Issuu on Google+

}<(l(tp$=adbcae<

Een échte Haagse krant Actueel Een lange werkdag vol porno

Vrijdag 13 april 2012

Cultuur Variététheater weer terug in Scheveningen

jaargang 6 nummer 257

€ 1,75

Extra:

13

5

Ooievaarsfeest

Nauwelijks was de ooievaarspaal op stadsboerderij Op den Dijk in Wateringse Veld onthuld, of er streek al een vogel neer op het nest. Het feest was zo helemaal compleet voor een stralende stadsdeelwethouder Rabin Baldewsingh, die de plechtigheid opluisterde. En vrij bijzonder, omdat ooievaars over het alge-

meen hun nest heel selectief uitzoeken. De paal was in 2011 aangevraagd door wijkbewoners rondom de boerderij. Ooievaars zijn in Den Haag uiteraard van harte welkom. De vogel siert immers het stadswapen. Na 1541 komt de ooievaar vrijwel altijd voor op schilderijen die met de Hofstad te maken

hebben. In deze tijd was de omgeving van Den Haag met haar weilanden, veengronden, duinmeertjes en moerassen een paradijs voor de vogels. Na een dieptepunt in de jaren zeventig gaat het, dankzij fokprogramma’s in buitenstations, weer beter met de ooievaars. > Foto: Gemeente Den Haag


Den Haag Centraal > Vrijdag 13 april 2012

Š Teun Berserik

2>varia

Ingezonden mededeling


3

actueel<

Vrijdag 13 april 2012 > Den Haag Centraal

Paul van Vliet terug in het theater Paul van Vliet (76) gaat weer optreden. En hij keert ook weer terug naar Den Haag. De bekende cabaretier, die tien jaar geleden stopte met zijn shows en nadien nog vrijwel uitsluitend ten bate van Unicef optrad en en passant met Anne Wil Blankers het toneelstuk ‘Liefdesbrieven’ deed, zal vanaf 23 september elke zondagmiddag een speciaal programma ‘Zondag in Den Haag’ in de Koninklijke Schouwburg gaan verzorgen. Hij gaat ook op loopafstand van diezelfde schouwburg wonen: Van Vliet keert terug naar zijn oude stek aan het Smidswater, een comfortabel appartement boven zijn impresariaat dat hij

Paul van Vliet. > Foto: Roy Beusker

altijd als pied-à-terre heeft aangehouden. Volgende week verhuist hij met echtgenote Lidewij van de woonboerderij in Breukelen naar de stad waar hij is geboren en getogen, naar zijn eigen Buurtschap 2005. Burgemeester Jozias van Aartsen zal de ereburger Paul van Vliet hoogstpersoonlijk welkom terug heten en hem bij wijze van uitzondering ook zelf inschrijven als burger van Den Haag. Paul van Vliet, afkomstig uit een milieu van beeldend kunstenaars, begon zijn theaterloopbaan in 1957 bij het Leidsch Studenten Cabaret, samen met Liselore Gerritsen (met wie hij later trouwde), Floor Kist en pianist Kai van Oven. In 1964 zette hij zijn eigen

Cabaret Pepijn op in het gelijknamige minitheater, een verbouwd pakhuis, aan de Nieuwe Schoolstraat. De cabaretier kreeg landelijke bekendheid met zijn door televisie uitgezonden optreden bij het huwelijk van prinses Beatrix en prins Claus in 1966. Vanaf 1970 begon Paul van Vliet in de Kurzaal in Scheveningen met zijn eigen zomershows ‘Avond aan Zee’, vanaf 1975 in het Circustheater te zien. Deze one-man-shows behoorden steevast tot de best bezochte theaterproducties van Nederland en Vlaanderen. Diverse door hem vertolkte liedjes werden hits, zoals ‘Meisjes van dertien’ en ‘Veilig achterop bij vader op de fiets’.

Proef strandpaviljoens hele jaar open Strandondernemingen zien de door hun begeerde jaarrondexploitatie iets dichterbij komen. De gemeente wil een beperkt aantal zaken per 2013 mogelijkheid bieden het hele jaar open te zijn. Het ‘voornemen’ kan echter niet rekenen op onverdeeld enthousiasme van de Vereniging Van Strandexploitanten; die wil namelijk dat álle ondernemers deze kans krijgen. Door Theodore Pronk

In twee clusters moet in 2013 een begin worden gemaakt met de jaarrondexploitatie op het strand. Een woordvoerder van VVD-wethouder Sander Dekker benadrukt dat het college van B&W nog geen besluit heeft genomen, maar dat het ‘voornemen om jaarrondexploitatie mogelijk te maken’ wel hard is. “Met een bescheiden aantal ondernemingen willen we een begin maken en ervaring opdoen zodat we kunnen kijken of we het kunnen uitbreiden”. De keuze voor een kleinschalige start van de jaarrondexploitatie is volgens de woordvoerder genomen op basis van een economisch onderzoek en houdt tevens rekening met de wensen van het Hoogheemraadschap. “Delfland wil het niet op plekken waar een zachte zeewering is. Uit het economisch onderzoek bleek dat we voorzichtig moeten zijn met het vrijgeven van het strand. We kiezen daarom nu

in eerste instantie voor een mix van horeca en sportactiviteiten”. Heino Walbroek, voorzitter van de Vereniging Van Strandexploitanten, zegt blij te zijn voor de ondernemers die hun zaken in de wintermaanden kunnen laten staan, maar hekelt de keuze voor een beperkt aantal. “Niet iedere ondernemer zal het hele jaar op het strand willen staan, maar wij vinden wel dat iedereen die het wil de kans moet worden geboden”. Waterreus Daar is Monique Groenenboom, eigenaresse van strandtent De Waterreus, het roerend mee eens. Samen met paviljoens WIJ en Fonk (voorheen Brunotti, Th. P.) zou zij per 2013 een jaarrondstatus krijgen. “Als het zo is, zou dat voor ons goed nieuws zijn. Ik vind het wel jammer dat op het Zuiderstand en Kijkduin die mogelijkheid er niet is”. Bij surfschool Hart Beach, die net als Jumpteam, Surfles en Aloha in aanmerking komt voor jaarrondexploitatie, overheerst blijdschap. “Als het echt zo is, is het supergoed voor ons. In oktober begint het surfsportseizoen in Nederland pas echt; als de zee ruiger wordt”, zegt eigenaar Romke Schuitema. Of het voornemen van de gemeente ook spoedig beleid wordt, zal later dit jaar blijken. Alvorens het college voor het zomerreces een ‘besluit’ neemt, worden namelijk eerst nog alle bezwaren van belanghebbenden geïnventariseerd.

Evenement Message to the World afgeblazen De stichting DASAV (Dance and Sport Against Violence) heeft de manifestatie Message to the World afgeblazen. Het was de bedoeling om zondag 15 april op het parkeerterrein bij het ADO-stadion een menselijk DASAVlogo te vormen om wereldwijd de aandacht te vestigen op het fenomeen zinloos geweld. Het evenement was daarnaast bedoeld om met circa 35.000 deelnemers het Guiness Book of Records te halen. De manifestatie, waarvoor een deelname van € 20 per persoon moest worden betaald, zou muzikaal worden omlijst door artiesten als Jeroen van der Boom, René Froger, LA the Voices en Glennis Grace. ADO-voetballer Lex Immers was één van de ambassadeurs van de stichting. Organisator Jeffrey Bloem, voorzitter van de stichting DASAV is zwaar teleurgesteld dat er – vanwege de te verwachten verkeerssituatie rondom het stadion – uiteindelijk geen vergunning van de gemeente kwam. Bloem is ronduit boos op ADO Den Haag, die

daarop afhaakte. In een persbericht verwijt Bloem dat er te weinig is geprobeerd om alsnog tot oplossingen te komen. Bloem verzekert de mensen die al een kaartje hadden gekocht, dat zij hun geld terugkrijgen. Maar hij heeft vraagtekens bij het kunnen blijven voortbestaan van de stichting DASAV. ADO Den Haag voelt zich in het geheel niet aangesproken. Woordvoerder Nathalie Nuiten benadrukt dat ADO sympathiseerde met het doel en in het begin enthousiast heeft meegewerkt. “Maar de gemeente wilde uit oogpunt van veiligheid een goed plan hebben en heeft allerlei gegevens van Bloem gevraagd. En als die gegevens dan vervolgens niet worden geleverd, dan krijg je geen vergunning”. Een woordvoerder van de gemeente beaamt dat. “In de ingeleverde plannen ontbraken zaken, die waren onvoldoende. Er is gevraagd om aanvullende informatie en daar is onvoldoende op gereageerd”.

Welke strandpaviljoens mogen het hele jaar open blijven? > Foto: Den Haag Marketing/Jurjen Drenth

Ophef rond aankoop busremise Telexstraat De Haagse Stadspartij staat op haar achterste benen, omdat de gemeente de busremise in de Telexstraat van HTM zou hebben gekocht voor een bedrag van 8,3 miljoen euro. Fractievoorzitter Joris Wijsmuller is ‘verbaasd en verbolgen’, dat de gemeenteraad tot nu toe niet is geconsulteerd. Zowel HTM als Wethouder Smit (verkeer) ontkennen echter dat de koop al rond is. Door Jasper Gramsma

“Ik kan me bij het plan wel iets voorstellen, maar ik vind dit een fors bedrag”, licht Wijsmuller toe op zijn ontsteltenis. “Daarnaast is er een aantal zaken dat eerst opgehelderd moet worden, zoals een kostbare aanpassing van de dakconstructie voor aardgasbussen, achterstallig onderhoud en eventuele bodemvervuiling”. Volgens Wijsmuller heeft wethouder Smit (verkeer) een ‘dubbele pet’ op als het gaat om openbaar vervoer: “Smit dient zowel de belangen van het Stadsgewest Haaglanden als van de gemeente Den Haag. Dat maakt de zaak nog on-

duidelijker”. Wijsmuller denkt dat de raad niet betrokken is, omdat de wethouder eerst alles ‘voorkookt en in kannen en kruiken wil hebben’. “Dat gebeurt met dit college wel vaker. Zo neemt het draagvlak voor de besluiten snel af. Het college heeft helemaal geen mandaat voor zo’n hoog bedrag. Het budgetrecht ligt bij de raad, dus die moet het laatste woord hebben”. De openbare aanbesteding van het busvervoer in de hofstad maakt het noodzakelijk dat de busremise, die nu nog eigendom is van HTM, in neutrale handen komt. Volgens HTM is de gemeente de meest voor de hand liggende koper doordat zij de grootste aandeelhouder is. Op haar beurt zal de gemeente de remise verhuren aan het Stadsgewest Haaglanden. HTM bevestigt dat er met de gemeente is gesproken over de aankoop, maar stelt dat er nog niets op papier is vastgelegd: “HTM heeft alleen nog mondeling de bereidheid uitgesproken de remise te verkopen. Voor welk bedrag precies kan ik niet zeggen, maar Wijsmuller zit aardig in de buurt”, aldus de woordvoerder. Wijsmuller legt in zijn schrif-

telijke vragen een verband tussen de aankoop en een schikking in het geschil tussen Veolia en HTM over het stallen van aardgasbussen. HTM ontkent dat er een verband bestaat. De zaak zou om een andere reden zijn geschikt. Wethouder Smit laat eveneens via zijn woordvoerder weten dat de remise niet aangekocht is: “De gemeente heeft wel het voornemen de remise te kopen, maar het is nog niet zover. Op dit moment wordt er gewerkt aan een voorstel om aan de gemeenteraad voor te leggen, gewoon zoals het hoort”. Het genoemde bedrag van 8,3 miljoen euro is de woordvoerder onbekend. Ze noemt het ‘heel bijzonder dat dit allemaal op straat ligt’. De woordvoerder vermoedt wel een oorzaak voor de ophef: “Op de besluitenlijst waar Wijsmuller aan refereert, staat ‘aankoop remise Telexstraat’, misschien dat deze titel verwarring heeft gewekt”. Wijsmullers verontwaardiging is er niet minder om: “Ik begrijp dat de wethouder zichzelf wil indekken, maar hij had de raad hier hoe dan ook veel eerder bij moeten betrekken”.


4>varia

Den Haag Centraal > Vrijdag 13 april 2012

stadsmens

Theatersport wil vooral de medespeler laten schitteren Opnieuw worden er plastic rozen naar het toneel gegooid. De vloer rondom de acteur, die een deelnemer aan het Songfestival uitbeeldt, ligt langzamerhand bezaaid. Hij speelt zijn rol zo komisch, dat de toeschouwers hem blijven belonen. In het Voorburgse Amco-Theater maakten we onlangs kennis met Theatersport: improvisatietoneel in de vorm van een wedstrijd. De vereniging Improfessioneel bond de strijd aan met De Tegenpartij. Maar van een competitie is eigenlijk geen sprake, zegt Frouke de Groot, actrice en voorzitter van Improfessioneel: “Het publiek ziet graag een winnaar. Bij ons gaat het daar niet om. Voor ons is het belangrijk dat we met z’n allen een mooie voorstelling maken”. In het kort hoe Theatersport werkt: Twee teams van elk vier personen, meestal twee mannen en twee vrouwen, staan op het toneel. Scènes worden ter plekke bedacht en uitgevoerd, en het publiek mag voor elke scène suggesties geven. Een presentator en twee ‘rechters’ hebben ook een aandeel in de avond, bleek onlangs in Voorburg. De rechters beoordelen de scènes. Frouke hierover: “De rechters zijn eigenlijk coaches die aan de zijkant zitten. De bedoeling is dat zij, zodra een scène vastloopt, die met een

Ingezonden mededeling

zegt. Je gaat daar in mee en creëert tegelijkertijd met jouw tekst nieuwe mogelijkheden”. Heel nadrukkelijk: “Maar het allerbelangrijkste bij Theatersport is dat je de ander iets gunt, dat je hem of haar laat schitteren. Alles staat in het teken van je medespeler”. Den Haag en omstreken heeft vier Theatersportverenigingen. Improfessioneel is met 79 leden de grootste. Elke week trainen, op verschillende avonden, vijf groepen. Drie ervan zijn beginnersgroepen, waaronder één voor Engelssprekenden. Alle cursussen bestaan uit 12 lessen. In september start een cursus voor 55 plussers. “Er zijn mensen die niet hele lappen tekst uit het hoofd willen leren en die het prettig vinden om niets te hoeven voorbereiden. Dat geldt ook een beetje voor mij”, zegt Frouke die zelf nog wekelijks trainingen volgt. Frouke de Groot (voorgrond): ‘Je wordt verrast door de avond’ >Foto: Manuel Roos

opmerking weer openbreken”. Drie jaar is dierenarts/ondernemer Frouke de Groot (31) lid van Improfessioneel. Wat haar zo boeit in deze vorm van theater? “Je staat op het podium en bedenkt op het moment zelf wat je gaat doen en

wat de volgende stap wordt. Dat vind ik het spannende eraan. Je weet nooit van te voren om welke scène het zal gaan; je wordt verrast door de avond en door je medespelers”. En: “Het samenspel is zo leuk. Je moet accepteren wat de ander

Improfessioneel houdt geregeld thuiswedstrijden voor publiek. Dat gebeurt op 14 en 21 april in Theater in de Steeg. De 21ste doet de beginnersgroep mee die les krijgt van Frouke de Groot. “Het is hun eerste keer, maar het fijne van Theatersport is dat je fouten maken mag. Dat is ook ons motto. Fouten kun je benoemen en juist het benoemen ervan kan grap-

pig zijn. Bovendien leveren fouten vaak nieuw aanbod op”. Theatersport is vorig jaar door Vanessa Spee, Frouke de Groot en nog twee andere leden van Improfessioneel geïntroduceerd in Ghana. De vier kwamen overigens niet met lege handen. Voor hun vertrek was via een talentenveiling meer dan 4000 euro ingezameld. Een deel ervan is geschonken aan het grootste weeshuis van Accra, het andere deel aan een scholengemeenschap. Frouke: “Voor zeshonderd euro kan een kind zes jaar lang naar school, daarbij zitten eten, drinken en medische zorg inbegrepen”. Er werd ook les in Theatersport gegeven, aan onder anderen meisjes tussen de 12 en 15 jaar die geen ouderlijk huis meer hebben. “Het zijn heel slimme meisjes die graag verder willen. Ze deden ook echt goed mee. Ik hoop dat we iets hebben aangewakkerd, dat ze zien dat er mogelijkheden zijn. Al is er maar één bij die dat oppakt, dan is het meer dan de moeite waard geweest”. Joke Korving Improfessioneel zaterdag speelt 14 en 21 april in Theater in de Steeg, Westeinde 165. Informatie: www.improfessioneel.nl


5

actueel<

Vrijdag 13 april 2012 > Den Haag Centraal

PsyQ biedt online programma bij seksverslaving

‘Hulpverlening komt vaak pas op gang als het crisis is’ voel van schaamte, de drempel om alles aan een vrouw te vertellen is nog hoger”.

Dankzij internet is iedereen slechts één keer klikken van seks verwijderd. Het is dan ook niet gek dat steeds meer mensen het gevoel hebben niet zonder te kunnen. Hyperseksualiteit, of seksverslaving zoals het in de volksmond heet, kan hier een gevolg van zijn. PsyQ ontwikkelde daarom een online programma om de controle op het leven terug te krijgen. Door Miranda Fieret

E-health heeft zijn nut al bewezen bij diverse andere psychische aandoeningen. PsyQ had al een behandeling via internet voor paniek, depressie, ADHD en zelfbeeld. Sinds dit jaar is er ook Seksverslavingondercontrole.nl. Deze site is wezenlijk anders. Bij de andere programma’s ging de patiënt ook naar een therapeut toe, bij seksverslaving gaat al het contact via het wereldwijde web. Het lijkt een beproeving: verslaving en hulp zijn beide slechts een muisklik van de patiënt verwijderd. Toch denkt seksuoloog Kees van der Rhee van PsyQ dat dit geen belemmering hoeft te zijn. “De mensen die zich voor de online therapie aanmelden, erkennen dat hun leven in een ernstige mate wordt beïnvloed door de gedachte aan seks. Ik ken bijvoorbeeld gevallen waarbij mannen zeker acht uur per dag porno kijken. Ze moeten de verleiding om op een pornosite te klikken weerstaan. Of dat nu tijdens de therapie is of op het werk, dat maakt niet uit”. Van der Rhee denkt zelfs dat het onlinepro-

Scène uit Shame. > Foto: Filmhuis Den Haag

gramma de drempel voor hulp verlaagt. “Vaak komt de hulpverlening pas op gang als het crisis is. Er is een ontslag vanwege porno kijken op het werk, of een conflict met de partner over porno. Eigenlijk zouden mensen met een seksverslaving juist voordat het escaleert hulp moeten zoeken. Misschien gaat dat nu wat makkelijker. Een internetmodule is natuurlijk een stuk anoniemer”. Verwijzing Voordat iemand kan beginnen aan het onlineprogramma is er een verwijzing van de arts nodig. Daarna wordt door PsyQ bekeken of de behandeling wel geschikt is. Hyperseksualiteit komt voor bij

mannen en vrouwen, toch heeft de seksuoloog vrijwel geen aanmeldingen van vrouwen gehad. “We zien vooral mannen van boven de achttien jaar. Het gaat door alle lagen van de bevolking”. De module is drieledig: het leren beheersen van de behoefte aan seksuele bevrediging, het inzicht krijgen in de oorzaken van de verslaving en het opstellen van een stappenplan om die problemen aan te pakken. Het programma duurt zo’n drie maanden en er is een vaste therapeut waarmee online contact is. De teams bestaan voornamelijk uit mannen. Van der Rhee: “De ervaring leert dat cliënten hier vaak de voorkeur aan geven. Het is een problematiek die omgeven is door een ge-

‘Shame’ Van der Rhee merkt op dat de aandacht voor seksverslaving de laatste jaren is toegenomen. Ook de film ‘Shame’ van regisseur Steve McQueen heeft hieraan bijgedragen. In deze film lijkt de dertiger Brandon het allemaal voor elkaar te hebben. Een goede baan, mooi appartement en genoeg aandacht van vrouwen. Toch is dit slechts schijn. In zijn gecontroleerde leventje speelt slechts één drang de hoofdrol. En dat is seks. Toch heeft Van der Rhee een punt van kritiek op de film. “De hamvraag is natuurlijk: wanneer ben je teveel met seks bezig? En lijd je daaronder? Dat is voor iedereen anders. Swingers vinden het bijvoorbeeld prima om veel seksuele contacten te hebben. Bij Shame is dat een cruciaal punt. Deze man heeft een zeer actief seksueel leven, maar ik weet niet of hij dat verdrietig vindt. Eén ding is zeker: seks houdt duidelijk het leven in z’n greep”. Er zijn nog geen mensen in zijn praktijk geweest die naar aanleiding van de film in therapie zijn gegaan. “Ik zie wel een toename van het aantal mensen waarbij seks het dagelijkse leven ernstig beïnvloedt. Dit heeft alles te maken met emotieregulatie. Je zit niet lekker in je vel en probeert gedachten hierover te vermijden door de roes van seksuele opwinding. Het is eigenlijk een vorm van ontwijken. Tijdens de therapie voeren we daarom een strijd op twee fronten: tegen de seksverslaving en waar seks een onhandige respons op is”.

Geste moet boeten voor Stationsweg Projectontwikkelaar Geste is volgens wethouder Marnix Norder (PvdA, Stadsontwikkeling) verantwoordelijk voor de ontstane onacceptabele situatie door stilstand van de renovatie en zeer slechte bouwkundige staat van de panden aan de Stationsweg. Door Elske Koopman

‘Aanschrijving en bestuursdwang’ is al opgelegd, schreef Norder al voor de vergadering aan de raad. In het openbare deel van de commissievergadering zei hij in een korte verklaring dat de maatregelen en stappen die daarvoor noodzakelijk zijn om te zorgen dat ze hun verplichtingen nakomen, worden ingezet. Commissievoorzitter Bas Sepers: “We

Ingezonden mededeling

hebben een voorkeur voor een scenario waarover we door de juridische en financiële positie van de gemeente in de openbaarheid niets kunnen zeggen”. Norder had een voorkeur voor snelle actie, sloop en nieuwbouw, om de buurt weer snel toonbaar te maken. “Het is maar de vraag of dat sneller was geweest, gezien de houding van Geste”, zei Joris Wijsmuller, fractievoorzitter van de Haagse Stadspartij na afloop. Uit het feitenrelaas van Norder bleek vorige week al dat Geste meermaals geen gehoor gaf op verzoeken van de gemeente om uitleg te geven over de panden, wat uiteindelijk leidde tot het opleggen van bestuursdwang om Geste te dwingen afspraken na te komen. De raad koos na een verhitte besloten vergadering van ongeveer anderhalf uur

voor het scenario om de projectontwikkelaar goed aan te pakken. Over het besloten deel van de vergadering wilde niemand iets zeggen, omdat het nadelig voor de onderhandelingspositie van de gemeente kan zijn als nu al in de openbaarheid komt hoe de gemeente Geste wil aanpakken. Waardigheid Vier insprekers konden hun verhaal doen. Constance Bogers, oud-raadslid van de Haagse Stadspartij en degene in het rijtje van de Stationsweg die zich niet uit liet kopen, hield net als haar voormalige buurvrouw van het inmiddels gesloopte hotel Aristo de gemeente medeverantwoordelijk voor het verdwijnen van de monumentale gevels. De raad wil hier nog niet op in gaan, om-

dat ze eerst wil dat de gemeente de projectontwikkelaar aanpakt. Daarna volgt ongetwijfeld de vraag of de gemeente ook steken heeft laten vallen. D66raadslid Martijn Bordewijk vindt in ieder geval dat Norder te lang heeft gewacht met het aanpakken van Geste waardoor de panden dusdanig zijn verkrot dat er tot noodsloop over moest worden gegaan. “Met als gevolg de inmiddels letterlijk afbrokkelende waardigheid van de beoogde rode loper naar de binnenstad”. Bogers denkt dat de projectontwikkelaar de verkrotting zelfs nog een handje heeft geholpen door vloerbinten te verwijderen waardoor het pand naast haar huis instabiel werd. De wethouder geeft voor de zomer uitleg over welke stappen er dan tegen Geste genomen zijn.

Snelheid omhoog in Hubertustunnel De maximumsnelheid in de Hubertustunnel gaat eind 2012 omhoog van 50 naar 70 kilometer per uur. Dat heeft het college van B&W besloten naar aanleiding van een motie van de PVV. Op delen van het traject mocht al 70 kilometer per uur worden gereden. Om de nieuwe maximumsnelheid te handhaven, worden in overleg met het Openbaar Ministerie flitspalen voor en na de Hubertustunnel geplaatst. Om de maximumsnelheid te verhogen, zijn aanpassingen nodig aan de technische installaties in de Hubertustunnel. Onder andere de matrixborden en het bijbehorende besturingssysteem worden vervangen. De totale kosten van de werkzaamheden worden geschat op 1,4 miljoen euro. Naar verwachting zijn de werkzaamheden eind 2012 gereed.

Expo Martin Bril in Letterkundig Het Letterkundig Museum wijdt een kleine expositie aan schrijver en columnist Martin Bril (1959-2009). De tentoonstelling is samengesteld in samenwerking met Anneke Stehouwer, de weduwe van Bril. De aanleiding voor de expositie is het boek Heimwee naar Nederland, dat deze week verschijnt. Het boek bevat verhalen die Bril schreef na de vele reizen die hij maakte door Nederland. Het museum toont bijna 200 foto’s die de schrijver maakte tijdens zijn omzwervingen. Naast de kiekjes exposeert het museum Bril’s aantekeningenboekjes, de boeken en reisgidsen die hem inspireerden en zijn verzameling pennen. Schrijver, dichter, journalist en columnist Martin Bril overleed op 22 april 2009.

VVD: overlast blowen aanpakken Boudewijn Revis (VVD) wil dat overlast door blowen op straat overal in de stad wordt aangepakt door de politie. Hiervoor pleitte hij in een commissievergadering van de gemeenteraad. “Wanneer er sprake is van overlast, mag het niet uitmaken waar je woont”, stelt de VVD’er. In het Veiligheidsplan van de gemeente Den Haag is nu opgenomen dat het verbod in het openbaar een joint te roken alleen zal worden gehandhaafd in gebieden waar voorheen een gemeentelijk blowverbod gold. “Overlast moet overal worden bestreden. Het mag niet zo zijn dat het gemeentebestuur de politie oplegt om overlast in bepaalde wijken maar gewoon door de vingers te zien”.

DOOD PAARD speelt

DE PERZEN van Aeschylus Theater aan het Spui woensdag 18 april - 20.30 uur


6>Varia

Den Haag Centraal > Vrijdag 13 april 2012

terugblik

foto’s uit het haags gemeentearchief

Een Haagse firma bouwt mee aan de Titanic Het zal weinig mensen zijn ontgaan dat het deze week honderd jaar geleden is dat de Titanic is gezonken. Minder mensen weten dat de Haagse firma Mutters – sedert 1867 Koninklijke Nederlandsche Meubelenfabriek H.P. Mutters & Zoon – heeft meegewerkt aan de inrichting van dit grote passagiersschip. In 1816 startte Johannes Mutters een kleine meubelmakerij in de Haagse Molenstraat. Ook in de zaak kwam de zoon Hermanus Pieter, de eerste in een lange rij van Mutterszonen die deze voornamen zouden gaan dragen. De degelijke meubels van Mutters vonden waardering bij veel klanten. Hermanus Pieter maakte zelfs studiereizen naar Brussel en Parijs om het meubelmakersvak nog beter in de vingers te krijgen en nieuwe interieurmodetrends te bestuderen. De firma Mutters werd een begrip in Nederland en binnen enkele decennia groeide de kleine werkplaats uit tot een – voor negentiende-eeuwse begrippen – moderne meubelfabriek. De firma speelde slim in op de vraag van de klant. Mutters leverde niet alleen stoelen, tafels en kasten, maar ook complete kamerinrichtingen, inclusief behang, tapijten of gordijnen. De faam van Mutters was omstreeks 1860 zo groot, dat er zelfs opdrachten van het koninklijk huis kwamen. Voor het paleis Noordeinde mocht de meubelzaak een deel van de nieuwe inrichting verzorgen. De koning was tevreden en Mutters kreeg misschien wel

mede hierdoor het predicaat koninklijk. De firma groeide en zocht naar een nieuwe behuizing. In 1864 betrok Mutters een winkelpand met showroom op de hoek van de Kneuterdijk en de Hartogstraat. De werkplaatsen verhuisden naar een nieuwe wijk buiten het centrum van Den Haag in het pas aangelegde Zeeheldenkwartier. Hier werkten omstreeks 1870 bijna honderd arbeiders. In 1888 kreeg de meubelfabriek de eerste opdracht voor de bouw van een scheepsinterieur. Voor het vrachtschip Rozenburg van de Holland-Amerikalijn vervaardigde Mutters met succes het luxe interieur van de kajuit. De firma kreeg hierna opdrachten voor de inrichting van passagiersschepen. In 1896 besloot de Holland-Amerikalijn de Rotterdam in Belfast te bouwen op de werf van Harland & Wolff, één van ’s werelds grootste scheepsbouwers. Ook Mutters werd bij de bouw ingeschakeld. In Den Haag vervaardigden de timmerlieden de kleinere onderdelen en meubels. Vervolgens reisden ze naar Noord-Ierland om daar het passagiersschip af te timmeren. Er ging tijdens de bouw veel mis. Vooral de gebrekkige kennis van het Engels van de Haagse arbeiders leverde aanvankelijk tal van problemen. Het eindresultaat zorgde er echter voor dat internationaal de naam van Mutters in de bouw van scheepsinterieurs was gevestigd. Ook Harland & Wolff zag de kwaliteiten van de Haagse firma. In 1910 kreeg de meubelfabriek

Southampton waar de meeste passagiers aan boord kwamen. Op 10 april 1912 ging de zeereis van de Titanic verder richting New York met meer dan 2200 bemanningsleden en passagiers aan boord. In de nacht van 14 op 15 april 1912 vond de ramp plaats, de Titanic raakte een ijsberg en zonk vervolgens binnen drie uren. De ondergang van de Titanic resulteerde in de dood van meer dan 1500 passagiers. Het is tot op heden één van de grootste scheepsrampen in vredestijd. De contacten van de firma Mutters met Ierland en scheepsbouwer Harland & Wolff werden na de ramp niet verbroken. In 1913 was Mutters vaak op de werven in Belfast te vinden om te adviseren over de inrichting en betimmering van de grote stoomschepen de Gigantic – in 1912 omgedoopt tot Britannic – en de Statendam. Op 8 juli 1913 kreeg de firma Mutters in Den Haag hoog tegenbezoek. Op deze dag kwamen Lord William James Pirrie, eigenaar van de firma Harland & Wolff en burgemeester van Belfast, en zijn echtgenote naar Den Haag om de beroemde Muttersfabriek en -showroom met eigen ogen te aanschouwen.

>Foto: Archief van de firma H.P. Mutters & Zoon

van de Ierse scheepsbouwer, namens de rederij White Star, het verzoek mee te helpen aan de interieurbouw van de zusterschepen Olympic, Gigantic en Titanic. In de jaren nadien verbleven vele Haagse arbeiders in Belfast om aan deze schepen te werken. Voor de Titanic verzorgde Mutters de inrichting en de betimmering van 24 luxe hutten. Op de foto is de zogenaamde ‘Luxe Cabin Modern’ te zien die door de firma Mutters voor de Titanic is ingericht. Ook leverde de meubelfabriek meubels voor de receptie, de veranda, de palm-court (de gezelschapszaal), de rooksalon en het eerste klas privé-dek van de Titanic. De orders van Mutters waren ook profijtelijk voor andere Haagse bedrijven. In opdracht van Mutters maakte

bijvoorbeeld de Koninklijke Nederlandsche Mandenfabriek W.F. van Vliet alle rieten meubels voor de Titanic en het zusterschip de Olympic. Hermanus Pieter Mutters bezocht Belfast verschillende malen om de vorderingen van de bouw te volgen. Op 31 mei 1911 was hij aanwezig bij de tewaterlating van de Titanic. Voor de maiden voyage van het schip had hij echter geen uitnodiging ontvangen. Mutters verklaarde in april 1912 aan de pers dat hij vast zou zijn bezweken voor het aanbod en vermoedelijk de scheepsramp niet zou hebben overleefd. Het verhaal is bekend: op 2 april 1912, verliet de Titanic de havens van Belfast voor de eerste reis en voer naar

In het kader van de Dag van de Haagse Geschiedenis houdt het Haags Gemeentearchief op zaterdag 14 april Open Huis. Bij het gemeentearchief is er deze dag veel aandacht is voor de Titanic. Op de studiezaal liggen originele foto’s en documenten over de Titanic. Ook is er de hele dag een diapresentatie over de geschiedenis van de Titanic en de firma Mutters te zien. Corien Glaudemans www.gemeentearchief.denhaag.nl

Ingezonden mededeling

DEN HAAG

Prinsestraat 57 Tel.: 070-3642925

openingstijden: ma 13.00-18.30 uur di t/m do 10.00-18.30 uur donderdag koopavond tot 21.00 uur zaterdag tot 17.30 uur zondag geopend van 13.00-17.30 uur

NOORDWIJK-OEGSTGEEST-VOORHOUT

G●

KORTING

KO RTING● K

€5,-

TI NG

● KORTI

N

€19,95

Bij aankoop van een van de mixables Tequila Sauza, Malibu of Greenall’s Gin kunt U een grote

RVS Shaker

kopen voor slechts

€5,00

(normaal €26,50)

Tempranillo-Syrah-Merlot

Sauvignon Blanc-Chardonnay

€5,95

KORTING● G●

2 flessen naar

keuze

€14,18

Uit de Abruzzen Italië van het wijnhuis La Quercia Deze wijnen worden gemaakt volgens de Slow-Food normen (www.slowfood.nl)

Montepulcianio d’Abruzzo

Trebbiano bianco Cerasuolo rosato

2 flessen naar keuze

2 flessen naar keuze

€7,35

TIN

KORTING●

G● KORTIN

Marqués de Castilla

Tinto Blanco

KORTING●

TIN

G●

KORTING

G●

De ideale Tequila mixer voor de mooiste cocktails en longdrinks van €24,95 voor

Spanje

€9,45

G● KORTIN

G●

KORTING● G●

G● KORTIN

Uit La Mancha van het wijnhuis

keuze

G● KORTIN

€11,03 €8,93 Marqués de Castilla Reserva SPECIAL van €9,40 voor €7,50 2005 Menetou Salon van €16,40 voor €12,50 Guy Aget 2008 Domaine de Cathares Cuvée d’Exception van €7,45 voor €5,50 OR TING● KOR

per liter

TIN

TIN

€14,18

KO RTING● K

Silver 1 ltr

Bodega Barberis

OR TING● KOR

Tequila Sauza OR TING● KOR

€15,80

2 flessen naar

OR TING● KOR

OR TING● KOR

€34,95

Nieuw in ons assortiment Extra Greenall’s London dry gin voor onze klanten! Greenall’s wordt gemaakt met natuurlijke, zuivere ingrediënten, zoals wilde jeneverbessen uit Toscane, koriander uit Marokko en gedroogde citroenschillen uit Spanje. Het product bestaat al meer dan 250 jaar! Dat zegt toch iets over de kwaliteit van deze Engelse Gin. DRINKLAND vond deze zuivere Gin voor U. De prijs..?

€9,45

Highland Park 12y licht aromatisch en opgeslagen in sherry vaten voor tenminste 12 €5,- jaar. Deze rijke, harmonische en TI N light smokey whisky NG ● KORTI van €39,95 voor

Vodka 1 ltr

€17,95

N

1 ltr Malt Whisky, Orkney Islands

€15,35

Deze Vodka uit Moskou is en blijft een van de zuiverste vodka’s met zijn melkreinigings techniek. Nog steeds zeer aantrekkelijk in prijs

€16,95

voor

G●

● KORTI

Nu dan toch het voorjaar aanbreekt komt ook het “tropisch-eilanden-gevoel” van Malibu bij u boven. DRINKLAND hanteert nog steeds de vaste lage prijs van

Parliament

KORTING

KO RTING● K

TI NG

van €21,95

OR TING● KOR

€5,-

OR TING● KOR

1 ltr

€24,50

OR TING● KOR

Het heeft even geduurd maar deze fantastische Cognac is nu weer ter beschikking voor een vaste lage prijs

Van het wijnhuis

Soave Classico Blason Chardonnay Valpolicella Classico Cabernet Sauvignon Bardolino Classico Malbec

TIN

KORTING●

Door zijn “double marriage” wordt deze whisky zacht en rond

WIJNEN

Argentinië

G●

KORTING

N

Blended Scotch Whisky 1 ltr

Cognac VSOP 0,7 ltr

wat dacht U van

Whyte & Mackay

Peyrat

Malibu

G●

€9,98

● KORTI

KORT ● K IN G

1 ltr van €13,30 voor

IN G

KORT ● K IN G

pure graanjenever uit Leeuwarden

Uit de Veneto van het wijnhuis Zonin Italië

KORT ● K IN G

OR TING● KOR

Jonge Jenever

KORT ● K IN G

KO RTING● K

LENTEVOORDEEL MET €5,- KORTING! T€5,-

Boomsma

KORT ● K IN G

www.drinkland.nl

G● KORTIN


7

opinie<

Vrijdag 13 april 2012 > Den Haag Centraal

‘Wat ouderen vinden, is het enige juiste. Hun prestaties zijn de norm.’

Tijd voor nieuwe Wijkvereniging Benoordenhout raals, inspecteurs in algemene dienst, oud-ambassadeurs zijn hier geen uitzondering. Het zij hen gegund! Er is een bijkomstigheid. Wat zij vinden, is het enige juiste. De ‘jeugd’ zou zich aan hen moeten spiegelen! Hun prestaties zijn de norm. Hen ontgaat de dynamiek van de huidige tijd, de enorme beslissingen die moeten worden genomen. De last die op jongeren wordt afgewenteld. Dit wereldbeeld raakt ook de wijkvereniging. Voor veel ouderen is de wijkvereniging een sinecure, een bagatel, één van de bezigheden in een nog steeds volle sociale agenda. Dit is een miskenning van de werkelijkheid. Eerder heb ik gewezen op het nieuwe beleidskader wijkorganisaties. Maar er is meer. Participatie en burgerschap zijn anno 2012 ‘emerging issues’. Het inhoud geven aan deze begrippen vereist een actieve en professionele inzet van burgers. En in het verlengde daarvan een wijkvereniging waarin deskundigheid, commitment en integriteit de basis vormen.

Door Giap Tan

Over drie weken is het zover. Dan herdenken wij de gevallenen in de Tweede Wereldoorlog, en vieren wij een dag later de bevrijding van Nederland. ‘Een combinatie van ingetogen herdenken en uitbundig vieren’, aldus Minister-president Mark Rutte. In een democratische rechtsstaat als de onze zijn dit kostbare momenten van reflectie: het bepalend zijn van wet en recht, verantwoordelijkheid dragen en daar op democratische wijze verantwoording voor afleggen, transparantie van besluitvorming. Ook op het laagste bestuurlijke niveau, de wijk, dient dit vanzelfsprekend te zijn. In het beleidskader subsidiesystematiek bewonersorganisaties komt dit ook tot uiting. Een adequate representatie van wijkbewoners. Een maximale bestuurstermijn. Andere organisaties dan dé wijkvereniging aanmoedigen van zich te laten horen. Draagvlak onder de wijkbewoners. In voortgangsgesprekken de nadruk leggen op het democratisch functioneren van de wijkvereniging, en de vernieuwing en verjonging van het wijkbestuur. De vraag is, of aan deze minimum voorwaarden van democratie en representatie in het Benoordenhout nog wordt voldaan. Die vraag is actueel naar aanleiding van de algemene ledenvergadering van de wijkvereniging van 20 februari en nog prangender geworden door de oproep voor de ALV van 16 april. Ouderen In het Benoordenhout wonen 12.587 mensen, van wie 22% (0 – 19 jaar), 52% (20 – 64 jaar), 26% (65 jaar en ouder). Het Benoordenhout telt 7.118 woningen. De gemiddelde WOZ-waarde bedraagt € 448.452. Het gemiddeld besteedbaar inkomen € 55.800,– per jaar. Het Benoordenhout is kortom een bovengemiddeld welvarende wijk, waar veel ouderen wonen. Wie de ledenvergadering van 20 februari heeft bijgewoond, kan dat beamen. Daar zijn rare dingen gebeurd. Volmachten werden verworven die ondeugdelijk ble-

Meestal vergadert de Wijkvereniging Benoordenhout in het wijkcentrum ’t Benoordenhuis aan de Bisschopstraat. > Foto: C&R

ken. 89 stemgerechtigde leden (op een totaal van 1.950 leden), overwegend 65 jaar en ouder, drukten hun stempel op de besluitvorming. Willens en wetens hielden zij vast aan het aanblijven van twee niet functionerende bestuursleden, – die hun bestuurstaken al maanden niet vervulden –, waardoor de resterende vier bestuursleden, onder wie de voorzitter, aftraden. Een precedentloze vertoning in de wijk! Jeugd Nederland kampt met drie problemen die met voorrang moeten worden opgelost: arbeidsmarkt, woningmarkt en

zorg. Onder arbeidsmarkt vallen ‘subproblemen’ als pensioenen, ontslagregelingen, de verhouding actieven en niet-actieven. Onder woningmarkt de ‘sub-problemen’ hypotheken en huren (‘scheef wonen’). De tekorten in de zorg zijn een ieder bekend. Welke oplossing er ook komt, welke bezuinigingen ook worden opgelegd, wie ook langer moet werken, niets van dit alles zal ten koste gaan van ouderen van 65 jaar en ouder. Hoe ouder je bent, hoe zekerder je de stelselwijzigingen doorstaat. In nog sterkere mate geldt dit Zwitserleven gevoel in het Benoordenhout. Hooggeplaatste ambtenaren, rechters, gene-

uw mening

‘Bomen boven luchtkwaliteit’ Lang geleden (van 2001-2005) heb ik mij bezig gehouden met de luchtkwaliteit op de Veerkades. Tot mijn verbazing zie ik in Uw krant een artikeltje ‘bomen boven luchtkwaliteit’ en daaruit trek ik de conclusie dat de gemeenteraad van Den Haag, met name de wethouder van milieu Baldewsingh, absoluut niet weet waar hij over praat. Het lijkt er zelfs op dat hij een tegenstander is van een gezond milieu. Op de middelbare school hebben hij en ik al als basis geleerd dat we zonder groen niet kunnen leven. Deze wethouder wil om het fijnstof wat meer te verspreiden bomen kappen. Hoe haalt hij dat in zijn hoofd. Juist bomen filteren fijnstof. Dus hoe meer bomen hoe beter. Ook als reservemaatregel is dit klinkklare onzin. Fijnstof hangt als een deken over de grote stad heen.

Maar dat wil men niet horen, want de economie moet doordraaien ten koste van alles (ook mensenlevens)! Wellicht wordt het tijd dat wethouder Baldewsing (en de gemeenteraad), zich echt eens gaat verdiepen in het fijnstof en NO2 , zodat hij in het vervolg beslagen ten ijs kan komen En zodoende fijnstof weer op de politieke agenda durft te zetten.

Een forse rij voor de deuren van het Gemeentemuseum. Maar nee, die gaan pas om 11.00 uur open. Mensen keren teleurgesteld weer om. Het Mauritshuis opende door de week altijd om 09.00 uur, handig voor de toeristen. Nu dat museum geruime tijd dicht is en de collectie verhuist naar het GM, zou je verwachten dat het GM zich aanpast. Maar helaas. Het Meisje met de Parel is nu te zien in de Galerij Prins Willem V. Maar dat gaat pas om 12.00 uur open. Het Haags Historisch daarentegen om 10.00 uur, maar daar loopt het niet storm. Wel zijn ze allemaal stipt om 17.00 uur weer leeg en verlaten. Wethouder voor City Marketing, bent u daar nog?

A.E.C. Knuttel

Frans Kok

Haagse Harry

gepensioneerd huisarts

Den Haag Centraal verwelkomt ingezonden brieven van maximaal 200 woorden. De redactie behoudt zich het recht voor deze te redigeren. Vermeld altijd uw adres (en liefst ook uw telefoonnummer), ook wanneer u e-mailt.

© Marnix Rueb

Maar aangezien in Politiek Nederland het woord fijnstof niet meer gebruikt mag worden (in plaats daarvan gaan we CO2 uitruilen, sic), is de kennis over fijnstof wel heel diep gezonken bij onze beleidsmakers. Tot nu toe is er op het gebied van het terugdrin-

gen van fijnstof en NO2 maar weinig resultaat behaald in Nederland. Willen we daadwerkelijk het fijnstof en NO2-probleem oplossen dan moeten er rigoureuze maatregelen genomen worden,met name op het gebied van verkeer, dat wetenschappelijk bewezen (in de bebouwde kom) de grootste vervuiler is en blijft!

Langslapers

Bewaker Het gebeurde in de ALV van 20 februari hoort in de categorie: ‘Eens en niet weer’. Een uitglijer waar tenminste drie bridgeclubs met het schaamrood op de kaken zich in mogen herkennen. De convocatie voor de ALV van 16 april gaat deze onschuld voorbij. De gemeente, als uitvoerder van het beleidskader bewonersorganisaties, maar ook als bewaker van democratische verhoudingen binnen haar gemeente, kan zich niet afzijdig houden. Waar de wijk op zit te wachten is hoe het staat met: (1) de wijkbibliotheek, (2) Arendsdorp, (3) afloop beroepsprocedure ICC bij de Raad van State, (4) beheersverordening, (5) voorontwerp bestemmingsplan westelijk deel, (6) nieuwe bestemming voor langdurig leegstaande monumentale bedrijfspanden, (7) Koningin Beatrix kazerne en Prinses Juliana kazerne, (8) uitbreidingsplannen van TNO Defensie op de Waalsdorpervlakte. Deze punten moeten op de agenda van de ALV van 16 april staan. Uit het oogpunt van accountability is vereist dat penningmeester Huitema verantwoor-

ding aflegt van het financiële beleid in 2011 voordat hij weggaat. Ego In plaats daarvan stuurt het ‘zittende bestuur’ op de kortst mogelijke statutaire termijn (29 maart 2012, om 22.17 uur) een convocatie voor een ALV waarin ze het uitsluitend over de ‘poppetjes’ wil hebben. De eigen ‘poppetjes’ welteverstaan, want tegenkandidaten moeten zich uiterlijk 11 april hebben aangemeld. De Goede Week en Pasen meegeteld, betekent dit een kandidaatstellingstermijn van korter dan een week. Over democratie en transparantie gesproken. De notulen van de ALV van 20 februari staan niet op de agenda. Leden van de wijkvereniging (ook de 1.750 die er niet waren) hebben er recht op te weten wat er op 20 februari precies heeft plaatsgevonden. Want waar ging het op 20 februari om? Penningmeester Huitema, de bestuurder, die meer dan 50 volmachten langs dubieuze weg verwierf, houdt er op 11 mei mee op. Wist hij dat toen al? Is de ALV van 20 februari alleen gehouden om het ego van het bestuurslid ir W. Hoekstra nog meer aan te blazen? Hierover is tenminste een discussie nodig. Tot slot: moet de kandidatenlijst niet beter worden gecheckt? Hoezo belangenverstrengeling als tot voorzitter wordt voorgedragen de ambassadeur bij OPCW en ICC, terwijl de wijk zich verzet tegen het ICC en de Internationale Zone? Hoezo schijn van belangenverstrengeling als de echtgenote van de oud-secretaris-generaal van de NAVO wordt voorgedragen, terwijl de uitbreiding van TNO Defensie (250 arbeidsplaatsen tot 2015, meer daarna) op de Waalsdorpervlakte wordt voorbereid? 1.950 leden worden bij de neus genomen. Zou het voor de democratische verhoudingen binnen het Benoordenhout niet beter zijn indien jongeren zich verenigen en een nieuwe wijkorganisatie oprichten? Is de houdbaarheidsdatum van de huidige wijkvereniging verstreken? Giap Tan is oud-voorzitter van de Wijkvereniging Benoordenhout.


8>interview Vilan

Na het feest

Deze week overal te koop: paashazen en paasprullen, voor half geld of nog minder. Houdt u van kuikentjes en lammetjes, dan kunt u voordelig terecht in supermarkten, drogisten en warenhuizen. Dit jaar is Pasen erg uit de hand gelopen. Het begint akelig veel op Kerstmis te lijken. De afgelopen week werd het normaal om te vragen wat ik met Pasen ging doen en wat ik zou eten. Paasontbijten? Brunchen? Eitjes zoeken? Leuk ergens heen? Toen ik overal ontkennend op antwoordde, werd het compromis gezocht: ik had toch wel Paasservetten gekocht? En ik ging toch wel genieten van Pasen? Want nou ja, daar was het Pasen voor. Lekker vrij. In de winkels begon het al op woensdag benauwend druk te worden, dit kwam door de aankondiging dat die vrijdag de deuren een paar uurtjes zouden sluiten. Dat veroorzaakte een hersenstoring waar Vodafone nog wat van kan leren. De mensen gingen kopen, kópen, als gekken, net of de winkels op zaterdagochtend niet gewoon weer open zouden zijn, en op de tweede dag van Pasen ook. Commercieel gezien een uitstekende zet, die aankondiging. Vijf jaar geleden hadden we nog geen ansichtkaarten met Paaswensen erop gedrukt. Over vijf jaar gaan we elkaar cadeautjes geven met Pasen. Daarna komt Pinksteren op als evenement. Zul je zien. Het valt mij extra op, omdat ik een tegenovergestelde ontwikkeling doormaak. Niet meer, maar minder. In huis wil ik alleen wat ik echt nodig heb en dat betekent in mijn geval een strijd tegen de spullen. Ik neig tot verzamelen en dat is niet de bedoeling. Kleding betekent een worsteling. Alleen wat me past en wat ik draag wil ik hebben, maar ik moet toegeven dat er op de berging een doos staat met kleren waar ik aan gehecht ben. Verder heb ik nog een geluidsinstallatie die al jaren stuk is en waarvan ik nog niet kan scheiden. Over elk ding en dingetje denk ik na: hoort het bij me, wat betekent het voor me, kan ik ook zonder? Ja, dat zijn de vragen des levens in het klein. En nu het allemaal gedaan is, van Goede Vrijdag tot en met de Paasdagen, liggen de schappen vol met haasjes, eitjes en lammetjes die we niet meer hoeven. Er is ontzaglijk veel verkocht, winkels draaiden topomzetten, en nog is er verbijsterend veel over. Ik ben te dom om te begrijpen wie dat had moeten kopen en opeten. Vilan van de Loo

Den Haag Centraal > Vrijdag 13 april 2012

Directeur van het jarige Venduehuis, Tim Erpenbeek de Wolff (50):

‘Als nieuweling verbaas ik mij vaak over het enorme aanbod’ Tim Erpenbeek de Wolff staat sinds kort aan het roer van het 200-jarig Venduehuis der Notarissen. De directeur wil een andere kant op met het oudste veilinghuis van Nederland: “Meer design, meer hedendaagse kunst, minder 19de-eeuwse middelmaat”.

Door Annerieke Simeone

Paniek bij de receptie. De directeur met de dubbele achternaam, Tim Erpenbeek de Wolff, is nergens te bekennen. Hij neemt zijn telefoon niet op, hij zit niet op zijn kamer, maar hij moet ergens zijn. “Ik heb hem daarnet nog zien lopen”, antwoordt een blonde dame met een hoog stemgeluid. “Wacht, ik zoek hem even”. Een aantal minuten later komt de receptioniste terug. Nog altijd geen Tim. “We zijn bezig met de halfjaarlijkse veiling, waarschijnlijk zit hij achter bij de opslag. U zult nog even geduld moeten hebben”. Op datzelfde moment wandelt een lange verschijning binnen. “Ja, sorry, ik ben niet zo’n directeur die alleen maar achter zijn bureau zit, ik ben ook wel benieuwd naar wat er zoal binnenkomt op een dag. Ik kwam daarnet nog een heel aardig Italiaanse designtafeltje tegen. Wil je dat even zien?” Erpenbeek de Wolff, sinds mei vorig jaar directeur van het Venduehuis der Notarissen, groeide op in Doorn, maar bleef na zijn studie rechten aan de Universiteit van Amsterdam – met als specialisatie het veilingwezen – aan Amsterdam plakken. Na jarenlang actief geweest te zijn als jurist, vervolgde hij zijn carrière in 2004 als algemeen directeur van Stichting Beeldrecht, een auteursrechtenorganisatie voor beeldend kunstenaars en architecten. De laatste vier jaar runde hij tbvK, een eigen adviesbedrijf waarin hij als zakelijk en juridisch adviseur en als vraagbaak fungeerde voor kunstenaars, designers, bedrijfsleven, overheden en aan kunstgelieerde organisaties. Toch verruilde Erpenbeek de Wolff zijn vrije bestaan voor een baan als

directeur van het Venduehuis. “Natuurlijk geef je een deel van je vrijheid op, maar ach, vrijheid is maar een relatief begrip. Je werkt altijd in dienst van anderen. En bij mij is er niet eens zoveel veranderd. Ik geef nog steeds advies over kunstgerelateerde zaken. Wat ik bijzonder vind is dat ik nu mijn kennis van het veilingwezen kan toepassen. En hoe vaak komt het voor dat je kunt solliciteren als directeur van het oudste veilinghuis van Nederland?”. Stokpaardjes Na het vertrek van zijn voorganger – die de pensioengerechtigde leeftijd had bereikt – hadden de Haagse notarissen, aan wie het Venduehuis sinds de oprichting in 1811 toebehoort, behoefte aan een frisse wind. “Ze zochten een generalist, een zakelijk persoon met een goed netwerk, maar ook iemand die een vernieuwingsslag kon maken”. Met dat laatste is hij sinds zijn aanstelling volop mee

‘Natuurlijk geef je een deel van je vrijheid op, maar ach, vrijheid is maar een relatief begrip. Je werkt altijd in dienst van anderen’

bezig. Een prettige bijkomstigheid voor de voormalig jurist is dat dit jaar het Venduehuis 200 jaar bestaat. Een mooie kapstok om een nieuw beleid uit te dragen. Eén van zijn stokpaardjes is een moderner aanbod aanboren. “Meer design, meer hedendaagse kunst, minder 19de-eeuwse middelmaat”. Het aanbod van 19de-eeuwse schilderijen en grote, zware meubels is volgens de directeur enorm. “Helaas zijn de meeste kavels van mindere kwaliteit. Kwaliteit uit deze periode bestaat natuurlijk nog wel en het genereert nog steeds hoge prijzen, maar de interesse wordt steeds kleiner. Eén oude kast vinden mensen misschien wel leuk, maar een heel huis vol tweedehands spullen is vaak te veel van het goede. Bracht een oude kast of klok een aantal jaren terug nog duizenden euro’s op, tegenwoordig krijg je daar een paar honderdjes voor”. Taxateurs moeten volgens hem kritisch selecteren. Niet alleen om het aanbod te versterken, maar ook om de administratieve rompslomp te verkleinen. “Elk schilderij of meubel dat hier binnenkomt, krijgt een beschrijving, wordt gefotografeerd en krijgt vervolgens een plek in de catalogus. In iets wat hier voor vijftig euro onder de hamer gaat, moeten we net zoveel energie steken als voor iets wat 5000 euro oplevert. Je ontkomt er niet aan om selectiever in te nemen”. Bonnefooi Erpenbeek de Wolff realiseert zich tegelijkertijd dat hij de service, die zijn notarissen al twintig decennia aan hun cliënten bieden, niet zomaar overboord kan gooien. Van de pakweg vijftien veilingen per jaar is de curiosaveiling, waar het gros van alle spullen terecht komt, nog altijd

>Foto: Raymond van Houten

een maandelijkse happening. Een niveau hoger, de algemene kunst- en antiekveiling met richtprijzen vanaf 150 euro, heeft drie à vier keer per jaar plaats. Het visitekaartje is de halfjaarlijkse kunst- en antiekveiling waar een breed aanbod wordt geveild met richtprijzen vanaf 500 euro. Slechts een klein deel wordt via de notarissen bij het Venduehuis aangeboden. Op afspraak kunnen kavels, zoals de te verkopen objecten heten, in het Venduehuis worden getaxeerd. Sommige mensen stappen op de bonnefooi het veilinghuis binnen. Ook diegenen kunnen vaak diezelfde dag nog bij een specialist terecht. “We staan bijna iedereen te woord. Vazen, sieraden, meubelstukken, alles komt hier voorbij. En natuurlijk gaan wij zelf op pad, op zoek naar mooie collecties of waardevolle single pieces. Als relatieve nieuweling verbaas ik mij nog dikwijls over het enorm grote aanbod. Aan ons om de krenten uit de pap te halen”. Heel veel particulieren weten hun weg te vinden naar het Venduehuis om hun waar onder te brengen, maar te weinig van hen zitten vervolgens


9

interview<

Vrijdag 13 april 2012 > Den Haag Centraal

‘Eén oude kast vinden mensen misschien wel leuk, maar een heel huis vol tweedehands spullen is vaak teveel van het goede’ de twee steden. Toch sluit hij een definitieve verhuizing naar de Hofstad niet uit. “Ik voel me hier om mijn gemak, Den Haag is een gemoedelijke residentiestad”.

in de veilingzaal om zelf aankopen te doen. Dat blijft vooralsnog het terrein van handelaren. De directeur verwondert zich over die discrepantie. “Stel je bent op zoek naar een cassette met zilveren bestek, een gouden horloge of een diamanten ring. Waar koop je die? Bij ons zou je denken. Want hier kun je voor relatief weinig geld iets moois op de kop tikken. Bij elke veiling maken we een duimdikke catalogus met alle objecten en er zijn ook nog kijkdagen waarbij iemand die ring of dat horloge even van dichtbij kan zien”. Toch ligt het in de praktijk anders. Mensen vinden vaak eerder hun weg naar de juwelier of een antiekzaak dan naar ons. Wat aangeslagen: “Letterlijk hier om de hoek zitten antiquairs op het Noordeinde of de juwelier in de Prinsestraat die hun inkopen wel hier doen. En die gooien er vervolgens een marge bovenop. Blijkbaar denken burgers daar niet over na. Of ze vinden het makkelijker om een kleine winkel binnen te stappen dan een grote veilingzaal. Terwijl wij het hen tegenwoordig toch vrij gemakkelijk maken: het meebieden in de zaal blijft natuurlijk altijd z’n charme en

dynamiek houden, maar iemand met interesse kan ook een schriftelijk bod achterlaten of telefonisch meebieden. Bovendien kun je sinds een jaar waar ook ter wereld via internet live online meedoen aan de veiling”. Behalve het zo makkelijk mogelijk te maken voor kopers denkt Erpenbeek de Wolff via de taxateurs van het veilinghuis nieuwe doelgroepen te kunnen aanboren. Deze moeten als moderne evangelisten door het land trekken om via lezingen het grote publiek warm te maken voor het Venduehuis. Overigens is deze functie veeleisender dan de meeste mensen denken. Onder de taak van de taxateurs valt namelijk ook het veilingmeesterschap. Daarvoor is geen aparte opleiding. “Ze leren meestal spelenderwijs hoe ze moeten veilen”, vertelt Erpenbeek de Wolff. “Ieder heeft een eigen vakgebied. Als je gespecialiseerd bent in 19de eeuwse schilderkunst, is de kans groot dat je dat onderdeel tijdens een veilingdag host”. Op de vraag of het voor werknemers van het Venduehuis makkelijk is om zelf spullen op de veiling te kopen is Erpenbeek heel duidelijk.

“Wanneer zij iets willen kopen op de veiling is dat aan strikte regels gebonden. Zo mogen zij niet in de zaal zelf bieden, maar een bod achterlaten via het internet. De prijsvorming op een veiling is transparant. Zowel koper als verkoper zien hoe een prijs op de veilingvloer tot stand komt”. Woningen Sinds 1811, toen ons land werd ingelijfd bij het Franse keizerrijk en daarmee de Franse rechtspraak van kracht werd, veilt het Venduehuis naast inboedels ook onroerend goed. “Dat gebeurt in opdracht van banken, omdat particulieren of bedrijven om wat voor reden dan ook de lasten niet meer kunnen betalen”. Erpenbeek de Wolff wendt zich tot zijn computerscherm en zoekt de onroerendgoedpagina op. “Ik ben vrij onbekend in het Haagse”, zegt hij al scrollend door de lijst met woningen, “maar van wat ik verneem, blijkt het merendeel van de woningen niet in de populairste buurten te staan. ’ns Even kijken, de Goudenregenstraat, is dat wat? Vlak bij jou in de buurt zeg je? De directeur trekt even een kwajongensgezicht.

“Nou dan zal het vast wel wat zijn”. Daarna serieus: “Soms zit er echt wel wat aardigs tussen. Niet alleen interessant voor handelaren die het huis even opknappen en dan weer doorverkopen, maar ook voor particulieren”. Het Venduehuis verzorgt circa 20 onroerend-goedveilingen per jaar die worden gehouden op de tweede en vierde dinsdagmiddag van de maand. Anders dan bij de antiekveilingen snapt Erpenbeek de Wolff dat bij dit soort veilingen de drempel voor de Haagse burger hoog ligt. “Particulieren moeten op de veilingdag zelf een originele verklaring of garantie van een Nederlandse bankinstelling kunnen tonen waaruit blijkt dat zij in staat zijn te voldoen aan hun verplichtingen uit de veiling. Daarnaast is het vaak niet mogelijk een huis van tevoren te bekijken. Je kunt dus ook een kat in de zak te kopen, dat risico moet je willen nemen”. De nieuwe directeur die met zijn vriendin en tweeling van zeven in Amsterdam woont, kijkt zelf regelmatig of er wat voor hemzelf tussenstaat. Nu heeft hij op een paar huizen van zijn werkplek een pied-àterre en pendelt hij op en neer tussen

Faam Een team dat een kant-en-klaar programma voor het 200-jarige veilinghuis uitwerkt, is er niet. Ideeën zijn er des te meer. De contouren van het programma, dat vanaf mei van start gaat, heeft de directeur al voor ogen. Zoals de moeder-dochterdag, waarbij kinderen worden vermaakt en moeders ondertussen de workshop volgen ‘hoe intrigeer ik oude meubels in een nieuw interieur?’ Ook vroeg hij bekende Nederlandse ontwerpers een bijdrage te leveren aan een spectaculaire veiling. “Dat is nog maar het begin hè”, zegt de jurist lachend. “In het Haags Historisch museum staat bijvoorbeeld de expositie Verkocht!, 200 jaar Venduehuis en half mei krijgt onze grote halfjaarlijkse veiling een feestelijk tintje. Een van de avonden krijgt een Haags karakter: schilderijen uit de nieuwe Haagse School, Haags zilver en porselein en ook Haagse meubelen zullen dan onder de hamer komen. Als het goed is, kan straks niemand in Den Haag nog aan het Venduehuis voorbij gaan. We willen goed in het zonnetje staan. Voor wie waardevolle kunst en antiek wil laten verkopen, moet de boodschap duidelijk zijn: ga naar het Venduehuis”. Over twee weken verschijnt bij deze krant een bijlage ter gelegenheid van het 200-jarig bestaan van het Venduehuis.


10>regio verreck

Ruilhuil

Den Haag Centraal > Vrijdag 13 april 2012

Bewoners hekelen ‘politiek compromis’ Rotterdamsebaan

Door Theodore Pronk

Frans Bauer speelt Petrus! Horen wij daar de haan drie keer kraaien of is het Fransje zelf? Ruim 2000 jaar na zijn kruisdood wordt Onze Lieve Heer nog maar weer eens verraden. Nu door de zelfbenoemde discipelen van de Evangelische Omroep. Om met onderbuikse opstanding rond het Gouden Kalf Der Kijkcijfers te kunnen dansen is het lijdensverhaal (‘The passion!’) op hilarische wijze omgebogen naar een combi-versie van ‘Op losse groeven’ en ‘Fiets ’m d’r in’. Het was zo’n pathetisch festijn, dat ik deze Judas dankbaar was dat hij regelde dat er een einde aan de ellende kwam. Ja, het was een echte lijdensweek. Zo zag ik fragmenten van een Mattheüs Passion, waarin Bekende Nederlanders (voor straf noemen we hun namen niet) de hemelse aria’s van Bach mochten verkrachten. Waarom? Ik zet mijzelf toch wel met tranen neder. Bespaar mij deze dilettanten die mij door hun gezwoeg aan het janken maken. Waarom blijven deze schoenmakers niet bij hun leest? Waarom doen ze niet gewoon datgene waar ze goed in zijn? Want sommige van die types kunnen best wel iets. Maar ja, dit onwennige gekruk en het bijbehorende leedvermaak, daar kan de doorsnee televisieconsument zich wel iets bij voorstellen. De ruilhandel is al jaren een vaste waarde in de kopieerindustrie van het televisieuniversum. Personen, meestal van de Bekende Soort, worden weggerukt uit hun vertrouwde omgeving en moeten het zien te rooien in een andere wereld. Uitgehongerde soapsterretjes mogen proberen te overleven in de mangrove van een veel te heet, met vieze beesten bedekt eilandje. Verwende jongeren gaan tijdelijk slavenarbeid in een ontwikkelingsland verrichten. De presenterende kakker komt met een genante oudejaarsconference. En zelfs in Politiek Den Haag kan je je afvragen of daar niet een aantal sleutelfiguren in het volkomen verkeerde beroep terecht is gekomen. Sympathiek vond ik ooit de ruilprogramma’s met pubers uit verschillende werelden. Het vegetarische stadsmeisje met de groene haren in de blozende kiloknallers verorberende plattelandsfamilie. De dorpse deerne in het grachtengordelgezin, waarvan zowat alle leden een andere achternaam hebben. Daarna is de ruilhandel doorgeslagen. Het wachten is nu op een spectaculair programma waarin twee patiënten een week lang van medicijn ruilen. Laten wij desalniettemin uit de narigheid hoop putten. Er zijn mensen die goed doen wat ze kunnen. Zoals op 15 april a.s.: Pieternel Osinga (uitstekende zangeres) zingt Carlos Drummond De Andrade (fantastisch poëet) vertaald door August Willemsen (excellent vakman) in PePijn (heerlijk theater!). Marcel Verreck www.marcelverreck.nl

nog een MER-procedure, over de milieueffecten, worden gestart. Van ons als vereniging zijn ze voorlopig nog niet af”.

Op bestuurlijk niveau is inmiddels overeenstemming bereikt over de tunnellengte van de Rotterdamsebaan maar lang niet iedereen is in zijn nopjes met de zogenaamde ‘+300- variant’ die soelaas moet bieden. Belangenvereniging ‘Houdt Vlietland Groen’ kondigt aan dat ze volop in de aanval gaat tegen het plan dat nu op tafel ligt.

LEIDSCHENDAM-VOORBURG – Aan ‘een buitengewoon ingewikkeld bestuurlijk proces’ – zoals bemiddelaar Klaas de Vries het noemde – kwam vorige week woensdag in het stadhuis van Rijswijk een einde. Onder aanvoering van de voormalig PvdA-minister presenteerden de wethouders van Leidschendam-Voorburg, Rijswijk en Den Haag hun ‘voorkeursvariant’ voor de aanleg van de Rotterdamsebaan. Met een tunnelverlenging van 300 meter menen de bestuurders dat het groen in de Vlietzone voldoende blijft behouden en bovendien zou het niet langer nodig zijn om op het Trekvliettracé een fietsviaduct aan te moeten leggen. Zo content als de wethouders zich toonden, zo ontstemd blijkt de belangenvereniging Houdt Vlietland Groen. De club die opkomt voor de belangen van ruim veertig organisaties – voornamelijk bewoners – is niet onder de indruk van het gelanceerde plan. “De +300-variant komt nog steeds middenin de Vlietzone naar boven. Het probleem van geluidsoverlast

Peter Smit (VVD, verkeer) benadrukt dat de ‘+300-variant’ vooralsnog een compromis is van de betrokken wethouders en dat er dus nog niets definitief is. > Foto: PR

en fijnstof is met driehonderd meter extra tunnel niet verholpen. Het is een politiek compromis dat vlees noch vis is. We willen de Rotterdamsebaan niet voelen en ook niet ruiken”, stelt Monica Velu, woordvoerder van Houdt Vlietland Groen. De belangenverenging zegt zich niet neer te leggen bij het voorstel dat nu voorligt en zal de komende maanden proberen om via inspraakprocedures ervoor te zorgen dat de tunnellengte met nog eens tweehonderd meter wordt verlengd. Daardoor zou de totale lengte van de ondergrondse route 2100 meter moeten worden. Velu: “Eerlijkheidshalve willen we het liefst dat de Rotterdamsebaan helemaal onder de grond verdwijnt. Het is nog lang geen gelopen race; de gemeenteraden zijn nog niet aan het woord geweest en er moet

Fietsersbond In tegenstelling tot Houdt Vlietland Groen blijkt de Fietsersbond Haaglanden wél blij met het plan voor de Rotterdamsebaan dat vorige week is gepresenteerd. Voorzitter Daan Goedhart stoorde zich lange tijd aan het voorstel om op het Trekvliettracé een fietsbrug aan te leggen die het mogelijk moest maken om over de autoweg te geraken. “Het zou een soort Zuid-Limburg worden daardoor. Wij vinden het prachtig dat de tunnel van de Rotterdamsebaan 300 meter langer wordt, want nu kan het Trekvliettracé gewoon worden doorgetrokken”, aldus Goedhart. De voorzitter van de Fietsersbond Haaglanden zal daar nog wel even op moeten wachten. Een woordvoerder van de Haagse verkeerswethouder Peter Smit (VVD) benadrukt dat de ‘+300-variant’ vooralsnog een compromis is van de betrokken wethouders en dat er dus nog niets definitief is. “We moeten eerst weten welke variant het wordt voordat we een mooie fietsroute aanleggen”, luidt de repliek vanuit het stadhuis. Naar verwachting zal de inspraakprocedure medio mei worden gestart; in september dit jaar moet vervolgens duidelijk zijn hoe lang de tunnel van de Rotterdamsebaan echt wordt. Het project dat ruim 500 miljoen euro zal kosten, moet in 2019 zijn voltooid en is bedoeld om de verkeersdruk op de Utrechtsebaan te verminderen.

Keereweer (nog) niet terug in de vaart RIJSWIJK – Een pleidooi van inwoners vorige week tijdens een commissievergadering voor de terugkeer van het pontje Keereweer heeft niets uitgehaald. Nadat het vaartuig enkele maanden geleden een botsing maakte met een binnenvaartschip waarbij twee opvarenden in het water belandden, is het pontje uit de vaart gehaald. Bewoners willen al enige tijd dat de pontverbinding bij het jaagpad direct wordt hersteld, maar daar wil de gemeente niet aan. “Het is ons duidelijk dat de mensen het pontje terugwillen, maar zo lang er nog onderzoeken lopen, kunnen we dat als gemeente niet doen”, zegt Bram Zekveld van de gemeente Rijswijk. Over binnen welke termijn de uitkomsten van respectievelijk de Onderzoeksraad voor Veiligheid én het Korps Landelijke Politiediensten mogen worden verwacht, kan de voorlichter niets zinnigs zeggen. “Dat kan twee jaar duren, maar ook volgende week loskomen. We hebben wel begrepen dat het onderzoek van de KLPD is afgerond en overgedragen aan het OM”. Bij het Openbaar Ministerie in Den Haag weten ze opmerkelijk genoeg nog van niets. “Misschien dat het onderzoek is opgestuurd, maar op dit moment is er in elk geval nog geen officier aan gekoppeld”, verklaart een woordvoerder van het OM.

Ingezonden mededeling

Een krant met smaak

Neem nu voor €72,50 een jaarabonnement Ga naar www.denhaagcentraal.net of bel onze abonneeservice: 0172 – 476085

SLAGVAARDIG ZAKENDOEN IN HAAGLANDEN Dat is zakelijk bankieren anno nu. Ondernemen is vooruitkijken. Dan is het prettig als u een relatiemanager heeft die met u meedenkt over uw plannen. Die relatiemanager is dichtbij. Volop actief in uw regio en altijd op de hoogte van de ontwikkelingen in uw sector. Hij vraagt zich niet af of, maar hoe iets kan. Net zoals wij dat bij onderstaande klanten deden. Wij danken hen voor het vertrouwen. Benieuwd naar onze aanpak? Maak via 070 - 375 22 70 een afspraak met Stef Bahlmann, Directeur Bedrijven Haaglanden. Want een goed plan steunen wij graag.

IN HAAGLANDEN ZIJN WE ONDER MEER ACTIEF VOOR:

Den Haag Centraal is dé krant van Den Haag die wekelijks achtergrond en verdieping biedt van Haags nieuws dat er toe doet.Daarnaast biedt Den Haag Centraal een aparte UITagenda.


11

economie<

Vrijdag 13 april 2012 > Den Haag Centraal

Klussen voor vrouwen

‘Talent voor techniek is niet genetisch bepaald’ ‘Het enige recht van de vrouw is het aanrecht’. Als ìets gedateerd is, is het wel deze uitspraak. Maar andersom wordt vaak wel verwacht dat de man alle technische klusjes in huis doet. Onzin, vindt Francisca van Hoefen. Daarom richtte zij Femtech op. Met praktische kluscursussen leert ze vrouwen hun technische talent ontdekken. Door Miranda Fieret

De dames van de cursus Elektra in Huis komen langzaam binnendruppelen. Spots en lampenkappen worden uit plastic zakken gehaald en pontificaal op tafel gelegd. Daarna volgen de studieboeken en het ‘spiekhoutje’. Hierop zijn allerlei draden vastgespijkerd, keurig met de naam erbij geschreven. Nee, de kluscursus van Femtech belooft geen verkapt theekransje te worden. De deelnemers zitten hier met één doel: onafhankelijkheid. “Het is één chaos in huis. Als ik op m’n man moet wachten, duurt het nog langer. Ik wil licht”, zucht één van de deelnemers. De rest van de groep is het er roerend mee eens. “Ik heb geen zin om elke keer maar iemand te vragen als ik iets in huis gedaan wil krijgen. Ik wil het zelf kunnen”. Francisca van Hoefen deelt doosjes uit vol materiaal; scharen, combinatietangen, kroonsteentjes, stekkers. De cursus is nog niet van start, of de vragen komen al: “Mijn lamp heeft geen kroonsteentje. Krijg ik dan kortsluiting? Wanneer moet iets geaard zijn? En wat is het verschil met dubbel geïsoleerd?” Geduldig legt Van Hoefen alles stap voor stap uit. Ze probeert haar cursisten te bewegen om zelf tot het antwoord te komen. “Vrouwen klussen anders dan mannen. Mannen gaan meteen aan de slag, durven veel. Vrouwen willen eerst de gebruiksaanwijzing lezen, dan voelen ze zich zeker”, vertelt Van Hoefen in haar klusruimte in Amsterdam. “Ik probeer ze te leren om elke klus te plannen. Zo kom je niet voor onaangename verrassingen te staan”. Haar methode lijkt te werken. Ze krijgt steeds meer aanmeldingen. Binnenkort geeft ze ook workshops in Den Haag en Rotterdam. “Ik ben in Den Haag opgegroeid. Het lijkt me dan ook zeker leuk om weer aan het werk te zijn in mijn geboorteplaats”. Van Hoefen benadrukt dat het lang niet alleen singles zijn die haar cursussen bezoeken. “Soms doe ik vrijgezellenfeesten, of geef ik workshops in opdracht van een woningbouwvereniging. Het gaat om het besef dat je heel veel zelf kan. Talent voor techniek is niet genetisch bepaald. Ik vind niet dat alle vrouwen moeten klussen, maar ik wil wel een plek bieden voor vrouwen die het graag willen leren”. Bevlogenheid De liefde voor techniek is bij Van Hoefen al vroeg begonnen. “Ik heb de Riet-

Haga en Siemens worden partners Het HagaZiekenhuis en Siemens Healthcare gaan intensief samenwerken op het gebied van beeldvormende technologie. Hiertoe hebben zij een partnerschap gesloten van ruim 50 miljoen euro voor de duur van vijftien jaar. Als resultaat beschikt het ziekenhuis altijd over de modernste apparatuur. Dit betekent een verdere verbetering van de patiëntenzorg, diagnostiek en kostenbeheersing. Gedurende deze periode installeert en vervangt Siemens Healthcare alle beeldvormende medische apparatuur van het HagaZiekenhuis. Bovendien zorgt het bedrijf voor het onderhoud, softwareupgrades en continue training en certificering van de medewerkers. De nieuwe partners zullen ook samen onderzoeken hoe de medische zorg beter en kosteneffectiever kan worden georganiseerd. Ing. Kees Smaling, directeur Siemens Healthcare: “Met dit contract is het HagaZiekenhuis het meest vooruitstrevende ziekenhuis in Nederland. Siemens gaat meer dan ooit het ondernemerschap aan en draagt ook de bijbehorende risico’s’’.

Huurprijs is flink gestegen De huurprijzen van aangeboden particuliere woningen in Den Haag zijn in maart met 50 euro gestegen in vergelijking met februari. Dit blijkt uit onderzoek van Direct Wonen. Het aantal aangeboden huurwoningen is afgenomen met 23 procent en de prijs per vierkante meter is gestegen met 7,7 procent. In maart bedroeg de gemiddelde huurprijs in Den Haag 819 euro per maand. Van februari tot maart is deze toegenomen met 50 euro, ofwel 6,5 procent. Daarentegen is de gemiddelde huurprijs van aangeboden woningen van 1000 euro en meer gedaald met 127 euro (9,5 procent). In heel Nederland bedroeg de gemiddelde huurprijs van aangeboden huurwoningen 826 euro.

Secretaressedag vieren met borrel

‘Mannen gaan meteen aan de slag, durven veel. Vrouwen willen eerst de gebruiksaanwijzing lezen’. > Foto: C&R

veld Academie heel even gecombineerd met de HTS omdat door het beeldhouwen de bevlogenheid voor techniek ontstond. In 2009 heb ik speciaal voor vrouwen cursussen ontwikkeld. Het zijn eigenlijk allemaal praktische toepassingen van natuurkunde. Ik ben ervan overtuigd dat je het niet vergeet als je begrijpt wat je doet”. De cursus is vrij intensief: de cursus Elektra in Huis duurt van 10.00 tot 17.00 uur. Hierin leert Van Hoefen de basisprincipes van elektriciteit. Na deze cur-

sus kunnen de deelnemers eenvoudige klussen als het repareren of vervangen van een stekker, contactdoos of snoerschakelaar zelf uitvoeren. Bovendien wordt er geoefend met verschillende aansluitingen, waardoor de vrouwen een plafonnière, hanglamp of spotje zelfstandig kunnen aansluiten. Daarnaast wordt uitgelegd hoe je met de groepenkast omgaat. “Ik wil af van de veronderstelling dat techniek in huis iets voor mannen is. Misschien vindt je man het wel helemaal niet leuk. Mijn doel is ook om de nieuwsgierigheid van

vrouwen aan te wakkeren. Techniek is echt heel leuk en dat merken mijn cursisten ook. Laatst hoorde ik een vrouw zeggen dat haar man alleen nog maar de trap mocht vasthouden”. De workshop Ophangen en Bevestigen is zaterdag 21 april van 10.00 tot 13.00 uur. De cursus Elektra in Huis is op zaterdag 19 mei van 10.00 uur tot 17.00 uur. Beide cursussen worden gegeven in het buurtcentrum Parada aan de Van Limburg Stirumstraat 280 in Den Haag. Voor meer informatie: www.femtech.nl

The Harbour Club Next Door is op Nationale Secretaressedag (19 april) het decor voor de grootste secretaresseborrel van Nederland. De borrel is een initiatief van het arbeidsbemiddelingsbureau Slabbers De Lange Office Support. Het bureau bemiddelt tussen officeprofessionals en het Haagse bedrijfsleven. Ruim 250 professionals uit het secretaressevak en opdrachtgevers worden geïnformeerd over de laatste ontwikkelingen in de branche. Harry Schoots, katoordirecteur van Van Lanschot Bankiers in Den Haag, vertelt over zijn ervaring met het samenwerken met een secretaresse. Daarnaast legt hij uit wat belangrijk is voor een goede samenwerking. Tijdens de borrel vinden ook een wijnproeverij en een modeshow plaats. De aanwezigen maken kans op verschillende prijzen, waaronder een sollicitatietraining. Meer informatie : www.haagschesecretaresseborrel.nl

Ingezonden mededeling

Den

k aa

n

et secr

sed ares

19

ag!

l 20 apri

12

Colourful creations

Wij zijn gevestigd in de Korte Houtstraat 14, 2511 CD te Den Haag en geopend van maandag tot en met vrijdag van 08:00 tot 18:00 uur en op zaterdag van 10:00 tot 17:00 uur. Telefoon 070-3621302 of e-mail info@aboutflowers.nl


12>cultuur

Den Haag Centraal > Vrijdag 13 april 2012

Wereldpremière Panopticum Berlin Een tekeningententoonstelling met een merkwaardige samenhang, zowel herkenbaar als vreemd, krijgt alle ruimte in het Haags centrum voor actuele kunst JCA de Kok. Kijken, bekeken worden, maar ook tekenen is waar het om draait. Door Egbert van Faassen

Een ondergronds panorama van de Berlijnse U-Bahn, zorgvuldig geconstrueerd en heel precies getekend met beheerste arceringen. Deze langgerekte tekening – die lengte is ook nodig voor de weergave van een blik in de rondte – gaat gepaard met een drietal studies van oren in witte inkt op donker papier getekend. Deze zouden door een meester uit de renaissance kunnen zijn gemaakt, zo levensecht als ze zijn en tegelijk zo duidelijk inkt op papier. Je ziet op dit werk een aantal nauwkeurig gemaakte beelden verzameld, die zich niet in een eerste blik bloot geven. Heb je het panorama eenmaal in je hoofd, dan is de samenhang met die studies nog niet duidelijk. Dit is één van de grotere werken in de tentoonstelling. De andere zijn vergelijkbaar. De tekeningen komen in vier verschillende hoogtes – één van de regels die de makers zich hebben gesteld, maar dat valt nauwelijks op in het gehele panopticum dat hier wordt getoond. Het woord ‘panopticum’ is een benaming voor een wassenbeeldententoonstelling. Letterlijk: een plek waar alles zichtbaar (in die zin gebruikte de Franse filosoof Foucault het woord) of waar van alles te zien is. ‘Panopticum Berlin’ is een rondreizend spektakel dat verwijst naar ne-

gentiende-eeuwse attracties. Het is ook de naam voor de samenwerking van twee kunstenaars, die in principe zou kunnen worden uitgebreid met meer artiesten. Je zou het dan net zo kunnen lezen als bijvoorbeeld ‘Circus Renz’, zegt Onno Schilstra (1961). Schilstra is een kunsthistoricus, die ook nog eens afstudeerde aan de KABK , waar hij inmiddels theoriedocent is. Hij experimenteerde lange tijd – ook al samen met anderen – met stereoscopie. Zijn partner Wim Hardeman (1958) werd opgeleid als fotografe en maakte computerbewerkingen van fotoportretten. Zo’n vijf jaar geleden was het op. Beiden waren ze ontevreden met hun werk. Zij was het virtuele van een beeldschermplaatje zat en hij wilde verder dan de technische truc – je kijkt door een viewer en constateert diepte. Na herbezinning besloten ze te gaan tekenen naar hun eigen inzicht en de resultaten te combineren.

Knie Die herbezinning leidde tot het Panopticum, een overkoepelend geheel, waarin hun tekeningen worden ondergebracht. Het geheel is een groot en uitdijend kunstwerk, waarvan in deze tentoonstelling niet alles kon worden getoond. Wat de tekenaars wel laten zien, is iets van de ontstaanswijze. Panopticum Berlin heeft een plan getrokken, maar werkt niet volgens een strak concept. Een enkele tekening hangt alleen tegen de wand. Zo heeft een fijn getekende studie van een knie, in witte inkt en waarbij kriebelige lijntjes nauwkeurig schaduwplekken en beharing aangeven, nog geen plek gevonden in het geheel. Het duurt enige tijd voordat de makers bedenken in welke combinatie ze hun werk zullen tonen.

Ze werken onafhankelijk van elkaar. Overleg over de plaats die een tekening in het Panopticum zal krijgen vindt achteraf plaats. Beide tekenaars hebben hun eerdere ervaring meegenomen in dit project. Wim heeft zich gehouden bij haar figuren, portretten of dierenkoppen. Onno behoudt met zijn soms panoramische beelden zijn belangstelling voor negentiende-eeuwse hoogstandjes. Ook levert hij soms stereoscopische tekeningen: twee beelden, die vrijwel hetzelfde zijn en die de suggestie van diepte zouden kunnen opleveren wanneer je scheel kijkt. Het verschil is, dat de kijker dit zelf moet doen. Net zoals de kijker uiteindelijk de paren van tekeningen in een min of meer logisch verband moet plaatsen. Het Panopticum doet veel sterker dan beide kustenaars voorheen apart deden, een beroep op de verbeeldingskracht van de beschouwer. Hoewel de makers van het Panopticum een sterk idee hebben van waar het naar toe gaat met hun project, laten ze veel open. Ook passen ze zich aan bij de tentoonstellingspraktijk. Voor deze eerste grote presentatie maakten ze een tweetal ingetekende etsen, die het project documenteren. Het geheel, dat door de vrij kleine maat van de verschillende onderdelen in één grote, makkelijk te vervoeren doos past, blijft intact. Van elke tekening die hier hangt maakten ze namelijk ook een tweede. In enkele samenstellingen duikt soms ook een tekening op die je al eerder meende te zien – ook dat is een bewijs van meesterschap.

JCA de Kok, Lange Beestenmarkt 99, vrijdag, zaterdag en zondag 13-17 uur tot en met 22 april.

Titelloze tekening. >Foto: Panopticum Berlin

Lils Mackintosh wil dat het publiek van haar houdt. > Foto: PR

Lils Mackintosh 40 jaar zangeres

‘Ik ben een verhalenverteller’ Door Bert Jansma

Veertig jaar zit ze in het vak en dat viert ze met een cd, eenvoudig ‘Lils’ getiteld. Dat jubileum viert Lils Mackintosh in Den Haag in de Jazz en blues-sociëteit van Charlie Engels. En ze zingt er het aller-allereerste nummer op dat ze in het openbaar vertolkte, ‘House of the rising sun’. “Dat was in 1972, in een club aan de Lijnbaansgracht in Amsterdam”, herinnert ze zich. Er is verder niets ‘ouds’ aan dat nieuwe album van Lils Mackintosh die op 15 april in Den Haag stukken van die cd zal zingen. “Hoe vond je ’m?” is haar eerste vraag, want directheid is kenmerkend voor de zangeres die in haar eerste song op die cd (het oude ‘Wild is the wind’, door David Bowie nieuw leven ingeblazen) al meteen de typerende woorden zingt: “Tell me you love me, say you do”. Lils Mackintosh wil dat het publiek van haar houdt en mochten er twijfels zijn dan gaat ze er net zo hard tegenaan tot die liefde een feit is. “Ik ben geen zangeres, ik ben een verhalenverteller”, zegt ze, “ik wil dat het publiek geniet, ik heb die interactie met het publiek nodig. En ik ben de eerste die zegt dat er op mijn muziek gedanst mag worden”. Een ‘crowd pleaser’ die er met grote vitaliteit en een flinke dosis humor een feestje van wil maken. Dat ze twee infarcten achter de rug heeft en ook nog reuma heeft, hoor je via-via, want ‘on stage’ merk je er niets van. “Voor mijn cd heb ik gekozen voor songs die je niet direct verwacht. En die ik net een ander tintje heb gegeven”. Dat geldt voor dat stuk van Bo-

wie, voor B.B.Kings ‘Stand by me’ en speciaal voor de Eden Abhez’ ballad ‘Nature boy’. “Hoe vind je dat, met een latin ritme en dan ook nog een scheurende hardrock gitaarsolo erin?”, vraagt ze. Vocalistenprijs Lils Mackintosh werd op haar 17de ‘ontdekt’ door acteur Jack Monkau en kwam als zangeres terecht in de musicals ’Hair’, ‘Ik Jan Cremer’ en ‘Barnum’. Nadat ze op het jazzfestival van Breda de vocalistenprijs had gewonnen, kregen jazzstandards en de blues voorrang. Onder anderen met het Rosenberg trio, met de Beets Brothers, met Hans Dulfer, Wouter Kiers en de Dutch Swing College. In 2000 kreeg ze een Edison voor het album ‘Black girl’ met de muziek van de legendarische blueszanger Huddie Ledbetter. Haar naam verraadt het niet, maar ze is een telg uit een muzikale familie. Opa was Max Woiski sr, die de salsa en de Surinaamse muziek in Nederland introduceerde en een hit scoorde met ‘B.B. met R.’(dat is bruine bonen met rijst), haar vader de vorig jaar overleden Max Woiski jr. Op haar cd ‘Lils’ zingt ze ook het door Ella Fitzgerald beroemd geworden ‘Mr Paganini’. “Iedereen probeert dat altijd te zingen als Ella, met die scatvocals, maar niemand kan dat beter dan Ella zelf. Ik zing het op m’n eigen manier, alleen één moment hoor je, als hommage, de ‘scat’ van Ella tussendoor. Van oelja-oelja-doe.”

Lils Mackintosh, 40-jarig jubileum en cdpresentatie. Sociëteit Engels, zondag 15 april, 16.00 uur.

jazz

Fay Claassen terug in haar 'huiskamer' “Een concert en een workshop in mijn oude muziek-huiskamer”, laat zangeres Fay Claassen weten. “Ik verheug me enorm op een dagje in mijn vertrouwde Den Haag”. Het gaat om een workshop zaterdagmiddag 14 april voor amateur- en semi-professionele zangers (van 12.00 tot 17.00 uur) en ’s avonds een concert met het Rob van Kreeveld trio. Fay woonde hier lang op kamers toen ze studeerde, vandaar de nostalgische toon in haar aankon-

diging. Ze is met vlag en wimpel de allerbeste jazzzangeres die we hier hebben, gaf les op conservatoria tot in Portugal toe en ze heeft een geluid om in een doosje te doen. Vaak genoeg gedaan trouwens, want haar laatste cd bevatte ‘Standards’ met de mooie, maar behoorlijk gecompliceerde arrangementen van Bob Brookmeyer. Diezelfde avond presenteert Eef van Breen zijn nieuwe cd in Zeebelt (zie elders in de krant) en dat weekeinde is

er zoveel qua karakter sterk verschillende jazz op vele plekken dat je er een mooie festivaldag mee had kunnen vullen. Het THEO-orkest speelt zondagmiddag 15 april in Theater aan het Spui. Met als solist gitarist Anton Goudsmit. Dat deed hij ongeveer een jaar geleden ook en dat werd een memorabel concert. Met Goudsmits beweeglijkheid, intensiteit en emotionaliteit knap weerspiegeld in de arrangementen van Michal Vanoucek. Die zondagmiddag in Pavlov de Engelse trompettist Gary Kavanagh, in de Wassenaarse jazzclub Simon Rigter, in sociëteit Engels Lils Mackintosh’ jubelconcert (ook al elders in de krant), en in de concerthuiskamer Podiumkunsten aan de Koningin Emmakade 139 ‘Zona Frontiera’, de noemer waaronder pianist Rembrandt Frerichs, de klassieke zangeres (en zijn echtgeno-

te) Klaartje van Velthoven en saxofonist Maarten Ornstein klassiek en jazz mengen. En dan is er nog strandtent De Fuut waar het speelse trio Sprinkhuizen, Fennis en Didderen herenigd is voor hun jazz met rock- en popinvloeden. De vibrafoon zie je zelden op de kleine podia. In Pavlov op dinsdagavond 17 april de Nederlandse meester op het instrument, Frits Landesbergen, met een trio met bassist Ruud Jacobs. Den Haag moet gaan letten op Pro Jazz dat inmiddels al wat concerten met ‘cross over’-vormen van jazz organiseerde in het Koorenhuis en het Paard. Nieuw is in het Koorenhuis op 18 april de luistermuziek van de Israëlische gitarist David Golek en de Duits-Afghaanse zangeres Simin Tander. Al vaker te gast op de Nederlandse podia, maar niet eerder in Den Haag. Hun programma heet ‘Folksongs from

another land’, een combinatie van wereldmuziek en jazzimprovisatie. Ze brengen song-materiaal dat dicht bij hun eigen ‘roots’ ligt, etnische liedjes tussen ontroerend en humoristisch in. Het mooie Theater Camuz aan de Damlaan in Leidschendam – waarvan je jaloers zou willen dat het in centrum Den Haag lag – heeft op donderdag19 april een première: het eerste optreden van ‘The Power of Three’. Drie avontuurlijke jazzmuzikanten die wel eerder samen speelden, maar nooit als trio. Saxofonist Ad Colen, gitarist Wim Bronnenberg en Tilmar Junius. Behalve een subtiel pianist is Tilmar ook de leider van het Festival Youth Orchestra voor Zuid-Hollandse jongeren van rond de zeventien jaar. Maar daarover later meer. Bert Jansma


13

cultuur<

Vrijdag 13 april 2012 > Den Haag Centraal

de 10 ‘Cyclus’ weer vol Variététheater volgend jaar humoristische dames terug in Scheveningen Een groep grappende vrouwen (waaronder Yvonne Kroonenberg en Kristel Zweers) verzorgen de 10de editie van ‘Cyclus’ in het Paard Café. Ze bewijzen terzijde dat humor nog steeds universeel is.

Acteur en regisseur Karel de Rooij, beter bekend als Mini van Mini & Maxi, wil variététheater in Den Haag nieuw leven inblazen. Volgend jaar zomer start hij in de Scheveningse Lourdeskerk een tweemaandelijks programma SCALA, variété aan zee. ‘Variété is ‘oohh’ en ‘aahh’. Dat is eigenlijk de essentie van kunst. Je moet de mensen zien te raken’. 

Door Olivier van Nooten

Door Annerieke Simeone

Al jaren loopt hij met de gedachten rond zijn oude liefde, variététheater, weer nieuw leven in te blazen ergens in Den Haag. Het was voor hem niet zozeer de vraag of het zou gebeuren, maar waar en wanneer. Karel de Rooij, bekend van het duo Mini & Maxi en tegenwoordig regisseur/adviseur van o.a. slagwerkgroep Percossa, de Wereldband en het creatieve brein achter het Festival Classique bij het Hofvijverconcert en de Nach van Bach heeft het inmiddels voor elkaar. Volgend jaar mikt hij tijdens de maanden juli en augustus op een avondvullend programma in de Scheveningse Lourdeskerk, vlakbij het Circustheater en het Kurhaus.  De Rooij houdt zo van dit genre, omdat het ‘niet in een hokje past’. “Mensen willen graag een stempel drukken op artistieke vormen, theater, dans, cabaret, het moet allemaal gegroepeerd zijn. Ik houd daar niet van, bovendien kun je niet altijd zeggen dat iets alleen maar muziek of alleen maar dans is. Vaak schuren disciplines tegen elkaar aan. Kijk naar Percossa. Jaren terug adviseerde ik ze theaterelementen in hun programma toe te voegen. Die mannen slaan sindsdien niet alleen maar op een drumstel, ze gebruiken allerlei objecten, ze acteren erbij. Het is geen theater, het is geen muziek, het is van alles wat. Die gemêleerdheid spreekt mij aan. Dat is variété. Vroeger kwam je dat in Den Haag veel meer tegen”.  Kinderjaren De naam die hij aan dit project geeft, SCALA, ook de naam van de stichting, is heel bewust gekozen. Als De Rooij het over vroeger heeft, doelt hij ondermeer op zijn kinderjaren toen zijn vader, de bekende jazzpianist Nico de Rooij en zijn moeder, ‘een goede violiste’, hem meenamen naar het Scala theater, het mooie Eclectische gebouw uit 1884, waar hij artiesten zag  in de scala bodega naast De Bijenkorf. “Niet de minste waren dat hoor, Toon Hermans, Johnny Kraaijkamp, maar ook Buziau de bekendste clown van Nederland. Ze deden allemaal korte sketches”. Ondanks de directe verwijzing naar het voormalige theater in de binnenstad kiest De Rooij het liefst voor een podium aan zee. Want ook daar vond veel variété plaats. Scheveningen kende als vanaf de jaren dertig een rijke cabaretperiode in het Kurhaus en het daarnaast gelegen Palais de Dance. Onder leiding van Louis Davids kwam de Kurhaus-variété tot bloei. Davids die zijn carrière startte als circusartiest, bracht een keur aan zang, conferences, revuesketches en circusnummers als buiksprekers en sneltekenaars ten tonele. Hij stond er om bekend vele begaafde Nederlandse en buitenlandse artiesten in de door hem gebrachte programma’s een kans te geven. Onder hen waren beginners als het Cabaret Ping Pong, Martie Verdenius, Wim Kan en Corry Vonk, en gevestigde grootheden als Rudolf Nelson en zijn cabaret uit Berlijn. Zo’n insteek wil De Rooij ook. “Jong talent en gevestigde artiesten met elkaar combineren op een plek die voor een breed publiek toegankelijk is. Ondanks zijn rijke geschiedenis doet het Kurhaus al jaren niets meer aan variété, ter-

Jongleur David Severins staat als eerste in het nieuwe variétéprogramma. > Foto: PR

Karel de Rooij. > Foto: Eric Kampherbeek

wijl er wel drommen mensen naar Scheveningen komen voor afleiding. In die niche moeten we stappen”. De Rooij weet zeker dat er animo is voor zo’n programma’s. “Grote bedrijven en ook de gemeente vragen mij wel eens of ik tips heb voor een feest of evenement.‘verras ons maar’. De Rooij glundert even. “Als ik dat soort verzoeken krijg, schotel ik ze een mix van acts voor. Van jongleurs tot een wonderkind op een piano. Dat vinden ze geweldig”. Waarom is dit niet vaker te zien, vragen ze De Rooij. Omdat Nederland het uit zijn handen heeft laten glippen, vertelt hij hen dan. “In het buitenland zijn onze veel kleinkunst- en circusartiesten vaak veel bekender dan hier”. Netwerk De Rooij heeft door zijn uitgebreide netwerk geen moeite om talent te vinden. Het is prachtig dat er nu ook  circusopleidingen op conservatoria zijn en dat het daardoor ook als kunstvorm wordt gezien. Kunst en daarmee variété is niet elitair of ingewikkeld”. De Rooij strekt zijn lichaam en gooit zijn hoofd omhoog. Variété is “oohh” en “aahh”.Dat is eigenlijk de essentie van kunst. Je moet de mensen zien te raken”. Ik denk ook dat het past bij een tijd waar iedereen gewend is om snel te schakelen. Kijk naar de parade, dat is al jaren een succesvol rondreizend variétégezelschap”. Om het publiek warm te maken voor zijn ideeën start hij 22 april met een pilotversie voor genodigden in Pulchri met ondermeer  zandkunste-

naar Gert van der Vijver, de acrobatengroep CORPUS , jongleur David Severins en componist Eef van Breen “Ja, ik weet wel wat jij je afvraagt”. De Rooij knijpt zijn ogen even samen. “Is Pulchri niet een beetje te elitair voor variété? Dat zullen meer mensen denken, maar Pulchri wil net als ik een breed publiek trekken. En als je daar toch bent, kun je meteen die expositie meepakken. Trouwens je moet wel, want elk nummer is in een andere zaal . Natuurlijk had ik voor Diligentia of Theater aan het Spui kunnen kiezen, maar ja, ik houd van het onlogische, ik denk graag buiten de kaders hè”.  SCALA, variété aan zee presenteert in het nieuwe seizoen één keer per kwartaal een programma in Pulchri. Daarna zal internationaal programma tijdens de maanden juli en augustus in de Scheveningse Lourdeskerk te zien zijn.

Ingezonden mededeling

Sinds een aantal jaren organiseert Debby van den Bergh ‘Cyclus’, een programma met voornamelijk vrouwelijke artiesten. Het gesproken woord vormt een rode draad, maar er wordt ook gezongen. Humor ‘met ballen’ en serieuze thematiek krijgen er de ruimte. Van den Bergh heeft er bewust voor gekozen de nadruk op vrouwelijk talent te leggen, bijvoorbeeld als tegenwicht voor ‘Puur Gelul’ (waar meestal alleen mannen het podium beklimmen). Desalniettemin is het volgens haar bijzaak welke sekse de microfoon krijgt, zolang de sfeer maar goed is en de kwaliteit hoog. Ze heeft ‘niet de minsten’ weten te strikken voor de 10de editie van ‘Cyclus’ (voorheen bekend als ‘Maandelijkse Cyclus’, als knipoog naar het vrouwelijke, maar dat riep de verwachting op dat er elke maand een editie zou zijn). Naast humoristische teksten van Yvonne Kroonenberg, die al eens eerder in deze context optrad, is er muziek van zangeres Faya, komedie van Soula Notos, kleinkunst van Huijbrechts & Jansen en cabaret van Marjolijn van Kooten. Verder zal het komische duo Miss Cherry & Daf weer teksten schrijven voor de gelegenheid. Ook collega Kristel Zweers zal het publiek aan het lachen krijgen – gezien haar staat van dienst geen ongeloofwaardige voorspelling. Momenteel toert ze met Girls Comedy Night door Nederland, en bevestigt dat nadruk op het feminiene vaak een ongewenst effect heeft: “Hoe harder je roept ‘mannen zijn ook welkom’, hoe eerder ze wegblijven”. Initiator Van den Bergh ziet als mogelijke verklaring dat heren vrezen ‘te worden afgezeken’ door een ‘pottenclub’, of denken dat het programma ‘te soft’ is. Dat terwijl de geboren Rijswijkse ‘geen tuttig gedoe’ programmeert en voorliefde heeft voor ‘stevige humor’. Het publiek blijft trouw binnenstromen, wat aangeeft dat de kwaliteit van de programmering hoog is. Het is ‘iedere keer een volle bak’ en het publiek is gemengd, vertelt Van den Bergh. In een ongedwon-

Kristel Zweers heeft het hart op de tong, maar niet om te shockeren. > Foto: Spike Bakker

gen sfeer bewegen de deelnemers ‘allemaal even gewoon en gezellig’ door de ruimte, mede door het bewust ontbreken van stoelen. Humor Hoezeer het Kristel Zweers ook bevalt alleen op het podium te staan, ze vindt het fijn om af en toe met anderen op te treden. Deze editie doet ze voor de derde keer mee. Ze heeft een aantal avondvullende shows gemaakt en speelde mee in ‘De Lama’s’, waar humor en improvisatie leidraad waren. Het toneel bevalt Zweers een stuk beter, want daar ‘kan je echt doen wat je wil’. Ze heeft haar ‘hart op de tong’ – niet omdat ze wil shockeren, maar omdat haar materiaal ‘altijd redelijk persoonlijk’ is. Die insteek maakt haar optredens toegankelijk voor een breed publiek, hoewel dat niet het uitgangspunt is. Relaties zijn als onderwerp bijvoorbeeld ‘superherkenbaar’ en dus bruikbaar, maar vormen slechts een klein onderdeel van haar verhaal. ‘De liefde haalde me naar Den Haag’ vertelt Zweers. Die relatie is inmiddels voorbij, terwijl een nieuwe liefde de reden is dat ze Den Haag mogelijk weer verlaat: Zweers heeft net besloten volgend jaar een tijdje naar Singapore te gaan. Op de vraag of deze informatie buiten het artikel moet blijven, lacht ze dat de buurt het toch al weet. De cabaretière is erg te spreken over de Stationsbuurt, een wijk die helaas een negatief imago heeft. In haar show spreekt ze met enige scepsis over ‘prachtwijken’ en de vreemde ontwikkeling die zich daar aftekent. “Er wordt veel geld in zo’n wijk gepompt om een gevoel van veiligheid terug te brengen”, vertelt Zweers, “terwijl de misdaadcijfers al een tijdje dalen”. Het zegt meer over de politieke context dan over daadwerkelijke veiligheid. ‘Prestige in tijden van crisis’, noemt Zweers deze ‘geldverspilling’. In de 7 jaar dat ze in de ‘heerlijke buurt’ woont, heeft ze nog nooit iets ernstigs meegemaakt, mede dankzij de ‘sluimerende sociale controle’. Zweers is geboren in het Gelderse Brummel en herkent ook een ‘kleine gemeenschap’ in de Stationsbuurt: “Als ik bij de Overkant zit, zie ik binnen een kwartier een bekende voorbij lopen.” De 10de editie van Cyclus belooft minstens zo gezellig te worden. Cyclus. 15 april in het Paard Café, aanvang 16:00. voorverkoop € 6,– / deurverkoop € 7,50 Voor meer informatie: www.paard.nl en www.maandelijksecyclus.nl


14>sport Marcella

Zonder jou is er geen bal aan

Den Haag Centraal > Vrijdag 13 april 2012

Voetbaldier Sjaak Polak wil absoluut slagen als trainer onder zijn hoede had. Het werd een valse start. Eind oktober hield Polak het al voor gezien bij de club uit Madestein. “Ik wilde er graag iets bereiken, maar dat bleek heel lastig. Een aantal belangrijke spelers raakte geblesseerd. Ik had soms maar zes of zeven man tot mijn beschikking op de training. Ik had graag met een volwaardige selectie van twintig man willen werken”.

Sjaak Polak (36) begon dit seizoen bij Oranjeplein-Postduiven aan zijn eerste echte trainersklus. Het avontuur bij de zondagderdeklasser liep voor de Haagse ex-prof echter uit op een fiasco. Er wachten hem nu nieuwe uitdagingen. Een avontuur in de Verenigde Staten en het trainerschap bij het Rijswijkse Hoekpolder zijn daar maar enkele van. “Ik zal het de komende maanden behoorlijk druk krijgen”.

Diploma Polak, die vorig jaar zijn eigen voetbalschool startte, is inmiddels in het bezit van de Diploma’s Trainer Coach III (UEFA C) en Trainer Coach II (UEFA B). Daarmee mag hij tot en met de Tweede Klasse trainen. Maar de aspiraties van de ex-prof liggen verder dan dat. Het liefste keert Polak terug in het betaalde voetbal. “Ik heb de ambitie mijn Trainer Coach I te halen, maar dat zal niet gemakkelijk zijn. Het is een pittige cursus heb ik begrepen. Maar ik wil er keihard voor knokken en ooit aan de slag als assistent of fulltime jeugdtrainer bij een ploeg in de Jupiler League of Eredivisie. Dat is echt een hele grote droom van mij”. Sjaak Polak zal dus gaan stoppen als voetballer. Het accent zal nu geheel op het trainerschap komen te liggen. “Ik hoop binnenkort voor de cursus Trainer Coach I te worden toegelaten. Ik mag bij Sparta stage lopen. Het zal druk gaan worden. Mijn eigen bedrijf, de trainerscursus en het trainerschap bij Hoekpolder. Maar ik hou van voetbal, dus mij zul je niet al te hard horen klagen. Ik ga een leuke tijd tegemoet”.

Door Mike Boeschoten

De tennissport in Nederland is uit zijn winterslaap ontwaakt. Afgelopen weekend is de landelijke competitie begonnen. Maar liefst 5700 teams met 175.000 deelnemers hebben de kou van het Paasweekeinde getrotseerd en zich met hart en ziel op de teamwedstrijden gestort. En dan heb ik het nog niet eens over de districtscompetitie, die ook nog eens 29.000 ploegen aan zich bindt. Competitie in alle soorten en maten, 96 soorten om precies te zijn. Was het vroeger de gemengde competitie met singles, dubbels en gemengddubbels. Tegenwoordig heb je keus om het gemengddubbel te laten voor wat het is en alleen met je eigen sekse te spelen. Iets waar helaas veel mannen de voorkeur aan geven. Of spelen in je eigen leeftijdsgroep, waar vooral veel ouderen van houden. Jammer, want om je als jonkie in een ouder, gemengd team te manifesteren, daar is ook wat voor te zeggen. Ik heb zelf, destijds als vijftienjarige, fantastische herinneringen aan mijn eerste rosétjes, de schuine grappen en de gezellige etentjes met mijn volwassen teamgenoten. Een mooi leerproces op en buiten de baan. Maar goed, competitie in Nederland is nog steeds leuk en het leidt tot een bijzondere binding met de club waarvan de deelnemers lid zijn. Die binding kunnen de clubs momenteel wel gebruiken, want net als veel andere sporten heeft ook de tweede sport van Nederland last van de crisis. Was het ledenaantal een paar jaar geleden nog ruim boven de 700.000, nu staat de teller op 668.000. Een vermindering van zo’n 50.000 mensen die waarschijnlijk wat kritischer zijn gaan kijken naar de clubcontributie, die normaal gesproken rond de 300 euro ligt. En het ging toch al niet zo goed met de tennissport. Geen wereldtopper die de sport draagt. Weinig media aandacht, meestal pas op de laatste pagina van het sportkatern. Tennis in Nederland kan dus wel een impuls gebruiken. De Tennisbond heeft daar op ingespeeld. Ze hebben landelijke Open Tennisdagen georganiseerd met Raemon Sluiter als boegbeeld om de tennissport te promoten. Bijna 500 clubs schreven in en hoopten op een clinic met onze nationale tennisknuffelbeer. Met de slogan ‘Zonder jou is er geen bal aan’ mobiliseerde de Tennisbond 6000 tennissers. Een frisse start van het tennisseizoen dat hopelijk nog meer mooie dingen voor ons in petto heeft. Een uitschieter van Robin Haase bij Roland Garros of Wimbledon? Marcella Mesker Gastspreker voor bedrijven en organisaties, www.marcellamesker.nl

Het trainersbijltje erbij neergooien? Nee, daarvoor is Sjaak Polak te gek op het spelletje. De oud-speler van Excelsior, FC Twente, ADO Den Haag, Sparta, Veendam en RBC eet, slaapt en ademt voetbal. Dat hij tegenwoordig nog wekelijks zijn klasse etaleert als speler bij Scheveningen in de zaterdaghoofdklasse zegt wat dat betreft genoeg. “Voetbal is mijn lust en mijn leven”. De titel in de Hoofdklasse B gloort aan de horizon. Of hij de mogelijke titel ook zelf mag meemaken is nog maar zeer de vraag. “Half mei zal ik voor drie maanden stage gaan lopen bij de Dayton Dutch Lions, een club in de Verenigde Staten waar ex-voetballer Erik Tammer de scepter zwaait. Het is een mooie uitdaging om overzee bij een andere organisatie rond te kijken. Scheveningen zal mogelijk na mijn vertrek kampioen kunnen worden. Of dat ook zonder mij zal gebeuren? Natuurlijk. Waarom niet? Ik heb een aardig steentje bijgedragen, maar er loopt

Voetbaldier Sjaak Polak (in het groene shirt) gaat zich richten op het trainersvak. >Foto: Creative Images

heel veel kwaliteit rond bij Scheveningen”. Uitdaging Bij terugkomst in Nederland staat er weer een andere uitdaging te wachten. In het nieuwe seizoen zal Polak, die volgend seizoen niet meer als voetballer actief zal zijn, trainer zijn bij het Rijswijkse Hoekpolder, een ambitieuze Derde-

klasser. “Hoekpolder is een club waar veel mogelijk is. Ik hoop met deze club wat neer te gaan zetten en denk verschillende goede spelers aan de club te kunnen binden”. Polak richt zich vanaf het volgende seizoen op een nieuw voetballeven als trainer. Dit seizoen rook de vrije trappenspecialist daar voor het eerst aan bij Oranjeplein-Postduiven, het eerste seniorenteam dat hij ooit

Metselaars wint burenruzie bij Thor De Bataaf

Den Haag is goed vertegenwoordigd in de top van de tenniscompetitie. Eind mei verdedigt Leimonias de vorig jaar veroverde landstitel in de Eredivisie. Afgelopen weekeinde startten drie Haagse clubs in de Hoofdklasse en daar stond gelijk een heuse derby op het programma. Het Scheveningse Metselaars ging maandag op bezoek bij Thor De Bataaf en nam uiteindelijk een 5-3 overwinning mee naar huis. Het tweede team van Leimonias won tweede paasdag in Eindhoven van Dunlop/Volley, eveneens met 5-3. Door Alex 't Lam

Vorig jaar miste de Metselaars het kampioenschap in de Hoofdklasse op een haar. Dit jaar treedt coach Jos Koemans aan met een nagenoeg ongewijzigd team. Alleen Nicolette van Uitert heeft de Mets voor Thermoware/Barneveld verruild. Voor de Mets komen dit jaar de Belgische Ysaline Bonaventure, Steffie Weterings, Mark de Jong, Paul Moggré en Stephan Fransen uit. “We zijn in de breedte iets minder sterk als vorig jaar, zeker omdat de meiden nu allebei drie wedstrijden moeten spelen”, aldus de kopman van de Metselaars, Mark de Jong. Thor De Bataaf is dit seizoen nieuw in de Hoofdklasse na het kampioenschap van vorig jaar in de Eerste Klasse. Het team van coach Cock Snoei heeft zich met de nummer zes van Nederland Olga Kalyuzhnaya danig versterkt en daarover is kopman Boy Wijnmalen dan ook zeer content: “Met de komst van Olga Kalyuzhnaya zijn we bij de dames zeer sterk vertegenwoordigd. Ook Mandy Wagemakers speelt de laatste tijd erg goed. Verder hebben we nog Kim Rus”. Voor de heren komen naast Boy Wijnmalen verder nog Frank Clausing en Thimo van der Lecq in actie. Het tweede team van het Haagse Leimonias heeft wel een behoor-

lijke transformatie ondergaan. Nieuw bij de Hoofdklasser zijn Bas van der Valk, Roy Bruggeling en Eva Waccano. Met verder nog Gabriëla van der Graaf en Bart Brons in de selectie is coach Martin Bohm tevreden met de beschikbare spelers. “We zijn er in ieder geval sterker op geworden”.

Regenbuien Onder erbarmelijke weersomstandigheden gingen Thor Bataaf en De Metselaars maandag van start met de eerste competitieronde van de Hoofdklasse. Door regenbuien en windvlagen heen wist de Metselaars de burenruzie tegen Thor De Bataaf in Schevenings voordeel te beslissen: 3-5. Coach Snoei van Thor was teleurgesteld over het verlies van zijn ploeg : “Boy speelde zijn single op zeventig procent. Normaal wint hij dat potje. Door zijn blessure moesten we de herendubbel laten lopen. Ik had het anders nog wel eens willen zien”. Over de kansen van zijn team in de Hoofdklasse is de coach realistisch: “Wij moeten zorgen dat we ons handhaven. Alles wat we meer doen, is meegenomen”. Ook uit de mond van coach Koemans van De Metselaars kwamen geen gedurfde uitspraken: “Ik zeg niet dat we voor het kampioenschap gaan, anders wordt me dat straks nagedragen. Ik denk wel dat we bovenin gaan meedraaien”. Blessure In dezelfde poule won het tweede team van Leimonias in Eindhoven van Dunlop/Volley met 5-3. Centraal bij deze ontmoeting stond de blessure die Tom Schönenberg van Volley opliep, waardoor een aantal wedstrijden voortijdig beslist werd. Ook Leimonias kreeg te maken met blessureleed. Gabriëla van der Graaf verdraaide in de tweede set van haar singlepartij haar knie. Dat leverde het Eindhovense Volley weer makkelijke punten op. Al met al was coach Martin Bohm te-

Olga Kalyuzhnaya (Thor De Bataaf) in haar partij tegen Ysaline Bonaventure. >Foto: Daan Rhijnsburger

vreden over de winst: “Een aantal van ons had nog maar weinig gravel in de benen, maar dat was nauwelijks te zien”. Over de doelstelling voor dit seizoen zei hij: “Ik mik op een plaats in de middenmoot, maar handhaving is natuurlijk het allerbelangrijkste”.

Volgende week zondag volgt de tweede competitieronde. Leimonias 2 ontvangt dan Shot uit Zeist. De Metselaars spelen een thuiswedstrijd tegen Thermoware/ Barneveld. Thor De Bataaf moet naar Noordwijkerhout voor de uitwedstrijd tegen het tweede team van Jonkerspark.

BAVA

Ingezonden mededeling

ie

LICHTARCHITECTUUR LICHTADVIEZEN VOOR PARTICULIEREN EN BEDRIJVEN MET GROTE SHOWROOM

e

Bel

ze n o ef

f o s o l i f il cht

SYLVAIN POONSSTRAAT 14 (WATERINGSE VELD) 2548 XX DEN HAAG TEL: 070-345 00 45

WWW.BAVA.NL


15

varia<

Vrijdag 13 april 2012 > Den Haag Centraal

stadsgroen

Knoflook voor beginners

Buren en vrienden fietsen de hele week al vrolijk zwaaiend langs. Uit hun tassen steken harken, pootstokken en bonenstaken. De hippe krat aan het stuur ziet groen van de beginnende appelboompjes, zelfgestekte druivenranken, huisgeteelde pastinaak en onlangs verspeende kooltjes. ‘Nou doêhôeg! Wij gaan naar de moestuin!’, roepen ze. Zij wel. Wij niet. Omdat we in februari geen zin hadden om ’s ochtends om 8 uur in de rij bij het hek van de volkstuinderij te staan, voor een jaarkaart en een sleutel. Omdat het winter was, en stikdonker. Bo-

Knoflook groeit overal. Zelfs in een pot. Vergeet die moestuin, we gaan ons specialiseren!

De nieuwe opstelling in het Stadhoudersplantsoen. >Foto: C&R

Kunstwerk Lidi van Mourik naar Stadhoudersplantsoen

Beeldengroep eindelijk bevrijd Door Casper Postmaa

De beeldengroep van kunstenares Lidi van Mourik Broekman (1917) die jarenlang schuilging achter het traliewerk van het Joegoslavië Tribunaal is eindelijk bevrijd. Sinds kort staan de vier bronzen beelden (‘Moeder en kinderen’) in een vijver aan het Stadhoudersplantsoen. Het nieuwe decor lijkt op de oorspronkelijke situatie uit 1954 toen de beelden van Lidi van Mourik in de vijver voor het hoofdkantoor van de Eerste Nederlandse Verzekeringsmaatschappij (later Ennia, daarna Aegon) werden geplaatst. In 1996 moest de groep daar plaatsmaken voor een kunstwerk van Auke de Vries. De beelden van Van Mourik kregen een nieuwe plek in het groen aan de zijkant van het kantoor. Daar ver-

dween het bronzen gezin vrijwel uit het zicht achter het hekwerk van het Joegoslavië Tribunaal, dat inmiddels in het gebouw was getrokken. Sindsdien hebben nogal wat boze Hagenaars gepleit voor de bevrijding van het kunstwerk, maar er kwam pas schot in de zaak toen de Haagse beeldhouwer Loek Bos zich ermee ging bemoeien. “Tot 2007 was ik voorzitter van Pulchri Studio. Ik had mij voorgenomen om na mijn voorzitterschap te proberen de beelden van Van Mourik in ere te herstellen. Zij was zelf bijzonder kwaad over die plek achter het hek. Een schande voor Den Haag, noemde ze het”. Ingebruikname Maar makkelijk ging het allemaal het niet. Eigenaar Aegon diende met

de verhuizing in te stemmen, er moest een passende locatie worden gevonden en de gemeente moest zich bereid verklaren om het kunstwerk (en de bijkomende kosten) over te nemen. Drie achtereenvolgende wethouders van cultuur (Jetta Klijnsma, Marieke Bolle en Marjolein de Jong) hebben zich ingespannen om het kunstwerk recht te doen, maar nu dan eindelijk spelen de kinderen weer in het water en kijkt de moeder toe. Er komt ook nog een officiële ingebruikname, waarschijnlijk op 8 mei. Lidi van Mourik, die haar opleiding aan de Koninklijke Academie kreeg en een uitgebreid œuvre heeft, zij maakte ondermeer het eerste verzetsmonument in Nederland, zal daarbij waarschijnlijk aanwezig zijn.

vendien sneeuwde het. Daarom hebben wij geen moestuin. Nu moeten we drie, vier keer per week dat lollige gedoe aanhoren. Eigen schuld. Maar we laten ons niet kennen. Ik heb een idee: knoflook groeit overal. Zelfs in een pot. Vergeet die moestuin, we gaan ons specialiseren! Duw een paar gepelde teentjes, de punt wijst omhoog, 4 centimeter diep in de aarde van een potje. Gebruik geen knoflook uit de supermarkt, die is behandeld tegen uitlopen. Biologische teentjes kunnen dat uiteraard

wel. Nog gewaagder is, om een collectie te beginnen. Met Purple Glazer, de lekkerste knoflook om te bakken en met Red Rezan, een oude Rus met een sterke smaak. Met Vekak, een Tjechische met paarse strepen en Oosterdel, een pittige Litouwer. En vergeet de scherpe Suzan Delafield met de roze teentjes niet, en de tintelend pittige Purple Haze. Fijn is ook de Maxatawny die het cholesterol verlagende allicine bevat en natuurlijk Steijn, de zoetige spiraalknoflook. Een aanrader is ook de geurende Inchelium Red, afkomstig uit een indianenreservaat, of de milde Red Touch die je rauw kunt eten. En poot dan ook de paarsgestreepte Noord-Koreaanse Pyeong Vang, de prachtige dieprode Spaanse Morado, de zoete Sulmona uit Italië en de pittige Rose De Lautrec uit Frankrijk. Geef je lookjes af en toe water. Al snel verschijnen dan groene puntjes boven de aarde. Dit zijn de blaadjes. Na een paar maanden, als tweederde van het blad naar geel verkleurt, kun je de knoflook oogsten. Doe dat wel met zachte hand, om ze niet te beschadigen. Laat ze daarna hangend drogen, voor het raam, in de zon en de wind. Zwaai vrolijk naar de buren die met een fiets vol struikgewas langs rijden. En bedenk: Jij hebt een vensterbank. En zij hebben een tuin. En moeten de rest van de middag knielen, kruien en bukken. Vooral heel, heel veel bukken. Wendy Hendriksen >Meer columns en een boek op www.wendyhendriksen.nl

Deze knoflook is te koop bij www.levenvanhetland.nl

onderwijs

De achterkant van het gelijk

Onlangs was op mijn school een hoogleraar onderwijskunde uit Japan op bezoek, die zich verdiepte in het Nederlandse onderwijs. Hij maakte zich met zijn collega’s grote zorgen over de rigiditeit van de Oost-Aziatische onderwijssystemen, waar de nadruk uitsluitend ligt op zoveel mogelijk kennisoverdracht en veel straffen en belonen. Ik liep met hem door de school en overal gingen we tot zijn stomme verbazing onaangekondigd klassen binnen om te kijken naar het onderwijsproces en om met leerlingen te praten. Hij was uiterst

verbaasd over de verantwoordelijkheid die leerlingen geacht worden te nemen voor de voortgang van hun leerproces. Ik legde hem uit dat dat niet voorbehouden is aan Montessorionderwijs. Hij beaamde dat hij het ook op andere plekken in Nederland had gezien. De aandacht voor kunst en cultuur, de projecten, de aandacht voor sociale interactie tussen kinderen en de verbinding van de school met de omringende wereld, voor ons zijn het vanzelfsprekende zaken die we

koesteren, aan de andere kant van de wereld is dat niet zo. Deze professor maakte zich grote zorgen over de ratrace in het onderwijs van Japan, Korea en China, de vele zelfmoorden, de extreme aandacht voor reproductie van kennis en de rigiditeit van de gezagsverhoudingen. Hij vond dat Azië nog heel veel van Europa en in het bijzonder van Nederland kan leren. Ik zei hem dat dat andersom ook wel kan. Taiwan en Zuid-Korea staan heel hoog op de OESO-ranglijst van de beste presteerders bij wiskunde en natuur-wetenschappen. Hij glimlachte en zei dat daarmee een volk niet automatisch gelukkiger wordt. Het valt mij op dat het nastreven van geluksgevoelens overal heel hoog op de agenda staat. De hoogste baas van de VN schermde er ook al mee. Nu staat die geluksbarometer in ons land toevallig al heel erg lang op bestendig mooi weer. Als je alle nieuws

zou moeten geloven, dan zouden wij juist diep ongelukkig moeten zijn. Ga maar na: de bangalijsten, rekenen en spellen deugen niet, een Arena vol stakende leraren, te veel leerlingen die hun school niet afmaken, MBObazen in grote gebouwen zonder klassen en een trend waarbij gehamerd wordt op voorrang voor taal en rekenen boven kunst en cultuur. Maar de werkelijkheid is weerbarstiger dan het nieuws. Nederlanders zijn nog steeds gelukkige mensen, die de scholen van hun kinderen over het al-

Wij Hollanders kunnen zo lekker mopperen. Daarom lijkt alles altijd zo vreselijk erg

gemeen waarderen met hoge cijfers. En waar letten die ouders op? Niet op de kwaliteitskaart van de Inspectie, niet op 1040 lesuren per jaar en niet op de lessentabel, maar ze letten op de sfeer, de attitude van de docenten, de mogelijkheden voor kinderen om zich ook buiten de lessen te ontplooien en op de andere kinderen die er rond lopen. Wij Hollanders kunnen zo lekker mopperen. Daarom lijkt alles altijd zo vreselijk erg. Maar als iemand anders zegt dat hij nog veel van ons kan leren, dan zijn we zo trots als een pauw. En dat mag ons nijvere en altijd vergaderende bijenvolkje ook eens in de zak steken. Daarom werd ik zo blij van dat bezoek uit Japan. Hugo Dirksmeier Rector Haags Montessori Lyceum www.hml.nl


16>society

Den Haag Centraal > Vrijdag 13 april 2012

vilan, renate & de residentie

Keiharde Scheveningse realiteit Daar stonden we dan weer: deze keer op de Scheveningse Boulevard, tussen joelende kinderen. En het was ochtend. En het regende. En het was koud. En we hadden niet gezien dat er een paar meter verderop gewoon een hele ontvangsttent was met alles erop en eraan. Dus we stonden gewoon voor niets te vernikkelen tot burgemeester Van Aartsen de nieuwe opstelling van de ‘sprookjesbeelden’ op de Boulevard kwam openen. We schrijven ‘sprookjesbeelden’ hier bewust tussen aanhalingstekens want wij vinden die beelden namelijk helemaal niet sprookjesachtig. Er staat er één tussen – en die schijnt ook nog eens beroemd te zijn – van een man die haring aan het happen is. En dat is in Scheveningen keiharde, dagelijkse realiteit. Niks sprookje. Tijdens de opening was ook de maker van de beelden aanwezig, de Amerikaanse kunstenaar Tom Otterness, een Sinterklaasachtige verschijning met lang wit haar en een uilenbril. Over wie Van Aartsen met zijn gebruikelijke gevatheid opmerkte dat hij ‘zelf haast een sprookjesbeeld leek.’ Otterness vertrouwde ons toe ‘ontzettend blij’ te zijn dat zijn beelden nu weer op de Boulevard stonden. En dat hij zelf, in navolging van zijn beroemde beeld, ook wel eens haring had gehapt op Scheveningen. “Dat lukte goed. Ik had de techniek snel onder de knie. En ik vond het nog lekker ook”, onthulde hij. “Maar dat komt waarschijnlijk omdat ik Noorse voorouders hebt. Genetisch bepaald”. En toen mochten wij eindelijk naar de ontvangsttent, waar de schoonkinderen voor de taarten hadden gezorgd. Het laatste wat wij willen, is tere kinderzieltjes krenken, maar het was wel duidelijk dat geen van deze kinderen bij televisietaartenbakker Abel een vooropleiding had genoten. Tom Otterness zou de taarten aansnijden. Wij hadden allang begrepen dat Otterness zo’n Amerikaan is die altijd enthousiast blijft en zich nergens door uit het veld laat slaan en, inderdaad, hij zette het hem aangereikte plastic zaagje gewoon meteen in de dichtstbijzijnde taart. Om vervolgens een stuk te pakken, een flinke hap te nemen en met succes zijn gezicht in de plooi te houden. Er heerste een heel gemoedelijke sfeer in die partytent op de Boulevard, terwijl buiten wind en regen vrij spel hadden. Het publiek was gemêleerd: wij signaleerden de eerbiedwaardige mevrouw Lida Scholten-Miltenburg, mede-oprichtster van het Museum Beelden aan Zee, maar wij zagen ook dames in een poncho van lamawol of met een halsketting waarvoor Wilma Flintstone een moord zou hebben gedaan. Tevens was daar een heer die om volkomen onverklaarbare redenen houten ringen door zijn oren droeg. En tussen alles door liepen de schoolkinderen die, naar wij hoorden, al sinds negen uur ’s ochtends met die taarten in de weer waren geweest, dus we hoeven u niet te vertellen in wat voor stemming die verkeerden. “En wat gebeurt er nu?”, vroeg Tom Otterness aan een vrouw die waarschijnlijk de organisatrice van het geheel was, en hij wees op de taarten. “Do we chop everything up?”.

De taartjes kwamen duidelijk niet bij televisietaartenbakker Abel vandaan. >Foto's: Mylène Siegers

Een beetje reisleider heeft zijn stratenplan altijd bij de hand.

Ja, leg 'm hier maar neer.

Maar nee, dat bleek niet de bedoeling. En terwijl iedereen zich op de taarten stortte, hoorden wij de kunstenaar tegen één van zijn Amerikaanse vrienden zeggen: “Als ik dit hele

stuk opeet, ben ik dood”. Waarop de vriend lachte en antwoordde: “Tom, you’re not in Kansas anymore!” Renate van der Zee

Leuk hè, het schema, gheeee gheee.


dhc-257