Page 1

Postproduction: Objects Forms Globalisation Blockades Dan(iël) Yapungku (Vandersmissen)

Image & Installation januari 2010

A user guide Encounters What I‟m doing, the information I get … the objects, drawings, materials, ideas that I collect … I connect them to a selection of interview questions addressed to artists and quotes and discussion from texts from the review “Verschijnen/Verdwijnen”. On the (real or fictive) questions posed to the artists I tried to give an answer out from my own doing and reproducing in a subjective way the answers given by the artists in the interviews (a montage: from the same material can be produced different versions of reality - a reorganisation of words, fragments of texts, written traces of conversations in a sort of sampling). This appropriation, manipulation and sampling I see as a conversation with the different artists, talking with them through the texts of Verdwijnen/Verschijnen.

Art tends to abolish the ownership of forms, to shake up the old jurisprudence, toward a culture that would do away with copyright in favour of allowing free access to works, a sort communism of forms. Does this mean that artistic creation today could be compared to a collective sport, far from the classical mythology of the solitary effort? The KunstWand project is following this trace by its collective realisation. Also my love and going on and off between the soccergame and art activities cumulates in this project through sticking together the visitors and the artists as an necessary fact of the event. De vzw “‟t Geweten” wordt opgericht als een officieel orgaan voor artistiek gebruik in een willekeurige omgeving en ruimtes. ArtWall(k) relies on spaces where the individual becomes embedded in an abstract background: a church an former cinema or stockade hall of building materials, empty fabric of diamantproduction, the street, a garden (spaces for the performance of everyday function). This project and other artwork is no longer an endpoint but a simple moment in a infinite chain of contributions (of following projects, producers and encounters). The producers and consumers of the “ArtWall(k)” and artwork are both the consumers and producers of it who creates the objects again and again into a new scenario, to consider it a character in a narrative. People are also one of the components of the exhibition. Reflections “When you can consider something as art?” Something is art when I as an artist say so that what I created at least is as important as all other things that till now got the name art. Art is born out from the will for experiment: discovered and to discovering experience. “What about the institutions and articles of art?” I find that when you give all the decisions to the galleries and museum to decide what art is or not you lose the artistic power and your energy for creating art in a hierarchical program. If we use another way to do and distribute art without museums I‟m sure we would get all get smarter, we would love art more, I think. Concerning the articles we know that writing is not what we are talking about and that talking about the artwork can‟t take the place of the artwork … it can be an extension of it or an artwork itself. But I love words. I often like to combine words and objects in artworks by nailing or gluing them together because of the vibration this causes (joining together, connecting). Moreover an artist can make art from anything that (s)he is capable of making art from. “Are you not afraid that what you create will not end, be considered as an artwork?” When I‟m creating I often think this is probably not going to work anyway, but I‟m just going to do this piece, I‟m going to work this way. Because we think we know what we are doing. We think we know what is going on but we don‟t. Nothing turns out the way we think it will. Compromises must be made. “You create the photos for your drawings yourself?” No, I reuse already existing photos and text of brochures and magazines, on boxes to overdraw, over paint or extent, repeat them in drawing, painting or other techniques (on PC). I “pirate” them, “steal” them, … I didn‟t know if people should like them, but for me it were (and still are) real drawings. I had no method and didn‟t care about the medium, just used what I could get in my environment. I also had still no idea how to perform them, because I never talked with gallerists about doing expo of them. In my opinion I‟m not a professional artist. I think my art is a passionate hobby in other words (because it is fun, for playing). Some of the things I created you can find on Youtube and my website:, not in a gallery or museum. So that was the coming out of the problem of how to show the results of the redrawing and appropriating acts. “You was all those years just drawing?” Between 1994 and 2001 I did an every year repeating art-event as a performance using the environment of an unknown village in the countryside as the canvas. I think this interest for performance comes from television (cartoons, animation, comics) and something I earned from my father. Since 1998 my interest for the video productions and digital way of manipulating got more and more my attention. Sometimes in these years (and also still now) I use again traditional mediums like canvas (wood) and paint. A question of restlessness. Not wanting to be bored,

surprise yourself. One day it is a website, the next it‟s a painting, the next day I‟m casting something. Other people work(ed) the same way. “What about the visitors in those performances?” There were moments of not knowing what to do next, moments of not knowing what to do concerning the public. Unplanned actions happens, and you just look what the public do whit this. The public create the art in self-performing. Beuys once pronounced that “every man is an artist”, or at least that, in its modified form, “every man has the potential to be an artist” (it is a critic of life). “Where you got the impulse for the annual performing event?” The impulse come from my observations and experiences in the world around me and rarely results out of literature. I even threw out my collection of books about the old masters (just kept: “Utopia” of Thomas More, Dantes “Divina Comedia” and an overview of the art in the 20th century). Besides I collected a very small collection of VHS-tapes, some Science Fiction and three Hitchcocks dubbed in German language. I like having this lives where I can go into and out when I like. Movement and realtime (also the realtime of a science fiction) was my inspiration I guess. We consume, populating our environment with more and more objects (also art objects), with no chance to understanding the making processes because we specialize in the production, but not in the consumption (how to deal with art). “This means that we have to teach everyone the art history of the school of Paris, the school of New York, Pop art. You also learned about this in art school?” We were all self-taught, we learned about images, TV, music, magazines by ourself without self-knowing we were doing so. “Sometimes you write ideas looking like remarks for a shortfilm or something like that in the marge of your drawings. You intend to create a film?” Not sure I‟ll do, but when making those notices I imagine that I can create an animation or short film using the notes I wrote down between the drawings or on any paper whereof I collected a lot of different ideas for a diversity of works in a changeable medium. “Is the use of furniture also a feature of this way of doing?” The re-use of furniture is a going on of a short experiment I did some 10 years ago. Using cupboards to create a wall of old fashion wooden construction with in the central a computer only showing a big brilliant X in the centre as posing the question about the „why‟ of the installation. I felt it can be more than only a wall of contrast for the electronic device … because meanwhile on or in each cupboard (maybe still created in wood) you can find a lot of things like PC, TV, digital photo frame and so on. But as a wall those cupboards can be read as a protection, as a marquee of a border (boundary) and at the same time a protection or collection box and pedestal for objects – object(s) of migration. In other words the things aren‟t interesting because they are old or brand new, but because they carry a kind of information. Maybe a symbol of obstacle (the wall) and freedom at the same time (escaping through the objects). “You just try to escape and forget in art?” I don‟t think so. The objects and art are feed by and results from escaping all the time in any situation (at home, at the job, in the art). The moment I decided to divorce I booked a trip (a run a way) to Minsk. During my stay someone took nearly all my money and I saw people running and shooting with a gun just in a hotel, I got invited on a new year dinner by unknown people and After this short 10-days experience I could return back to Belgium without getting harmed. All I saw in that place looked me to be an art installation of old furniture and performances like a TV-show but in realtime without a camera, news crew or supposed public. Since that experience I recognized my behaviour of exploring and run over in other experiences and environments, situations. ”Using art: furniture, arranging objects is somehow connected with your past?” I guess it is. My father cared very much about what he did and he always put a lot of effort into his work. I realised some year ago that I admired this attitude of him and also his being honest and helpful very much. In our youth we also got the responsibility for our own hobby leisure time. My brothers tried to earn their own money to by radio and sound recorder and I just spent the little money I could get by doing some small jobs or selling a painting to buy a book about painting and some paint material. It gave a strong feeling of responsibility and

freedom but always in the condition that you had to resolve the problems yourself. We travelled each year with our parents on vacation, but never visited art events or museums. I was more on my own. Objects of Migration In the installation “Objects of Migration” spaces are full of everyday boxes and forms that introduces elements of resistance and information (a mix and combination of products and media, a surface for data storage, an attitude of using, selecting and downloading). Visitors who move through this environments traverse a chaotic organism. A chaotic melting pot into which high and low culture, East and West, art and nonart and an infinite number of iconic registers and modes of production are poured. The result is a commonplace product (comparable with soap and securities) Even more the producers and consumers are invited to bring, customize and adapts the products to his or her personal needs (not only the furniture that anyone receive as an immigrant but also the cultural goods). The result becomes an artwork in 4 dimensions (height, breadth, depth, time-movement). Theoretical reasons got mocked by the execution of the work. The production of work allows the artist to escape the posture of interpretation. The artist experiments instead of engaging in critical commentary. ”What is your relation with galleries and museums?” There is no relation. I always liked to be free and independent, so the expos I did I did in my own house or in a group exposition or event when they asked me to participate. I didn‟t (and still don‟t) like to justify and explain what I do and create. Because I think I don‟t create anything, I just organise objects and forms … is like creating nothing for no one. Things and objects becomes meaning them self in time and place and in contact with a consumer in a consumer act. And this is not a separation between artist who start the creation and non artists who finish it by consuming. It is a continuing stream of creating and recreating by anyone (every man is an artist). In this ongoing act places and mediums, techniques, contents are always in movement (changing, like migrants) searching a place to be. Arts feeds off what there is around it - life, society - there is always transformation. That way I use things (daily objects) which surround me from the society I live in. Once I did the proposal to a well-known museum of modern art to create a big installation through the museum, a remake of the art event of the small rural village as an attraction (with free entrance) of a kind of fun park where the visitors had to travel through by using a trolley running automatically over a rail. Since I got no response on it I never did another attempt to expose in a gallery or museum and searched my own spaces (the street, the digital environment, free places anywhere) to have an exhibition. Migration and Nomadism. “Instead of being an artist you want to be the curator?” It is not the idea of the curator or critic being as an artist, but there is definitely an amount of creativity in putting together a show. Besides the role of the artist is never that of an innocent creator, detached from practical issues. In a way the artist is already a curator, of his own image at least. And he deals daily with problems that curators are familiar with: finding money (materialistic solutions), developing a concept for a show, (getting someone) to write a (good) piece for a catalogue, having the courage to let the show become different from what was originally planned. ”Let us return to the idea of Migration and Nomadism. Why not to move the environment (architecture) instead of the artwork?” In fact this already happen by the art created in a digital environment, in the virtual reality, where the sculpture can be permanent and the architecture can be temporary. First it starts as an utopia but when starting it as an experiment it is already opening the way to the realisation of a common use. ”Isn’t this a decided step to not longer wanted to do exhibitions?” Yes and no, I rather think it is the possibility of a renewal of the idea of the exhibition through tackling other temporalities, other formats, other ways of working. In some cases it result in living in the exposition or to the opposite that the expo is in your daily live (traffic signs on the streets, announcements at the door, flyers, commercial clip on TV, posters, magazines, …). It is allowing things to voice different meaning, a method of transformation. That means that different sensorial levels have to be called upon - not to remain stuck on the optic, scopic impulse or acting conditioned by what we hear - to enjoy many dimensions. (Warning: there’s not written what you read, … you don’t read what the writer(s) meant)

Postproduction: objecten-vormen-globalisering-blokkades Daniël Vandersmissen, beeld en installatie, november-december 2009 Situering Reflecterend over mijn werk, waar ik mee bezig ben, over informatie die ik opneem … en de objecten, schetsen, materialen en ideeën die ik verzamel … besluit ik dat ik voortdurend heen en weer beweeg tussen disciplines en uitingsvormen: opbotsen tegen blokkades en deze trachten te overwinnen vasthoudend aan het initiële concept en oplossingen zoekend voor de (materiële) belemmeringen, situatiegebonden en met de nodige “strenghts” en “negativs”. Deze houding, wijze van handelen pas ik bewust en/of intuïtief toe op mijn (loon)werk, huishouden, ontspanning, kunstprojecten, sportactiviteiten, … Bewust en intuïtief zijn voor mij synoniem met rationeel en gevoelsmatig, psychisch en fysisch. Dit vind ik terug in de twee activiteiten waar ik emotioneel het sterkst op betrokken was en ben: voetbal versus kunst of voetbal (fysisch) als een artistieke activiteit en kunst (psychisch) als een fysische uitdaging. Het ene (als sport) gereglementeerd, het andere voortdurend grensoverstijgend … een drang naar vrijheid. Het verleden: Wat ik vervaardig is - zoals bij alles en iedereen veronderstel ik - verbonden met wat ik voorheen gedaan heb en wat anderen doen en gedaan hebben. De data daarvan stockeer je in het geheugen als een mindmap … Die “memento” wordt bewust of onbewust ingeschakeld bij iedere handeling en creatie-activiteit of activiteit die de creatie mogelijk moet maken. Het recupereren, het hergebruiken van het verleden of elementen ervan door ze in een nieuwe context of in een (resumerende/andere) (kunst)vorm terug te halen sluit daarbij aan. Bijvoorbeeld haal ik zo de zelf gecreëerde kunstwand (1994-2001, als performance, vergelijkbaar met Wattou) terug op in een virtuele ruimte. Je kan dit als een parallel zien met wat Dan Graham doet, door zijn leven en kunst te herscheppen in de kunstvorm van een strip, of met Maurizio Cattelan die zijn werk en fragmenten van zijn doen en laten opvoert als een nieuwsuitzending (naar aanleiding van zijn fictieve dood). Of je kan het vergelijken met nog andere vormen van recuperatie en herneming, zoals bijvoorbeeld het recupereren door middel van een documentaire (Donald Judd), onder de vorm van een interview (Arno Coenen), als een manifest, een boek, … tentoonstellingscatalogus, video, fotoreeks, … Zo een vorm van herneming of herhaling (hergebruiken van het artistiek verleden/voorgaande) is ook deels zelfbevestiging of geschiedenis maken van het eigen werk, in de plaats van of gelijktijdig met het “economisch” recycleren. Streaming: Voor het maken van mijn werk probeer ik de evoluerende beeldcultuur (televisie, reclame, documentaires, muziekclips, duidingprogramma's, … al dan niet verbonden met het internet) te gebruiken. Bijvoorbeeld schilder ik al een 5-tal jaren niet meer met olieverf, wel nog sporadisch met acryl en aquarel en vooral met balpen, potlood en op allerlei betekenbaar materiaal (hout, programmabrochures, weggeefkaarten, museumfolders, houten plankje, bevlekte tafel) dat in de onmiddellijke omgeving voorhanden is (snellere technieken, die ook minder materieel en minder materiële voorbereiding vragen).

De getekende (overtekende) of geschilderde resultaten bewerk ik op PC. Deze bewerkingen geven terug richting aan het tekenwerk. Daarbij zoek ik naar materialen zoals karton, afvalhout, out of date apparaten en verlichtingsarmatuur om er (vanuit de bewerkingen en tekeningen) objecten mee te construeren die ik terug beteken of beschilder. Een tweede aspect gekoppeld aan het internet (en mediabeeldcultuur) dat ik hanteer is het in de digitale ruimte brengen van de objecten en tekeningen (teksten). In het kunstwandproject (van 1994 tot 2001, zie verder voor meer info en beelddocumentatie) maakte ik gebruik, of liet ik gebruik maken door degenen met wie ik samenwerkte, van de klassieke media zoals analoge fotografie, video, kopieerapparaat, postbedeling voor het tonen en verspreiden van kunstwerken, teksten, evenement (met de PC als tekstverwerker en creatie-, presentatie-, installatie-instrument) - wat nog tamelijk arbeidsintensief was. Door het internet (krachtigere, snellere en beter uitgeruste computers) veranderde dit en gebruik ik nu websites en vooral de virtuele ruimte voor het creëren, communiceren (verspreiden), en presenteren. Dit ruimt de obstakels weg van bijvoorbeeld het huren van een grote ruimte en het kopen van hout en andere materialen voor het vervaardigen van objecten. Het nadeel is dat daarmee de tastbaarheid verdwijnt, die ik terughaal door het uitprinten van de virtuele beelden of door uitgaande van het virtuele objecten en installaties te maken met alternatief materiaal (met een minimum aan financiële investering: containerpark, rommelmarkt, kringloopwinkels). Inhoudelijk: metaboodschap en persoonlijk verhaal: RECYCLEREN Wanneer ik afval recycleer (en ervan gebruik maak om objecten te creëren) en me zoveel mogelijk met de fiets verplaats dan is dit een triviaal verhaal (niets bijzonders) dat tegelijk de metavraagstukken raakt in verband met de exploitatie van en de gevolgen voor de leefbaarheid van de aarde. Dat beïnvloedt ook de vorm van mijn objecten, door bijvoorbeeld voor het vervaardigen van de objecten afvalkarton, overschot- en afbraakmaterialen te gebruiken. MIGREREN Een tweede belangrijke inhoudelijke factor in mijn kunstwerken is migratie. Dit toon ik op een anekdotische manier door de objecten, beelden en animaties (oppervlakkig) te voorzien van slogans, opschriften of commentaartekst (met behulp van “analoge” en digitale middelen). Door de objecten en installaties als migranten te betitelen worden ze met de sociaal-maatschappelijke problematiek van migratie verbonden, waardoor het feit van de immigratie onder de aandacht blijft (sociaalpolitiek). “Migratie” betekent voor mij ook „n vreemde zijn als student in een andere stad, wonen in een ander dorp dan mijn geboortedorp, kunst opzetten in een virtuele plaats die eigendom is van iemand anders dan mezelf. Dit trek ik door naar de objecten en beelden die ik maak (en alles wat ik doe), gekoppeld aan reflecties over subjectiviteit, objectiviteit, waarheid, kennis. Dit vreemde zijn, vervreemden en migreren breng ik in verband met (het voortdurend) op de vlucht zijn (het eeuwig rusteloos dolen van Ahasverus, de wandelende Jood), of op zoek zijn, zichzelf trachten te realiseren, trachten te zijn in denken, creëren of ontwikkelen, …, een onophoudelijk migreren (verplaatsen, grenzen verleggen of overschrijden).

Vanuit deze optiek van migratie is de labeling van de objecten als migrant een (eerder oppervlakkig) woordelijke veruiterlijking van wat mij (en de wereld/de maatschappij) innerlijk bezighoudt (migratie en vervreemding). Deze visie op migratie en vervreemding is ook terug te vinden in het creëren van en handelen met een virtueel ego, de avatar Dan Yapungku in Second Life, een noodzakelijke migrant om in een (ver)vreemde omgeving (andere context) te kunnen aanwezig zijn, en terzelfdertijd (een simulacra van) mezelf met een eigen gemoduleerd karakter tussen soortgelijke karakters. Dit kan je vergelijken met hetgeen Marcel Duchamp deed door een vrouwelijk alterego Rrose Sélavy in het leven te roepen, of met het voorbeeld van de Portugese dichter Pessoa (°1888-+1935) die onder een vijftal verschillende namen dichtbundels uitgaf (Alexander Search, Alberto Caeiro, Ricardo Reis en Álvaro de Campos, Bernado Soares). BEELD




De projecten geef ik wezenlijk vorm als beelden omwille van het beeld (en de beeldtaal). De beeldende inhoud - het beeld zelf - ontstaat, krijgt vorm en (opnieuw) betekenis in de activiteit van het maken (bedenken) en in de aanwezigheid en de omgang ermee als het er is. Materiaalkeuze en themakeuze (migratie) zijn daar een bijkomend gelaagd onderdeel van. In verband met de beeldtaal stelt Baudrillard dat de lezer niet meer bij machte is om de beeldtaal van de massamedia (clips en kunst) te kunnen opnemen en gedoemd is om slechts te ondergaan. Het overdonderende, verbonden aan iedere evolutie (vernieuwing), gaat gepaard met de drang om er vat op te krijgen. Volgens mij consumeert de toeschouwer wel degelijk nog actief. Wat echter te vatten is van de massamediabeelden zal voor iedereen verschillen, steeds anders zijn en zich in de tijd ontwikkelen. Als maker van objecten of installaties sta ik dan ook niet verder (migratie) dan de toeschouwer die het beeld leest. Op het ogenblik dat ikzelf als lezer tegenover het (eigen) object sta, welke vat heb ik dan op het werk dat ik maak, gemaakt heb? Als maker kan ik een heleboel data naar voor brengen over themakeuze, materiaalgebruik, opbouwmethode, werktijd, werkomstandigheden, emotionele invloeden, … de code van het gecreëerde beeld (installatie) gaat echter nog verder. Het lezen en uitspreken van het gelezene (de beeldtaal of beeldcode) realiseer ik als maker in „n volgende creatie, actie. Dit betekent dat als ik tekst toevoeg of een woordelijke reflectie geef, dat dit dan een volgende creatie is op (van) het beschouwde eigen werk. Je zou kunnen zeggen dat de macht over het werk ontsnapt (verdwijnt) en dat je deze macht of het heersen over het eigen werk tracht te herstellen/verwerven door een nieuwe creatie of handeling (te laten verschijnen) - zoals het willen beheersen van je leven. (BAUDRILLARD: … massamedia om de media zelf, simuleren een schijnwereld als te consumeren object zonder verantwoordelijkheidsgevoel of participatie, communicatiemogelijkheid (collectieve zinsbegoocheling). De werkelijkheid verdwijnt en wordt vervangen door een surrogaat ervan (genotsobject, illusie). De grote toevloed van beelden en snelheid ervan maken een klassiek interpreteren en beschouwen moeilijk zo niet onmogelijk. Ze hebben enkel betekenis in zichzelf en in de directe samenhang met voorgaande en onmiddellijk volgende … Geheugen, herinnering en kritische afstand worden uitgeschakeld, dit leidt tot een vorm van hypnose. De klassieke verhaalstructuur is zoek met als gevolg dat een groot aantal boodschappen door en naast elkaar op ons worden afgevuurd. Meerdere niet meer op te delen betekenissen tegelijkertijd. Betekenisverandering onder invloed van de complexe combinaties en contextvermenging (oude beelden met nieuwe muziek krijgen een nieuwe inhoud, e.o.). Door de onophoudelijke stroom (het eeuwig, ongedifferentieerd heden) ontstaat er ook een verlies van het historisch bewustzijn en tijdsbesef. De toeschouwer verliest zijn identiteit en wordt opgeslorpt door het medium, herleid tot louter registreerapparaat.)


Reël-virtueel: De kunstwand gestreamd - Objects of Migration Achtergrond In 1981 studeerde ik hoger kunstonderwijs schilderkunst in Hasselt. Voor mezelf begonnen het realisme en de (zelf) aangeleerde schildertechnieken te botsen met het neoexpressionisme (Anselm Kiefer (°1945), Jörg Immerdorff (°1945-+2007), Georg Baselitz (°1938)) en de conceptuele kunst (Joseph Beuys (°1921-+1986)). Ik stelde me terug vragen i.v.m. wat belangrijk is in de kunst? En welke materialen, schilderswijzen, thematieken ik zou (kunnen) hanteren? In de jaren tussen 1982 en 1992 uitte ik (vooral) via tekeningen anekdotische kritiek op de kleine machtssystemen uit de (onmiddellijke) leefomgeving: tewerkstelling, ontspanning. Noodgedwongen stelde ik op andere dan de geïnstitutionaliseerde exporuimtes tentoon. Dit evolueerde naar het opzetten van een vzw: “vzw Het Geweten” om tot compensatie (expogelegenheid) en een beweging van kunstpopularisering te komen in net- en samenwerking (1994 tot en met 2001). Vanuit deze vzw kreeg het KunstWandproject vorm. De drie pijlers waarop dit project steunde waren: -

diverse kunstdisciplines opvoeren op verschillende locaties in en dorp zoals de dorpskerk, een lege opslagplaats voor bouwmaterialen, een verlaten diamantslijperij en een geitenstal; het event opzetten als een performance (in een totaalconcept van activiteiten en disciplines: afsluitend diner, openingsdebat, gearrangeerde fietsroute met gratis gadgets, …); iedereen laten deelnemen (ervoor zorgen dat het evenement als performance, kunstenfestival, en installatieruimte een sociaal karakter behield, onder andere door migranten en deelnemers die tot de vierde wereld gerekend werden op te zoeken en uit te nodigen om te participeren)

De werking van vzw het Geweten was afgestemd op het KunstWandproject met: -

tewerkstelling van een artikel 60 werkloze; opzetten van workshops, lezingen; verspreiden van een driemaandelijks tijdschrift; video‟s laten maken van het evenement door PTTL en Alexandra Dementieva.

Naast het samenwerken en netwerken via deze vzw begon ik te experimenteren met film, video, gecombineerd met tekenen en schilderen en gebruik makend van digitale middelen voor toepassingen en verwerkingen, bewerkingen van beeld en geluid (o.a. door het bevriend geraken met Joris De Laet, het volgen van een postacademische opleiding Tv-journalistiek en allerlei workshops i.v.m. grafische programma‟s en videobewerking, het samenwerken met kortverhaalschrijvers - Chris Marteleur, Marc Van Acoleyen, … - en het communiceren met en opzoeken van daklozen). De resultaten waren verhalend, anekdotisch, sloganesk. De kunstwand gestreamd De visie en strategieën van het kunstwandproject, komen terug in het huidige project “Object(s) of Migration” met website, Second Life, voorwerpen, installaties, animaties en tekeningen. Info over de KunstWand in de virtuele ruimte is terug te vinden op: Animaties (montages met recuperatie- en internetmateriaal) op internet terug te vinden: (The life of Second Life) (Sans Papiers 01) (The little animation) (Spaceship) (Sans Papiers 03) (Sans Papiers 04) (Sans Papiers 05) (Sans Papiers 06) (The story of WU) (NY2010)

Info over tekeningen en bewerkingen i.v.m. het migratieproject vind je via de website:

Object(s) of Migration Het project “Object(s) of Migration” werk ik uit in een binnenruimte (woning, gebouw), een buitenruimte (op straat) en een virtuele ruimte. BINNENRUIMTE In de binnenruimte komt een installatie van opbergwanden (stapeling van kasten of kartonnen dozen), gecombineerd met voorwerpen, tekeningen, folders, videopresentatie(s). Daarvoor verzamel ik voorwerpen of kunstwerken van anderen die bewerkt worden (vervreemd) – ik vraag aan (niet)kunstenaars een object/ontwerp kunstwerk van hen (met de kennisgeving) om dit naar eigen noden te kunnen aanpassen (expressie/objectonderzoek/zoals het krijgen van een tweedehands object en dit vervolgens bruikbaar maken in de context van een bezitting- en thuisloze migrant - het in vraag stellen van het auteursrecht). Voor de wanden gebruik ik verloren of afgeschreven voorwerpen en materialen. BUITENRUIMTE De vervreemding in de buitenruimte (op straat) gebeurt door het dupliceren en vervreemden van verkeersborden tot migratieobjecten (met een licht tot sterke kleurafwijking/kleurverandering, vormverandering, betekening). VIRTUELE


Een gelijkaardige installatie (opbergwanden met objecten - aangepaste verkeersborden: de elementen van de binnenruimte en de buitenruimte) bouw ik in de virtuele ruimte van Second Life. De impact ervan zal echter verschillend zijn, vermits ze op het vlak van verkeersregels en effectieve samenleving geen directe gevolgen hebben voor de virtuele bezoekers hebben. Dit kan je vergelijken met de computersimulaties van bijvoorbeeld Nick Ervinck (of de hyperrealiteit van Lars Spuybroek).

Postproduction Objects Forms Globalisation Blockades Dan(iĂŤl) Yapungku (Vandersmissen) Image & Installation januari 2010

Object(s) Of Migration 001  

A Rreflexuion about art and migration

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you