentie • Advertentie advertentie@denhaagcentraal.net • Redactie redactie@denhaagcentraal.net • Algemeen info@denhaagcentraal.net Abonnementsprijzen Kwartaal € 21,95 / Halfjaar € 39,95 / Jaar € 69,95 *Bij betaling met acceptgiro worden  € 2,50 administratiekosten in rekening gebracht.Verzendkosten buitenland zijn voor rekening van de abonnee.

>Abonnementenservice< Voor opgave abonnementen, verhuizingen, bezorging en wijzigingen:

Bel 0172 – 476085 (ma t/m vr: 9 – 17 u),

of per e-mail:abonnementen@denhaagcentraal.net. Voor opzeggingen (uitsluitend schriftelijk, uiterlijk 4 weken voor einde abonnementsperiode).


20>

Vrijdag 18 maart 2011

society

vilan, renate & de residentie

Onaangepaste vaders zijn een weelde Het was stervensdruk op de opening van de tentoonstelling over James Ensor in het Gemeentemuseum. Grappig eigenlijk, voor een kunstenaar die zelf zo bitter weinig op had met de mensheid, dat je dan bij zo’n opening over de hoofden kunt lopen. Directeur Benno Tempel greep dat meteen aan om maar eens te beklemtonen dat zijn museum het drukste van Nederland is. Wat natuurlijk niet zo heel moeilijk is als alle belangrijke musea in Nederland gesloten zijn. Stralend middelpunt van de bijeenkomst was kunstenares/schrijfster Charlotte Mutsaers die getooid was met een muts met fel gekleurde bloemen. “Heerlijk toch, moet kunnen”, hoorden wij een dame achter ons zeggen. “Echt wat voor haar”. Maar over die muts bleek te zijn nagedacht: Mutsaers hield namelijk een vertoog over het zelfportret met bloemenhoed van James Ensor, die ze kenschetste als een ‘schandalig lang miskend genie’. Een man die vanwege zijn uitdossingen in Oostende de ‘zwarte madam’ werd genoemd en die, als hij collega-kunstenaars op bezoek kreeg, er de voorkeur aan gaf om over de prijs van garnalen te praten in plaats van over de ontwikkelingen binnen de Europese kunstwereld. We kwamen er gaandeweg achter dat er vele overeenkomsten bestaan tussen James Ensor en Charlotte Mutsaers. Niet alleen de kunst, maar ook Oostende, de geboorteplaats van Ensor, waar Mutsaers gedeeltelijk woont. En beide kunstenaars bezaten zeer eigenzinnige vaders, wat een niet mis te verstane invloed uitoefende op hun tere kinder- en kunstenaarszielen. Zo ging Mutsaers vader, toen de kleine Charlotte zich te zeer schaamde om terug te keren naar de groentewinkel waar ze de peterselie had vergeten, demonstratief met de hoed van zijn vrouw op zijn hoofd het kruidje halen. Onder het motto: alle schaamte is valse schaamte. En de vader van Ensor, een spreekwoordelijke excentrieke Engelsman die graag een glaasje lustte, had er een handje van om plotseling geheel gekleed in het water te springen en even lekker een baantje te trekken. Om vervolgens druipend de weg naar huis te aanvaarden. Mutsaers conclusie: “Onaangepaste vaders zijn een weelde voor ontluikende kunstenaars”. Wij waren het roerend met haar eens. Tijdens de receptie was het wurmen geblazen. We signaleerden oud-museumdirecteur Rudi Fuchs (leuk dat die toch gewoon in het Gemeentemuseum mag komen!) en schrijfster Yvonne Keuls, maar ook de onvermoeibare Jan de Boo, voorzitter van de Stichting Atrium en een man die op geen enkele partij ontbreekt. “Ik ben dol op Oostende!”, riep hij uitgelaten. “Geen kapsones zoals in Knokke, maar een gewone burgerlijke badplaats waar je goed eet”. We kregen terstond zin de trein te pakken. Ook liepen wij de immer goedgemutste Haagse kunstenaar Joop Polder tegen het lijf die net als wij zeer onder de indruk was van het vertoog van Charlotte Mutsaers. “Toen ik haar zag met die bloemenmuts dacht ik even: het wordt nu toch echt iets minder met Charlotte. Maar nee!” We wurmden ons nog een tijdje door de dichte mensenmassa, namen er nog eentje en plotseling viel het ons op dat er toch wel erg veel tronies rondliepen die niet zouden hebben

Eens even kijken of we van zeewier net zo'n trend kunnen maken als van munt-thee. >Foto's: Mylène Siegers

Op elk jasje past wel een hoedje.

Het Gemeentemuseum heeft nu ook een kinderbewaarplaats. misstaan op de schilderijen van Ensor. Mannen met vreemde sikjes of totaal overbodige baarden of wenkbrauwen waarvoor je een heggenschaar nodig hebt om dat weer in het gareel te krijgen en vrouwen die met

venijnige vingers aanvielen op de nootjes of hebberig rond de boekentafel hingen. Zou zoiets nou toeval zijn? Renate van der Zee

Doe mij maar die. Nou voor mij liever die.


dhc-201