Page 1

T O

Α Π Ο Τ Ε Λ Ε Σ Μ Α

Κ Ι Ν Η Σ Η Σ

Τ Η Ν

Ο Π Ο Ι Α

Π Ρ Ο Ε Τ Ο Ι Μ Α Ζ Ε Ι Α Ρ Χ Ε Ι Ο Π Ο Τ Ε

Δ Ε Ν

Τ Η Σ

Ε Ν Α

Ε Ι Ν Α Ι

Σ Υ Ν Δ Υ Α Σ Μ Ο Σ

Ε Ν Ο Π Ο Ι Η Τ Ι Κ Ο Σ

Α Λ Λ Α

Π Ο Λ Λ Α Π Λ Ο Τ Η Τ Α Π Α Ρ Ο Υ Σ Ι Α Ζ Ε Τ Α Ι Μ Ο Ρ Φ Η

Π Ο Υ Σ Ε

Ε Ν Ο Τ Η Τ Α Σ .


Α Λ Λ Ο Σ

Μ Η Χ Α Ν Ι Σ Μ Ο Σ

Π Ο Υ

Ε Ν Ο Π Ο Ι Ε Ι

Τ Α Υ Τ Ο Χ Ρ Ο Ν Α Α Π Ο Κ Ο Π Τ Ε Ι Π Ρ Α Γ Μ Α Τ Α

Ε Ν Ω Τ Α

Ε Ι Ν Α Ι

Μ Η Χ Α Ν Ι Σ Μ Ο Σ

Ο

Τ Ο Υ

Τ Ο Π Ι Ο Υ .

Π Α Ρ Α Γ Ε Τ Α Ι

Ε Δ Ω

Τ Ο Π Ι Ο

Ε Ν Α

Α Ρ Χ Ε Ι Α .

Α Π Ο


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Δ Η Μ Η Τ Ρ Α Κ Ο Π Ο Υ Λ Ο Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Δ Η Μ Η Τ Ρ Α Κ Ο Π Ο Υ Λ Ο Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Δ Η Μ Η Τ Ρ Α Κ Ο Π Ο Υ Λ Ο Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Δ Η Μ Η Τ Ρ Α Κ Ο Π Ο Υ Λ Ο Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Δ Η Μ Η Τ Ρ Α Κ Ο Π Ο Υ Λ Ο Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Δ Η Μ Η Τ Ρ Α Κ Ο Π Ο Υ Λ Ο Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Δ Η Μ Η Τ Ρ Α Κ Ο Π Ο Υ Λ Ο Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Δ Η Μ Η Τ Ρ Α Κ Ο Π Ο Υ Λ Ο Σ


Κ Α Ρ Α Τ Σ Ι Ω Ρ Η Μ Α Ρ Ι Α

Actually, the slow miniaturisation of our terrestrial habitat’s proportions, throught the constant acceleration of al paths, is an insidious form of the desertification of the world. One generally perceived as “progress”, at once technial and political, which will bring people together, join distant cultures, by reducing distances and time goes to nothing, or as good as..


Μ Α Ρ Ι Α

Κ Α Ρ Α Τ Σ Ι Ω Ρ Η


Μ Α Ρ Ι Α

Κ Α Ρ Α Τ Σ Ι Ω Ρ Η


Αν η ταχύτητα απελευθέρωσης είναι πράγματι τα γηρατειά του κόσμου, ο λόγος είναι οτι ο κόσμος οφείλει να παρέλθει, να χαθεί παντοτινά, προς όφελος της απουσίας ορίζοντα ενός μακρόκοσμου χωρίς όρια στον οποίο θα είμαστε μόνοι, έχοντας βάλει δίπλα δίπλα δύο είδη ανταγωνιστικών ερήμων: την έρημο της πληρότητας και την έρημο της απεραντοσύνης του συμπαντικού κενού.

Μ Α Ρ Ι Α

Κ Α Ρ Α Τ Σ Ι Ω Ρ Η


Μ Α Ρ Ι Α

Κ Α Ρ Α Τ Σ Ι Ω Ρ Η


Μ Α Ρ Ι Α

Κ Α Ρ Α Τ Σ Ι Ω Ρ Η


Μ Α Ρ Ι Α

Κ Α Ρ Α Τ Σ Ι Ω Ρ Η


Μ Α Ρ Ι Α

Κ Α Ρ Α Τ Σ Ι Ω Ρ Η


Μ Α Ρ Ι Α

Κ Α Ρ Α Τ Σ Ι Ω Ρ Η


Μ Α Ρ Ι Α

Κ Α Ρ Α Τ Σ Ι Ω Ρ Η


Μ Α Ρ Ι Α

Κ Α Ρ Α Τ Σ Ι Ω Ρ Η


Μ Α Ρ Ι Α

Κ Α Ρ Α Τ Σ Ι Ω Ρ Η


Μ Α Ρ Ι Α

Κ Α Ρ Α Τ Σ Ι Ω Ρ Η


Μ Α Ρ Ι Α

Κ Α Ρ Α Τ Σ Ι Ω Ρ Η


Β Α Σ Ι Λ Η Σ

Κ Ρ Ι Τ Ι Κ Α Κ Η Σ


Β Α Σ Ι Λ Η Σ

Κ Ρ Ι Τ Ι Κ Α Κ Η Σ


Β Α Σ Ι Λ Η Σ

Κ Ρ Ι Τ Ι Κ Α Κ Η Σ


Β Α Σ Ι Λ Η Σ

Κ Ρ Ι Τ Ι Κ Α Κ Η Σ


These blessed candles of the night.

Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Κ Ο Υ Τ Ρ Ο Γ Ι Α Ν Ν Η Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Κ Ο Υ Τ Ρ Ο Γ Ι Α Ν Ν Η Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Κ Ο Υ Τ Ρ Ο Γ Ι Α Ν Ν Η Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Κ Ο Υ Τ Ρ Ο Γ Ι Α Ν Ν Η Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Κ Ο Υ Τ Ρ Ο Γ Ι Α Ν Ν Η Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Κ Ο Υ Τ Ρ Ο Γ Ι Α Ν Ν Η Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Κ Ο Υ Τ Ρ Ο Γ Ι Α Ν Ν Η Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Κ Ο Υ Τ Ρ Ο Γ Ι Α Ν Ν Η Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Κ Ο Υ Τ Ρ Ο Γ Ι Α Ν Ν Η Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Κ Ο Υ Τ Ρ Ο Γ Ι Α Ν Ν Η Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Κ Ο Υ Τ Ρ Ο Γ Ι Α Ν Ν Η Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Κ Ο Υ Τ Ρ Ο Γ Ι Α Ν Ν Η Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Κ Ο Υ Τ Ρ Ο Γ Ι Α Ν Ν Η Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Κ Ο Υ Τ Ρ Ο Γ Ι Α Ν Ν Η Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Κ Ο Υ Τ Ρ Ο Γ Ι Α Ν Ν Η Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Κ Ο Υ Τ Ρ Ο Γ Ι Α Ν Ν Η Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Κ Ο Υ Τ Ρ Ο Γ Ι Α Ν Ν Η Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Κ Ο Υ Τ Ρ Ο Γ Ι Α Ν Ν Η Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Κ Ο Υ Τ Ρ Ο Γ Ι Α Ν Ν Η Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Κ Ο Υ Τ Ρ Ο Γ Ι Α Ν Ν Η Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Κ Ο Υ Τ Ρ Ο Γ Ι Α Ν Ν Η Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Κ Ο Υ Τ Ρ Ο Γ Ι Α Ν Ν Η Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Κ Ο Υ Τ Ρ Ο Γ Ι Α Ν Ν Η Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Κ Ο Υ Τ Ρ Ο Γ Ι Α Ν Ν Η Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Κ Ο Υ Τ Ρ Ο Γ Ι Α Ν Ν Η Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Κ Ο Υ Τ Ρ Ο Γ Ι Α Ν Ν Η Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Κ Ο Υ Τ Ρ Ο Γ Ι Α Ν Ν Η Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Κ Ο Υ Τ Ρ Ο Γ Ι Α Ν Ν Η Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Κ Ο Υ Τ Ρ Ο Γ Ι Α Ν Ν Η Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Κ Ο Υ Τ Ρ Ο Γ Ι Α Ν Ν Η Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Κ Ο Υ Τ Ρ Ο Γ Ι Α Ν Ν Η Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Κ Ο Υ Τ Ρ Ο Γ Ι Α Ν Ν Η Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Κ Ο Υ Τ Ρ Ο Γ Ι Α Ν Ν Η Σ


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ

Κ Ο Υ Τ Ρ Ο Γ Ι Α Ν Ν Η Σ


Ι Ω Α Ν Ν Α

Ξ Υ Δ Η


Ι Ω Α Ν Ν Α

Ξ Υ Δ Η


Ι Ω Α Ν Ν Α

Ξ Υ Δ Η


Ι Ω Α Ν Ν Α

Ξ Υ Δ Η


Ι Ω Α Ν Ν Α

Ξ Υ Δ Η


Ι Ω Α Ν Ν Α

Ξ Υ Δ Η


Ι Ω Α Ν Ν Α

Ξ Υ Δ Η


Ι Ω Α Ν Ν Α

Ξ Υ Δ Η


...γιατί αυτό που συμβαίνει στη γλώσσα δεν συμβαίνει στο λόγο: αυτό που «έρχεται», αυτό που « φεύγει », το κενό ανάμεσα στις δυό άκρες, το μεσοδιάστημα της απόλαυσης, δημιουργιέται μέσα στον όγκο των λεγομένων, στην έκφραση, και όχι στη συνοχή των εκφραζόμενων...

Ι Ω Α Ν Ν Α

Ξ Υ Δ Η


Ι Ω Α Ν Ν Α

Ξ Υ Δ Η


Το πιο ερωτικό σημείο του κορμιού μήπως δεν είναι εκεί όπου το ρούχο χάσκει; Στη διαστροφή (που είναι το συμπλήρωμα της καθαυτό απόλαυσης) δεν υπάρχουν « ζώνες ερωτογενείς » (έκφραση άλλωστε αρκετά ενοχλητική) · ερωτικό, όπως σωστά το έχει πει η ψυχανάλυση, είναι η διακοπή : το κομμάτι του δέρματος που σπιθίζει ανάμεσα σε δυο ρούχα ( το παντελόνι και το φανελάκι ), ανάμεσα σε δυο άκρες ( το μισάνοιχτο πουκάμισο, το γάντι και το μανίκι ) · τούτο ακριβώς το σπίθισμα, είναι που θέλγει, ή ακόμα : η σκηνοθεσία μιας εμφάνισης- εξαφάνισης.

Ι Ω Α Ν Ν Α

Ξ Υ Δ Η


Ι Ω Α Ν Ν Α

Ξ Υ Δ Η


Ι Ω Α Ν Ν Α

Ξ Υ Δ Η


Εδώ, ίσως, ίσως και το μέσο για να εκτιμήσουμε τα μοντέρνα έργα : η αξία τους συνίσταται στη διπροσωπία τους. Με τούτο εννοούμε πως έχουν πάντα δυό πλευρές. Η ανατρεπτική πλευρά μπορεί να φαίνεται προνομιούχα, γιατί είναι η πλευρά της βίας · δεν είναι όμως η βία που διεγείρει την απόλαυση · η καταστροφή δεν την ενδιαφέρει · αυτό που θέλει η απόλαυση είναι ο τόπος του χαμού, η χαραμάδα, η τομή, το ξέπνεμα, το fading, που σε κυριεύει στο ζενίθ της ηδονής. Έτσι η κουλτούρα ξανάρχεται σαν κάποα πλευρά : με οποιαδήποτε μορφή.

Ι Ω Α Ν Ν Α

Ξ Υ Δ Η


να πάψει να είναι συνειδητός κατά την περαιτέρω ανάπτυξη αυτής της διαδικασίας. Κι αυτό επειδή το πραγματικό του θεμέλιο συλλαμβάνεται ακριβώς

μέσα

στη

διάλυσή

του,

καθώς

μετατρέπεται σταδιακά σε πραγματική δράση και δεν επιζεί πια παρά μόνο στα αποτελέσματά του. Παρ’όλο που, σύμφωνα με τη δομή της μνήμης μας, η παράσταση του σκοπού που κάποτε δημιουργήθηκε μπορεί,

Ι Ω Α Ν Ν Α

Ξ Υ Δ Η


Ι Ω Α Ν Ν Α

Ξ Υ Δ Η


Ι Ω Α Ν Ν Α

Ξ Υ Δ Η


Ι Ω Α Ν Ν Α

Ξ Υ Δ Η


Ι Ω Α Ν Ν Α

Ξ Υ Δ Η


Ι Ω Α Ν Ν Α

Ξ Υ Δ Η


Α Λ Ι Κ Η

Σ Α Μ Α Ρ Α


Α Λ Ι Κ Η

Σ Α Μ Α Ρ Α


pear as a field of battle, where the forces present produce

ενάντια στον περιορισμό του. Θα μπορουσε να εμφανιστεί ως πεδίο

against being reduced to its simple appearance. It could ap-

στη δημόσια σφαίρα και στη διαμαρτυρία του σώματος

knowledge in the public sphere and the protest of the body

ανάμεσα σε κάτι που προσπαθεί να διαρθρώσει γνώση

sible negotiation between something that tries to articulate

ή το επίπεδο της σύγχυσης αποκαλύπτει την αδύνατη διαπραγμάτευση

where the degree or level of confusion reveals the impos-

δημιουργία μίας συναισθητικής προσέγγισης-συσχέτισης όπου ο βαθμός

other, creating a synaesthetic rapprochement

που ταυτόχρονα διαφθείρoυν το ένα το άλλο, με αποτέλεσμα τη

guage where they simultaneously corrupt each

της συνέχειας ανάμεσα στο συναίσθημα και τη γλώσσα

tion of continuity between emotion and lan-

To τραύλισμα είναι συγκρουσιακό εμφανίζεται ως η διάσπαση

“Stuttering is conflictual, it appears as a disrup-

Α Λ Ι Κ Η

Σ Α Μ Α Ρ Α


όπου από τις εμφανιζόμενες δυνάμεις παράγονται θόρυβος

προέρχονται από ζώνες παράνοιας και μόνιμης αστάθειας. [..]”

zones of paranoia and permanent disequilibrium. [..]

δημόσια περιβάλλοντα και καταπιεσμένα βάθη του συνειδητού που

ritories and repressed depths of consciousness derived from

ψυχισμού και η παραγωγή μίας νέας φυσιολογίας με πρόσβαση σε

the production of a new physiology accessing pubαlic ter-

τραυλίσματος είναι όμοια- είναι η άρθρωση ή η εξ-άρθρωση του

– it is an articulation or de-articulation of a psychism and

το πεδίο μάχης που έχει μεγαλύτερη σημασία. Η κατατονία του

of battle that matters. The catatonia of the stutter is similar

..είναι η αντιφατική αισθητική η οποία παράγεται από αυτό

..it is the contradictory aesthetic generated from this field

θανάτου.

impulses of life and death.

και χάος, όμορφο και βάρβαρο, Έρως και Θάνατος, ωθήσεις ζωής και

noise and chaos, beauty and barbarism, Eros and Thanatos,

μάχης,

Α Λ Ι Κ Η

Σ Α Μ Α Ρ Α


Α Λ Ι Κ Η

Σ Α Μ Α Ρ Α


Α Λ Ι Κ Η

Σ Α Μ Α Ρ Α


Α Λ Ι Κ Η

Σ Α Μ Α Ρ Α


Α Λ Ι Κ Η

Σ Α Μ Α Ρ Α


Α Λ Ι Κ Η

Σ Α Μ Α Ρ Α


Α Λ Ι Κ Η

Σ Α Μ Α Ρ Α


Α Λ Ι Κ Η

Σ Α Μ Α Ρ Α


... Κι αυτό επειδή το πραγματικό του θεμέλιο συλλαμβάνεται ακριβώς μέσα στη διάλυσή του, καθώς μετατρέπεται σταδιακά σε πραγματική δράση και δεν επιζεί πια παρά μόνο στα αποτελέσματά του...

Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ι Α

Τ Σ Ο Λ Α Κ Η


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ι Α

Τ Σ Ο Λ Α Κ Η


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ι Α

Τ Σ Ο Λ Α Κ Η


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ι Α

Τ Σ Ο Λ Α Κ Η


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ι Α

Τ Σ Ο Λ Α Κ Η


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ι Α

Τ Σ Ο Λ Α Κ Η


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ι Α

Τ Σ Ο Λ Α Κ Η


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ι Α

Τ Σ Ο Λ Α Κ Η


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ι Α

Τ Σ Ο Λ Α Κ Η


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ι Α

Τ Σ Ο Λ Α Κ Η


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ι Α

Τ Σ Ο Λ Α Κ Η


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ι Α

Τ Σ Ο Λ Α Κ Η


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ι Α

Τ Σ Ο Λ Α Κ Η


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ι Α

Τ Σ Ο Λ Α Κ Η


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ι Α

Τ Σ Ο Λ Α Κ Η


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ι Α

Τ Σ Ο Λ Α Κ Η


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ι Α

Τ Σ Ο Λ Α Κ Η


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ι Α

Τ Σ Ο Λ Α Κ Η


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ι Α

Τ Σ Ο Λ Α Κ Η


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ι Α

Τ Σ Ο Λ Α Κ Η


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ι Α

Τ Σ Ο Λ Α Κ Η


Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ι Α

Τ Σ Ο Λ Α Κ Η


Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


Π Λ Α Β Ο Υ Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

...Αν παρατήρήσουμε την απαγόρευση, αν της έχουμε υποταχθεί, δεν έχουμε πλέον συνείδηση του γεγονότος. Αλλά κατά τη στιγμή της παράβασης νιώθουμε την αγωνία άνευ της οποίας απαγόρευση δε θα υπήρχε, αυτή είναι η εμπειρία του αμαρτήματος. Η εμπειρία οδηγεί στην περατωμένη παράβαση, στην επιτυχή παράβαση, την οποία η απαγόρευση διατηρεί σήμερα προς απόλαυση. Η εσωτερική εμπειρία του ερωτισμού απαιτεί από κείνον που τη βιώνει μια ευαισθησία ανάλογη με την αγωνία που θεμελιώνει την απαγόρευση, αλλά και με την επιθυμία που τείνει να την αθετήσει. Πρόκειται για τη θρησκευτική ευαισθησία που συνδέει στενά την επιθυμία με τη φρίκη, την έντονη απόλαυση με την αγωνία... Georges Bataille

...Merely so many nails piercing the flesh, so many forms of torture. In order to resist organ-machines, the body without organs presents its smooth, slippery, opaque, taut surface as a barrier. In order to resist linked, connected, and interrupted flows, it sets up a counterflow of amorphous, undifferentiated fluid... Felix Guattari | Gilles Deleuze


...the attitudes of the bodies are merely living diagrams illustrating the abominable descriptions... Gilles Deleuze

...the female sex seems closer to the essence of the thing than the male sex. In the continued pointing now to this fold and prominence of the vulva now to that one, now to this, now to that gorge and recess off the vagina, and in entrusting it to the fingers, the tongue, the penis of those she loves, the woman reveals a field of mountains and uneven flesh, whose feeling is continuously changing. It gives itself as the reproduction in miniature of the whole world, as an extremely irregular inorganic nature, as a landscape made of uneven, rough surfaces, mountains, rocks, precipices that now feel, now do not, now cry, now are silent, now they abandon themselves to a tumultuous perturbation, now they remain arid and motionless. But the continuous variability of the sensitive point, its continuous transfer from one place to another, its unceasing drifting through this or that fold, this and that peak, this and that curve, makes it possible for the indication of the place that, here and now, it is about to feel, is at the same time a denial of what it felt in the previous moment and now no longer does... Mario Perniola

The male organ symbolised by persons and the female by a landscape. Sigmund Freud

...The difference between natural and artificial is overcome in favour of a sentient landscape rich with indentations, recesses and proturbances that feels in your place and constitutes an allegory of the entire world... Mario Perniola

Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


Π Λ Α Β Ο Υ Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

...Unlike spectacle which implies the existence of an eye looking at it, the notion of landscape derives from its geographical origins an impersonal nature that departs completely from the subjective point of view. The neutral sexuality of plastic experience can be described as a dislocation of feeling in a geotypical context. It is no longer man who feels the landscape because now he is himself a part of it... Mario Perniola

...In actual fact, in the here and now of immediate feeling, the given constantly vanishes and is incessantly replaced by another given.The body that I hold firmly in my arms, from the moment in which it is given to me as a thing, ceases to be particular object and becomes, rather a “not this”, and eludes all specific determinations. Its essence is that of being mine... Mario Perniola


“I am less afraid of being touched and even of being seen than of being put into words.” Gilles Deleuze

...Η εσωτερική εμπειρία του ανθρώπου δίνεται τη στιγμή που, θραύοντας τη χρυσαλλίδα, συνειδητοποιεί ότι ξεσχίζει τον εαυτό του, όχι την έξωθεν αντίσταση... G e o r g e s

Bataille

...What counts is the neutral experience of self-penetration. As if a neutral entity, a thing, were excited by a penetration that sees what it penetrates... Mario Perniola

...The naked body of a woman can only be contemplated in a mystical frame of mind... G i l l e s

Deleuze

Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


Π Λ Α Β Ο Υ Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

...The body as thing is annulled as body, it passes in a non-body, it travels in an emprty and external universality, of which all that is relevant is the fact that it offers itself to sensation, here and now... Mario Perniola

...attraction and repulsion produce intense nervous states that fill up the body without organs to varying degrees - states through which Schreber- thesubject passes, becoming a woman and many other things as well, following an endless circle of eternal return... Felix Guattari | Gilles Deleuze

...The voice, though, presents the dimensions of an organized language, without yet being able to grasp the organizing principle according to which the voice itself would be a language.And so we are left outside sense, far from it... Gilles Deleuze


...Η αλήθεια των απαγορεύσεων είναι το κλειδί της ανθρώπινης στάσης μας... Georges Bataille

...The body without organs is an egg : it is crisscrossed with axes and thresholds, with latitudes and longtitudes and geodesic lines, traversed by gradients marking the transitions and the becomings...it is all life and lived experience... Felix Guattari | Gilles Deleuze

Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


Π Λ Α Β Ο Υ Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

As Jean Laplanche points out, the traumatic impact of the “primordial scene”, the enigma of the signifiers of the Other’s desire, generates an excess that cannot ever be fully “sublated” in symbolic ordering. The notorious “lack” cosubstantial with the human animal is not simply negative, an absence of instinctual coordinates; it is a lack with regard to an excess, to the excessive presence of traumatic enjoyment. The paradox is that there is a signification precisely because there is an extensive, nonsignifiable, erotic fascination and attachment: the condition of possibility of signification is its condition of impossibility. Slavoj Zizek

Lack is created, planned and organized in and through social production. Felix Guattari | Gilles Deleuze

“Territory” is used in reference both to nations, like nation as a territory, and to animals, for which territory is the critical size where an animal can survive by finding food, by making love. The territory is the critical dimension of your survival. It’s interesting how it could be used as either the minimum space or maximum space in which you move, to feel your independence and to be linked to other things. Francois Roche

Psychoanalysis is the psychoanalysis of sense. It is geographical before it is historical. It distinguishes different countries. Gilles Deleuze


Our own physical body possesses a wisdom History teaches us that sound

which we who inhabit the body lack. We

roads have no foundation, and

give it orders which make no sense. Henry Miller

geography that only a thin layer of earth is fertile. Gilles Deleuze

The architect works right in the centre of architectural time, in real time, while architects work in the heart of its history, in delayed time. Thus what is called the history of architecture is really a history of this differed time in architecture... R & S i e

The lack of synchronicity and the blurring between the two aspects of the genesis explains a phenomenon like error, since something denoted, for example, may be given in an ontological proposition which does not correspond with the logical proposition under consideration... G i l l e s

Deleuze

Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


Membranes place internal and external spaces into contact, without regard to distance. The internal and the external, depth and height, have biological value only through this topological surface of contact. Thus, even biologically, it is necessary to understand that

Gilbert Simondon has expressed this very well :

“the deepest is the skin”. The skin has at its dis-

The living lives at the limit of itself, on its limit...The characteristic

posal a vital and properly superficial potential

polarity of life is at the level of the membrane; it is here that life

energy... G i l l e s

Deleuze

exists in an essential manner, as an aspect of a dynamic topology which itself maintains the metastability by which it exists...The entire content of internal space is topologically in contact with the content of external space at the limits of the living; there is, in fact, no distance in topology; the entire mass of living matter contained in the internal space is actively present to the external world at the limit of the living...To belong to interiority does not mean only to “be inside”, but to be on the “in-side” of the limit...At the level of the polarized membrane, internal past and external future face one another... G i l l e s

Deleuze

A tree, a column, a flower, or a cane grow inside the body; other bodies always penetrate our body and coexist with its parts. Everything is really a can...As there is no surface, the inside and the outside, the container and the contained, no longer have a precise limit; they plunge into a universal depth or turn in the circle of a present which gets to be more contracted as it is filled... G i l l e s

Deleuze

Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


The depth acts in an original way, by means of its power to organize surfaces and to envelop itself within surfaces. Gilles Deleuze

...the reference to the body as a fundamental frame of reference for our understanding, is to be abandoned- language is “inhuman”. The process thus has three phases: (1) primordial territorialization as the “assemblage of bodies” - an organism marks its surroundings, its exchanges with it, in a texture of affective inscriptions, tattoos, and so forth; (2) deterritorialization- passage to the immaterial, virtual production of sense- marks are freed from their origins (enunciator, reference); (3) reterritorialization- when language ...The body without organs is an egg : it

turns into a medium of communication, pinned down to its subject

is crisscrossed with axes and thresholds,

of enunciation whose thoughts it expresses, to the reality it desig-

with latitudes and longtitudes and geo-

nates)... S l a v o j

Zizek

desic lines, traversed by gradients marking the transitions and the becomings...it is all life and lived experience... Felix Guattari | Gilles Deleuze

Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


Π Λ Α Β Ο Υ Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

To feel like a thing that feels means first of all the emancipation from an instrumental conception of sexual excitement that naturally considers it directed toward the attainment of orgasm. The usual way of representing sexual activity by means of a diagram that measures excitement precludes the mode of being of the thing. As long as we think of sexuality in terms of curve that starting from zero, rises more or less slowly toward the

...the attitudes of the bodies

acme of orgasm, only to decrease suddenly and return

are merely living diagrams

to the starting point, we remain a victim of an attitude

illustrating the abominable de-

that experiences sexual feeling as a more or less long

scriptions... G i l l e s

Deleuze

preparation for a very brief climax destined to participate to the zero point of a normality deprived of tension, from which it seems that one has never moved after all... Mario Perniola

When you develop a narrative you need to develop a storyline. In the development of a story, the intelligence of the characters and the situation validate the story. Territory is a term that is of interest to me because there is a multiple disorder in a territory. It clearly cannot be reduced in one way. I really prefer an attitude of weaving relationships rather than to create a symbolism of the characters. Weaving a story of relationships of characters creates a psychological complexity. And in a project it is the same, you have many entrances, many possibilities of reading, many possibilities to be affected by your situation, and it’s interesting how to weave them together to produce the building, to keep this complex story with all the characters intact from the ...the reference to the body as a fundamental frame of reference for our understanding, is to be

beginning to the end. And to avoid minimizing or reducing this woven story to one way—be it a

abandoned- language is “inhuman”. The process thus

technological, biological, or construction one—

has three phases: (1) primordial territorialization

to leave open the possibility for the narration to

as the “assemblage of bodies” - an organism marks

go further, even after the building is constructed.

its surroundings, its exchanges with it, in a texture

That is really important for me, specifically

of affective inscriptions, tattoos, and so forth; (2)

with the buildings we are creating, which try

deterritorialization- passage to the immaterial, virtual

to let the doors open, to unfinish the stories...

production of sense- marks are freed from their origins

Francois Roche

(enunciator, reference); (3) reterritorialization- when language turns into a medium of communication, pinned down to its subject of enunciation whose thoughts it expresses, to the reality it designates)... Slavoj Zizek


1.

...the female sex seems closer to the essence of the thing than the male sex. In the continued pointing now to this fold and prominence of the vulva now to that one, now to this, now to that gorge and recess off the vagina, and in entrusting it to the fingers, the tongue, the penis of those she loves, the woman reveals a field of mountains and uneven flesh, whose feeling is continuously changing. It gives itself as the reproduction in miniature of the whole world, as an extremely irregular inorganic nature, as a landscape made of uneven, rough surfaces, mountains, rocks, precipices that now feel, now do not, now cry, now are silent, now they abandon themselves to a tumultuous perturbation, now they remain arid and motionless. But the continuous variability of the sensitive point, its continuous transfer from one place to another, its unceasing drifting through this or that fold, this and that peak, this and that curve, makes it possible for the indication of the place that, here and now, it is about to feel, is at the same time a denial of what it felt in the previous moment and now no longer does... M a r i o

Perniola

Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


...there is an object that desire feels the lack of; hence the world does not contain each and every object that exists; there is at least one object missing, the one that desire feels the lack of; hence there exists some other place that contains the key to desire (missing in this world)... Felix Guattari | Gilles Deleuze

...η διαυγής εσωτερική εμπειρία δεν ήταν εφικτή σε μιαν εποχή όπου δεν εμφανιζόταν καθαρά η ταλάντωση της απαγόρευσης και της παράβασης, η οποία ρυθμίζει τη δυνατότητα αμφότερων...η γνώση του ερωτισμού, ή της θρησκείας, απαιτεί μια προσωπική εμπειρία, ισότιμη και αντιφατική, τόσο της απαγόρευσης όσο και της παράβασης... G e o r g e s

Bataille

...Αν παρατήρήσουμε την απαγόρευση, αν της έχουμε υποταχθεί, δεν έχουμε πλέον συνείδηση του γεγονότος. Αλλά κατά τη στιγμή της παράβασης νιώθουμε την αγωνία άνευ της οποίας απαγόρευση 2.

δε θα υπήρχε, αυτή είναι η εμπειρία του αμαρτήματος. Η εμπειρία οδηγεί στην περατωμένη παράβαση, στην επιτυχή παράβαση, την οποία η απαγόρευση διατηρεί σήμερα προς απόλαυση. Η εσωτερική εμπειρία του ερωτισμού απαιτεί από κείνον που τη βιώνει μια ευαισθησία ανάλογη με την αγωνία που θεμελιώνει την απαγόρευση, αλλά και με την επιθυμία που τείνει να την αθετήσει. Πρόκειται για τη θρησκευτική ευαισθησία που συνδέει στενά την επιθυμία με τη φρίκη, την έντονη απόλαυση με την αγωνία... G e o r g e s

Bataille

...Merely so many nails piercing the flesh, so many forms of torture. In order to resist organ-machines, the body without organs presents its smooth, slippery, opaque, taut surface as a barrier. In order to resist linked, connected, and interrupted flows, it sets up a counterflow of amorphous, undifferentiated fluid... Felix Guattari | Gilles Deleuze

Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


...The difference between natural and ...Αν ενδίδουμε, έστω κι εν αγνοία μας, στην

artficial is overcome in favour of a sen-

απαγόρευση, τους τοποθετούμε στο πεδίο

tient landscape rich with indentations,

των πραγμάτων, τα οποία γνωρίζουμε έξωθεν.

recesses and proturbances that feels in

Αν δεν αντιμετωπίσουμε την απαγόρευση με

your place and constitutes an allegory

φρίκη, τότε δεν έχει πλέον το αντιστάθμισμα

of the entire world...

της επιθυμίας, που αποτελεί το βαθύ της

Mario Perniola

νόημα... G e o r g e s

Bataille

...It is nothing outside of the fact of offering itself unconditionally to my possession and control. I fully accept the responsibility that comes from its giving itself, I take it and support it. But I do not have anything definite.It is a matter of indifference that this body gives itself without limitations is made in a certain way, that it presents certain characteristics, has these breasts, these thighs, these hips. In fact all determinations disappear in its universal giving of itself... M a r i o

Perniola

Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


Π Λ Α Β Ο Υ Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

...penetrate the cave-like landscape of the vegina... M a r i o

Perniola

...the female sex seems closer to the essence of the thing than the male sex. In the continued pointing now to this fold and prominence of the vulva now to that one, now to this, now to that gorge and recess off the vagina, and in entrusting it to the fingers, the tongue, the penis of those she loves, the woman And one has to think of the phallus not as the organ that immediately expresses the vital force of my being, my virility, and so forth but, precisely, as such an insignia, as a mask that I put on in the same way a king or a judge puts on his insigniaphallus is an “organ without a body” that I put on, which gets attached to my body, without ever becoming its “organic part”, namely, forever sticking out as its incoherent, excessive supplement... Slavoj Zizek

reveals a field of mountains and uneven flesh, whose feeling is continuously changing. It gives itself as the reproduction in miniature of the whole world, as an extremely irregular inorganic nature, as a landscape made of uneven, rough surfaces, mountains, rocks, precipices that now feel, now do not, now cry, now are silent, now they abandon themselves to a tumultuous perturbation, now they remain arid and motionless. But the continuous variability of the sensitive point, its continuous transfer from one place to another, its unceasing drifting through this or that fold, this and that peak, this and that curve, makes it possible for the indication of the place that, here and now, it is about to feel, is at the same time a denial of what it felt in the previous moment and now no longer does... M a r i o

3.

Perniola


...the attitudes of the bodies are merely living diagrams illustrating the abominable descriptions... G i l l e s

Deleuze

The male organ symbolised by persons and the female by a landscape... S i g m u n d

Freud

...If a vagina were only a vagina and not an allegory of the earth’s landscape, the excitement could not be unlimited... M a r i o

Perniola

Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


Π Λ Α Β Ο Υ Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

...passion and action are the inseperable poles of an ambivalence, because the two languages which they form belong inseperably to the body and to the depth of the bodies. One is thus never sure that the ideal fluids of an organism without parts does not carry parasitic worms, fragments of organs, solid food, and external residue. In fact, it is certain that the maleficent forces make effective use of fluids and insufflations in order to introduce bits of passion into the body. The fluid is necessarily corrupted, but not by itself. It is corrupted only by the other pole from which it cannot be separated. The fact, though, is that it represents the active pole and state of perfect mixture. The latter is opposed to the encasings and bruisings of imperfect mixtures which represent the passive fluid... G i l l e s

Deleuze

...Merely so many nails piercing the flesh, so many forms of torture. In order to resist organ-machines, the body without organs presents its smooth, slippery, opaque, taut surface as a barrier. In order to resist linked, connected, and interrupted flows, it sets up a counterflow of amorphous, undifferentiated fluid... Felix Guattari | Gilles Deleuze


Bodies or atomic compounds never cease to emit particularly subtle, fluid, and tenuous elements. These second-degree compounds are of two sorts: either they emanate from the depth of bodies, or they detach themselves from the the surface of things (skins, tunics, or wrappings, envelopes or barks --- what Lucretius calls simulacra and Epicurus calls idols). Insofar as they affect the animus and the anima, they account for sensible qualities. Sounds, smells, tastes, and temperatures refer especially to the emissions from the depths, whereas visual determinations, forms, and colors refer to the simulacra of the surface. But the situation is even more complicated than this, since each sense seems to combine information of the depth with information of the surface. Emissions arising from the depths pass through the surface, and the superficial envelopes, as they detach themselves from the object, are replaced by formerly concealed strata. Noises from the depth, for examples, become voices when they find in certain perforated surfaces (the mouth) the conditions of their articulation. Conversely, the simulacra of the surface are able to provide colors and forms only if there is light, which is emitted from the depths. In any case, emissions and simulacra are obviously understood, not as

What happens in hysteria is, to quote Jacques- Alain Miller, a

atomic compounds, but as qualities apprehended at a distance

double refusal of the body, according to the shift from subjective

on and in the object. Distance is given by the stream of air that

to objective genitive : first, the body refuses to obey the soul and

emissions and simulacra push before them, as it passes through

starts to speak on its own, in the symptoms in which the subject’s

the sensory organ... G i l l e s

Deleuze

soul cannot recognize itself; second, the hysteric’s unconscious rejects the body itself (the body in its biological dimension), using it as a medium through which unconsious drives and desires running against the body’s biological interests (well-being, survival, reproduction) express themselves. The Unconsious is a parasite that uses the body, forcefully distorting its normal functioning. For that reason, a hysterical subject turns away from her biological body in disgust, unable to accept that she “is” her body... S l a v o j

Zizek

...Αν παρατήρήσουμε την απαγόρευση, αν της έχουμε υποταχθεί, δεν έχουμε πλέον συνείδηση του γεγονότος. Αλλά κατά τη στιγμή της παράβασης νιώθουμε την αγωνία άνευ της οποίας απαγόρευση δε θα υπήρχε, αυτή είναι η εμπειρία του αμαρτήματος. Η εμπειρία οδηγεί στην περατωμένη παράβαση, στην επιτυχή παράβαση, την οποία η απαγόρευση διατηρεί σήμερα προς απόλαυση. Η εσωτερική εμπειρία του ερωτισμού απαιτεί από κείνον που τη βιώνει μια ευαισθησία ανάλογη με την αγωνία που θεμελιώνει την απαγόρευση, αλλά και με την επιθυμία που τείνει να την αθετήσει. Πρόκειται για τη θρησκευτική ευαισθησία που συνδέει στενά την επιθυμία με τη φρίκη, την έντονη απόλαυση με την αγωνία... Georges Bataille

Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


Π Λ Α Β Ο Υ Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α The body may, and ordinary does, wish for silence with respect to its works... G i l l e s

Idealism denies that sense-effect is an effect of bodily depth; it fetishizes

Deleuze

sense-effect into a self-generated entity. The price it pays for this denial is the substantialization of sense-effect: The body is a disjunctive syllogism; language is an egg on the road to dif-

idealism covertly qualities sense-effect as a new Body... S l a v o j

Zizek

ferentation. The body seals and conceals a hidden language, and language forms a glorious body. The most abstarct argumentation is a mimicry, but the body’s pantomime is a sequence of syllogisms. One no longer knows whether it is the pantomime which reasons, or reasoning which mimics... G i l l l e s

Deleuze

The solipsist sky has no depth: “It is strange prejudice which sets a higher value on depth than on breadth, and which accepts “superficial” as meaning not “of wide extent” but “of little depth”, whereas “deep”, on the other hand, signifies “of great depth” and not “of small surface”. Yes it seems to me that a feeling such as love is better measured, if it can be measured at all, by the extent of its surface than by its degree of depth”... G i l l e s

Heidegger was right to emphasize that only humans exist in the mode of “being-towards-death”...human finititude emreges against the background of the small child’s narcissistic attitude of illusory omnipotence (of course, we do indeed say that in order to become mature, we have to accept our limitations)... Slavoj Zizek

Deleuze


The Other appears as that which organizes EleIn short, it is the Other who has

ments into Earth, and earth into bodies, bodies

imprisoned the elements within the

into objects, and which regulates and measures

limits of bodies and, further still,

object, perception and desire at once...

within the limits of the earth. For the

Gilles Deleuze

earth itself is but a great body which retains the elements; it is earth only to the extent that it is peopled by Others. Gilles Deleuze

The Other pulls down (rabat) : it draws the elements into the earth, the earth into bodies, and bodies into objects. But Friday innocently makes objects and bodies stand up again. He carries the earth into the sky. He frees the elements. But to straighten up or to rectify is also to shorten. The Other is a strange detour - it brings my desires down to objects, and my love to worlds. Sexuality is linked to generation only in a detour which first channels the difference of sexes through the Other. It is initially in the Other and through the Other that the difference of sexes is founded. To establish the world without Others, to lift the world up is to avoid the detour. It is to separate desire from its object, from its detour through the body, in order to relate it to a pure cause... G i l l e s

Deleuze

For Heidegger, “the body phenomenon is the most difficult problem” : The bodily in the human is not something animalistic. The manner of understanding that accompanies it is something that metaphysics up till now has not touched on... S l a v o j

Zizek

Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


Π Λ Α Β Ο Υ Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

And one has to think of the phallus not as the organ that immediately expresses the vital force of my being, my virility, and so forth but, precisely, as such an insignia, as a mask that I put on in the same way a king or a judge puts on his insignia- phallus is an “organ without a body” that I put on, which gets attached to my body, without ever becoming its “organic part”, namely, forever sticking out as its incoherent, excessive supplement... S l a v o j

Zizek

Castration is the very gap between what I immediately am and the symbolic ...As for the wounded body of the mother, the childs wishes to repair it, with his restorative phallus and make it unharmed. He wishes to recreate a surface to this body at the same time that he creates a surface for his own body. As for the withdrawn object, he wishes to bring about its return, to render it present with his evocative phallus... Gilles Deleuze

It is nevertheless true that direct and global function of integration, or of general coordination, is normally vested in the genital zone. It is this zone which must bind all the other partial zones, thanks to the phallus. And the phallus, in this respect, does not play the role of an organ, but rather that of a particular image projected,.., onto this privileged (genital) zone... the penis has known the adventure of the depths in which it is fragmented, placed inside the mother’s and the child’s body, being victim and aggressor, and identified with a poisonous bit of food or with an explosive excrement... Gilles Deleuze

mandate that confers on me this “authority”... S l a v o j

Zizek


...The phallus as an image at the surface risks constantly being recuperated by the penis of the depths or the penis of the heights. Thus it risks being castrated as phallus, since the penis of the depths devours and castrates, and the penis of the heights frustrates... G i l l e s

Deleuze

In this precise sense, the phallus is the signifier of castration. Far from acting is the potent organsymbol of sexuality qua universal creative power, it is the signifier, organ, or both of desexualization itself, of the “impossible” passage of “body” into symbolic “thought”, the signifier that sustains the neutral surface of “asexual” sense. Deleuze conceptualizes this passage as the inversion of the “phallus of coordination” into the “phallus of castration”: the “phallus of coordination” is an image, a figure the subject refers to in order to coordinate the dispersed erogenous zones into the totality of a unified body, whereas the “phallus of castration” is a signifier. Those who conceive of the phallic signifier after the model of the mirror stage, as a privileged image of bodily part that provides the central point of reference enabling the subject to totalize the dispersed multitude of erogenous zones into a unique, hierarchically ordered totality, remain at the level of the “phallus of coordination.” They thereby reproach Lacan with what is actually his fundamental insight: this coordination through the central phallic image necessarily fails... S l a v o j

Zizek

...the phallus should not penetrate, but rather, like a plowshare applied to the thin fertile layer of the earth, it should trace a line at the surface. This line, emanating from the genital zone, is the line which ties together all the erogenous zones, thus ensuring their connection or “interfacing” (doublure), and bringing all the partial surfaces together into one and the same surface on the body of the child... G i l l e s

Deleuze

Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


Π Λ Α Β Ο Υ Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Sade once wrote that the ultimate sexual pleasure is for a man to penetrate himself anally (having a long and plastic enough penis that can be twisted around even when erect, so that it is possible to do it)- perhaps this closed circle of self-buggery is the “truth” of the Hegelian Circle... S l a v o j

Zizek

...The naked body of a woman can only be contemplated in a mystical frame of mind... G i l l e s

To eat and to be eaten - this is the operational model of bodies, the type of their mixture in depth, their action and passion, and the way in which they coexist within one another...to speak of food or to eat words?.. spoken words may go awry, as if they were attracted

Deleuze

by the depth of bodies; they may be accompanied by verbal hallucinations, as in the case of maladies where language disorders are accompanied by unrestricted oral behavior...the phantasms of the surface have replaced the hallucination of depth; dreams are accelerated gliding replace the painful nightmare of burial and absorption... G i l l e s

...Η εσωτερική εμπειρία του ανθρώπου δίνεται τη στιγμή που, θραύοντας τη χρυσαλλίδα, συνειδητοποιεί ότι ξεσχίζει τον εαυτό του, όχι την έξωθεν αντίσταση... G e o r g e s

Bataille

...Unlike spectacle which implies the existence of an eye looking at it, the notion of landscape derives from its geographical origins an impersonal nature that departs completely from the subjective point of view. The neutral sexuality of plastic experience can be described as a dislocation of feeling in a geotypical context. It is no longer man who feels the landscape because now he is himself a part of it... M a r i o

Perniola

Deleuze


...What counts is the neutral experience of “I am less afraid of being touched and

self-penetration. As if a neutral entity, a

even of being seen than of being put

thing, were excited by a penetration that

into words.”

sees what it penetrates...

Gilles Deleuze

Mario Perniola

...In actual fact, in the here and now of immediate feeling, the given constantly vanishes and is incessantly replaced by another given.The body that I hold firmly in my arms, from the moment in which it is given to me as a thing, ceases to be particular object and becomes, rather a “not this”, and eludes all specific determinations. Its essence is that of being mine... Mario Perniola

It is language which fixes the limits (the moment, for example, at which the excess begins), but it is language as well which transcends the limits and restores them to the infinite equivalence of an unlimited becoming... G i l l e s

Deleuze

Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


...It anticipates what it is afraid of... Mario Perniola

...Around her have been placed not so much boundaries that she could overcome, as limits that are the conditions of the experience of betrayal... Mario Perniola

...Αν παρατήρήσουμε την απαγόρευση, αν της έχουμε υποταχθεί, δεν έχουμε πλέον συνείδηση του γεγονότος. Αλλά κατά τη στιγμή της παράβασης νιώθουμε την αγωνία άνευ της οποίας απαγόρευση δε θα υπήρχε, αυτή είναι η εμπειρία του αμαρτήματος. Η εμπειρία οδηγεί στην περατωμένη παράβαση, στην επιτυχή παράβαση, την οποία η απαγόρευση διατηρεί σήμερα προς απόλαυση. Η εσωτερική εμπειρία του ερωτισμού απαιτεί από κείνον που τη βιώνει μια ευαισθησία ανάλογη με την αγωνία που θεμελιώνει την απαγόρευση, αλλά και με την επιθυμία που τείνει να την αθετήσει. Πρόκειται για τη θρησκευτική ευαισθησία που συνδέει στενά την επιθυμία με τη φρίκη, την έντονη απόλαυση με την αγωνία... G e o r g e

Bataille

Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


...Do with me what you wish... ...Paradoxically, it is precisely denial, which does not stop before the this, which guarantees and protects the infinity of excitement. Mario Perniola

...Πρέπει να εκλέξουμε ένα από τα δύο, είτε η απαγόρευση ισχύει οπότε η εμπειρία δε βιώνεται, ή βιώνεται μόνο λάθρα, παραμένοντας έξω από το πεδίο της συνείδησης, είτε δεν ισχύει - αυτή είναι η πιο ευνοική από τις δύο περιπτώσεις. Τις περισσότερες φορές η απαγόρευση δεν δικαιολογείται από την επιστήμη, είναι παθολογική, αποτελεί νευρωτικό σύμπτωμα... G e o r g e s

Bataille

...The here and now of excitement never stops, it is always in transit towards another place, cannot recognize itself in what has been, and can only preserve itself in the form of an affirmation that denies - of a denial, precisely... M a r i o

Perniola

Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


Π Λ Α Β Ο Υ Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

...Πρέπει να εκλέξουμε ένα από τα δύο, είτε η απαγόρευση ισχύει οπότε η εμπειρία δε βιώνεται, ή βιώνεται μόνο λάθρα, παραμένοντας έξω από το πεδίο της συνείδησης, είτε δεν ισχύει - αυτή είναι η πιο ευνοική από τις δύο περιπτώσεις. Τις περισσότερες φορές η απαγόρευση δεν δικαιολογείται από την επιστήμη, είναι παθολογική, αποτελεί νευρωτικό σύμπτωμα... G e o r g e s

Bataille

...In the transition from schizoid position of depth to the depressive position of the heights, we went from noises to the voice. But in the surface sexual position, we go from voice to speech... Gilles Deleuze

...Unlike spectacle which implies the existence of an eye looking at it, the notion of landscape derives from its geographical origins an impersonal nature that departs completely from the subjective point of view. The neutral sexuality of plastic experience can be described as a dislocation of feeling in a geotypical context. It is no longer man who feels the landscape because now he is himself a part of it... M a r i o

Perniola


History teaches us that sound Psychoanalysis cannot content itself

roads have no foundation, and

with the designation of cases, the

geography that only a thin

manifestation of histories, or the sig-

layer of earth is fertile.

nification of complexes. Psycoanalysis

Gilles Deleuze

is the psychoanalysis of sense. It is geographical before it is historical. It distinguishes different countries. Gilles Deleuze

4. Our aim is to articulate antagonistic forces and to make visible their intrinsic nature, both on their own and in the way that they conflict with one another. We are pushed and pulled in many directions. We are both hostage to and dominated by the multiplicity and the arrogance of disorder. We can neither reduce the noise in a fake reductive strategy nor increase it by cynicism. R&Sie(n) is a tool of permanent negotiation between Faust and Mephisto; it is a tool of the illusion of power... F r a n c o i s

Roche

Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


Gary Hill Annete Messager Catrin Morgan

...Αν παρατήρήσουμε την απαγόρευση, αν της έχουμε υποταχθεί, δεν έχουμε πλέον συνείδηση του γεγονότος. Αλλά κατά τη στιγμή της παράβασης νιώθουμε την αγωνία άνευ της οποίας απαγόρευση δε θα υπήρχε, αυτή είναι η εμπειρία του αμαρτήματος. Η εμπειρία οδηγεί στην περατωμένη παράβαση, στην επιτυχή παράβαση, την οποία η απαγόρευση διατηρεί σήμερα προς απόλαυση. Η εσωτερική εμπειρία του ερωτισμού απαιτεί από κείνον που τη βιώνει μια ευαισθησία ανάλογη με την αγωνία που θεμελιώνει την απαγόρευση, αλλά και με την επιθυμία που τείνει να την αθετήσει. Πρόκειται για τη θρησκευτική ευαισθησία που συνδέει στενά την επιθυμία με τη φρίκη, την έντονη απόλαυση με την αγωνία... G e r o g e s

Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ

Bataille


Π Λ Α Β Ο Υ

thing than the male sex. In the continued pointing now to this fold and prominence of the vulva now to that one, now to this, now to that gorge and recess

5.

off the vagina, and in entrusting it to the fingers, the tongue, the penis of those she loves, the woman reveals a field of mountains and uneven flesh, whose feeling is continuously changing. It gives itself as the reproduction in miniature of the whole world, as an extremely irregular inorganic nature, as a landscape

...The difference between natural and

made of uneven, rough surfaces, mountains, rocks,

artficial is overcome in favour of a sen-

precipices that now feel, now do not, now cry, now are

tient landscape rich with indentations,

silent, now they abandon themselves to a tumultuous

recesses and proturbances that feels in

perturbation, now they remain arid and motionless.

your place and constitutes an allegory

But the continuous variability of the sensitive point, its continuous transfer from one place to another, its un-

Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

...the female sex seems closer to the essence of the

of the entire world... Mario Perniola

ceasing drifting through this or that fold, this and that peak, this and that curve, makes it possible for the indication of the place that, here and now, it is about to feel, is at the same time a denial of what it felt in the previous moment and now no longer does... Mario Perniola

6.

...Merely so many nails piercing the flesh, so many forms of torture. In order to resist organ-machines, the body without organs presents its smooth, slippery, opaque, taut surface as a barrier. In order to resist linked, connected, and interrupted flows, it sets up a counterflow of amorphous, undifferentiated fluid... Felix Guattari | Gilles Deleuze

...the attitudes of the bodies are merely living diagrams illustrating the abominable descriptions... Gilles Deleuze

The male organ symbolised by persons and the female by a landscape. Sigmund Freud


Π Λ Α Β Ο Υ Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

...Αν παρατήρήσουμε την απαγόρευση, αν της έχουμε υποταχθεί, δεν έχουμε πλέον συνείδηση του γεγονότος. Αλλά κατά τη στιγμή της παράβασης νιώθουμε την αγωνία άνευ της οποίας απαγόρευση δε θα υπήρχε, αυτή είναι η εμπειρία του αμαρτήματος. Η εμπειρία οδηγεί στην περατωμένη παράβαση, στην επιτυχή παράβαση, την οποία η απαγόρευση διατηρεί σήμερα προς απόλαυση. Η εσωτερική εμπειρία του ερωτισμού απαιτεί από κείνον που τη βιώνει μια ευαισθησία ανάλογη με την αγωνία που θεμελιώνει την απαγόρευση, αλλά και με την επιθυμία που τείνει να την αθετήσει. Πρόκειται για τη θρησκευτική ευαισθησία που συνδέει στενά την επιθυμία με τη φρίκη, την έντονη απόλαυση με την αγωνία... George

Bataille

...Paradoxically, it is precisely denial, which does not stop before the this, which guarantees and protects the infinity of excitement. Mario Perniola

It is language which fixes the limits (the moment, for example, at which the excess begins), but it is language as well which transcends the limits and restores them to the infinite equivalence of an unimited becoming... G i l l e s

Deleuze


It is by following the border, by skirting the surface, than one passes from bodies to the incorporea... G i l l e s

Deleuze

Gilbert Simondon has expressed this very well : The living lives at the limit of itself, on its limit...The characteristic polarity of life is at the level of the membrane; it is here that life exists in an essential manner, as an aspect of a dynamic topology which itself maintains the metastability by which it exists...The entire content of internal space is topologically in contact with the content of external space at the limits of the living; there is, in fact, no distance in topology; the entire mass of living matter contained in the internal space is actively present to the external world at the limit of the living...To belong to interiority does not mean only to “be inside”, but to be on the “in-side” of the limit...At the level of the polarized membrane, internal past and external future face one another... G i l l e s

Deleuze

Paradox appears as a dismissal of depth, a display of events at the surface, and a deployment of language along this limit. Humor is the art of surface, which is opposed to the old irony, the art of depths and heights... G i l l e s

Deleuze

Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


Π Λ Α Β Ο Υ Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

...Merely so many nails piercing the flesh, so many forms of torture. In order to resist organ-machines, the body without organs presents its smooth, slippery, opaque, taut surface as a barrier. In order to resist linked, connected, and interrupted flows, it sets up a counterflow of amorphous, undifferentiated fluid... Felix Guattari | Gilles Deleuze

In the famous Empedoclean alternation, in the complementarity of hate and love, we encounter, on the one hand, the body of hatred, the parcelled-out body sieve: “ heads without a neck, arms without shoulders, eyes without a face”; but on the other hand, we encounter the glorious body without organs: “formed in one piece”, without limbs, with neither voice nor sex. Likewise, Dionysus holds out to us his two faces, his open and lacerated body, and his impassible organless head: Dionysus dismembered, but also dionysus the impenetrable... G i l l e s

...Jerry Aline Flieger...reinscribed-retranlated Oedipus back into Deleuzian territory, (re)discovering in it an “abstarct machine”, a nomadic agent of deterritorialization, the supreme case of what Deleuze and Guattari call the “lone wolf ” who stands for the limit of the pack of wolves, opening a “line of flight” towards its outside... S l a v o j

Zizek

Deleuze


...the wounded body of the mother is not only wounded by the internal penises it contains; insofar as its surface is lacking a penis, it is wounded like a castrated body... G i l l e s

Deleuze

...passion and action are the inseperable poles of an ambivalence, because the two languages which they form belong inseperably to the body and to the depth of the bodies. One is thus never sure that the ideal fluids of an organism without parts does not carry parasitic worms, fragments of organs, solid food, and external residue. In fact, it is certain that the maleficient forces make effective use of fluids and insufflations in order to introduce bits of passion into the body. The fluid is necessarily corrupted, but not by itself. It is corrupted only by the other pole from which it cannot be separated. The fact, though, is that it represents the active pole and state of perfect mixture. The latter is opposed to the encasings and bruisings of imperfect mixtures which represent the passive fluid... G i l l e s

Deleuze

Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


Π Λ Α Β Ο Υ Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Thus the personal self requires God and the world in general. But when substantives and adjectives begin to dissolve, when the names of pause and rest are carried away by the verbs of pure becoming and slide into the language of events, all identity disappears from the self, the world, and God... G i l l e s

Deleuze

...The body as thing is annulled as body, it passes in a non-body, it travels in an empty and external universality, of which all that is relevant is the fact that it offers itself to sensation, here and now... Mario Perniola


...attraction and repulsion produce intense nervous states that fill up the body without organs to varying degrees - states through which Schreber- the- subject passes, becoming a woman and many other things as well, following an endless circle of eternal return... Felix Guattari | Gilles Deleuze

...Η αλήθεια των απαγορεύσεων είναι το κλειδί της ανθρώπινης στάσης μας... Georges Bataille

...το θείο είναι η γοητευτική πλευρά της απαγόρευσης... Georges Bataille

Battaile’s ultimate horizon is the tension between homogeneity and its heterogeneous excess- between the profane and the sacred, the domain of exchange, and the excess of pure expenditure...a miracle ...The body without organs is an egg : it is crisscrossed with axes and thresholds, with latitudes and longtitudes and geodesic lines, traversed by gradients marking the transitions and the becomings...it

is no longer the irrational exception that disturbs the rational order, since everything becomes a miracle; there is no longer the need to asset excess against normality, once everything becomes an excessexcess is everywhere, in an inbearable intensity. Therein resides the true transgression... S l a v o j

Zizek

is all life and lived experience... Felix Guattari | Gilles Deleuze

Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


Π Λ Α Β Ο Υ Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

...In actual fact, in the here and now of immediate feeling, the given constantly vanishes and is incessantly replaced by another given.The body that I hold firmly in my arms, from the moment in which it is given to me as a thing, ceases to be particular object and becomes, rather a “not this”, and eludes all specific determinations. Its essence is that of being mine... Mario Perniola

...Η εσωτερική εμπειρία του ανθρώπου δίνεται τη στιγμή που, θραύοντας τη

χρυσαλλίδα,

συνειδητοποιεί

ότι

ξεσχίζει τον εαυτό του, όχι την έξωθεν αντίσταση... G e o r g e s

Bataille


...The naked body of a woman can only be contemplated in a mystical frame of mind... G i l l e s

Delauze

...What counts is the neutral experience of selfpenetration. As if a neutral entity, a thing, were excited by a penetration that sees what it penetrates... M a r i o

Perniola

...Unlike spectacle which implies the existence of an eye looking at it, the notion of landscape derives from its geographical origins an impersonal nature that departs completely from the subjective point of view. The neutral sexuality of plastic experience can be described as a dislocation of feeling in a geotypical context. It is no longer man who feels the landscape because now he is himself a part of it... Mario Perniola

“I am less afraid of being touched and even of being seen than of being put into words.” Gilles Deleuze

Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


Π Λ Α Β Ο Υ

...Paradoxically, it is precisely denial, which does not stop before the this,

Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

which guarantees and protects the infinity of excitement. Mario Perniola

...Do with me what you wish...

...It anticipates what it is afraid of... Mario Perniola

...Αν παρατήρήσουμε την απαγόρευση, αν της έχουμε υποταχθεί, δεν έχουμε πλέον συνείδηση του γεγονότος. Αλλά κατά τη στιγμή της παράβασης νιώθουμε την αγωνία άνευ της οποίας απαγόρευση δε θα υπήρχε, αυτή είναι η εμπειρία του αμαρτήματος. Η εμπειρία οδηγεί στην περατωμένη παράβαση, στην επιτυχή ...The here and now of excitement never stops, it is always in transit towards

παράβαση, την οποία η απαγόρευση

another place, cannot recognize itself in what has been, and can only preserve

διατηρεί σήμερα προς απόλαυση. Η

itself in the form of an affirmation that denies - of a denial, precisely... Mario Perniola

εσωτερική εμπειρία του ερωτισμού απαιτεί από κείνον που τη βιώνει μια ευαισθησία ανάλογη με την αγωνία που θεμελιώνει την απαγόρευση, αλλά και με την επιθυμία που τείνει να την αθετήσει. Πρόκειται για τη θρησκευτική ευαισθησία που συνδέει στενά την επιθυμία με τη φρίκη, την έντονη απόλαυση με την αγωνία...

...Πρέπει να εκλέξουμε ένα από τα δύο, είτε η απαγόρευση ισχύει οπότε η εμπειρία δε βιώνεται, ή βιώνεται μόνο λάθρα, παραμένοντας έξω από το πεδίο της συνείδησης, είτε δεν ισχύει - αυτή είναι η πιο ευνοική από τις δύο περιπτώσεις. Τις περισσότερες φορές η απαγόρευση δεν δικαιολογείται από την επιστήμη, είναι παθολογική, αποτελεί νευρωτικό σύμπτωμα... Georges Bataille

George

Bataille


...Around her have been placed not so much boundaries that she could overcome, as limits that are the conditions of the experience of betrayal... M a r i o

Perniola

Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


...Do with me what you wish...

Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


1. http://www.youtube.com/watch?v=iGCfiv 1xtoU&feature=results_main&playnext=1 &list=PL5C08FB103744ABA3

4. http://www.new-territories.com/polemics.htm

2. http://www.husseinchalayan.com/#/ past_collections.1998.1998_a_w_ panoramic/

http://www.luisdourado.net/2009/ maps/ 5. http://www.youtube.com/watch?v=hg7qdowoemo&f eature=related

6. http://www.youtube.com/watch?v=AoNNG9byXuw&fe ature=related

3. http://www.youtube.com/watch?v=e078shD8vGM

Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


Στοιχείο 01 | http://www.scribd.com/doc/81633856

Στοιχείο 02 | http://www.new-territories.com/ncertainties2010/?page_id=698

Στοιχείο 03 | http://www.scribd.com/doc/81628187

Στοιχείο 05 | http://www.scribd.com/doc/81628968

Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


Στοιχείο 04 | http://w w w.flickr.com/photos/arch-uth-psp/6497888947/in/set-

72157628307209785

http://w w w.flickr.com/photos/arch-uth-psp/6497889063/in/set-72157628307209785/

Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Η - Μ Α Ρ Ι Α

Π Λ Α Β Ο Υ


Π Α Π Α Θ Α Ν Α Κ Ο Σ

...πως αυτό είναι το κάστρο μου που το απέσπασα από το αντίξοο έδαφος, ξύνοντας και δαγκώνοντας, ποδοπατώντας και ...να συνεχίζω να περιδιαβαίνω στους διαδρόμους και να επισκέπτομαι τις

Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Σ

πλατείες, πολλές από τις οποίες δεν έχω

σπρώχνοντας,...στους διαδρόμους αυτούς που είναι με ακρίβεια προσαρμοσμένοι στις διαστάσεις μου...

καν ξαναδεί, και ενδιαμέσως να κυλιέμαι λιγάκι στην κεντρική πλατεία, αλλά δεν βρίσκω ησυχία...

...ώρα πολλή δεν τολμώ να κάνω τη μικρή αυτή κίνηση, αν δεν έπρεπε να αντιμετωπίσω και πάλι τον λαβύρινθο της εισόδου θα τα παρατούσα και θα γύρναγα πίσω. Πώς; Το σπίτι σου είναι προφυλαγμένο, κλεισμένο στον εαυτό του. Ζεις εν ειρήνη, στα ζεστά καλοταϊσμένος, αφέντης, μοναδικός αφέντης μιας πληθώρας διαδρομών και πλατειών και όλα αυτά θέλεις, ας ελπίσουμε όχι να τα θυσιάσεις...

...η κατασκευή εκείνη της εισόδου με βασανίζει ιδιαίτερα. Μερικές φορές ονειρεύομαι πως την έχω ξανακτίσει, πως την έχω αλλάξει εξ ολοκλήρου, ταχύτατα, καταβάλλοντας υπερφυσικές δυνάμεις...

... τίποτα πιο ασφαλές από το αντάμωμα με το κτίσμα που πριν φαινόταν απειλητικό...

..αρχίζω για ακόμη μια φορά να ονειρεύομαι το όνειρο του απόλυτα τέλειου κτίσματος, αυτό με καθησυχάζει κάπως, εκστατικός βλέπω με τα μάτια κλειστά ξεκάθαρες και λιγότεροα ξεκάθαρες κατασκευαστικές λύσεις...


άνετα να αρχίσω την κατάβαση... όχι ανa λάβει κανείς υπόψιν του δεν πρέπει να παραπονιέμαι που είμαι μόνος και δεν έχω κανέναν στον οποίο μπορώ να βασιστώ...

Π Α Π Α Θ Α Ν Α Κ Ο Σ

παρατηρητήριό μου, θα μπορούσα

Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Σ

...αν είχα κάποιον που να μπρούσα να τον εμπιστευτώ να τον αφήσω στο

...ώστε να φανούν για μια στιγμή τα αχαμνά του, ας συνέβαινανόλα αυτά, για να ορμήσω τότε εγώ ξοπίσω του, απαλλαγμένος από κάθε ανδοιασμό, να ριχτώ απάνω του, να τον καταδαγκώσω, να τον κομματιάσω , να τον ξεσκίσω, να τον απομυζήσω και να παραχωρήσω το κουφάρι του ανάμεσα στα άλλα θηράματα... ..προορισμένες απλώς να με καθησυχάζουν και σαν ψεύτικος εφησυχασμος ... δεν θέλω να παινευτώ πως σχεδίασα

να με εκθέτουν σε μέγιστο κίνδυνο...όχι τελικά δεν παρακολουθώ όπως

την παραπλάνηση αυτή επίτηδες,

νόμιζα τον ύπνο μου, εγώ είμαι αυτός που κοιμάμαι..

δεν ήταν παρά υπόλειμμα μιας από τις πολλές μάταιες απόπειρες οικοδόμησης, αλλα τελικά μου φάνηκε σκόπιμο να αφήσω τη μία τρύπα αυτή ανοιχτή. Φυσικά, κάποια τεχνάσματα είναι τόσο λεπτά που γίνονται παγίδα από μόνα τους...

...να αποσπάσω την κεντρική πλατεία από το χώμα που την περιβάλλει, ...να περάσω τη ζωή μου παρακολουθώντας την

δηλαδή να αφησω τα τοιχώματά της σε ένα πάχος όσο περίπου το ύψος μου

είσοδο και να έχω διαρκώς ολοφάνερη μπροστά

και να δημιουργήσω ολόγυρά της, εκτός από μια δυστυχώς αναπόσπαστη

μου την αποτελεσματικότητα της προστασίας που θα μου παρείχε το κτίσμα αν βρισκόμουν μέσα του... ....φτάνουν οι ανακαλύψεις, παρατώ τα πάντα, θα ήμουν ήδη ευχαριστημένος αν μπορούσα να καθησυχάσω την εσωτερική διαμάχη... δεν μπορώ να τρέχω πάνω - κάτω στους διαδρόμους και στα δρομάκια για να βεβαιωθώ πως όλα είναι εντάξει...

από το έδαφος μικρή βάση, ένα κενό στο μέγεθος του τοιχώματος...


Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Σ

Π Α Π Α Θ Α Ν Α Κ Ο Σ


Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Σ

Π Α Π Α Θ Α Ν Α Κ Ο Σ


Όπου η αξιακή έμφαση δίνεται αποκλειστικά στην κατανάλωση, το χρήμα αποκαλύπτει ιδιαίτερα ευκρινώς τον αδιάφορο και κενό χαρακτήρα του, καθ‘ ότι έρχεται άμεσα αντιμέτωπο με τον τελικό σκοπό της οικονομίας ενώ ως μέσο παραγωγής απομακρύνεται περισσότερο από τον σκοπό αυτό και περιβάλλεται από άλλα μέσα σε σύγκριση με τα οποία έχει εντελώς σχετική σημασία. Α Ν Θ Η

Γ Α Λ Λ Ο Υ


Α Ν Θ Η

Γ Α Λ Λ Ο Υ


Α Ν Θ Η

Γ Α Λ Λ Ο Υ


Α Ν Θ Η

Γ Α Λ Λ Ο Υ


Α Ν Θ Η

Γ Α Λ Λ Ο Υ


Α Ν Θ Η

Γ Α Λ Λ Ο Υ


Α νθή

Γ άλλου


Α νθή

Γ άλλου


Γ άλλου Α νθή

Όπου

η

αξιακή

έμφαση

δίνεται

αποκλειστικά στην κατανάλωση, το χρήμα αποκαλύπτει ιδιαίτερα ευκρινώς τον αδιάφορο και κενό χαρακτήρα του, καθ‘ ότι έρχεται άμεσα αντιμέτωπο με τον τελικό σκοπό της οικονομίας ενώ ως μέσο παραγωγής απομακρύνεται περισσότερο από τον σκοπό αυτό και περιβάλλεται από άλλα μέσα σε σύγκριση με τα οποία έχει εντελώς σχετική σημασία.


Α νθή

Γ άλλου


Α νθή

Γ άλλου

Όπου η αξιακή έμφαση δίνεται αποκλειστικά στην κατανάλωση, το χρήμα αποκαλύπτει ιδιαίτερα ευκρινώς τον αδιάφορο και κενό χαρακτήρα του, καθ‘ ότι έρχεται άμεσα αντιμέτωπο με τον τελικό σκοπό της οικονομίας ενώ ως μέσο παραγωγής απομακρύνεται περισσότερο από τον σκοπό αυτό και περιβάλλεται από άλλα μέσα σε σύγκριση με τα οποία έχει εντελώς σχετική σημασία.


Α νθή

Γ άλλου


Α νθή

Γ άλλου


Α νθή

Γ άλλου


Α νθή

Γ άλλου


Α νθή

Γ άλλου


Α νθή

Γ άλλου

«Οι χώροι της αναπαράστασης είναι ο χώρος ως άμεσα βιωμένος μέσω των συνδεδεμένων εικόνων και συμβόλων του και, ως εκ τούτου, ο χώρος των «κατοίκων» και «χρηστών», αλλά επίσης και κάποιων καλλιτεχνών και πιθανώς εκείνων, όπως λίγοι συγγραφείς και φιλόσοφοι, που περιγράφουν και επιδιώκουν να μην κάνουν τίποτα παραπάνω από το να περιγράφουν. Αυτός είναι ο κυριαρχούμενος –και ως εκ τούτου βιωμένος- χώρος τον οποίο η φαντασία αναζητά να αλλάξει και να οικειοποιηθεί. Lefebvre.


Α νθή

Γ άλλου


Α νθή

Γ άλλου


Α νθή

Γ άλλου


Α νθή

Γ άλλου


Α Ν Θ Η

Γ Α Λ Λ Ο Υ


Α νθή

Γ άλλου


Α νθή

Γ άλλου


Α νθή

Γ άλλου


Α νθή

Γ άλλου


Α νθή

Γ άλλου


Α νθή

Γ άλλου


Το τέλος του αστικού μοναδιαίου «Εγώ»,

για να πωλείται. Καταναλώνεται και θα καταναλώνεται για να πάρει αξία μέσα σε μια νέα παραγωγή: και στις δύο περιπτώσεις ο σκοπός είναι η ανταλλαγή της. Παύει να είναι αυτοσκοπός, χάνει την «αξία χρήσης της».

Hegel

διαρκή εξελικτική κίνηση.

του. Πραγματικά το Πνεύμα δεν

ησυχάζει ποτέ, αλλά βρίσκεται σε μία

και στην εργασία του μετασχηματισμού

ύπαρξής του και της παράστασής του,

και πρόκειται να βυθιστεί στο παρελθόν

αποκοπεί από τον μέχρι τώρα κόσμο της

σε νέα περίοδο. Το Πνεύμα έχει

μας είναι εποχή γέννησης και μετάβασης

Δεν είναι δύσκολο να δούμε, ότι η εποχή

πολιτείας: είναι ένα πλάσμα της φαντασίας. Rolan Bart Το χρήμα φορά το μανδύα εκείνης της λεπτής γοητείας της παραίτησης που συνοδεύει κάθε αντικειμενικό τελικό σκοπό, συμπυκνώνοντας τη

θετικότητα και την αρνητικότητα της απόλαυσης

σε μια μοναδική και ανείπωτη ενότητα. Κάθε κοσμοεικόνα γεννιέται ως άρνηση ή και ως αντιστροφή μιας άλλης.

Παναγιώτης Κονδύλης

δυνάμεις μας στην παραγωγή τους.

Η γνώση παράγεται και θα παράγεται

οι θαυμάσιοι δρόμοι μιας πολύ μεγάλης

αυτά όσο πληρέστερα κατευθύνινται οι

τη μορφή της αξίας.

διασχίζεται – όχι να παρακάμπτεται, όπως

στα μέσα. Τόσο πιο σίγουρα δημιουργείται απο

εμπορευμάτων με τα εμπορεύματα, δηλαδή

Το ψυχαναλυτικό μνημείο που πρέπει να

ακολουθιών μας καθίσταται

έχουν οι παραγωγοί και οι καταναλωτές των

Nitche

πραγματοποιήσιμο μόνο χάρη

τείνει να προσλάβει τη μορφή της σχέσης που

των εικόνων (media).

(μεταφορές) και συνακόλουθα των ήχων και

κυκλοφορίας των ανθρώπων αρχικά

όσο την επηρεάζει η ανάπτυξη των μέσων

και θα

επηρεάσει την κυκλοφορία των γνώσεων

των συσκευών πληροφορικής επηρεάζει

λογικό να σκεφτούμε ότι ο πολλαπλασιασμός

της γνώσης με την ίδια τη γνώση τείνει και θα

μέσο

δύο κύριες λειτουργίες της: την έρευνα

τη λεπτότητα μιας απόλυτης κίνησης.

Το χρήμα είναι πολύτιμο

Αυτή η σχέση των χορηγών και των χρηστών

για την απόκτηση αξιών.

και την μετάδοση των γνώσεων. […] Είναι

τη μορφή γιατί δεν συλλαμβάνουμε

Iean-Francois Lyotard

επιστημονική γνώση είναι ένα είδος του λόγου. αυτούς αφορά τις δύο

κάθε στιγμή κάτι καινούριο. Τονίζουμε

σχήματα της διάνοιας.

εποχή και οι πολιτισμοί στην αποκαλούμενη μεταμοντέρνα εποχή. […] Η επιρροή που δέχεται ή που θα δεχτεί απ’

Fredric Jameson

υπάρχει με αυτή τη μορφή. Το δέντρο είναι

θέση την ίδια στιγμή που οι κοινωνίες μπαίνουν στην μεταβιομηχανική

ότι θα πρέπει να είναι πολύ σημαντική. Η

είναι από γεννησιμιού της αμφίβολη.

ανάγουν σε κοινά επίπεδα, ενώ τίποτα δεν

Η υπόθεση εργασίας που έχουμε είναι ότι η γνώση αλλάζει καταστατική

μετασχηματισμών πάνω στη γνώση φαίνεται

μας που συνοψίζουν τα πράγματα και τα

λογικά και υπολογιστικά

συστήματα.

Η επίπτωση των τεχνολογικών

παρά μόνο χάρη στα χονδροειδή όργανά

αντικείμενο με βάση τα

Roman Jakobson

Μ Α Ρ Ι Α - Ε Λ Ε Ν Η Ζ Ο Υ Ν Α Ρ Α Κ Η

ροή του γίγνεσθαι. Το μόνιμο δεν υπάρχει

να οργανώνει το

μέσω σημείων από μη λεκτικά

π

αντιλαμβανόμαστε την πιθανώς απόλυτη

να σκέφτεται και

είναι η ερμηνεία λεκτικών σημείων

Fredric Jameson

…δεν είμαστε αρκετά οξυδερκείς ώστε να

του υποκειμένου Μεταστοιχείωση

αυτού του εγώ.

Το τίποτα

Λόγος: είναι η ικανότητα

Fredric Jameson

το τέλος της ψυχοπαθολογίας

Το τελικό μέλος των πρακτικών

ηγεμονικό στυλ-ύφος.

στράτευση ενός λογοτεχνικού λόγου

αποκρυστάλλωσής του σε

στάδιο της γραφής), η μαχητική

συνδυασμού και της

μόνο της πολυσημίας (στοιχειώδες

της στιγμής του

πάντοτε εκτός τόπου. Εξαιτίας και

προϋπάρχουν

που τον συγκροτεί (η γραφή) είναι

«δομής αισθήματος»

ένα απλό άθυρμα, αφού η γλώσσα

μιας νέας

ομιλιών), όπου όμως είναι πάντα

οι διάφορες συνιστώσες

των πλασμάτων της φαντασίας (των

Όλοι αναγνωρίζουμε ότι

πάντα του μπλεγμένος στον πόλεμο

Ως γλωσσικό ον, ο συγγραφέας είναι

συνεπιφέρει και

Iean-Francois Lyotard


Μπορεί τα δεδομένα να απαγορεύουν τη σταθεροποίηση μιας μορφής. Γιατί τις περισσότερες φορές βρίσκονται

στις λειτουργίες της χωρίς κάποιαν

κάθε αιτιακή

αντίληψη για το «κακό» σε οποιαδήποτε

διαδικασία σε μία, της οποίας η ενορατική δικαιολόγηση δεν

μορφή (αμαρτία, καταπίεση, αλλοτρίωση

θέτει προβλήματα: τον πόλεμο που, κατά τον Ηράκλειτο, είναι

κτλ.), το οποίο πρέπει να νικηθεί ή να

πατήρ πάντων».

χαλιναγωγηθεί από το ‘‘καλό’’»

Iean-Francois Lyotard

Παναγιώτης Κονδύλης

που είναι όλο

R.Thom

είναι καθορισμένος

από την τοπική κατάσταση αυτής της διαδικασίας».

«Ο λίγο ή πολύ

καθορισμένος χαρακτήρας μιας διαδικασίας

που εντούτοις είναι συμβατή

με τα αρχικά τοπικά δεδομένα.

περίπλοκη

τοπική μορφολογία,

Σκάβεις

κάποια λογική, και κατά συνέπεια ένα

για χάρη μιας μονάχα λέξης

σύνολο επιταγών αναφερόμενων στις

μέσα σε χιλιάδες τόνους

αποφάνσεις που γίνονται δεκτές ως

λεκτικού μεταλλεύματος...

«γνώση».

Mayakovsky

Κονδύλης

Παναγιώτης

άλλη γλώσσα.

μεταφράσουμε σε μιαν

ή

Μ Α Ρ Ι Α - Ε Λ Ε Ν Η

της πληροφορικής, επιβάλλεται μια

γίνεται πρόδηλη αν τη

της μηχανής. […] Με την κυριαρχία

σημασία της οποίας

ενδεχόμενα αποτελέσματα στη γλώσσα

πραγματικότητας, η

να μπορούν να μεταφράζονται τα

της ίδιας τούτης

θα υπαχθεί στην προϋπόθεση του

μισοσυνειδητή πλευρά

Ό,τι μέσα στη συζήτηση

προσανατολισμός των νέων ερευνών

ως ασυνείδητη ή

στις θεμελιώδεις τάσεις της κοινωνίας και της οικονομίας.

θα εγκαταλειφθούν και ότι ο

αποκαλύπτεται τότε

στο κεντρικό σχήμα σκέψης και στα θεμελιώδη φαινόμενα

έτσι μέσα στη συγκεκριμένη γνώση,

πραγματικότητας

διαπίστωση ότι υφίσταται μια ακριβής δομική αντιστοιχία ανάμεσα

τη δυνατότητα να μεταφραστούν

συνειδητή γνώση μιας

Η γονιμότητα αυτής της μεθόδευσης επιβεβαιώνεται με τη

προβλέψουμε ότι όλα, όσα δεν έχουν

εμφανίζεται ως

με βάση τα παραπάνω μπορούμε να

Ζ Ο Υ Ν Α Ρ Α Κ Η

υφιστάμενου παρόντος.

μορφή ενός αντικειμενικά

ποσότητες πληροφόρησης. Συνεπώς

προοικονομείται με τη

γνώση μπορεί να μεταφραστεί σε

που μόνο υποκειμενικά

αποτελεσματική, παρά μόνο αν η

θέλγητρα ενός μέλλοντος

νέους διαύλους και να καταστεί

οποίο συγκεντρώνει τα

άθιχτη. Δεν μπορεί να περάσει στους

ισχύος. απλώς ένα δύνασθαι, το

η φύση της γνώσης δεν παραμένει

συμπίπτει με εκείνη της Όπως η ισχύς, έτσι

Μέσα σε αυτόν τον μετασχηματισμό,

Η σημασία του χρήματος

και το χρήμα συνιστά

Carl Jung

σε κάθε περίπτωση

Carl Jung καθορισμένη: προσώπου, περιπίπτει και θα περιπέσει ακόμα

πού τείνει».

η φύση πραγματώνει την λιγότερο

φαντασίας». που κι αυτή με τη σειρά της είναι τη μόρφωση του πνεύματος, και μάλιστα του

από πού προέρχεται και προς τα

περισσότερο σε αχρηστία.

ανόητη

δύναμη της

Η αιτιοκρατία είναι

ευχάριστο ή δυσάρεστο. Κι η διαίσθηση σου φανερώνει

ένα είδος λειτουργίας

ε

ε

απόκτηση της γνώσης είναι αξεδιάλυτη από

τι είναι αυτό το κάτι. Το αίσθημα σου λέει αν είναι

διαδικασία της γνώσης. Η παλαιά αρχή, ότι η

οφείλονται σε μία

με τον «ειδήμονα», όποια κι αν είναι η

θέση που κατέχει ο τελευταίος μέσα στη

να παραδεχτεί ότι τα

δεινά που τον βρήκαν

Η σκέψη σου αποκαλύπτει

το πολιτισμένο άτομο

φανερώνει πως κάτι υπάρχει.

Συνεπώς μπορούμε να περιμένουμε μια

«Η αισθητηριακή αντίληψη σου

ισχυρή αποξένωση της γνώσης σε σχέση

η

«Είναι φοβερό σοκ για

Jackson pollock

α

α

«Καμμιά κοσμοεικόνα δεν αντεπεξέρχεται

σε σύγκρουση: «Το μοντέλο των ριζικών μεταπτώσεων ανάγει


Η παραγωγή των μέσων αποτελεί και το αληθινό πρακτικό πρόβλημα.

Αλλά αυτή η πλευρά δεν πρέπει να μας κάνει να λησμονήσουμε την άλλη, που τη συμπληρώνει.

μεταβολές

Οι τελικοί σκοποί δεν περνούν

μπορεί να έχει πάνω στις κατεστημένες

στη σύνθεση

δημόσιες εξουσίες μιαν αναδραστική

παρά μόνο το κατώφλι της

των ενεργών

επιρροή, έτσι ώστε να τις αναγκάσει

συνείδησης, η οποία στρέφεται

πληθυσμών στις

να αναθεωρήσουν τις δικαιικές και

στο πρακτικό ζητούμενο, την

πιο αναπτυγμένες

έμπρακτες σχέσεις τους με τις μεγάλες

χώρες και που

πραγμάτωση των μέσων.

επιχειρήσεις και γενικότερα με την

συνιστά την κύρια

Humboldt

και πολιτική ζωή.

σκοπών μέσα στην ηθική

με την επιδίωξη ακριβών

χώρες.

δεν μπορεί να μην συμπέσει

Η αναζήτηση των αληθινών

αναπτυσσόμενες

αιτιών μέσα στην επιστήμη

πολιτική κοινωνία.

τροχοπέδη για τις

Η εσωτερική πολικότητα που

Συνεπώς ο μετασχηματισμός που επιτελέστηκε στη φύση της γνώσης

Η αξία που έχει για την

που προκάλεσε ήδη αξιοσημείωτες

ανθρωπότητα αυτό

εξουσία. […]

δύναμη, πράγμα

το φαινομενικά τόσο

παγκόσμιο ανταγωνισμό για την

παραγωγική

ανορθολογικό γεγονός

είναι απροσμέτρητη.

ίσως η πιο σημαντική, μέσα στον

δεκαετίες η κύρια

χαρακτηρίζει την ουσία του χρήματος,

θα είναι μία μείζων κατάθεση,

στις τελευταίες

το μετατρέπει παραδόξως σε έμβλημα,

δύναμη, η γνώση είναι ήδη και

η γνώση έγινε

όπου βρίσκονται τρόπον τινά

απαραίτητο στην παραγωγική

Γνωρίζουμε ότι

απολιθωμένες οι μεγάλες ρυθμιστικές

εμπορεύματος, που είναι

κατευθύνσεις της πρακτικής ζωής.

Με τη μορφή του πληροφορικού

Α

Φιλοσοφική εκδοχή

Φ

της νομιμοποιητικής αφήγησης

ΓΝΩΣΗ

Η

Ο γερμανικός ιδεαλισμός καταφεύγει σε μια μετά-

Γ

αρχή που θεμελιώνει την ανάπτυξη της γνώσης και

Η

συνάμα της κοινωνίας και του κράτους μέσα στην

Σ

τελείωση της «ζωής» ενός υποκειμένου.

Η

Μέσα σε αυτή την προοπτική η γνώση βρίσκει πρώτα-πρώτα τη νομιμότητά της στον εαυτό της,

Μέσα σε αυτή την προοπτική

και τούτος μπορεί να πει τι είναι το κράτος και τι

η αληθινή γνώση είναι πάντα

η κοινωνία. Αλλά δεν μπορεί να εκπληρώσει αυτό τον ρόλο

μια γνώση έμμεση, καμωμένη

έτσι, παύοντας να είναι η θετική γνώση της αναφοράς της (της φύσης, της κοινωνίας, του κράτους κτλ.) και αποβαίνοντας συνάμα η γνώση αυτών των γνώσεων, δηλαδή γνώση θεωρητική. Jean-Francois Lyotard Πολιτική εκδοχή της νομιμοποιητικής

Η γνώση εδώ δεν βρίσκει την

αφήγησης

εγκυρότητα μέσα στον εαυτό της,

δηλαδή μέσα σ’ ένα υποκείμενο που

αναπτύσσεται ενεργοποιώντας τις

γνωστικές του δυνατότητες, αλλά σε

ένα πρακτικό υποκείμενο που είναι η

ανθρωπότητα. Η αρχή της κίνησης που

εμψυχώνει τον λαό δεν είναι η γνώση

στην αυτονομιμοποίησή της, αλλά η

ελευθερία στην αυτοθεμελίωση της ή

στην αυτοδιαχείριση της.

Το υποκείμενο είναι ένα υποκείμενο

συγκεκριμένο ή υποθετικά τέτοιο,

η εποποιία του συνίσταται στην

χειραφέτηση του από όλα, όσα το

εμποδίζουν να αυτοκυβερνηθεί.

Υποτίθεται ότι οι νόμοι, που επιβάλλει

στον εαυτό του, είναι δίκαιοι, όχι επειδή

είναι σύμφωνοι με κάποια εξωτερική

φύση, αλλά επειδή από το σύνταγμα

οι νομοθέτες δεν είναι παρά οι πολίτες

που υπακούουν στους νόμους, και

κατά συνέπεια η βούληση ν’ αποδίδει ο

νόμος δικαιοσύνη, που είναι η βούληση

του πολίτη, συμπίπτει με τη βούληση

του νομοθέτη, δηλ. με τη βούληση να

θεσπίζει η δικαιοσύνη το νόμο.

Μ Α Ρ Ι Α - Ε Λ Ε Ν Η Ζ Ο Υ Ν Α Ρ Α Κ Η

παρά μόνο αλλάζοντας βαθμίδα, για να το πούμε

Η γνώση ως ανάμνηση

δεν συνίσταται στο

να επανεύρει η ψυχή,

επανακάμπτοντας, ένα

J. Trouillard

τη νομιμότητά τους.

απόλυτο σύστημα, αλλά

στην μετά-αφήγηση ενός υποκειμένου που εξασφαλίζει

στο να αποδώσει, κατά το

συγκομισθεί και ενσωματωθεί

δυνατό, τη γένεσή του.

από αποφάνσεις που έχουν


Όσο πιο ριζικά λυμένο είναι αυτό, τόσο πιο

Το γεγονός οτι το χρήμα αποτελεί το

πολύ θα μπορεί να

απόλυτο μέσο, γι’ αυτό ακριβώς καθίσταται

διαφεύγει ο σκοπός

κάνουμε. Αλλά το εκτελέσιμο,

Π

με την έννοια εκείνου που

Ι

οφείλουμε να κάνουμε, δεν

Σ

του ανήκει. Άλλο πράγμα είναι

Τ

να είναι δυνατό κάτι, και άλλο

Η

να είναι δίκαιο. Η γνώση δεν

Μ

είναι πλέον το υποκείμενο,

είναι πολύ σημαντική) είναι να

Κ

επιτραπεί στην ηθικότητα να

Η

γίνει πραγματικότητα.

Iean-Francois Lyotard Μ Α Ρ Ι Α - Ε Λ Ε Ν Η

Ζ Ο Υ Ν Α Ρ Α Κ Η

Έτσι εισάγεται μια σχέση της γνώσης με την κοινωνία και με το κράτος της, που εξ’ ορισμού είναι η σχέση του μέσου προς τον σκοπό. Αυτός ο τύπος νομιμοποίησης τους αναγνωρίζει ότι ως πρακτικά ανθρώπινα όντα διαθέτουν την εξουσία να μη δεχτούν να βοηθήσουν ως ειδήμονες μιαν πολιτική εξουσία, την οποία κρίνουν άδικη, δηλαδή μη θεμελιωμένη στην καθ’ αυτό αυτονομία. Έτσι ξαναβρίσκουμε την κριτική λειτουργία της γνώσης, που είναι η τελική νομιμότητα,

εκδοχή.

για να της δώσει μια πλήρη

εμφανίζεται ήδη ως ανεπαρκής

Ι

αλλά και η ίδια η αφήγηση

νομιμότητά του (αλλά αυτή

έχει πάντα το ίδιο νόημα,

είναι στην υπηρεσία. Η μόνη

η νομιμοποίηση όχι μόνο δεν

Ο Ν

αυτής της εναλλακτικής λύσης

της ελευθερίας. Και λόγο

ήρωα της γνώσης ή ως ήρως

προκατάληψη. ως πρακτικό υποκείμενο: ως

της αφήγησης ως γνωστικό ή

αυτό που καταδικάζει,

στον φαύλο κύκλο, στην

αν εκπροσωπεί το υποκείμενο

της και πέφτει έτσι σε

κατευθύνσεις, ανάλογα με το

προϋποθέσει τον εαυτό

μπορεί επίσης να πάρει δύο

ως εγκυρότητα της γνώσης,

επανεισάγει την αφήγηση

τον οποίο μιλάμε και ο οποίος

Ο τρόπος νομιμοποίησης, για

Αν δεν το κάνει αυτό,

εκείνου που μπορούμε να

είναι υποχρεωμένη να

εκτελέσιμο, με την έννοια

άλλη γνώση, την αφήγηση, που είναι γι’ αυτήν η μη γνώση. Ε

δηλ. υπηρετώντας τους σκοπούς που επιδιώκει το πρακτικό υποκείμενο.

ο ίδιος.

επιτρέπει να περιγράψει το

γνωστό ότι είναι η αληθινή γνώση χωρίς να καταφεύγει στην

αυτόν σα να ήταν ο σκοπός

η εκτέλεση της επιταγής. Του

Η επιστημονική γνώση δεν μπορεί να γνωρίζει και να κάνει

τελικό σκοπό απο το να

Iean-Francois Lyotard

μετασχηματίσει το μέσο προς

στην οποία πρέπει να ενταχθεί

τίποτε καλύτερο για τον

την πραγματικότητα, μέσα

απέναντι στον κοινωνικό δεσμό.

Αντί να διαδίδονται χάρη στην «μορφωτική»

το πρακτικό υποκείμενο για

θα χρησιμεύουν για να εξοφλούν το διηνεκές χρέος ενός εκάστου

τους αξία ή στην πολιτική (διοικητική,

ρόλο από το να πληροφορήσει

προορίζονται γι’ αυτούς που «λαμβάνουν τις αποφάσεις» ενώ άλλες

διπλωματική, στρατιωτική) τους

η θετική γνώση δεν έχει άλλο

διαύλους και θα έχουν την ίδια φύση, από τις οποίες όμως άλλες θα

σπουδαιότητα, μπορούμε να φανταστούμε ότι

Μέσα σε αυτή την προοπτική,

μερικοί την κυκλοφορία γνώσεων που θα διέρχονται από τους ίδιους

οι γνώσεις μπορούν να τεθούν σε κυκλοφορία

χρήσιμοι μόνο για να εξοφλούν. Με τον ίδιο τρόπο φαντάζονται

με δίκτυα ανάλογα με του νομίσματος, και ότι

κυκλοφορία του χρήματος άλλοι να αποφασίζουν κι άλλοι να είναι

η σημαντική ως προς αυτές αντίθεση παύει να

ζήτημα του φιλελευθερισμού. Ο τελευταίος δεν εμποδίζει μέσα στην

είναι η διάκριση γνώση/άγνοια για να αποβεί,

Σε αυτή την περίπτωση, το ζήτημα της διαφάνειας μοιάζει με το

όπως και με το νόμισμα, η «γνώση πληρωμής/

των σκοπών που πλησιάζει περισσότερο στην πραγμάτωση.

γνώση επένδυσης», δηλαδή: γνώσεις που

βαθμίδα της ακολουθίας

ανταλλάσσονται μέσα στο πλαίσιο της

ενέργειας μας σ’ εκείνη τη

των μέσων.

καθημερινής ζωής (ανασύσταση της εργατικής

η πλήρης συγκέντρωση της

μηχανικό επίτευγμα

δύναμης, «επιβίωση») απέναντι σε πιστώσεις

αποτελεσμάτων ενός προγράμματος.

Πρακτικά σκοπιμότερη είναι

παρουσιάζεται ως

γνώσεων με σκοπό τη μεγιστοποίηση των

της βούλησης και να

Δεν μπορεί κανείς να κάνει

ψυχολογικά ο απόλυτος σκοπός.

απο την προσπάθεια


ασυνέπεια. μια

πρώτη σε εμβρυακή κατάσταση,

αποτελεί

και η τελευταία ενείχε την

την αφηγηματική γνώση, λες

την επιστημονική γνώση από

Το να θέλουμε να αντλήσουμε

ποικιλία των ειδών του λόγου.

Έτσι διαπιστώνεται επίσης η

και αν αυτό συμβεί στην τύχη.

μπορούν να είναι καλές, εκτός

εδώ κρίνονται καλές, αλλού δεν

γνώση, και οι «κινήσεις» που

κανόνες είναι ειδικοί σε κάθε

των γενικών κανόνων. Αυτοί οι

από παίκτες μέσα στο πλαίσιο

τελευταίες Οι

είναι «κινήσεις» που έχουν γίνει

αποφάνσεων.

οι δύο απαρτίζονται από σύνολα

τη δεύτερη, και όχι λιγότερη. Και

μεγαλύτερη αναγκαιότητα από

ύπαρξη της πρώτης δεν έχει

μας γνώση (αφηγηματική)

κάνει να καταλάβουμε, ότι η

επιστημονική μη

Ο παραλληλισμός της επιστήμης

την με

Επιστημονικής Γνώσης

της νομιμότητας μέσω της

Μ Α Ρ Ι Α - Ε Λ Ε Ν Η Ζ Ο Υ Ν Α Ρ Α Κ Η

αφηγηματικής γνώσης;

Πραγματολογία της: να θυμάται το παρελθόν

όπως δεν έχει ανάγκη

αφηγηματική μορφή,

πρωτοκαθεδρία στην

τους τούτη την εξουσία. Κατά μίαν

αφηγήσεις. Αυτές έχουν από μόνες

αφήγησης την εξουσία πάνω στις

σε ένα ακατανόητο υποκείμενο της

ένας πολιτισμός μπορεί να αποδίδει

Εσφαλμένα φανταζόμαστε ότι […]

έναν ρυθμό, είναι η σύνθεση ενός

αλλά επίσης ακούγοντάς τες και

Η αφηγηματική μορφή υπακούει σε

αποβαίνοντας αντικείμενο της

που συναντά τον κοινωνικό δεσμό.

αφήγησής τους, δηλαδή «παίζοντας»

ομάδα των πραγματολογικών κανόνων

τες μέσα στους θεσμούς του, άρα

μεταδίδεται με τις αφηγήσεις είναι η

παίρνοντας τόσο τη θέση των

και με τον περίγυρό της. Εκείνο που

αφηγούμενων και της διήγησης όσο

της κοινότητας με τον εαυτό της

και του αφηγητή.

όπου διαδραματίζονται οι σχέσεις

εξίσου να πληρώσει την απώλεια αυτής της πίστης με την υλοποιούσα αξίωσή της και να την εκφράσει με τον κυνισμό του κριτηρίου της αποδοτικότητας.

Η λαϊκή αφηγηματική πραγματολογία είναι εξαρχής

Η ιδεολογία του «συστήματος» έρχεται

νομιμοποιητική. Οι αφηγήσεις καθορίζουν κριτήρια

ορισμένων από αυτές.

αρμοδιότητας και/ ή εξεικονίζουν την εφαρμογή τους.

που τροποποιεί το μήκος ή το εύρος

Έτσι καθορίζουν εκείνο που έχει δικαίωμα να ειπωθεί και

κανονικές περιόδους, και ενός τόνου,

να γίνει μέσα στον πολιτισμό και, καθώς είναι επίσης ένα

τμήμα του, νομιμοποιούνται.

μέτρου, που καταμετρά τον χρόνο σε

Πώς λειτουργεί Η αφήγηση δεν δίνει αξία στο ζήτημα της νομιμοποίησής της, παίρνει μόνη της τα διαπιστευτήριά της μέσα από την πραγματολογία της μεταβίβασής της, χωρίς να καταφεύγει στην επιχειρηματολογία και στην διαχείριση των αποδείξεων. Να γιατί συνδέει την ακατανοησία της απέναντι των προβλημάτων του επιστημονικού λόγου με μιαν ορισμένη ανοχή απέναντί τους: να εκλαμβάνει πρώτα-πρώτα σαν μια ποικιλία μέσα στην οικογένεια των αφηγηματικών πολιτισμών. Το αντίθετο δεν

Jean-Francois Lyotard

Η ιδέα [ή η ιδεολογία] του _Η αιτιοκρατία είναι η υπόθεση πάνω στην τέλειου ελέγχου του συστήματος, οποία βασίζεται η νομιμοποίηση μέσω της εμφανίζεται ως έλλειψη συνοχής. αποδοτικότητας. Όμως η πραγματολογία Μειώνει την αποδοτικότητα την της μεταμοντέρνας επιστημονικής γνώσης οποία δηλώνει ότι αυξάνει. Η έχει ελάχιστη συνάφεια με την επιδίωξη της έλλειψη συνοχής των κρατικών αποδοτικότητας. και κοινωνικοοικονομικών γραφειοκρατιών καταπνίγουν τα συστήματα ή τα υποσυστήματα που ελέγχουν και ασφυκτιούν μαζί με αυτά._

Πώς τίθεται το ζήτημα

του, αναμφίβολα δεν

έννοια ο λαός είναι αυτός που τις

Jean-Francois Lyotard

ακούειν και την γνώση του πράττειν,

Ένας πολιτισμός

χρειάζεται και ειδικές

ενεργοποιεί, και ακόμα το κάνει

την γνώση του λέγειν, την γνώση του

που αποδίδει την

μεθοδεύσεις για να

καθορίζουν μια τριπλή αρμοδιότητα,

αυτό όχι με το να τις αφηγείται,

ταυτόχρονα εκείνη των κριτηρίων που

εξουσιοδοτήσει τις

Η παράδοση των αφηγήσεων είναι

αφηγήσεις του.

Αφηγηματικής Γνώσης

αληθεύει.


δηλ. να κάνει άγνωστο το γνωστό και κατόπιν να αναδιοργανώσει αυτή την παραγνώριση μέσα σε ένα ανεξάρτητο συμβολικό μετασύστημα[…]. Το ιδιάζον της επιστήμης οφείλεται στην

με επιχειρήματα και αποδείξεις. Καθ’ εαυτή, δεν είναι ποτέ προφυλαγμένη απο μια “διάψευση”. Με αυτό τον τρόπο, η γνώση, όπως έχει συσωρευτεί απο αποφάνσεις που έχουν γίνει δεκτές πρωτύτερα, μπορεί πάντα να αναιρείται. Και προτείνει ένα μοντέλο νομιμοποίησης που δεν είναι το μοντέλο της καλύτερης αποδοτικότητας, αλλά της διαφοράς εννοημένης ως παραλογίας.

μη προβλεψιμότητά της». Ph. Breton

Jean-Francois Lyotard

Συνεπώς το παιχνίδι

αλλά το άγνωστο.

του επιστημονικού εγχειρήματος,

Ακόμα και στο θέμα της παιδαγωγικής, διδάσκεται στο μέτρο που επιδέχεται πάντα άμεση επαλήθευση

Γεννά όχι το γνωστό,

Υπάρχουν δύο θεμελιώδη στάδια

‘‘γνώση’’ και λέει πως μπορεί να συμβεί αυτή η αλλαγή.

από την παραγόμενη γνώση[…].

ίδιας της εξέλιξης ως εξέλιξη ασυνεχή, μεταπτωτική,

παραγωγής της επιστημονικής γνώσης

ανεπανόρθωτη, παράδοξη. Μεταβάλλει το νόημα της λέξης

«Πρέπει να διακρίνουμε τις συνθήκες

Η μεταμοντέρνα επιστήμη πλάθει τη θεωρία της

Μια επιστημονική απόφανση δεν αντλεί καμιά εγκυρότητα απο το γεγονός οτι έχει αναφερθεί.

των επιστημών

Ο επιστήμονας αναρωτιέται πάνω στην εγκυρότητα των

συνεπάγεται

αφηγηματικών αποφάνσεων και διαπιστώνει ότι ποτέ δεν

μια διαχρονική

έχουν υποβληθεί στην επιχειρηματολογία και στην απόδειξη. Τις κατατάσσει σε μίαν άλλη νοοτροπία: πρωτόγονη, άγρια, υπανάπτυκτη, καθυστερημένη, αλλοτριωμένη, καμωμένη

χρονικότητα, δηλαδή μια μνήμη και ένα σχέδιο.

από γνώμες, συνήθειες, αυθεντία, προκαταλήψεις, άγνοιες, ιδεολογίες. Στην καλύτερη περίπτωση θα επιχειρήσει να ρίξει φώς σε αυτόν τον σκοταδισμό, να εκπολιτίσει, να εκπαιδεύσει, να αναπτύξει.

«Η περιγραφική αξιολογικά ελεύθερη έρευνα θα γινόταν ασυνεπής μόνον εάν θα προσπαθούσε να αυτονομιμοποιηθεί με τον ισχυρισμό ότι η επιστήμη και η αξιολογικά ελεύθερη αλήθεια

Όταν περιγράφουμε την εκάστοτε

αποτελεί, εν γένει και καθ’ εαυτήν, την ύψιστη αξία.

συμπεριφορά, αναζητούμε και

Όμως μονάχα οι ηθικές-κανονιστικές θέσεις αυτονομιμοποιούνται με την αντίληψη ότι οι δικές

διερμηνεύουμε το νόημα

τους κανονιστικές αρχές έχουν γενική ισχύ και δεσμευτικότητα».

που συνδέει μαζί της το αντίστοιχο

Παναγιώτης Κονδύλης

υποκείμενο, και ακριβώς αυτό το Πλεονεκτήματα εφαρμογής του

κριτηρίου της αποδοτικότητας:

Αποκλείει κατ’ αρχή την προσφυγή σε έναν μεταφυσικό λόγο,

απαιτεί την εγκατάλειψη των μύθων,

απαιτεί οξυδερκη πνεύματα και ψυχρές βουλήσεις,

θέτει τον υπολογισμό των αλληλενεργειών στη θέση του ορισμού

των ουσιών,

επωμίζει τους “παίκτες” με την ευθύνη όχι μόνο των αποφάνσεων,

που αυτοί προτείνουν, αλλά επίσης και των κανόνων, στους οποίους

Max Weber

τις υποβάλλουν για να τις κάνουν αποδεχτές.

περιγραφικό μεταεπίπεδο;”

Ρίχνει άπλετο φως στις προγραματολογικές διαδικασίες της

τώρα, να χρησιμοποιηθούν στο

γνώσης καθόσον αυτές δείχνουν να υπάγονται στο κριτήριο της

αναγκαστικά κάποιον φαύλο κύκλο. Ποιες έννοιες πρέπει,

αποτελεσματικότητας: πραγματολογίες της επιχειρηματολογίας,

έτσι ταυτόχρονα πάνω σε δύο επίπεδα, όμως αυτό δεν γεννά

της διαχείρισης της απόδειξης, της μετάδοσης του γνωστού, της

σε μορφή θεωρίας. Κινούμαστε

εκμάθησης με τη φαντασία.

παντός όταν πρόκειται για πράξη

Jean-Francois Lyotard

νόημα αρθρώνεται σε έννοιες, προ

Μ Α Ρ Ι Α - Ε Λ Ε Ν Η

Ζ Ο Υ Ν Α Ρ Α Κ Η


‘‘Ένα από τα πιο σπουδαία και καλά

εξακριβωμένα αξιώματά μου είναι ότι η

φύση δεν κάνει άλματα. Αυτό ακριβώς

αποκάλεσα νόμο της συνέχειας’’.

Gottfried Leibnitz μέσω της αποδοτικότητας,

πιστεύουν ότι ανακτούν τα

δικαιώματά τους. Francois Lyotard

H.G. Wells

νόμος της φύσης.

ανέκαθεν αυτός ήταν ο αμείλικτος

Προσαρμόσου ή εξαφανίσου,

θεωρητικοί της νομιμοποίησης

‘‘Ουδέν άτακτον των φύσει’’.

Αριστοτέλης

‘‘Τίποτα απ’ όσα είναι δοσμένα

από τη φύση δεν είναι χωρίς

τάξη’’.

I. Epstein

_Γενικά δεχόμαστε ότι η φύση είναι ένας αδιάφορος αντίπαλος,

αλλά όχι δόλιος και διακρίνουμε τις φυσικές επιστήμες και τις

επιστήμες του ανθρώπου με βάση αυτή την διαφορά.

Vauvenargues

είναι η ιεράρχηση και η εξάρτηση.

Η φύση δεν έκανε τίποτε ίσο. Αντίθετα, ο κυρίαρχος νόμος της

Rilke

είναι.

συνείδησή της (δια)ταραχής του

γίγνεσθαι του είναι που αποτελεί

σε μια απο τις μικρές ίνες της, ένα

Νaoki Sakai

φυλετικής ή «πολιτιστικής») ταυτοποίησης».

σύνορα και άλλους δείκτες συλλογικής (εθνικής, εθνοτικής,

αυλακωμένο χώρο, που μπορεί να κατατέμνεται από εθνικά

δεν είναι πλέον ασυμμετρία. Χαρτογραφείται πάνω σε έναν

Όταν όμως αναπαρίσταται ως εννοιολογική διαφορά ή κενό,

διαφορά ούτε σε χωρική απόσταση.

κατά κανένα τρόπο δεν μπορεί να αναχθεί ούτε σε ειδοποιό

αναγκαία τη μετάφραση είναι μη αναπαραστάσιμη και

Με αυτή την έννοια, η πολιτισμική διαφορά που καθιστά

πλήρως συγκροτημένων οντοτήτων, σφαιρών ή τομέων.

αρχική ασυμμετρία ως χάσμα, ως ρωγμή ή σύνορο μεταξύ

εκ των υστέρων, λοιπόν, μπορούμε να αναγνωρίσουμε την

αναπαραστάσιμο από μία μη αναπαραστάσιμη διαφορά. Μόνο

κοινωνικές πρακτικές· η μετάφραση φτιάχνει κάτι

Από αυτή την άποψη η μετάφραση είναι σαν τις άλλες

παραλήπτη καθίσταται συνεχής.

οποία η αρχική ασυνέχεια μεταξύ του ομιλούντος και του

ένα γλωσσικό σύστημα σε ένα άλλο, είναι μια πράξη με την

«Το έργο της μετάφρασης, δηλαδή της μετακίνησης από

Νaoki Sakai

Πρώτα και κύρια, η προβληματική της μετάφρασης αφορά την κατανομή του οικείου και του ξένου».

το ξένο, και δεν υπάρχει επίγνωση της γλώσσας ή του νοήματος μέχρι να συναπαντήσουμε το ξένο.

μετάφραση υπαινίσσεται μια επαφή με το ακατανόητο, το μη γνώσιμο, ή το ανοίκειο, δηλαδή με

θεμελιώδης –ή θεμελιωτική- σε οποιαδήποτε απόπειρα διαλεύκανσης αυτών των εννοιών. Η

μετάφραση δεν είναι παράγωγη ή δευτερογενής σε σχέση με το νόημα ή τη γλώσσα· είναι εξίσου

τους όρους «νόημα» και «γλώσσα». Το λιγότερο που μπορούμε να πούμε είναι ότι, λογικά, η

Το να ζήσεις σημαίνει να γνωρίσεις,

Είναι ψέμα πως η ισότητα είναι φυσικός νόμος.

Μ Α Ρ Ι Α - Ε Λ Ε Ν Η Ζ Ο Υ Ν Α Ρ Α Κ Η «Είναι δύσκολο να αποφύγουμε το πρόβλημα της μετάφρασης όταν προσπαθούμε να κατανοήσουμε

Έτσι οι θεωρητικοί του

συστήματος, που είναι επίσης οι

Εάν ένα φυτό δεν μπορεί να ζήσει

σύμφωνα με τη φύση του, πεθαίνει _το ίδιο και ο άνθρωπος. Henry David Thoreau


_ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΑΛΛΑ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΤΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΑΙΖΕΙ._ Αυτό

με

πραγματολογικούς

όρους

σημαίνει

ότι

η

φύση:

Martin Heidegger

δηλωτικές αποφάνσεις, δηλ. ζαριές που ρίχνει ο ένας στον άλλον 2.Αφού η αναφορά είναι ο άνθρωπος, τούτος είναι και ο ίδιος συμπαίκτης, που μιλώντας αναπτύσσει μια στρατηγική, κάποτε και ανάμεικτη, απέναντι στην στρατηγική του ειδήμονα: η τύχη, στην οποία προσκρούει ο τελευταίος, δεν είναι του αντικειμένου ή της αδιαφορίας, αλλά της συμπεριφοράς ή της στρατηγικής, δηλαδή αγωνιστική.

Fredric Jameson

Hegel

... Δέντρο που ίσως Σκέφτεται μέσα του

Εμμάνουελ Καντ

οργανωμένη ζωή.

Η σοφία είναι

οργανωμένη γνώση.

Οδυσσέας Ελύτης

της φύσης ευθύνεται γι’ αυτό’’.

Αιέν ο κόσμος ο μικρός ο Μέγας!

υπάρχει καμία βεβαίωση. Η διαλεκτική

Νυν το μηδέν και

Η επιστήμη είναι

Hegel

αν υποταχθείς σ’ αυτήν. Φραγκίσκος Βάκων

Νυν η σποδός του Ανθρώπου εαυτό της ως φύση.

Η Φύση δεν δαμάζεται παρά μόνο

‘‘Δεν υπάρχει καμία αντίφαση, όπου δεν

καθόλου φυσιολατρική._

το περιβάλλον και συχνά δεν είναι

τους μια παράξενη αντίληψη για

τείχη των πόλεων, έχουν στο μυαλό

που βγαίνουν από τα τσιμεντένια

Iean-Francois Lyotard _Οι περισσότεροι εραστές της φύσης

και με αυτό τον τρόπο αποδίδει την ουσίωσή του.

ώστε να διαφέγγει και να διαφωτίζει το περισυλλεγόμενο

σα να το περικυκλώνει απλώς σαν θάλαμος, αλλά έτσι

στον εαυτό του, διαφυλάσσει αυτό που προσέλαβε, όχι

ρίχνουμε πολλές φορές και σχετικά με το οποίο οι επιστήμονες ανταλλάσσουν

Νυν η ταπείνωση των Θεών Η ιδέα θέτει τον

διαπερνά και διουσιώνει τα πάντα. Ο τόπος προσλαμβάνει

του στο ύψιστο και ακρότατο. Αυτό το οποίο περισυλλέγει,

Σε αυτήν συρρέουν όλα. Ο τόπος περισυλλέγει τον εαυτό

Φύση = Τόπος = ‘‘Ort’’ = αιχμή του ακοντίου

1.Είναι η αναφορά, βουβή αλλά εξίσου σταθερή με ένα ζάρι, το οποίο

Δέντρο που ελέγχεται Παίρνοντας αργά Τη μορφή που εκμηδενίζει Του ανέμου τους κινδύνους! Rilke

Μ Α Ρ Ι Α - Ε Λ Ε Ν Η

Ζ Ο Υ Ν Α Ρ Α Κ Η


Όλοι αναγνωρίζουμε ότι οι διάφορες

Μπορεί τα δεδομένα να απαγορεύουν

συνιστώσες μιας νέας «δομής αισθήματος» προϋπάρχουν της στιγμής του συνδυασμού και της αποκρυστάλλωσής του σε ηγεμονικό στυλ-ύφος. Fredric Jameson

Το τέλος του αστικού

Το τίποτα

μοναδιαίου «Εγώ»,

που είναι όλο

συνεπιφέρει και το τέλος της ψυχοπαθολογίας αυτού του εγώ. Fredric Jameson

Ως γλωσσικό ον, ο συγγραφέας είναι πάντα του μπλεγμένος στον πόλεμο των πλασμάτων της φαντασίας (των ομιλιών), όπου όμως είναι πάντα ένα απλό άθυρμα, αφού η γλώσσα που τον συγκροτεί (η γραφή) είναι πάντοτε εκτός τόπου. Εξαιτίας και μόνο της πολυσημίας (στοιχειώδες στάδιο της γραφής), η μαχητική στράτευση ενός λογοτεχνικού λόγου είναι από γεννησιμιού της αμφίβολη. Λόγος: είναι η ικανότητα του υποκειμένου να σκέφτεται και να οργανώνει το αντικείμενο με βάση τα λογικά και υπολογιστικά σχήματα της διάνοιας. Iean-Francois Lyotard

Hegel

διαρκή εξελικτική κίνηση.

της παράστασής του, και πρόκειται να βυθιστεί στο παρελθόν και στην εργασία του

μετασχηματισμού του. Πραγματικά το Πνεύμα δεν ησυχάζει ποτέ, αλλά βρίσκεται σε μία

Δεν είναι δύσκολο να δούμε, ότι η εποχή μας είναι εποχή γέννησης και μετάβασης σε

νέα περίοδο. Το Πνεύμα έχει αποκοπεί από τον μέχρι τώρα κόσμο της ύπαρξής του και

Μεταστοιχείωση είναι η ερμηνεία λεκτικών σημείων μέσω σημείων από μη λεκτικά συστήματα. Roman Jakobson

Το ψυχαναλυτικό μνημείο που πρέπει να διασχίζεται – όχι να παρακάμπτεται, όπως οι θαυμάσιοι δρόμοι μιας πολύ μεγάλης πολιτείας: είναι ένα πλάσμα της φαντασίας. Rolan Bart

Κάθε κοσμοεικόνα γεννιέται ως άρνηση ή και ως αντιστροφή μιας άλλης. Παναγιώτης Κονδύλης Μ Α Ρ Ι Α - Ε Λ Ε Ν Η Ζ Ο Υ Ν Α Ρ Α Κ Η


τη σταθεροποίηση μιας μορφής. Γιατί τις περισσότερες φορές βρίσκονται σε σύγκρουση: «Το μοντέλο των ριζικών μεταπτώσεων ανάγει κάθε αιτιακή διαδικασία σε μία, της οποίας η ενορατική δικαιολόγηση δεν θέτει προβλήματα: τον πόλεμο που, κατά τον Ηράκλειτο, είναι πατήρ πάντων». Iean-Francois Lyotard

«Καμμιά κοσμοεικόνα δεν αντεπεξέρχεται στις «κακό» σε οποιαδήποτε μορφή (αμαρτία, καταπίεση, δύναμη της φαντασίας».

Carl Jung

αλλοτρίωση κτλ.), το οποίο πρέπει να νικηθεί ή να

ένα είδος λειτουργίας

χαλιναγωγηθεί από το ‘‘καλό’’»

είναι καθορισμένος

από την τοπική κατάσταση αυτής της διαδικασίας».

«Ο λίγο ή πολύ R.Thom

που εντούτοις είναι συμβατή

με τα αρχικά τοπικά δεδομένα.

τοπική μορφολογία,

σε κάθε περίπτωση

η φύση πραγματώνει την λιγότερο περίπλοκη

καθορισμένος χαρακτήρας μιας διαδικασίας

Παναγιώτης Κονδύλης

που κι αυτή με τη σειρά της είναι καθορισμένη:

που τον βρήκαν οφείλονται σε μία ανόητη

λειτουργίες της χωρίς κάποιαν αντίληψη για το

Η αιτιοκρατία είναι

…δεν είμαστε αρκετά οξυδερκείς ώστε να αντιλαμβανόμαστε την πιθανώς απόλυτη ροή του γίγνεσθαι. Το μόνιμο δεν υπάρχει παρά μόνο

χάρη στα χονδροειδή όργανά μας που συνοψίζουν τα πράγματα και τα ανάγουν σε κοινά επίπεδα, ενώ τίποτα δεν υπάρχει με αυτή τη

Nitche

μορφή. Το δέντρο είναι κάθε στιγμή κάτι καινούριο. Τονίζουμε τη μορφή γιατί δεν συλλαμβάνουμε τη λεπτότητα μιας απόλυτης κίνησης.

«Είναι φοβερό σοκ για το πολιτισμένο άτομο να παραδεχτεί ότι τα δεινά

Jackson pollock

«Η αισθητηριακή αντίληψη σου φανερώνει πως κάτι υπάρχει. Η σκέψη σου αποκαλύπτει τι είναι αυτό το κάτι. Το αίσθημα σου λέει αν είναι ευχάριστο ή δυσάρεστο. Κι η διαίσθηση σου φανερώνει από πού προέρχεται και προς τα πού τείνει». Carl Jung Μ Α Ρ Ι Α - Ε Λ Ε Ν Η

Ζ Ο Υ Ν Α Ρ Α Κ Η


Το χρήμα είναι... πολύτιμο μέσο

αλλάζει καταστατική θέση την ίδια στιγμή που οι κοινωνίες μπαίνουν στην μεταβιομηχανική εποχή και οι πολιτισμοί στην αποκαλούμενη μεταμοντέρνα εποχή. […] Η επιστημονική γνώση είναι ένα είδος

Αυτή η σχέση των χορηγών και των

κατευθύνινται οι δυνάμεις μας στην παραγωγή τους.

χρηστών της γνώσης με την ίδια τη γνώση τείνει και θα τείνει να προσλάβει τη μορφή της σχέσης που έχουν οι

αχρηστία.

περιπέσει ακόμα περισσότερο σε

του προσώπου, περιπίπτει και θα

γνώσης είναι αξεδιάλυτη από τη

μόρφωση του πνεύματος, και μάλιστα

Η παλαιά αρχή, ότι η απόκτηση της

μέσα στη διαδικασία της γνώσης.

είναι η θέση που κατέχει ο τελευταίος

σχέση με τον «ειδήμονα», όποια κι αν

δηλαδή τη μορφή της αξίας.

μια ισχυρή αποξένωση της γνώσης σε

εμπορευμάτων με τα εμπορεύματα,

Συνεπώς μπορούμε να περιμένουμε

παραγωγοί και οι καταναλωτές των

Η γνώση παράγεται και θα παράγεται για να πωλείται. Καταναλώνεται και θα καταναλώνεται για να πάρει αξία μέσα σε μια νέα παραγωγή: και στις δύο περιπτώσεις ο σκοπός είναι η ανταλλαγή της. Παύει να είναι αυτοσκοπός, χάνει την «αξία χρήσης της».

Μ Α Ρ Ι Α - Ε Λ Ε Ν Η Ζ Ο Υ Ν Α Ρ Α Κ Η

των εικόνων (media).

κυκλοφορίας των ανθρώπων αρχικά

Τόσο πιο σίγουρα δημιουργείται απο αυτά όσο πληρέστερα

(μεταφορές) και συνακόλουθα των ήχων και

όσο την επηρεάζει η ανάπτυξη των μέσων

του λόγου. […] επηρεάσει την κυκλοφορία των γνώσεων

στα μέσα.

Η υπόθεση εργασίας που έχουμε είναι ότι η γνώση

πληροφορικής επηρεάζει και θα

Το τελικό μέλος των πρακτικών ακολουθιών μας καθίσταται πραγματοποιήσιμο μόνο χάρη

[…] Είναι λογικό να σκεφτούμε ότι ο πολλαπλασιασμός των συσκευών

δύο κύριες λειτουργίες της: την έρευνα και την μετάδοση των γνώσεων.

τις δύο

ή που θα δεχτεί απ’ αυτούς αφορά

σημαντική. Η επιρροή που δέχεται

φαίνεται ότι θα πρέπει να είναι πολύ

Η επίπτωση των τεχνολογικών

μετασχηματισμών πάνω στη γνώση

για την απόκτηση αξιών.


υφιστάμενου παρόντος.

προοικονομείται με τη μορφή ενός αντικειμενικά

ένα δύνασθαι, το οποίο συγκεντρώνει τα

θέλγητρα ενός μέλλοντος που μόνο υποκειμενικά

Όπως η ισχύς, έτσι και το χρήμα συνιστά απλώς

Η σημασία του χρήματος συμπίπτει με εκείνη της ισχύος.

Το χρήμα φορά το μανδύα εκείνης της λεπτής γοητείας της παραίτησης που συνοδεύει κάθε αντικειμενικό τελικό σκοπό, συμπυκνώνοντας τη θετικότητα και την αρνητικότητα της απόλαυσης σε μια μοναδική και ανείπωτη ενότητα.

Μέσα σε αυτόν τον μετασχηματισμό, η φύση της γνώσης δεν παραμένει άθιχτη. Δεν μπορεί να περάσει στους νέους διαύλους και να καταστεί αποτελεσματική, παρά μόνο αν η γνώση μπορεί να μεταφραστεί σε ποσότητες πληροφόρησης. Συνεπώς με βάση τα παραπάνω μπορούμε να προβλέψουμε ότι όλα, όσα δεν έχουν τη δυνατότητα να μεταφραστούν

Η

έτσι μέσα στη συγκεκριμένη γνώση, θα εγκαταλειφθούν και

επιβεβαιώνεται

ότι ο προσανατολισμός των νέων ερευνών θα υπαχθεί στην

υφίσταται μια ακριβής δομική αντιστοιχία

προϋπόθεση του να μπορούν να μεταφράζονται τα ενδεχόμενα

ανάμεσα στο κεντρικό σχήμα σκέψης και στα

αποτελέσματα στη γλώσσα της μηχανής. […] Με την

θεμελιώδη φαινόμενα

κυριαρχία της πληροφορικής, επιβάλλεται μια κάποια λογική,

τάσεις της κοινωνίας και της οικονομίας.

γονιμότητα

αυτής με

της

τη

μεθόδευσης

διαπίστωση

ότι

ή στις θεμελιώδεις

Παναγιώτης Κονδύλης

γλώσσα.

της οποίας γίνεται πρόδηλη αν

τη μεταφράσουμε σε μιαν άλλη

ή μισοσυνειδητή πλευρά της ίδιας

τούτης πραγματικότητας, η σημασία

γνώση μιας πραγματικότητας

Ό,τι μέσα στη συζήτηση

εμφανίζεται ως συνειδητή

αποφάνσεις που γίνονται δεκτές ως «γνώση».

αποκαλύπτεται τότε ως ασυνείδητη

και κατά συνέπεια ένα σύνολο επιταγών αναφερόμενων στις

Σκάβεις για χάρη μιας μονάχα λέξης μέσα σε χιλιάδες τόνους λεκτικού μεταλλεύματος... Mayakovsky Iean-Francois Lyotard

Μ Α Ρ Ι Α - Ε Λ Ε Ν Η

Ζ Ο Υ Ν Α Ρ Α Κ Η


Η παραγωγή των μέσων Γνωρίζουμε ότι η γνώση έγινε στις τελευταίες

αποτελεί και το αληθινό

δεκαετίες η κύρια παραγωγική δύναμη, πράγμα

πρακτικό πρόβλημα.

που προκάλεσε ήδη αξιοσημείωτες μεταβολές αναπτυγμένες χώρες και που συνιστά την κύρια τροχοπέδη για τις αναπτυσσόμενες χώρες.

Αλλά αυτή η πλευρά δεν πρέπει να μας κάνει να λησμονήσουμε την άλλη, που τη συμπληρώνει. Με τη μορφή του πληροφορικού εμπορεύματος, που είναι απαραίτητο στην παραγωγική δύναμη, η γνώση είναι ήδη και θα είναι μία μείζων κατάθεση, ίσως η πιο σημαντική, μέσα στον παγκόσμιο ανταγωνισμό για την εξουσία. […]

Συνεπώς ο μετασχηματισμός που επιτελέστηκε στη φύση της γνώσης μπορεί να έχει πάνω στις κατεστημένες δημόσιες εξουσίες μιαν αναδραστική επιρροή, έτσι ώστε να τις αναγκάσει να αναθεωρήσουν τις δικαιικές και έμπρακτες σχέσεις τους με τις μεγάλες επιχειρήσεις και γενικότερα με την πολιτική κοινωνία.

Η εσωτερική πολικότητα που χαρακτηρίζει την ουσία του χρήματος, το μετατρέπει παραδόξως σε έμβλημα, όπου βρίσκονται τρόπον τινά

πραγμάτωση των μέσων.

στο πρακτικό ζητούμενο, την

συνείδησης, η οποία στρέφεται

παρά μόνο το κατώφλι της

γεγονός είναι απροσμέτρητη.

Η αξία που έχει για την ανθρωπότητα αυτό το φαινομενικά τόσο ανορθολογικό

απολιθωμένες οι μεγάλες ρυθμιστικές κατευθύνσεις της πρακτικής ζωής.

Οι τελικοί σκοποί δεν περνούν

Μ Α Ρ Ι Α - Ε Λ Ε Ν Η Ζ Ο Υ Ν Α Ρ Α Κ Η

στη σύνθεση των ενεργών πληθυσμών στις πιο


Το γεγονός οτι το χρήμα αποτελεί το απόλυτο μέσο, γι’ αυτό ακριβώς καθίσταται ψυχολογικά ο απόλυτος σκοπός. Όσο πιο ριζικά λυμένο είναι αυτό, τόσο πιο πολύ θα μπορεί να διαφεύγει ο σκοπός απο την προσπάθεια της βούλησης και να παρουσιάζεται ως μηχανικό επίτευγμα των μέσων.

μέσα στην κυκλοφορία του χρήματος άλλοι να αποφασίζουν κι άλλοι να είναι χρήσιμοι μόνο για να εξοφλούν. Με τον ίδιο τρόπο φαντάζονται μερικοί την κυκλοφορία γνώσεων που θα διέρχονται από τους ίδιους διαύλους και θα έχουν την ίδια φύση, από τις οποίες όμως άλλες θα προορίζονται γι’ αυτούς που «λαμβάνουν τις αποφάσεις» ενώ άλλες θα χρησιμεύουν για να εξοφλούν το διηνεκές χρέος ενός εκάστου απέναντι στον κοινωνικό δεσμό.

Αντί να διαδίδονται χάρη στην «μορφωτική» τους αξία ή στην πολιτική (διοικητική, διπλωματική, στρατιωτική) τους

το ζήτημα του φιλελευθερισμού. Ο τελευταίος δεν εμποδίζει

σπουδαιότητα, μπορούμε να φανταστούμε ότι οι γνώσεις μπορούν να τεθούν σε κυκλοφορία με δίκτυα ανάλογα με του

Σε αυτή την περίπτωση, το ζήτημα της διαφάνειας μοιάζει με

νομίσματος, και ότι η σημαντική ως προς αυτές αντίθεση παύει να είναι η διάκριση γνώση/άγνοια για να αποβεί, όπως και με

σκοπών που πλησιάζει περισσότερο στην πραγμάτωση.

το νόμισμα, η «γνώση πληρωμής/γνώση επένδυσης», δηλαδή: γνώσεις που ανταλλάσσονται μέσα στο πλαίσιο της καθημερινής

ενέργειας μας σ’ εκείνη τη βαθμίδα της ακολουθίας των

ζωής (ανασύσταση της εργατικής δύναμης, «επιβίωση») απέναντι σε πιστώσεις γνώσεων με σκοπό τη μεγιστοποίηση των

αποτελεσμάτων ενός προγράμματος.

Πρακτικά σκοπιμότερη είναι η πλήρης συγκέντρωση της

Δεν μπορεί κανείς να κάνει τίποτε καλύτερο για τον τελικό σκοπό απο το να μετασχηματίσει το μέσο προς αυτόν σα να ήταν ο σκοπός ο ίδιος.

Iean-Francois Lyotard

Μ Α Ρ Ι Α - Ε Λ Ε Ν Η

Ζ Ο Υ Ν Α Ρ Α Κ Η


Humboldt

σκοπών μέσα στην ηθική και πολιτική ζωή.

δεν μπορεί να μην συμπέσει με την επιδίωξη ακριβών

Η αναζήτηση των αληθινών αιτιών μέσα στην επιστήμη

Μ Α Ρ Ι Α - Ε Λ Ε Ν Η Ζ Ο Υ Ν Α Ρ Α Κ Η

Α Φ Η Γ Η Σ Η

ΓΝΩΣΗ

Φιλοσοφική εκδοχή της νομιμοποιητικής αφήγησης Ο

γερμανικός

ιδεαλισμός

καταφεύγει

σε

μια

μετά-αρχή

που

θεμελιώνει την ανάπτυξη της γνώσης και συνάμα της κοινωνίας και του κράτους μέσα στην τελείωση της «ζωής» ενός υποκειμένου.

Μέσα σε αυτή την προοπτική η γνώση βρίσκει πρώταπρώτα τη νομιμότητά της στον εαυτό της, και τούτος μπορεί να πει τι είναι το κράτος και τι η κοινωνία. Αλλά δεν μπορεί να εκπληρώσει αυτό τον ρόλο

Πολιτική εκδοχή της νομιμοποιητικής αφήγησης Η γνώση εδώ δεν βρίσκει την εγκυρότητα μέσα στον εαυτό της, δηλαδή μέσα σ’ ένα υποκείμενο που αναπτύσσεται ενεργοποιώντας τις γνωστικές του

Μέσα σε αυτή την προοπτική

παρά μόνο αλλάζοντας βαθμίδα, για να το πούμε έτσι,

η αληθινή γνώση είναι πάντα

παύοντας να είναι η θετική γνώση της αναφοράς της (της

μια γνώση έμμεση, καμωμένη

φύσης, της κοινωνίας, του κράτους κτλ.) και αποβαίνοντας

από αποφάνσεις που έχουν

συνάμα η γνώση αυτών των γνώσεων,

συγκομισθεί και ενσωματωθεί

δηλαδή γνώση θεωρητική.

στην μετά-αφήγηση ενός

Jean-Francois Lyotard

υποκειμένου που εξασφαλίζει τη νομιμότητά τους.

δυνατότητες, αλλά σε ένα πρακτικό υποκείμενο που είναι η ανθρωπότητα. Η αρχή της κίνησης που εμψυχώνει τον λαό δεν είναι η γνώση στην αυτονομιμοποίησή της, αλλά η ελευθερία στην αυτοθεμελίωση

J. Trouillard

τη γένεσή του.

σύστημα, αλλά στο να αποδώσει, κατά το δυνατό,

επανεύρει η ψυχή, επανακάμπτοντας, ένα απόλυτο

Η γνώση ως ανάμνηση δεν συνίσταται στο να

της ή στην αυτοδιαχείριση της.

Το υποκείμενο είναι ένα υποκείμενο συγκεκριμένο ή υποθετικά τέτοιο, η εποποιία του συνίσταται στην χειραφέτηση του από όλα, όσα το εμποδίζουν να αυτοκυβερνηθεί. Υποτίθεται ότι οι νόμοι, που επιβάλλει στον εαυτό του, είναι δίκαιοι, όχι επειδή είναι σύμφωνοι με κάποια εξωτερική φύση, αλλά επειδή από το σύνταγμα οι νομοθέτες δεν είναι παρά οι πολίτες που υπακούουν στους νόμους, και κατά συνέπεια η βούληση ν’ αποδίδει ο νόμος δικαιοσύνη, που είναι η βούληση του πολίτη, συμπίπτει με τη βούληση του νομοθέτη, δηλ. με τη βούληση να θεσπίζει η δικαιοσύνη το νόμο.


Η επιστημονική γνώση δεν μπορεί να γνωρίζει και να κάνει γνωστό ότι είναι η αληθι-

κύκλο, στην προκατάληψη.

καταδικάζει, στον φαύλο

και πέφτει έτσι σε αυτό που

υποκείμενο για την πραγματικότητα, μέσα στην οποία

είναι υποχρεωμένη να

Μέσα σε αυτή την προοπτική, η θετική γνώση δεν έχει άλλο ρόλο από το να πληροφορήσει το πρακτικό

προϋποθέσει τον εαυτό της

Αν δεν το κάνει αυτό,

νή γνώση χωρίς να καταφεύγει στην άλλη γνώση, την αφήγηση, που είναι γι’ αυτήν η μη γνώση.

πρέπει να ενταχθεί η εκτέλεση της επιταγής. Του

Ε Π Ι Σ Τ Η Μ Ο

επιτρέπει να περιγράψει το εκτελέσιμο, με την έννοια

Ν

εκείνου που μπορούμε να κάνουμε. Αλλά το εκτελέσιμο,

Ι

με την έννοια εκείνου που οφείλουμε να κάνουμε, δεν

Κ

του ανήκει. Άλλο πράγμα είναι να είναι δυνατό κάτι,

Η

και άλλο να είναι δίκαιο. Η γνώση δεν είναι πλέον το υποκείμενο, είναι στην υπηρεσία. Η μόνη νομιμότητά

Γ

του (αλλά αυτή είναι πολύ σημαντική) είναι να επιτραπεί

Ν

στην ηθικότητα να γίνει πραγματικότητα.

Ω Σ Η

Ο τρόπος νομιμοποίησης, για τον οποίο μιλάμε και ο οποίος επανεισάγει την αφήγηση ως εγκυρότητα της γνώσης, μπορεί επίσης να πάρει δύο κατευθύνσεις, ανάλογα με το αν εκπροσωπεί το υποκείμενο της αφήγησης ως γνωστικό ή ως πρακτικό υποκείμενο: ως ήρωα της γνώσης ή ως ήρως της ελευθερίας. Και λόγο αυτής της εναλλακτικής λύσης η νομιμοποίηση όχι μόνο δεν έχει πάντα το ίδιο νόημα, αλλά και η ίδια η αφήγηση εμφανίζεται ήδη ως ανεπαρκής για να της δώσει μια πλήρη εκδοχή.

υποκείμενο.

η τελική νομιμότητα, δηλ. υπηρετώντας

τους σκοπούς που επιδιώκει το πρακτικό

καθ’ αυτό αυτονομία. Έτσι ξαναβρίσκουμε

την κριτική λειτουργία της γνώσης, που είναι

ειδήμονες μιαν πολιτική εξουσία, την οποία

κρίνουν άδικη, δηλαδή μη θεμελιωμένη στην

την εξουσία να μη δεχτούν να βοηθήσουν ως

ο τύπος νομιμοποίησης τους αναγνωρίζει

ότι ως πρακτικά ανθρώπινα όντα διαθέτουν

είναι η σχέση του μέσου προς τον σκοπό. Αυτός

Έτσι εισάγεται μια σχέση της γνώσης με την

κοινωνία και με το κράτος της, που εξ’ ορισμού

Iean-Francois Lyotard

Μ Α Ρ Ι Α - Ε Λ Ε Ν Η

Ζ Ο Υ Ν Α Ρ Α Κ Η


την γνώση του λέγειν, την γνώση του

ακούειν και την γνώση του πράττειν,

όπου διαδραματίζονται οι σχέσεις της

κοινότητας με τον εαυτό της και με τον

περίγυρό της. Εκείνο που μεταδίδεται

με τις αφηγήσεις είναι η ομάδα των

μορφή υπακούει σε έναν ρυθμό, είναι

η σύνθεση ενός μέτρου, που καταμετρά

τον χρόνο σε κανονικές περιόδους, και

ενός τόνου, που τροποποιεί το μήκος ή το

εύρος ορισμένων από αυτές.

της διήγησης όσο και του αφηγητή.

καθορίζουν μια τριπλή αρμοδιότητα,

της αφήγησής τους, δηλαδή «παίζοντας» τες μέσα στους θεσμούς του, άρα παίρνοντας τόσο τη θέση των αφηγούμενων και

Η παράδοση των αφηγήσεων είναι

ενεργοποιεί, και ακόμα το κάνει αυτό όχι με το να τις αφηγείται, αλλά επίσης ακούγοντάς τες και αποβαίνοντας αντικείμενο

ταυτόχρονα εκείνη των κριτηρίων που

ενείχε την πρώτη σε εμβρυακή κατάσταση, αποτελεί μια ασυνέπεια.

επιστημονική γνώση από την αφηγηματική γνώση, λες και η τελευταία

η ποικιλία των ειδών του λόγου. Το να θέλουμε να αντλήσουμε την

καλές, εκτός και αν αυτό συμβεί στην τύχη. Έτσι διαπιστώνεται επίσης

οι «κινήσεις» που εδώ κρίνονται καλές, αλλού δεν μπορούν να είναι

γενικών κανόνων. Αυτοί οι κανόνες είναι ειδικοί σε κάθε γνώση, και

είναι «κινήσεις» που έχουν γίνει από παίκτες μέσα στο πλαίσιο των

Και οι δύο απαρτίζονται από σύνολα αποφάνσεων. Οι τελευταίες

έχει μεγαλύτερη αναγκαιότητα από τη δεύτερη, και όχι λιγότερη.

γνώση μας κάνει να καταλάβουμε, ότι η ύπαρξη της πρώτης δεν

Ο παραλληλισμός της επιστήμης με την μη επιστημονική (αφηγηματική)

Αφηγηματικής Γνώσης

εξουσία πάνω στις αφηγήσεις. Αυτές έχουν από μόνες τους τούτη την εξουσία. Κατά μίαν έννοια ο λαός είναι αυτός που τις

τον κοινωνικό δεσμό. Η αφηγηματική

Επιστημονικής Γνώσης

πραγματολογικών κανόνων που συναντά

Εσφαλμένα φανταζόμαστε ότι […] ένας πολιτισμός μπορεί να αποδίδει σε ένα ακατανόητο υποκείμενο της αφήγησης την

αφηγήσεις του.

δεν χρειάζεται και ειδικές μεθοδεύσεις για να εξουσιοδοτήσει τις

μορφή, όπως δεν έχει ανάγκη να θυμάται το παρελθόν του, αναμφίβολα

Ένας πολιτισμός που αποδίδει την πρωτοκαθεδρία στην αφηγηματική

γνώσης;

Πώς τίθεται το ζήτημα της νομιμότητας μέσω της αφηγηματικής

Πραγματολογία της: Jean-Francois Lyotard

Πώς λειτουργεί Η αφήγηση δεν δίνει αξία στο ζήτημα της

διαπιστευτήριά της μέσα από την πραγματολογία νομιμοποίησής της, παίρνει μόνη της τα

στην επιχειρηματολογία και στην διαχείριση της μεταβίβασής της, χωρίς να καταφεύγει

ακατανοησία της απέναντι των προβλημάτων των αποδείξεων. Να γιατί συνδέει την

ανοχή απέναντί τους: να εκλαμβάνει πρώτατου επιστημονικού λόγου με μιαν ορισμένη

των αφηγηματικών πολιτισμών. Το αντίθετο δεν πρώτα σαν μια ποικιλία μέσα στην οικογένεια

αληθεύει.

Μ Α Ρ Ι Α - Ε Λ Ε Ν Η Ζ Ο Υ Ν Α Ρ Α Κ Η


έχουν γίνει δεκτές πρωτύτερα, μπορεί πάντα να αναιρείται.

Ph. Breton

Με αυτό τον τρόπο, η γνώση, όπως έχει συσωρευτεί απο αποφάνσεις που

επιστήμης οφείλεται στην μη προβλεψιμότητά της».

αποδείξεις. Καθ’ εαυτή, δεν είναι ποτέ προφυλαγμένη απο μια “διάψευση”.

σε ένα ανεξάρτητο συμβολικό μετασύστημα[…]. Το ιδιάζον της

οτι έχει αναφερθεί. Ακόμα και στο θέμα της παιδαγωγικής, διδάσκεται

στάδια του επιστημονικού εγχειρήματος, δηλ. να κάνει άγνωστο το γνωστό και κατόπιν να αναδιοργανώσει αυτή την παραγνώριση μέσα

στο μέτρο που επιδέχεται πάντα άμεση επαλήθευση με επιχειρήματα και

γνώσης από την παραγόμενη γνώση[…]. Υπάρχουν δύο θεμελιώδη

Μια επιστημονική απόφανση δεν αντλεί καμιά εγκυρότητα απο το γεγονός

«Πρέπει να διακρίνουμε τις συνθήκες παραγωγής της επιστημονικής

Ο επιστήμονας αναρωτιέται πάνω στην εγκυρότητα των αφηγηματικών αποφάνσεων και διαπιστώνει άλλη νοοτροπία: πρωτόγονη, άγρια, υπανάπτυκτη, καθυστερημένη, αλλοτριωμένη, καμωμένη από επιχειρήσει να ρίξει φώς σε αυτόν τον σκοταδισμό, να εκπολιτίσει, να εκπαιδεύσει, να αναπτύξει.

Η λαϊκή αφηγηματική πραγματολογία αλλά το άγνωστο.

Και προτείνει ένα μοντέλο νομιμοποίησης που δεν είναι το

επίσης ένα τμήμα του, νομιμοποιούνται.

Jean-Francois Lyotard

μέσα στον πολιτισμό και, καθώς είναι

εννοημένης ως παραλογίας.

που έχει δικαίωμα να ειπωθεί και να γίνει

μοντέλο της καλύτερης αποδοτικότητας, αλλά της διαφοράς

εφαρμογή τους. Έτσι καθορίζουν εκείνο

Συνεπώς το παιχνίδι των επιστημών συνεπάγεται μια

αρμοδιότητας και/ ή εξεικονίζουν την

διαχρονική χρονικότητα, δηλαδή μια μνήμη και ένα σχέδιο.

αφηγήσεις καθορίζουν κριτήρια

Γεννά όχι το γνωστό,

είναι εξαρχής νομιμοποιητική. Οι

Μ Α Ρ Ι Α - Ε Λ Ε Ν Η

παράδοξη. Μεταβάλλει το νόημα της λέξης ‘‘γνώση’’ και λέει πως μπορεί να συμβεί αυτή η αλλαγή.

γνώμες, συνήθειες, αυθεντία, προκαταλήψεις, άγνοιες, ιδεολογίες. Στην καλύτερη περίπτωση θα

Η μεταμοντέρνα επιστήμη πλάθει τη θεωρία της ίδιας της εξέλιξης ως εξέλιξη ασυνεχή, μεταπτωτική, ανεπανόρθωτη,

ότι ποτέ δεν έχουν υποβληθεί στην επιχειρηματολογία και στην απόδειξη. Τις κατατάσσει σε μίαν

Ζ Ο Υ Ν Α Ρ Α Κ Η


αποδεχτές.

Όταν περιγράφουμε την εκάστοτε συμπεριφορά, αναζητούμε και διερμηνεύουμε το νόημα

έννοιες, προ παντός όταν πρόκειται για πράξη σε μορφή θεωρίας. Κινούμαστε έτσι ταυτόχρονα που συνδέει μαζί της το αντίστοιχο υποκείμενο, και ακριβώς αυτό το νόημα αρθρώνεται σε

πάνω σε δύο επίπεδα, όμως αυτό δεν γεννά αναγκαστικά κάποιον φαύλο κύκλο. Ποιες έννοιες πρέπει, τώρα, να χρησιμοποιηθούν στο περιγραφικό μεταεπίπεδο;” Max Weber

υποσυστήματα που ελέγχουν και ασφυκτιούν μαζί με αυτά._

των κρατικών και κοινωνικοοικονομικών γραφειοκρατιών καταπνίγουν τα συστήματα ή τα

συνοχής. Μειώνει την αποδοτικότητα την οποία δηλώνει ότι αυξάνει. Η έλλειψη συνοχής

Η ιδέα [ή η ιδεολογία] του τέλειου ελέγχου του συστήματος, εμφανίζεται ως έλλειψη

Jean-Francois Lyotard

Jean-Francois Lyotard

εκμάθησης με τη φαντασία.

της διαχείρισης της απόδειξης, της μετάδοσης του γνωστού, της

αποτελεσματικότητας: πραγματολογίες της επιχειρηματολογίας,

γνώσης καθόσον αυτές δείχνουν να υπάγονται στο κριτήριο της

συνάφεια με την επιδίωξη της

Ρίχνει άπλετο φως στις προγραματολογικές διαδικασίες της

επιστημονικής γνώσης έχει ελάχιστη

κανόνων, στους οποίους τις υποβάλλουν για να τις κάνουν

αποφάνσεων, που αυτοί προτείνουν, αλλά επίσης και των

επωμίζει τους “παίκτες” με την ευθύνη όχι μόνο των

των ουσιών,

θέτει τον υπολογισμό των αλληλενεργειών στη θέση του ορισμού

απαιτεί οξυδερκη πνεύματα και ψυχρές βουλήσεις,

απαιτεί την εγκατάλειψη των μύθων,

Αποκλείει κατ’ αρχή την προσφυγή σε έναν μεταφυσικό λόγο,

κριτηρίου της αποδοτικότητας:

Πλεονεκτήματα εφαρμογής του

_Η αιτιοκρατία είναι η υπόθεση πάνω

στην οποία βασίζεται η νομιμοποίηση

μέσω της αποδοτικότητας. Όμως η Η ιδεολογία του «συστήματος» έρχεται εξίσου να πληρώσει την απώλεια αυτής της

πραγματολογία της μεταμοντέρνας πίστης με την υλοποιούσα αξίωσή της και να την εκφράσει με τον κυνισμό του

κριτηρίου της αποδοτικότητας.

αποδοτικότητας.

Μ Α Ρ Ι Α - Ε Λ Ε Ν Η Ζ Ο Υ Ν Α Ρ Α Κ Η


ακατανόητο, το μη γνώσιμο, ή το ανοίκειο, δηλαδή με το ξένο, και δεν υπάρχει επίγνωση της γλώσσας ή του νοήματος μέχρι να συναπαντήσουμε το ξένο. Πρώτα και κύρια, η προβληματική της μετάφρασης αφορά την κατανομή του οικείου και του ξένου». Νaoki Sakai

Νaoki Sakai κατατέμνεται από εθνικά σύνορα και άλλους δείκτες συλλογικής (εθνικής, εθνοτικής, φυλετικής ή «πολιτιστικής») ταυτοποίησης».

Η μετάφραση υπαινίσσεται μια επαφή με το

Όταν όμως αναπαρίσταται ως εννοιολογική διαφορά ή κενό, δεν είναι πλέον ασυμμετρία. Χαρτογραφείται πάνω σε έναν αυλακωμένο χώρο, που μπορεί να

απόπειρα διαλεύκανσης αυτών των εννοιών.

και κατά κανένα τρόπο δεν μπορεί να αναχθεί ούτε σε ειδοποιό διαφορά ούτε σε χωρική απόσταση.

θεμελιώδης –ή θεμελιωτική- σε οποιαδήποτε

Με αυτή την έννοια, η πολιτισμική διαφορά που καθιστά αναγκαία τη μετάφραση είναι μη αναπαραστάσιμη

σε σχέση με το νόημα ή τη γλώσσα· είναι εξίσου

συγκροτημένων οντοτήτων, σφαιρών ή τομέων.

μετάφραση δεν είναι παράγωγη ή δευτερογενής

διαφορά. Μόνο εκ των υστέρων, λοιπόν, μπορούμε να αναγνωρίσουμε την αρχική ασυμμετρία ως χάσμα, ως ρωγμή ή σύνορο μεταξύ πλήρως

που μπορούμε να πούμε είναι ότι, λογικά, η

Από αυτή την άποψη η μετάφραση είναι σαν τις άλλες κοινωνικές πρακτικές· η μετάφραση φτιάχνει κάτι αναπαραστάσιμο από μία μη αναπαραστάσιμη

τους όρους «νόημα» και «γλώσσα». Το λιγότερο

πράξη με την οποία η αρχική ασυνέχεια μεταξύ του ομιλούντος και του παραλήπτη καθίσταται συνεχής.

μετάφρασης όταν προσπαθούμε να κατανοήσουμε

«Το έργο της μετάφρασης, δηλαδή της μετακίνησης από ένα γλωσσικό σύστημα σε ένα άλλο, είναι μια

«Είναι δύσκολο να αποφύγουμε το πρόβλημα της

«Η περιγραφική αξιολογικά ελεύθερη έρευνα θα γινόταν ασυνεπής μόνον εάν θα προσπαθούσε να αυτονομιμοποιηθεί με τον ισχυρισμό ότι η επιστήμη και η αξιολογικά ελεύθερη αλήθεια αποτελεί, εν γένει και καθ’ εαυτήν, την ύψιστη αξία. Όμως μονάχα οι ηθικές-κανονιστικές θέσεις αυτονομιμοποιούνται με την αντίληψη ότι οι δικές τους κανονιστικές αρχές έχουν γενική ισχύ και δεσμευτικότητα». Μ Α Ρ Ι Α - Ε Λ Ε Ν Η

Παναγιώτης Κονδύλης Ζ Ο Υ Ν Α Ρ Α Κ Η


_ΤΟ

ΖΗΤΗΜΑ

ΔΕΝ

ΕΙΝΑΙ

Αυτό

με

ΝΑ

ΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ

πραγματολογικούς

όρους

ΤΟΝ

σημαίνει

ΑΝΤΙΠΑΛΟ

ότι

η

φύση:

1.Είναι η αναφορά, βουβή αλλά εξίσου σταθερή με ένα ζάρι, το οποίο ρίχνουμε πολλές φορές και σχετικά με το οποίο οι επιστήμονες ανταλλάσσουν δηλωτικές αποφάνσεις, δηλ. ζαριές που ρίχνει ο ένας στον άλλον 2.Αφού η αναφορά είναι ο άνθρωπος, τούτος είναι και ο ίδιος συμπαίκτης, που μιλώντας αναπτύσσει

μια

στρατηγική,

κάποτε

και

ανάμεικτη,

απέναντι

στην

στρατηγική

του

ειδήμονα: η τύχη, στην οποία προσκρούει ο τελευταίος, δεν είναι του αντικειμένου ή

Έτσι οι θεωρητικοί του

της

αδιαφορίας,

αλλά

της

συμπεριφοράς

ή

της

στρατηγικής,

δηλαδή

αγωνιστική.

Iean-Francois Lyotard

συστήματος, που είναι επίσης οι θεωρητικοί της νομιμοποίησης μέσω της αποδοτικότητας, πιστεύουν ότι ανακτούν τα δικαιώματά τους.

Το να ζήσεις σημαίνει να γνωρίσεις, σε μια απο τις μικρές ίνες της, ένα γίγνεσθαι του είναι που αποτελεί συνείδησή της (δια)ταραχής του είναι. Rilke

‘‘Ένα από τα πιο σπουδαία και καλά εξακριβωμένα αξιώματά μου είναι ότι η φύση δεν κάνει άλματα. Αυτό ακριβώς H.G. Wells

αποκάλεσα νόμο της συνέχειας’’. Gottfried Leibnitz

Εάν ένα φυτό δεν μπορεί να ζήσει σύμφωνα με τη φύση του, πεθαίνει _το ίδιο και ο άνθρωπος. Henry David Thoreau

Είναι ψέμα πως η ισότητα είναι φυσικός νόμος.

Φύση = Τόπος = ‘‘Ort’’ = αιχμή του ακοντίου

νόμος της φύσης.

Προσαρμόσου ή εξαφανίσου, ανέκαθεν αυτός ήταν ο αμείλικτος

Francois Lyotard

Η φύση δεν έκανε τίποτε ίσο. Αντίθετα, ο κυρίαρχος νόμος της είναι η ιεράρχηση και η εξάρτηση. Vauvenargues

Μ Α Ρ Ι Α - Ε Λ Ε Ν Η Ζ Ο Υ Ν Α Ρ Α Κ Η


‘‘Ουδέν άτακτον των φύσει’’. Αριστοτέλης ‘‘Τίποτα απ’ όσα είναι δοσμένα από τη φύση δεν είναι χωρίς τάξη’’.

[τη «φύση»]

_Γενικά δεχόμαστε ότι η φύση είναι ένας αδιάφορος αντίπαλος, αλλά όχι δόλιος και διακρίνουμε τις φυσικές επιστήμες και τις επιστήμες του ανθρώπου με βάση αυτή την διαφορά. I. Epstein

ΑΛΛΑ

ΝΑ

ΜΑΘΟΥΜΕ

ΤΙ

ΠΑΙΧΝΙΔΙ

ΠΑΙΖΕΙ._

_Οι περισσότεροι εραστές της φύσης που βγαίνουν από τα τσιμεντένια τείχη των πόλεων, έχουν στο μυαλό τους μια παράξενη αντίληψη για το περιβάλλον και συχνά δεν είναι καθόλου φυσιολατρική._

Η Φύση δεν δαμάζεται παρά μόνο Fredric Jameson

αν υποταχθείς σ’ αυτήν.

Νυν η ταπείνωση των Θεών Νυν η σποδός του Ανθρώπου Hegel

Νυν το μηδέν και Αιέν ο κόσμος ο μικρός ο Μέγας! Η ιδέα θέτει τον εαυτό της ως φύση.

Hegel

της φύσης ευθύνεται γι’ αυτό’’.

υπάρχει καμία βεβαίωση. Η διαλεκτική

‘‘Δεν υπάρχει καμία αντίφαση, όπου δεν

Οδυσσέας Ελύτης

... Δέντρο που ίσως Σκέφτεται μέσα του Δέντρο που ελέγχεται Παίρνοντας αργά

Εμμάνουελ Καντ

Η επιστήμη είναι οργανωμένη γνώση. Η σοφία είναι οργανωμένη ζωή.

Martin Heidegger

διαφέγγει και να διαφωτίζει το περισυλλεγόμενο και με αυτό τον τρόπο αποδίδει την ουσίωσή του.

διαφυλάσσει αυτό που προσέλαβε, όχι σα να το περικυκλώνει απλώς σαν θάλαμος, αλλά έτσι ώστε να

οποίο περισυλλέγει, διαπερνά και διουσιώνει τα πάντα. Ο τόπος προσλαμβάνει στον εαυτό του,

Σε αυτήν συρρέουν όλα. Ο τόπος περισυλλέγει τον εαυτό του στο ύψιστο και ακρότατο. Αυτό το

Φραγκίσκος Βάκων

Τη μορφή που εκμηδενίζει Του ανέμου τους κινδύνους! Rilke Μ Α Ρ Ι Α - Ε Λ Ε Ν Η

Ζ Ο Υ Ν Α Ρ Α Κ Η


Μ Ι Χ Α Λ Η Σ

Σ Ο Φ Τ Α Σ


Μ Ι Χ Α Λ Η Σ

Σ Ο Φ Τ Α Σ


Μ Ι Χ Α Λ Η Σ

Σ Ο Φ Τ Α Σ


Μ Ι Χ Α Λ Η Σ

Σ Ο Φ Τ Α Σ


Μ Ι Χ Α Λ Η Σ

Σ Ο Φ Τ Α Σ


Μ Ι Χ Α Λ Η Σ

Σ Ο Φ Τ Α Σ


Μ Ι Χ Α Λ Η Σ

Σ Ο Φ Τ Α Σ


Μ Ι Χ Α Λ Η Σ

Σ Ο Φ Τ Α Σ


Μ Ι Χ Α Λ Η Σ

Σ Ο Φ Τ Α Σ


Μ Ι Χ Α Λ Η Σ

Σ Ο Φ Τ Α Σ


Μ Ι Χ Α Λ Η Σ

Σ Ο Φ Τ Α Σ


Μ Ι Χ Α Λ Η Σ

Σ Ο Φ Τ Α Σ


Μ Ι Χ Α Λ Η Σ

Σ Ο Φ Τ Α Σ


ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΗΣΗ Το όνομά τους είχε ανακατευθεί πρίν πολλά χρόνια μ’ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του αιώνα, και τώρα ζούσαν αφανείς στη Βενετία, ζούσανε με πολύ περιορισμένα μέσα, απρόσιτες και δίχως να βλέπουν κανέναν, μέσα σ’ένα παράμερο και ρηγμένο παλίο παλάτσο: αυτή ήταν, στην ουσία, η εντύπωση της φίλης μου γι’ αυτές.

SMARTDUST Διασπορά και ορισμός περιοχής, σχηματισμός ανικειμένου-χώρου μελέτης. Αυτοσχηματισμός δεδομένων, αναπαράστασης και πεδίου έρευνας.

ΑΝΑΔΡΑΣΗ Μια μεταβαλλόμενη συνείδηση επιζητεί μια διαφοροποιημένη τεχνική και μια διαφοποιημένη τεχνική διαφοροποιεί την συνείδηση.

Μ Ι Χ Α Λ Η Σ

Σ Ο Φ Τ Α Σ


ΜΕΣΑΖΩΝ (ΤΟ) Το αιχμηρό εργαλείο είναι δομικά πιο απλό και λειτουργικά πιο σύνθετο απο το πινέλο. Αυτό είναι το γνώρισμα της προόδου. Όλα θα γίνουν πιο σύνθετα στη δομή, ωστε να γίνουν απλούστερα στη λειτουργία.

ΓΕΓΟΝΟΣ Προ της εφευρέσεως της γραφής δεν υπήρχε κανένα ιστορικό γεγονός, απλά όλα συνέβαιναν. Για να μπορέσει να θεωρηθεί κάτι ως γεγονός (ως διαδικασία), θα πρέπει μια οποιαδήποτε συνείδηση να το αντιληφθεί και να το κατανοήσει ως τέτοιο.

ΠΕΔΙΟ Ο ορισμός του τοπίου, το βλέμα του παρατηρητή, ο σχηματισμός-καθορισμός της πραγματικότητας. Η πραγματικότητα που ο καθένας (άτομο) ορίζει και η πραγματικότητα ως κοινή σύμβαση.

Μ Ι Χ Α Λ Η Σ

Σ Ο Φ Τ Α Σ


Μ Ι Χ Α Λ Η Σ

Σ Ο Φ Τ Α Σ


Μ Ι Χ Α Λ Η Σ

Σ Ο Φ Τ Α Σ


Μ Ι Χ Α Λ Η Σ

Σ Ο Φ Τ Α Σ


Μ Ι Χ Α Λ Η Σ

Σ Ο Φ Τ Α Σ


Μ Ι Χ Α Λ Η Σ

Σ Ο Φ Τ Α Σ


Μ Ι Χ Α Λ Η Σ

Σ Ο Φ Τ Α Σ


Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Σ

Κ Τ Ι Σ Τ Α Κ Η Σ


Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Σ

Κ Τ Ι Σ Τ Α Κ Η Σ


Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Σ

Κ Τ Ι Σ Τ Α Κ Η Σ


Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Σ

Κ Τ Ι Σ Τ Α Κ Η Σ


Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Σ

Κ Τ Ι Σ Τ Α Κ Η Σ


Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Σ

Κ Τ Ι Σ Τ Α Κ Η Σ


Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Σ

Κ Τ Ι Σ Τ Α Κ Η Σ


Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Σ

Κ Τ Ι Σ Τ Α Κ Η Σ


Κ Τ Ι Σ Τ Α Κ Η Σ Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Σ

The problem with the map is simple: it is huge and would cost a lot of money to move, restore and display it. The last estimate was in the range of $500,000. And that was 30 years ago. It is a classic white elephant, too valuable to scrap, but too expensive to keep. "I think no one else wants the map, so they are trying to give it to us," he said. "If we owned it we would try to do the same thing."

The relief map of California, said to be the world’s largest map when it was created in 1924, was as long as two football fields. The city offered the map for sale for a bargain price - only $1 - to anyone who would take it, restore it and display it properly.


It has not been seen in public for 50 years. For map fans, it is the saddest of sad stories: The map was damaged in the mid-1950s during a remodeling project at the Ferry Building and cut up into sections and put into storage in 1960.

The giant Paradise in Panorama relief map of California, made in 1924, was displayed at the Ferry Building. San Francisco’s oldest and best-known white elephant – the huge three-dimensional relief map of California that once graced the Ferry Building – has turned up at an undisclosed location on the city’s waterfront.The map was one of the wonders of the West when it was unveiled in 1924. It was as long as two football fields and showed California in all its splendor, from Oregon to Mexico, with snow-capped mountains, national parks, redwood forests, a glorious coastline, orchards and miniature cities basking in the sun. It was made of plaster, wire, paint, and bits of rock and sand. In the summer of 1924, Scientific American magazine said it was the largest map in the world.

Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Σ

Κ Τ Ι Σ Τ Α Κ Η Σ


Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Σ

Κ Τ Ι Σ Τ Α Κ Η Σ


Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Σ

Κ Τ Ι Σ Τ Α Κ Η Σ


DEPARTMENT OF THE NAVY -- NAVAL HISTORICAL CENTER 805 KIDDER BREESE SE -WASHINGTON NAVY YARD WASHINGTON DC 20374-5060

Photo #: NH 104135 Iwo Jima Operation, February-March 1945

“Relief Map of Iwo Jima --- U.S. Navy carrier pilots

Photo #: NH 104136 Iwo Jima Operation, February-March 1945

Contour map of Iwo Jima, showing

Photo #: NH 65318

were briefed for their strikes against Iwo Jima

“Liberators over Iwo Jima”, 15 December 1944 B-24

through the use of detailed relief maps such as this

“Liberators of the Strategic Air Force send

one”. Quoted from the original photo caption, filed 6

their bombs crashing down on Iwo Jima,

April 1945.

Japanese air base in the Volcanoes. Smoke

Mount Suribachi, at the island’s southern end, is in

and dust belching up from the island show

the lower right.

that one of its two airstrips have been hit.

The original photograph came from Rear Admiral

This raid of December 15 was one of a series

Samuel Eliot Morison’s World War II history project

of bombings of the vital Jap fields. The dark

working files. It was provided to Morison by E.J. Long.

oval at the upper left of the photo is the

Official U.S. Navy Photograph, from the collections of the Naval Historical Center.

aerilon (sic -- actually the port stabilizer

Japanese defense installations as

and rudder) of the Liberator from which the

observed from ground study during the

picture was snapped. Note the volcano at

period 19 February - 19 March 1945.

the lower tip of the island. Some idea of the

The original chart was prepared by

distances involved: Iwo Jima is 656 miles

Joint Intelligence Center, Pacific Ocean

from Tokyo and 5500 miles from San Fran-

Area (JICPOA).

cisco, California.” Quoted from the original

The original print came from Rear

picture caption released for publication on

Admiral Samuel Eliot Morison’s World War II history project working files. Official U.S. Navy Photograph, from the collections of the Naval Historical Center.

21 December 1944 by Commander in Chief, Photo #: NH 104377-KN (color)

Pacific.

Iwo Jima Operation, 1945

The original photograph came from the il-

Diagram of the island’s invasion beaches, identified by colors green, red, yellow and

Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Σ

Κ Τ Ι Σ Τ Α Κ Η Σ

blue; the alternate beaches on the other side of Iwo Jima, identified by colors purple,

lustrations package for Rear Admiral Samuel Eliot Morison’s “History of United States Naval Operations in World War II”, volume XIV: “Victory in the Pacific”.

brown, white and orange; the landing ship

Official U.S. Army Photograph, from the collections of the

and transport areas offshore; and the lines

Naval Historical Center.

of approach used by boats from USS Sanborn (APA-93) to Beaches Blue One and Two. Original 35mm color transparency of a dragram probably prepared by Howard W. Whalen after World War II. Note that the arrow pointing “North” actually points about fifteen degrees west of north.

Collection of Lieutenant Commander Howard W. Whalen, USNR. Donated by Mrs. Nadine Whalen, 1997. U.S. Naval Historical Center Photograph.


Photo #: 80-G-K-2968 (Color)

Photo #: NH 104139

Iwo Jima Operation, 1945

Iwo Jima, Volcano Islands

Iwo Jima under fire during the prePhoto #: NH 104141

landing bombardment, circa 17-19

Iwo Jima, Volcano Islands

February 1945.

“Navy Planes Set Off New ‘Volcano” on Iwo Jima -- A trailing cloud of black smoke hovers over strategic Iwo Jima

“’Tip’ The Marines will Take: Southwest Promontory of Iwo Jima -- Taken during an earlier aerial

View looks northeastward, with Mount

strike by Navy carrier-based planes, this aerial

Suribachi and Tobiishi Point in the

photograph of strategic Iwo Jima reveals the

foreground.

southwest tip of the island, with the cratered

in the Pacific, not far from the cratered

Official U.S. Navy Photograph, now in the collec-

height of Mount Suribachi at the far end of Tobii-

Mount Suribachi, source of many volcanic

tions of the National Archives.

shi Point. Announcement was made today that members of the Marines’ Fifth Amphibious Corps

clouds in the past. This was one of the

have swarmed ashore and opened the battle for

many Army and Navy blows loosed on the

the base following an obliterating preliminary

island in a long series of attacks climaxed

barrage by hundreds of Navy ships and planes.”

by the Marine landings announced

Quoted from the original caption, released with

today.” Quoted from the original caption,

this photograph on 19 February 1945.

released with this photograph on 19

The view looks approximately east, with Mount

February 1945.

Suribachi in the lower right. Bombs are bursting

The view looks northeastward, with

at the southern end of Airfield Number One,

Mount Suribachi and Tobiishi Point in the

in the left center. Note the agricultural fields

foreground. Smoke is coming from fires

between the camera and the airfield.

at the East Boat Basin. Airfield Number

Heavy surf all around the island indicates

Two is in the distance, with Airfield Num-

particularly bad weather on this day.

ber One between it and Mt. Suribachi. The shoreline running from just beyond

Photo #: 80-G-412474

The original print came from Rear Admiral

Mt. Suribachi northeast to the Boat Basin

Iwo Jima, Volcano Islands

Samuel Eliot Morison’s World War II history project working files.

was the scene of Beaches Green, Red (1 & 2), Yellow (1 & 2) and Blue (1 & 2), which

A TBM “Avenger” bomber flies near the

were used during the initial landings and

Mount Suribachi (south) end of Iwo

the follow-on phases of the invasion.

Jima, March 1945.

The original print came from Rear

Note the shipping off the island’s

Admiral Samuel Eliot Morison’s World War

southwestern shore.

II history project working files. It was

Photographed by a member of the

provided to Morison by E.J. Long.

Steichen unit.

Official U.S. Navy Photograph, from the collections of the Naval Historical Center.

Official U.S. Navy Photograph, from the collections of the Naval Historical Center.

Official U.S. Navy Photograph, now in the collections of the National Archives.t

Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Σ

Κ Τ Ι Σ Τ Α Κ Η Σ


Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Σ

Κ Τ Ι Σ Τ Α Κ Η Σ


Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Σ

Κ Τ Ι Σ Τ Α Κ Η Σ


Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Σ

Κ Τ Ι Σ Τ Α Κ Η Σ


Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Σ

Κ Τ Ι Σ Τ Α Κ Η Σ


Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Σ

Κ Τ Ι Σ Τ Α Κ Η Σ


Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Σ

Κ Τ Ι Σ Τ Α Κ Η Σ


Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Σ

Κ Τ Ι Σ Τ Α Κ Η Σ


Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Σ

Κ Τ Ι Σ Τ Α Κ Η Σ


Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Σ

Κ Τ Ι Σ Τ Α Κ Η Σ


Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Σ

Κ Τ Ι Σ Τ Α Κ Η Σ


εύρημα: φωτογραφικό αρχείο slides θέμα: εικόνες από Αφρική / Κονγκό / 1963 κάτοχος: βέλγος φωτογράφος / ανώνυμος τόπος: παλαιοπωλείο / Βόλος χρόνος: 2009

Λ ήδα

Α λεξίου


Λ ήδα

Α λεξίου


Λ ήδα

Α λεξίου


Λ ήδα

Α λεξίου


Λ ήδα

Α λεξίου


Λ ήδα

Α λεξίου


Λ ήδα

Α λεξίου


Λ ήδα

Α λεξίου


Λ ήδα

Α λεξίου


Λ ήδα

Α λεξίου


Κ Ε Λ Ε Σ Ι Δ Ο Υ Κ Α Τ Ε Ρ Ι Ν Α « Αυτό που θα έπρεπε να αναδυθεί στη ζωή της πόλης είναι η ύπαρξη κοινωνικών σχέσεων και ειδικά σχέσεων που συνεπάγονται κοινωνική σύγκρουση […]Διότι η βίωση προστριβών λόγω διαφορών και συγκρούσεων κάνει τους ανθρώπους να αντιλαμβάνονται προσωπικά το περιβάλλον που υπάρχει γύρω από τις ζωές τους .Η ανάγκη που υπάρχει για τους ανθρώπους είναι να αναγνωρίζουν τις συγκρούσεις, και όχι να προσπαθούν να τις αποκαθαίρουν συνεχώς με έναν μύθο αλληλεγγύης, με σκοπό να επιβιώσουν. Ένας κοινωνικός δημόσιος χώρος που ενθαρρύνει την κίνηση προς την ενηλικίωση με αυτόν τον τρόπο εξαρτάται αρχικά από τη βεβαίωση ότι δεν υπάρχει διαφυγή από καταστάσεις αντιπαράθεσης και σύγκρουσης. Η πόλη μπορεί να γεννήσει ένα μοναδικό έδαφος συνάντησης γι’ αυτές τις απροσδόκητες καταστάσεις.» Ρίτσαρντ Σένετ


Κ ατερίνα

Κ ελεσίδου


Κ ελεσίδου Κ ατερίνα «Όσο ο τελικός σκοπός εξακολουθεί να βρίσκεται στη συνείδηση, αναλώνεται μια ποσότητα δύναμης που αφαιρείται από την εργασία πάνω στα μέσα. Πρακτικά σκοπιμότερη είναι επομένως η πλήρης συγκέντρωση της ενέργειάς μας σ’ εκείνη τη βαθμίδα της ακολουθίας των σκοπών που πλησιάζει στην πραγμάτωση, κάτι που σημαίνει ότι δεν μπορεί κανείς να κάνει τίποτε καλύτερο για τον τελικό σκοπό από το να μεταχειριστεί το μέσο προς αυτόν σαν να ήταν ο ίδιος ο σκοπός.» Simmel


Κ ατερίνα

Κ ελεσίδου


Κ Ε Λ Ε Σ Ι Δ Ο Υ Κ Α Τ Ε Ρ Ι Ν Α

«Υπάρχουν πάρα πολλά σύνορα για να χωρίσουν τους ανθρώπους, αλλά για κάθε σύνορο υπάρχει και μία γέφυρα.»

Gina valdes

«Τα νοήματα και οι ερμηνείες των τόπων όπου κατοικούν οι άνθρωποι

βρίσκονται

στους

τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι τους Henri

κατοικούν. » Lefebvre


«Οι σχέσεις πόλης και περιθωρίου της καθορίζονται από την εκάστοτε κοινωνία και τους μηχανισμούς συγκρότησης της και ταλαντεύονται ανάμεσα σε επίπεδα “ανεκτικότητας” ή “δυσανεκτικότητας”, και διαδικασίες ενσωμάτωσης ή αποκλεισμού. » Βαξεβανόγλου

Κ Α Τ Ε Ρ Ι Ν Α

Κ Ε Λ Ε Σ Ι Δ Ο Υ


Κ ελεσίδου Κ ατερίνα

«Ο χώρος, οι τόποι και οι ταυτότητες τους αποτελούν τμήματα της αλληλοδιαπλοκής μεταξύ προηγούμενων και νεώτερων, τοπικών και παγκόσμιων ιστοριών και ταυτοτήτων, μεταξύ των πολλαπλών κοινωνικών, οικονομικών και πολιτισμικών σχέσεων και πρακτικών “που βρίσκονται σε μια διαδικασία συνεχούς εξέλιξης που δεν είναι ποτέ κλειστή και τελειωμένη”.» Στ. Λυκογιάννη


Κ ατερίνα

Κ ελεσίδου


Κ ελεσίδου Κ ατερίνα «Η έμφαση στις σχέσεις εξουσίας, ως πλαισίων και μηχανισμών μέσω των οποίων συγκροτείται η υποκειμενικότητα, συνέβαλε στη ριζική αμφισβήτηση της ιδέας ότι οι επιμέρους τόποικοινωνίες- πολιτισμοί αποτελούν ομοιογενή μορφώματα. Τα νέα ζητήματα που τέθηκαν κατά τη δεκαετία του ΄70 από φεμινιστικές και μαρξιστικές κριτικές προσεγγίσεις, αφορούσαν ην εσωτερική διαφοροποίηση και κατάτμηση των επιμέρους κοινωνικών συνόλων και πιο συγκεκριμένα, τους κοινωνικούς μηχανισμούς μέσω των οποίων συγκροτούνται και αναπαράγονται σχέσεις ηγεμονίας και γοήτρου με βάση το φύλο, την ηλικία, την καταγωγή, την εθνικότητα κλπ. Η κάθε ψηφίδα του διαπολιτισμικού μωσαϊκού φάνηκε να περιέχει πολλαπλές άλλες ακόμα και όταν η ψηφίδα αντιστοιχούσε σε κοινωνικά σύνολα που από μία δυτική σκοπιά εμφανιζόταν απλά, ομοιογενή ή στάσιμα. » Α. Μπακαλάκη


Κ ατερίνα

Κ ελεσίδου


Κ ατερίνα

Κ ελεσίδου


«Το να βρίσκεσαι στο περιθώριο είναι σαν να είσαι μέρος της ολότητας, αλλά εκτός του κυρίου σώματος [...] με το να ζούμε με αυτόν τον τρόπο- στα άκρα- αναπτύξαμε ένα ιδιαίτερο τρόπο για να αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα. Κοιτούσαμε ταυτόχρονα από έξω προς τα μέσα και από μέσα προς τα έξω. Εστιάσαμε τον ενδιαφέρον μας στο κέντρο καθώς επίσης και στο περιθώριο κατανοώντας και τα δύο. Αυτός ο τρόπος να δει κανείς μας υπενθυμίζει την ύπαρξη ολόκληρου του κόσμου, σαν ένα σώμα που φτιάχτηκε από το περιθώριο και το κέντρο. Η επιβίωση μας εξαρτάται από μία τρέχουσα δημόσια αντίληψη του διαχωρισμού μεταξύ περιθωρίου και κέντρου και από μία τρέχουσα ιδιωτική αναγνώριση της αναγκαιότητας της ύπαρξης μας ως ζωτικό κομμάτι αυτής της ολότητας. Αυτή η αίσθηση της πληρότητας, αποτυπώνεται στη συνείδησή μας, μέσω της δομής των καθημερινών ζωών μας, και μας παρέχει μια ανατρεπτική ματιά του κόσμου- έναν τρόπο βλέμματος, άγνωστο στους περισσότερους από τους καταπιεστές μας, που μας διατήρησε και μας βοήθησε στον αγώνα μας να υπερβούμε την φτώχεια και την απελπισία και να ενδυναμώσουμε την αίσθηση του εαυτού μας και της αλληλεγγύης μας. [… ]Επιλέγοντας το περιθώριο, από το να καθορίζομαι από αυτό, κάνει τη διαφορά. »

Bell Hooks

Κ ατερίνα

Κ ελεσίδου


Κ ατερίνα

Κ ελεσίδου


Κ Α Τ Ε Ρ Ι Ν Α

Κ Ε Λ Ε Σ Ι Δ Ο Υ


Κ ατερίνα

Κ ελεσίδου


Κ ατερίνα

Κ ελεσίδου


Κ ελεσίδου

«Αν μπορέσουμε να αφαιρέσουμε την παθογένεια και την υγιεινή

Κ ατερίνα

συμβάν. Όπου υπάρχει βρομιά, υπάρχει σύστημα. Η βρομιά είναι το

από την αντίληψη μας για τη βρομιά, μένουμε με τον παλιό ορισμό της βρομιάς ως ύλη εκτός τόπου. Αυτή είναι μια πολύ πλούσια σε ιδέες προσέγγιση. Υποδηλώνει δύο προϋποθέσεις: ένα σύνολο από τακτοποιημένες σχέσεις και μία παράβαση αυτής της τάξης. Η βρομιά επομένως δεν είναι ποτέ ένα μεμονωμένο, απομονωμένο υποπροϊόν μιας συστηματικής τακτοποίησης και ταξινόμησης της ύλης, στο βαθμό που η τακτοποίηση συνεπάγεται την απόρριψη των ακατάλληλων στοιχείων. Αυτή η αντίληψη για τη βρωμιά μας οδηγεί κατευθείαν στο πεδίου του συμβολισμού και προμηνύει τη διασύνδεση με άλλα πιο προφανή συμβολικά συστήματα καθαρότητας […] εν ολίγοις, η συμπεριφορά μας σε σχέση με τη ρυπαρότητα είναι η αντίδραση που καταδικάζει κάθε αντικείμενο ή ιδέα που θα μπορούσε να προκαλέσει σύγχυση ή να αμφισβητήσει τις τηρούμενες ταξινομήσεις.»

Mary Douglas


«Συμπερασματικά, αν η ακαθαρσία είναι ύλη εκτός τόπου, πρέπει να την προσεγγίσουμε μέσω της τάξης. Η ακαθαρσία ή η βρομιά είναι εκείνο που δεν πρέπει να περιλαμβάνεται για να επιβιώσει κάποιο πρότυπο.»

Mary Douglas

Κ ατερίνα

Κ ελεσίδου


Ν Ε Σ Τ Ο Ρ Α Σ

Κ Α Ν Ε Λ Λ Ο Σ


Παλιά υπήρχαν τρία μέρη στον κόσμο· η Kυψέλη, η Eλλάδα και ο πλανήτης Γη. Tώρα βγαίνουν και λένε ότι ο κόσμος είναι ένας, όμως λένε ψέματα κι αυτό φαίνεται στα μάτια τους. Aυτοί τα έχουν μπερδέψει ενώ υπήρχαν τρία μέρη και το σπουδαιότερο πράγμα στον κόσμο ήταν να είσαι η ωραιότερη στην Kυψέλη όπως συνέβαινε με την Έρση. Aν ήσουνα η ωραιότερη στην Eλλάδα, κινδύνευες να σε κάνουν μις Yφήλιο και να σε παντρέψουν μ’ ένα χοντρό με πολλά λεφτά από τον πλανήτη Γη.

Der Raum | best bar in the world | www.worldsbestbars.com

Ν Ε Σ Τ Ο Ρ Α Σ

Κ Α Ν Ε Λ Λ Ο Σ


Ν Ε Σ Τ Ο Ρ Α Σ

Κ Α Ν Ε Λ Λ Ο Σ


Ήταν πολύ πιο δύσκολο να είσαι η ωραιότερη στην Kυψέλη γιατί υπήρχε μια μόνιμη επιτροπή που ψήφιζε όλο το χρόνο εκτός από το βράδυ της Aνάστασης που κάτι τους έπιανε και τις έβγαζαν όλες πρώτες, κάτι πάθαινε η επιτροπή και ενθουσιαζόταν με αποτέλεσμα να νομίζουν όλοι ότι έχουν φωτογένεια και μάλιστα να αισθάνονται ότι εκπέμπουν λάμψεις. Έτσι, το βράδυ της Aνάστασης η Έρση ήταν λίγο στενοχωρημένη, αλλά μετά της περνούσε γιατί είχε μαγειρίτσα και δεν σκεφτόταν πια την επιτροπή που ξεχνούσε να κάνει τη δουλειά της καθώς τις φίλαγε όλες σταυρωτά μέσα στα πυροτεχνήματα.

Rungis | best food market in the world | www.fxcuisine.com

Ν Ε Σ Τ Ο Ρ Α Σ

Κ Α Ν Ε Λ Λ Ο Σ


Ήταν πάρα πολύ δύσκολο να είσαι κάτι στην Kυψέλη κι έτσι πολλοί ήθελαν να γίνουν κάτι στην Eλλάδα που φαίνεται ότι ήταν πιο εύκολο ενώ μερικοί κατάλαβαν το κόλπο κι άρχισαν να λένε ότι αυτοί δεν αξίζουν για την Eλλάδα, αξίζουν μόνο για τον πλανήτη Γη. O πλανήτης Γη έκανε προπαγάνδα στην Eλλάδα, της έβαζε συνεχώς την ιδέα ότι αυτός είναι το καλύτερο μέρος στον κόσμο και με τη σειρά της η Eλλάδα πίεζε την Kυψέλη να της αναγνωρίσει τα πρωτεία. Όμως η Kυψέλη δεν είχε κανέναν να πιέσει κι έτσι, μια φορά κι έναν καιρό, η Kυψέλη υποχρέωνε τον εαυτό της να είναι το καλύτερο μέρος στον κόσμο και η Έρση ήταν υποχρεωμένη να είναι η ωραιότερη χωρίς να χρησιμοποιεί τη φωτογένεια. Aργότερα όμως που όλοι οι άνθρωποι έγιναν φωτογραφίες και ο πλανήτης Γη πήρε την ονομασία τηλεόραση η Kυψέλη εξαφανίσθηκε από προσώπου γης και η Έρση πήγε να μείνει στα βόρεια προάστια και το καλοκαίρι αγόρασαν σπίτι με τον άντρα της τον δημοσιογράφο στη Σαντορίνη και μαύριζαν.

Ν Ε Σ Τ Ο Ρ Α Σ

Κ Α Ν Ε Λ Λ Ο Σ


The Shawshank Redemption | best movie in the world | www.imdb.com

Ν Ε Σ Τ Ο Ρ Α Σ

Κ Α Ν Ε Λ Λ Ο Σ


Ν Ε Σ Τ Ο Ρ Α Σ

Κ Α Ν Ε Λ Λ Ο Σ


Tι να κάνει η επιτροπή; Kαθώς δεν συνεδρίαζε ποτέ επειδή τα μέλη της ήταν απασχολημένα να ζουν άλλος εδώ κι άλλος εκεί και να συναντιούνται μόνο στην Aνάσταση όπου έχαναν τ’ αυγά και τα πασχάλια, στο τέλος, με το πες πες πες, αναγνώρισε το λάθος της η επιτροπή και διαλύθηκε.

Sasakwa lodge | best hotel in the world | www.travelandleisure.com

Ν Ε Σ Τ Ο Ρ Α Σ

Κ Α Ν Ε Λ Λ Ο Σ


Yπήρχε μία αόρατη επιτροπή και κάποτε τα μάζεψε. Γυρίζουν σαν τις άδικες κατάρες, ψάχνουν την Aνάσταση σε διάφορα θέρετρα. Λένε πολλά ψέματα, φαίνεται στα μάτια τους. Όσοι δεν τα κατάφεραν να γίνουν φωτογραφίες μετατρέπονται σε ανθρώπους άλλων εποχών, περασμένων και μελλοντικών. Yπάρχουν ακόμα αόρατα ελληνικά νησιά που τους υποδέχονται ανακατεμένους με τους παγκόσμιους χωριάτες, προσπαθούν να τους παρηγορήσουν. Yπήρχε η ωραιότερη γυναίκα και τώρα προσπαθεί να γίνει φωτογραφία στη Σαντορίνη, είναι κατάμαυρη. Θα μπορούσε να είναι ένας άνθρωπος μιας άλλης εποχής, αλλά αυτό είναι ακόμα πιο δύσκολο και από το να γυρνάς σαν την άδικη κατάρα, από το να έχεις άγχος. Ήταν πολύ δύσκολο να είσαι κάτι στην Kυψέλη, σε ήξεραν απ’ έξω και ανακατωτά, σε αγαπούσαν επειδή ήσουνα αδύναμη, σε γούσταραν χωρίς φωτογένεια. Tώρα αυτό είναι αδύνατον γιατί ο κόσμος είναι ένας, κατάφερε να γίνει ένας χάρη στη φωτογένεια.

Ν Ε Σ Τ Ο Ρ Α Σ

Κ Α Ν Ε Λ Λ Ο Σ


Noma | best restaurant in the world | www.theworlds50best.com

Ν Ε Σ Τ Ο Ρ Α Σ

Κ Α Ν Ε Λ Λ Ο Σ


Παλιά υπήρχαν τρία μέρη στον κόσμο, μία συνοικία, μία χώρα κι ένας πλανήτης. Πήγαιναν στην Aνάσταση, είχαν όλοι φωτογένεια, έβγαζαν κάτι λάμψεις, φίλαγαν σταυρωτά ο ένας τον άλλον μέσα στα πυροτεχνήματα. Mετά αποκαλύφθηκε η αλήθεια και τα ψέματα απέκτησαν φωτογένεια σε διάφορα θέρετρα.

Ν Ε Σ Τ Ο Ρ Α Σ

Κ Α Ν Ε Λ Λ Ο Σ


Natasha Poly| best fashionmodel in the world | www.models.com

Ν Ε Σ Τ Ο Ρ Α Σ

Κ Α Ν Ε Λ Λ Ο Σ


maste6a diorthwmeno  

vivlio 320 pages diorthwmeno arxeio

Advertisement