Page 1

}<(l(tp$=adbcae<

Een échte Haagse krant Actueel Den Haag sluit jaar af in het rood

3

Vrijdag 20 april 2012

jaargang 6 nummer 258

€ 1,75

Varia Weemoed om de Haagsche Courant

Economie Thee, taart en textiel voor ’t goede doel

7

15

Kermis in opbouw

SLAGVAARDIG ZAKENDOEN IN HAAGLANDEN

Het normaliter zo statige Lange Voorhout is bezig te veranderen in één groot lunapark. Van 20 april tot en met 6 mei is de Oranjekermis of Koninginnekermis er weer, en niet alleen op het Voorhout maar ook langs de Hofvijver, het Buitenhof en – wat verder uit de buurt – op het Frederik Hendrikplein. De opbouw is al in volle gang. > Foto: C&R

Dat is zakelijk bankieren anno nu.

Ingezonden mededeling

Ondernemers doen graag zaken met ABN AMRO Bedrijven Kneuterdijk 8 te Den Haag (070-3752225)

Ondernemen is vooruitkijken. Dan is het prettig als u een relatiemanager heeft die met u meedenkt over uw plannen. Die relatiemanager is dichtbij. Volop actief in uw regio en altijd op de hoogte van de ontwikkelingen in uw sector. Hij vraagt zich niet af of, maar hoe iets kan. Net zoals wij dat bij onderstaande klanten deden. Wij danken hen voor het vertrouwen. Benieuwd naar onze aanpak? Maak via 070 - 375 22 70 een afspraak met Stef Bahlmann, Directeur Bedrijven Haaglanden. Want een goed plan steunen wij graag.

Slagvaardig zakendoen in Haaglanden met Folkert Heijstek, tel: 06-22409616

Folkert Heijstek


2>varia

© Teun Berserik

Den Haag Centraal > Vrijdag 20 april 2012

Bezwaren jaarrondexploitatie bestaan niet De argumenten van VVD-wethouder Sander Dekker om jaarrondexploitatie van strandpaviljoens per 2013 alleen in twee clusters toe te staan, blijken op bar weinig gebaseerd. Provincie noch Hoogheemraadschap zeggen namelijk dwars te liggen. Daarbij weigert het stadhuis een keuze-onderbouwend economisch onderzoek openbaar te maken. Door Theodore Pronk

Klinkklare onzin heeft vorige week geklonken toen de gemeente kenbaar maakte dat het voornemens is in 2013 jaarrondexploitatie op het strand toe te staan. Het ‘voorstel’ dat in de maak is, moet ondernemers (vier surfscholen en drie strandtenten) in twee clusters nabij de opgekalefaterde boulevard definitief een jaarrondstatus opleveren. Volgens een woordvoerder van wethouder Dekker kan dat louter op de geselecteerde locaties omdat de provincie Zuid-Holland en het Hoogheemraadschap van Delfland tegen jaarrondexploitatie in gebieden met zachte zeewering – duinen – zouden zijn.

Tijdens een consultatiebijeenkomst vorige week woensdag in de Visafslag zijn belanghebbenden – veelal strandtenthouders – over het ‘voornemen’ van de gemeente ingelicht door Henk van den Berg, directeur van de Dienst Stedelijke Ontwikkeling. “Voorlopig zijn de anderen nog niet aan de beurt”, liet hij hen weten. Daarmee namen de strandexploitanten echter geen genoegen; die vroegen zich onder meer af hoe het kan dat in Noordwijk wel jaarrondexploitatie is en trokken het zachte-zeewerings-argument sterk in twijfel. De vraagtekens die bij de mededeling van de gemeente werden gezet, blijken meer dan terecht. Bij de provincie Zuid Holland snappen ze namelijk niet dat de gemeente naar hun organisatie wijst. Woordvoerder Astrid Vlaminkx verklaart: “Dit kunnen wij niet plaatsen; zowel bij de mensen van kustveiligheid als bij natuur (die zich bezighouden met bescherming van Natura 2000 gebieden, Th. P.) weten ze van niets. We hebben recentelijk nog een aantal vergunningen ver-

leend aan ondernemers in Hoek van Holland”. Ook het Hoogheemraadschap – door de gemeente als belangrijkste dwarsligger aangemerkt – is verbaasd. Lennart Vroegindeweij, woordvoerder van Delfland: “Het klopt dat het huidige beleid het niet toestaat in duingebieden, maar we zijn druk doende dat te veranderen. In 2013 wordt het nieuwe beleid verwacht, in de tussentijd willen we samen met ondernemers kijken naar wat de mogelijkheden zijn, met maatwerk”. Delfland zegt ‘welwillend’ tegenover jaarrondexploitatie te staan. Vroegindeweij: “Het ligt dus echt genuanceerder. Landelijke en Europese regelgeving staat jaarrondexploitatie toe; wij passen ons beleid daar nu op aan. Per situatie zullen we kijken wat mogelijk is. Op voorhand kunnen we niet zeggen op welke plekken het niet kan, in principe zou het overal moeten kunnen als aan alle eisen wordt voldaan”. Transpireren Nu blijkt dat de bezwaren van Delfland en Zuid-Holland eigenlijk niet

>Foto: Den Haag Marketing/Pierre Crom

bestaan, wordt met extra aandacht uitgekeken naar een economisch onderzoek waarmee de gemeente de keuze voor jaarrondexploitatie in twee clusters legitimeert. Uit het rap-

port, opgesteld door horeca-adviesbureau Van Spronsen & Partners, zou blijken dat ‘vrijgeven’ van het strand desastreuze gevolgen heeft voor zaken op de boulevard en in Scheveningen-Dorp. Hoewel DSO-directeur Van den Berg bezoekers van de Visafslag-bijeenkomst nog beloofde het rapport openbaar te maken omdat de gemeente zich transparant wil tonen, lijkt momenteel toch vooral sprake van een transpirerende overheid. “Wij hebben ervoor gekozen het onderzoek pas vrij te geven als het collegebesluit naar de gemeenteraad gaat. De planning is dat dat voor de zomer gebeurt”, aldus een woordvoerder van wethouder Dekker. In een schriftelijke reactie op de signalering dat hardnekkige bezwaren van aangewezen instanties niet bestaat, laat Dekker’s persvoorlichter weten dat de gemeente bij haar lezing blijft. De keuze om jaarrondexploitatie louter bij het Noordelijk Havenhoofd toe te staan, is volgens haar gebaseerd op het ‘goede overleg’ dat bestaat met Delfland en de provincie Zuid Holland. Er zou wel ‘beweging’ zijn.


3

actueel<

Vrijdag 20 april 2012 > Den Haag Centraal

Gemeente sluit jaar af in de min

Het college van burgemeester en wethouders heeft de Stadspenning toegekend aan acteur, theatermaker en voordrachtskunstenaar Rein Edzard de Vries. De 69-jarige Hagenaar ontvangt de onderscheiding voor zijn verdiensten voor de literatuur in Den Haag en dan met name voor zijn inzet voor literair theater Branoul. Rein Edzard nam in 1987 het initiatief om dit op te richten. Het is nog altijd gevestigd in de Maliestraat en stelt zich ten doel om literatuur om te zetten in theater, waarbij, volgens Branoul, ‘de vorm ondergeschikt blijft aan het verhaal’.

De broekriem moet strakker; het afgelopen jaar is financieel namelijk moeilijker geweest dan verwacht. Den Haag sloot 2011 af met 4,4 miljoen euro in de min. Vooral de malaise in de bouw en het nog steeds groeiende aantal mensen in de bijstand baart zorgen. Om in 2012 binnen de begroting te blijven moet de gemiddelde uitkeringsprijs omlaag. Door Miranda Fieret

“Het eerste volledige begrotingsjaar van dit college is een lastig jaar geworden”, zegt wethouder van financiën Sander Dekker. “Ondanks een pakket aan maatregelen van 80 miljoen euro halverwege het jaar, zijn we met een beperkt tekort geëindigd. Dit onderstreept dat een gezonde financiële huishouding noodzaak is, geen luxe”. Bovendien zijn de reserves flink aan het verdampen. Een grote zorg zijn de grondexploitaties. Er was in totaal 35 miljoen euro aan planwijzigingen nodig op allerlei ruimtelijke ontwikkelingsprojecten in de stad. Hiervan kon de gemeente 19,4 miljoen euro vinden door kritisch naar bestaande reserves te kijken, maar daarnaast was nog eens 15,6 miljoen euro extra nodig. Hier bovenop kwamen de verslechteringen binnen de bestaande plannen van 36,2 miljoen euro door lagere grondopbrengsten en extra rentekosten. De reserve van het grondbedrijf is de buffer om deze tegenvallers op te vangen. Hierin zat aan het begin van 2011 nog ruim 55 miljoen in, aan het einde van het jaar slechts 16 miljoen. De capaciteit om verdere verslechteringen in de vastgoedsector het hoofd te bieden, is daarmee sterk afgenomen. Een andere tegenvaller was het feit dat het aantal mensen met een bijstandsuitkering niet is gedaald, maar groeide naar ruim 19.000. In totaal moest 18,9 miljoen euro extra worden aangewend. In de jaarrekening resulteert dan nog een tekort van 15 miljoen. Het college heeft extra maatregelen getroffen en hoopt dit jaar de vruchten te plukken. Risico’s De wethouder wil zoveel mogelijk koers houden, met name omdat er te-

MusCom zoekt nieuwe directeur

In 2011 heeft het college geïnvesteerd in leerwerkbanen voor de buurtserviceteams. > Foto: Gemeente Den Haag

genvallers aankomen die het college flinke breinbrekers kunnen opleveren. Grote risico’s zijn het aantal mensen in de bijstand, de vastgoedmarkt en wat het Rijk in petto heeft. Zo worden de aanvullende rijksbezuinigingen geschat op een impact van 81 miljoen euro voor Den Haag. De gemeente rekent op een kans van 90 procent dat dit werkelijk gaat gebeuren. De uitkeringen worden ook een lastige opgave. Om in 2012 binnen de begroting te blijven, is een bestandsreductie van 1500 uitkeringen noodzakelijk. Bovendien moet de gemiddelde uitkeringsprijs omlaag. Hoe dit zich verder ontwikkelt, hangt sterk af van de beslissingen in het Catshuis en de economische ontwikkelingen. Het college denkt hiermee nog zo’n 8,3 miljoen euro kwijt te zijn. Een risico waar nog geen prijskaartje aan hangt, is de kwestie Vestia. De noodlijdende woningbouwcorporatie heeft voor ongeveer 1,8 miljard euro

aan door het Waarborgfonds Sociale Woningbouw (WSW) geborgde leningen. De gemeente Den Haag fungeert hier als achtervang. Als na het opvragen van de eerste twee zekerheden het WSW nog steeds niet kan voldoen aan zijn verplichtingen, moeten het Rijk en gemeenten renteloze leningen aan het WSW verstrekken. Dekker: “De consequenties zijn niet te overzien. We hebben de kosten nog niet geraamd”. Plussen Gelukkig vertoont de balans ook wat plussen. Een positieve ontwikkeling was de groei van de stad naar 500.000 inwoners. Den Haag kreeg daarom 12 miljoen euro extra uit het gemeentefonds. Daarnaast kwam er een deel (3,2 miljoen) terug van de vordering op het failliete IJslandse Landsbanki. Ook het dividend op Eneco bleek hoger dan verwacht. In 2011 is het college gestart met 22 miljoen euro aan nieuwe initiatieven.

Dit geld is geïnvesteerd in het regulier maken van zogenaamde ‘schoon-heelveilig’ banen, in totaal 400 leerwerkbanen voor de buurtserviceteams en extra geld voor armoedebestrijding. Ondanks de financiële tegenwind ligt het college op koers met het realiseren van de afspraken uit het coalitieakkoord. Dekker benadrukt dat de huidige situatie ook nieuwe dynamiek kan brengen. “Kijk naar de samenwerking bij buurt- en clubhuizen, hoeveel initiatieven we hebben gekregen toen we de moeilijke beslissing namen om een aantal kinderboerderijen en heemtuinen af te stoten”. Volgens Dekker zijn dergelijke initiatieven ook hoognodig. “Dit is nog maar het begin. We hebben nu een beperkt tekort, met kleine plusjes en grote minnen. Daar zit juist de zorg. We hebben die grote minnen nog niet volledig gehad. Daarom is een financieel stevige basis zo belangrijk”.

NDT, Korzo en Holland Dance worden ‘Danskern’ Onder de noemer Danskern Den Haag gaan de drie grootste dansinstellingen van de stad samenwerken. Een week voordat de commissie Hirsch Ballin zijn kunstenplan-advies presenteert, hebben ze dat bekend gemaakt. Door Theodore Pronk

Hoewel de coöperatie tussen het Nederlands Danstheater, Korzo en Holland Dance Festival al enige tijd in de lucht hing, is volgens Leo Spreksel, artistiek directeur van Korzo, zeker sprake van een doorbraak. “Tussen het NDT en Korzo is nooit sprake geweest van een geformaliseerde samenwer-

Stadspenning Rein Edzard

king. Die komt er nu wel; dansers van het NDT moeten bij ons kunnen doorstromen om zich te ontwikkelen als choreograaf en wij willen talenten bij Korzo leiden naar het NDT”. Voor het Holland Dance Festival en productiehuis Korzo moet de samenwerking ervoor zorgen dat ze blijven bestaan. Nadat het Rijk duidelijk maakte dat voor hen in het nieuwe kunstenplan geen plek meer is en de gemeente aangaf dat de drie instellingen tot elkaar moesten komen, zijn de gesprekken geïntensiveerd. Volgens Spreksel is de Danskern desondanks geen moetje. “We hebben zelf de urgentie gevoeld”, stelt hij. Aanstaande september geeft de Dans-

kern op het Spuiplein een proeve van de vernieuwde samenwerking “We willen elk seizoen aftrappen met een grote dansmanifestatie, een soort Haagse Dansnacht moet het zijn”, aldus Spreksel. In januari 2013 laten Korzo en NDT vervolgens tijdens Up & Coming Choreographers zien hoe hun coöperatie op het gebied van talentonwikkeling gestalte krijgt. De dansinstellingen zijn niet uniek in hun voorgenomen samenwerking; eerder maakten Het Nationale Toneel, de Koninklijke Schouwburg en Theater aan het Spui bekend dat zij zich als ‘Toneelalliantie’ hard zullen maken voor verbetering en behoud van het theaterklimaat in Den Haag.

Titus Yocarini vertrekt per 1 oktober als directeur van het Communicatiemuseum. De reden dat hij vertrekt is de pensioengerechtigde leeftijd. “We hopen voor de zomer een opvolger gevonden te hebben. Het is een ontzettend leuke tent met enthousiaste mensen. Die ga ik missen, net als het contact met het publiek. Als directeur krijg je ook met een hoop sores te maken, dat zal ik niet missen”, aldus Yocarini. De vertrekkend directeur was sinds 2004 aan het museum verbonden. Hij heeft naar eigen zeggen veel bereikt in die periode: “Het is ons gelukt los te komen van structurele subsidies. We zijn behoorlijk ondernemend geworden. Van het voormalig Postmuseum zijn we een museum geworden dat de impact van de communicatie op mens en maatschappij goed voor het voetlicht brengt. Mijn laatste project is het thema privacy waarvan het programma op 24 april start”.

Werken aan betere brieven Cursisten verbeteren tijdens de lessen op ROC Mondriaan gemeentebrieven. Dit in het kader van het Project Betere Brieven. Het blijkt dat standaardbrieven van de gemeente soms vragen oproepen bij lezers. Om de teksten duidelijker te maken begon de gemeente Den Haag het project Betere Brieven. Via www.denhaag.nl/beterebrieven kan elke Hagenaar verbeteringen voorstellen. Dit leverde tot nu toe ruim vierhonderd reacties op. Ook de volwassen cursisten van ROC Mondriaan Taalschool+ werken mee. De cursisten, die een taalachterstand hebben, verbeteren hun taalvaardigheid en de gemeente krijgt betere brieven.

Ingezonden mededeling

Exclusieve brilmode

VVD wil weten: ‘Waarom gratis grond voor Polenhotel’ De Haagse VVD-fractie zet vraagtekens bij het aanbod van de gemeente om de grond voor een derde Polenhotel gratis aan te bieden aan een ontwikkelaar. Uit een voortgangsreportage van wethouder Norder (PvdA, Integratie) aan de gemeenteraad staat dat uitzendorganisatie Otto Work Force in een tijdelijk onderkomen aan de Calandkade 190 arbeidsmigranten wil

onderbrengen. “We waren eerder al kritisch over de ontwikkeling van polenhotels, maar hierbij zet ik helemaal vraagtekens. Is het wel verstandig om grond voor polenhotels gratis beschikbaar te stellen?”, aldus VVD-raadslid Arjen Lakerveld. Hij wil Norder vragen om duidelijkheid over dit voornemen. De VVD vindt huisvesting van arbeidsmigranten een verantwoorde-

lijkheid van de migranten zelf en de werkgevers, of uitzendbureaus, die hen naar Den Haag halen. “Dit is het derde onderkomen voor arbeidsmigranten op kosten van de belastingbetaler terwijl er zeker partijen zijn die hier geld aan verdienen. Ik wil wel eens weten van de wethouder hoeveel belastinggeld hij nog in dit soort wooncomplexen wil steken”.

Hoogstraat 37 2513 AP Den Haag www.hofstede-optiek.nl


4>varia

Den Haag Centraal > Vrijdag 20 april 2012

stadsmens

Henk Mijnsbergen koppelt eeuw oude academie aan goede doel Het beeldje van twee fietsers valt meteen op in de huiskamer van Henk Mijnsbergen. De oud-directeur van de Haagse Academie voor Lichamelijke Opvoeding (HALO) gaf het een prominente plek. De fietsers lijken een hecht team te vormen en zouden zo model kunnen staan voor Mijnsbergen en Johan Oudeman, vrienden sinds hun vroegste jeugd. Elk jaar fietsen ze samen in de bergen. Op 6 juni treden beiden aan voor een heel bijzondere rit. Zij beklimmen die dag de Alpe d’Huez. De tocht ondernemen ze met vele anderen. Want de berg staat opnieuw in het teken van KWF kankerbestrijding. Ook op 5 en 7 juni gaan jong en ouder de Alpe d’Huez op, met als doel geld in te zamelen voor onderzoek naar kanker. Oudeman (74) en Mijnsbergen (74) maken deel uit van een groep van ongeveer dertig docenten, oud-docenten, studenten en oud-studenten van de Academie voor Sportstudies Haagse Hogeschool. De HALO, nog steeds gevestigd aan de Laan van Poot, bestaat dit jaar een eeuw. Daarom wordt er gefietst onder het motto ‘HALO Driexhonderd’. Behalve op het honderdjarig bestaan duidt deze leuze op 100 maal

d’Huez op om, na het overlijden van zijn vrouw, ‘zijn kop leeg te maken’. Nadat hij vorig jaar de deelnemers aan de zogeheten ‘Alpe d’HuZes’ op televisie had gezien nam Mijnsbergen zich voor om in 2012 ook de berg op te gaan in de strijd tegen kanker. “De uitzending straalde zoveel emotie uit; ik had een brok in mijn keel”.

Henk Mijnsbergen beklimt met vele anderen de ‘Alpe d’HuZes’. >Foto Mylène Siegers

de Alpe beklimmen en op het vergaren van 100.000 euro. Op 6 juni gaan de twee vrienden drie keer de berg op. “Het maximum is zes keer. Dat doen de jongste sportievelingen en geoefenden. Er zijn ook twee kinderen van docenten bij, die een jaar of vijftien zijn”, vertelt Mijnsbergen.

In 2004 overleed zijn vrouw aan de gevolgen van kanker. De primaire tumor werd nooit gevonden doordat de onderzoeksmogelijkheden ontoereikend waren. Het belang van beter onderzoek is voor hem dan ook de voornaamste reden om mee te doen. In 2004 fietste hij trouwens al met Oudeman de Alpe

Reünie Hij kijkt uit naar ‘Driexhonderd’, maar er is voor hem dit jaar nog een hoogtepunt. Op 15 september is er een reünie voor alle oud-studenten van de HALO. Zijn band met de academie is onverbrekelijk, blijkt uit alles. Henk Mijnsbergen begon er als leerling, werd docent, later tweede en eerste conrector en in 1989 directeur. Sinds zijn afscheid zit hij in een aantal clubs ‘om de academie heen’. Zo is Mijnsbergen bestuurslid van de vereniging van oud-leerlingen, die hij zelf oprichtte. Ook is hij met het oog op het honderdjarig bestaan lid van de reüniecommissie. “Met heel veel oud-leerlingen heb ik nog regelmatig contact. In mijn bestand heb ik vierduizend oud-studenten. Daar zitten een begrafenisondernemer bij, een hoogleraar in Noorwegen, een neuroloog, een

aannemer en een glasblazer”. Onder het motto ‘Luister, kijk, doe’ wordt de reünie 15 september op de academie gehouden. Henk Mijnsbergen over de leuze: “Bondscoach Cor Pot van Jong Oranje geeft die dag een lezing, er is een expositie van kunstenaars die op de academie hebben gezeten en ‘doe’ slaat op bewegen, gericht op mensen van twintig tot in de tachtig jaar”. De reünie wordt ’s avonds afgesloten met een feest in het ADO Stadion. Maar terug naar de ‘Alpe d’HuZes’ . De teller van HALO staat inmiddels iets boven de 40.000 euro. “Het is nog een flinke ruk naar de honderdduizend”, aldus Mijnsbergen, die erop wijst dat giften aftrekbaar zijn van de belasting”. Met klem: “Elke cent gaat rechtstreeks naar KWF Kankerbestrijding”. Over de tocht zegt hij: “Iedereen die de berg opgaat, heeft een verhaal waarom hij of zij rijdt en alle emoties die je maar kunt bedenken, zijn aanwezig”. Joke Korving Giften kunnen worden gestort op giro 490750. Voor meer informatie, ook over de reünie: h.mijnsbergen@kpnplanet.nl

Ingezonden mededeling

Belastingadvies in het hart van Den Haag Smit en de Wolf is hèt accountants- en belastingadvies-

de Wolf de kwaliteitsslag kunnen maken die heden ten

kantoor in Den Haag. Van starter tot middelgroot

dage van een accountantskantoor mag worden verwacht.

MKB-ondernemer bent u voor accountancydiensten, administratieve werkzaamheden of gedegen belasting-

Bent u benieuwd hoe Smit en de Wolf ook u of uw

advies bij Smit en de Wolf aan het juiste adres.

onderneming kan bijstaan in uitdagende tijden? Neem gerust contact met ons op voor een vrijblijvend gesprek.

Smit en de Wolf is door haar meer dan 35-jarige historie een betrouwbare en deskundige partner van ondernemend

Met een gerust hart ondernemen begint hier.

Den Haag en omstreken gebleken. Door investeringen in jonge en ondernemende specialisten met ervaring bij verscheidene grotere accountantskantoren, heeft Smit en

Scheveningseweg 10 • 2517 KT Den Haag 070 356 07 95 • info@smitwolf.nl

www.smitwolf.nl


5

actueel<

Vrijdag 20 april 2012 > Den Haag Centraal

Baldewsingh wil wifi-wave door Den Haag Gratis internetten op het Spuiplein kan al, Grote Marktstraat en Zuiderpark volgen binnenkort. Wethouder Rabin Baldewsingh (PvdA, ICT) wil met het mogelijk maken van wifi-hotspots op deze plekken stimuleren, zodat door de hele stad een wifi-netwerk komt. Hij wil marktpartijen enthousiasmeren door de hele stad wifi aan te bieden. Door Elske Koopman

De eerste is al actief. Op het Spuiplein kunnen passanten gratis wifi gebrui-

ken. “Gratis wifi draagt bij aan de belevingswaarde en het verblijfsklimaat van de stad. Het aanbieden van wifi is primair een taak van marktpartijen. Met deze proef die loopt tot 31 december wil ik die partijen enthousiasmeren om gratis wifi in de openbare ruimte aan te bieden”, aldus de wethouder. Per jaar vertoeven volgens hem 32 miljoen mensen in de stad en onderzoek wijst uit dat een betere breedbandverbinding een bijdrage levert aan de economie. Andere redenen voor de proef zijn volgens de wethou-

der dat hij de aanbieders wil leren kennen en praktijkervaring wil opdoen voor de toekomstige exploitanten. Bovendien had de raad hem hierom gevraagd. De proef kost de gemeente alleen menskracht. Dat komt mede door de betrokkenheid van marktpartijen Wireless Den Haag, Picopoint, Optinet en Skyopener. Baldewsingh hoopt dat marktpartijen in de toekomst samen wifi regelen in de openbare ruimte. Het liefst gratis, maar dat hoeft niet. Zijn wens is dat de proef werkt als een olievlek waardoor straks overal in de stad wifi

beschikbaar is. “Dan zijn veel meer toepassingen mogelijk, bijvoorbeeld ook met camerabeveiliging. Veiligheidszones Baldewsingh verwacht geen problemen met gevoelige plekken in Den Haag, zoals het internationaal strafhof, het paleis en het ministerie van Defensie. “Vooralsnog voorzien we geen problemen en zoals je in Amerika wel veiligheidszones hebt waar het telefoonbereik even weg is, zal het hier niet worden. We willen ook andere overheden bij de proef betrek-

ken en dan zal blijken of er problemen zijn met bereik en veiligheid. De proef wordt al gaandeweg geëvalueerd. In 2013 hoopt de wethouder dat de markt het overneemt, al zijn hierover nog geen afspraken gemaakt. Hij verwacht wel dat de gemeente betrokken zal blijven vanuit een enthousiasmerende en verzorgende taak, maar weet nog niet hoe zijn rol er dan uitziet. Maar als levensbehoefte ziet hij de wifi niet. “Thuis regelen de mensen het toch ook zelf? Het blijft een taak van de markt”.

Vijf jazzpodia omarmen festival

Mark Rutte opent nieuwe Wolters Het nieuwe gebouw van Schoolvereniging Wolters aan de Utenbroekestraat begint al aardig vorm te krijgen. De naam van de bekende basisschool in het Benoordenhout staat al prominent op de gevel. Al sinds januari 2011 zijn alle leerlingen gehuisvest in noodlokalen bij het Aloysius College op de Oostduinlaan, maar begin juli staat – als alles goed gaat – de verhuizing gepland. Minister-president Mark Rutte, oud-leerling van Wolters, heeft toegezegd de officiële opening op 5 september te zullen verrichten. > Foto: C&R

Vijf Haagse jazzpodia verzorgen tijdens het nieuwe festival Jazzin’ The Hague in een eigen zaal van het World Forum een uitgesproken Haags programma. De Regentenkamer, Pavlov, Muziekcafé De Pater, Jazz Sociëteit Engels en Muziekcafé de Kikker presenteren op 1 juni een aantal bijzondere jazzgroepen, te weten Traeben, Ack van Rooyen & Juraj Stanik, Azure, Nadia Basurto en Anke Angel ft. Keith Dunn. Met de terugkeer van de jazz in het World Forum streeft de organisatie ernaar ook weer veel aandacht te geven aan Haagse jazzmuzikanten. Om die reden is men de samenwerking aangegaan met diverse Haagse initiatieven. Directeur Arwin Touw: “Al sinds mensenheugenis is jazz alom vertegenwoordigd in Den Haag. Bijna iedere avond kan het publiek naar een jazzconcert in één van de vele jazzpodia die Den Haag rijk is. Een van de belangrijkste ambities van festival Jazzin’ The Hague is het bieden van een platform voor jazz in de Hofstad en hiermee de kleurrijke Haagse jazzscene zichtbaar te maken voor een groot publiek. Dat is gelukt met het inrichten van een speciaal podium waarop vijf Haagse jazzpodia een jazzformatie kunnen presenteren die symbool staat voor het programma dat zij het hele jaar door programmeren op hun podium”.

Waardering voor vergeten verzetshelden

Een brug in de verzetsheldenbuurt van Leidschenveen draagt sinds deze week de naam van vier Haags-Surinaamse broers met een markant verzetsverleden.

De strijdlustige broers Rijk van Ommeren zijn in Suriname welbekend. De drie speelden een grote rol in het ondergrondse verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog. Toch deed hun naam hier in Den Haag, de plek waar hun verzetsverleden zich afspeelde, geen belletje rinkelen. Daar is nu verandering in gekomen. Wethouder Sander Dekker (Financiën en Stadsbeheer) onthulde woensdag de naam van de brug. Nabestaanden van deze en andere verzetshelden waren aanwezig bij de onthulling van naambordjes voor vier bruggen en een fietspad in de verzetsheldenbuurt in Leidschenveen.

Lange tijd was in Nederland onduidelijk wat de rol en betekenis waren van de vier verzetsbroers. Wetenschappelijk onderzoeker Corien Glaudemans van het Haags Gemeentearchief verdiepte zich in hun geschiedenis en kwam tot de conclusie dat zij een voorname rol speelden in de ondergrondse. Om de verzetsbroers Humphry, Harti, Henk en Frank te eren, prijkt vanaf nu een bordje ‘Rijk van Ommerenbrug’ op één van de fietsbruggetjes in Leidschenveen. De uit Paramaribo afkomstige Humphry Rijk van Ommeren werd in september 1944 gekozen tot leider van het gereorganiseerde Haagse verzet, waarin de Landelijke Hulp aan Onderduikers, de Knokploegen en de Ordediensten gingen samenwerken onder de overkoepelende naam Delta Den Haag. Ook zijn broers speelden in

deze nieuwe organisatie een voorname rol. De verzetsgroep van Rijk van Ommeren hield zich behalve met de hulp aan ondergedoken Joden ook bezig met spionageactiviteiten. Slechts enkele maanden na de reorganisatie van het Haagse verzet in de zomer van 1944 ging het mis. Frank werd op 6 november op de Waalsdorpervlakte gefusilleerd, nadat hij was opgepakt tijdens koerierswerk. De andere broers werden op 27 december met een grote groep anderen gearresteerd tijdens een inval op een verzetsadres aan het Thomsonplein. Henk overleed op 15 april 1945 te Uelzen bij het concentratiekamp Neuengamme in Duitsland. Harti werd in februari 1944 vrijgelaten. Verzetsleider Humphry zat tot het einde van de oorlog gevangen in Scheveningen. De

broers overleden in 1978 (Humphry) en 1996 (Harti).

Van Uythoven Ook andere verzetshelden worden toegevoegd aan de straatnamen in de verzetsheldenbuurt. Zo draagt een fietspad dat de buurt doorkruist de naam Philippus Uythovenpad; een Haagse politieagent van de verkeersdienst. Al vroeg in de Tweede Wereldoorlog verleende hij steun aan het verzet. Hij maakte deel uit van de verzetsgroep OD (Ordedienst) in Den Haag. Van Uythoven zorgde onder meer voor geld en wapens en verspreidde illegale pamfletten. Hij is op 26 maart 1941 gevangen genomen, waarna hij op 3 mei 1942 in het concentratiekamp Oranienburg in Duitsland werd gefusilleerd. De Haagse FC (Falsificatie-centrale),

De Vonk en de Oranje Garde krijgen een brug naar zich vernoemd. De Vonk was tot het voorjaar van 1941 het illegale blad dat als spreekbuis diende voor de Haagse communisten. Deze groep deed ook aan sabotage en het inzamelen van geld voor onderduikers. Begin 1942 was bijna de gehele Haagse CPN gearresteerd. Zeker 89 Haagse communisten overleefden de Tweede Wereldoorlog niet. De kleine verzetsgroep Oranje Garde was vanaf de meidagen van 1940 in Den Haag actief. De groep hield zich onder meer bezig met spionageactiviteiten en aanslagen op auto’s en opslagplaatsen van de Duitse weermacht. In het najaar van 1941 arresteerde de Duitse bezetter veel leden van deze verzetsgroep. Deze arrestatiegolf betekende het einde van de Oranje Garde.

SLAGVAARDIG ZAKENDOEN IN HAAGLANDEN Dat is zakelijk bankieren anno nu.

Ingezonden mededeling

Ondernemers doen graag zaken met ABN AMRO Bedrijven Kneuterdijk 8 te Den Haag (070-3752225)

Ondernemen is vooruitkijken. Dan is het prettig als u een relatiemanager heeft die met u meedenkt over uw plannen. Die relatiemanager is dichtbij. Volop actief in uw regio en altijd op de hoogte van de ontwikkelingen in uw sector. Hij vraagt zich niet af of, maar hoe iets kan. Net zoals wij dat bij onderstaande klanten deden. Wij danken hen voor het vertrouwen. Benieuwd naar onze aanpak? Maak via 070 - 375 22 70 een afspraak met Stef Bahlmann, Directeur Bedrijven Haaglanden. Want een goed plan steunen wij graag.

Slagvaardig zakendoen in Haaglanden met Folkert Heijstek, tel: 06-22409616

Folkert Heijstek


6>Varia terugblik

Den Haag Centraal > Vrijdag 20 april 2012

foto’s uit het haags gemeentearchief ook een lied bij … in het Nederlands. Als professioneel performer toog ze dan ook om twaalf uur ’s middags al naar het theater om te repeteren met het orkest, de solisten, het koor en de achtergronddanseressen. De muzikanten kregen het flink voor hun kiezen. De Charleston moest wild en snel gespeeld worden vond mevrouw Baker en toen de orkestleden het niet begrepen ging ze zelf maar achter het drumstel zitten. “Plus sauvage! Attention, sauvage... plus sauvaaaage!!”, zo gaf ze het ritme aan. Het zingen in het Nederlands was een stuk lastiger, maar is uiteindelijk toch gelukt. De revue was een eclatant succes. De beroemde revuester heeft later nog een paar keer in Nederland opgetreden, maar zo overweldigend als de ontvangst die eerste keer in Den Haag was, zo groots is het niet meer geweest. Den Haag bleef in haar herinnering een geweldige stad, of in – de vertaling van – haar eigen woorden: “In geen stad ben ik zo schitterend en enthousiast ontvangen als hier. Het Hollandse volk is niet koud zoals men beweert, het is een hartelijk volk”. Josephine Baker was niet alleen een gevierde ster, ze was ook de muze van menig beroemd kunstenaar. Eén van haar bewonderaars was Alexander Calder die voor zijn eerste draadsculptuur haar als model uitkoos. Dit draadsculptuur is momenteel te zien in de tentoonstelling van het werk van Calder in het Gemeentemuseum. Net als Josephine Baker zelf straalt dit kunstwerk beweging en plezier uit.

Een wereldster in Den Haag Freda Josephine MacDonald werd op 3 juni 1906 geboren in St. Louis in de Amerikaanse staat Missouri. Niemand zal vermoed hebben dat deze arme kleindochter van slaven uit zou groeien tot de bekendste revuester aller tijden. Op haar twaalfde ging ze al van school. Drie jaar later werden haar bijzondere dansmoves op de straathoeken van haar geboortestad opgemerkt en kreeg ze een baan aangeboden als danseres in de

‘In geen stad ben ik zo schitterend en enthousiast ontvangen als hier. Het Hollandse volk is niet koud zoals men beweert, het is een hartelijk volk’ plaatselijke vaudeville. Ze vertrok naar New York waar ze als chorusgirl aan de slag ging in de Plantation Club. Ze is vier keer getrouwd geweest, maar beroemd werd ze met de achternaam van haar tweede echtgenoot, Willie Baker. Josephine Baker kwam in 1925 in Parijs aan. Hier begon de revuedanseres haar carrière in het Théâtre des Champs-Elysées, waar ze meteen een enorme hit was.

Ingezonden mededeling

Vermoedelijk niet in de laatste plaats omdat ze vrijwel naakt – slechts gehuld in een bananenrokje – de sterren van de hemel danste. In no time was Josephine Baker een wereldster en al gauw ging ze op tournee door Europa. Op 14 augustus 1928 kwam ze aan in Den Haag. In het verslag hierover, dat op 15 augustus in de Haagsche Courant meer dan een halve bladzijde besloeg, valt te lezen wat een overweldigende gebeurtenis dit geweest moet zijn: “Nauwelijks was om kwart voor vijf de Parijsche trein binnengereden en de mare bekend geworden: Josephine Baker zit in de trein, of een zwarte mensenmassa stroomde naar de wagon waar de bagage van de beroemde revuester reeds werd aangegeven”. De aanwezige mensen bedolven haar onder de bloemen. Josephine Baker plukte koket uit haar boeketten handenvol met rozen, die ze de menigte inwierp. Het moet een gekkenhuis geweest zijn op het Stationsplein. Het Grand Hotel in Scheveningen kreeg Josephine als gast. Duizenden bewonderaars wilden haar handtekening en velen wilden haar fotograferen. De aardige foto bij dit artikel is door de heer S. Sanders geschoten op het Scheveningse strand. Al deze aandacht hield haar echter niet van haar werk, want Josephine Baker zou op 15 augustus voor het eerst in Nederland optreden in de revue ‘Van Mond tot Mond’ in het Scala Theater in Den Haag. Ze zou niet alleen dansen, nee, er hoorde

Wendy Louw >Foto: S. Sanders

www.gemeentearchief.denhaag.nl


7

economie<

Vrijdag 20 april 2012 > Den Haag Centraal

Thee, taart en textiel

Shoppen en eten voor het goede doel

Parel voor Madurodam Madurodam is de winnaar van de eerste Haagse Parel. De gemeentelijke onderscheiding geeft blijk van waardering voor een bedrijf dat een belangrijke bijdrage levert aan de Haagse economie. Wethouders Henk Kool (cultuur) en Marjolein de Jong (Citymarketing) reikten de prijs uit tijdens het Haags Ondernemers Ontbijt in de miniatuurstad. Madurodam is al bijna zestig jaar een belangrijke attractie van Den Haag. Het miniatuurpark heeft een grote aantrekkingskracht op toeristen uit binnen- en buitenland. Volgens het college toont het bedrijf durf door in moeilijke economische tijden te investeren in een flinke renovatie van het park. ‘Madurodam is naar buiten toe heel bescheiden, maar verdient wel een flinke schouderklop,’ aldus Kool en De Jong. De Haagse Parel is een sculptuur van hout: het beeldt een oester met een parel uit. Madurodam kreeg ook een miniatuurexemplaar van de Haagse Parel.

Akkoord verdeling havengebied

Voor het goede doel hoopt Ida van Esch op 6 mei zoveel mogelijk tweedehandskleding te verzamelen. > Foto: PR

Ida van Esch is de bedenker van ‘Thee, taart en textiel’, een middag waarbij je tweedehandskleding kunt kopen onder het genot van een kop thee en een stuk taart. Zelf verdient ze geen stuiver aan de dag. De gehele opbrengst gaat naar een goed doel. “Mensen leveren gratis kleding, dan hoef ik er niet beter van te worden”. Door Annerieke Simeone

Een lumineus plan kan soms zomaar aan komen waaien. Het overkwam Ida van Esch, regisseur, productieleider, vormgever, coach, maar vooral creatieveling. Op een dag liep ze met een vriendin door de binnenstad van Den Haag. Van Esch had drie voornemens: taart eten, thee drinken en shoppen. Het liefst alle drie tegelijkertijd. Was er al zo’n plek waar dat kon? Nee, concludeerde ze. Waarom eigenlijk niet, vroeg ze zich af. Zoiets moest toch te combineren zijn? Een paar maanden later is het idee van de productieleider van onder meer het Nutshuis in een vergevorderd stadium uitgewerkt. Ze heeft een flyer laten maken, de locatie is gevonden en bij haar thuis liggen twintig vuilniszakken. ‘Thee, taart en textiel’ heet het goedbekkende initiatief waarmee Van

Esch mensen uit Den Haag en omstreken onder het genot van een kop thee en een stuk taart wil verleiden vintage kleding te kopen. Zelf verdient Van Esch geen stuiver aan deze dag. “Mensen leveren gratis kleding, dan hoef ik er niet beter van te worden. Ik vond dat ik dit gewoon ’ns een keer moest doen. Kijken hoever ik zou komen”. Het geld dat ze eraan overhoudt, gaat naar een goed doel. Van Esch wilde het liefst iets aan kinderen in de buurt schenken. “Een waterbron in Afrika financieren is natuurlijk prachtig, maar voor mijn gevoel te ver weg”. Ze hoorde van Stichting Leergeld, die kinderen in gezinnen met een inkomen rond de bijstandsnorm steunt. In eerste instantie dacht ze aan het landelijke Jarige Job-project dat de stichting in het leven heeft geroepen. Een project waarbij minderbedeelde kinderen een speciaal pakket krijgen zodat zij toch hun verjaardag kunnen vieren. Toen de coach langs ging om haar idee aan te kondigen, bleek het project echter al over veel sponsoren te beschikken. Zelfs Albert Heijn droeg zijn steentje bij. De Stichting kwam met een ander idee voor Van Esch: de opbrengst van ‘Thee, taart en textiel’ zou naar een computer, een fiets of een muziekinstrument kun-

nen gaan. “Mijn hart ligt bij kunst en cultuur, dus als ik een kind zou kunnen blij maken met een viool of een trompet, dan graag”. Veldboeketten Door haar freelance klussen wist Van Esch de afgelopen jaren een uitgebreid cultureel netwerk op te bouwen. Dat komt nu goed van pas. Een oud-studiegenoot, Maja de Lint, bakt de taarten. Na een tijd werkzaam te zijn geweest bij Greenpeace kreeg Maja zin om zelf biologisch te ondernemen. Binnenkort is zij mede-eigenaar van een biologisch lunch- en ontbijttentje. Speciaal voor haar ondernemende vriendin doet de zij een dagje Den Haag met een voorraad cupcakes en biologische taarten. Ook de locatie was niet moeilijk te verkrijgen. Ooit regisseerde Van Esch haar afstudeervoorstelling in Zwembad De Put in Rijswijk. Het onoverdekte zwembad mag gratis gebruikt worden. “Het is een echt jaren 50 zwembad, ik hoef er niet eens zoveel aan te doen. De plek ziet er van zichzelf al romantisch uit. Wat lijnen in de bomen spannen waar ik lichte kleding aan hang, een aantal rekken, veldboeketten, picknicktafels en dan zijn we er wel zo’n beetje”. Op zondag 6 mei zelf staan naaisters en strijkers klaar die de kleding gratis ge-

reed maken voor gebruik. In principe zijn bijna alle kledingstukken welkom tijdens ‘Thee, taart en textiel’. “Alleen lubberende en verschoten exemplaren, haal ik er tussenuit. Die gaan naar de Kringloopwinkel, net als het goed dat overblijft na afloop van de dag”. Bijzondere stukken wil de organisatrice wellicht veilen. “Ik zag al wat Tommy Hilfiger en Burberry-items liggen tussen de stapels. En ook mooie sieraden, herenpakken en een Franse tule rok, volgens mij een echt collectors item”. Zo ongeveer vijfhonderd man hoopt ze naar het zwembad te trekken. Of dit een eenmalig initiatief blijft, weet Van Esch nog niet. “Ik vind het erg leuk om eens een keer iets voor mijzelf te organiseren. De productionele zaken waren een eitje, maar van de sponsorwerving heb ik veel opgestoken. Als ik daarnaast genoeg inkomen blijf houden, waarom niet? Eten, drinken en kleding kopen, het blijft toch een te gekke combinatie”. Zwembad De Punt, Rijswijk, ‘Thee, taart en textiel’, zondag 6 mei, van 11.00 – 17.00 uur, toegang gratis. Wie zijn kleding wil doneren, kan dat tot 1 mei doen bij Ida Van Esch, Van Oosterwijk Bruijnstraat 1, om het hoekje bij het Laaktheater. Graag van te voren even een mail sturen: textiel@deivanida.nl. Zie ook www.deivanida.nl

Wethouder Norder (stadsontwikkeling) heeft een akkoord bereikt met de Belangenvereniging Schevenings Havengebied (BSH) over de herontwikkeling van de havens. Zo wordt er voor Rederij Groen bedrijfsruimte vrij gemaakt aan de derde haven met een ligplaats voor minimaal één schip. Rijkswaterstaat blijft met haar twee schepen op de huidige locatie en gaat dus niet naar de eerste haven. In het oorspronkelijke plan zou de capaciteit van de derde haven als werkhaven afnemen, onder meer door woningbouw. De BSH pleit juist al jaren voor uitbreiding van haven- en kaderuimte ten gunste van de beroepsvaart. De derde haven wordt nu verder ontwikkeld tot zeezeilhaven met ruimte voor grotere zeilschepen, maar ook voor havengebonden bedrijvigheid. Er vinden alleen activiteiten plaats met een geringe geluidsbelasting, zoals bevoorrading. Sandra Abbenhuis van de Politieke Partij Scheveningen (PPS) diende in december een initiatiefvoorstel in dat de belangen van bewoners en bedrijven in en om de haven moet veiligstellen. Abbenhuis noemt het akkoord een stap in de goed richting.

Twee miljoen voor Binckhorst De gemeente stelt twee miljoen euro extra ter beschikking voor initiatieven op de Binckhorst. D66 heeft daar bij het college op aangedrongen. Het ‘Budget Binckhorst’ is een stimulans voor particuliere initiatieven. Al eerder werd geld beschikbaar gesteld voor de ontwikkelingen in het industriële gebied. Door het stilvallen van die ontwikkelingen ging dat geld echter naar de spaarpot voor het project Rotterdamsebaan. Martijn Bordewijk (D66): “De Binckhorst zit vol potentiële samenwerkingsverbanden, alleen komen die moeilijk uit de startblokken. Door in de helft van de proceskosten tegemoet te komen, kun je dat vlottrekken. Met een halve of een hele ton kom je al een heel eind”. Initiatiefnemers kunnen hun aanvraag voor het ‘Budget Binckhorst’ indienen bij wethouder Smit.

SLAGVAARDIG ZAKENDOEN IN HAAGLANDEN

Ingezonden mededeling

Dat is zakelijk bankieren anno nu.

Ondernemers doen graag zaken met ABN AMRO Bedrijven Kneuterdijk 8 te Den Haag (070-3752225)

Ondernemen is vooruitkijken. Dan is het prettig als u een relatiemanager heeft die met u meedenkt over uw plannen. Die relatiemanager is dichtbij. Volop actief in uw regio en altijd op de hoogte van de ontwikkelingen in uw sector. Hij vraagt zich niet af of, maar hoe iets kan. Net zoals wij dat bij onderstaande klanten deden. Wij danken hen voor het vertrouwen. Benieuwd naar onze aanpak? Maak via 070 - 375 22 70 een afspraak met Stef Bahlmann, Directeur Bedrijven Haaglanden. Want een goed plan steunen wij graag.

Slagvaardig zakendoen in Haaglanden met Folkert Heijstek, tel: 06-22409616

Folkert Heijstek


8>interview Vilan

Den Haag Centraal > Vrijdag 20 april 2012

Choreografe Isabelle Beernaert (38):

‘Ik mag eindelijk zijn wie ik ben’

Het beste bod

Iedereen met liggende gelden, opgelet. Binnenkort kunnen we bieden op het hele openbaar vervoer in de stad. Het busvervoer is de markt opgegaan en dat is de toekomst van het openbaar vervoer. Bij ons moet het volgend jaar in kannen en kruiken zijn. Wie het ‘beste bod’ doet, schrijft het Financieele Dagblad, die krijgt de exclusieve rechten, en de aanbesteding is inmiddels in volle gang. Instappen mag geen enkel probleem zijn: geld is geld. Bij deze sta ik op van mijn zitplaats en stap de bus uit, als spreekvrouwtje van de naamloze kudde passagiers. Want het ‘beste bod’, voor wie zou dat eigenlijk het beste zijn? Niet voor ons, de passagiers. Wij zullen langer dan ooit bij de bushalte staan. De overheid wil de bussen zo goedkoop mogelijk laten rijden en zoekt dus het beste bod om zelf geld te besparen. Komt er een particulier met hart voor passagiers met een rollator – want die willen soms óók ergens heen – dan zegt die particulier: “Ja, de busdeuren moeten lager en breder, en er is ook meer instaptijd nodig, dus misschien moet er dan een bus extra rijden op die lijn, kost natuurlijk wat, maar ’t is wel een goed bod, al met al”. Dan zal de overheid het een slecht bod vinden. Vanwege de rekening. In het verre Limburg is het gelukt met de aanbesteding, tenminste, dat vinden ze zelf. Er rijden bussen van verschillende firma’s wat voor de passagiers ontzettend verwarrend is. Sta je daar met je ov-kaart. Doet elke bus wel mee en op welke voorwaarden? Een vergelijkbare wirwar van verbindingen trof ik aan in het hoge Noorden. Treinen van verschillende merken, waardoor ik nooit zeker wist of ik zwart reed of niet. Waarom kan een bus niet gewoon een bus zijn, een trein een trein en een tram een tram? Als spreekvrouwtje van de passagiers ben ik tegen dergelijke verwarring. Ik ben voor duidelijkheid. En ook voor bushaltes met overkapping en zitbankjes, voor regelmatige lijnen, voor een ordedienst van oude Hagenezen en helemaal voor loonsverhoging van de chauffeurs. Hierop zou het beste bod zich moeten richten. Op dienstverlening aan de klanten, en de klanten, dat zijn wij. Of zullen wij de sluitpost van dat beste bod zijn? Dan blijft de ellende bestaan: overspannen chauffeurs die uit ellende doorkarren ook wanneer er passagiers staan te wachten en bushaltes die nauwelijks meer zijn dan een paal in de grond. Graag ben ik het spreekvrouwtje, maar helaas bezit ik geen liggende gelden. Vilan van de Loo

‘Waar ik als klein meisje van droomde, heb ik hier in Nederland cadeau gekregen’, zegt de Belgische Isabelle Beernaert (38) over de kans die ze, op het dieptepunt van haar leven, kreeg met ‘So You Think You Can Dance’ en de daaropvolgende overwinning in ‘The Ultimate Dance Battle’. Volgende week staat de Koningin van de Gevoelsdans met haar eigen, grotendeels biografische productie ‘Ne me quitte pas’ in het Lucent Danstheater.

Door Astrid van Leeuwen Vanaf haar eerste optreden in ‘So You Think You Can Dance’ (SYTYCD) sprong Isabelle Beernaert eruit. Haar choreografieën waren emotioneler, heftiger, aangrijpender dan welke andere choreografie in het populaire televisieprogramma ook. Gedanste minidrama’s waarin een maximum aan gevoel wordt blootgelegd. “Ik heb veel brieven en mails gekregen van mensen die zich in mijn stukken herkennen”, zegt de Belgische choreografe. “Die blij zijn dat ik die emoties zo open toon, omdat het ze helpt hun eigen gevoelens en frustraties niet langer te verstoppen, maar er eindelijk, soms pas na jaren, mee voor de dag te komen”. Kritiek was, en is, er ook. In ‘The Ultimate Dance Battle’ (TUDB) – die overigens glansrijk door Beernaert gewonnen werd – omschreef een van de andere choreografen haar stijl smalend als ‘heel hard huilen en over de grond rollen’. En tussen de verder overwegend positieve of op zijn minst neutrale mediaberichtgeving over Beernaert, viel het herhaalde vernietigende oordeel van de danscritica van NRC Handelsblad op, die de Belgische uitriep tot de ‘Heilige van de Huiliehuiliedans’. Het doet Beernaert niets, zegt ze. “Mensen die zo reageren zijn zelf bang om te voelen. Het is zoals Birdy in haar song ‘People Help the People’ zingt: ‘Oh and if I had a brain I’d be cold as a stone’. Want dat laatste ís zo, als je té veel in je hoofd en te weinig in je hart leeft. En ik spreek uit ervaring”. Dan, alsof ze inderdaad een heilige is: “Mensen mogen mij bestenigen, letterlijk en figuurlijk. Ik vergeef het hen, want ze weten blijkbaar nog niet beter”. Verscheurd Het is Tweede Paasdag, buiten is het grijs en nat, maar in de Dutch Studio’s, op een verlaten bedrijventerrein in Amsterdam-West, gaat het er harts-

tochtelijk aan toe. Beernaert (38) repeteert haar theatervoorstelling ‘Ne me quitte pas’. Onder de dansers winnaars en finalisten van SYTYCD en TUDB, zoals Nina Plantefève, Anna-Alicia Sklias, Juvat Westendorp, Angelo Pardo, Ellen Houck en Patrick Karijowidjojo. De lunch komt van McDonald’s, maar Beernaert laat die van haar koud worden. Ze praat even intens als ze choreografeert. Vragen blijken overbodig, de vraag of haar choreografieën voortvloeien uit persoonlijke ervaringen al helemaal. Beernaert ademt haar levensverhaal uit al haar poriën. “Ik ben”, zegt ze, “altijd verscheurd geweest tussen familieleven en mijn passie najagen. Dat begon al toen ik als negenjarige het huis van mijn moeder in Kortrijk verliet en belandde op het internaat van de Koninklijke Balletschool in Antwerpen. Mijn zussen en ik zijn grootgebracht met kinderdans, tekenles, muziekles – mijn vader was jazzsaxofonist – en ik wilde niets liever dan, door het aanleren van de klassieke ballettechniek, een sterk danserslichaam ontwikkelen. Maar het was eenzaam in Antwerpen. De lange, zware dagen, de jaloezie, de pesterijen vanwege mijn West-Vlaamse accent. Om het gemis van thuis te compenseren ben ik overgedisciplineerd geraakt en heb jarenlang te veel van mijzelf gevergd”. Dat kwam aan het licht in Parijs, vlak

‘Ik weet niet of ik zonder So You Think You Can Dance de winter was doorgekomen’

nadat Beernaert een dansconcours gewonnen had en uitgenodigd was om een specialisatie te volgen aan het Parijse Centre internationale de formation professionelle danse modernjazz. “Het kraakbeen in mijn knie bleek ernstig aangetast. Ik was 18, kon niets meer, en moest terug naar Kortrijk, naar mijn moeder, met wie ik het samenleven totaal ontwend was”. Beernaert krabbelde weer op, en wist haar grote droom te realiseren: aangenomen worden bij het gezelschap van de beroemde Alvin Ailey in New York. “Destijds telde Ailey’s groep slechts één blanke en één Aziaat. Het gaf me de overtuiging dat ik ‘soul’ heb”. Maar net als in Parijs gebeurde, moest Beernaert, vers in New York, weer terug naar huis. Ze was zwanger, en hoewel iedereen het haar ontraadde, koos ze voor haar kind. “Ik dacht: die carrière kan altijd nog, maar dat kind komt, als ik anders beslis, nooit meer terug”. Ellende Inmiddels is haar dochter 17, en nog twee kinderen volgden, jongens die nu 13 en 7 jaar zijn. “Ik heb drie kindjes van drie pappa’s. De eerste is niet gebleven en met de tweede was, toen onze zoon geboren werd, al zó veel voorgevallen, dat ik wist dat ik met deze man niet moest verdergaan”. Door een, zoals ze het zelf noemt, ‘diepe emotionele zwakte’ liep Beernaert daarna in de armen van de verkeerde. “Een breakdancer die tegenover iedereen mooi weer speelde, maar die mij twee jaar lang mishandeld heeft. In het begin rebelleerde ik, maar dat leverde mij alleen maar meer klappen op. Hij heeft mij een paar keer het ziekenhuis in geslagen, mijn zelfbeeld was totaal naar de knoppen en ik keerde mij steeds meer van de rest van de wereld af”. Het is aan de vader van haar derde kind te danken dat ze uit dat dal gekropen is, zegt ze. “Hij was mijn engel, hij heeft mij met een pincet heel voorzichtig uit de hel geplukt”. Met

>Foto: Raymond van Houten

hem beleefde Beernaert haar gelukkigste relatie, en juist daarom viel de breuk, na tien jaar, haar ondraaglijk zwaar. “Het was een cumulatie van ellende: in diezelfde tijd kwam mijn jongste zus om het leven bij een motorongeluk. Alles was voor mijn gevoel kapot: emotioneel, rationeel, financieel. Ik had geen cent meer te makken, woonde met mijn kinderen in mijn dansstudio. Hoe het verder moest, en óf ik wel verder wilde: ik had geen idee”. En toen kwam er een telefoontje van Rudolf Polderman,


9

interview<

Vrijdag 20 april 2012 > Den Haag Centraal

‘Ik was te druk bezig met alle eindjes aan elkaar knopen om als choreograaf mijn eigen weg te vinden. Om dat te kunnen heb je rust nodig’ die recht-voor-je-raap-instelling, er geen doekjes omwinden. En ik voelde eindelijk erkenning, ik werd gewaardeerd om wie ik ben en wat ik doe. In België is men nooit zo complimenteus, maar hier zeiden mensen: ‘Wat heb je dat fantástisch gedaan’. Elk bezoek aan Nederland voelde alsof ik een bos bloemen kreeg. Ik dank Rudolf, ik dank alle mensen die meewerken aan SYTYCD, en ik dank Nederland uit de grond van mijn hart voor dit prachtige cadeau”. Dat Beernaert en haar choreografieën andersom een enorm ‘cadeau’ voor het programma waren, werd Polderman en zijn team al snel duidelijk. “Het begon hen te dagen dat achter mijn werk blijkbaar de nodige persoonlijke ervaringen schuilgingen. Ik ben er nooit bewust op uit geweest om die te gebruiken, door alle klappen die ik in het leven heb gehad ben ik juist steeds intuïtiever gaan werken. Maar blijkbaar moest er heel wat uit”. Haar laatste choreografie in TUDB, een (voor haar non-typische) explosieve hiphopchoreografie waarin ze zelf meedanste, en die haar de overwinning opleverde, maakte ze speciaal voor haar twee zonen. “Ik wilde ze laten zien dat mamma haar kracht heeft teruggewonnen”. eindredacteur van SYTYCD. Redding “Twee jaar eerder al had ik een keer gesproken met iemand die onderzocht of er in België voldoende danspotentieel was voor SYTYCD. Maar daar bleef het destijds bij. Toen de Nederlandse editie van start ging, heb ik enkele van mijn leerlingen aangespoord auditie te doen. Zij hebben het pad voor mij geëffend. ‘Als die mevrouw zulke persoonlijkheden stuurt, met zulke choreografieën, dan

zijn we’ – zoiets moeten de jury en programmaleiding gedacht hebben – ‘benieuwd naar wat zij als choreografe aan het programma kan toevoegen’”. Sinds de geboorte van haar dochter had Beernaert – na definitief een punt achter haar New Yorkse droom te hebben gezet – in België een aardige carrière opgebouwd, als docent en choreografe. Maar, zegt ze: “Ik zwom tussen theater en commercie. Ik heb dansscholen in Gent en Kortrijk opgericht, deed opdrachten voor tal van bedrijven, maakte amateurvoor-

stellingen, maar ik was te druk bezig met alle eindjes aan elkaar knopen om als choreograaf mijn eigen weg te vinden. Om dat te kunnen heb je rust nodig”. Beernaert kan niet genoeg benadrukken dat SYTYCD in alle opzichten haar redding is geweest. “Zonder dat programma weet ik niet of ik de winter van 2009 was doorgekomen, of ik daar sterk genoeg voor was geweest. Het was voor mij een verademing om naar Nederland te komen. Ik houd van de openheid van Nederlanders,

Televisieoptredens Haar televisieoptredens hebben haar, zegt ze, de naam en faam gebracht om, eindelijk, dat te doen wat ze echt wil: eigen producties maken waarin ze haar eigen verhaal kwijt kan. “Bij SYTCYD heb ik drie duetten gemaakt – op Jacques Brels ‘Ne me quitte pas’, op ‘Yesterday’ van de Beatles en op ‘Geef mij je angst’ in de uitvoering van Guus Meeuwis – die voor mij al een verhaal vertelden, een trilogie vormden. Ik wilde daar één groter verhaal van maken”. En dus trommelde Beernaert 16 dan-

sers op, huurde een technicus in en boekte geheel op eigen risico theaterzaal Elckerlyc in Antwerpen voor de première van haar voorstelling ‘Ne me quitte pas’ op 18 juni 2011, die – “dat was zó’n overwinning!” – vrijwel onmiddellijk uitverkocht was. Inmiddels is de productie bezig aan haar tweede Nederlandse tournee. “‘Ne me quitte pas’ gaat over een koppel (Anna-Alicia Sklias en Juvat Westendorp – red.) dat uit elkaar gaat en de pijn die dat teweegbrengt. Er is een nieuwe vrouw (in Den Haag vertolkt door Dimitra Koloukouri) in het leven van de man, en er is ook een man (Angelo Pardo) die Anna uit haar lijden probeert te verlossen, maar die daar – omdat haar liefde voor Juvat nog zo diep zit – niet in slaagt. Uiteindelijk maakt de vrouw een einde aan haar bestaan, sluit ze het hoofdstuk af. Al hoef je dat niet zo letterlijk te nemen; het is een doodgaan om daarna een nieuw leven te beginnen”. “De voorstelling vloeit duidelijk voort uit wat ik zelf, bij het stukgaan van mijn laatste relatie, heb meegemaakt, maar de verwijzingen zijn wel subtiel, ik heb het er niet duimendik bovenop gelegd. Daarom raakt de voorstellingen mensen ook zo, iedereen kan er zijn eigen verhaal in zien”. Volgend jaar brengt Beernaert een tweede productie uit, ‘Bloed, zweet en tranen’. “Waarbij de tranen, na alles wat het leven me gebracht heeft, nu eindelijk tranen van geluk zijn”. Want, zegt ze: “Ik mag eindelijk zijn wie ik ben. Ik wil met mijn producties in andere continenten optreden, droom ervan om een vast dansgezelschap hebben. Tegenwoordig is ‘the sky the limit’ voor mij”. Dan, opeens fel: “En tegen iedereen die kritiek op mij heeft, die vindt dat ik – door zo vaak van huis te zijn – niet voldoende aan de opvoeding van mijn kinderen toekom, kan ik alleen dit zeggen: ik heb een mooi huis, ik heb een auto, ik hoef niet meer zoals vroeger elke euro bij elkaar te rapen. Ik had een wens, de wens dat mijn kinderen nooit meer iets tekort zouden komen, en die wens is in vervulling gegaan. Ik heb door een woestijn moeten gaan, maar ben nu bij de oase beland. Het is pure magie”. “Misschien”, zegt ze aangedaan, “is dit alles wel nodig geweest om mij bewust te worden van mijn kracht. Ik was weliswaar altijd al een ‘stier’, maar ik zat te veel in mijn hoofd opgesloten. Was te veel dat wijze kleine meisje dat naar Antwerpen vertrok en een manier vond om haar verdriet te verdringen”. ‘Ne me quitte pas’ is te zien op donderdag 26 april in het Lucent Danstheater. Aanvang: 20.15 uur. Voor meer informatie: www.ldt.nl


10>regio

Den Haag Centraal > Vrijdag 20 april 2012

verreck

Kapsones

Sindskort is bij Omroep West het programma ‘Debby en haar mannen’ te horen en ook te zien. Debby Roukens presenteert deze ochtendshow en wordt daarbij elke dag geassisteerd (dan wel voor de voeten gelopen) door weer een andere Haagse kerel. Een Sjaak Bral, een Pierre Wind, een Fred Zuiderwijk. Ik ben ook al een paar keer aan de beurt geweest. En met veel plezier, want radio is mijn favoriete medium en een beetje keten met Debby is geen straf. Zo moesten wij afgelopen maandag onze voeten ontbloten, omdat er een doorgestudeerde tenenlezeres op bezoek was. Ze zouden haar naar het Catshuis moeten sturen om te zien of het nog wat wordt met dat sufvergaderde Cocktailtrio. Waarschijnlijk zou ze ter plekke alleen maar blauwe tenen aantreffen, omdat de coalitievrienden daar bij elkaar voortdurend op gaan staan. In dezelfde uitzending was onze nieuw ingezworen oer-Hagenaar Paul van Vliet te gast. Hij gaat in het najaar in de schouwburg een reeks voorstellingen op zondagmiddag geven. Er was een tijd dat zijn spreekwoordelijke beminnelijkheid opviel tussen de luidruchtige, voortdurend harde grappen makende jongere collega’s. Maar vriendelijkheid duurt het langst, dacht ik, toen hij ons met zijn gezaghebbende geestige wijsheid over zijn plannen vertelde. Later op de avond verscheen hij bij het amechtige duo Pauw en Witteman en maakte ons deelgenoot van zijn zorg over het narcisme en het botte geruziezoek in onze samenleving. Paul, die de oorlog en de gevolgen daarvan bewust heeft meegemaakt, vertelde mij ooit dat hij daaraan een onbegrensd positivisme heeft overgehouden. Het enige wat in de zwartste dagen aan de horizon gloorde was de hoop: ooit wordt het beter. Terwijl veel collega-cabaretiers, uitgedaagd door het wankelen van de instituties, de aanval kozen, provoceerden en confronteerden, zie je in zijn werk, in een vruchtbare setting van melancholische tragi-komedie, een sterk verbindend element en een positieve inslag. Paul van Vliet is een krachtige persoonlijkheid, die zichzelf nooit overschreeuwt. Hij heeft geen kapsones nodig. Dat zou leerzaam kunnen zijn voor de vele eendagsvlinders in media, showbizz en politiek, die zich, zonder al te veel bagage, als kanonnenvoer voor de amusementsindustrie, even in het middelpunt van belangstelling mogen wanen. Maar ja, dan moet je wel over een zeker leervermogen beschikken. In dezelfde uitzending trad de Ierse zangeres Moya Brennan op, wereldberoemd als ‘de stem van Clannad’. Vriendelijk, attent, grappig en zingen als een engel. Kapsones? Welnee! Ware klasse. Marcel Verreck www.marcelverreck.nl

De Voorburgse woningcorporatie heeft een tekort van € 25 miljoen aan financiële reserves. >Foto: Gilles Boeuf

WoonInvest scoort slecht bij financiële stresstest De Voorburgse woningcorporatie WoonInvest komt zeker € 25 miljoen tekort om een eventuele rentedaling van 1% op de financiële markt op te kunnen vangen. Dat blijkt uit een rapport van Centraal Fonds Volkshuisvesting (CFV) dat 162 woningcorporaties doorlichtte door middel van een stresstest. Door Dominique Snip

LEIDSCHENDAM-VOORBURG – Concreet betekent het dat WoonInvest in de problemen komt met banken waar het derivaten en leningen heeft uitstaan, mocht er een rentedaling van 1% komen. Bij een daling van de rente kunnen banken woningcor-

poraties vragen om een storting in het depot. Het Centraal Fonds Volkshuisvesting, de landelijke toezichthouder op woningcorporaties, heeft nu berekend dat WoonInvest niet aan die eis zal kunnen voldoen. De woningcorporatie zou een te kleine buffer hebben. Pas bij een bedrag van ruim € 40 miljoen zijn de financiën op orde, aldus het CFV. Eerder liet de woningcorporatie weten ‘voldoende ruimte’ in haar contractuele afspraken met de banken over de leningen en derivaten te hebben. Dat blijkt nu dus bluf te zijn. Huurder Karel van der Lek zegt helemaal perplex te zijn van het nieuws. “Ik wist niet beter dan dat WoonInvest een gezonde organisatie zou zijn. De cijfers zagen er goed uit”. Om de finan-

Droomhuis op het Stompwijkse platteland straks mogelijk LEIDSCHENDAM-VOORBURG – Een ‘droomwoning’ op het platteland van Stompwijk is dankzij een nieuwe regeling van de provincie Zuid- Holland straks mogelijk. Door de sloop van enkele glastuinbouwopstallen is er ruimte om zeker acht woningen te realiseren. Het gaat om vrijstaande burgerwoningen, die in het landelijk gebied buiten de zogeheten ‘rode contour’, ofwel bebouwingsgrens, mogen worden gebouwd. Deze volgens de gemeente ‘unieke gelegenheid’ komt dankzij een nieuwe regeling van de provincie Zuid-Holland die het mogelijk maakt om de bouw met de opbrengsten van

de sanering van voormalige agrarische bedrijfsgebouwen en kassen te kunnen betalen. Het is nu aan geïnteresseerden om hun wens voor een vrijstaande ‘droomwoning’ bij de gemeente kenbaar te maken. Volgens de gemeente moet er wel rekening worden gehouden met een aantal voorwaarden. Zo kan de bouw alleen plaatsvinden volgens de gemeentelijke ruimtelijke randvoorwaarden en na wijziging van het bestemmingsplan. Bovendien moeten de woningen een kwaliteit hebben die past in het buitengebied. Op donderdag 26 april houdt de gemeente een informatieavond hierover.

ciële buffer te kunnen aanvullen zou WoonInvest de huren kunnen verhogen. Van der Lek zegt nu al daarmee niet akkoord te zullen gaan. “We hebben een nieuwbouwwoning waardoor de huur vrij hoog is. Een huurverhoging zouden vooral ouderen niet kunnen opbrengen”. CDA-raadslid Hetty van Henk zegt zich zorgen te maken. “Voor alle duidelijkheid, zolang de rente niet daalt, is er niets aan de hand. Maar de corporatie loopt een ongewenst financieel risico”. WoonInvest zegt maatregelen te hebben genomen om een eventuele rentedaling op te kunnen vangen. Van Enk is nog niet overtuigd en wil weten welke maatregelen het nu precies zijn.

De huurprijs verhogen vindt zij absoluut niet wenselijk. De corporatie geeft aan niet aan een huurverhoging te denken, maar kon dinsdag nog geen duidelijkheid geven over de genomen maatregelen. WoonInvest is met enkele belangrijke bouwprojecten bezig in Leidschendam-Voorburg. Een daarvan is het veelbesproken Damplein. Van Enk wil weten of deze projecten ongewijzigd door kunnen gaan. Het college van burgemeester en wethouders heeft de CDA-fractie toegezegd, op korte termijn met de corporatie te overleggen over de financiële situatie en de gemeenteraad daarover te informeren. Het CFV meldt WoonInvest nauwlettend in de gaten te zullen houden.

Fractie wil onderzoek naar Wassenaarse bestuurscultuur WASSENAAR – In een voorstel pleit de fractie Wat Wassenaar Wil (WWW) voor een onafhankelijk onderzoek naar de gedrags- en bestuurscultuur in Wassenaar. Al geruime tijd is er wrijving tussen diverse raadsleden en leden van het college van B&W, constateert WWW. Dit leidt volgens hen tot ongewenst gedrag. WWW vindt de sekssoap rond wethouder Henk de Greef en het raadslid Mary-Jo van de Velde evenals de nachtelijke drinkgelagen tekenend voor de bestuurs- en gedragscultuur inWassenaar. De fractie constateert al geruime tijd wrijving tussen diverse raadsleden en leden van het college van B&W, wat tot uiting komt in allerlei ongewenst gedrag. Dit heeft volgens hen een negatieve impact op de wijze van besluitvorming in de gemeenteraad. De frac-

tie wil dat het onderzoek duidelijk maakt wat ten grondslag ligt aan deze cultuur. Afleidingsmanoeuvre Het voorstel wordt op 23 april in de gemeenteraad besproken. VVD-fractievoorzitter Anouk van Eekelen vindt het raadsvoorstel een afleidingsmanoeuvre. Ze verwijst naar het BINGonderzoek waarin geen bewijzen zijn gevonden van seksuele intimidatie van De Greef richting Van de Velde. In datzelfde rapport wordt gesteld dat zowel Van de Velde als WWW-fractievoorzitter De Vries in strijd met de gedragscode van integriteit hebben gehandeld door de zaak niet aan de orde te stellen bij de betrokken wethouder en de burgemeester. Zij vindt het niet chic dat uitgerekend deze twee raadsleden met een dergelijk voorstel komen.


11

opinie<

Vrijdag 20 april 2012 > Den Haag Centraal

Slag om Eurojust is allerminst gestreden

‘Torremolinos aan Zee’, nee!

Door Robbert Coops

Door Peter Duisenberg

Toen in oktober 2010 het wijkoverleg Zorgvliet door verantwoordelijk wethouder De Jong werd geïnformeerd over de locatiekeuze van Eurojust, werd door haar de toon gezet. Het speet haar zeer, maar de keuze was gevallen op Zorgvliet. Daar was niets meer aan te veranderen. Sindsdien zijn de onderlinge verhoudingen zoek en de rapen gaar. Ondanks alle pogingen van het wijkoverleg – maar zeker ook van andere wijk- en belangenorganisaties – om op een serieuze, consistente en transparante wijze de consequenties van dit voornemen in beeld te krijgen, bleef de gemeente volharden in een mantra dat de besluitvorming definitief was. Die besluitvorming is vooral elders gemaakt op basis van niet-openbare programma’s van eisen en afspraken. Pogingen om alternatieven te ontwikkelen en op basis van onderling vertrouwen te komen tot andere procedures en planningen en samen met Eurojust, Rijksgebouwendienst en het Ministerie van Veiligheid en Justitie te komen tot betere oplossingen of zelfs compromissen, werden afgekapt. De gemeente Den Haag wilde graag een betrouwbare overheidspartner zijn, maar vergat daarbij opzichtig de belangen van een deel van de eigen bevolking. Dat er sindsdien volstrekt voorbij werd gegaan aan de legitieme belangen van Zorgvliet en van wijkbewoners betekent onherroepelijk een directe confrontatie met bewoners van Zorgvliet. Voorbijgegaan is ook aan de daar ontstane onrust, de planologische en cultuur-historische betekenis van dit rijksbeschermd stadsgezicht en aan de eisen van zorgvuldigheid, de juridische grondslag van servituten en de fysieke onmogelijkheid om de toen nog geplande 18.000 vierkante meter nieuwbouw – die nu met een pennenstreek in het ontwerp-bestemmingsplan is uitgebreid tot 25.000 en zelfs 36.000 bvo – binnen de gemeentelijke stedenbouwkundige contouren te realiseren. De minachting van de zijde van de gemeente op ambtelijk en bestuurlijk niveau werd niet alleen duidelijk door bewust onjuiste en onvolledige informatie te verschaffen, maar ook door miskenning van de noodzaak nieuwe werkelijkheden zoals het Nieuwe Werken, de kredietcrisis of de structurele leegstand van kantoren in het kader

De Haagse wijken aan de kust zijn betrokken wijken aan zee. Bewoners willen meedenken bij de ontwikkeling van Den Haag en Scheveningen. Er is van alle kanten een boel sympathie voor een evenwichtige herontwikkeling van het vrijgekomen Norfolkterrein. Het is een uniek gebied en kan echt heel mooi worden en leiden tot veel woongenot, recreatiemogelijkheden en bedrijvigheid. Die herontwikkeling moet dan wel zonder hoogbouw, de ‘sprong over de haven’ (kabelbaan) en publiekstrekkers aan de zuidkant.

Het ontwerp voor Eurojust. > Artist Impression: Mecanoo van de locatiediscussie in de besluitvorming te betrekken. De gedeeltelijk nog steeds niet openbare informatie moest trouwens of via de raad of via de Wet Openbaar Bestuur worden afgedwongen, informatie- en klankbordbijeenkomsten waren een farce en de wijze waarop met het zorgvuldig tot stand gekomen alternatief van de Verhulstplein/Conradkade-locatie werd omgegaan, is stuitend te noemen. Gelukkig dat het wijkoverleg elders wel veel steun en begrip vond.

heid voor te nemen. Op een kille manier wordt zo een prachtwijk vernield. Hoogbouw – hoe smakelijk ook architectonisch door Mecanoo en Royal Haskoning verpakt en dat nog wel in twee gefaseerd te bouwen kantoren met intensieve veiligheidsmaatregelen – ontwricht de oorspronkelijke opzet en huidige structuur van dit gedeelte van Zorgvliet, dat daardoor geïsoleerd raakt. Natuurwaarden en eerdere planologische afspraken worden geschonden, het deert het college niet.

Geconstrueerd Inmiddels is het ontwerp-bestemmingsplan gepubliceerd. Het maakt korte metten met procedures, belangen van bewoners, cultuurhistorische waarden en ontwijkt serieuze alternatieven, problemen en bezwaren. Nergens wordt iets gezegd over de externe veiligheid van bewoners, noch over de gevolgen van bewoners die via onteigening de wijk moeten verlaten. Nergens wordt iets gezegd over compensatie, maatschappelijke kritiek en de concrete eisen of positie van Eurojust. Wel wordt een geconstrueerd betoog gehouden waardoor het lijkt alsof Zorgvliet inderdaad de enige juiste plek voor Eurojust in Den Haag vormt. Nergens wordt iets gezegd over de consequenties van de parkeer- en mobiliteitsdruk, maar wel wordt een stedenbouwkundig rammelende historische verklaring gegeven van de eerdere teloorgang van een prachtige wijk zonder daar zelf enige verantwoordelijk-

Is het verwonderlijk dat het wijkoverleg en bewoners zich verraden voelen? Dat het vertrouwen in het college gering is? Dat er nu een bikkelharde, zakelijke strijd zal worden gevoerd? Het wijkoverleg is nog steeds verbijsterd. Niet zozeer door de aankondiging van de wethouder anderhalf jaar geleden – die in latere stadia consequent geweigerd heeft met het wijkoverleg op een volwassen manier te overleggen, op basis van volstrekte openheid, onderling begrip, gelijkwaardige informatie en de nieuwe realiteit – maar wel over het gebrek aan flexibiliteit en moraliteit. Gelukkig is het wijkoverleg allerminst verbitterd. De slag om Eurojust is nog geenszins gestreden. Het ontwerp-bestemmingsplan betekent slechts de start van een formeel-juridisch proces dat door ons ten principale zal moeten worden gevoerd.

uw mening

Rotterdamsebaan geen oplossing rodam. Echter, urgenter is het verbeteren van de doorstroming over de Ring Den Haag Noord, West en Zuid zelf. Deze ringweg zou verkeerslichtvrij moeten worden om alle hoeken van Den Haag makkelijker te kunnen bereiken. Bovendien zal deze ring consequent 4-baans moeten worden. Voor een auto zijn kilometers niet zo belangrijk, veeleer de gemiddelde snelheid waarmee je rijden kunt. Ik besef dat het verkeerslichten-vrij en vier-baans maken van de Ringweg een aardige duit kost aan viaducten, tunnels en wegomleggingen, misschien wel meer dan de Rotterdamsebaan kost. Maar het voordeel is dat een goede doorstroming van het verkeer op de ringweg veel meer zoden aan de dijk zet dan een tweede autobaan naar het centrum, die daar vastloopt. Dr. ir. Herman Beltman

Haagse Harry

© Marnix Rueb

Het gaat kennelijk niet meer om de vraag of de Rotterdamsebaan er moet komen. Dat is jammer, de weg zal veel geld kosten, maar lost de verkeerscongesties niet op. Die los je op als de doorstroming op de centrumring, maar vooral op de Ring Den Haag verbetert. Dan kunnen alle hoeken en uithoeken van Den Haag gemakkelijker bereikt worden. Vanaf de A4, A12, A13, en A44 is de toegang tot Den Haag nu al op zeven plaatsen mogelijk: vanuit Wassenaar, Leidschendam, vanaf Voorburg (Prins Clausplein) en vanaf Rijswijk. De afslagen 8 en 12 brengen je direct op de Ring Den Haag Noord en de Ring Den Haag Zuid. Via het Prins Clausplein brengt de Utrechtsebaan je in het centrum, maar loopt daar vast op het Malieveld. Met een tunnel onder het Benoordenhout zou daar een verbinding kunnen worden gelegd met de Ring Den Haag West bij Madu-

Robbert Coops is voorzitter van Wijkoverleg Zorgvliet

In een recente peiling onder de leden van de wijkvereniging Vogelwijk is overduidelijk naar voren gekomen dat er geen draagvlak is voor hoogbouw langs de kust. In de plannen van wethouder Norder wordt nu uitgegaan van ‘een Landmark’ van 90 meter hoog. Ter vergelijking: de ministeries in het centrum zijn even hoog! Dit is volstrekt onacceptabel. Er is dan ook voor deze plannen van hoogbouw totaal geen draagvlak onder de bewoners van de wijken langs de kust. En deze bewoners gaan zich vanaf nu met alle mogelijke democratische middelen verzetten tegen deze hoogbouw ten zuiden van de haven. Uitgangspunt voor bewoners is hoogbouw tot een maximum hoogte als de hoogte van de Scheveningse vuurtoren. Al eerder hebben de Haagse wijken Duindorp, de Vogelwijk, Scheveningen, Statenkwartier, Bomenbuurt, Bloemenbuurt en de Vruchtenbuurt dit in een gezamenlijke brandbrief van juni 2011 aangegeven: geen hoogbouw: ‘Geen Torremolinos aan Zee’. Voor deze wijken en vele andere Hagenaars zijn het Westduinpark en het Zuiderstrand een uniek natuur- en recreatiegebied. Dat willen ze allemaal graag zo houden. Geen aantasting van de natuur en de horizon! Publiekstrekkers Natuurlijk, hoogbouw en publiekstrekkers horen bij ‘Scheveningen op de boulevard’, maar dat is wel aan de noordzijde van de haven. Elk eerder beleidsplan, zowel op gemeentelijk als op provinciaal niveau benadrukt juist het belang van het behouden van de eigen identiteit van Scheveningen Bad, Dorp, Haven en Zuiderstrand. Dat moet dus ook gelden voor het plan voor de ontwikke-

ling van het Norfolkterrein, aan de zuidzijde van de haven. Dus geen ‘sprong over de haven’ door een verbinding over de havenmond (de kabelbaan). En zonder sprong over de haven blijft er meer ruimte voor bedrijvigheid en evenementen in de Haven en op het Norfolkterrein. Daarnaast tast dit plan tast ook de landschappelijke waarde en natuurbeleving van zuiderstrand en Westduinpark aan, nota bene een Natura 2000 gebied waarin Europa en de gemeente fors investeren in natuurherstel. Verkeersdruk En dan hebben we ook nog het probleem van de verkeersafwikkeling. De nieuwbouwplannen zullen leiden tot extra verkeersdruk. In de huidige plannen gaat wethouder Norder uit van een jaarlijkse toename van 1 ½ miljoen toeristen. Dit gaat veel extra verkeersdruk veroorzaken, vooral op de Houtrustweg, Nieboerweg, Kranenburgweg, van Boetzelaerlaan, Westduinweg, Sportlaan, Segbroeklaan en President Kennedylaan. Dit zijn ook nu al problematische wegen. Hoewel er van alles getekend is in de plannen, is in het huidig voorstel niets opgenomen over verkeersafwikkeling. Dat geeft geen vertrouwen. Weerstand Wij willen de gemeenteraadsleden met klem aanraden de komende dagen in hun beraadslagingen over deze plannen rekening te houden met de bovengenoemde punten en er bij B&W op aan te dringen de plannen op deze punten aan te passen: geen hoogbouw, geen verbinding over de haven en een integrale besluitvorming over verkeersafwikkeling voorafgaand aan de MER. Deze elementen roepen bij de bewoners langs de kust, en de bezoekers van de stranden veel weerstand op. Dit gaat leiden tot eindeloze procedures rond het bestemmingsplan en maken de plannen alleen maar duurder. Het draagvlak voor het aanpakken van het Norfolkterrein is groot onder bewoners, echter het draagvlak onder Hagenaars voor de hier gekozen aanpak is niet groot. Wij gaan er dan ook vanuit dat de gemeenteraad met dit gegeven aan de slag gaat. Pieter Duisenberg is van de Wijkvereniging Vogelwijk


12>Cultuur

Den Haag Centraal > Vrijdag 20 april 2012

Koffiehuis van gevelde bomen

Meubelmaker gaat als een komeet Tijdens de uitreiking van de vierde Komeet, de Haagse cultuurprijs voor jong talent, viel houtbewerker en meubelmaker Paul Timmer met zijn neus in de boter. Hij sleepte niet alleen de eerste prijs in de wacht, ook de publieksprijs viel hem ten deel. Door Jasper Gramsma

De uitreiking in het Nutshuis was binnen een mum van tijd verricht. Binnen tien minuten wisten alle vijf de finalisten waar ze aan toe waren. “De genomineerden hebben al drie zenuwslopende presentatierondes achter de rug, zo was het wel genoeg”, grapt een van de initiators Boudewijn de Blij van Fonds 1818. Paul Timmer sprong een gat in de lucht toen hij hoorde dat hij zowel de publieksprijs van 5.000 euro, als de eerste prijs van 15.000 euro in de wacht had gesleept. Hij wil met zijn plan ‘Haags Hout’ de gekapte bomen uit eigen stad hergebruiken voor de bouw van een koffiehuis op een nader te bepalen locatie. De jury noemt het plan in haar rapport een ‘kickstart voor een bepaalde manier van denken’ en prijst de duurzaamheidsgedachte en de mooie vormgeving. “Deze prijs is een enorme stimulans en een dijk van een motivatie. Nu moet het koffiehuis er echt komen, misschien worden het er zelfs wel meer”, zegt Timmer. “De Komeet is niet alleen een geldbedrag, het biedt ook toegang tot de gemeente en andere instanties om het plan succesvol te maken”. Timmer bekent dat hij zijn eigen kansen hoog inschatte: “Het plan is heel down to earth, dat is een voordeel. Je ziet direct wat het is. Daarnaast waren er meerdere dansprojecten genomineerd, waarvan ik me niet kon voorstellen dat ze allemaal zouden winnen”. Desondanks was de publieksprijs een grote verrassing voor de jonge kunstenaar: “De laatste keer dat ik op Facebook keek naar het aantal stemmen liep ik nog behoorlijk achter en toch heb ik met een derde van de stemmen gewonnen. Ik beloof dat ik wat terugdoe voor alle mensen die op me gestemd hebben. Als het koffiehuis klaar is krijgen ze allemaal een gratis kop koffie”. Netwerk Het eerste dat Timmer gaat doen nu hij de prijs binnen heeft is praten. “Ik ga onder andere langs bij het Haags Milieucentrum en STROOM om te zien of zij hulp kunnen bieden. D66 heeft mij erg gesteund, met hen ga ik ook

Paul Timmer kan zijn geluk niet op met twee van de drie prijzen. > Foto: Vincent de Kooker

praten over de plannen. Het ontwerp is af, maar er is nog geen concrete termijn waarop het eerste koffiehuis er moet staan. Gekapt hout heeft twee jaar nodig om te drogen. Ik hoop via de gemeente en Staatsbosbeheer aan bomen te komen. Voor één koffiehuis heb ik er ongeveer vier of vijf nodig”. De exploitatie neemt Timmer niet voor zijn rekening, maar hij heeft er wel over nagedacht: “In mijn eigen netwerk heb ik mensen die een goed ondernemersplan kunnen schrijven en die horeca-ervaring hebben. Het wordt in ieder geval geen bedrijf als Douwe Egberts”. De tweede prijs van 10.000 euro is voor de ZOEP, een platform dat OostEuropese creatieven verbindt met het culturele en sociale leven in Den Haag. Katja Domochowska en Kate Varady beschouwen de prijs als een goede start: “We zijn nog maar net begonnen

met het opzetten van de organisatie. Dat betekent veel papierwerk. Uiteindelijk willen we met onze projecten het eenzijdige beeld van Oost-Europeanen in de media en de politiek positief veranderen”. Domochowska en Varady willen nog niet alles verklappen over hun plannen. Het duo organiseert exposities en presentaties van

nink komt aan bod. Van de Benninkvan-de-brushes (in recht-door-zee ‘swing’) tot en met de Bennink als steunpilaar voor de vrije improvisatie. De marathon is tot 22 april 06.00 uur op de zender te beluisteren. Van de ‘Amsterdamse’ Bennink, naar de ‘Haagse’ drummer Eric Ineke. Ook hij is in het nieuws. Ineke wordt 65 en het Jazz Orchestra of the Concertgebouw viert dat tijdens drie concerten, helaas níet in Den Haag maar in Ede,

Amsterdam en Apeldoorn. Waarbij de Amerikaanse saxofonist Dave Liebman solist is. Bovendien komt er een boek (in het Engels) over en met Eric Ineke, getiteld ‘The ultimate sideman’, waarin de drummer vertelt over al de groten in binnenen buitenland met wie hij speelde en ‘Lieb’ een diepgaand jazzinterview met hem heeft. Later daarover meer. Ineke praat erin met grote liefde over een aantal blazers onder wie tenorist Simon Rigter. Die presenteert op 20 april in Jazzclub 330live (onder Cremers) zangeres Liesbeth Kooymans. Een talentvolle jongedame die in Den Haag cum laude afstudeerde als docente muziek en bij Codarts Rotterdam verder wil voor haar Master als zangeres. Ze maakte al een cd met ‘The Ghost, the King and I’ van Rob van Bavel, met wie ze samen

'Ik hoop via de gemeente en Staatsbosbeheer aan bomen te komen. Voor één koffiehuis heb ik er ongeveer vier of vijf nodig'

getalenteerde Oost-Europese kunstenaars in galeries en op onverwachte plekken. Zo willen ze de grote variëteit aan creatieve stadsgenoten laten zien en samen de publieke ruimte verbeteren. Antal Ruhl viel niet in de prijzen met zijn interactieve muziekinstallatie Point Cloud. “Ook al heb ik niet gewonnen, ik heb veel aan de Komeet te danken. Het heeft me goede contacten opgeleverd met de gemeente en fondsen. De juryleden hebben me zelfs aangeboden hun netwerk in te zetten. Ik ben al in gesprek met iemand die een speeltuin wil beginnen waar de installatie deel van uit kan maken”. De jury was onder de indruk van de kwaliteit van de 23 inzendingen van dit jaar. Voorzitter Erik Pals: “Het aantal inzendingen was minder dan voorgaande jaren, maar we zijn verbaasd

over de creativiteit en de passie van de deelnemers. Het is appels met peren vergelijken, toch heeft ieder project een bepaalde noodzaak. Een van de criteria waarop de jury beoordeeld heeft, is of het project ook zonder de Komeet gerealiseerd kon worden”. De Komeet is een initiatief van Fonds 1818 en de gemeente Den Haag om nieuwe aanwas van kunst en cultuur te stimuleren. Boudewijn de Blij: “Als Den Haag een levendige kunst- en cultuurstad wil blijven, moeten we ervoor zorgen dat jong talent de kans krijgt om projecten te realiseren. Het is overweldigend om te zien hoe bedreven de mensen zijn. Grote instellingen krijgen veel meer geld, maar die zijn vaak minder enthousiast”. De winnaars worden door de organisatie gemonitord. “Wanneer het geslaagd is? Als de Komeet een brede basis vormt om toptalent voort te brengen”.

jazz

Han Bennink en Eric Ineke

Deze regels tikkend, luister ik via het Internet naar Radio WKCR op 89,9 FM New York. Een zender van de Columbia University waar vijf dagen lang (!) de muziek uitgezonden wordt van de Nederlandse drummer Han Bennink: The Han Bennink 70th Birthday Radio Festival and Concert. Uniek. Bennink wordt omschreven als ‘duizelingwekkend energisch’ en ‘vijftig jaar lang onnavolgbaar, exuberant en fantasievol’. De hele Ben-

songs componeert. Zangeres Deborah Brown gaat er binnenkort een van opnemen. Pianist Maurits Roes begint zich steeds sterker te profileren in het Haagse. In zijn serie optredens in café De Bieb, brengt hij (22 april) de altijd zeér persoonlijke jazz zingende Francien van Tuinen mee, de dag daarvóór speelt hij in de Regentenkamer met een nieuw trio met Frans van der Hoeven (bas) en Thorsten Grau (drums). Vorige week berichtte ik over Tilmar Junius en zijn werk voor het Festival Youth Orchestra, jongeren uit Zuid-Holland van rond de 17 die big band-ervaring opdoen. Werk dat hij samen doet met bassist, arrangeur en dirigent Johan Plomp. Dat orkest is (gratis) te horen in de Kees van Baarenzaal van het conservatorium op 22 april (12.00 uur). Ik zag en hoorde ze eerder en het is echt onge-

looflijk blijmakend om jonge mensen die grote mannen-jazz zo geestdriftig te horen vertolken. Als een sneltrein door de rest van de week: Benjamin Herman is op 22 april te gast bij Pavlov, in de Regentenkamer heeft de Group van bassist Jasper Somsen die middag zijn ‘try out’ voor een nieuwe cd. Aan de piano Wolfert Brederode. Frits Landesbergen speelt de ‘vibes’op dinsdag 24 in Pavlov, met gitarist Eef Albers en pianist Karel Boehlee. En Pro Jazz brengt in het Paard café op 25 april trompettiste Saskia Laroo. In Amerika schijnt ze de ‘Lady Miles Davis of Europe’ genoemd te worden. En haar muziek ‘swinging body music’.

Bert Jansma


13

cultuur<

Vrijdag 20 april 2012 > Den Haag Centraal

Gezocht: onderkomen voor nieuw toneelgezelschap De kersverse toneelgroep Bouillabaisse hield afgelopen week een pitch voor programmeurs en theaterdirecteuren in theaterschool Rabarber. ‘Een huisgezelschap van een theater worden zou ideaal zijn’. Door Annerieke Simeone

“Als het slecht is, spuug ik op jullie”. Erik Vos had hen voorafgaand aan de presentatie bemoedigend toegesproken. Andere acteurs hadden bij deze woorden van oprichter en voormalig artistiek leider van toneelgroep De Appel waarschijnlijk een flauwte gekregen. Maar niet de zes actrices van het kersverse gezelschap Bouillabaisse. Die konden de lol er wel van inzien. Bijna allemaal kregen ze tijdens hun eindexamenjaar les van de oude toneelmeester. Als geen ander weten ze daarom dat hun gastleraar van de Maastrichtse toneelacademie het beste met hen voor heeft. Zijn boude uitspraak zien ze zelfs als extra stimulans. Het is namelijk nogal wat, een pitch houden voor programmeurs en regisseurs ten tijde van dreigende subsidiestops voor productiehuizen. Alle theaters moeten het vanaf 2013 met minder geld zien te rooien. En om eventueel in aanmerking te komen voor een subsidie van Fonds Podiumkunsten moeten ze als groep eerst twee jaar spelervaring opbouwen. Een eerste aanvraag is daarom afgewezen. Desondanks zijn de dames net als hun leraar Vos, die zonder financiële hulp van de gemeente Den Haag – er was immers al De Haagsche Komedie – in 1971 een tweede Haags gezelschap oprichtte, vastberaden het met minimale middelen te redden. Al zou een leven als freelance acteur misschien wel meer geld opleveren. Immers, de meesten hebben al een behoorlijke staat van dienst opgebouwd. Sommigen in het theater, zoals Cheryl Moenen (1988) bij het Nationale Toneel en Aline Nuyens (1988) bij Toneelgroep

Het nieuwe toneelgezelschap Bouillabaisse zoekt een onderkomen. > Foto: Dayna Casey

Maastricht, anderen vooral op het scherm. Caroline Spoor (1987) speelde twee jaar Florien Fischer in Goede Tijden, Slechte Tijden, Jamie Grant (1986) was te zien in de tv-series Flikken Maastricht, In Therapie en als tegenspeler van Hans Teeuwen in de film Gewoon Hans. Isis Cabolet (1986) en laatstejaarsstudent Stefanie van Leersum (1990) kennen we van de serie Van God Los met als tegenspelers Tygo Gernandt en Halina Reijn. “Bij een gezelschap spelen is veilig, maar met een eigen groep kun je maken wat je wilt”, zegt Moenen. “Maar ja, je moet ook je huur kunnen betalen. Helemaal in ons uppie redden we het vooralsnog niet. Een huisgezelschap

van een theater worden, zou ideaal zijn”. Rododendronstraat Bouillabaisse dat licht absurdistisch theater maakt, hield afgelopen week in toneelschool Rabarber aan de Bilderdijkstraat haar tweede pitch. Eerder hadden ze hun trailer ‘Rododendronstraat’, over zes vrouwen in een Vinexwijk waarbij een neerstortende meteoriet een einde maakt aan hun gezapige leventje, laten zien aan programmeurs en theaterdirecteuren in de hoofdstad. Den Haag of Amsterdam zou de vestigingsplek moeten worden voor het nieuwe gezelschap. Over goodwill heeft het gezelschap niet te klagen . Zo-

wel bij het Haagse AlbA Theaterhuis en Rabarber als bij het Compagnietheater in Amsterdam mochten de dames gratis repeteren en optreden. Toch heeft Bouillabaisse een lichte voorkeur voor Den Haag, vertelt Cabolet. “Drie van ons zijn hier opgegroeid en hebben een goed netwerk opgebouwd. In Den Haag is bovendien minder concurrentie. Ook vond de groep hier hun regisseur: Marcel Roijaards die zowel aan AlbA theaterhuis als aan Rabarber verbonden is, wilde graag zijn expertise loslaten op deze meidengroep. “Marcel is geweldig”, vindt Van Leersum. “We kakelen soms als kippen door elkaar, maar hij weet al onze ideeën, en dat zijn er nogal wat, te stroomlijnen. En hij trekt zich

helemaal niets aan van ons temperament. ’s Nachts ontvangen we mails van hem. Hoe het nog beter kan. Maar hij dringt zich nooit op. ‘Het is jullie pitch’, blijft hij herhalen. ‘Jullie maken de keuzes’ ”. Theu Boermans van het Nationale Toneel, die zelf jaren in de clinch lag met Fonds Podiumkunsten over subsidies, was in Amsterdam komen kijken. Het beeld is goed, had de voormalig regisseur van de Theatercompagnie gezegd. Nu nog iemand die de teksten aan elkaar schrijft en dan zijn jullie een heel eind. “We krijgen van heel veel mensen reacties”, vertelt Cabolet na afloop. “Een regisseur stuurde zelfs filmpjes op ter inspiratie. We hebben nog geen aanbiedingen gehad, maar de meeste mensen proberen op hun manier hun steentje bij te dragen”. Actrice Cheryl Moenen wil koste wat kost de productie Rododendron presenteren aan het publiek. “Dan maar even geen huisgezelschap. Dan huren we wel ergens een zaal”. Even verderop staan directrice en zakelijk leider van Rabarber, Rebecca van Leeuwen en Karin Lucet, de pitch te bespreken. Lucet wil als het niet bij de theaters lukt desnoods ruimtes in haar eigen school beschikbaar stellen. “Drie van de vijf hebben we hier opgeleid en dan zouden we ze zomaar op straat laten staan? Geen denken aan. We hebben een repetitieruimte, een podium. Ze kunnen hier altijd terecht. Jong talent moet je stimuleren”. De eerste twee dames hebben zich inmiddels bij hun oude leermeester Vos op de bank genesteld. “En, gaat u op ons spugen?”, vraagt Van Leersum met een zacht meisjesstemmetje. “Natuurlijk niet”, antwoordt Vos met fijngeknepen pretogen, “jullie hebben het prima gedaan. Maar roep de rest even, ik ga nog wel even wat tips geven. Dan staat het straks als een huis”. Meer informatie: www.toneelgroepbouillabaisse.com

Blazers kunnen niet van Chopin afblijven Door Aad van der Ven

Wat heeft een Chopin-liefhebber bij het Nederlands Blazers Ensemble (NBE) te zoeken? En wat moet het Nederlands Blazers Ensemble met Chopin? We betreden hier immers het glansrepertoire van de klavierkunst, het terrein dat exclusief de pianisten toebehoort. Maar wat niemand voor mogelijk en wellicht wenselijk had gehouden gebeurt toch. De blazers spelen een arrangement van één van de vele meesterwerken die de Poolse componist voor piano schreef. Of liever: een halve bewerking. Want om de verwarring compleet te maken neemt het Blazersensemble de helft van de 24 Preludes voor zijn rekening, terwijl de pianist Hannes Minnaar zich over de andere helft ontfermt. Voor de onvervalste Chopin moeten we dus bij deze laureaat van het Brusselse Koningin Elisabeth Concours zijn. De rest is een avontuur. Het blazersarrangement is van de Poolse componist en pianist Zygmunt Krauze. Aanvankelijk zou diens in voornamelijk Nederland wonende landgenote Hanna Kulenty het NBE

drie opera’s, orkestwerken en kamermuziek op zijn naam staan.

aan een pasklare Chopin helpen. Maar zij zag er bij nader inzien vanaf, waarna Bart Schneemann, artistiek leider van het ensemble, bij Krauze terecht kwam. “Hij vond het net als wij meteen een spannend idee zulke bekende muziek een andere kleur te geven en tussendoor de luisteraar het origineel te tonen”, zegt Schneemann. “Bij ons past zo’n project binnen het beleid nieuwe vormen van presentatie te vinden voor mooi oud repertoire. Dat is spannend, zowel voor ons als voor ons publiek”. Voor Krauze (73) is het Nederlandse muziekleven vertrouwd terrein. Hij won in 1966 de eerste prijs op het Gaudeamus Concours en trad hier herhaaldelijk als pianist op. Hij behoorde als componist in zijn jonge jaren samen met zijn leraar Kazimierz Sikorski tot de eerste minimalisten in Polen. ‘Muzyka unistyczna’ noemde hij toen zijn muziek, waarin hij contrasten en spanning vermeed. Later werd zijn werk gevarieerder en grilliger. Krauze richtte diverse experimentele ensembles op, leidde talrijke workshops, ook in het buitenland, en werd professor voor compositie aan de Chopin Muziekacademie in Warschau. Hij heeft

Spannend De opzet van het Chopin-project is dat het NBE en Hannes Minnaar afwisselend een Prelude voor hun rekening nemen. Daarbij wordt overigens niet de originele volgorde aangehouden. Krauze componeerde korte intermezzi, die de stukken met elkaar verbinden. “We streven er naar een samenhangend, spannend verhaal te laten horen”, zegt Schneemann, die Chopins grillige, soms poëtische Preludes, met hun abrupte stemmingswisselingen, zeer bewondert. Zo zeer dat hij eigenlijk betreurt dat ze zo kort zijn. “Er is moed voor nodig, zeker voor iemand die uit Polen komt, om Chopin te bewerken”, aldus de artistiek leider, tevens eerste hoboïst van het ensemble. “Maar Krauze had er plezier in. We hebben hem ook gevraagd een extra Prelude te componeren bij wijze van slot. Die spelen de blazers en Hannes Minnaar tegelijk. Zo komen ze uiteindelijk bij elkaar”.

Hannes Minnaar. > Foto: PR

Nederlands Blazers Ensemble en Hannes Minnaar (piano) spelen de Preludes van Chopin (bewerking Zygmunt Krauze). Zaterdag 21 april, 20.15 uur, Nieuwe Kerk. Voor meer informatie: www.nbe.nl


14>sport Marc

Den Haag Centraal > Vrijdag 20 april 2012

Jubilaris Storks heeft grootse plannen Honk- en softbalclub Storks viert dit jaar zijn zestig-jarig bestaan. Uiteraard staat 2012 in het teken van dit jubileum. Er wordt teruggeblikt op de rijke historie van de club, maar er wordt vooral toch ook vooruitgekeken. Storks heeft grote plannen voor de toekomst. Door Mashall van Basten Batenburg

T&T

De lang verwachte ‘move terug’ is een feit. Teun en Taeke zijn in ere hersteld en de selectie is weer op orde. Na kortstondig te zijn geparkeerd buiten het team, zijn de bespreekgevallen weer in genade aangenomen en trainen ze weer mee alsof er niets is gebeurd. Feitelijk is er ook vrij weinig gebeurd. Ze zijn niet geselecteerd voor een trainingsstage in Spanje en Australië in de winter maar dat is dan ook wel zo’n beetje het enige. Of de jongeren uit de selectie in deze topperloze fase genoeg hebben geleerd om ook weerstand te bieden tegen de persoonlijkheden van Teun en Taeke moeten we afwachten. Kan je in twee maanden zoveel groeien dat nu iedereen in gelijke mate aan het resultaat meewerkt? Zullen ze Teun en Taeke ook ballen laten rapen aan het einde van de training of durven ze dat nog steeds niet te vragen? Maar dat was toch wel zo’n beetje het doel van de oefening? Oefenen doen ze genoeg. Nagenoeg fulltime zullen de mannen onderworpen worden aan een strak regime. Over de medaillekansen hoor ik niemand meer en dat is prima. Nederland heeft natuurlijk een goede ploeg, een goede keeper en een meer dan redelijke strafcorner. Ingrediënten om een topklassering af te dwingen. Maar het siert de hockeyploeg om nu slechts met het hoofd in de wind de noodzakelijke uren te maken en niet te speculeren op mogelijk eremetaal. Goed en hard trainen en problemen aanpakken als ze op je weg komen. Het echte probleem in het hockey zit evenwel dieper en heeft indirect met Teun en Taeke te maken. Wie gaat hen opvolgen? Staan er nieuwe helden klaar die door de jeugd omarmd worden. Dat is altijd een goede graadmeter voor het niveau van de internationals. Hangt hun poster boven het bed van hun fans? Zijn er fans? We moeten ons druk maken over de jeugdopleiding en veel minder over succes op korte termijn. Dat is leuk en geeft op korte termijn voldoening, maar de prijzen worden ook en veel meer in de toekomst verdeeld.

Marc Delissen Voormalig hockeyer en advocaat bij Delissen Martens Advocaten & Belastingadviseurs

Michel Spaans kwam twee jaar geleden aan het roer van de club uit Kijkduin. In die periode is er volgens de voorzitter van Storks een hoop veranderd. “De club is financieel gezond geworden. We hebben 26 teams, daarmee staan we in de top tien van Nederland. We krijgen er steeds meer leden bij”. Spaans roemt Storks als een vereniging met een rijke familietraditie. “Iemand wordt lid van Storks, waaiert misschien uit voor studie of huwelijk, maar komt vaak weer terug als ze kinderen krijgen en die gaan honkof sofballen”. De jubileumclub heeft de afgelopen zestig jaar vele pieken en dalen gekend. Van de topjaren zeventig, naar de minder succesvolle jaren tachtig en negentig. Momenteel heeft de club de weg naar boven weer gevonden. Stapje voor stapje bouwt Storks aan een succesvolle toekomst. “We hebben er als bestuur en commissies voor gekozen dat we meer aansluiting willen tussen de teams. Daarbij gaan we bij de basis beginnen, de jeugd krijgt voorrang. We hebben zeer goede trainers met veel honk- en

De softballers van Storks horen bij de sterkste teams van Nederland en zijn weer kandidaat voor de titel. > Foto: Harry van der Weijden

softbal know how. We willen zelf opleiden. Op het hoogste niveau spelen met jongens uit eigen kweek. We zullen nooit veel spelers gaan halen”. Storks is een club die zich inzet voor het maatschappelijk belang, ze willen een rol spelen in de buurt. Iedereen mag lid worden, ongeacht hoe je eruit ziet, wie je bent of wat je verdient. “Dit jaar zijn we begonnen met het opzetten van het G-honkbal, honkbal voor mensen met een handicap. Voor naschoolse opvang wordt er gebruik gemaakt van ons complex. We willen jeu de boules banen aanleggen voor ouderen. Onze kantine

kan gebruikt worden voor bijvoorbeeld kaartavonden. Daarnaast kunnen mensen met een ooievaarspas ook bij ons sporten. Wij maken geen onderscheid”. Activiteiten Het jubileumjaar wordt gekenmerkt door diverse activiteiten. In juni is er een feestweekend waar de hele club actief is, Storks organiseert dit jaar de landelijke Bee balldag, eind maart was er het succesvol verlopen jeugdtoernooi en op 15 januari was er een receptie. “De receptie was een waanzinnig succes. Dan pas zie je eigenlijk wat

voor rijke traditie deze club heeft”. Tijdens de receptie kwam onder meer het nummer van Storks-legende Winneke Remmerswaal aan bod. Geen Storks-lid draagt ooit nog het rugnummer 49 waar de eerste Nederlandse honkballer, die de overstap maakte naar Amerika, mee speelde. Spaans beseft dat het moeilijk wordt zulke grootheden nog op de velden van Storks te zien spelen. “We moeten reëel zijn. Spelers als Remmerswaal zullen we niet meer krijgen op Storks. Maar we kunnen grote stappen zetten. We moeten geduld hebben, het duurt een paar jaar, maar er zit een duidelijke gedachte achter, we hebben een goed beleidsplan. Het is nu eerst zaak dat de aansluiting tussen de jeugd en de senioren beter wordt.” De voorzitter van de honk- en softbal vereniging is niet bang dat Storks aan het opleiden is voor Hoofdklasseclubs in de buurt zoals bijvoorbeeld de AdoLakers. “Iemand met ambitie moet je niet tegenhouden. Ik ben van mening dat wij interessanter kunnen zijn dan een Hoofdklasseclub. Storks is als club goed opgebouwd, we zijn financieel gezond en gaan een heel goede toekomst tegemoet. Onze structuur is anders. Wij hebben geen hoofdklasseteam die los staat van de vereniging. Er zitten hier mensen die al jaren bij de club zitten. Tijdens het jeugdkamp begin mei komen er spelers van het gouden WK-team training geven. De vader van Jurriaan Koks is hier trainer, dan is de link makkelijk gelegd. We zijn een club met een rijke traditie. Wij zijn Storks”.

Zware tijden voor het basketbal in de Haagse regio Basketbal maakt in de Haagse regio zware tijden door. Speelden er vroeger nog clubs in de Eredivisie of Promotiedivisie, nu komen Lokomotief, CobraNova en The Jumpers uit in de Eerste Divisie, het derde niveau van Nederland. Topbasketbal in de regio; wat is er gebeurd, hoe gaat het nu en waar gaat het in de toekomst naar toe? Door Alex ’t Lam

De eredivisie basketbal kent zijn oorsprong in 1960. Argus vertegenwoordigde onze regio in de eerste jaren. Daarna kwam het Haagse Suvrikri op het hoogste niveau uit. Vervolgens waren er zeventien jaar geen clubs uit Haaglanden in de eredivisie. In de jaren 80 speelden er wel verschillende clubs op het één na hoogste niveau. Argus, Lokomotief Rijswijk, HBV The Jumpers en BV Voorburg speelden enkele seizoenen promotiedivisie. De jaren 90 waren het decennium van Voorburg. Eerst onder de naam Festo BVV, later als BV Voorburg, Haaglanden Cobra’s en C3 Cobra’s speelde de club jarenlang in de Eredivisie. Hoogtepunt was het bereiken van de playoffs in 1999. Na een mislukte samenwerking met The Jumpers zakten beide teams af naar lagere klassen. Na 2002 is geen lokale club meer in de Eredivisie gesignaleerd. Jeugd De laatste tien jaar hebben zich twee opvallende en positieve ontwikkelingen voorgedaan. Als gevolg van verwaarlozing van de jeugdafdeling stortte Lokomotief in 1996 als een kaartenhuis in elkaar. Daarom werd besloten om de jeugd tot speerpunt bij de Rijswijkse club te maken. Eerst werd begonnen met één jeugdteam, maar gaandeweg wist de club goede trainers aan te trekken, jeugdspelers te behouden en nieuwe aan te trekken. In 2007 resulteerde dat in het landskampioen-

Beeld uit het duel tussen het Haagse The Jumpers (donkere shirts) en CobraNova uit Voorburg. > Foto: Creative Images

schap van de meisjes onder veertien. Inmiddels hebben al negen jeugdteams een landstitel behaald. Een ander initiatief met perspectief is straatbasketbalvereniging St4r (Sportiviteit, Teamwork, Acceptatie en Respect). De drempel voor veel kinderen om naar een basketbalclub te gaan, blijkt sociaal en financieel groot. Daarom gaan trainers van St4r naar kinderen toe en treffen hen op veldjes in zogenaamde achterstandsbuurten. “We begeleiden kinderen al vanaf acht jaar”, vertelt Shairon Nieuw, speler van The Jumpers en trainer bij St4R. “We zijn begin april weer begonnen met het streetbasketball. Het was lekker druk. We proberen het jeugdbasketbal in kaart te krijgen. Er loopt zoveel talent rond. Die moeten hun weg zien te vinden naar de clubs”. Naast passie voor basketbal brengen de trainers hun pupillen ook normen en waarden bij. Dat doen ze onder meer bij trainingen en clinics op straatveldjes en scholen. Het aantal leden en trainers is de laatste jaren flink geste-

gen en ook grote namen als Arvin Slagter en Vincent Krieger hebben zich achter dit initiatief geschaard. Inmiddels heeft St4r meerdere maatschappelijke en sportieve prijzen in de wacht gesleept. Vertrek Volgens kenners barst het in de regio van het talent, maar vertrekken zij naar topverenigingen als Rotterdam, Leiden en Binnenland. “Supertalenten hou je niet vast”, aldus Rob Brand, trainer van CobraNova (voorheen BV Voorburg). “Die worden door grote clubs gescout. Daar kan je niet tegen op. Maar je moet die andere talenten wel wat bieden. Als ze ergens Eredivisie onder achttien of twintig jaar kunnen spelen, dan trekken ze daarheen”. Humphrey van Haver, grondlegger van BV Voorburg, trekt het nog verder: “Ook het eerste team moet minimaal Promotiedivisie spelen. Dat is het uithangbord van de club. Verder moet de organisatie van een club het opleiden van jeugd faciliteren met goede trai-

ners en genoeg trainingstijd. Lokomotief doet dat nu goed”. Maar ook Lokomotief ziet talenten naar grote clubs vertrekken. “Soms lijkt het alsof je aan het opleiden bent voor andere clubs,” vertelt Bert Noordzee van Lokomotief. Dit fenomeen is niet nieuw en niet uniek. Je ziet het ook bij andere sporten. Bij ADO Den Haag vertrekken talenten ook als ze tot wasdom komen. Misschien is dit wel het lot van kleinere clubs. Om talenten te behouden zijn dus jeugdteams op Eredivisieniveau, eerste teams op hoog niveau en een goede organisatie met goede jeugdtrainers en faciliteiten nodig. “Maar om op hoog niveau te kunnen werken, is ook veel geld nodig,” aldus Van Haver. “En daaraan ontbreekt het in basketballend Haaglanden. De wil, trainers, organisatie- en basketbaltalent zijn aanwezig. Maar wanneer staat er een sponsor, een gemeente op die de potentie ziet en onze regio een boost geeft? In deze financieel moeilijke tijden lijkt de kans hierop klein. We zullen het dus voorlopig moeten doen met een straatbasketbalclub die goed maatschappelijk en sportief werk verricht en met drie Eerste divisieclubs die talenten opleiden en vervolgens zien vertrekken. Triest, maar het is voorlopig niet anders”. Ingezonden mededeling

Cursus “de ziel, het brein & het zijn” www.humanhaaglanden.nl


15

varia>

Vrijdag 20 april 2012 > Den Haag Centraal

Kuifje in Krantenland Door Casper Postmaa

De laatste keer dat ik de laatste hoofdredacteur van de Haagsche Courant sprak, was een paar dagen voor 1 september 2005. De dag dat zijn, en mijn, krant ophield te bestaan. Peter ter Horst (Den Haag, 1959) heeft op die ochtend in de Waldorpstraat nog een boodschap voor me: ‘Had jij er rekening mee gehouden dat je straks op de braderie in de Van Hoytemastraat achter de kraam met verdwenen beroepen zou komen te staan?’. Een bitterkoekje als afscheid. Over wat zich daarvoor in zijn leven afspeelde gaat zijn boek, ‘De dag dat de krant viel’. Het is een journaal over het krantenvak zoals hij dat beleefde, daarnaast is het een autobiografische schets. We lezen hoe de kleine Peter opgroeit in de wederopbouwwijk Morgenstond, hoe hij carrière maakt als journalist: ziekenomroep, ANP, Haagsche Courant, NRC, Zuid-Afrika, Boedapest, om vervolgens weer in Den Haag aan te leggen als hoofdredacteur van de HC. We dansen met hem mee door de tijd aan de hand van elegante zinnen met beeldend taalgebruik en ook nog eens in een aantrekkelijk tempo. Knap, al twijfel ik er soms aan of ik wel het hele verhaal hoor. Was het allemaal wel zo mooi, was er nooit echt verdriet of pijn? Zelfs als hij in Zuid-Afrika tweemaal wordt overvallen door zwaarbewapende gangsters en hij in zijn slaapkamer bibberend ligt te wachten op zijn bevrijders, blijft hij Kuifje in Afrika. Wat er ook gebeurt, een paar pagina’s verder holt hij alweer gewassen en gestreken door de straten. Schijnbaar onaangedaan. Potgrond Was hij echt altijd de wonderboy uit Morgenstond? Ik kan me herinneren dat toen hij bij de HC een moeilijke periode op de parlementaire redactie doormaakte, er plotseling een veeg grijs haar in een wenkbrauw verscheen. Alsof iemand een bliksemschicht boven zijn oog had getekend. Stress, zelfs hij?, vroegen we ons af. Maar laten we teruggaan naar Morgenstond. ‘Een slechte potgrond voor schrijvers’, noteert hij. ‘Als ergens de verbeelding zich niet aan je opdrong, was het in die kaarsrechte straten waar we op elkaar gestapeld de dagen doorbrachten. Wij zijn flatjesmensen, zei mijn moeder’. Met die woorden overhandigt hij de sleutel tot zijn verleden, want later blijkt dat je moet lezen: ‘we waren – maar – flatjesmensen.’

Peter ter Horst. > Foto: Frank Jansen

Daar komt die brandende ambitie dus vandaan. Hij wilde opvallen, anders zijn, voegt hij er ten overvloede aan toe. Dat is allemaal gelukt, en sneller dan hij zelf had verwacht. Van de Haagsche Courant transfereert hij naar het NRC Handelsblad, daar komt de trein pas goed op stoom. Voordat de fluisterende heren en dames op de zaal er erg in hebben is hij – nog steeds een twintiger – chef van de redactie, de dagelijkse leiding van de krant is in zijn handen. Al een jaar later gaat het mis. Ben Knapen volgt Wout Woltz op als hoofdredacteur en beslist daarmee de machtsstrijd met Marc Chavannes in zijn voordeel. Knapen ruimt de belangrijkste tegenstanders koel op. Ook Ter Horst die voor de verliezende partij had gekozen, moet eraan geloven. Peter mag naar Parijs, het wordt ZuidAfrika. Bij de presentatie van zijn boek in Pulchri Studio legt de auteur uit dat hij geen man van afrekeningen is. ‘De enige die er misschien vervelend vanaf komt’, vertelt hij, ‘is Ben Knapen. Ik heb hem dat vooraf laten weten’. So what? Waarom dat mededogen? Het merkwaardigste is nog wel dat Knapen er vrijwel ongeschonden vanaf komt. Een gemiste kans, afrekenen hoeft niet, maar je mag wel een harde noot kraken. Dit was dè kans om uit te leggen hoe het duistere spel precies werd gespeeld, maar de diplomaat in de journalist kreeg de overhand.

pondentschap in Zuid-Afrika. Ter Horst bloeit op en maakt naam, ook buiten de krant. Boedapest is de volgende stap, namens de NRC mag hij het hele Oostblok onder handen nemen, tien landen met tien talen waarvan hij er niet een sprak. Met horten en stoten, opnieuw Zuid-Afrika, belandt hij in 2000 voor de tweede keer op de redactie van de Haagsche Courant en als hoofdredacteur Jan Schinkelshoek onverwacht opstapt, volgt hij hem op. Tegen zijn wil krijgt hij een historische rol in de geschiedenis van de krant, hij mag de zaak opdoeken. Hij is de laatste hoofdredacteur. Hij treft een gedesillusioneerde, vergrijsde redactie aan, die, als je hem mag geloven, ook nog eens aardig bijverdient. ‘Jongere collega’s vertelden me dat het lange tijd heel gewoon was dat chefs met enveloppen vol bankbiljetten over de redactie liepen om de collega’s cash uit te betalen voor hun bijbaantjes’. Als dat waar is, maar ik geloof er niets van, hebben ze mij altijd overgeslagen. Fusie Ter Horst doet veel om het tij te keren, hij verandert de lay-out en de inhoud, boekt successen en glijdt uit als hij de leiding van de krant aanvult met vrienden, maar uiteindelijk helpt niets. Een fusie tussen AD, Haagsche Courant, Rotterdams Dagblad en Utrechts Nieuwsblad moet redding brengen. Ter Horst ziet niets in deze wanhoopsactie. ‘Zet de zwakste spelers uit de eredivisie in een nieuw team en ze worden misschien kampioen: zoiets’. Hij heeft gelijk, ook als hij zegt dat de culturen van AD en HC niet bij elkaar passen. Toch adviseert hij de redactie om in te stemmen. ‘En toen het finale plan er eenmaal lag (…) verdedigde ik het nog eenmaal met mijn farizeeërstalent voor de voltallige redactie. Er was geen alternatief’. En zo klampen al die regionale kranten zich vast aan de baksteen die het snelst zinkt, het AD. Ter Horst stapt op, hij wil niet werken voor een krant die hij zelf niet zou kopen. Daar staat hij dan, de dromer uit Morgenstond. Wat nu, kleine man? Peter ter Horst mag nog een paar jaar uitlopen als hoofdredacteur van Intermediair, als ook daar de online cultuur zich laat gelden en hij redacteuren moet ontslaan, is het genoeg. Tegenwoordig heeft hij een bureau dat media-adviezen geeft. Jammer, want schrijven kan hij nog steeds.

Bankbiljetten Zijn ‘onthoofding’ leidt naar de mooiste fase in zijn loopbaan, het corres-

De dag dat de krant viel, auteur Peter ter Horst, Uitgeverij Balans, € 18,95

economie stagneert en consumenten de hand op de knip houden, zou een BTW-verhoging, al dan niet tijdelijk, kunnen leiden tot een verdere versterking van de neerwaarste spiraal. Aan de andere kant kan juist de aankondiging van een verhoging per bijvoorbeeld 1 januari a.s. leiden tot een incidentele stijging van de consumptieve uitgaven en als dan vervolgens het economisch herstel in 2013 plaats heeft, dan zou de maatregel juist zeer sterk kunnen zijn. Uiteraard zullen de rekenmeesters van het CPB dat allemaal netjes voor het kabinet uit-

rekenen. Uiteraard zal ook de variant bestudeerd zijn wat de gevolgen van een uniform tarief zouden inhouden. Nu is er naast het algemene tarief van 19%, ook nog een verlaagd tarief. Stel dat het verlaagde tarief zou worden afgeschaft voor bijvoorbeeld kappersdiensten etc, wat zou dat dan betekenen als er een vast tarief van 19% of 20% zou komen. Hoogstwaarschijnlijk is het eenvoudiger om het verlaagde tarief en het algemene tarief met tenminste 1% te verhogen. Naast lastenverhogingen in de BTW zou het kabinet ook kunnen overwegen om in de inkomstenbelasting aftrekposten minder aantrekkelijk te maken. Budgettair de belangrijkste post is de hypotheekrenteaftrek. Het hele land is daar op voorbereid, desalniettemin verwacht ik geen grote vergezichten van dit kabinet. Het zal, zoals het zich nu laat aanzien, waarschijnlijk uitdraaien op een verdere stimulering van aflossingen op de hypothe-

stadsgroen

Het leed dat bamboe heet

Je was in de jaren zeventig heus een wereldburger als je bamboe in je tuin had staan. En een man van de wereld was je, een kosmopoliet en een connaisseur bovendien. De buren, je familie, je vrienden, iedereen wist: jíj had smaak. Bamboe, de exoot uit de landen rond de evenaar bleek zich soepel aan te passen aan het nukkige Hollandse klimaat. Het wintergroene karakter maakte de plant tot een geschikte solitair voor de trendsetter die met een royaal gebaar zijn bielzen zitkuil, grote grindtegels, pierige forsythia en bokkige bruidssluier aan de straat durfde te zetten.

Hoe harder je groef, hoe sneller hij groeide. Er moest zelfs een bijl aan te pas komen

Dat zich onder de bamboes veel woekeraars schuilhielden, wist je nog niet. Hoe kon je het weten, je was immers een pionier! En vrijwel niemand kwam in die tijd regelmatig in de tropen, toch? In elk geval, veertig jaar geleden viel jij, als de avant-gardist van de tuinvormgeving als een blok voor witte, gepolijste marmertegels, witte, comfortabele plastic tuinstoelen met witte, nou, vooruit, crèmekleurige kussens. Nu ik er zo over nadenk was jij nog eerder hip

dan die interieur-goeroe uit Naarden. Maar dat is een ander verhaal. Na een zomer ‘op chic’ in een propere tuin te hebben gezeten, wrikten de tegels zich omhoog. En vervolgens kwamen de buren klagen. En daarna de buren van de buren. Want de bamboe maakt uitlopers. Taaie, ondergrondse wortelstokken met talloze zijwortels en vlijmscherpe groeipunten die de hele wijk overrompelen, vijvers lek prikken, vanuit zandbakken hun weg omhoog zoeken en hele gazonnetjes omtoveren in een tropisch bos. Je had een paard van Troje in huis gehaald! Weghalen was geen sinecure. Hoe harder je groef, hoe sneller hij groeide. Er moest zelfs een bijl aan te pas komen. Ook voor de buren bleek werk aan de winkel. En voor de buren van de buren.... Inmiddels weten we dat er een niet woekerende bamboesoort bestaat. De Fargesia vormt keurige pollen. Het enige leed dat deze soort je kan berokkenen, is te gaan bloeien. Dat doen alle bamboes eens in de zoveel tijd. Fargesia nitida bloeide, wereldwijd, van 2003 tot 2009. De Fargesia murieliae bloeide van 1997 tot 2000, ook over alle continenten. En een bloeiende Fargesia gaat dood. Maar plant er gerust weer een paar. Want de volgende bloei verwachten we pas over 93 jaar! Wendy Hendriksen >Meer columns en een boek op www.wendyhendrik

> Foto: www.cepolina.com

financieel

Moeilijke keuzes

Het kabinet legt , naar verluidt, de laatste hand aan een pakket van zeer ingrijpende maatregelen. Het Catshuisberaad duurt al bijna twee maanden. Hoogstwaarschijnlijk zal het pakket een mix van bezuinigingen en lastenverhogingen inhouden. Ook dit kabinet zal niet ontkomen aan lastenverhogingen. De keuze is echter niet makkelijk. Een verhoging van de BTW met 1% of 2% brengt direct ruim € 2 mlrd of € 4 miljard in het laadje. Het is een eenvoudige vorm van lastenverhoging, maar het is niet zonder risico’s. Juist nu de

caire lening. De aftrek is al beperkt tot dertig jaar, maar waarschijnlijk zal men wettelijk voorschrijven dat je de schuld wel in dertig jaar moet aflossen. Een als je dat dan niet doet, dan krijg je geen aftrek over het niet afgeloste deel. Vraag is of de aflossing in gelijke delen (lineair) moet plaats-

Budgettair de belangrijkste post is de hypotheekrenteaftrek. Het hele land is daar op voorbereid, desalniettemin verwacht ik geen grote vergezichten van dit kabinet

hebben of annuitair (eerst weinig, daarna veel). Zelf acht ik een dergelijk extra moertje aan de al onbegrijpelijke wetgeving inzake eigen woningforfait en hypotheekrenteaftrek een volstrekte gemiste kans. Er zou juist gekozen moeten worden voor een veel fundamentelere herziening, zoals al eerder in deze column bepleit. Maar politiek is vaak het maken van kleine stapjes.

Marnix van Rij Belastingadviseur bij Ernst & Young www.ey.nl


16>society

Den Haag Centraal > Vrijdag 20 april 2012

vilan, renate & de residentie

Sukkeltje, sukkeltje, sukkeltje Verbeeldden wij ons het, of straalde Paul van Vliet iets van opluchting uit toen hij op de persbijeenkomst verscheen ter gelegenheid van zijn nieuwe voorstelling? Nee, wij kunnen ons dat onmogelijk hebben verbeeld. Stel je eens voor: je hebt 36 jaar in een oude boerderij ergens in een polder zitten verpieteren en opeens woon je weer in het centrum van Den Haag. En dan word je ook nog eens binnengehaald als de Verloren Zoon. Dan kun je toch niet anders dan heel, heel, heel erg opgelucht ademhalen? Nou was het niet zo dat Van Vliet in een bouwval woonde, daar in die polder. Wij herinneren ons nog goed dat de legendarische Haagse journalist Tom van Rijswijk hem voor een vraaggesprek had bezocht in die boerderij en dat hij terugkeerde met een blos op de wangen. “De man woont daar ongelofelijk mooi”, rapporteerde hij aan zijn collega-journalisten. “Als ik dan naar mijn eigen leven kijk, dan denk ik: sukkeltje, sukkeltje, sukkeltje”. Sindsdien zijn er Haagse journalisten die, als ze Paul van Vliet zien, meteen onwillekeurig denken: “Sukkeltje, sukkeltje, sukkeltje”. En daar schijnt niets tegen te helpen. Maar goed, het was maandagochtend en we zaten in de Paul Steenbergen foyer van de Koninklijke Schouwburg die voor de gelegenheid – guitig! – was omgedoopt tot de Paul van Vliet foyer. Van Vliet arriveerde geëscorteerd door zijn impresario Inge van der Werf, de vrouw die zijn verhuizing naar Den Haag heeft gefaciliteerd door haar kantoor aan het Smidswater te verlaten, zodat Van Vliet weer in zijn oude huis kon. Er waren niet veel mensen op de persbijeenkomst, maar de aanwezigen maakten dat helemaal goed door eerbiedig te luisteren naar Van Vliet, die een voorproefje gaf van zijn nieuwe programma. Sommige teksten bleken zelfs te rijmen, wat de persoon naast mij enthousiast deed opmerken: “Puur Ali B! Hij moet alleen nog de handgebaren instuderen”. Daarna was er een winnares van een quiz die door Van Vliet zelve een toegangsbewijs voor zijn show kreeg overhandigd. En dat overhandigen ging nog een paar keer over ten behoeve van de fotografie. Wat wij nergens voor nodig vonden, want al doe je zo’n overhandiging duizend keer over, een interessante foto zal het natuurlijk nooit opleveren. Die gedachte lieten wij trouwens meteen los, want we hoorden een kurk ploppen bij het buffet, en dat geluid heeft op ons altijd een sterk sederende werking. De bubbels gingen al snel rond en er waren ook taartjes, en zo kon het gebeuren dat wij impresario Jacques Senf aantroffen met taart en bubbels in beide handen. “Hoe vind je mij op de maandagochtend?”, vroeg hij olijk. “Pas maar op dat je zo niet op de foto komt, anders krijg je thuis op je lazer”, sprak de heer naast hem. Senf lachte de dreiging weg en ging over tot het ophalen van herinneringen, wat je al snel krijgt als je in het gebouw van de Schouwburg zit en uit het raam het Lange Voorhout ziet liggen, waar de lente maar niet op gang wil komen. Senf bleek Paul van Vliet al te kennen uit de tijd dat zij beiden in het Benoordenhout woonden, Paul in de Roelofsstraat en

Spontaan en ongedwongen met de winnaars op de plaat.> Foto's Mylène Siegers

Huisvlijt van het kaliber 'Hello Goodbye'.

Jacques aan het gebak. Als mevrouw Senf dat ziet!

Rode loper voor de terugkeer van de Verloren Zoon.

hijzelf in de Paul Gabriëlstraat. “Ik volgde hem stiekem als ik hem over het Lange Voorhout zag lopen. Omdat ik ook dat vak in wilde. Ik aanbad die man. En dat doe ik nog steeds. Ik

hal van de Schouwburg een eenzaam spandoek hangen met daarop de tekst ‘Welkom Thuis Paul’. Dat zag er zó knullig uit, dat het bijna niet anders kan of het was expres zo gedaan.

heb al een weddenschap met de caissière van de Schouwburg afgesloten over de hoeveelheid kaarten die we gaan verkopen”. Toen we vertrokken, zagen we in de

En wij constateerden bewonderend dat dat heel goed was gelukt. Renate van der Zee

dhc-258  

}&lt; ( l ( t p $ = a d b c a e &lt; Actueel Den Haag sluit jaar af in het rood Economie Thee, taart en textiel voor ’t goede doel Onderneme...