Page 30

book voice

2310 Soul

Του Στέφανου Τσιτσόπουλου

Μη βολικές αλήθειες Της ΕΛΕΑΝΝΑΣ ΒΛΑΣΤΟΥ Η ιστορία ξεκινάει τον Φεβρουαρίου του 2000 –μια γυναίκα καταφθάνει σε μια παραθαλάσσια κωμόπολη με αποσκευές μια μικρή βαλίτσα και μια γυάλα με δύο χρυσόψαρα– και κλιμακώνεται τη Μεγάλη εβδομάδα της ίδιας χρονιάς.

Η

ηρωίδα ονομάζεται Γυναίκα (με γ κεφαλαίο) και η κωμόπολη Χ. Οι κάτοικοί της είναι αρχετυπικοί και κατονομάζονται με την ιδιότητά τους: ο Δήμαρχος, ο Παπάς, ο Φαρμακοποιός, ο Κουρέας, ο Επιστάτης, το Παιδί, οι Ξένοι (βλ. αλλοδαποί) κ.λπ. Μόνο τα χρυσόψαρα φέρουν το όνομα των αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ – σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση ο πρώτος συνδέεται με το θάνατο προσώπου, ενώ ο Γαβριήλ είναι ο κομιστής του Η αρχή του κακού μηνύματος της γέννησης του Χριστού. Ενόσω η Μαρία Φακίνου, εκδ. Καστανιώτη Γυναίκα ισχυρίζεται ότι περιμένει –με περίσσια υπομονή, όπως της δίδαξε η πίστη της– έναν άγνωστο άντρα, περίεργα γεγονότα λαμβάνουν χώρα: η γη παύει να είναι γόνιμη, η διακοπή ηλεκτρικού ρεύματος είναι συνηθισμένη, τα καιρικά φαινόμενα γίνονται ακραία, ένα παράξενο ζώο γεννιέται, μια κλοπή ασυνήθιστη ταράζει τους κατοίκους. Το χειρότερο, όμως, είναι ένας συνεχής και υπόκωφος ήχος σε χαμηλή κλίμακα (πρώτη η Γυναίκα τον αντιλαμβάνεται), ο οποίος διχάζει τους κατοίκους. Μερικοί ισχυρίζονται ότι τον ακούνε και άλλοι όχι. Όλα αυτά τα σημάδια θα έπρεπε να οδηγήσουν σε αλλαγές, αλλά εκεί που δείχνει ότι κάτι ότι πάει να αλλάξει, όλα μένουν τα ίδια. Γιατί; Γιατί η κωμόπολη Χ. είναι τοξική, ένας τόπος βαλτώδης μέσα στον οποίο βουλιάζουν οι πάντες. Πρώτα οι γηγενείς, με τη δικιά τους κλίμακα αξιών και προτεραιοτήτων, τις παγιωμένες αντιλήψεις τους, την έννοια του ηθικού στραμπουλιγμένη, και μετά τα παιδιά τους που δεν είναι τίποτα περισσότερο από αντιγραφείς συμπεριφορών ενηλίκων. Τα σαθρά θεμέλια της κωμόπολης Χ. δεν ανέχονται το διαφορετικό – είτε άνθρωπος είτε ζώο, δεν έχει θέση στον τόπο αυτό. Η άφιξη της Γυναίκας λειτουργεί ως θρυαλλίδα, είναι η «αρχή του κακού» που δυναμιτίζει μια ήδη εύθραυστη κατάσταση. Η Μαρία Φακίνου (γ.1976) γράφει για μια δυστοπία με τρόπο ρεαλιστικό, γράφει μεστά διά της αφαίρεσης, γράφει μια νουβέλα για θέματα μεγάλα, για τα σημάδια που πρέπει να μεταφράζονται, τις σωστές ερωτήσεις που πρέπει να θέτονται και τις αλήθειες που ξεβολεύουν. Μπράβο. A

Το φιλμ της αλήθειας

Ένα ερωτικό τρίγωνο ξετυλίγεται στα «καρέ» του βιβλίου του Δημήτρη Γρυπαίου «Το φιλμ της αλήθειας» (εκδ. Ωκεανίδα) «Κι όταν τον είδε πάλι μπροστά της, του είπε εκείνη, χωρίς να έχει να της πει κάτι καινούργιο, όταν τον είδε πάλι περίεργο και προβληματισμένο, όταν τον είδε να μη τη βάζει πάλι σε πρώτο πλάνο, παρ’ όλο που ήταν εκεί μπροστά του ύστερα από σχεδόν μια βδομάδα που είχαν να ιδωθούν, τότε κατέρρευσε τελείως. Δεν μπορούσε να εξηγήσει γιατί. Δεν θα έπρεπε λογικά να συμβεί κάτι τέτοιο, ήταν ετερόφωτη, αυτοδημιούργητη, με την έννοια ότι δεν είχε ανάγκη κανέ ναν, δε ν έπρεπε δηλαδή να έχει ανάγκη κανέναν, είχε

30 A.V. 28 MΑΡΤΙΟΥ - 3 AΠΡΙΛΙΟΥ 2013

τη δουλειά της, τα λεφτά της, το σπίτι της, τ’ αμάξι της, ύστερα δεν ήταν κανένα ασχημόπαπο, πάντα της κύκνος ήταν, τις μπαταρίες της μπορούσε να γεμίσει όποτε ήθελε, που έλεγε ο λόγος, τότε λοιπόν γιατί κατέρρευσε στην ιδέα ότι οι προσδοκίες της για μια συνέχεια στη σχέση της, για μια ενδεχομένως καινούργια αρχή, κατέρρεαν κι αυτές». Η μια «γωνία» του τριγώνου είναι ένας ψυχολόγος που θέλει ν’ αλλάξει τον εαυτό του. Η άλλη είναι ένας ιδεαλιστής συγγραφέας, ανερχόμενο πολιτικό στέλεχος. Βλέπουν και οι δύο μια γοητευτική καριερίστα που δεν μπορεί να αποφασίσει ποιον από τους δύο θέλει περισσότερο. Ή και τους δύο; Τα μπρος πίσω των σχέσεών τους καθορίζονται από το περιβάλλον, τους φόβους, τις ανασφάλειες και τις προθέσεις τους. Ο Δημήτρης Γρυπαίος παρακολουθεί κατά πόδας τους ήρωες και δεν αφήνει τίποτα στο σκοτάδι: σκέψεις, πρ άξ ει ς, υπ ονο ούμ ε να … Ποιος ξέρει; Σίγουρα κάποιος μπορεί να αναγνωρίσει μια ερωτική του σχέση εδώ.

«One Step Ahead», μια διεθνής συμπαραγωγή του ARTE, του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και της ZDF, για τη ζωή του Γιάννη Μπουτάρη

λουθεί τις τελευταίες δέκα εβδομάδες της προεκλογικής καμπάνιας του Μπουτάρη. Τότε που ο Άνθιμος διατεινόταν πως όσο ζει ο κυρ-Γιάννης δημαρχιλίκι δεν θα δει, και στις λαϊκές αγορές οι κυράτσες τον μέμφονταν που θα βάλει πορνό στην TV100. Ήταν σαν να βλέπαμε ξανά και ξανά τον τελικό του Eurobasket του ’87, χωρίς όμως μουσική υπόκρουση το «Final Countdown» των Europe, αλλά το «Blue Bayou» του Ρόι Όρμπισον. Η αίθουσα σειόταν από τα γέλια κάθε φορά που έβλεπε τον αντίπαλό του Κώστα Γκιουλέκα να εγκαλεί τον κυρ-Γιάννη υπερασπιζόμενος το έργο Παπαγεωργόπουλου και δάκρυζε ταυτόχρονα κάθε φορά που το αρχειακό footage έδειχνε πλάνα με τη σύντροφό του Αθηνά, και τότε που η ομορφιά της προσομοίαζε με Ιταλίδα καλλονή της Τσινετσιτά αλλά και μετά που ο καρκίνος την είχε καταβάλει. Και μετά ξανά γέλιο, καθότι ο Μπουτάρης στο «One step ahead» μιλά χωρίς φιοριτούρες, πωρώνεται, τα χώνει, φέρνει στα πρόθυρα εγκεφαλικού ακόμα και τους πιο κοντινούς «One step ahead»! Είδα πολλές καλές, του συνεργάτες με αυτή την ελευθεροστομία πολύ καλές, υπέροχες ταινίες στο 15ο που δεν έκανε διάκριση ανάμεσα στον ατομιΦεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης: κό και το δημόσιο λόγο του. Ευτυχώς ο επικοιγια Φινλανδούς αυτιστικούς πολίτες Α΄ νωνιολόγος-σκιά του και Αθηναίος Στράτος κατηγορίας, όπου το κοινωνικό κράτος Φανάρας αντιλαμβάνεται πολύ γρήγορα το όχι απλώς δεν τους πετάει στο περι«υλικό» με το οποίο έχει να δουλέψει και αντί θώριο, αλλά τους ενισχύει για να φτιάχνουν πανκ ροκ μπάντες· για κινητές να καλουπώσει τον κυρ-Γιάννη, τον αφήνει να βιβλιοθήκες που σπάνε τον αποκλεισμό παίξει μπάλα ελεύθερα. της γνώσης στη Μογγολία ή το ΜπανΣτο «One step ahead», όπως και καθ’ όλη τη γκλαντές· για τους τελευταίους Έλληνες διάρκεια του βίου του, ο Μπουτάρης μιλά για της Κωνσταντινούπολης, για Αθηναίους τα πάντα αμάσητα. Για το σεξ, τα κορίτσια, το που εγκαταλείποντας το άστυ της κρίροκ εν ρολ, τον αλκοολισμό του, την μπαγιασης προσπαθούν να στήσουν κοινωνιτίλα της Θεσσαλονίκης, που δεν κάνει διακούς συνεταιρισμούς στην Ικαρία, για το κρίσεις σε αριστερούς και δεξιούς, αλλά και παιδί που γεννήθηκε αλλά κατάφερε να το μεγάλο έρωτά του για την πόλη. Τα τατουδραπετεύσει από την κόλαση του βορειάζ, τα εγγόνια του, τα αμπέλια, τα σκουπίδια, οκορεάτικου Camp 14. τη μοναξιά του, μιας και μετά το θάνατο της Αθηνάς η ζωή του ήταν αφόρητη. Η ταινία θα βγει σε λίγες μέρες στους κινημαίδα το πολιτικό σινεμά του Γκουσμάν τογράφους, και τη συστήνω ανεπιφύλακτα. και όλα τα σχετικά με το χιλιανό πείραΔεν τον εξωραΐζει, δεν τον μα του Αλιέντε, την επιυμνολογεί, ο Αθυρίδης δεν στροφή στην πλατεία Ο Μπουτάρης μιλά για χρησιμοποιεί φτηνά κόλπα για Ταχρίρ και το τέλος των ψευτο σεξ, τα κορίτσια, να τον κάνει αρεστό. Και ίσως δαισθήσεων για την «αιγυτο ροκ εν ρολ, τον καταδεικνύει με τον καλύτεπτιακή άνοιξη». Χάθηκα στις αλκοολισμό του, την ρο τρόπο τη «πολιτική μονασκοτεινές αίθουσες, γλέντημπαγιατίλα της ξιά» αυτού του ανεξάρτητου, σα τις εικόνες, συμμετείχα Θεσσαλονίκης νεωτερικού ανθρώπου, που στο πανηγύρι της πόλης. πάνω από όλα βάζει τις ατομικές ελευθερίες. Αποτέλεσμα; Ακόμα προΚαι χειροκρότησα το «One step ahead» του καλεί φόβο στο δεξιό χριστεπώνυμο πλήθος Δημήτρη Αθυρίδη, γιατί μίλησε, κατέγραψε και καχυποψία στην αριστερά, που στέκεται και καταβυθίστηκε και στη δική μου ζωή. Μαεπιφυλακτική σε συμπεριφορές που εκποζί μου και εκατοντάδες Θεσσαλονικέων που ρεύονται από πεφωτισμένους αστούς. A παρακολούθησαν το σκηνοθέτη να παρακο-

Ένα βήμα μπροστά

Ε

Athens Voice 429  

Athens Voice 429

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you