Page 1

εξώστης

T. 500+456 21.03.13 ΔΙΑΝΕΜΕΤΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΕΝΤΥΠΟ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΕΚΦΡΑΣΗΣ


Editorial Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η απόφαση της Κύπρου αποτελεί είναι μια υβριδική συνθήκη για μελλοντικές εξελίξεις. Αυτή τη στιγμή που διαβάζετε αυτό το εισαγωγικό σημείωμα οι εξελίξεις τρέχουν με ταχύτητα φωτός, τα δημοσιογραφικά τηλέφωνα έχουν πάρει φωτιά, ο σχολιασμός στο twitter έχει φτάσει στο κατακόρυφο κάνοντας δύσκολη μια σφαιρική εκτίμηση της κατάστασης. Παρά τον πανηγυρικό χαρακτήρα που είχε για πολύ κόσμο (όπως φάνηκε απο την αυθόρμητη αντίδραση τους διαδικτυακά και όχι μόνο), το Όχι της Κύπρου αποτελεί μια πολιτική θέση που είχαμε να δούμε απο την εποχή που η Ισλανδία είπε το δικό της όχι στους πιστωτές των τραπεζών της. Καμία περίπτωση φυσικά δεν είναι απόλυτα ίδια, ούτε χρειάζεται να φλυαρούμε αναφέροντας άσκοπα παραδείγματα αλλά το σίγουρο είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει μια ευκαιρία να σώσει ότι σώζεται (μέσα στην επιζήμια κατάσταση που δημιούργησε η αρχική πρόταση της για ετσιθελι-

κή συμμετοχή ιδιωτών στο δανεισμό της Κύπρου) μέσα απο μια επαναδιαπραγμάτευση με αμοιβαίες υποχωρήσεις και στο πραγματικό πλαίσιο που υπαγορεύει η ίδια η φυσιογνωμία της Ένωσης. Το αν θα γίνει αυτό είναι άλλο θέμα. Όπως άλλο θέμα είναι να έχεις φτάσει 20 χρόνων και να μην ξέρεις κάποια πράματα, που όλος ο κόσμος θεωρούσε αυτονόητα. Ο χαιρετισμός του Κατίδη και τα tweets της Παπαχρήστου δήλώνουν μια σοκαριστική άγνοια, ένα έλλειμα παιδείας που κυριαρχεί επί χρόνια στα σχολεία μας όχι τόσο γιατί δεν έχουμε καλούς δασκάλους αλλά περισσότερο γιατί δημιουργούμε αυριανούς τρεχαλατζήδες επαγγελματίες ή αδιάφορους πτυχιούχους ή υποψήφιους ανέργους - με βάση τις συνθήκες της εποχής - χωρίς καν να ενδιαφερθούμε να φτιάξουμε υπευθυνους και ενεργούς πολίτες και ανοιχτούς σε θετικές ιδέες και νέα ερεθίσματα ανθρώπους. «Τι εννοούμε άραγε λέγοντας παι-

δεία;», αναρωτιόταν ο Μάνος Χατζιδάκις σε ένα απο τα υπέροχα σχόλια του Τρίτου, «Την πληροφορία, την τεχνική, το δίπλωμα εξειδίκευσης που εξασφαλίζει γάμο, αυτοκίνητο κι ακίνητο, με πληρωμή την πλήρη υποταγή του εξασφαλισθέντος ή την πνευματική και ψυχική διάπλαση ενός ελεύθερου ανθρώπου, με τεχνική αναθεώρησης κι ονειρικής δομής, με αγωνία απελευθέρωσης και με διαθέσεις μιας ιπτάμενης φυγής προς τ’ άστρα;» Και μέσα σε όλα αυτά δεκάδες εικόνες απο όλα τα μήκη και πλάτη της Γης μέσα απο τις ταινίες του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ. Εικόνες που ανοίγουν την φαντασία ή μας φανερώνουν πως αυτός ο κόσμος πάει πάντα 2 βηματα μπροστά, 3 βήματα πίσω και πάλι απο την αρχή με τα καλά και τα κακά του. Εικόνες που συναγωνίζονται το καθαρό, λαμπερό φως αυτής της άνοιξης, που ευτυχώς μπήκε με κέφι. Με το ίδιο «κέφι» που μας τραβάνε οι εξελίξεις της Κύπρου, του Κατίδη, των εικόνων του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ. Μια ζωή σε αέναη κίνηση... Γιάννης Γκροσδάνης

Περιεχόμενα Στήλες 04 Mind The Art 05 Lou’s Favs 10 Εξώστης Θ 17 Αθηναϊκές Πινακίδες 16 Μεθυσμένο παραμύθι 16 Υπεραστικό κορίτσι 17 Θεσσαλονίκη επιτόπου 18 Fahrenheit 451 19 Bookstand 22 Angelis and the Istanbul 23 Συνέντευξη: Χρήστος Θηβαίος 24 Rock n Roll Circus: Ηugo Race 27 Urbanities. 29 Rita Van Shangay 30 The Zodiac Θέματα: 9 Θάνος Νίκας 12 15ο ΦΝΘ 13 Αντώνης Μποσκοϊτης 14 Ηλίας Δημόπουλος 20 Συνέντευξη: Τοugroul Μpiltekin.

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ: Ο Εξώστης σας στέλνει στα καλύτερα events της Θεσσαλονίκης μέσα απο διαγωνισμούς που γίνονται σε τακτά χρονικά διαστήματα. Αναλυτικές πληροφορίες και όροι συμμετοχής στη σελίδα http://www.exostispress.gr/Home/ShowAllBlogs και στο fb page του Εξώστη.

Ταυτότητα Ιδρυτής: Τάσος Μιχαηλίδης • Διεύθυνση περιοδικού: Σίμος Βασιλειάδης • Αρχισυνταξία: Μαρία Φαρδέλλα • Συντονισμός κινηματογραφικής ύλης: Γιάννης Γκροσδάνης • Art director: Στέφανος Μιχαηλίδης • Assistant art director: Αντώνης Γιαννόπουλος, Κωνσταντίνος Κωνσταντίνου • Διόρθωση κειμένων: Γιάννης Δημητρίου • Oικονομική διεύθυνση: Θανάσης Ψαρράς • Διεύθυνση Πωλήσεων: Χρήστος Κουλεμάνης • Δημόσιες σχέσεις: Γιώργος Γεωργιάδης • Υπεύθυνος διανομής: Αλέξης Γκάτσης • IT consultant: Χρήστος Τατιτζικίδης Σ’ αυτό το τεύχος συνεργάστηκαν: Θούλη Μισιρλόγλου, Λιάνα Γερασοπούλου, Μάρα Τσικάρα, Γιάννης Βασιλείου, Τάσος Μελεμενίδης, Παναγιώτης Κουντουράς, Ιωάννης Moody Λαζάρου, Αρχιμήδης Γ. Παναγιωτίδης, Κυριάκος Αθανασιάδης, Γιώργος Φ. Φωτιάδης, Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος, Γιώργος Γεωργιάδης, Αγγελής Νάνος, Μαρίνα Μπίκου, Δέσποινα Πολυχρονίδου, Γιάννης Χατζηγώγας, Νέλη Σταθακίδου, Rita Van dengayged, Σπύρος Κουζέλης • Φωτογράφοι: Aγγελική Τροκάνα, Ιωάννα Χατζηανδρέου, Καρολίνα Τσιρογιάννη, Νίκος Ράκκας • Ctp - Εκτύπωση – βιβλιοδεσία: Λιθογραφία Ι. Αντωνιάδης – Θ. Ψαρράς • Εκδοτική ομάδα: Εξώστης Ο.Ε. Τύπου 3, Τ.Κ.: 54625, Θεσσαλονίκη, Τηλ: 2310 – 566577, Fax: 2310 – 566575

www.exostispress.gr

• e-mail: info@exostispress.gr • facebook: exostisfreepress • twitter: @exostis_press

Διαφημιστείτε εδώ: 2310 566 577 • marketing@exostispress.gr Απαγορεύεται η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική ή μερική, η διασκευή ή απόδοση του περιεχομένου της έκδοσης με οποιονδήποτε τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή έγκριση του εκδότη. Η άποψη των συνεργατών δεν είναι απαραίτητα και άποψη της Διεύθυνσης του περιοδικού. 3

εξώστης. 14 - 20 Μαρτίου 2013


Mind The Art Από την Θούλη Μισιρλόγλου

Θεσσαλονίκη ξανά Μια ακόμη έκθεση φωτογραφίας με θέμα τη Θεσσαλονίκη. Ως την Κυριακή! Την παρουσιάζει το 15ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης στο πλαίσιο των παράλληλων εκδηλώσεών του, στο χώρο του Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης στο Λιμάνι. Τα έργα που παρουσιάζονται δημιουργήθηκαν στο δημιουργικό εργαστήρι φωτογραφίας που πραγματοποιήθηκε το Φεβρουάριο μέσω διαδικτύου και δίδαξε ο Ιρανοκαναδός φωτογράφος Μπάμπακ Σαλαρί. Φωτογραφίες του ίδιου του Σαλαρί έχεις δει σε προηγούμενη διοργάνωση του Φεστιβάλ Κινηματογράφου και φαίνεται ότι ο ίδιος αγαπά ιδιαιτέρως τη Θεσσαλονίκη. Οι 14 συμμετέχοντες, νέοι έως 25 ετών, μόνιμοι κάτοικοι Θεσσαλονίκης, δραστηριοποιούνται στο χώρο της φωτογραφίας –κυρίως ερασιτεχνικά– και παρήγαγαν μία σειρά από έργα με άξονα την εξέλιξη της πόλης όπου ζουν (και ζούμε). Μνημεία, Μαρία Κωνσταντινίδου

εξώστης. 21 - 27 Μαρτίου 2013

4


Ελευθερία Καλπενίδου

thalis @th4lis --> Συνεχόμενες αργίες για τους τραπεζοϋπάλληλους στην Κύπρο. Ζωάρα. miaxara @o_miaxara --> Πάμε μωρή ΕΤ-1 αρρώστια, με τα καλλιτεχνικά σου πατινάζ! la_cookaracha @La_cookaracha --> Και γυρναει η αλλη και μου λεει Χρηστο θελω αποκλειστικοτητα. Και τι ειμαι ρε της λεω το τσαμπιονς λιγκ;

Ο ντιμ, ο ογδόντας @dim80 --> Στο νάσιοναλ τζεογκράφικ έχει συνήθως ντοκιμαντέρ. Εκτός αν είσαι λιοντάρι, τότε έχει συνήθως τσόντα.

mariatoualeta @mariatoualeta --> το μισο τσιγαρο στο τασακι το κανουμε κανονικα η εχει χασει τις βιταμινες;

psarianot @psarianot --> θ’αρχίσουν να κλείνουν και τα αγοράζω χρυσό

Ό,τινάινερ @giuseppe_vieri --> Η λύση για τα Caprice δεν είναι να βάλουν ένα πουράκι λιγότερο. Είναι να βάλουν ένα πουράκι ψηλότερο. Kentavros_Eirwn @Kentavros_Eirwn --> Στην εφημερίδα χτες είχε ένα ένθετο πως να χάσετε τα κιλά των γιορτών, το έφαγα κι αυτό. αστικά τοπία, το εβραϊκό στοιχείο και η σημασία του στην εμπορική ανάπτυξη της πόλης, η οθωμανική και η βυζαντινή κληρονομιά, αλλά και μείζονα κοινωνικά ζητήματα, όπως η τρέχουσα οικονομική κρίση και οι συνέπειές της, η συνύπαρξη πολλών διαφορετικών εθνοτικών ομάδων, η ένταξή τους στο κοινωνικό περιβάλλον ή ο αποκλεισμός στο σύγχρονο πολυπολιτισμικό πλαίσιο της Θεσσαλονίκης, είναι μερικά από τα θέματα στα οποία επικεντρώθηκαν.

kvstas @ggsuss --> Να ζει αυτή που είναι πάνω στο merito άραγε. βρακί του νταρθ @to_vraki --> Βλέπω στο facebook, πολύ συγκινημένη η πουταναρα του λυκείου για τον νέο πάπα.

Trixotoulis @trixotoulis --> Οι Κονιτοπουλαίοι μολις δουν γιορτη να τραγουδησουν δεκαπλασιαζονται αυτοματα Φωτογραφίες τους παρουσιάζουν οι: Ειρήνη Αβραμίδου, Αντώνης Αθανασιάδης, Ελένη Αμαξοπούλου, Μαρία Αρβανιτάκη, Σωκράτης Βασιλόπουλος, Χριστίνα Ιορδανίδου, Νένα Καζαντζίδου, Ελευθερία Καλπενίδου, Φωτεινή Κυριακοπούλου, Μαρία Κωνσταντινίδου, Μαρία Νικοπούλου, Άρτεμη Πυρπιλή, Φώτης Τέλλογλου, Τίμος Χριστοφορίδης. Διοργάνωση: Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης Επιμέλεια Έκθεσης: Μπάμπακ Σαλαρί Παραγωγή Έκθεσης: Θάνος Σταυρόπουλος Με την υποστήριξη του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης/Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης & της Καναδικής Πρεσβείας στην Ελλάδα

βρακί του νταρθ @to_vraki --> Κάθε φορά που ψήνω μπιφτέκια θυμάμαι την καράφλα του Συσσοβίτη. Ο Γάργαρος @c0n_An --> Θα ορκιζομουν πως τον καινούργιο Πάπα τον είδα προχθές σε σιλβερ αλερτ Νιό νιος @Nio_nios --> Σεφ με 26 αστέρια Μισελέν ο άλλος. Κι εγώ έχω λάστιχα Μπρίτζεστον και φτιάχνω και γαμώ τα ριζότα ρε φιόγκο. Fofi Delafraga @fdelafraga --> μπάρμαν, κέρασε όλο το μαγαζί - μόνοι μας είμαστε - αργείς

Διάρκεια έκθεσης: 16-24 Μαρτίου 2013 Ώρες λειτουργίας έκθεσης: καθημερινά 11:00-19:00 5

εξώστης. 21 - 27 Μαρτίου 2013


Mind The Art

Παρασκευή 22/3 TO AΒΓΟ βαλαωρίτου 4, 8ος όροφος, θεσσαλονίκη www.music-village.gr/avgo avgo@music-village.gr Η παράσταση Henshin της Κωνσταντίνας Ευθυμιάδου δημιουργήθηκε κατά παραγγελία του Μουσικού Χωριού 2012 όπου και έκανε την πρεμιέρα της στο δάσος του Πηλίου.   Henshin είναι η γιαπωνέζικη λέξη για τη «μεταμόρφωση», που κυριολεκτικά σημαίνει η αλλαγή ή μεταμόρφωση του σώματος. Ώρα 21:00 // είσοδος: 7ευρώ 

Παρασκευή 22/3 Gaia Live Δόξης 5 & Σαλαμίνος, Λαδάδικα T.2310513654 διοργανώνεται για δεύτερη χρονιά στη Θεσσαλονίκη το Indie Fest (#if). Μετά την πετυχημένη διοργάνωση τον Ιανουάριο του 2012, το #if έχει ως στόχο να καθιερωθεί πλέον ως θεσμός στην πόλη και στις καρδιές του κόσμου. Σ’ αυτή του την προσπάθεια θα το βοηθήσουν τρία από τα πιο ενεργά συγκροτήματα της πόλης, οι The Rundays, οι Sonic Rage και οι Laissez Faire, σε μία τρίωρη ζωντανή εμφάνιση. Οι μουσικές των συγκροτημάτων θα κινηθούν σε alternative, indie rock και post-punk ρυθμούς και η βραδιά θα κλείσει με ένα indie rock Dj set απο τους BrightSide. Είσοδος: 3 ευρώ Οι πόρτες ανοίγουν στις 21.00 21.30 : The Rundays 22.30 : Sonic Rage 23.30: Laissez Faire 00.30: After-show Dj πάρτυ by BrightSide.

Παρασκευή 22/3 Θέατρο Άνετον Παρασκευοπούλου 42 Η Ομάδα Θεάτρου ars moriendi παρουσιάζει την παράσταση «Άμλετ» του William Shakespeare σε σκηνοθεσία Θάνου Νίκα, στα πλαίσια του Φεστιβάλ του Δήμου Θεσσαλονίκης «Ανοιχτή Σκηνή- Θεατρικές Φωνές της Πόλης»

εξώστης. 21 - 27 Μαρτίου 2013

Σάββατο 23/3 Το Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης διοργανώνει δύο ξεχωριστούς κύκλους σεμιναρίων στους χώρους του, από τις 11.00 έως τις 18.00, στο πλαίσιο των δώδεκα σεμιναριακών μαθημάτων πιάνου, πραγματοποιείται ακόμα μία συνάντηση με αντικείμενο το ρεπερτόριο πιάνου το πρώτο μισό του 20ου αιώνα. Σπουδαστές παίζουν, συζητούν και αναζητούν τις πρακτικές δυνατότητες και το ρεπερτόριο του οργάνου με συντονιστή το Χαράλαμπο Αγγελόπουλο. Παράλληλα, το Σάββατο 23 και την Κυριακή 24 Μαρτίου συνεχίζεται και το Εργαστήριο Παλαιάς Μουσικής που απευθύνεται αποκλειστικά σε σπουδαστές και διπλωματούχους μονωδίας και πιάνου. Πρόκειται για ένα σεμινάριο, μοναδικό στη Βόρειο Ελλάδα, όπου διδάσκεται μπαρόκ τραγούδι με τη σοπράνο Νάντια Φιόρου και τσέμπαλο με το Γεράσιμο Χοϊδά. Στόχος του σεμιναρίου είναι να γνωρίσουν οι συμμετέχοντες τη μουσική εκείνης της εποχής, να εμπλουτίσουν το ρεπερτόριό τους ή ακόμα και να εξειδικευτούν σε αυτήν. Για περισσότερες πληροφορίες- εγγραφές επικοινωνήστε με το Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, στο τηλέφωνο: 2310 510 551. Φράγκων 15.

6


Mind The Art

ATHENS CALLING

Σάββατο 23/3

ΠΕΜΠΤΗ 28/3 Μουσείο Μπενάκη ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ

Εργαστήριο “Social Media for Change”

ΜΟΒ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΕΣ

Στην έκθεση αυτή θα παρουσιαστούν έργα του αρχιτεκτονικού γραφείου «ΜΟΒ αρχιτέκτονες» υλοποιημένα και μη. Τα έργα αυτά, αν και με πρώτη ανάγνωση ακολουθούν αποκλίνοντες δρόμους, έχουν αφετηρία τις ίδιες αρχές και τους ίδιους κανόνες προσέγγισης που αφορούν την λειτουργία την δομή και την υλικότητα. Στόχος πάντα είναι το τελικό αποτέλεσμα να αποτελεί μια ενιαία συνεπή αρχιτεκτονική έκφραση των ζητούμενων από τον εκάστοτε εργοδότη αλλά και των δεδομένων που τίθενται τόσο από τους ιδίους τους αρχιτέκτονες, όσο και από το ευρύτερο περιβάλλον. ώρα 20:00 Μουσείο Μπενάκη, Πειραιώς 138 & Ανδρονίκου

Θέλεις να κάνεις κάτι αξιοσημείωτο στο Διαδίκτυο και δεν γνωρίζεις πώς ακριβώς; Σ’ ενδιαφέρουν τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης και τα media; Υποψιάζεσαι πόση δύναμη έχουν τα Social Media αλλά δεν μπορείς να την αξιοποιήσεις προς όφελός σου; Μπορείς να φανταστείς με πόσους τρόπους μπορούν τα Μέσα να γίνουν σπουδαίο όχημα αλλαγών αλλά εσύ έχεις κολλήσει σε μια διόλου ευφάνταστη χρήση; Σ’ αυτό το εργαστήριο θα μάθεις πώς πετυχαίνουμε στόχους στο Διαδίκτυο, θα εμπνευστείς και θα κάνεις ένα αποφασιστικό βήμα προς την αλλαγή σε οποιοδήποτε τομέα σ’ ενδιαφέρει, δουλεύοντας ομαδικά, με σχέδιο και όραμα, κάνοντας χρήση όλων των υπέροχων διαδικτυακών εργαλείων. Αυτές οι 6 ώρες θα αλλάξουν τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο και τον εαυτό σου μέσα απ’ την οθόνη σου! Διάρκεια σεμιναρίου: 6 ώρες. Ώρες: 10.00-16.00, Τιμή: 60 Ευρώ Χώρος: Dynamo Project Space, Τύπου 5 (κάθετη στη Βαλαωρίτου), Θεσσαλονίκη. Για να κλείσετε θέση θα πρέπει να στείλετε email στο manolis@andriotakis.gr

Τρίτη 26/3 Το Eclipses Group Theater παρουσιάζει την παράσταση LOL (Laughing Out Loud), βασισμένη στο έργο “Laughing Wild” του Christopher Durang. Δύο δραματικά κωμικοί και ακίνδυνα προκλητικοί μονόλογοι για τις επιθυμίες, τους φόβους και τις ελπίδες του σύγχρονου ανθρώπου. BAR FOX TROT, ΕΓΝΑΤΙΑΣ 31 (ΣΤΟΑ ΚΟΛΟΜΒΟΥ), ΩΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ: 22:00 ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Συνεχίζεται έως 30/5 ΑΙΓΑΙΟΝ – Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΕΝΟΣ ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΥΣ Μία μεγάλη έκθεση για το Αιγαίο στο ΝΟΗΣΙΣ Ώρες λειτουργίας Τρίτη – Παρασκευή: 11.00 – 14.30 Σάββατο: 13.30 – 20.30 Κυριακή: 11.30 – 18.30

7

εξώστης. 21 - 27 Μαρτίου 2013


Mind The Art

ΘΕΑΤΡΟ από 22/3 – 28/3

ΠΑΙΔΙΚΑ:

ΑΘΗΝΑΙΟΝ (2310 832060): “Ο πατέρας” του ΑΘΗΝΑΙΟΝ (2310 832060):

ΑΘΗΝΑΙΟΝ (2310 83 20 60): «Ο Τζακ κι η φασολιά» από την θεατρική

“Ο πατέρας” του Α. Στριντμπεργκ. Σκην: Λίλλυ Μελεμέ. Παίζουν: Γ. Φέρ-

εταιρία Νεφέλες. Σκην: Παντελής Καραγιάννης. Κάθε Κυρ., 11.30 π.μ.

της, Μ. Ψάλτη. Τετάρτη : 20:00, Πέμπτη - Παρασκευή 21:15,

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ (2310 26 20 51) : “Ο Εγωιστής Γίγαντας” του Ο. Ουαϊλντ.

Σάββατο 18:00 και 21:15, Κυριακή 20:00. Απο 20/3 ΑΚΤΙΣ ΑΕΛΙΟΥ (2310 22 92 49) : “Οι Καιόμενοι” της Δέσποινας Καλαϊ-

Από την Παιδική Σκηνή Θεσ/νικης. Διασκευή- σκηνοθεσία: Λένα Γεργιά-

τζίδου. Σκηνοθεσία: Θωμάς Βελισσάρης. Κάθε Παρασκευή, Σάββατο και

δου. Κάθε Κυριακή, 11.30πμ

Κυριακή στις 9.15μμ

ΑΥΛΑΙΑ (2310 23 77 00): “Η Μικρή Γοργόνα” του Μάϊκ Κένι. Σκηνοθεσία:

ΑΝΕΤΟΝ (2310 869869): “Αμλετ”. Σκηνοθεσία: Νίκος Βουδούρης. 22-

Θωμά Μοσχόπουλου. Παίζουν: Χριστίνα Γαρμπή & Γιώργ. Κισσανδράκης

24/3, 21.00, (Στα πλαίσια του Φεστιβάλ Ανοιχτή Σκηνή)

ΒΑΦΟΠΟΥΛΕΙΟ (τηλ.2310-424132-3): “Το όνειρο του Σκιάχτρου” του Ε.

ΑΥΛΑΙΑ (2310 23 77 00) : “Γυάλινος Κόσμος” του Τ. Ουίλλιαμς. Σκηνο-

Τριβιζά απο το Νέο Θέατρο. Σκηνοθεσία : Ισίδωρος Σιδέρης. Σάββατο

θεσία: Κατερίνα Ευαγγελάτου. Παίζουν: Ν. Τσαλίκη, Α. Αλμπάνης, Κ. Γα-

23/3, 18.00 και Κυριακή 24/3, 11.00.

βαλάς, Α. Νίνου. Τετάρτη - Σάββατο: 21.00, Κυριακή: 20.00 (εώς 24/3)

ΕΓΝΑΤΙΑ (2310 22 51 72): «Οι άθλοι του Ηρακλή» Κείμενο - σκηνοθεσία:

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ (2310 26 20 51): «Ο Επιθεωρητής έρχεται» του Τζων

Κάρμεν Ρουγγέρη. Κάθε Κυριακή στις 11:30 & 15:00

Πρίσλεϊ Σκην: Γρηγόρης Βαλτινός. Παίζουν: Γ. Βαλτινός, Ο. Παπασπηλι-

ΘΕΑΤΡΟ ΟΡΑ (2310 23 27 99) : «Πετάει-Πετάει το παλτό;» Κουκλοθέα-

όπουλος, Κ. Σαμαρά, Μ. Ζαχαράκος, κ.α. Κάθε Τετάρτη, Παρασκευή,

τρο. Κάθε Κυριακή, 11.30πμ

Σάββατο (6.15 μμ) & Κυριακή. (Από 22/3).

ΘΕΑΤΡΟ ΦΛΕΜΙΝΓΚ (2310 81 20 00): “Η γάτα που κλώσαει αυγά” της Κα-

ΒΙΛΑ ΚΑΠΑΝΤΖΗ (2310 860708/2310 295170): «Βυσσινόκηπος» του

ρίνας Ιωαννίδου. Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Μήττας. Κάθε Κυρ. στις 11:30

Α.Τσέχοφ από την Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης». Σκηνοθεσία: Χ. Χατζηβασιλείου. Παίζουν: Ε. Σταμούλη, Στ. Μαυρόπουλος, κ.α. Κάθε Πέ-

ΚΘΒΕ (2315 200000) :

μπτη - Σάββατο στις 9 μ.μ., Κυριακή στις 7 μ.μ. (εώς 31/3).

α) ΕΜΣ : “Μικρός Ήρωας” σκην: Γιάννης Ρήγας. Κάθε Κυριακή 11.00πμ

ΕΓΝΑΤΙΑ (2310 42 80 27): “Να ζει κανείς ή να μη ζει?”. Απόδοση - σκη-

β) Βασιλικό Θέατρο: “Ο Μορμόλης” Σκηνοθεσία: Φ. Μπαξεβάνη. Κάθε Κυ-

νοθεσία: Θανάσης Παπαθανασίου - Μιχάλης Ρέππας. Παιζουν: Κ. Δαν-

ριακή 11.00πμ •

δουλάκη, Π. Χαικάλης, Κ. Μπαλανίκα, Τ. Κωστής, Σ. Βογιατζάκη, Μ. Παπαγιάννης, κ.α. Πέμπτη - Παρασκευή 21:15, Σάββατο - Κυριακή 18:00 & 21:15. (Από 22/3) ΘΕΑΤΡΟ ΕΞΩ ΑΠ’ ΤΑ ΤΕΙΧΗ (2310-210308): “Το Βρακί” του Καρλ Στέρνχαϊμ. Σκηνοθ. Βαγγέλη Οικονόμου. Παρασκευή- Κυριακή, 21.15. (Από 1-31/3) ΘΕΑΤΡΟ ΟΡΑ (τηλ.2310 232 799): α) «Πίσω από τις Κλειστές Πόρτες» των Αχιλλέα Ψαλτόπουλου και Νατάσας Κοντελετζίδου. Σκηνοθεσία – Σκηνικά: Αχιλλέα Ψαλτόπουλου. Παίζουν: Δ. Αντωνιάδου, Χ. Γεωργίου, Χ. Καραγρηγορίου, Στ. Μούρκος, Α. Ψαλτόπουλος, κ.α. Πέμπτη - Κυριακή στις 9 μ.μ. (21/3-4/4) β) «Αγαμνένων» του Γιάννη Ρίτσου. Σκηνοθεσία: Δημήτρης Βάγιας. Παίζουν: Δ. Βάγιας, Αμ. Στρινοπούλου, Β. Ισσόπουλος, Α. Ντουμούζη. Παρασκευή - Δευτέρα στις 9.15μμ (Απο 22/3) ΚΘΒΕ (2315 20 02 00): α) ΕΜΣ : “Κατά Φαντασίαν Ασθενής” του Μολιέρου. Σκην: Σωτ. Χατζάκης. Τετάρτη & Κυριακή 19.00, Πέμπτη & Παρασκευή 21.00, Σάββατο 18.00 & 21.00 (εώς 31/3) β) ΝΕΟ ΥΠΕΡΩΟ ΕΜΣ: «Το Κύμα» του Ρον Τζόουνς. Σκηνοθεσία: Γιάννης Ρήγας. Τετάρτη & Κυριακή 19.00, Πέμπτη & Παρασκευή 21.00, Σάββατο 18.00 & 21.00 γ) ΓΑΙΑ live : ΜΠΑΝΤΑ-ρισμένοι, P.I.G.S. Revolution. Σκηνοθετική επιμέλεια: Εύη Σαρμή, Χρήστος Παπαδημητρίου. Τρίτη & Κυριακή στις 22.00 (εως 28/4) ΧΩΡΟΣ ΤΕΧΝΗΣ SourLiBoom (2314 011584 ): “Το χιούμορ στην κλασική εποχή”. Σα 24/3 στις 21.00 ANILINE DANCETHEATER (2314 005187): “In no Sense”. Σκηνοθεσία / Χορογραφία: Αλέξανδρος Γκουντινάκης, Νατάσσα Αραμπατζή. 1-31/3 κάθε Παρασκευή-Σάββατο-Κυριακή ώρα έναρξης: 21:00 Studio ΠΑΡΑΘΛΑΣΗ (Τηλ: 2310 21 65 67): α) “Δημόσιος Κίνδυνος” απο το Θέατρο In Vitro. Σκηνοθεσία: Μόνα Κιτσοπούλου, Κώστας Ταρπατζής. Κάθε Τρίτη στις 9:00 μ.μ. β) “Ρωμύλος ο Μέγας” του Friedrich Dürrenmatt. Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Μόνα Κιτσοπούλου. Κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 9μμ (εώς 31/3) εξώστης. 21 - 27 Μαρτίου 2013

8


Mind The Art του Γιάννη Γκροσδάνη

Θάνος Νίκας “O καθένας έχει έναν ρόλο να παίξει...” Με τον Θάνο Νίκα έχουμε μια “υπόγεια” επικοινωνία μέσω της (πλούσιας) σκηνοθετικής δραστηριότητας του. Αυτό το διάστημα με την Θεατρική Ομάδα Ars Moriendi ανεβάζουν το κλασικό έργο του Σαιξπηρ “Άμλετ” στο πλαίσιο της “Ανοιχτής Σκηνής” του Δήμου Θεσσαλονίκης. Σε μια τέτοια περίπτωση οι απορίες είναι καθαρά αυθόρμητες και ο Θάνος τις κάνει απαντήσεις στην συνέντευξη που ακολουθεί. Κάτι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας: Τι συμβολίζει ο Άμλετ εν έτει 2013; Παρασκηνιακοί Πολώνιοι, ανυπόμονοι Ρόζεγκραντζ και Γκίλδεστερν κι ένας αέναα επιστρέφων μεσαίωνας στις Δανιμαρκίες των καιρών μας. Όλοι αντιλαμβάνονται, κάποιοι πράττουν μα κανείς δεν δρα. Η Δανία είναι φυλακή, λέει ο Άμλετ, μαζί του και κάποιοι από εμάς, αδυνατώντας, όμως, να διαπεράσουμε τον σκληρό πυρήνα των λέξεων. Ο Άμλετ δεν συμβολίζει αλλά αντικατοπτρίζει με διαδοχικές αντανακλάσεις τον άνθρωπο που βιώνει μια κατάσταση που του έχει επιβληθεί. Η παράσταση ανεβαίνει με τον παραδοσιακό τρόπο σκηνοθεσίας ή έχετε ποντάρει στο στοιχείο της καινοτομίας και του μοντέρνου; Δεν πιστεύω πως ο Άμλετ μπορεί ν’ ανέβει παραδοσιακά. Είναι ένα από τα πιο προκλητικά κείμενα της παγκόσμιας δραματουργίας. Ούτως ή άλλως, η Ars Moriendi έχει τη δική της αισθητική και σκηνική γλώσσα μέσω της οποίας νοηματοδοτεί και αναπαριστά τα κείμενα. Όσο, όμως, και αν βασιστείς στο στοιχείο της καινοτομίας και του μοντέρνου, ο σαιξπηρικός λόγος είναι πάντα αυτός που καλείται να φωτίσει τον Άμλετ της κάθε εποχής. Τρεις άντρες ηθοποιοί επί σκηνής πως ορίζουν ένα κλασικό θεατρικό κείμενο; Η επιλογή αυτή δεν αποτελεί πρωτοτυπία στην ιστορία του σύγχρονου θεάτρου. Πολλοί οι άντρες ηθοποιοί που έκρυψαν το φύλο τους κάτω από φουστάνια. Για εμάς στον “Άμλετ”, η αντιστοιχία ανάμεσα στο φύλο του ρόλου και το φύλο του ηθοποιού δεν ήταν καθόλου απαραίτητη. Κι αυτό γιατί οι χαρακτήρες του Άμλετ, της Γερτρούδης και της Οφηλίας πηγαίνουν πέρα από το φύλο, στις πρώτες ύλες του ανθρώπινου ψυχισμού. Όλος ο κόσμος μια σκηνή...(συμπληρώστε την πρόταση) …κι όλοι οι άντρες κι οι γυναίκες είναι απλώς ηθοποιοί, έγραψε ο Σαίξπηρ στο ’’’Όπως σας αρέσει”. Όμως πιο κοντά στον Άμλετ, είναι τα λόγια του Αντώνιου στον “Έμπορο της Βενετίας”, ότι ο καθένας έχει έναν ρόλο να παίξει και ο δικός του είναι μελαγχολικός. Εκεί βρίσκεται το σημείο εκκίνησης του Άμλετ, στη λύπη, για το ρόλο που του ανατέθηκε κι αδυνατεί να πράξει. Η θλίψη του είναι υπαρξιακή, οι ρίζες της βαθιές, ζει απειλημένος, διωκόμενος και εκτεθειμένος, αναγκασμένος να υπάρξει, καταναγκασμένος να πράξει. Η Ανοιχτή Σκηνή και η συμμετοχή ανεξάρτητων ομάδων της πόλης σε θεατρικές συναντήσεις στο Άνετον. Ποια είναι η άποψη σου για αυτό το εγχείρημα του Δήμου Θεσσαλονίκης; Το φεστιβάλ αυτό είναι από τις πιο γόνιμες προσπάθειες του Δήμου στον τομέα του πολιτισμού. Η εξωστρέφεια είναι ζητούμενο σε μία πόλη που φιλοδοξεί να γίνει ευρωπαϊκή πρωτεύουσα των νέων την επόμενη χρονιά. Οι δημιουργικές ομάδες της πόλης είναι πολλές και ολοένα αυξανόμενες και μπορούν κάλλιστα να δώσουν ένα καθαρό στίγμα της θεατρικής παραγωγής. Όλα αυτά ο Δήμος πρέπει να τα έχει κατά νου και έμπρακτα και δυναμικά να υποστηρίζει τέτοιες πρωτοβουλίες σ’ όλα τα στάδια της οργάνωσής τους.

Info: Η Ομάδα Θεάτρου Ars Moriendi παρουσιάζει την παράσταση «Άμ-

λετ» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Θάνου Νίκα, στα πλαίσια του Φεστιβάλ του Δήμου Θεσσαλονίκης «Ανοιχτή Σκηνή- Θεατρικές Φωνές της Πόλης», στο Θέατρο Άνετον (Παρασκευοπούλου 42), 22, 23 και 24 Μαρτίου 2013, στις 21:00. 9

εξώστης. 21 - 27 Μαρτίου 2013


Εξώστης Θήτα Επιμέλεια ύλης: Γιάννης Γκροσδάνης

Η ΤΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

Ο Όλυμπος Έπεσε (Olympus Has Fallen ) Δράση, 120 λεπτά

Passion

Σκηνοθεσία: Αντουάν Φουκουά

Μυστηρίου, 2012, Γαλλία/Γερμανία, 100 λεπτά

Πρωταγωνιστούν: Τζέραρντ Μπάτλερ,

(3,5/5)***1/2

Μόργκαν Φρίμαν, Ντίλαν Μακντέρμοτ, Άσλεϊ Τζουντ, Άαρον Έκχαρτ, Μελίσα Λίο, Άντζελα Μπάσετ

Κριτική: Τάσος Μελεμενίδης Σκηνοθεσία: Μπράιαν Ντε Πάλμα Παίζουν: Ρέιτσελ ΜακΆνταμς, Νούμι Ράπας, Πωλ Άντερσον

Δύο γυναίκες, στελέχη μεγάλης διαφημιστικής εταιρείας, είναι συνεργάτιδες και ανταγωνίστριες ταυτόχρονα. Και η συνεργασία πηγαίνει περίπατο όταν ξεκινούν τις πράξεις αλληλοεξόντωσης, που ξεκινούν από “αθώα” αστεία και καταλήγουν μέχρι τον φόνο. Ο Ντε Πάλμα φρόντισε πολλές φορές μέσα στην καριέρα του, ίσως περισσότερο από κάθε άλλον σκηνοθέτη της γενιάς του, να υπενθυμίσει σε μας τους θεατές τον βασικό ρόλο που έχουμε σε μια κινηματογραφική προβολή. Ότι είμαστε ματάκηδες, κρυφοκοιτάζοντας σώματα και κρυφακούγοντας μυστικά. Αυτό του δίδαξαν οι πολλαπλές θεάσεις των ταινιών του Χίτσκοκ, που τόσο τον επηρέασαν και σχεδόν τον ανάγκασαν να αναμετρηθεί με τα εκφραστικά κινηματογραφικά μέσα, προκειμένου να βρει καινούριους, ευφάνταστους τρόπους εξαπατά τον ηδονοβλεψία θεατή, αφήνοντάς τον γοητευμένο στο τέλος παρά το γεγονός ότι την περισσότερη ώρα τον ξεγελούσε. Αυτή η εμμονοληπτική ενασχόληση με την εξαπάτηση του στέρησε κάθε δικαίωμα αναγνώρισής του ως καινοτόμου (μια που η ιδέα αυτή ξεκινά σχεδόν με το ξεκίνημα του σινεμά), ενώ αντιθέτως αντιμετώπισε κατά καιρούς την κατηγορία του επαγγελματία αντιγραφέα, με τις σκηνές αναφοράς τού πρώτα στον Χίτσκοκ και αργότερα με τη διάσημη σκηνή από τις σκάλες του Θωρηκτού Ποτέμκιν στους Αδιάφθορους. Κατηγορίες εύκολες για κάποιον που γνωρίζει και αντιλαμβάνεται τις αναφορές, αλλά και απλοϊκές

καθώς αποτελούν το ευανάγνωστο κομμάτι στο πως αντιλαμβάνεται το σινεμά ο Ντε Πάλμα. Ως μια ερωτική διαδικασία με το ίδιο το μέσο, με την καρδιά ενός (αιώνιου;) φοιτητή και την εμπειρία τόσων χρόνων πλέον που βλέπει γύρω του, μέσα και έξω από οθόνες, και προσπαθεί να ανασυνθέσει αυτά που βλέπει ως κάτι γοητευτικότερο – για τα δικά του μάτια πάντα. Άλλωστε και εδώ βασίζεται σε μια γαλλική ταινία του 2010, την Αντίζηλο του Αλέν Κορνώ, φέρνοντάς την στα κατατόπια του. Αυτό που πετυχαίνει είναι μια χιουμοριστική σπουδή πάνω στην διαστρέβλωση της αλήθειας, με εργαλεία την τεχνολογία του σήμερα αλλά και ένα σκηνοθετικό κρεσέντο που ξεκινά από τη μέση της ταινίας και έπειτα όπου και ακροβατεί μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας. Δίνει στον θεατή την ψευδαίσθηση της γοητείας με το παραπάνω, όχι μόνο λόγω των γυναικών που ερωτοτροπούν αλλά με την χρήση των εντυπωσιακών μίνιμαλ χώρων στους οποίους διαδραματίζεται το φιλμ, την γνωστή στις ταινίες του σκηνοθέτη παράλληλη δράση σε δυο οθόνες (πάντα γυρισμένη έτσι ώστε να υπηρετεί το storytelling και όχι για εντυπωσιασμό), αλλά και την εκ νέου συνεργασία με τον Πίνο Ντονάτζιο στη μουσική, μετά από είκοσι χρόνια. Ίσως όλα αυτά να χάνουν τη λάμψη τους όταν ξανανοίξουν τα φώτα στην αίθουσα, τη στιγμή δηλαδή που από ματάκηδες επανερχόμαστε στην πραγματικότητα. Δε ξέρω όμως κατά πόσο απασχόλησε ποτέ τον Ντε Πάλμα αυτή η στιγμή, τουλάχιστον στις χιτσκοκικές στιγμές του. •

Aπλή

παρουσίαση της ταινίας ελλείψει δημοσιογραφικής προβολής που θα μας διευκόλυνε στην διαμόρφωση άποψης. Η προβολή της πάντως συμπίπτει με την διανομή της στις ΗΠΑ και σε 10 ακόμα χώρες (μεταξύ των οποίων ΗΠΑ και Γαλλία). Το καστ είναι αξιόλογο και ο Αντουάν Φουκουά μας έχει δώσει στο παρελθόν θετικά δείγματα, όπως η οσκαρική Μέρα Εκπαίδευσης. Mια τολμηρή περιπέτεια με κεντρικό πρόσωπο τον Μάικ Μπάνινγκ, έναν μυστικό πράκτορα της προεδρικής φρουράς, ο οποίος καταφέρνει να σώσει τον Αμερικανό Πρόεδρο, όταν η λιμουζίνα που τον μεταφέρει πέφτει από μια γέφυρα και σκοτώνεται η Πρώτη Κυρία. Καθώς όμως τα γεγονότα ξετυλίγονται, η ζωή του Προέδρου βρίσκεται για ακόμη μια φορά στα χέρια του Μάικ. Όταν ο Λευκός Οίκος, δέχεται τρομοκρατική επίθεση από μια ομάδα Νοτιοκορεατών και ο Πρόεδρος πέφτει θύμα απαγωγής, οι Aμερικανικές ειδικές δυνάμεις προσπαθούν με κάθε τρόπο να επέμβουν. Εν τω μεταξύ, ο Μάικ, ο οποίος είναι εγκλωβισμένος στο κτίριο προσπαθεί απεγνωσμένα να σώσει τον Πρόεδρο και να αποτρέψει μια από τις μεγαλύτερες καταστροφές.• Εξώστης Θήτα

εξώστης. 21 - 27 Μαρτίου 2013

10


Εξώστης Θήτα Για την αποκατάσταση του Δεν Κρατιέμαι μαύρου: Κατερίνα Γώγου (Los amantes pasajeros / I’m So Excited) Ντοκικαντέρ, 2013, Ελλάδα, 66 λεπτά

Κωμωδία, 2013, Ισπανία, 95 λεπτά

(3.5/5) ***1/2

(2.5/5) **1/2

Σκηνοθεσία: Αντώνης Μποσκοϊτης

Σκηνοθεσία: Πέδρο Αλμοδόβαρ

Κριτική: Γιάννης Γκροσδάνης

A Man’s Rave Ντοκιμαντέρ, 2013, Ελλάδα, 53 λεπτά

(2.5/5) **1/2

Κριτική: Γιάννης Γκροσδάνης

Κριτική: Ιωάννης Moody Λαζάρο

Σκηνοθεσία: Μαρσέλ Μιχαλάρης

Παίζουν: Χαβιέ Καμάρα, Σεσίλια Ροθ, Λόλα Ντουένιας, Παθ Βέγκα.

Eίναι γνωστή η αγάπη του Αντώνη Μποσκοϊτη για την underground μυθολογία της εποχής ‘60 – ‘90. Στο Ζωντανοί στο Κύτταρο- Σκηνές Ροκ φιλοτεχνεί με τον τρόπο του αυτή την εποχή. Ακολούθησαν οι Οδύσσειες Σωμάτων για τον απρόβλεπτο και εκρηκτικό Νίκο Κούνδουρο και να που φτάσαμε στην Κατερίνα Γώγου. Η ήδη θετική υποδοχή της ταινίας στην Αθήνα έδωσε εξτρά πόντους στην αναμονή μας, πράγμα που τελικά δικαίωσε και όσα περιμέναμε να δούμε. Στο ερώτημα “Γιατί η Γώγου σήμερα;” η απάντηση βρίσκεται στους τρομακτικά επίκαιρους, κοφτούς και σαρκαστικούς στίχους των ποιημάτων της. Μια τέτοια φιγούρα, που κινείται στον ζωτικό χώρο των Εξαρχείων, δείχνει να βρίσκει δικαίωση και νόημα σε μια εποχή όπως η δική μας που χαρακτηρίζεται απο ακραίες καταστάσεις. Αυτό άλλωστε το στοιχείο τεκμηριώνεται πολλαπλά μέσα στην ίδια την ταινία. Ο Α. Μποσκοϊτης φιλοτεχνεί με τρυφερότητα και αγάπη το πορτραίτο της Γώγου παίζοντας εύστοχα με την κινηματογραφική εικόνα της, τις λέξεις των ποιημάτων της και τις αφηγήσεις όσων την έζησαν. Η τρυφερότητα αυτή ενισχύεται ακόμη περισσότερο απο την υπέροχη fiction παρουσία της Λουκίας Μιχαλοπούλου, σε μια ερμηνεία – ντελίριο μιας alter ego περσόνας βγαλμένης απο τους στίχους και αυτή της Γώγου. Κι αν κάποιος θεωρεί όλα αυτά ως εξιδανίκευση μιας περιθωριακής φιγούρας των Εξαρχείων καλά κάνει απλά θα πρέπει να σκεφτεί πως η Γώγου είχε αρκετά ψεγάδια ώστε να τολμάει να εκτίθεται, να «τσαλακώνεται» και να ζει ως φθαρτός άνθρωπος. Μια στάση ζωής απο την αρχή ως το τέλος. •

Ένα αεροπλάνο πετά με ένα σοβαρό μηχανικό πρόβλημα. Οι αεροσυνοδοί έχουν την ευθύνη να διασκεδάσουν τους εμφανώς αγχωμένους επιβάτες, ενώ οι « έμπειροι» πιλότοι αναζητούν μια λογική λύση για ασφαλή προσγείωση της πτήσης 2549 για Μεξικό. Ο Αλμοδόβαρ φαίνεται πως θέλοντας να ξεπεράσει το βάρος που έφερε η προηγούμενη του ταινία, «Το δέρμα που κατοικώ», έβαλε πλώρη για μια απενοχοποιημένη, κεφάτη και ανάλαφρη, σεξοκωμωδία φαρσικών καταστάσεων με έντονη σουρεαλιστική διάθεση και καρικατουρίστικους χαρακτήρες. Συμπεριλαμβάνοντας στο καστ τους περισσότερους από τους διαχρονικούς συνοδοιπόρους του στην περιπέτεια του σινεμά (ανάμεσά τους και οι Αντόνιο Μπαντέρας και Πενέλοπε Κρουζ σε ένα σύντομο σκετσάκι ως ζευγάρι), κανιβαλίζει ασυγκράτητα τη σεξουαλικότητα και τις σχέσεις –περισσότερο straight friendly απ’όσο θα περίμενε κανείς-, αποφεύγοντας συνειδητά το οποιοδήποτε σοβαροφανές σχόλιο επί του θέματος. Κι επειδή το ζητούμενο στο είδος της είναι ο καταιγιστικός ρυθμός μέσα στην κωμική υπερβολή που προκύπτει από τη συνάντηση ετερόκλητων χαρακτήρων, αυτός επιτυγχάνεται όταν βρισκόμαστε εντός του αεροσκάφους, αλλά πλαδαρεύει σημαντικά όταν μπλέκονται αχρείαστες, οριακά μελοδραματικές, υποπλοκές που διαδραματίζονται εκτός αυτού. Όπως και να ‘χει, όμως, η θεότρελη αυτή πτήση στέκει επαρκώς ικανή να διασκεδάσει και να χαρίσει χαμόγελα.• 11

To κρεοπωλείο του Στράτου δεν είναι ένα συνηθισμένο κατάστημα, όπου οι πελάτες απλώς αγοράζουν κρέας, αλλά ένας χώρος που παραπέμπει περισσότερο σε κάποιο πάρτι της πρώιμης Rave σκηνής. Η ένταση της μουσικής, τα φώτα και οι ρυθμοί δημιουργούν μια ατμόσφαιρα που δίνει στο κρεοπωλείο μια ξεχωριστή διάσταση. Τελικά ο Στράτος, που ένιωθε πολύ μεγάλος στα 16 του, στα 42 του νιώθει παιδί; Ο σύγχρονος τρόπος ζωής δεν αφήνει στους ανθρώπους πολλά περιθώρια για να διαχωρίσουν την επαγγελματική απο την προσωπική τους ζωή. Οι απαιτήσεις της εποχής μας συνεχώς πολλαπλασιάζουν τις δεσμέυσεις και τις υποχρεώσεις. Στο σήμερα έχεις δύο επιλογές, την εξής... μια: να είσαι ελεύθερος ωραρίου με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό. Ο Μαρσέλ Μιχαλάρης αφηγήται με πολύ χιούμορ και θετική διάθεση την εκκεντρική ιστορία ενός τέτοιου ανθρώπου που θέλησε να συνδυάσει το επαγγελματικό του υπεραπαιτητικό καθημερινό πρόγραμμα με την αγάπη του για την ηλεκτρονική μουσική (rave, techno, ambient, trance, goa, κλπ). Η ευρηματικότητα και η απόλυτη αποδοχή του Στράτου με τον εαυτό του και τις δεσμεύσεις του τον έχουν απελευθερώσει τόσο ώστε να έχει κάνει την δουλειά του διασκέδαση και την ψυχαγωγία του επάγγελμα. Ο Στράτος μέσα απο τα μάτια του Μαρσέλ είναι ένας ερασιτέχνης άνθρωπος, είναι δηλαδή εκείνος ο ωραίος τύπος που χαίρεσαι να πίνεις τις μπύρες σου λέγοντας αστεία και ακούγοντας δυνατά την μπιτάτη μουσική του και παράλληλα ο απαιτητικός επαγγελματίας κρεοπώλης με την 12ώρη απασχόληση. Υπό αυτή την έννοια ένα θέμα που θα κάλυπτε ένα δημοσιογραφικό ρεπορτάζ στην κατηγορία “παράξενες ειδήσεις” αποκτά στα χέρια του υπόσταση, σάρκα και οστά και η ιστορία όσο εμβαθύνει στο ζουμί νοστιμεύει την θέαση της ταινίας. • εξώστης. 21 - 27 Μαρτίου 2013


Εξώστης Θήτα Σαββάτοκύριακο στο Hyde Park (Hyde Park on Hudson) Ιστορικό δράμα, 2012, Ηνωμένο Βασίλειο, 93 λεπτά.

(2/5)

**

Κριτική: Γιάννης Βασιλείου Σκηνοθεσία: Ρότζερ Μίτσελ Πρωταγωνιστούν: Μπιλ Μάρεϋ, Λόρα Λίννεϋ, Ολίβια Γουίλιαμς

15ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης Επαμφοτερίζουσες εικόνες του Γιάννη Γκροσδάνη Μουσικό Χωριό

Λέγε με Κούτσου

Στα τέλη της δεκαετίας του ’30 η Νταίζυ Σάκλεϊ επανασυνδέεται με τον πέμπτο της εξάδελφο, τον πρόεδρο Φράνκλιν Ντ. Ρούζβελτ προκειμένου να τον βοηθήσει να χαλαρώσει. Στο μεταξύ το βασιλικό ζεύγος της Βρετανίας επισκέπτεται τον πρόεδρο, για να ζητήσει την υποστήριξη του στην επερχόμενη πολεμική σύγκρουση με τις δυνάμεις του Χίτλερ. Βαδίζοντας στα χνάρια του παρεμφερούς λογικής, μα δραματουργικά πιο συνεκτικού και απείρως συναρπαστικότερου The King’s Speech, και αμφιταλαντευόμενο ανάμεσα σε δύο εντελώς ανεξάρτητες μεταξύ τους ιστορίες, αυτή της παράνομης σχέσης του πρόεδρου Ρούζβελτ με μια μακρινή εξαδέλφη του κι εκείνη της επίσκεψης του βασιλικού ζεύγους της Μεγάλης Βρετανίας στο ησυχαστήριο του αμερικανού προέδρου, το αβαρές φιλμ του Ρότζερ Μίτσελ έχει περισσότερο ενδιαφέρον, όταν εστιάζει στη δεύτερη και στις χαριτωμένες παρεξηγήσεις, που προκύπτουν από τις πολιτισμικές διαφορές ανάμεσα στις δύο πλευρές. Πρόκειται για χαρακτηριστικό (όχι όμως επιφανές) δείγμα ακαδημαϊκού σινεμά, που απευθύνεται σε κοινό μεγαλύτερης ηλικίας και στηρίζεται στην συμβατική (κι ως εκ τούτου ανώδυνη) αφήγηση, τους λεπτούς τόνους και τις επαρκείς ερμηνείες των πρωταγωνιστών. Και αν ο Μίτσελ δεν παρέμενε αναποφάσιστος μέχρι το τέλος, ως προς το ποια ιστορία από τις δυο συνιστά το κέντρο βάρους της ταινίας του, ίσως η τελευταία να «έκλεβε» μερικές υποψηφιότητες από την Οσκαρική Ακαδημία.• εξώστης. 21 - 27 Μαρτίου 2013

Απαγορευμένες Φωνές

Με την μνημονιακή επικαιρότητα της Κύπρου, τον άστατο (σχεδόν χειμώνιατικο) καιρό και την χαλαρότητα ενός αποκριάτικου 3ημερου να λαμβάνει μεγάλο μέρος στις συζητήσεις του φεστιβαλικού κόσμου το 15ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης δεν μας έχει δώσει στο πρώτο μισό της διοργάνωσης ξεκάθαρη εικόνα για την ταυτότητα και για την ανταπόκριση του φεστιβαλικού κοινού. Η έναρξη του Φεστιβάλ κινήθηκε σε τυπικά, διεκπαιρεωτικά πλαίσια, η ταινία έναρξης, Πρώτη Θέση, υπήρξε χαριτωμένη και συμπαθητική όσο και το όνειρο των νεαρών πρωταγωνιστών χορευτών της. Στο πρόγραμμα σαφώς ξεχώρισαν ταινίες όπως τα ακτιβιστικά Απαγορευμένες Φωνές της Μπάρμπαρα Μίλερ και Λέγε με Κούτσου των Καθριν Φερφάξ και Μαλίκα Ζουχαλί, ο Εξ Αιματος Αδερφός του Στηβ Χούπερ, ο οσκαρικός Αόρατος Πόλεμος του Κέρμπυ Ντικ. Ταινίες με νεύρο και δυναμισμό και ιστορίες ανθρώπων που προτάσουν τον εαυτό τους και τα πιστεύω τους για να εξυπηρετήσουν έναν υψηλό σκοπό όπως είναι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, η αλήθεια, η κοινωνική δικαιοσύνη. Ενθαρρυντικό και πολύ θετικό στοιχείο το υψηλό επίπεδο των ελληνικών ντοκιμαντέρ μέχρι στιγμής. Το Μουσικό Χωριό του Αντρέα Σιαδήμα, η Αναπαράσταση: Η ζωή και το έργο του Γιάννη Χρήστου του Κωστή Ζουλιάτη και η Αποκατάσταση του Μαύρου: Κατερίνα Γώγου του Αντώνη Μποσκοϊτη ξεχωρίσαν στην πρώτη φάση του φεστιβάλ αλλά και εδώ πληρέστερη εικόνα θα έχουμε με την ολοκλήρωση του προγράμματος. Αναμένουμε για όσα θα δούμε για το υπόλοιπο της διοργάνωσης στις αίθουσες. Φυσικά εσείς μπορείτε να ενημερώνεστε καθημερινά μέσα απο το site και το fb page του Εξώστη για όλα όσα γίνονται στις Αποθήκες και στο Ολύμπιον! •

ΠΡΟΣΕΧΩΣ • Stoker • Ξέχασέ Το • Broken City

12


Εξώστης Θήτα του Γιάννη Γκροσδάνη

Αντώνης Μποσκοϊτης Μια beat ποίητρια ή απλά το κακομαθημένο κοριτσάκι – υπηρετριούλα των ασπρόμαυρων ελληνικών ταινιών; Διαχρονική ή μέρος της μυθολογίας των Εξαρχείων; Ότι και να ισχύει η κατερίνα Γώγου ξαναζωντανεύει μέσα απο το νέο ντοκιμαντέρ του σκηνοθέτη Αντώνη Μποσκοϊτη. Ο Γιάννης Γκροσδάνης μίλησε μαζί του λίγο μετά την προβολή της ταινίας στο 15ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ και λίγο πριν την κανονική διανομή της στην Θεσσαλονίκη. Πως προέκυψε η ιδέα για το ντοκιμαντέρ; Δε θα το χαρακτήριζα ‘’ιδέα’’ υπό την έννοια του ότι είπαμε με τους συνεργάτες μου ‘’πάμε να κάνουμε τώρα μια ταινία για τη Γώγου’’. Αντιθέτως, αυτοί ήταν που από το 2007 με ρωτούσαν ‘’πότε θα κάνουμε την ταινία για τη Γώγου’’; Το Σεπτέμβρη του 2011, μια μέρα άσχετη, συνάντησα στο δρόμο τον οπερατέρ μου, τον Δημήτρη Θεοδωρόπουλο, ο οποίος τυγχάνει και καθηγητής στο ΑΠΘ. ‘’Τι έχεις;’’ με ρώτησε, βλέποντας με κατσουφιασμένο. Όταν απάντησα πως απλά δεν ήμουν πολύ στα καλά μου, συνέχισε: ‘’Δε μπορεί εσύ να μην έχεις κάτι στο μυαλό σου! Ξεκουνήσου να την κάνουμε επιτέλους τη Γώγου’’. Αυτό ήταν! Γύρισα σπίτι και το ίδιο κιόλας βράδυ τηλεφώνησα στη Τζίνα Πετροπούλου, την παραγωγό που είχαμε κάνει μαζί και το ‘’Ζωντανοί στο Κύτταρο-Σκηνές Ροκ’’, καθώς και σε όλα τα μέλη του συνεργείου, φίλοι χρόνων οι περισσότεροι. Σε ένα μήνα - εκ του μηδενός και εκ των ενόντων πάντα - ξεκίνησαν τα γυρίσματα! Είχες προλάβει να την γνωρίσεις; Μία και μοναδική φορά συνάντησα τη Γώγου στο καφενείο ‘’της Βάσως’’ στα Εξάρχεια. Φθινόπωρο του 1993, όντας φοιτητής στη σχολή κινηματογράφου. Αγνώριστη, η προσωποποίηση του decadence. Θυμάμαι ότι κατέβασε κανονικά ένα νεροπότηρο γεμάτο ούζο. Η μοναδική της ατάκα προς εμένα ήταν ένα ‘’καλά είσαι;’’ Ένα - ενάμισι μήνα μετά, ενημερωνόμουν από τα ΜΜΕ για το θάνατο της... Εμπνέει πράγματι η Γώγου σήμερα τις νέες γενιές; Είναι διαχρονική; Και διαχρονική και προφητική. Από το 1978 που πρωτοεμφανίστηκε ως ποιήτρια, ο λόγος της έβριθε από σκληρές εικόνες ως ο απόλυτος καθρέφτης των χρόνων που θ’ακολουθούσαν στη χώρα της τουλάχιστον. Δεν είναι σπουδαία αυτή η δύναμη του καλλιτέχνη; Κι όταν παντού βλέπεις ποιήματα της σε τοίχους γραμμένα από πιτσιρικάδες, αισθάνεσαι πόσο εμπνέει τη νέα γενιά. Η Kατερίνα Γώγου είναι ένα πρόσωπο της αθηνοκεντρικής μυθολογίας. Έχει όμως και σαλονικιώτικη ιστορία;

Η Γώγου είχε μεγάλη σχέση με τη Θεσσαλονίκη. Για ένα φεγγάρι επιχείρησε να ζήσει μόνιμα εδώ και σίγουρα στενοί της φίλοι θα υπάρχουν ακόμη. Απασχόλησε μάλιστα κάποτε και το αστυνομικό δελτίο ως κυνηγημένη από την αστυνομία και κατηγορούμενη για υποκίνηση φόνου. Η ίδια μια ζωή έθετε εαυτόν εκτός νόμου, όχι με την εύκολη λογική της μάζας, αλλά - αν θέλετε - με την πρόταξη μίας περσόνας ικανής να εμπνεύσει τον Bob Dylan για τον επόμενο ‘’Hurricane’’ του.

“Η Γώγου είναι μια φιγούρα προφητική για το σήμερα” Κατερίνα Γώγου

Στην ταινία εκτός απο το υλικό τεκμηρίωσης υπάρχει και ένα κομμάτι δραματοποιημένης αφήγήσης με τη Λουκία Μιχαλόπούλου ως μια εν δυνάμει «καταραμένη» Γώγου. Πως έγινε η προετοιμασία; Με εξαίρεση μία σκηνή, με τη συνάντηση Γώγου Βαλαωρίτη, σε όλα τα υπόλοιπα δραματοποιημένα η Λουκία Μιχαλοπούλου υποδύθηκε ένα γυναικείο πρόσωπο - παραπομπή στη Γώγου, ένα πρόσωπο που συναντάμε ως χαρακτήρα στα βιβλία της. Με τη Λουκία κάναμε πρόβες, περπατήσαμε μαζί πολλές φορές στα Εξάρχεια, συνειδητά θελήσαμε την εξωτερίκευση μιας υπερβολικής ερμηνείας εκ μέρους της. Υπήρξε άλλωστε πιο υπερβολικός άνθρωπος από τη Γώγου καθ’ όλη τη ζωή της; Η ταινία είχε θεαματική υποδοχή στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντερ και πήρε διανομή και στην Θεσσαλονίκη. Τι ακολουθεί στη συνέχεια; Η ταινία πράγματι βγαίνει στον ‘’Παύλο Ζάννα’’ τη Δευτέρα 25 Μαρτίου με τρεις μάλιστα προβολές ημερησίως. Χάρηκα πολύ με τη φεστιβαλική προβολή της, κυρίως με την ανταπόκριση του κοινού και με τις λίγες κουβέντες που μπόρεσα ν’ ανταλλάξω με νέα παιδιά. Νομίζω πως επρόκειτο για την πιο ζεστή υποδοχή που μπορούσε νά’χει και ειλικρινά εκτίμησα πολύ το επίπεδο του κοινού της Θεσσαλονίκης. Η συνέχεια στην Ελληνική Κινηματογραφική Λέσχη Λουξεμβούργου με διπλή προβολή της ταινίας. Το περιμένω πως και πως!

Η Λουκία Μιχαλοπούλου στα γυρίσματα της ταινίας

Info:

Η ταινία “Για την αποκατάσταση του μαύρου: Κατείνα Γώγου” θα προβάλεται απο 25/3 στην αίθουσα Π. Ζάννας. 13

Αντώνης Μποσκοϊτης

εξώστης. 21 - 27 Μαρτίου 2013


Εξώστης Θήτα του Τάσου Μελεμενίδη

Ηλίας Δημόπουλος 25o Κάδρο

Η κριτική κινηματογράφου με τα χρόνια μετατρέπεται από έναν διάλογο πάνω σε ένα έργο τέχνης, σε μια τυπική βαθμολόγηση προϊόντος. Η εδώ και καιρό μεταποίησή της σε ενημέρωση, που περισσότερο χειραγωγεί έναν αναγνώστη, οδήγησε στην έλλειψη (στον εκδοτικό χώρο τουλάχιστον) κριτικών κειμένων με σκοπό τη συνεισφορά στη διαλεκτική σχέση δημιουργού-θεατή. Ο Ηλίας Δημόπουλος, με εικοσαετή παρουσία στον έντυπο χώρο που ξεκινά από το περιοδικό Σινεμά και συνεχίζεται σήμερα στο Ήχος και Εικόνα, αλλά και διαρκή παρουσία στον ιστολογικό χώρο από το 2007, παρουσιάζει μια συλλογή 99+1 κειμένων τού, με τίτλο 25o Κάδρο, που εξυπηρετεί αυτόν ακριβώς τον σκοπό της κριτικής. Ο ίδιος, μας μιλά για το εγχείρημά του. “Ο τίτλος είναι παλιός, τον χρησιμοποίησα και σ’ ένα πολυσυλλεκτικής συγγραφής ιστολόγιο που συνέστησα παλιότερα.Το σινεμά που ερωτεύεσαι, όπως ακριβώς κι οι άνθρωποι που διαλέγεις να συντροφεύεις, περιέχουν ένα αίνιγμα, μια κρυμμένη αλήθεια που τους χαρακτηρίζει και τους δικαιώνει. Ανάμεσα στα 24 καρέ σου κλείνει φευγαλέα το μάτι ένα 25ο που είναι όλος σου ο έρωτας. Μόνο που δεν πρέπει να φτερνιστείς γιατί μπορεί να σου ξεφύγει.” Όσο για την επιλογή των ταινιών που περιέχονται: “Θέλησα να περιέχει, κατά κύριο λόγο, ταινίες εύκολης προσβασιμότητας για τον αναγνώστηθεατη τους, ώστε να μπορεί να υπάρξει αντιπαραβολή, ταινίες επί το πλείστον «διάσημες» ώστε εξώστης. 21 - 27 Μαρτίου 2013

η καινούργια (αν το κατάφερα) ανάγνωσή τους να περιέχει την έκπληξη και οπωσδήποτε να είναι γραπτά που περιέχουν ιδέες και προσέγγιση που καθρεφτίζει πολλά από κείνα που θεωρώ σημαντικά να εντοπίζονται στην κριτική κινηματογράφου.” Στον πρόλογο του βιβλίου του ο συγγραφέας το περιγράφει ως μια σειρά από κείμενα που περιέχουν πολλά από τα πράγματα που θεωρεί χρέος του να συνεισφέρει στην κουβέντα περί σινεμά: “Στον θεατή οφείλεται σεβασμός και απαιτητικότητα. Ο κριτικός οφείλει να αντιμετωπίζει τον θεατή σαν ίσο. Όχι δηλαδή σαν κάποιον που υπολείπεται γνωστικά αλλά σαν έναν, ξεχωριστό, που ενδιαφέρεται να γνωρίσει, να καταλάβει, να συμμετάσχει και, κυρίως, να συναισθανθεί. Κι απαιτητικά. Η γλώσσα του κριτικού δεν μπορεί να είναι άκαμπτη και αυτιστική, ούτε όμως πρέπει χάριν εκλαΐκευσης να γίνει κατά κόρον πεζοδρομιακή για να παροτρύνει ή να αποτρέψει κάποιον από την επαφή με το έργο. Αυτή είναι δουλειά κοινών δημοσιοσχεσιτών, ο κριτικός είναι ένας καλλιτεχνικός μεσάζων που οφείλει πάντα να παροτρύνει κριτικά. Έτσι κρίνεται κι ο ίδιος. Ο κριτικός που δεν εκτίθεται συναισθηματικά, αφήνοντας κατά μέρους την ομπρέλα του φλέγματος, είναι κατά τη γνώμη μου λειψός.” Η δραστηριότητά του και σε έντυπα και στον ηλεκτρονικό χώρο του έδωσε την ευκαιρία να δει από πρώτο χέρι την επιρροή που είχε στην κριτική κινηματογράφου η μετάβαση στα ηλεκτρονικά μέσα.“Ήταν το ογκώδες κερασάκι που διέλυσε μια 14

από καιρό χαλασμένη τούρτα. Τόσο σε εργασιακό επίπεδο – αφού διαφημιστικό χρήμα δεν κυκλοφορεί στο διαδίκτυο - όσο και καθαρά από πλευράς περιεχομένου. Από την στιγμή που υπήρξε βήμα και like στην γνωμολαγνεία της απαιδεψιάς, ήταν το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου.” Όσο για το τι μέλλει γενέσθαι; “Όταν ένας πολιτισμός είναι στα κάτω του όλα περνούν κρίση. Δεν είμ’ απ’ αυτούς που θεωρούν πως η Ιστορία κινείται κυκλοειδώς, αλλά ελατηριοειδώς. Το ερώτημα είναι αν αυτή η σπειροειδής κίνηση βαίνει βελτιούμενα ή γίνεται όλο και πιο μικρή, σκουριασμένη και χυδαία. Δεν ξέρω ν’ απαντήσω. Αν κρίνω πάντως από το που ήταν η κριτική -και εδώ και έξω- πριν από πενήντα χρόνια και που είναι σήμερα, νομίζω ότι υπάρχει πρόβλημα. Η κριτική είναι σύμφυτη με το σινεμά αλλά για να εκτιμηθεί πρέπει ν’ αντιπαραβάλλεται ψύχραιμα με το έργο που καταπιάνεται. Κι αυτό θέλει χρόνο εκ μέρους μας. Κι η εντύπωση που έχω είναι πως ενώ κάνουμε διαρκώς ό,τι θέλουμε, δεν κάνουμε ποτέ αυτά που (λέμε πως) επιθυμούμε. Δεν ξέρω, τι λες, ακούγομαι αισιόδοξος;”

Το 25o Κάδρο είναι αυτοδιανεμόμενο και περισσότερες πληροφορίες γι’ αυτό μπορείτε να βρείτε στο blog του συγγραφέα, www.invincibledefeat. blogspot.com ή σε απευθείας επικοινωνία με τον ίδιο στο ildimo77@yahoo.gr. Το κόστος του είναι 15 ευρώ + μεταφορικά σε περίπτωση αποστολής. •


CINE AΤΖΕΝΤΑ

Από Πέμπτη 21 Μαρτίου έως Τετάρτη 27 Μαρτίου 2013 XΕIMEΡΙΝΟΙ ΒΑΚΟΥΡΑ (τηλ. 2310 233 665): Αιθουσα 1: Οι Άθλιοι (18.30 – 21.30 ) Αιθουσα 2: Ο έρωτας της βασίλισσας (18.15 – 20.30 ) / Το κεφάλαιο (22.45) ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΝ (τηλ. 2310 834 996): Οι Άθλιοι (17.30) / Ακάλυπτος (20.00 – 21.50) ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΝ (τηλ. 2310 261 727) Σαββατοκύριακο στο Hyde Park (19.00 – 21.00 – 23.00) ΟΛΥΜΠΙΟΝ (τηλ. 2310 378 404): 15ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης / Για την Αποκατάσταση του μαύρου: Κατερίνα Γώγου (Από Δευτέρα 25/3: 19.00 – 20.30 - 22.00) Μουσείο Κινηματογράφου-Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης (τηλ. 2310 508398) Αίθουσα ΤΑΚΗΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ: Φιλιά εις τα παιδιά (Παρασκευή 15/3 – Κυριακή 17/3 17:00 & 19:30) ΦΑΡΓΚΑΝΗ (τηλ. 2310 960 063): Νο (Προβολές: 18.15 – 20.30) Κυριακή (Προβολές: 20.45) / A man’s rave (Προβολές: 22.30) ΠΟΛΥΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΙ ODEON ΠΛΑΤΕΙΑ Τηλέφωνο πληροφοριών και κρατήσεων: 801 11 600000 / 210-6786000 από σταθερό με αστική χρέωση, 2310 290290 www. odeon.gr Αίθουσα 1: TAD: Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΕΞΕΡΕΥΝΗΤΗΣ (3D) (ΜΕΤΑΓΛ.)ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 17.00 / ΔΕΝ ΚΡΑΤΙΕΜΑΙ ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 19.00, 21.00, 23.00 Αίθουσα 2: ΔΕΝ ΚΡΑΤΙΕΜΑΙ ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 16.50 / OZ: ΜΕΓΑΣ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟΣ ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 18.50, 21.30 Αίθουσα 3: BARBIE: Η ΜΠΑΛΑΡΙΝΑ ΜΕ ΤΙΣ ΜΑΓΙΚΕΣ ΠΟΥΕΝΤ (ΜΕΤΑΓΛ.) ΣΑΒ, ΚΥΡ, ΔΕΥ: 16.00 / TAD: Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΕΞΕΡΕΥΝΗΤΗΣ (ΜΕΤΑΓΛ.) ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 18.00 / AΠΑΓΩΓΗ ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 20.00, 22.10 Αίθουσα 4: ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΓΙΑ ΤΕΡΑΤΑ (ΜΕΤΑΓΛ.) ΣΑΒ, ΚΥΡ, ΔΕΥ: 16.20 / PASSION ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 18.20, 20.30, 22.40 Αίθουσα 5: Ο ΟΛΥΜΠΟΣ ΕΠΕΣΕ ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 18.00, 20.30, 23.00 Αίθουσα 6: ΟΔΗΓΟΣ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 19.30, 22.00 Αίθουσα 7: ΑΚΑΛΥΠΤΟΣ ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 18.30, 20.40, 22.50 Αίθουσα 8: LOVE IN THE END (Η ΑΓΑΠΗ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ) ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 18.10, 20.20, 22.40

STARlight EXPRESS

Λ.Αδαμίδης (ΣΙΝΕΜΑ)

Γ.Βασιλείου

VILLAGE 11 CINEMAS MEDITERRANEAN COSMOS Τηλέφωνο Πληροφοριών: 2310 499999 & Τηλ. Πωλήσεις: 1 48 48 www.villagecinemas.gr Αίθουσα 1: ΑΚΑΛΥΠΤΟΣ ΠΕΜ, ΠΑΡ, ΣΑΒ, ΤΡΙ, ΤΕΤ: 17.00‑19.00‑21.00‑23.00, ΚΥΡ έως ΔΕΥ: 13.00‑15.00‑17.00‑19.00‑21.00‑23.00 Αίθουσα 2: ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΣΑΜΜΥ 2 (ΜΕΤΑΓΛ) ΠΕΜ, ΠΑΡ, ΣΑΒ, ΤΡΙ, ΤΕΤ: 16.30 μεταγλ. , ΚΥΡ έως ΔΕΥ: 12.30‑14.30‑16.30 μεταγλ. /ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 21.10‑23.30 / ΠΕΡΙΠΟΛΙΑ ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 18.50 Αίθουσα 3: ΔΕΝ ΚΡΑΤΙΕΜΑΙ ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 18.10‑20.10‑22.20‑00.20 / ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΓΙΑ ΤΕΡΑΤΑ (ΜΕΤΑΓΛ) ΠΕΜ, ΠΑΡ, ΣΑΒ, ΤΡΙ, ΤΕΤ: 16.10 μεταγλ., ΚΥΡ έως ΔΕΥ : 12.10‑14.10‑16.10 μεταγλ. Αίθουσα 4: TAD Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΕΞΕΡΕΥΝΗΤΗΣ 3D (ΜΕΤΑΓΛ) ΠΕΜ, ΠΑΡ, ΣΑΒ, ΤΡΙ, ΤΕΤ: 17.40 μεταγλ. (3D) ΚΥΡ έως ΔΕΥ: 11.40‑13.40‑15.40‑17.40 μεταγλ. (3D) / ΑΚΑΛΥΠΤΟΣ ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 19.40‑21.40‑23.40 Αίθουσα 5: TAD Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΕΞΕΡΕΥΝΗΤΗΣ (ΜΕΤΑΓΛ) ΠΕΜ έως ΠΑΡ: 18.40 μεταγλ., ΣΑΒ, ΤΡΙ, ΤΕΤ: 16.40‑18.40 μεταγλ., ΚΥΡ έως ΔΕΥ: 12.40‑14.40‑16.40‑18.40 μεταγλ. / ΑΠΑΓΩΓΗ ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 20.40‑22.40‑00.40 Αίθουσα 6: BARBIE: Η ΜΠΑΛΑΡΙΝΑ ΜΕ ΤΙΣ ΜΑΓΙΚΕΣ ΠΟΥΕΝΤ (ΜΕΤΑΓΛ) ΣΑΒ: 15.20 μεταγλ. , ΚΥΡ έως ΔΕΥ : 11.50‑13.30‑15.20 μεταγλ. / Ο ΟΛΥΜΠΟΣ ΕΠΕΣΕ ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 17.10‑19.30‑22.00‑00.30 Αίθουσα 7: PASSION ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 20.20‑22.30‑00.30 / ΡΑΛΦ, Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΠΙΣΤΑ (ΜΕΤΑΓΛ) ΠΕΜ, ΠΑΡ, ΣΑΒ, ΤΡΙ, ΤΕΤ: 16.20‑18.20 μεταγλ., ΚΥΡ έως ΔΕΥ: 12.20‑14.20‑16.20‑18.20 μεταγλ. Αίθουσα 8: ΟΖ: ΜΕΓΑΣ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟΣ ΠΕΜ, ΠΑΡ, ΣΑΒ, ΤΡΙ, ΤΕΤ: 18.30‑21.20‑00.00 ΚΥΡ έως ΔΕΥ: 13.10‑15.50‑18.30‑21.20‑00.00 Αίθουσα 9 ‑ COMFORT: ΑΚΑΛΥΠΤΟΣ ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 19.00‑21.00‑23.00 Αίθουσα 10 ‑ COMFORT: Ο ΟΛΥΜΠΟΣ ΕΠΕΣΕ ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 19.30‑22.00‑00.30 STER CINEMAS MAKEDONIA Τηλέφωνο κρατήσεων από σταθερό: 801 801 7837. Τηλέφωνο κρατήσεων από κινητό: 210 8092690. Αίθουσα

Γ.Γκροσδάνης

Η.Δημόπουλος

Σ. Ζήκος

(invincible defeat)

(City)

**

**

**1/2

T. Μελεμενίδης

Σακκάς Ν.

**1/2

***1/2

*

Π.Τράγος (Movieworld)

***1/2 *

**1/2

Man's Rave

**

***1/2

**1/2

**1/2

**

*1/2

**1/2

Tad Παρενέργειες

Ι. Moody Λαζάρου

*1/2

Δεν κρατιέμαι Για την αποκατάσταση του μαύρου: Κατερίνα Γώγου

Π. Κουντουράς

**1/2

Passion Σαββατοκυριακο στο Hyde park

Α.Καπράνος (Τα Νέα/movieworld)

1: TAD Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΕΞΕΡΕΥΝΗΤΗΣ 3D (MET/ MENO) Σαβ - Κυρ - Δευ: 15:30 /TAD Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΕΞΕΡΕΥΝΗΤΗΣ (MET/MENO) Σαβ - Κυρ: 13:40, 17:20, Πεμ - Παρ & Δευ - Τετ: 17:20 / ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ Πεμ - Τετ: 19:00, 21:20/ ΑΚΑΛΥΠΤΟΣ Πεμ - Τετ: 23:30 Αίθουσα 2: PASSION Σαβ - Κυρ: 12:40, 14:50, 17:00, 19:15, 21:30, 23:40, Πεμ Παρ & Τρ - Τετ: 17:00, 19:15, 21:30, 23:40, Δευ: 14:50, 17:00, 19:15, 21:30, 23:40 Αίθουσα 3: Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΠΙ Σαβ - Κυρ: 12:30, 15:20, 18:30, Πεμ - Παρ & Τρ - Τετ: 18:30, Δευ: 15:20 , 18:30 / ΑΚΑΛΥΠΤΟΣ Πεμ- Τετ: 21:00, 23:00 Αίθουσα 4: ΑΚΑΛΥΠΤΟΣ Σαβ- Κυρ: 13:50, 16:00, 18:00, 20:00, 22:00, 00:00, Πεμ - Παρ & Δευ- Τετ: 16:00, 18:00, 20:00, 22:00, 00:00 Αίθουσα 5: ΟΖ Ο ΜΕΓΑΣ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟΣ Σαβ - Κυρ - Δευ: 15:00, 17:50, 20:15, Πεμ - Παρ & Τρ - Τετ: 17:50, 20:15 / ΑΛΛΟΘΙ Πεμ - Τετ: 22:40 Αίθουσα 6: ΠΕΡΙΠΟΛΙΑ Σαβ - Κυρ: 13:30, 15:50, 18:00, 20:10, Δευ: 15:50, 18:00, 20:10, Πεμ - Παρ & Τρ - Τετ: 18:00, 20:10 / ZERO DARK THIRTY Πεμ - Τετ: 22:20 Αίθουσα 7: ΣΑΜΜΥ 2 Σαβ - Κυρ: 12:10, 14:30, 16:30, Πεμ Παρ & Τρ - Τετ: 16:30, Δευ: 14:30, 16:30 / ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ARGO Πεμ - Τετ: 18:15, 20:30, 22:50 Αίθουσα 8: ΡΑΛΦ Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΠΙΣΤΑ Σαβ - ΚυΡ: 12:50, 15:00, 17:00, Δευ: 15:00 , 17:00, Πεμ - Παρ & Τρ - Τετ: 17:00 / ΟΔΗΓΟΣ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ Παρ Σαβ: 19:20, 21:45, 00:20, Πεμ & Κυρ - Τετ: 19:20, 21:45 Αίθουσα 9: ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΓΙΑ ΤΕΡΑΤΑ (ΜΕΤ/ΜΕΝΟ) Σαβ - Κυρ: 12:20, 14:20, 16:20, Δευ: 14:20 , 16:20, Πεμ - παρ & Τρ - Τετ: 16:20 / Ο ΟΛΥΜΠΟΣ ΕΠΕΣΕ Παρ - Σαβ: 18:10, 20:10, 22:10, 00:10, Πεμ & Κυρ - Τετ: 18:10, 20:10, 22:10 Αίθουσα 10: ΔΕΝ ΚΡΑΤΙΕΜΑΙ Σαβ : 12:10, 14:30, 16:40, 18:40, 20:40, 00:30, Κυρ: 12:10, 14:30, 16:40, 18:40, 20:40, Παρ: 16:40, 18:40, 20:40, 00:30, Πεμ & Τρ - Τετ: 16:40, 18:40, 20:40, Δευ: 14:30, 16:40, 18:40, 20:40 Αίθουσα 11: BARBIE ΜΕ ΤΙΣ ΜΑΓΙΚΕΣ ΠΟΥΕΝΤ Σαβ - Κυρ: 13:10, 14:40, 16:10, 17:40, Δευ: 14:40, 16:10, 17:40, Πεμ & Τρ - Τετ: 16:10, 17:40 / Ο ΟΛΥΜΠΟΣ ΕΠΕΣΕ Πεμ - Τετ: 19:10, 21:10, 23:10 •

*

*** ***1/2

Οζ

***1/2

Ο έρωτας της Βασιλισσας

**1/2

****

Νο

***1/2

****

**

***

***

***

***

**

***

****1/2

15

**1/2

**

**

***1/2

**1/2

***

****

***

***1/2 **1/2

***1/2

* *1/2 *** *** ***1/2

εξώστης. 21 - 27 Μαρτίου 2013


Μεθυσμένο Παραμύθι Γράφει η Μάρα Τσικάρα - E: methparamithi@yahoo.gr

-Ξέρεις πώς είναι να ξυπνάς με θυμό; Να τα βάζεις με τον ήλιο, τα σύννεφα, τη βροχή, το ταβάνι, τα παντζούρια, το πάπλωμα, το πάτωμα, τα όνειρα;

Τα Τέρατα του Κόσμου Μια συνομιλία με τη ζωγραφική του Δημήτρη Ζαχαράκη

Μια μάνα κρατάει στην αγκαλιά της το μονάκριβο και του σιγοψιθυρίζει: «Ύπνε που ζεις εκεί μακριά, κανένας δε σε ξέρει Κι όμως όλοι βυθίζονται στα άγνωστά σου μέρη… Είναι παιδί τ’ αγόρι μου, άνδρας θέλει να γίνει Να’ ναι γεμάτος με φωτιά, και τη φωτιά να σβήνει Χείμαρρους να ’χει στην καρδιά, και στην ψυχή γαλήνη.» Γαλήνη… Ο γιος ακόμη δεν κοιμάται κι η μάνα αναγκαστικά συνεχίζει… «Γαλήνη…Όνομα γυναικείο. Μεγάλη η ευθύνη αυτής που το φέρει. Όπως κι αυτή της Αγάπης, της Ελπίδας, της Ευτυχίας… Αχώριστες φιλενάδες κι οι τέσσερις. Μαζί έπλεκαν, κεντούσαν, γελούσαν, μάζευαν λουλούδια και τα κάρφωναν η μία στα μαλλιά της άλλης. Όποτε περνούσε κάποιος θαμπωμένος νέος από τη γειτονιά, αυτές ανοιγόκλειναν λάγνα τα βλέφαρα κι έστρεφαν αλλού τα χείλη, μην τύχει και προλάβει ο άμοιρος να δει πως του ‘βγαζαν τη γλώσσα…» Πού να κοιμηθεί το μονάκριβο… η μυρωδιά της μάνας αρχίζει και μπλέκεται με το άρωμα των τεσσάρων. Φαντάζεται τη μία καστανή, τη δεύτερη ανεκπλήρωτη, την άλλη άπιαστη, την τελευταία σπάνια μα ροδομαγουλούσα. «Έτσι ήταν ακριβώς, αγόρι μου», λέει η μάνα η μάγισσα η τίποταδεν-μου-ξεφεύγει. «Η Γαλήνη καστανή, η Αγάπη ανεκπλήρωτη, η Ελπίδα άπιαστη, η Ευτυχία σπάνια- με κόκκινα μάγουλα, ή χωρίς. Η φήμη τους έφτασε μέχρι τα πέρατα τα τέρατα του κόσμου. Όλοι γι’ αυτές μιλούσαν, τις εύμορφες, ακριβοθώρητες και ψηλομύτες». Καινούριες λέξεις και το άγρυπνο μονάκριβο προσπαθεί ν’ αποστηθίσει, να ‘χει καβάντζα, όταν κάποτε ο έρωτας του κλέψει τη λαλιά. Η μάνα όμως δεν χάνει τον στόχο της ποτέ: «Ο θρύλος της γλυκιάς συμμορίας των τεσσάρων έφτασε και μέχρι το σκοτεινό βασίλειο του Ύπνου. Άρχοντας σωστός με παλάτια, πλούτη, δούλους όνειρα κι εφιάλτες». Νάτος ο μονάκριβος, δειλά κι ανυποψίαστα στην πύλη του διαβαίνει. «Ο βασιλιάς Ύπνος δεν παίρνει γουρούνι στο σακί. Τις δοκίμασε και τις τέσσερις. Θα πάρει όμως αυτήν που του κουμπώνει. Πήρε στα μπράτσα του πρώτα την Αγάπη. Ξενύχτησε χαζεύοντας τα όμορφά της κάλλη. Μπροστά σε τέτοια ομορφιά, άχρηστα τα πλούτη του κι όλα τα μαγικά του. Έπειτα έπιασε και πιάστηκε στα δίχτυα της Ελπίδας. Ένας ιστός τόσο λεπτός, γύρω απ’ την ψυχή του. Ξενύχτησε να τον ξεμπλέξει. Έπειτα άγγιξε τη σπάνια τη ροδομαγουλούσα. Γέμισε το παλάτι του με φως. Πώς να κοιμηθεί με τόση Ευτυχία; Ποια του ‘μεινε, λοιπόν;», τσεκάρει η μάνα το μονάκριβο. Μα αυτός δεν απαντάει. Γαλήνεψε το πρόσωπο, τα μέλη, το μυαλό του. Όταν κάποτε το μονάκριβο μεγάλωσε, δεν κόστιζε πια τόσο ακριβά. Ξεπουλήθηκε στον Ξύπνιο, στο Χρόνο, στο Θυμό, στην Αδικία. Μα αυτό είναι ένα άλλο παραμύθι κι η μάνα η μάγισσα η τίποτα-δεν-μου-ξεφεύγει δεν μπορούσε τότε να φανταστεί. • εξώστης. 21 - 27 Μαρτίου 2013

Υπεραστικό κορίτσι Γράφει η Δέσποινα Πολυχρονίδου

Δε μπορούμε να αρέσουμε σε όλους, έτσι δεν λένε; Είναι κάποιοι άνθρωποι που δε θα σε συμπαθήσουν. Κάποιοι που δεν θα εκτιμήσουν τις προθέσεις σου, όσα καταφέρεις, όσα πεις. Επίσης δεν θα τους αρέσει ό,τι αρέσει σε σένα, όσα σκέφτεσαι ή όσα κάνεις. Κι είναι κι εκείνοι που το γεγονός πως δεν τους αρέσει ό,τι σκέφτεσαι ή όσα κάνεις θα φροντίσουν να στο πουν, να στο δείξουν, να στο ξαναπουν, να σε πληγώσουν, να σε τσατίσουν, να σου τη σπάσουν. Έτσι, γιατί μπορούν. Δεν πειράζει αν δεν αρέσεις σε όλους. Κράτα από όσα ακούσεις, μόνο το ωφέλιμο  και φρόντισε όταν σου φερθούν άσχημα να έχεις ανθρώπους δίπλα σου που θα σε υπερασπιστούν. Όλα τα άλλα που θα σε πληγώσουν, στείλτα στα σκουπίδια, εκεί που ανήκουν. Ναι, και τους ανθρώπους.  • 16


Επιμέλεια στήλης: Κυριάκος Αθανασιάδης

Κάθε εβδομάδα, ένας φίλος από την Αθήνα (διανοούμενος, πολιτικός, δημοσιογράφος, επιχειρηματίας, καλλιτέχνης…) γράφει ένα άρθρο για τον «Εξώστη»: αιχμηρό, πρωτότυπο, «λοξό».

Η πραγματικότητα ως καρνάβαλος...

Βρεθήκαμε μαζί με δύο φίλους στην Κοζάνη, στο διατηρητέο τριήμερο της ‘’ακάθαρτης’’ Δευτέρας, της Δευτέρας χωρίς κάθαρση δηλαδή. Χιλιάδες νέοι και λιγότερο νέοι στους δρόμους με μάσκες, αμφιέσεις, τσίκνα και κλαρίνα, με ορχήστρες χάλκινων με αγέλαστα πρόσωπα, να περπατούν πάνω κάτω σε δρόμους παλιούς που αγάπησα και μίσησα τόσες φορές. Να περπατούν και να μην καταλαβαίνεις αν απλά κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ή αν κάνουν την πλάκα της κουφόβρασης και της ψύχραιμης υπομονής που σπάει νεύρα. Και πολλά άρματα, από κάθε συνοικία σε μια βουβή από γέλια και χειροκροτήματα παρέλαση μπροστά από αυτούς που παριστάνουν τους επισήμους για πόσο ακόμα, άγνωστο. Και που κι αυτοί κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν, ή δεν καταλαβαίνουν πραγματικά -αυτοί είναι και οι πιο επικίνδυνοι, εκτός αν έχουν οφσόρ λεφτά στα νησιά Καϋμάν, ή κρυμμένη μια Καγιέν σε αποθήκη του βλαχομπαρόκ σαλέ τους, έτοιμη για απόδραση μέσω της Εγνατίας οδού στην πραγματική Ευρώπη κι από εκεί στις χώρες του Μπρικς και από εκεί στο διάστημα. Μόνον ο πάπας, -ο προηγούμενοςφαίνεται να έχει καταλάβει ότι αυτό το οικουμενικό μπέρδεμα δεν σώζεται με τίποτα και παραιτήθηκε προσευχόμενος για τη σωτηρία της ψυχής των άλλων, των πολλών που δεν έχουν που την κεφαλήν κλίναι. Και σιγοψιθυρίζοντας το ντοντ κράι φορ μι Αρζεντίνα την έκανε με πλάγια πηδηματάκια υπέρ της καθολικής μη-αγαμίας των καθολικών. Και εγένετο της Αργεντινής. Φαίνεται πως ενώ από τα πράγματα έχει ξεπεραστεί ο βαθμός μηδέν της κρίσης και βαδίζουμε ακυβέρνητοι ως υπερωκεάνιον που δεν τραγουδάει αλλά πλέ...χει...την ίδια στιγμή το λεγόμενο κοινο-βούλιο δεν κατορθώνει να λύσει πολύ απλά θέματα όπως την «άμεση απόλυση τριών –τεσσάρων καταδικασμένων για δολοφονίες, απάτες εκατομμυρίων και των λεγόμενων ‘’επιόρκων’’, που δεν παίρνω όρκο αλλά ανάθεμα με αν τους ξέρουν αυτοί που τους διόρισαν και τους καλύπτουν επί τόσα χρόνια. Και την ίδια στιγμή, οι ’’γνωστοί-άγνωστοι’’ με κουκούλες και καλάσνικοφ, υποστηρίζουν θεσμικά την άμεση δημοκρατία και το περιβάλλον καίγοντας λάστιχα σε χωράφια με φουλ φυτοφάρμακα, και ρίχνοντας ληγμένα δακρυγόνα σε αυλές σχολείων, όπου λιποθυμούν μαθητές από λάθος, από ιδεολογική σύγχυση, ή από υπέρβαση καθήκοντος άγνωστο οπότε εδώ επανέρχεται η επωδός εν είδει σάουντρακ ντοντ κράι φορ μι Αρζεντίνα. Όπως καταλαβαίνει και ο πλέον ανυποψίαστος αναγνώστης –ΚΙ ΕΓΩ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟΥΣ, που βαδίζουν ανυποψίαστοι προς την ιδιοποίηση αυτής της εξουσίας, χωρίς να φαντάζονται τι τους περιμένει όπως καταλαβαίνει λοιπόν και η πλέον ανυποψίαστη αναγνώστρια, είναι σχεδόν αδύνατον εδώ που φτάσαμε να γιορτάσουμε καρνάβαλο, να γελάσουμε να χαρούμε. Η ΙΔΙΑ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΧΕΙ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟΝ ΚΑΡΝΑΒΑΛΟ, την πλάκα, τη σάτιρα, την ειρωνεία... και αρκεί η απλή αναπαράσταση της για να ανάψει η θρυαλλίδα. Ένα τεράστιο τρανταχτό γέλιο, ένα συλλογικό γέλιο, όσοι θυμάστε ακόμα τον Μίλαν Κούντερα με καταλαβαίνετε , θα μας σώσει ξαφνικά. Και θα ναι πρωί του Αυγούστου. Φτάνει πια αυτή η ‘’πραγματικότητα’’ της απόλυτης αδυναμίας αντιμετώπισης του πιο μικρού προβλήματος της υπερχρεωμένης πατρίδας, που σφαδάζει, αλλά δεν μπορεί να απολύσει ούτε έναν καταδικασμένο επίορκο. Χρειάζεται πίστη αλλά φτάνει πια δεν έχει θέση η γη ολόκληρη για την τελευταία χώρα του υπαρκτού καρναβάλου... •

Σήμερα o Πάνος Μιχαήλ Ο κόσμος μας είναι γεμάτος από διακριτό πένθος, με τ’ οποίο πρέπει να μοιραζόμαστε πρόσωπα, αντικείμενα ή ενασχολήσεις χωρίς να το θέλουμε αλλά και μη κάνοντας τίποτα για να το σταματήσουμε. Παράλληλα με το πένθος αυτό, σαν σύμπτωμα μιας βαθύτατης κρίσης ταυτότητας, την τελευταία περίοδο κρατάμε αμήχανα στα χέρια μας τη μελαγχολική διαπίστωση πως είμαστε παραλυτικά αδύνατοι να αλλάξουμε το πλαίσιο των καταναγκασμών που συνοδεύουν την παρουσία μας σε αυτή την εποχή. Ανάμεσα στη γλώσσα, στην ιστορία και στην ασήμαντη δωρεά ενός φαντασιακού ιδιώματος, τροφοδοτούμε τις εμμονές μας σαν σύμπτωμα ενός σχεδόν βέβαιου θανάτου. Μονάχα ως φαντάσματα έχουμε τ δυνατότητα να δεχτούμε τη μελαγχολία μας, μονάχα ως φαντάσματα αναμετριόμαστε με τον λόγο των προγόνων μας, μονάχα ως φαντάσματα συνυπάρχουμε με τον «οχληρό αντίζηλο». Το σκεφτόμουν αυτό έντονα την περασμένη βδομάδα μετά το τέλος της παράστασης «Το Πένθος Ταιριάζει στην Ηλέκτρα» σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά που παρακολούθησα στο Εθνικό Θέατρο. Η μετατόπιση της καθημερινότητας μας έφερε αντιμέτωπους με την πιο ακραία διακινδύνευση. Αμφιταλαντευόμενοι, αιμομικτικοί και βαθιά άρρωστοι σαν την οικογένεια Μάνον που σκιαγράφησε ο Ευγένιος Ο’Νιλ, ήρθαμε αντιμέτωποι με το αποκρουστικό πρόσωπο του ίδιου μας του ειδώλου. Χυδαίοι κληρονόμοι μιας παράδοσης που μας παραλύει, από τη μια, αλλά μας σημαδεύει αλαζονικά απ’ την άλλη. Με ύφος έκπληκτο, δύσπιστο και θυμωμένο παίζουμε με τον πιο μεγάλο κίνδυνο. Να μην ξέρουμε ποτέ πού θα πέσουμε, όταν θα πέσουμε. Τρομαγμένοι από καθετί που έρχεται να αλλοιώσει τη γνωστή εικόνα. Αόριστα ζωντανοί και αόριστα νεκροί, επιτρέπουμε στους εφιάλτες μας να εμφανιστούν στην κεντρική σκηνή για να εκμηδενίσουν τους υπαίτιους της τωρινής κατάντιας, αφού δεν έχουμε -τάχα- από πού αλλού να πιαστούμε. Μη θέλοντας να δεχτούμε πως ο παλιός μας κόσμος καταστράφηκε τελειωτικά ενώ εμείς επιχειρούσαμε μιαν άρνηση χωρισμού γιατί τον αγαπούσαμε ακόμα. Κατά τα λοιπά, η πορνογραφία της επικαιρότητας καλά κρατεί. Δεν έχει σημασία αν πρωταγωνιστής της είναι ο νεαρός ποδοσφαιριστής με τις ναζί συνδηλώσεις και τους καθηλωμένους αιώνιους μετέφηβους υποστηρικτές του ή ο παυσίχαρης πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας που επιχείρησε να εγκαταλείψει αιφνιδιαστικά τη χρηματοπιστωτική κυριολεξία της μεγαλονήσου για την εμμονική ορθοδοξία της μερκελικής λιτότητας λογαριάζοντας χωρίς τον ξενοδόχο των διεθνών αντιδράσεων και της δίκαιης κριτικής που επακολούθησε. Σημασία έχει να νιώθεις ένοχος κάθε φορά που πρόκειται να καταργήσεις την υποδούλωσή σου και να ακολουθείς μια «νέου τύπου» ηθική (χωρίς πραγματικά να την πιστεύεις). • Ο Πάνος Μιχαήλ είναι φωτογράφος (βλ. facebook.com/ΝoΜiraclesΗere). 17

εξώστης. 21 - 27 Μαρτίου 2013


Fahrenheit 451 Γράφει ο Γιώργος Φ. Φωτιάδης

Υπάρχει μία πολύ γνωστή έκφραση στα αγγλικά, που όλοι λίγο-πολύ την έχουμε ακούσει: Larger than life. Όλοι λίγο-πολύ καταλαβαίνουμε τη σημασία της και όλοι προσπαθούμε να αποδώσουμε το πραγματικό της νόημα με κάποιο επίθετο: εντυπωσιακός, γοητευτικός, εξαιρετικός, ξεχωριστός, μοναδικός κλπ. Ο Δημήτρης Παπαδούλης αποτελεί το μοναδικό παράδειγμα ανθρώπου που -εγώ τουλάχιστον- γνωρίζω να έχει ξεπεράσει τα όρια, να είναι ο ίδιος larger than life, και μάλιστα να το κάνει καθημερινά. Γεννήθηκε στη Λάρισα το 1963 και σπούδασε Ιατρική στη Θεσσαλονίκη, όπου και εργάστηκε ως γιατρός έως το 1991. Με διαγνωσμένη πολλαπλή σκλήρυνση κατά πλάκας από το 1988, ο Δ. Παπαδούλης άρχισε να δημοσιεύει από το 1990. Από τότε μέχρι τώρα ο Δημήτρης Παπαδούλης μάς έχει δώσει έξι μυθιστορήματα και σίγουρα έχει να μας προσφέρει πολλά ακόμη. Γιατί, όπως έχει γράψει ο Θανάσης Τριαρίδης: «Για τον Παπαδούλη, ζωή είναι αυτό που ζεις επειδή το ζήτησες, αυτό που επιλέγεις να σε πληγώσει, να σε στοιχειώσει, κι όχι αυτό που σου χαρίστηκε, σου δόθηκε ή σε βρήκε».

Το πολλαπλό δώρο του Δημήτρη Παπαδούλη Αυτά γράφονταν πριν από μερικούς μήνες σε τούτη εδώ τη στήλη με αφορμή την έκδοση της «Αγγελοκρουσμένης», του τελευταίου μυθιστορήματος του λαρισινού πεζογράφου («δήγμα», 2012). Όμως αυτά δεν είναι τίποτα άλλο παρά μονάχα λόγια. Αντιθέτως, όσοι πραγματικά τυχεροί παρακολούθησαν αυτές τις ημέρες την προβολή του ντοκιμαντέρ της Στέλας Αλισάνογλου «Δημήτρης Παπαδούλης – Το πολλαπλό δώρο» στο πλαίσιο του 15ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης μπόρεσαν να εξακριβώσουν μέσα σε μόλις εξήντα επτά λεπτά ρέοντος κινηματογραφικού χρόνου το πραγματικό σύμπαν του Δημήτρη Παπαδούλη. Γιατί πέρα από την αναπηρική καρέκλα, την ασθενική φωνή που μόλις και μετά βίας ακούγεται, με όλες τις δυσκολίες της καθημερινότητας που ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί και καταγράφονται σε αυτά τα εξήντα επτά λεπτά, όχι ο Παπαδούλης δεν είναι ηττημένος· αντιθέτως, συνεχίζει να χαμογελάει, διατηρεί το χιούμορ και –κυρίως– τον αυτοσαρκασμό του. «Σκέφτηκα γρήγορα –ή καλύτερα αισθάνθηκα– ότι δεν θα ήθελα να βγάλω κάτι που θα κάνει τον θεατή να λυπάται τον Δημήτρη. Μόνο για λύπηση δεν είναι! Έτσι απέκλεισα να εντάξω στην ιστορία τους γιατρούς του και οτιδήποτε είχε να κάνει με ιατρικό περιβάλλον και ιατρικούς όρους, πέρα από μιαν απλή αναφορά την ασθένεια και στη μεταμόσχευση που έκανε στο παρελθόν», γράφει η Στέλα Αλισάνογλου στο σημείωμα της ταινίας της. «Ήταν εκπληκτικό το πόσο γρήγορα και εύκολα με άφησε να μπω στη ζωή του. Στην αρχή τον ρωτούσα συνεχώς αν τον ενοχλούσε που πήγαινα κάθε τόσο με μια κάμερα στο χέρι και πάντα απορούσε. “Δεν έχω κάτι να κρύψω. Άλλωστε όποιος γράφει εκτίθεται έτσι κι αλλιώς”, έλεγε. Πολλές φορές αισθάνθηκα να κάνω πίσω όσον αφορά τη δημιουργία της ταινίας γιατί δεν θεωρούσα σωστό να βγάζω κάποιον στη φόρα, στο κρεβάτι του, στη βόλτα του, στις στιγμές της σιωπής του. Όμως ο Δημήτρης με τον τρόπο του και το χαμόγελό του μου άνοιγε την πόρτα του κόσμου του κάθε φορά περισσότερο και εστίασα στην προσπάθεια που κάνει στη ζωή του κι όχι στην ασθένειά του. Πώς θα μπορούσα τελικά να αρνηθώ έστω κι από έναν άνθρωπο, έξω από μένα, να δει τον Δημήτρη και να πειστεί για τη θετική πλευρά της ζωής και τη δύναμη που έχουμε οι άνθρωποι;» Πολλαπλό δώρο είναι η ίδια η ζωή. Πολλαπλό δώρο είναι ο ίδιος ο άνθρωπος και η ύπαρξή του. Είναι οι άνθρωποι που αγαπάμε και μας αγαπούν. Κάποιες φορές, φαίνεται πως μια ασθένεια μπορεί να «εκφυλίσει» τη ζωή ή τις σχέσεις μας με τους ανθρώπους. Κι εκεί που όλα δείχνουν να τελειώνουν, η ασθένεια παγώνει μπροστά στην ελπίδα, στην αγάπη, στη δύναμη της ζωής και στον ίδιο τον άνθρωπο. Και τότε όλα ξεκινούν από την αρχή και η ζωή συνεχίζεται σε νέα βάση. Η έννοια της ζωής ως πολλαπλού δώρου αποκτά άλλη διάσταση. *Το ντοκιμαντέρ της Στέλας Αλισάνογλου «Δημήτρης Παπαδούλης – Το πολλαπλό δώρο» είναι υποψήφιο για το βραβείο κοινού Fischer στο 15ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης •

Μυθιστορήματα του Δημήτρη Παπαδούλη: • Συνέχεια η πρώτη φορά (Νέα Σύνορα-Λιβάνη, Αθήνα 1995) • Με δανεική ανάσα (Νέα Σύνορα-Λιβάνη, Αθήνα 1997) • Όταν τελειώνουν οι καιροί – βιβλίο πρώτο: Με τούτ μαγκάβ (Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2001) • Η άλλη ζώνη –μυθιστόρημα για τον τρόμο (τυπωθήτω, 2006) • Όταν τελειώνουν οι καιροί (τυπωθήτω/Γ. Δαρδανός, Αθήνα 2008) • Η αγγελοκρουσμένη (δήγμα, Θεσσαλονίκη 2012)

εξώστης. 21 - 27 Μαρτίου 2013

18

ΟΞΥΓΟΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ Ολύμπου 81 • T: 2310-260085 Στο ΟΞΥΓΟΝΟ γίνονται πολλά αυτό το φθινόπωρο: σεμινάρια και εργαστήρια για ενηλίκους με άξονα το βιβλίο και την ανάγνωση, τη γλώσσα, την εκπαίδευση και τον πολιτισμό, λέσχες ανάγνωσης, παρουσιάσεις βιβλίων και πρωτότυπα εκπαιδευτικά προγράμματα για τους μικρούς βιβλιόφιλους, προβολές ταινιών, αφιερώματα σε βιβλία και αγαπημένους συγγραφείς. Ενημερώσου στο www.oxygonometaixmio.gr και έλα και εσύ για μερικές ανάσες πολιτισμού!

Άγνωστη Καντάθ Αιμ. Γρεβενών 6 και Δημ. Γούναρη Τ.Κ 546 21 Τ: 2310 227010, 229060 F: 2310 229060 www.kadath.gr • info@kadath.gr Στην Άγνωστη Καντάθ, το βιβλιοπωλείο του Φανταστικού στη Θεσσαλονίκη, βρίσκει κανείς, πέρα από τα βιβλία των εκδόσεών μας, μια τεράστια συλλογή από βιβλία Science Fiction, Fantasy, Horror ελληνικά, αγγλικά και αμερικάνικα, Graphic Novels, Fantasy Art Albums, Puzzles, χρηστικά και διακοσμητικά αντικείμενα που θα γοητεύσουν τους λάτρεις του είδους.

ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΑ ΒΑΦΟΠΟΥΛΟΥ 20 2310428846 mythistoria@gmail.com http://www.facebook.com/profile. php?id=100001029814880 Βιβλία, χαρτικά, χρώματα, γάτες, σκύλοι, πλατάνια, φύλλα, δροσιά, καφές, παγωτό, Glühwein, Αλλατίνη, Βαφοπούλειο, εκθέσεις, παρουσιάσεις, συγγραφείς, συναντήσεις, συζητήσεις, δράσεις, σκαλοπάτια, ανακοινώσεις, Φίλοι του Πράσινου, γειτονιά, φίλοι, Ντεπώ!


Bookstand

Bookstand.gr – Περιοδικό για το βιβλίο και την ανάγνωση

Επιμέλεια: Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος

Δράκουλας: Στόουκερ-Κόπολα, σημειώσατε Χ Πώς διαβάζει το μυθιστόρημα του Στόουκερ κάποιος που έχει ήδη παρακολουθήσει την, κατά γενική ομολογία, πετυχημένη ταινία του Φράνσις Φορντ Κόπολα; Η κινηματογραφική απόδοση του Κόπολα μπορεί αναμφίβολα να χαρακτηριστεί ως πιστή, μιας και, πράγματι, ο σκηνοθέτης εικονοποιεί πιστά και με πολύ πετυχημένο τρόπο ακόμα και δευτερεύουσες σκηνές του βιβλίου. Από την άλλη βέβαια, θα έλεγα ότι η ιστορία του Κόπολα δεν είναι η ιστορία του Μπραμ Στόουκερ, κι ας ακούγεται ίσως αυτή η θέση κάπως αντιφατική. Στην πραγματικότητα, η ιστορία του Στόουκερ είναι μια ιστορία φρίκης, ενώ η ιστορία του Κόπολα είναι μια ερωτική ιστορία, αν και, οπωσδήποτε, αναμφισβήτητης φρίκης. Μιλώντας πιο συγκεκριμένα, η έσχατη πρόθεση του Δράκουλα, στη δεύτερη περίπτωση, δεν είναι να κατακτήσει την Αγγλία, δημιουργώντας στρατιές βρυκολάκων. Ο Δράκουλας του Κόπολα είναι μια τραγική φιγούρα, ένας σκληρός ηγεμόνας του 15ου αιώνα, που γίνεται νοσφεράτου εξαιτίας του άδικου χαμού της αγαπημένης του, και σχεδιάζει προσεκτικά, ανά τους αιώνες, τη διεκδίκησή της και την επανένωσή τους σε μια επόμενη ζωή. «Love never dies» είναι άλλωστε ο υπότιτλος της ταινίας. Κορωνίδα της τραγικότητας αυτού του πλάσματος αποτελεί το δίλημμα που έχει να αντιμετωπίσει· ο έρωτας και η αγάπη του για τη γυναίκα της κυριολεκτικά ατελείωτης και καταδικασμένης ζωής του θα εκφραστεί με το «βάπτισμα» και το καλωσόρισμά της στον κόσμο των «Νεκροζώντανων» ή με την απαλλαγή και τον οριστικό αποχωρισμό των δυο τους; Στο μυθιστόρημα του Στόουκερ κεντρικό πρόσωπο θεωρείται ο Δρ. Βαν Χέλσινγκ, εκείνος που με τις γνώσεις του, επιστημονικές και μεταφυσικές, οργανώνει και δρομολογεί τις εξελίξεις για την εξόντωση του Κακού. Αν και η προσωπική μου άποψη είναι ότι κεντρικό πρόσωπο του βιβλίου είναι κατ’ ουσίαν η Μίνα Χάρκερ, το τελευταίο θύμα και “τελικό στοίχημα” του Δράκουλα. Στην ταινία, από την άλλη, προεξέχουσα φιγούρα είναι ο ίδιος

ο Βρυκόλακας. Μόνο που εκεί δεν πρόκειται για το σατανικό εκείνο πλάσμα που τη δράση του καθορίζει η μετά-φυσική του κακία. Πρόκειται για τον καταραμένο πρίγκιπα, εκείνον που τον κατατρύχει μια αιώνια καταδίκη και ο αιώνιος έρωτάς του, ο ανεκπλήρωτος, για την πρόωρα χαμένη σύζυγό του. Η κινηματογραφική εκδοχή του Δράκουλα, όπως τη σκηνοθέτησε ο Φράνσις Φορντ Κόπολα, δεν μπορεί, οπωσδήποτε, να έχει τη δυναμική του μυθιστορήματος του Μπραμ Στόουκερ. Δίχως αμφιβολία όμως, μπορώ να πω ότι η ιστορία του Κόπολα υπερβαίνει αυτή του Στόουκερ, την προχωράει ένα βήμα παραπέρα, απογειώνοντας τη μυθολογία που έχει πλεχτεί γύρω από τον θρυλικό βρυκόλακα. Το Ακάρεο του Bookstand

84, Charing Cross Road Το πρόβλημα με τους βιβλιόφιλους είναι ότι μοιάζουν. Ιδίως, στα ταπεινά ένστικτα. Για παράδειγμα, όταν συζητούν, έχουν την τάση να λένε ψέματα: «Ασφαλώς, έχω διαβάσει το “Πόλεμος και Ειρήνη”», όταν έχουν διαβάσει μόνο τη “Σονάτα του Κρόυτσερ”. Όταν ήμουν μικρός, με προειδοποίησαν: «Μη διαβάζεις τόσα βιβλία τόσο

84 charing cross road

νωρίς – θα τελειώσουν προτού φτάσεις τα πενήντα». Όμως τα βιβλία δεν θα τελειώσουν ποτέ. Είναι τόσο πολλά. Και η αφθονία μυθιστορημάτων σου προξενεί αγωνία: δεν θα προφτάσω ποτέ. Αυτή η αγωνία φαίνεται να κατατρύχει την Ελέιν Χανφ, συγγραφέα του διάσημου “84, Charing Cross Road”. Αδημονεί να τα διαβάσει όλα – επίσης, αδημονεί να τα αποκτήσει όλα. Πρόκειται για ένα είδος συγγενούς διαμαρτίας του αναγνωστικού νου: δεν αρκεί να τα διαβάσεις, πρέπει επίσης να τα έχεις, να σου ανήκουν και ως αντικείμενα, να μπορείς να τα δείξεις. Οι αναγνώστες πάσχουν, εκτός των άλλων, από επιδειξιμανία. Τα παραπάνω θα ήταν περιττολογίες, αν η Ελέιν Χανφ δεν ήταν πρωτίστως αναγνώστρια. Ως συγγραφέας, οφείλει την -έστω, όψιμη- επιτυχία της στην ηδονοθηρία (με αναγνωστικούς όρους) και την ασύστολη αυτοϊκανοποίηση των αναγνωστών. Για τους αναγνώστες, η ανάγνωση (δηλαδή, οι εαυτοί τους, εφόσον αυτοκαθορίζονται μέσα απ’ αυτή) είναι τόσο σέξυ που οι αληθινές επιστολές μεταξύ ενός υπαλλήλου παλαιοβιβλιοπωλείου και μιας αναγνώστριας αποτέλεσαν εμπορική επιτυχία(!). Βιβλία σαν αυτό της Ελέιν Χανφ αντικατοπτρίζουν τους αναγνώστες· τους επιτρέπουν να ναρκισσεύονται ανώδυνα, τους κολακεύουν.

Θέλω να πω: δείξτε κατανόηση, δυσκολεύομαι να είμαι αντικειμενικός. Τα βιβλία που μιλούν για βιβλία, συγγραφείς, αναγνώστες, βιβλιοπωλεία (ή, ακόμα καλύτερα, παλαιοβιβλιοπωλεία) μου φαίνονται απαράμιλλα σέξυ. Τα απολαμβάνω με σφαλιστά μάτια – τα ξετρυπώνω όπου κι αν βρίσκονται και τα διαβάζω με σεξουαλική ενοχή και κλειδωμένη πόρτα. Ρωμανός Σκλαβενίτης-Πιστοφίδης

19

εξώστης. 21 - 27 Μαρτίου 2013


Τοugroul Μpiltekin Φώτο: Βίκτωρ Μαλκίεβιτς • Από τον Γιώργο Γεωργιάδη Άνετος, ήρεμος και έτοιμος να απαντήσει κάθε ερώτηση. Είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς μαζί του, ο Τugrul Biltekin είναι εδώ για να τον γνωρίσεις. Διπλωμάτης στα δύσκολα χρόνια στο Αφγανιστάν και στο Ισλαμαμπάντ γνώρισε τη Φιλανδή σύζυγο του και μετακόμισαν μαζί στο Λονδίνο. Μετά την Αγγλία ήρθε ο Καναδάς και μετά από 4 χρόνια η επιστροφή στην Άγκυρα. Σήμερα ζει μαζί με τα τρία του παιδιά και έναν σκύλο δίπλα σε ένα από τα πιο αυστηρά φυλασσόμενα σπίτια της Θεσσαλονίκης, στο σπίτι όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια ο ήρωας των Τούρκων Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ.

εξώστης. 21 - 27 Μαρτίου 2013

20


Πώς νοιώθετε που μένετε στο σπίτι ενός από τους μεγαλύτερους ήρωες της Τουρκίας; Καταρχήν θα πρέπει να σας πω ότι το προξενείο στη Θεσσαλονίκη είναι το πρώτο προξενείο του σύγχρονου κράτους της Τουρκίας στο εξωτερικό. Όταν στην αρχή ήρθα στο σπίτι, δυσκολεύτηκα πολύ να προσαρμοστώ λόγω κυρίως του σεβασμού και του θαυμασμού που ένιωθα για το χώρο. Προσπαθούσα να μη κάνω θόρυβο εγώ και η οικογένεια μου, μαλώνοντας πολλές φορές τα παιδιά μου. Κάποια στιγμή όμως άρχισα να συνειδητοποιώ ότι ο Ατατούρκ πέρασε εδώ τα παιδικά του χρόνια, ο ίδιος σίγουρα χρησιμοποιούσε την αυλή, σκαρφάλωνε τα δέντρα, φώναζε, έτσι σιγά σιγά αποφασίσαμε να ζήσουμε και εμείς κανονικά. Νοιώθετε ότι ζείτε σε ένα «χρυσό» κλουβί, με όλα αυτά τα μέτρα προστασίας γύρω σας; Δε νοιώθω ότι ζω σε ένα κλουβί. Η αλήθεια είναι δύσκολο να είσαι Τούρκος Πρόξενος στη Θεσσαλονίκη. Έχουν γίνει στο παρελθόν κάποιες επιθέσεις με μολότοφ γι’ αυτό και όλα αυτά τα μέτρα ασφαλείας γύρω από το Προξενείο. Είμαι φιλοξενούμενος της ελληνικής πολιτείας και το αν αισθάνομαι ελεύθερος εξαρτάται πολλές φορές από τα μέτρα ασφαλείας. Μέχρι στιγμής είμαι πολύ ευχαριστημένος. Υπάρχουν κάποιες φωνές εδώ και χρόνια που μιλούν για ανθρώπινα δικαιώματα στην Τουρκία, το θέμα των Κούρδων, τα ζητήματα της θρησκείας. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει το ζήτημα των Κούρδων και αυτή τη στιγμή γίνονται κάποιες διαβουλεύσεις για να λυθεί. Σχετικά με το θέμα της θρησκείας, νομίζω ότι η Ελλάδα είναι περισσότερο αυστηρά θρησκευόμενη και έχει τη θρησκεία στενότερα συνδεδεμένη με το κράτος από την Τουρκία. Η θρησκεία στην χώρα μου ήταν και θα είναι πάντα αναπόσπαστο κομμάτι της κουλτούρας μας και μας έχει κάνει περισσότερο πλούσιους ως λαό. Το Ισλάμ είναι θρησκεία της ειρήνης αλλά κατανοώ την ερώτηση σου γιατί υπάρχει παντού η ισλαμοφοβία. Πρέπει να ξεπεράσουμε αυτή την φοβία γνωρίζοντας καλύτερα ο ένας τον άλλο. Πάντως τα ανθρώπινα δικαιώματα και η δημοκρατία είναι στοιχεία συζήτησης για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το ζήτημα με τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι κάτι το οποίο συζητιέται όχι μόνο για την Τουρκία. Αυτές οι συζητήσεις είναι μια υγιής διαδικασία στην ενταξιακή πορεία της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι συζητήσεις και οι διαπραγματεύσεις θα συνεχιστούν. Υπάρχει θετική άποψη της τούρκικης κοινής γνώμης για την ένταξη μας και πιστεύω πως θα καταλήξει στη σωστή συνεργασία.

Νοιώθετε ότι η Τουρκία ανήκει στην Ευρώπη, στην Ανατολή.. Πιστεύω πως η Τουρκία ανήκει στην Ευρώπη, αλλά η Τουρκία δεν είναι μόνο αυτό. Η Τουρκία είναι Μέση Ανατολή, Μαύρη Θάλασσα, Μεσόγειος, Καύκασος. Δεν μπορώ απλά να διευκρινίσω τι είναι, είναι όλα αυτά μαζί και είμαι περήφανος για αυτό. Η κουλτούρα μας είναι μια μίξη όλων των πολιτισμών που πέρασαν αλλά και του γεωγραφικού πλούτου της χώρας μου. Δε θα ήθελα να είμαι τίποτα λιγότερο από αυτό. Με την ένταξη μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση δε θα ήθελα να χάσω τίποτα από αυτό. Πιστεύω πως με την ένταξη μας η Ε.Ε. θα εμπλουτιστεί.

Η τεράστια οικονομική ανάπτυξη που έχει η Τουρκία τα τελευταία χρόνια, η γεωπολιτική της θέση αλλά και οι ενέργειες του ηγέτη σας κ. Ερντογάν έχουν καταστήσει την Τουρκία μια υπερδύναμη που αντιμετωπίζεται με απόλυτο σεβασμό σε όλους του διεθνείς οργανισμούς. Πως γίνεται όμως ταυτόχρονα να παραμένουν τόσα πολλά «ανοιχτά» μέτωπα με τους γείτονες σας τα οποία δεν μπορείτε να λύσετε. Όπως το παράδειγμα με τη γείτονα χώρα την Αρμενία ή την Κύπρο. Κάθε κράτος έχει προβλήματα με τους γείτονες του, το ίδιο συμβαίνει και στη Βόρεια Ευρώπη. Ακόμη και ο Καναδάς έχει προβλήματα με τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Το σημαντικό είναι να κατανοείς και να έχεις θετική διάθεση για να τα λύσεις. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει πρόβλημα το οποίο δεν μπορείς να λύσεις. Υπάρχει ένα σύνθημα στους τοίχους της Θεσσαλονίκης που λέει «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του». Πώς το σχολιάζετε. Η Τουρκία δεν διεκδικεί το Αιγαίο. Θα πρέπει να καταλάβουμε όλοι ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να φύγει από εκεί που είναι, το ίδιο και η Ελλάδα, θα παραμείνουμε αιώνια μαζί. Είναι λογικό πάντως να υπάρχουν διαφωνίες αλλά το σημαντικό είναι να έχουμε θετική διάθεση για να λυθούν. Πάλι πιστεύω πως το Αιγαίο όπως όλα ανήκουν στον Θεό. Νοιώθετε καθόλου τη οικονομική κρίση που βιώνει ο τόπος; Πιστεύετε ότι είναι απλά οικονομική κρίση ή κρίση αξιών, πολιτικού συστήματος, κρίση της δημοκρατίας. Μόνο από την εμπειρία μου στο Προξενείο μπο21

ρώ να σας πω πως συχνά έρχονται οργανώσεις, σωματεία που ζητούν οικονομική ενίσχυση και υποστήριξη. Προσωπικά έχω ζήσει 4 μεγάλες οικονομικές κρίσεις στην χώρα μου. Η Τουρκία αντέδρασε διαφορετικά στην κρίση. Αντί για διαδηλώσεις και απεργίες αποφασίσαμε να τα αλλάξουμε όλα. Με αρχή το τραπεζικό τομέα ανανεώσαμε και αλλάξαμε το οικονομικό και πολιτικό σύστημα. Κανένα από τα πολικά κόμματα που δημιούργησαν την τελευταία βαριά κρίση του 2001 δεν ξαναεκλέχτηκε εκείνη την περίοδο, μερικά μάλιστα από αυτά σήμερα έχουν σχεδόν ανύπαρκτο ποσοστό ψήφων. Για εμάς η κρίση ήταν σαν πόλεμος και δεν είχαμε ούτε την Ευρώπη να μας στηρίζει. Εμείς εκείνη την περίοδο ήμασταν ένας λαός σχετικά φτωχός, δεν είχαμε ποτέ πολλά και ζούσαμε με τα λίγα, σε αντίθεση πιθανά με τους Έλληνες που είχαν συνηθίσει τα τελευταία χρόνια να ζουν μια διαφορετική και πιο πλούσια ζωή. Ήταν ένα αδιέξοδο που έπρεπε να παλέψουμε και τα καταφέραμε. Πιστεύω πολύ πάντως στην Ελλάδα και εύχομαι άμεσα την ανάκαμψη της. Ο Δήμαρχος της πόλης κος Μπουτάρης έβαλε ως προτεραιότητα της πόλης την προσέλκυση Τούρκων τουριστών. Πιστεύετε ότι κατάφερε κάτι; Σίγουρα. Για παράδειγμα τα προηγούμενα χρόνια, στην επέτειο του θανάτου του Ατατούρκ ερχόντουσαν 300 άτομα από την Τουρκία, το 2012 ήρθαν για την ίδια επέτειο 2000 άτομα. Παλιότερα οι Τούρκοι δεν σκεφτόντουσαν να έρθουν στη Θεσσαλονίκη. Ο κ. Μπουτάρης αύξησε πολύ την εισροή Τούρκων τουριστών τα τελευταία χρόνια. Κατάλαβε από την αρχή ότι οι Τούρκοι μπορούν να έρθουν στην Θεσσαλονίκη και να αφήσουν τα χρήματα τους, και πρέπει να σας πω ότι δεν μένουν μόνο στην πόλη, πηγαίνουν στα Ιωάννινα, στη Βέροια, στη Φλώρινα όπου υπάρχει τούρκικη ιστορία και ενδιαφέρον. Υπάρχει ακόμη η δυσκολία με τη βίζα αλλά νομίζω πως σύντομα θα λυθεί και θα αυξηθούν ακόμη περισσότερο. Αν σας ζητούσα να περιγράψετε την Θεσσαλονίκη με 3 λέξεις; Ο Ατατούρκ αποκαλούσε την Θεσσαλονίκη «cennet vatan» το οποίο σημαίνει «παραδεισένιος τόπος». Εμείς μεταξύ μας την χαρακτηρίζουμε ως «Balkanlarin incisi» που σημαίνει «το μαργαριτάρι των Βαλκανίων». Μου είναι δύσκολο να την περιγράψω σε 3 λέξεις. Πριν έρθουμε στην Ελλάδα ο πεντάχρονος γιος μου ήταν ανήσυχος και συζητούσαμε για το ότι θα πάμε σε μια ξένη χώρα κτλ. Όταν ήρθαμε στη Θεσσαλονίκη μετά από μία εβδομάδα μου είπε «μπαμπά, όλοι εδώ είναι Τούρκοι αλλά μιλούν μία άλλη γλώσσα». Δεν καταλάβαινε δηλαδή πως ήρθαμε σε άλλη χώρα γιατί όλα ήταν τόσο όμοια, και αυτό είναι αλήθεια. Γι’ αυτό και νιώθω εδώ σαν το σπίτι μου. • εξώστης. 21 - 27 Μαρτίου 2013


Angelis and the Istanbul Γράφει o Aγγελής • angelisandtheistanbul.blogspot.gr

Πάλι(ς) ξενοίκιασμα, νέοι αγωνες Σιζί τσοκ οζλεντίμ αρκαντασλάρ, που λέμε και στην Πόλη! Όντως σας πεθύμησα, τόσο καιρό έχουμε να τα πούμε από τις σελίδες του Εξώστη, τι μου κάνετε; Αφήστε τα δικά μου, ζω (ξανά) ένα δράμα!

Όλο σας γράφω για κεμπάπια και κιοφτέδες, καιρός να θίξω και ένα άλλο ζήτημα που απασχολεί τη ζωή μου στην Πόλη. Τη στέγη. Πάλι να μου πεις, δε ξεφεύγω και πολύ από το θέμα, μιας και η ανεύρεση κατοικίας στην Πόλη έχει άρρηκτη σχέση ξανά με το φαγητό. Για να ακριβολογήσω δηλαδή, με την όρεξη και κυρίως με το κόψιμο αυτής, γιατί αφενός αν δεις τα σιχαμερά μπάνια και τις κουζίνες, που κάποιες φορές μπερδεύεσαι ποιό είναι τι, τους ξεχαρβαλωμένους τοίχους, τα σάπια ντουλάπια, τα νοβοπάν που χώρισαν ένα ήδη μικρό υπνοδωμάτιο σε πέντε γιαπωνέζικες ύπνο-κάψουλες, και αφετέρου εξαιτίας των sky is the limit τιμών που ζητάνε, σου κόβεται μαχαίρι. Ως γνωστόν, η Πόλη βρίθει αντιθέσεων, έτσι και στην ενοικίαση κατοικίας, από περιοχή σε περιοχή οι τιμές διαφοροποιούνται, συχνά απολύτως ανεξήγητα. Βέβαια, αν ήταν να έμενα φτηνά δυο ώρες μακριά απ’ το Τάξιμ, π.χ. στο Μπεϊλίκντουζού, δεν επέστρεφα καλύτερα στη Δράμα; Μιλάμε λοιπόν για πολύ περιορισμένες επιλογές στην πράξη, με το Μπέιογλου να αποτελεί μονόδρομο. Αλλά κι εκεί, δεν υπάρχουν πάνω από δύο γειτονιές, με τις αμέσως διπλανές τους, όπου θα μπορώ να ζήσω μια ζωή όπως την θέλω. Είτε γύρω από τον Πύργο του Γαλατά θα ήτανε, είτε στο Τζιχάνγκιρ. Ειδικά, αν θες λιγότερους τουρίστες, κανά δυο σουπερμάρκετ, πολλά μπακάλικα, ήσυχα καφέ/μπαρ και θορυβώδεις καφενέδες μες στα πόδια σου, μόνο το δεύτερο εξώστης. 21 - 27 Μαρτίου 2013

τα συγκεντρώνει όλα. Δυστυχώς, δεν είμαι ο πρώτος που ανακάλυψα τα ατού του Τζιχάνγκιρ. Και πριν απ’ όλους, οι επιτήδειοι μεσίτες, που σιγά μην άφηναν την ευκαιρία να μαδήσουν όλες εμάς τις μαντάμ Σουσού, ξένους τις περισσότερες φορές, που ψοφάμε για τα γραφικά σοκάκια, τη θέα στο Βόσπορο, τα ψηλοτάβανα παλιά Ρωμαίικα σπίτια, την αίσθηση γειτονιάς που ακόμα σου δίνει η περιοχή. Προς υπεράσπιση της μεγαλομανίας μας βέβαια, θέλω να αναφέρω ότι εδώ έχεις επίσης και μια ζωή λίγο πιο λιμπεράλ, όπου ως γυναίκα μπορείς να κυκλοφορείς ανενόχλητη τη νύχτα ακόμα και με μίνι, αφού έχεις πιει τα κοσμοπόλιταν σου με τις φιληνάδες, ως gay να δώσεις ένα κλεφτό φιλί στο/στη σύντροφό σου, ως Ιταλός καθηγητής με απόσπαση στο Λύκειο Galileo Galilei να πιεις έναν σωστό εσπρέσο, στην τελική βρε παιδί μου να έχεις ανέσεις “Ευρωπαϊκές”, μέσα στο ευρύτερο Οριεντάλ πανδαιμόνιο. Όλα τα παραπάνω βέβαια, όταν μεταφράζονται σε real estate ή emlakciklik τουρκιστί, κάθε αρχή του μήνα πρέπει να τα χρυσοπληρώνεις τουλάχιστον με 1.300 λίρες (=550ευρώ), ακόμα και για μια τρύπα ενός υπνοδωματίου, πιθανότατα ημιυπόγειας, ντουζιέρα γιοκ, μόνο ένα τηλέφωνο να ξεφυτρώνει από τον τοίχο, να κάνεις τα κακά σου και να λούζεσαι ταυτοχρόνως. Άμα συγκρίνεις δε, αντίστοιχης παλαιότητας, κατασκευής, λειτουργικότητας, τοποθεσίας σπίτια στο Τζιχάνγκιρ 22

με αντίστοιχα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, τόσο στην πριν όσο και μετά κρίσης Ελλάδα, υπάρχει καλύτερη σχέση ποιότητας-τιμής. Χρόνια ακούγεται και όλοι εν μέρη το κατανοούμε, ότι η ζήτηση που έχει η γειτονιά πηγάζει κυρίως από τους ξένους που επιλέγουν Τζιχάνγκιρ δαγκωτό, μόνο όμως κατά τους τελευταίους μήνες, που όπως καταλάβατε, ξαναψάχνω μια σπηλιά να μείνω, έχει γίνει κοινός τόπος που διακηρύσσεται πλέον ξεδιάντροπα. Οι εμλακτσήδες, αφελώς και ανερυθρίαστα σου λένε, “Αλί Μπέη (εγώ είμαι αυτός), ο ιδιοκτήτης άκουσε ότι ο μπακάλης της γωνίας έχωσε δυο μπουνταλάδες Αμερικανούς στο μπουντρούμι που είχε προικιό απ’ τη χανούμισσα του για δυο χιλιάρικα”, και γλυκάθηκε ο αχρείος. Όσο δε για τους ίδιους τους μεσίτες, όταν τους λέω πως είμαι Έλληνας, με ρωτάνε κατευθείαν αν δουλεύω στο Προξενείο, με προσμονή στα μάτια, μπας και τσακώσανε το μεγάλο ψάρι που θα ανεβάσει το κασέ του κωλοχανείου τους. Ατύχησες μεγάλε λέω, αλλά από μέσα μου σπαράζω: Ααααααα ρε Πρόξενε, τι κακό μας έκανες! ΥΓ: Κοιτάξτε αγγελία σε κόλλα Α4, φασκιωμένη με σελοτέηπ στο κέντρο του Τζιχάνγκιρ. Απλώς μεταφράζω, δε σχολιάζω γιατί δε θέλω να βωμολοχήσω: “Ενοικιάζεται, σε ΞΕΝΟΥΣ ψηλοτάβανο διαμέρισμα 160τ.μ., 4 υπνοδωμάτια, σαλόνι, αυτόνομη θέρμανση, φωτεινό, λευκές συσκευές. Τιμή: 3.500 λίρες (=1.500ευρώ)” •


Lights on Από την Μαρίνα Μπίκου

Χρήστος Θηβαίος Αγαπώ τα ταξίδια στο παρελθόν. Μ’ αρέσει να γυρνάω πίσω το χρόνο και να αναπολώ στιγμές και καταστάσεις. Αν ανήκετε κι εσείς σ’ αυτήν την κατηγορία προσδεθείτε- θα ταξιδέψουμε αρκετά χρόνια πίσω. 20 χρόνια για την ακρίβεια, τότε, στα πρώιμα 90’s. Ένας νεαρός 31 ετών, αποφασίζει να δημιουργήσει ένα συγκρότημα. Το όνομά τους; Συνήθεις ύποπτοι. Άνθισαν στην τότε Αθήνα των Εξαρχείων, με αμέτρητα live σε διάφορες μουσικές σκηνές, με αμέτρητες εμπειρίες, ποτά και σοφιστικέ αλητείες. Το 2000 γίνεται αυτός…συνήθης ύποπτος, φεύγει από το συγκρότημα και ακολουθεί σόλο μονοπάτι, μελαγχολικό, όπως κι η φωνή του. Ο Χρήστος Θηβαίος μας μίλησε διαφορετικά από κάθε άλλη φορά και ήταν υπέροχος. Κι αυτό γιατί αφήσαμε για λίγο στην άκρη το Θηβαίο και επικεντρωθήκαμε στο Χρήστο.

Έρχεσαι στη Θεσσαλονίκη στις 23 του Μάρτη, όπως έχουμε μάθει, για μία ιδιαίτερη συναυλία και όχι μόνος σου! Θα είναι και οι «Mr Highway Band» δίπλα σου. Πώς προέκυψε η συνεργασία αυτή; Θα συνεργαστείτε ξανά στο άμεσο μέλλον; Προέκυψε, γιατί ενθουσιάστηκα για τη ζωτικότητα και την αγάπη γι αυτό που κάνουν. Κι επειδή αυτό συνοδεύεται από έναν ενθουσιασμό και ένα ταλέντο, θέλω να φτάσω πολύ μακριά αυτή τη σχέση.

οποία κατοικείς και μόνιμα; Πώς είναι η ζωή στην Ελλάδα του ’13; Εχθρική!

Να ξαναζήσω, σαν είδηση, την ομορφιά και την αλληλεγγύη του κόσμου.

Ο Χρήστος έχει κάποιο αγαπημένο δισκάδικο στη γειτονιά του, όπου πάει και ξεχνιέται- έστω και για λίγο- από τις έγνοιες της καθημερινότητας; Έχει κάποιο αγαπημένο δισκάδικο στην Αριστοτέλους.

Tι ιδιαίτερο και διαφορετικό θα έχει η συναυλία αυτή από προηγούμενες δικές σου; Tι διαφορετικό θα παρουσιάσετε; Θα ‘ναι πιο σκληρή και πιο τρυφερή ταυτόχρονα. Θα ακουστούν όσο το δυνατόν περισσότερα τραγούδια και δικά μου και των παιδιών, των αγαπημένων μου τραγουδοποιών και μια διαδρομή στη ροκ μουσική, ελληνική και ξένη.

Μάλλον είναι κοινό μας αγαπημένο αυτό το δισκάδικο στην Αριστοτέλους. (γέλια) Ενημερώνεσαι για τη μουσική, για νέες κυκλοφορίες, για νέα συγκροτήματα κτλ, ή σου αρέσει περισσότερο να βουτάς στη δισκοθήκη σου και να αναπολείς περασμένα μεγαλεία; Τα μεγαλεία υπάρχουν και μέσα μας και αύριο, εκτός από το χτες...

Υπάρχει κάποια συνεργασία σου, η οποία αναπτύχθηκε σε καλή φιλία, την οποία διατηρείς ως τώρα; Υπάρχει κάποια «ατυχής» στιγμή στην καριέρα σου; Είτε αυτό έγκειται σε επαγγελματικό επίπεδο είτε σε διαπροσωπικές σχέσεις. Υπάρχουν μόνο τα καλά. Και είναι η σχέση με το Θάνο Μικρούτσικο, το Μίλτο Πασχαλίδη, το Γιώργο Ανδρέου, το Γιάννη Χαρούλη, τον Βασίλη Δημητρίου και βέβαια τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου.

Έρχεσαι συχνά στη Θεσσαλονίκη για συναυλίες και δουλειές. Έρχεσαι και για ξεκούραση ή διασκέδαση; Πού σε βγάζει ο δρόμος σου, συνήθως, όταν βρίσκεσαι στην πόλη μας; Τι αγαπάς πιο πολύ εδώ; Στο μέτρο του δυνατού μπορώ και έρχομαι. Πιο πολύ αγαπώ να περπατώ στους δρόμους που περπατούσε η μητέρα μου, στο Βαρδάρη και να βλέπω τους αγαπημένους φίλους.

Ποια είναι η σχέση σου με την οικογένειά σου και τι γεύση σου έχουν αφήσει τα παιδικά σου χρόνια; Πώς εισέπραξαν οι δικοί σου την επιτυχία σου; Δεν πρόλαβαν να τη γνωρίσουν, αλλά την αναπαράγω την οικογένειά μου μέσα από την τωρινή μου οικογένεια και προσπαθώ να τη μεταδώσω στα παιδιά μου και την γυναίκα μου.

Πώς είναι για σένα η ζωή στην Αθήνα, στην

Όταν κάθεσαι μόνος στο σπίτι, τι αναπολείς; Τι σου λείπει; Τι θα ‘θελες να ξαναζήσεις; 23

Τι είδους σχέση έχεις με τον κόσμο που σε αγάπησε μέσω της μουσικής σου; Πώς τους αντιμετωπίζεις αυτούς τους ανθρώπους; Tι θέση έχουν για σένα; Με μεγάλο σεβασμό, γιατί τρέφουν και την τέχνη μου και την προσωπική μου ευμάρεια. Κι επειδή με ειλικρίνεια πληρώνουν το γάλα των παιδιών μου, έτσι κι εγώ, με ειλικρίνεια και συνέπεια, προσπαθώ να ονειρεύομαι μαζί τους. Ποιο κομμάτι σου έχει κάτι παραπάνω από τα άλλα για σένα; Ποιο κομμάτι σου συνέδεσες με κάποιες ιδιαίτερες καταστάσεις που βίωσες ή το εμπνεύστηκες από αυτές; Ακόμα δεν το ‘χω γράψει! •

εξώστης. 21 - 27 Μαρτίου 2013


Hugo Race Rock ‘n’ Roll Circus

Συνέντευξη του Hugo Race στον Αρχιμήδη Γ. Παναγιωτίδη

Ο Hugo Race είναι- αν μη τι άλλο- ένας ενδιαφέρων άνθρωπος. Η μουσική του πορεία άλλωστε από τον Nick Cave και τους Bad Seeds, έως τους Wreckery, τους True Spirit και πρόσφατα τους Fatalists, αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Ο Αρχιμήδης Γ. Παναγιωτίδης μίλησε με τον Αυστραλό καλλιτέχνη για μουσική κι όχι μόνο…

Hugo, είναι ευχαρίστηση να σ’ έχω εδώ γι’ αυτήν τη συνέντευξη… Η χαρά είναι δική μου, Αρχιμήδη! Θα βάλω τα δυνατά μου για ν’ απαντήσω όσο καλύτερα γίνεται στις ερωτήσεις σου…

ερωτικά τραγούδια (όλα διασκευές), με τη βοήθεια κάποιων φίλων- αλλά δουλεύοντας σχεδόν μόνος στο στούντιο. Ήταν ένα ονειρικό ταξίδι, μια περιπέτεια θα έλεγα καλύτερα, μέσα από τη «ψυχοσύνθεση» άλλων τραγουδοποιών. Ένα μινιμαλιστικό ταξίδι… Με τους Fatalists ήταν ένα εντελώς διαφορετικό ταξίδι. Οι Fatalists είμαι εγώ μαζί με την ινστρουμένταλ μπάντα Sacri Cuori και- αν και είμαι αυτός ο οποίος γράφει τους στίχους και τη μουσική- το «όραμα» ολοκληρώνεται με τη δική τους συνεισφορά στο ηχητικό τοπίο. Όπως θα ακούσεις και στη συναυλία στη Θεσσαλονίκη, πρόκειται για εξαιρετικούς μουσικούς!

Το 2012, θα έλεγα ότι ήταν μια «παραγωγική» χρονιά για σένα. Από τη μια, είχαμε το δίσκο “No, But It’s True” και απ’ την άλλη τη συνεργασία σου με τους Fatalists στο “We Never Had Control”. Μίλησέ μου σχετικά… Παίρνω κάθε μουσική κατάσταση σα μια διαφορετική ταινία. Όπως σωστά ανέφερες, κυκλοφόρησα πέρυσι το “No, But It’s True”, το οποίο περιέχει εξώστης. 21 - 27 Μαρτίου 2013

24


Γενικότερα, κάθε συνεργασία με μια μπάντα είναι και μια περιπέτεια. Οι προσωπικότητες είναι πάντα διαφορετικές και η όλη διαδικασία περνάει σ’ άλλη διάσταση. Ποιά είναι τα πλάνα σου για τη χρονιά που διανύουμε, Hugo; Αυτήν τη στιγμή προμοτάρω το άλμπουμ “We Never Had Control”. Τον λατρεύω αυτόν το δίσκο! Μιλάει για τη σημασία του να είσαι ζωντανός, μιλάει για την αγάπη και το θάνατο. Ένα, θα έλεγα, αρκετά προσωπικό άλμπουμ. Η περιοδεία στην οποία είμαστε τώρα βρίσκεται στο δεύτερο μήνα της στην Ευρώπη, εξήντα shows σε εξήντα πόλεις! Από εκεί και ύστερα, τελείωσα με τον Chris Eckman (The Walkabouts) τη μίξη του νέου δίσκου των Dirtmusic, το οποίο ηχογραφήθηκε στο Μαλί τον προηγούμενο Σεπτέμβριο και θα έχει τον τίτλο “Troubles”, λόγω των ταραχών που έλαβαν χώρα εκεί. Βγαίνει στις 7 Ιουνίου από την Glitterbeat, ένα sub-label της Glitterhouse Records, το οποίο κυκλοφορεί Αφρικανούς καλλιτέχνες. Περιμένω με ανυπομονησία αυτό το άλμπουμ! Τέλος, οι True Spirit ηχογραφούν αυτήν τη στιγμή στο σπίτι μου στη Μελβούρνη. Είχαμε ένα απίστευτα ζεστό καλοκαίρι εκεί και με πολλά μεταμεσονύχτια jam sessions! Τα βασικά μέρη ηχογραφήθηκαν, μένει η μίξη, οπότε υπολογίζω ότι μέχρι στα τέλη του χρόνου θα είναι έτοιμο για κυκλοφορία. Πώς βλέπεις- απ’ την πλευρά του καλλιτέχνη- όλη αυτή την παγκόσμια οικονομική κρίση; Επιδρά αυτό στη μουσική σου; Σα μουσικός ταξιδεύω πολύ κι επειδή είμαι «ανεξάρτητος», είμαι και πιο κοντά στο «πεζοδρόμιο». Και φυσικά, όλο αυτό επηρεάζει σαφέστατα και το γράψιμό μου. Έχω γράψει για τη ζωή στο δρόμο στην Αφρική, στη Νότια Αμερική, στην Ιταλία. Ήμουν στο Βερολίνο όταν έπεσε το Τείχος κι άλλα πολλά… Ναι, τα πράγματα σίγουρα δεν είναι καλά και όλα αυτά μ’ επηρεάζουν σαν άνθρωπο, κυρίως. Ανυπομονώ να παίξω στην Ελλάδα. Ξέρω ότι οι καταστάσεις είναι δύσκολες- πλέον- εκεί… Τι θυμάσαι απ’ τις μέρες σου με τους The Wreckery, τους True Spirit ή τους Bad Seeds; Νιώθεις ότι άλλαξες σαν άνθρωπος και μουσικός; Σίγουρα έχω αλλάξει. Τίποτα δε μένει το ίδιο κι η ζωή προοδεύει. Θυμάμαι πολλά από εκείνες τις μέρες, αλλά δε μένω προσκολλημένος στο παρελθόν. Αυτά που έζησες βρίσκονται μέσα σου και σε κάνουν αυτό που είσαι. Τα 80s ήταν μια περίεργη εποχή, μια εποχή πριν έρθει το Internet και τα κάνει όλα πιο… στάνταρ! Τι ακούς τελευταία; Υπάρχει καλή μουσική εκεί έξω; Χμμ… Ακούω πολύ Yoro Sidibe, ο οποίος είναι από το Μαλί κι ο οποίος με κατέπληξε! Άγρια μουσική! Ναι, υπάρχει καλή μουσική εκεί έξω, ο κόσμος είναι ζωντανός εξαιτίας αυτής, αλλά όλα έχουν να κάνουν με τη διάθεση στην οποία βρίσκεσαι ανά πάσα στιγμή. Μου αρέσουν παράξενα ακούσματα, μουσικές που δεν περίμενα ότι θα μ’ αρέσουν, καινούρια και διαφορετικά πράγματα. Και στο τέλος, όλα μοιάζουν να βρίσκουν το νόημά τους…. Τι θα περιμένουμε από τη ζωντανή σας εμφάνιση στη Θεσσαλονίκη, Hugo; Ω, έχω πολύ καλές αναμνήσεις από τις ζωντανές μου εμφανίσεις στη Θεσσαλονίκη! Οι Fatalists θα φέρουν μια σκοτεινή αίσθηση με τη μουσική τους, θα ταξιδέψουμε νοητά σε ερημικά τοπία, σε ζούγκλες, σε βάλτους… Θα φέρουμε μαζί μας ήχους και νότες από τη Νότια Αμερική κι από την Ιταλία. Είναι πολύ εσωτερικό το συναίσθημα… Ήταν τιμή μου που μιλήσαμε μαζί. Θα τα ξαναπούμε από κοντά σε λίγες ημέρες, εδώ στη Θεσσαλονίκη… Τα λέμε από κοντά, Αρχιμήδη! Ciao!!

Ο Hugo Race εμφανίζεται με τους Fatalists, την Παρασκευή 29 Μαρτίου στο Block 33, στη Θεσσαλονίκη. 25

εξώστης. 21 - 27 Μαρτίου 2013


Φωτό: Καρολίνα Τσιρογιάννη

«2ο Φεστιβάλ Βαλκανικής Εξερεύνησης» Έξι μουσικές μπάντες, εκθέσεις φωτογραφίας, προβολές ταινιών μικρού μήκους, βαλκανικά εδέσματα, τα «Παιδιά εν δράσει» και οι άνθρωποι του «Εξώστη» υποδέχτηκαν όλους εσάς που ήρθατε στον πολυχώρο πολιτισμού Block33 για να γιορτάσετε μαζί μας την περασμένη Παρασκευή το μεγαλύτερο Βαλκανικό Φεστιβάλ της πόλης μας.

εξώστης. 21 - 27 Μαρτίου 2013

26


Urbanities. Γράφει η Νέλη Σταθακίδου • Φώτο: Άννα Βαρελά

Μελαγχολικοί ήχοι παίζουν, σε μια νύχτα που δεν της ταιριάζει και τόσο, όμως προκαλούν μια έντονη τάση δημιουργικότητας. Ξέρεις, από εκείνες τις φορές που νοιώθεις να βομβαρδίζεσαι από εικόνες και συναισθήματα και ψάχνεις με ποιόν τρόπο θα τα εκφράσεις. Αφηρημένες ζωγραφιές στο περιθώριο της σελίδας. Καθισμένη στο ξύλινο πάτωμα, δίπλα στο παράθυρο, σκέψεις έρχονται και φεύγουν. Ο απολογισμός των προηγούμενων ημερών κυριαρχεί, όσα είδες, όσα άκουσες, όσα έκανες. Και όλα πέρασαν τόσο γρήγορα, εκνευριστικά γρήγορα, για αυτά που θα ήθελες να κρατήσεις. Όπως τότε, εκείνο το βράδυ που είχαμε βγει με την παρέα, είχαμε αποφασίσει να το παίξουμε ανέμελοι, να μη μιλήσουμε για χαμένους έρωτες και το τρομακτικό μέλλον. Μόνο κοκτέιλ, μουσική και αστεία. Η αλήθεια είναι ότι και το μέρος που βρεθήκαμε μας βοήθησε πολύ να μείνουμε στα αρχικά σχέδια μας. Το Haven bar, μέσα στη στοά, μας τύλιξε σε έθνικ μανδύες. Σα να μεταφερθήκαμε απευθείας σε μια από εκείνες τις παραλίες της Βραζιλίας, όπου ο αέρας σου παίρνει τα γεμάτα αλάτι μαλλιά και ο ήλιος σου καίει το πρόσωπο. Και εκεί που φαντάζεσαι αιώρες, έχοντας

την άνοιξη μπροστά σου, κοιτάζεις τη διακόσμηση και παρακαλάς ακόμα περισσότερο το καλοκαίρι να πλησιάσει ένα βήμα πιο κοντά. Έπιπλα και αντικείμενα, όλα φερμένα από μέρη εξωτικά, μέρη που μοιάζουν με εκείνα των παραμυθιών, με τις όμορφες μελαχρινές πριγκίπισσες και τους αμίλητους φακίρηδες. Κάπου Ινδονησία φαντάσου και Λατινική Αμερική. Η μουσική τρυπώνει στα αυτιά και το μυαλό και πιάνεις τον εαυτό σου να κινείται ρυθμικά. Μια ατμοσφαιρική κατάσταση, από την οποία δεν μπορείς να ξεφύγεις. Τελικά τα καταφέραμε. Χαζολογήσαμε χωρίς φόβο και τύψεις, πίνοντας τα χρωματιστά ποτά μας και αφήνοντας τον χρόνο να κυλά. Για την ιστορία, το Haven bar, έκανε το ντεμπούτο του, τον Απρίλιο του 2008, τη διακόσμηση του, επιμελήθηκε ο ιδιοκτήτης του, Νίκος Σαρίδης και αν είσαι λάτρης των πάρτυ και των ωραίων ακουσμάτων, να ξέρεις ότι συχνά, εδώ, φιλοξενούνται πολλοί γνωστοί djs. •

Haven bar

Φωτό: Τάσος Παπαλιάς

Βενιζέλου 3, εντός στοάς

27

εξώστης. 21 - 27 Μαρτίου 2013


εξώστης. 13 - 19 Δεκεμβρίου 2012

28


La Tia Rita Van Shangay Γράφει η θεία Ρίτα

Κατίδεια σοφιστεία

Λίγο η αναμονή για την Eurovision, λίγο οι Απόκριες και τα σαρακοστιανά, και το έθνος με το αντιρατσιστικό DNA μεταμορφώνεται παραχρήμα σε μιτοχόνδριο γλυκιάς Χιονάτης. Και όχι απαραίτητα μιτοχόνδριο εγκεφαλικού κυττάρου. Πώς αλλιώς εξηγούνται τα μετά Κατίδη γραφόμενα σε διάφορα μπλογκς τύπου protagon (Θεοδωράκης) και gazzetta (Σαμπράκος) που ευαγγελίζονται μια διάπλαση των παίδων με τη δημιουργία χρηστών προτύπων βάσει της διδαχής δια το κακοήθες του ναζιστικού χαιρετισμού του αγράμματου τέκνου. Τρομάζω ακόμα και που χρησιμοποιώ στο γραπτό μου το οριστικό άρθρο ‘του’ και όχι το αόριστο ‘ενός’, γιατί συμβάλλω στην καθιέρωση της έννοιας ‘Κατίδης αντιναζιστικό πρότυπο’. Ουαί.   Τελικά, οι Γερμανοί πρέπει να είναι ανόητος λαός. Κακώς εφάρμοσαν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο την πολιτική εξάλειψης ναζιστικών στοιχείων, αποδέχτηκαν τον έλεγχο τρίτων κρατών και διεθνών οργανισμών, ενσωμάτωσαν στη διδασκαλία της Ιστορίας το ολοκαύτωμα και τη σκληρή πραγματικότητα για νικητές και ηττημένους ενός ολόκληρου πλανήτη, αντιθέτως όφειλαν να διδάξουν τον Αγώνα του Ντολφ –χαϊδευτικό του Άντολφ, αφού συζητάμε για ανόητα παιδάκια- στα σχολεία για να θυμούνται οι νεότεροι πόσο κακός είναι ο ναζιστικός χαιρετισμός των αθώων ΕςΕς. Εμείς οι Έλληνες, με την εκ Θεού σοφία και κατά το δοκούν γλυκύτητα, έπρεπε για μια ακόμα φορά να δώσουμε τα φώτα μας στους κοιμισμένους και να τους διδάξουμε το αντιναζιστικό πρότυπο ‘Κατίδης’ σε Κρυφά Σχολειά φωνάζοντας κολοκοτρώνεια ‘ΟΧΙ, μην σηκώνεις το χέρι’. Θυμάμαι, πριν μια δεκαετία, τον ξάδερφο μου σε νεαρή ηλικία αλλά με αρκετά μεστωμένο και πεπαιδευμένο μυαλό να κάνει –χάριν αστειότητας- στη φίλη μου, Ζίλκε, τον ναζιστικό χαιρετισμό σκούζοντας ‘Χάιλ Χίτλερ’. Το ότι μετά από λίγα δευτερόλεπτα έσκουζε από τον πόνο, επειδή η φίλη τον είχε κάνει μαύρο στο ξύλο από τα χαστούκια, είναι μάλλον λάθος της Γερμανίδας, επειδή δεν είχε διδαχθεί τον ‘Κατίδη’ πρότυπο στο νηπιαγωγείο και έβλεπε κωμωδίες της Βουγιουκλάκη.  Όταν διάβασα τα άρθρα των δημοσιογράφων που αναφέρω άνωθεν, ήρθε στο μυαλό μου αυτό το τρομακτικό, αλήστου μνήμης επί κυβερνήσεως Καραμανλή ‘ότι είναι νόμιμο, είναι και ηθικό’. Εκείνη την τραγική προσπάθεια αιτιολόγησης της παρανομίας με τη δημιουργία της σοφιστείας περί ‘συλλογικής ηθικής’ δεν την ξέχασα ποτέ, δεν μπόρεσα να την καταπιώ. Ήτοι, ότι ορίζουν λίγοι δια νόμου, πρεσβεύουν όλοι ωσάν ηθική. Με λίγες απλές λέξεις αναιρείς την αίσθηση του δικαίου, αφαιρώντας την έννοια της τιμωρίας, το ‘ανοιχτών των θυρών’ μετατρέπεται σε προσφιλές χάιδεμα του ώμου, ο βιαστής της πραγματικότητας –με όποια ποιότητα, αισθητική και προσωπική ηθική- μπαίνει στο παιχνίδι όχι κυρίως ως τιμωρούμενος αλλά ως εξιλαστήριο θύμα και γίνεται παιδευτικό πρότυπο, επειδή –και εδώ πηγάζει το αμφίδρομο της συλλογικής ηθικής που χαρτογραφούν οι γράφοντες- οι κακοί της κοινωνίας μια συλλογικής εγκαθιδρυμένης ηθικής οφείλουν να αναγνωρίσουν το λάθος τους στην επιλογή του αιώνιου κανόνα επιβράβευση-τιμωρία και να παραμερίσουν για την αναμόρφωση του γένους. Συνεπώς διαβιώ σε ένα matrix στρεβλής ηθικής, δεν μου αναγνωρίζεται ουδεμία ψυχική δύναμη και προσωπική παιδεία και πρέπει να επιστρέψω στα θρανία γιατί ο Γκέμπελς έπαιζε καλό ποδόσφαιρο και δεν είχε χρόνο να δει στο youtube το βίντεο με τον Καιάδα να κράζει ‘εγέρθητου’ και ας ειν’ και χέρι. Κύριοι, την εβδομάδα που πέρασε, το word στους υπολογιστές σας δεν γνώρισε ένδοξες στιγμές, διότι πήγατε να μου στερήσετε την προσωπική μου ηθική και δεν σας το επιτρέπω. Θα φτάσω δε στο σημείο να γράψω ότι τα μελιστάλαχτα κείμενα σας έχουν τη φαιδρότητα του τραβήγματος αυτιού σε μικρά παιδιά, αφού τόσο συμπονάτε το παιδί Κατίδης και αναζητάτε απεγνωσμένα ένα πρότυπο για τους νεανίες στα σχολεία. Αν τόσο το ποθείτε, σας παραπέμπω στη φωτογραφία του κειμένου μου, είναι ένας νεαρός από την Ουγκάντα που πήρε μέρος στο πρώτο gay pride που οργανώθηκε στη χώρα, όπου η ομοφυλοφιλία τιμωρείται με θάνατο. Ίσως κατά αυτό τον τρόπο μιλήσουμε επιτέλους για άντρες και όχι για παιδάκια. • 29

εξώστης. 29 Νοεμβρίου εξώστης.- 517Δεκεμβρίου - 23 Mαϊού 2012


exostis 956  

free press exostis thessaloniki

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you