Page 1

Ψ ἰὕ

`

Ι

Δ

$

ΠΡΟΚΛΟΥ ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ε.κ.τ›ουυε

ι

πι «­ Ἱ

.

Η

...

ω

! .Ο

Δ

Υ.

*

Ύνω: κἔα­_›·

Ύ:

+<·

}

Ι.|­

¬

§'

ξἶΐἘ:`ΐ®= ° ¦ „ #

ν

Ή6Μ:Ά ±

..Ἱ}.

ώ;·Δ±·.±±|×κ±4¬»¬»

1

;

.

­

¬ἱ· 2­

σ·

Η

·

Ω

ρ

Κ

άὶ νἑ

Ζ

Ρ

'

Α ¬ @ἔ.›(¿··=›„»ξἔἕ% Ἡἐζω̃ η̨̃ Ἀ

·"

· „ὼἕ=Σ.:=­ἐι̃×=Ν ......¬. ׬ῇ!±×:ἑ94··>±_.\..±­/^“

%^`

ἴψ ±ὶ.

Τι

7 ..

­

Ι

#3” 3

`#· σζ Δ±ω·›±± εε ωῇ

>

·

νε

°

>” .7

Η

Μ

Μ ὶ 1

.¬. °«­

ετ”

\

·

·

1

»

ε

η̨̃ἶ.„,!„;ἐὶ ­

ἡ;~~

|,

ἔκ

κ

.π Ν

­:ἔ;#=:­;:;±±

/

Η

·

< `

„ἐΐ.°·;ε¿ (1.7­τεῖὶ ;§·*`”%4 _

μ

#Υ··

·

·| ·'¬·κΜ;·~ΔΖῖ 7 ι. :

.

¬

·

±`ξη̨̃!ἑ.,»

4.±....> ±

π

«

Δ

>

;

Αἕἔ 8 · μμῳ

η Φ» <­

Δ

·

.

χι ωύκ­ζ.

Δ

ἶἶ 1: ·

.

:

›`

[

Ώ

Θ

α̨η̨

.ἑ π

η̨̃η̨̃ἶΞΞ¬¿Φ1Δ±οΣρΦοἢΣΔΔ°ΛοΓο›;ἐ

Β­<~ ­ )

.

“`,:|Υμ

;

Φ

.. Αϊ #.%τ#;έ#%:,_·^Ὁ­ΤΘ

ξ ° Ἡ­×\¬| Ή ἔεζ .¬

'

.

°®

3

±°*·'°Μ ώ·

;.¬νι̃;%±¬¬­

ή .ηε ξἔι̃ἶ., __." >ω›°5±±­­¬·Φο:±ὴ\ ,

.

±ζω̨ Η #”×±<› Α2”

ΗΜ

«Ψ

Η

§$ὐἩ¬¬¬

#

υ§ω.;·· .

«

>

Θα'

­

';·*ν"ἰ

Πωσ· ση»,

3

=.¬)

ηἶ.Δ.

­

ἦν·

.

,..

.

7

¬

`

_

°

ἔἑ


Π

Φω οΣοΦοΣ /1 οΓοΣ

σειρὰ Φιλόσοφος /Ιόγος συνεκδίδεται ἀπὸ τὸ «Πολὐτυπο» Ε..Π.Εὁ καὶ τὸν Νὺεο Τζ­ανάκη.

,

κ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ .ΣΧοΑΙΑ± ΕΛΑ. οοοοε ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: 1τΝΑΤιοΣ ΣΑΚΚΑΑΗΣ

¦

­

·

`

4

ΠΡΟΚΛΟΥ ΔΙΑΔΟΧΟΥ ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

Η Ν

­

ω».

.ἕ

|

Β

ἔκ ΪἘ

ρ.

ῷἕμο

αρ .

Α

·_

Β.

ῳ‹`¬­”_¬.

Φ

ῃΟ4>ἰ·

Αοΐυ

Α

Ή

ϋῖ

'

Α

θ

Ρ

'

Η/ά .

.ιη

© εορῃοἰἕἢτ γιὰ τὴν ἑλληνια̃ὴ μετάφραση: Ν. Τζανάκης καὶ «Πολύτυπο» Ε.Π.Ε]ξ; Δεινοκράτους ΙΒΙ, τηλ. 72.29.237 χω 72.32.819

ι

­Ξ

\

Κ

|

\

)

ΠΟΛΪ­ΤΥΠΟ 1982

Α

Α

Ζ.


5­ΟΡΚΟΟΕΙ ΠΕ

Ι. ΟΕΕΟΜΕΠΙΒ ΠΕ ΜΥΝΠΟ ίἱιιε ‹:ἰι·ειιΙειτΙε ὶοἴρεὀὶἰοιιἰε ὶπὲ= δΡ

»

ΗΕΚΑ

ΕΙΒ­ΒΚ

τεοτοτὶιπι Ι..ὶΙ›ι·ἰ·ι

ὉΡΟ

Μέ

π

,

Διωιτι εοιερπωιε

ι̃ 86 4

.

Ριωε­·

ποπιεπα,{ἱι‹ε Αρρατεωὶα.

ζ

Ώ|οΝΥ$!Ι ΑΡΗ! ΏΕΘΟΚΙΡΤΙΟ Οςϋὶε Ιτειὶιἰτειἱπἱὀε .

Οακὶα Ουσσἐ Θ· μαιι̃κὲ Ξω ω›ιΞι‹›ια̃α,ιπ ω›ι{ε›·υᾶ αδ

ψὶιι/4; Ιὶκειω βιιἀᾶοβ: Ρο/ἔἰκα̃.

ιι 0 Ι ιι τ: τ τ ε Ὁοἀοπιωι ιιὲτοκιιπι αεπιοεατἱοπἰϋιπ.

νἱἰῶ

ὉΨΗ

ἰο. ΠΟΝΤΠΒΙ ΕΟΚοΝΒΝ8|| Πε Ωο/ωοἐτωρϋἑα νἀἀα̃ωεκτἰο α̃αρἱὶπὶ ειη̨̃α̃ὶοκεῶ Ιἐἔὁ­ι::ι]εΞ!Ξ±ε: ςῃ·]οΙπΜ.

ι

ι

Ό

5

Οιιπι ετεπἰα δζ ρτἦιη̨̃ὶἑἔΓὀζἔ3πΕ±§Ἐ:ιἰ±ιι̃ειΞε„

ΞΒΰη̨̃­ΜΜΜ".ιΜἢ________„_.._..........­Μ| Ύ

Ύ

ΒΛΣΙΕΒΠ., ΡΕΚ ΗΕΔΝΚΙ

ἔν"

ΡΒΈΕΜ

Προμετωπίδα μιᾶς ἔκδοσης τοῦ ἔργου του̃ Πρόκλου Πεη̨ἱ σφαίη̨ας (Βασιλεία, 1561).

\


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ (ΕΚ. ΒΟΠΟΒ) ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΙΑ ΠΙΝΑΚΑΣ ΒΑΣΙΚΩΝ ΛΕΞΕΩΝ . .

. .

. .

.

. .

. .

.

.

.

. .

. .

. . .

.

.

.

. .

.

. . .

.

.

. .

. .

.

.

.

.. ..

.

.

.

.

. .

.

.

.

.

. .

.

.

.

Ι

.

.

.

.

. .

.

. .

.

.

.

.

.


ι

Ι

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗ Με τὴν έκδοση της Θεολονικῆς στοιχειώσεως τοῦ Πρόκλου

γ

συνεχίζεται τὸ πρόγραμμα τῆς σειρᾶς Φιλόσοφος λόγος. Τὸ ἔρ­ γο αὐτὸ ἀποτελεῖ μιὰ συστηματικὴ διατύπωση της μεταφυσικῆς τοῦ Πρόκλου καὶ εδράζεται στὴν πεποίθηση ὅτι ὴ πλατωνικη, ὅ­ πως καὶ κάθε ἑλληνικὴ, «θεολογία» ἔχει τὴν καταγωγή της στις μυστικὲς διδασκαλίες τῶν Πυθαγορείων καὶ τῶν Ὁρφικῶν (βλέπε Πρόκλου, Πλοιτωνικὴ θεολογία 18). ”Η ὀιρειλη μας στὴν κριτικὴ καὶ σχολιασμένη έκδοση τοῦ ἔρ­ γου ἀπὸ τὸν Ε.Κ. Ποὀεἰε (ΡτοοΙιιε: ΤΗΘ ΕΙειηειτιε οι” ΤΙιοοΙοεγ, δεύτερη έκδοση, Οκῖοτἀ 1963) εἶναι μεγαλη, καὶ οόσιαστικη. Έκτος ἀπὸ τὸ κείμενο της Θεολονικῆς οτοιχειώσεως και τὸ κριτικὸ υπόμνημα, συμπεριλἀβαμε στὴν ἑλληνικὴ έκδοση την «Είσαγωγὴ» του̃ ΒΚ. Ποεἰάε (μὲ εξαίρεση τὶς τελευταῖες παρα­ γράφους της, οί ὁποῖες πραγματεύονται κυρίως τὰ σχετικα μὲ τὴν χειρόγραφη παράδοση ζητήματα). Ἑπίσης, ἀπὸ τὸν ἐκτενὴ καὶ. αναλυτικο σχολιασμὸ τοῦ κειμένου επιλέξαμε τὰ σημεῖα έ­ κεῖνα ποὺ παραθέτει ὁ ΒΚ. Βοεἰτἰε γιὰ τὴν κατανόηση τῶν «κα­ ταβολῶν» της σκέψης του̃ Πρόκλου. Πιστεύουμε πὼς ὴ λύση της έκλεκτικῆς παρουσίασης τῶν κυ­ ριοτέρων θέσεων και συμπερασμάτων της ἐργασίας τοῦ Ε.Ιἰ. ι

γ


Ι2

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ποὀσε διευκολύνει τὸν “Έλληνα ὀιναγνὼστη νὰ ἔχει μίαν απλού­ στερη συναναστροφὴ μὲ ἕνα περίπλοκο κείμενο. "Αν στὴ διάρ­ ι ­ τὸ ενδιαφέρον του τονωθει­ γιαι ενα ­ συναναστροφης κεια αυτης της μακρυνότερο «ταξίδι», τότε μπορεῖ σχετικὰ εὕκολα νὰ προσανα­ τολιστεῖ, ἀπὸ αὐτὴν έδῶ τὴν αφετηρία, στὴν σχετικὴ βιβλιογρα­ φἴα. ”Η μετάφραση τῆς «Είσαγωγῆς›› ἔγινε ἀπὸ τὴν Ἑλεοι̃ννα Βλάχου­Ἀρζόνλου. Στὸν κύριο Ἱη̨ινοίτιο Σακαλῆ χρωστου̃με τὴ μετάφραση της Θεολογικῆς Στοιχειώσεως. Γιὰ τὴ φροντίδα του (καὶ τὴν ὑπομονἠ του σὲ αὐτὴ τὴ συνεργασία) τὸν εύχαρι­ στῦὔμε θερμά­

1.

,

` ,

Ημορφη και

ρ

­

`

~

ο σκοπος της

_

«Θεολιηιικης στοι­

χειώσεως».

­ ~ ­ν κ Αν υΐος ποὶ) Ξμφθίνιζἰῖαί. ενωπιον ΈΟὉ αναγνωσΐἰκου χοβνοἱλ με μιαν ἐπιμελημένη ἔκδοση ἑνὸς βιβλίου ποὺ χρονολογεῖται ἀπὸ τὴν τελευταία περίοδο της παρακμη̃ς του̃ ἑλληνορωμαϊκοϋ κό­ σμου βασανίζεται ρεἱιπσ /σσἰε ἀπὸ τὴν υποψία ὅτι συμβάλλει στὴν πιὸ έκτενὴ ἐπιστημη, στὴν Ι/Ι/Σεεεντεσἰτα/2 ιἰεε Νἰσὴτινἰεεεπ­ εινετιἢειι. <Η δικαιολογία μου ἔγκειται ἐνμέρει στὴν ἱστορικὴ σημασία του̃ Πρόκλου, ὁ ὁποῖος είναι ἔνας ἀπὸ τους κυριότερους ι ι ι ι ι συνδεσμους μεταξυ τῆς αρχαιας και της μεσαιωνικὴς σκεῷης και ἐνμέρει στὴν έντελῶς ίδιαίτερη θέση τῆς Θεολονικη̃ς στοιχειώ­ σεως, ὴ ὁποία ἀποτελεῖ τὴν μόνη πραγματικα συστηματικὴ ἔκ­ θεση της νεοπλατωνικὴς μεταφυσικῆς ποὺ ἔχει παραδοθεῖ σὲ κ

γ

γ

;

)

ν

Νίκος Γιανναδάκης

Ἱἶράκλειο Κρήτης 29 Δεκεμβρίου 1982

π

5

κ

ν

υ

κ

7

μας­

Γιὰ τὸν μελετητη, καὶ είδικὰ γιὰ ἐκεῖνον ποὺ καταπιάνεται για πρώτη ιρορὰ μὲ αὐτὸ τὸ περίπλοκο σύνολο σκέψεων, ὁ συ­

7

'

στηματικὸς χαρακτηρας αὑτοῦ του̃ ἔργου τοῦ προσδίδει μιὰ σπουδαιότητα μόλις κατώτερη ἀπὸ έκείνην τῶν Ἑννεάδων τοῦ Πλωτίνου. Οἱ Ἐννεάδες, μόλο που στέκονται σὲ ἔνα ασύγκριτα ὑῷηλότερο φιλοσοφικὸ επίπεδο έν σχέσει μὲ τὰ μεταγενέστερα ` ι πνευματικα προϊοντα τὴς σχολης, ἔχουν τὴ μορφὴ μιᾶς συλλο ­ γῆς περιστασιακῶν δοκιμίων ὴ διαλέξεων. “Εχοντας τὴν προέ­ λεσὴ τους στὶς συζητησεις της σχολ·ῆς1, αύτὲς δὲν εἶναι, και οὔτε τ επεδίωκαν νὰ εἶναι, εἴτε ὰτομικὰ εἴτε συλλογικά, ὴ διατεταγμέ­ νη ἔκθεση ἑνὸς θεωρητικου̃ συστηματος: κάθε δοκίμιο προϋποθέ­ τει ἔνα εὑρύτερο σύνολο διδασκαλιῶν, τὸ ὁποῖο γνωρίζουν ἀπὸ κοινου̃ ὁ συγγραφέας καὶ τὸ όιρκοατὴριό του καὶ τὸ ὁποῖο επεξη­

Ι.

Πρβλ. Ισα Ρἢἰἰοεσρπἰε ιἰε Ρἰοιιπ, 15 κ.ἑ.

Ο


ιι

ΐει

ΕΚ· οοοοο

κο ἔργο, τὸ ὁποῖο περιέχει ελαχιστα πραγματα απο ὅ,τι είναι δυνατο να θεωρηθει ὡς πνευματικη διαπαιδαγώγηση η συμβολη ~ Η ι \ σε καποια θρησκευτικη φιλονικία. Ειναι, οπως παρατηρει ο Βτὸηἰειι, ἕνα "οευντε εὶε ρτοῖεεεειιτ εεεειεἱ Ρετ ιιοε Ιοηἔιιε ττειοὶἰ­ τὶοο εσοΙοὶτε”. Εἶναι απλῶς ἕνα ἔργο συστηματικό. Μπορου̃με πράγματι να τὸ δου̃με σαν μία προσπαθεια να παρουσιαστεῖ ἕνα περιεκτικὸ θεωρητικὸ σχημα για τὸ εἶναι, ὅπως αὐτὸ ποὺ ἐπι­ διώκει ὁ Πλάτων στὸ ἔβδομο βιβλίο της Πολιτείας ­να παρου­ σιαστεῖ, δηλαδη, κάθε μορφη του̃ αληθινοὔ “Οντος ὡς αναγκαία σννέπενα τη̃ς λεπονρκγας ὀργσμένων κενγκὥν νόμων, ποὺ ἀπορ_

κάποια ιοιαιιεοη πλοοοα ἑνοἔ θέματος ποὺ ἔχει οοζαἴιηοοι

πριν (τὰἐ Θμπιπτοοοοιἔ οποθοοοιῶ ΠοΡιΡ¬ Βιοἔ Πλωτ· 4)­ 'Π οτ ~ ι ι › κ κ ι ξεταζει καποια απορια που εχει εγερθει σε σχεση με αυτο. ιιοοιοοοιεοοἐ Τεοικὲἔ λο`ίιιιὲ§ αοχὲἐ ποὺ οχημαιιζοοο το σχολειο του̃ συστηματος αναφέρονται μόνο συμπτωματικά, η διαρθρωτι­ οκ

ε

π

κ

9

κ

,

ι

οοο

ρέουν απο μία και μοναδικη αρχή. Δὲν είναι, βέβαια, μία πλη­

ι

ρης ἐπιτομη του̃ Νεοπλατωνισμου̃” γιατὶ τὸ θέμα της σύστασης τοῦ ύποσεληναίου μεταβαλλόμενου κόσμου δὲν ανηκει στη θεο­ λονία αλλα στη φοοιολονία' ἐπίσης, οἱ ηθικοι κανόνες θίγονται μόνο συμπτωματικά, αφοῦ τὸ κύριο ενδιαφέρον της θεολογίας ἔγκειται στην «προχώρηση» καὶ ὅχι στην «έπιστροιρη». 'Ωστό­ σο, ειναι ἕνα πληρες σύστημα «θεολογίας» μὲ την αριστοτέλεια ἔννοια της «πρώτης ιριλοσοφίας» η μεταφυσικῆςο. Τὸ βιβλίο διαιρεῖται σε δύο κύρια τμηματα. Το πρῶτο απο αὐτὰ (προτα­ σας 1 ἕως 112) παρουσιαζει διαδοχικα τις γενικες μεταφυσικἐς «αντιθέσεις», τις ὁποῖει; Χρησιμοποιου̃σε ὁ Νεοπλατωνισμὁἐ ­­τὸ ἕνα καὶ τα πολλα, την αίτια καὶ τὸ αποτέλεσμα, τὸ ακίνη­ τον κὸ αύΈ0_κίν.ητο καὶ κὸ καθηνικὰ κινητό, τὴν ὑπέρβαση καὶ

)

τη̃ς οιοωλολαιοιιιη̃ἔ ἔαο”ιοιιΡαΤοβιαἕ»3= το ἔαίο ἑνοῖ ανοοώιιοο ποὺ ἐνοια\ιΡένΡε”ιαι|)ιι`ἴο”ιἶ×οο ίια Έη ἱιιλοοοφια χαοεαοιη και ἶιιιριἶ' σοτερο να εξοπλισει τη σκεψη των μεταγενεστερων κατα των

την έμμονη, τη φθορα και τη συνέχεια, την προχώρηση καὶ την ἐπιστροφη, τις ἔννοιες οαιισο σαι και οομσοιιικι, την αίωνιότητα καὶ τὸ χρόνον τὴν ὑπόσταση καὶ τὴ σκέψη, τὸ ὅλον καὶ τὸ μέρος,

οθοονοῖιιοιῶο ἑἶιιοβαοιωννιοο λίοιοιιανιομοο·

Σο εν­ιονιι αντιθεση με αυτοι τα παλαιοοεοα εγχειριοιαι η Θε” ολονικὴ στοιχείωσις εἶναι ἕνα καθαρα ακαδημαϊκὸ καὶ θεωρητι­

\

2. Ἡ ύπόθεση ὅτι τὸ κείμενό ας εἶναι ατελὲς ἔχει ἐπι εβαιωθεῖ με ι ι ­ ­ . β ι μ ι ι . ν ι . την ανακαλυῷη ενος σχόλιου στο Μοὼοιιε Β των Εννεοιδων, στο οποιο πὼς προέρχεται ἀπὸ παρατίθεται ἕνα χωρίο τῶν “Αφορμω̃ν καὶ λέγεται τὁ πρῶτο βιβλίο του̃ Περι νοητω̃ν ἀφορμῶν (Βἰσεε, Ι/Ζε ιἰε Ροηολινιε, ΙΟ6, σημ. Ι). 3. Οιιτοοοτ σὲ Κεν. οιε ΡΜΖ. ΙΟ (1892) 55. Πρβλ. επίσης ΝοσΙ‹, 8ο!­ Ζαειἰιιε, σελ. οι κ.ἑ. .

3

Φ'

7

κή ιοιις σημασια παραμένει αοοητηι και γινεται οοιιριις μονο μέ' οω τη̃ς οιαἴκοιοοἔ ένος οιριομοο οιαφοριιιχῶν χωοιων· Οὔ" το ἔοΐο ιοο Ποοφοριοο οιιφοοιαοι οοιο ἡ μιιιοιι ποοιγμοιτεια τοο Σαλλούστιου Περὶ θεῶν και κόσμου παρουσιάζουν τὸ νεοπλα­ τωνικὸ σύστημα ὡς μια διαρθρωτικα συνεκτικη ενότητα. Και τα

ἔοἴα ιιοοοοιζονιαι μαλλον `ίια “ιο ιιοοιιιιοο κοινο τη̃ς ἐποχῆς ιιαοα Τια τοοἔ οοοιημαιιχοοἔ μιλιτηιὲἕ “ιη̃ἐ οιλοοοφιαἔ ἐπιοηἔι και οτα ούο ἔΡΎα “ιι ἐπιλοΐὴ ιοο ολιχοο διέπεται λιἴοιεοο απο ιιοιτἠοια λοΎιχ”η̃ἔ χαι περισσοτερο απο ἔναι* ἠοιιιο Ξὴ οοηοιιοοιικο οχοιιο­ Το Άοοομοιίι οιὴ μοοοὴ ποὺ “ιο ἔχοομο οἡμεΡα2± ειναι μια αοοναοιηιη και ανιοη οολλοΐιι ι”ιαιοοιΥιο`ίιαῶν οχέιμιιονι χο­ οιωἔ ιιαοαθιμαιων απο τον Πλιοιινο αι ποιοαφοοιοιιών Τοοι ποο αλλες ἔχουν τη μορφη βραχύλογων ἀποφθεΐμάιων και αλλες _ ,. „ , , , ι ­ ι ῳἶανόυν ντην εκτρισζγ ενρςν μικρου δακιμιου. Το Περι οεωκνχαι κοσμου αποτελει «ενα επισημο βιβλιο κατηχησεως στην περιοδο

ιε

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

­

Ι

Ι

ί

\

\

9!

την ενεργητικη και την παθητικη δυνατοτητα, το περας και το α­ πειρο, τὸ ὅν, τη ζωη και τη γνώση. Τὸ δεύτερο τμημα (προτά­ έ ν) πεξηγει, κατω απο το φως αυτων τωνν «αντι­ ιι­(νε οἶιἐ 9

Ί

κ

γ

οοοοων»ι τις οχοοοιἔ που οιαμοοφωνονται σε καοο μια απο

ιι· ριγῃοδγ με ρχοῃῃς 5. Βλέπε σχό)„γα_

10_

ιιἕ


Ι6

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ε.Κ. ΠΟΠΠΒ

Ποοκλοτ βρηκε ἕνα τῖοότνπο ντκτὶ μέθοδο τη̃σ οποθέοετοσ. τον Ύτα αοτίὶν στα ἐπτχοτοίὶματα ποο ο Πλατων βαἶζττ στο στομα Παομτνίοοο στον οαώνομο οταλοκοθ­ Ωἔ γαἶσο οττοτλητττκίὶί οποιες ενα συστη­ παρουσίασης τῶν λογικῶν προϋποθέσεων στις μα οοξαστῶν στωπηοα βασίζσταττ θ μεθοοντ ανἶη εχω ὶἑελνὶλα καὶ πρόδηλα πλεονεκτήματα. Τὸ να μεταφερει καποιοςῦτη μεθο­

τρει̃ς μεγάλες κατηγορίες της πνευματικης υπόστασης: τοὺς Θε­ οὺς η ἑνάδες, τοὺς νόες καὶ τὶς ψυχές' καὶ τὶς σχέσεις ποὺ συνδέ­ ουν κάθε μια απο αυτὲς τὶς κατηγορίες με τὶς κατώτερες βαθμί­ δες του̃ είναι. Παντου δίνεται ἔμφαση στη δομη ' καί, γι” αυτὸ τὸ λόγο, καθὼς τὸ κείμενο μοιάζει νὰ εἶναι άφηρημένο, ἔχει για τὸ μελεΐητὴ του̃· Νεοπλατωνγσμόυ̃γ ὡς πρὸς τὶς ·Ε„„εάδες, τὴν ὶδω,

άξία ποὺ ἔχει για τὸ ζωολόγο η μελέτη της ἀνατομίας ὅταν ἐξε­ ῖάζεγ ἕνα μὲ ζωὴ καὶ πνοὴ πλάσμα' Τὸ ὕφος καὶ η μέθοδος του̃ βιβλίου βρίσκονται σὲ αυστηρη συμφωνία με τὸ της συστηματοποίησης, καὶ ἑπομένως διαφέρουν σημαντικὰ ἀπὸ έκεῖνα ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ Πρόκλος στὰ ἑκτενέ­ στερα ἔργα του. Οἱ πλατειασμοὶ της ἔκθεσης, ποὺ συναντάει κα­

δο αὐτὴ σὲ ἕνα φιλοσοφικὸ ἔρλο μὲ Το βαγθμο τωεὶχηἕ αχρὶὶὶεὶοξς ωστο­ ποὺ επιδιώκεται στην Θεολογικὴ στοιχειωσιγ δεν ειναι, σο, εὔκολο καθῆκον, ὅποιο καὶ ἄν εἶναι τὸ σύστημα ποὺ παρου­ η «άπό­ σταζετατ­ Βοοοὴἐ καθὼἐ εἶναι ὁ Πρόκλθοτ πολυ συχνα ἐπανα­ δττἔἠ» τοστ αν καὶ τοπτκὰ σωστη, στην πραγματικότητα

#

γ

λαμβάνει άπλῶς ἐν έκτάσει την «ἐξαγγελία››' άκόμα καὶ ὀλισθη­ ματα ἀπὸ την τυπικη ορθότητα του̃ συλλογισμου̃ εἶναι δυνατὸ να θα έντοπισθου̃ν έδῶ καὶ ἑκεῖο, ἄν καὶ λιγότερο συχνα ἀπὸ ὕσο ἐγγενεἶέ εἶναι άδυναμίες οὶ Αυτες μπορουσε να περιμένει κανείς. στη μέθοδο: η συνοχη ἑνὸς σώματος φιλοσοφικών σκέψεων εἶναι άδυνατο να έκφραστεῖ άπόλυτα μὲ μια αλυσίδα λογικα ὀίψογων

νένας στὶς πολλὲς σχοινοτενεῖς καὶ ἄμορφες προτάσεις ποὺ γεμί­ ζουν τὶς πιο πολλὲς άπὸ τὶς ΠΟΟ σελίδες τῶν σχολίων στὸν Τί­ μοιιον, καὶ ποὺ κατακλύζουν την Πλατωνικὴ θεολογία, εἶναι έ­ δῶ περικομμένες μὲ μια συντομία ποὺ δὲν αφηνει κανένα περι­ θώριο για παρενθετικὲς έκτροπὲς η ρητορικὰ στολίδια. Καὶ στη θέση τῶν σταθερῶν ἐπικλἠσεων στην αυθεντία ­πότε στὸν

συλλογισμῶν.

"Ενα σοβαοοτοοο σφάλμα τἶνατ το τέχνασμα τοο Ποοκλοογνα συγχέει τὸ συμπτωματικὸ μὲ το ουσὶῶδεἐτ ττσαΐονταἐ μὲ το τν:

Πλάτωνα, πότε στὸν «Ὁρφέα» η στοὺς «Χαλδαϊκοὺς χρη­ σμοὺς››­ οί ὁποῖες εκνευρίζουν τον αναγνώστη τῶν μειζόνων ἔργων καὶ του̃ προκαλοῦν σύγχυση μὲ την ευρηματικότητα τῶν παρανοἠσεών τους, έδῶ ὁ Πρόκλος ἔχει υὶοθετησει, τουλάχιστον ὁ­ έπιφανειακά, τη μέθοδο της καθαρης α ρκἰοτἰ παραγωγης, ὴ

δνμα τῶν α Ρίίοίί τταοαΥωΥῶν οτοασκαλίσἐ ποο οφτίλοονγτη Ψοασἶὶ μορφή το率 καποτε καὶ τὴν οοοία τοοἐτ σὲ κακοτα τοχαία του̃ Τιμαίου η τῶν «Χαλδαϊκῶν χρησμῶν». Μόλο ποὺ καμια του αυθεντία δεν άναφέρεται ὀίμεσα σὲ αυτὸ τὸ βιβλίο, οί σελίδες τἶνατ στοτχαωμένοἔ απο τα φαντασματα οταφοοων αοθἶνττων· Άληθτνα «έλτοθτοαὶ» σκέψη δὲν ἦταν στα οονατο να ἔχττ τναἐ τε

ποία εἶναι γνωστη στοὺς αρχαίους μαθηματικοὺς ὡς σύνθεση καὶ οἰκεία σε μας άπὸ τὸν Ευκλείδη καὶ τὸν Σπινόζα. Πρόκειται ου­ σιαστικά, όπως σημειώνει ὁ καθηγητης Τειγὶοττ, για την πλατω­ Πρό­ 6. Στον ὅρο «ὕφος» δὲν περιλαμβάνω το τεχνικὸ λεξιλόγιο τοῦ καὶ του, προκατόχους τοὺς ἀπὸ κληρονομιά μια εἶναι ὁποῖο κλου, τὸ φτλο­ τα σὲ ολα σταθτοο ἐνττλῶἐ ταοατηοθστττ ἔχω παοαμέντττ απ, οσο οοφικὰ κείμενά του­ αν ο 7­ Ρίαίί­ ο/0Ρ^ 606 κτ· Μποοτῖ να αμτΡτσβ”θττὶθττ¬ ὡστοσοτ το Πρόκλος είχε ἀντιληφθεῖ πληρως τὸν ὺποθετικὁ χαρακτηρα τῶν άξιω­ μάτων του, στὰ ὁποῖα αίῶνες ἀδιαφιλονίκητης παράδοσης τους είχαν

ΙἹ

δώσει τὴν ἐμφάνγση τοϋ αη̨̃ταπόδεγχ­ωυ_ 8, Πρβλ, Πλ θεολ Ι_χ_ χθῇταγ γὰρ ἀεὶ (έα ὁ Παθμενίὁῃς) τοῖς πρώτοις συμπεράσμοισιν εἰς τὰς τω̃ν ἐχόντωγ (Ζερε ἐχομέγωγ) ἀπο­ δείξεις, καὶ τῆς ἐν γεωμετρία τάξεως ἢ τοῖς ἄλλοις μαθἠμασι παρά­ δειγμα προτείνει γοερόγ, την τω̃ν συμπερασμάτων τούτων προς ἄλ­

γ

Ι

ληλα συνάθῖησῃη

τ

το, (Ως παραδεί­(ματ­α χυχχγχῶν ἐπγχεγρημάτωυ, πρβ)„_ πρ_ 3

χαὶ 77

_


θνικὸις συγγραφέας του̃ πέμπτου

μ.Χ. αἰώνα: αύτη άνῆκε στοὺς

Χριστιανοὺς συγκαιρινούς του. Πράγματι υπάρχει μια οὐσιώδης διαφορα μεταξὺ τη̃ς μεθόδου του̃ Πρόκλου καὶ ἐκείνης του̃ Χρι­ στιανου̃ μιμητη̃ του «Διονυσίου››: ὁ δεύτερος δὲν προσποιεῖται καθόλου ὅτι φθάνει σὲ οποιοδήποτε συμπέρασμα μὲ τη χρήση ἐ­ πιχειρημάτων, ἀλλὰ άρκεῖται, ὅταν δὲν μπορεῖ νὰ βρεῖ ἕνα κα­ ι « ερο,Θ εο» ως τάλληλο πνευματικὸ κείμενο, νὰ παρα θρετει τον στὸ ζήλο ὁ ννοὶττειςετ, ὅμως, ”Οταν, πηγή. μόνη και επαρκή και μακρυα τόσο πηγαίνει Πρόκλου, του̃ ὺπόληψη του γιὰ τὴν ὰρνεῖταγ πὼς εἶναι ἔνας σχοχαστγκὸς «μὲ τὴν ἔννογα ὅ­Η αὀςόςς καρ ὰρχἠνη̨ θεωρετ χάθε δγδασχαχίοῳ ὅσο ὰπχὴ κγ ἄν εἶναι, δε.

°

δομένη άπὸ τὰ ἔξω››ιο, λησμονεῖ πρὸς στιγμή πὼς ό Πρόκλος εἴ­ ι χο ι Π ροκ χε ἐπίσης τὰ ἱερὰ κείμενά του. ”Ο Πχ άτων εἶναι για τον Β λ ι ι Β χ Β απο η . ος, κάτι περισσότερο άπό ὕφιστος ηγέτης και ι άσκα , ­ έ­ άναμφίβολα αὐτὸ ποὺ εἶναι για τὸν Πλωτίνο: ὁ Πλάτων ειναι εἶναι μία του νας θεόπνευστος συγγραφέας. ”Η φιλοσοφία · ° ι κλοιμιρις, «σύμφωνη με τὸν ιγαθοεργὸ σκοπο των ανωτερων άπο τη γε­ κατατρέχονται ὲς ποὺ δυνάμεων, οἱ ὁποῖες, στις φυ χ εὺ­ αμβάνουν άπο νὰ αὺτὲς γιὰ νεση, στὸ μέτρο ποὺ εἶναι νόμιμο ἐκεῖ τή μυστική άποκάλυψαν μεγάλες, καὶ λογίες τόσο ὺφηλὲς τους διάνοια και τὴν αλήθεια ποὺ εἶναι τόσο παλαιὰ ὅσο και ό κόσμος››ιι. Οὔτε εἶναι αὐτὴ ή μόνη άποκάλυφη ποὺ οἱ Θεοι χουν συγκαταβατικῶς παραχωρήσει. Μήπως δὲν ἔχουν μιλήσει σὲ μᾶς ἀμεσότερα μὲ τοὺς «Χαλδαϊκοὺς χρησμούς», ποὺ ἐκφέ­ ρονῖαγ ἀπὸ αὐτοὺς μέσω τῶν ὲκσ­Εασιαζομένων χειλέων του̃ θε. ό

ράποντός τους Ἱουλιανου̃, τοῦ­θεουργοῦ, «τὸν ὁποῖο εἶναι ὀινομο νὰ μὴ πγστεύομωιει ὁ Πλάτων μᾶς λέει, ἐμεῖς πρέπει νὰ ”Ο,τι μας λένε, »· καθήκον μας εἶναι όιπλῶς νὰ τὸ ἑρ­ τὸ «πάρουμε ὡς δεδο _ .. εκ κ λκ τ·. λ μηνευσουμε. Εκει οπου οι δυο αποκα υφεις φαινεται οτι συγ­

το

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Εγρς ΠΟΒΠΒ

Ι8

Μ

κροοοντοιιι ὅιτωἐ ουοτοχῶἔ ονιιβοιινοι σὲ ιιτοικὰ Χωοιοιιὅε το ιτε· οιτοκο οφειλεται στο ἀκοιτέΡΎοιοτο τηἐ ἑομιι̃ντιαυ̃ μικέ­ Ἡ ὑπό· λοιττη ἑλληνικὴ οιλοοοφιοι οινἠκτι σὲ μιὰ οιαφοροτικὴ κοιτηκοοιοιι ιι κνριοι Χοηοιμοτητοι τηἐ ειναι να μοιἐ κοιτοιοτἠοοι ικοινοοἐ «νὰ έ· ετΙΎἠσοοιιτ τὰ οκοτοινὰ Χωρια τον Πλάτωνος μὲ τὴ βοήθεια των τιληοιέοττρων ἀνοιλο”Υιῶν ιτοο οιτάοχοον στο οιοοισκιιιλιοι τῶν ἄκ· λων» ιι. Ἡ θέση αὕτη εἶναι άπολότως παράλληλη μὲ τὰ χριστια­ νικὰ προηγούμενα' και ὲξηγεῖτὴν παράξενη ρήση ποὺ αποδίδεται

×

9

ΙΟ. Νεορὰποπἰετεο ΙΙ. Πλ, θεολ, Ι,1_

σ

Ι6Ι.

Ι2. ῷ μὴ θέμις ἀπιστείν, εἰς Τίμ. ΠΙ.6Β.24.

ι

στον Ποοκλο ἀιτο το βιοΎΡάΨο τον Μοιρινοω̃ι «ἄν ιιτοιντ στο Χέρι μου, ἀπὸ όλα τὰ ἀρχαῖα βιβλία θὰ άνεχόμουν να κυκλοφοροῦν (φέρεσθαι) μόνο οἱ «Χρησμοί» και ὁ Τίμοιιος τὰ ὀίλλα θὰ τα ἐ­

εαφάνιζα ἀπὸ τὸν κόσμο το σημτοινο (ἄν­·· ἠοάνιζθν ἐο τω̃ν νῦν ἀνθρώπων) ι ἐπειδὴ ορισμένοι ἄνθρωποι ὺφίστανται καθη­ μερινὰ βλάβη ἀπὸ τὸ άπροσανατόλιστο και ὁίκριτο διά β ασμά .

.

..

..

τοοέν­ Αοτη τι οιξιοκοιοοιττἰοητη οιιοη εχει οοχνὰ ποιοοινοηθτι· Δὲν οιὶιιοιινοι οτι ο ιτιο ιιοοφωμένοἔ ἑλλκινιοττὶς τη̃ε ἐττοχῆέ του έ· πιθυμοῦσε νὰ κάνει ἕνα όλοκαύτωμα τῆς ἑλληνικῆς γραμμα­ Ί Ί | Ἱ ~ ~ τειας επιθυμουσεἰαπλως να περιορισει την κυκλοφορια της σε ­_ Ἱ Ι | \ \ μια εποχη που ανηκει στους μυημενους του Νεοπλατωνισμου. Ά

σ

3

7

­_­

Ά

Οὕττ οημοιινοιι οιτωἔ ιιοοττινοι ο ννιλιιιειιςοιωι ὅτι ο Πρόκλος «τιχτ ἀντιληφθτι τὴν οινάΎκνΙ ἑνοἑ Ρἠΐιιοιτοἐ στὴν ιτολιτιομικιι οονέχτιοιι ἄν “ἦταν νὰ ἀοχιοιιι μιὰ κοιινούΡΎιοι Ύοαμμὴ πνοοιιοιτν κη̃ἐ ἐεέλιξηἐν­ Οι κοιινοοικἴιτἐ Ύοοιιιμὲἐ πντοιιοιτικη̃ἐ έἔέλιεηἔ ”ἦ° ταν τόσο ἀδιανόητες στὸν Πρόκλο ὅσο και στοὺς Χριστιανοὺς ἀν­ τιπάλους του. Μέλημά τους ήταν νὰ διασώσουν τὸ μὴ μεταδιδό­ μενο μέσω κάποιας διδασκαλίας ἀπὸ τὸ δηλητήριο τῆς είδωλο­ λατρικη̃ς φιλοσοφίας' τοϋ Πρόκλου άσχολία εἶναι νὰ σώσει αυ­

5

λ

13. Παρα το γεγονος οτι, συμφωνα με τον Ψελλο (Περι τῆς χρυοης οι̃λύοεως, Κεν . εἰεε Σ! . Οκ . 1875, σελ . 216) ὁ Ίουλιανὸς εἶχε το πλεο­ , , , , , , , νεκτημα να συνδιαλεγεται προσωπικα με το φαντασμα του Πλάτωνος. 7

Μι. Πλ­ θεολι Ϊ.ἰἰ. 15. Βίος Πρόκλου ΧΧΧνἰϋ.

Ι6­ Νθορἴοἴοκἶδιμ 159­

Ι


τοὺς απὸ τὸ μοιραῖο σφάλμα να τοποθετου̃ν τὸν 'Αριστοτέληκ στὸ ε ` ι › , ως ίδιο ἐπίπεδο μὲ τὸν Πλάτωνα ἡ να παρουσιάζουν τον Μωυση Ἱ _ αντίπαλο των Χαλδαίων. Και στα( δύο άκρα, η δραστικη λογο­ κόσμο, το κρισία της γραμματείας ηταν, σὲ έναν ανεκπαίδευτο ­± .ι ε ι ι ­ έχουν ό,τι ειναι δυ­ πει μας οἱθεογι μόνρ πρακτικὁ μέσος Όταν νατο να σκεφτου̃με, η μελετη των ανθρωπινων δοξασιων γινεται Ἡ ι για τοὺς κοινοὺς ανθρώπους κάτι τὸ περιττὸ και επικίνδυνο, ανι ν και οί λόγιοι ἐνδέχεται να αποκομιζουν κάποιο κερδος απο

×

×

α

ο

αὐτὴνιι. «Σγ­ὴν πραφμα­ςιχό­ςῃ­ςα» , ὅπως ἐπεσἠμανε πρόσφατα ὁ . ΒιὀεΖ, «αὐτὴ ἡ αντιχριστιανιη φιλοσοφία έμοιαζε περισσοτερο μὲ

”Αν κατατάξουμε τα φιλοσοφικα κείμενα του̃ Πρόκλου σύμ­ τους αὐτὰ τοποθετου̃ν ­ κατηγορίες­ι φωνα μὲ τὴ μέθοδο και τὸ περιεχόμενό ;

Ι. Στα

σωζόμενα σχολια για την Πολιτεια, τον Παρμενιδη, τὸν Τίμαιον και τὸν Άλκιβιάδη Γκαὶ στα σχόλια για τὸν Κρα­ τύλοςχ ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἔ ου ε όνο έ ανω ατα­ "Ολα αὐτὰ πα_

χ

ρουσιάζουν έμφανη̃ ίχνη τῆἐ προέλευσης τους άπὸ σειρες διαλεξε­ \ ? ` Ί \ ` ων και τα ερανισματα απο τα σχολια στον Κρατυλον ειναι πολυ ,_ Π ­ ιν ν 8 ι . πλθανὸ νὰ μὴν προέρχονται άπο ένα ημοσιευμενο ερλο του Ρο σ

9

Ά

9

Κ

Ά

'Έ'

17. "Εχει τεθεῖ τὸ ερώτημα γιατὶ ὁ Πρόκλος επεκτείνει την προτεινό­ μενη λογοκρισία σὲ ὅλους τοὺς διαλόγους τοῦ Πλάτωνος. "Η απάντηση εἶναι, νομίζω, ὅτι σύμφωνα μὲ την κρίση του, ὅπως και μὲ έκείνη τοῦ Ἱάμβλιχου, όλα τὰ ούσιώδη της φιλοσοφίας του̃ Πλάτωνος περιέχονται στὸν Παρμενίδην και τὸν Τίμαιον (είς Τίμ. Ι.Ι3.Ι4)` καὶ ὁ πρῶτος α­ πὸ αὐτοὺς τοὺς διαλόγους ἔγινε αντικείμενο μιᾶς τόσο μεγάλης παρα­ νόησης (εἰς Παρμ. 680 κ.ἑ., Πλ. θεολ. ].νἰἰἰ), ὥστε θα πρέπει να θεω­

ρεῖται ακατάλληλος για τὸ πλατὺ κοινό. Ὁ ΖεΙΙετ δίκαια συνέκρινεαὀ­ τη τη θέση μὲ τὸν αποκλεισμό τοῦ αμύητου κοινου̃ απο τη μελέτη τη̃ς Βίβλου, ὁ ὁποῖος επιβλήθηκε κατα τὸν Μεσαίωνα.

κ

ν

κ

­ ­ 2. (Η θέση της «Θεολοχικης στοιχειώσεως» στὸ λου. __ Π , ἔ θοχ Θ7 τοϋ

×

>

ς

: ~ την καινούργια πίστη, εναντιον της ὁποίας στρεφόταν, παρα με την αρχαία θρησκεία ποὺ ὺπεράσπιζε».

Ά

κ

π

ς

τ

κλοοι ἀλλὰ ἀπὸ τὸ σημειωματάριο κάποιου μαθητῆ του. Μετα­ ει | ·· ξο των Χομτνων τΡΥων συγκαταλέγονται τα σχόλια στὸν Φαί­ \ _ Ι δωναι τον Γορνιαι τον Φαιδρα τον Θεαιτητο, τον Φίληβο, 3, .. τους «Χ0ιλδαικ0ι›ς χρησμοὺς» καί, πιθανως, αλλαιο. Τα έργα ς , ~ ` ` Ι Εἶτισνσψιε στον ηρος τρν Τιμαίον Άριστοτελους ἀντιρρησεων και Σννοινωνη των προς τον Τιμαιον μαθηματικῶν θεωρημά­ Ι των φαινεται πὼς εἶναι αντιστοιχα μὲ τα προλεγόμενα καὶ τὸ , ­ παραρτημα των σχολίων στον Τιμαων, κ ` ` 2. Στην Πλατωνικη Θεολοφια, ποὺ έχει πολλα κοινα μὲ τὸν έ­ ι ` | ~ ξηγητικο χαρακτηρα των σχολιων. "Ως πρὸς την “Ορφικὴ ΘΕΟ­ _ ι ~ * και του̃ τον Όρρειος. του Πυθαφόροο θοντα κατ τὴν ἶίέολτοντττ | , ι Πόατωνοἐ (ποο κατ τα δύο οἶνοττ οἠμτοα Χοτμτνοτ) ὁ Πρόκλος εἶ­ . τ ιο του ς μ ᾶλλ ον παρα` οοΎ`ΥΡαοτοοΞ ­ ης ναι εκ δότ Ϊ ¦ / Ἱἰ Ἱ 3. Σε μια ομαδα εργων για τὸν θρησκευτικό συμβολισμὸτο (πε­ ι τ ` ° ρἱ τῶν μυθικῶν συ θόλων) ` θ ' Έ Τη εονίρἶια ι(πεθἰα7ω77?ς)" και̃α ­ θλ Τῶν Χ και το μυθο της Κυβελης' ` Αυ­ κατη ριστλανωνλ| για τὴν _ \ τα αντιπροσωπειἰονται Ά

9

5

ΖΙ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ε.Κ. ΠΟΠΠΒ

ΖΟ

λ

λ

·

ο

Ρ

λ

λ

×

καθ

μόνο με ένα απόσπασμα απο τὸ Περι της Ελληνας ιερατικης τέχνης (ιἰε εαοπιη̨̃θσἰο ει ιηαἕίαλ τὸ ὁ­ Ε

18­ Ἡ Υραμμθ μττοτξο «δημοοττομένων» οχολίων χατ νἀδημοοίτο· των» σειρων διαλέξεων είναι δύσκολο να συρθεΐ σημειώσεις απὸ τἱςγδια­

λί

··

τ

ι

σ

ι

σ

τετττι̃κθοττονοαν οτ μαθητέῶ και αοτεε οτνοτι­τοίβολοτ κοκλοφοοοοοοτν μέ· σα στη σχολη. Ολα τα χαμένα σχόλια που μνημονεύονται παραπανω αναφέρονται ἀπὸ τὸν ίδιο τὸν Πρόκλο. Ένας σχολιασμὸς ἢ σειρὰ διαλέ­ ξεων για τὸν Πλωτίνο παρατίθεται απο τὸν Δαμάσκιο Π.253.19 ( 'Εν

τοἴἔ είς Πόωτἴνον) χοτὶ ἀττὸ σχολτοτοτὲἐ τῶν είς Πολ­ καὶ του̃ Πεθἱ μο­ στθθίων­ 19· Ὁ Σννίδατ ἀποδίδττ ἔθΐοτ μὲ οτυ̃τοὺἐ τοὺἐ δύο τίτλοος καὶ στον Πρόκλο καἰ στον Σνοτοτνο· Σύμφωνα μὲ τον Μαρίνο (Βίος Πρόνόον 27% ο Πρόκλος ἀπλῶς προσθέτει παρατηρήσεις στα σχόλια του̃ διδα­ οκάλοο τον “ίτὰ τὰ Ὁθφοτάλ χατ ἡ ἀπόδοση τῆἐ Άρμονἴαε σὲ δύο πρό· οωττοτ τττθοτνῶτ νὰ ἔχττ μτὰ ττοτοόμοτοτ έξ“θΎηοτΙ­ Ποβλ­ Πλ­ θεολ­ σελ­ 203› 215 λολνμτττοθ· εἰς Παθμ· 52­18 Νοτνἰτι­ 20. Γ ια τη σημασία του̃ ὅρου ούμβολον στὸν Πρόκλο, βλέπε σημ, στὴν πρ­ 39­


ΕΙΣΑΓΩΓΗ

'

Ε.Κ. ΠΟΠΠΒ

ι ν . πρτο 2 ὲνῶ πρὶν ἦταν γνωστο μονο στην

ι

λατινικη εκ 3

80

ι

χη

του̃ ΡΜ­

η μόνη «άπόλυτη» ημερομηνία που ἔχουμεῃ, καί, ὅπως θὰ φα­ ­ . 3 Ί 'Ι' \ 9 | νει αμεσως παρακατω αυτη δεν ειναι πραγματικα απολυτη. Με` ε ι μπορεί κανενας ι \ ι πρωτη \ ματια, ° να νομισει πως οι πολυάριθμες ἀ­ ,Ι ­ , _ Ἱ ναφορὲς σὲ αλλα εργα του συγγραφεα πουἹ απαντουν στα σχο­ Η 9) ° λια, προσφερουν ενα ευκολο μέσο γιὰ τὸν καθορισμὸ τῶν σχετι­ ἠμερομηνιων των ἔργων του' καὶ μιὰ χρονολογικη διάταξη χωῇ » ε ι που βασίζεται κυριωε σε αὑτὲε τὶς ἐνδείἔειε έχει προταθεῖ ἀπὸ τον ε Ρτετι‹1εητε.Ι23. Σὲ αυτ τ διάτα ' Θεολο ικ` στοι είωσι ἐ ­ ι ι ἡ ἡ › ιεηγη 7 χ ς μ φανίζεται ως το παλαιότερο απο τα σωζόμενα εργα του̃ Πρόκλου ( μ ὲ πι θ ανὴ έ ξα γ ρεση την πραγματεία Στοιχείωοις φυσική) ἑπτὰ ἄλλα ἔργα παρεμβάλλονται μεταξυ αὁτου̃ τοῦ βιβλίου καὶ τῶν σχολίων στὸν Τίμαιον, ἔτσι ὥστε άποτελεῖ εὐλόγως προϊὸν τῆς νεαρῆς ηλικίας τοῦ Πρόκλου. Ώστόσο, σημαντικὲς άμφιβολίες ὑπάρχουν γιὰ αὐτὰ τὰ συμπεράσματα ἀπὸ μιὰ περίπτωση στην ὁποία ὁ Ρτειεοὶπετ ἔχει στρέψει την προσοχἠῃ, δηλ. στην ὕπαρ­ ξη διασταυρουμένων ἀναφορῶν ἀπὸ τὸ εἰς Τιμ. στὸ εἰς Πολ. καὶ νἰεε νεκειι ­­ποὺ δείχνουν ὅτι ὁ Πρόκλος είχε τη συνήθεια νὰ κά­ νει προσθῆκες στὰ σχόλιά του ἀφοῦ είχαν ηδη καταστεῖ δημόσια εἴτε μὲ τη μορφη βιβλίου είτε (τὸ πιθανότερο) μὲ τὴ μορφ δια­ 7) λέξεων. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ φαίνεται πὼς καθιστᾶ μάταιη κάθε προσπάθεια φγιὰ τη «χρονολόγηση» τῶνγ σχολίων, όπως ἔχουν παραδοθει σε μας25 επίσης, ἀναιρεῖ πολλα ἀπὸ τα επιχειρήματα 9

.

Πο. ἔχ ει τώρα δη!­ωσὶευθετ Νὰ ἀρχαῖα ἑλληνὶχὰ, ἀπὸ τὸν ΒΜΘΖ (Οατ. α̃εσ Μδδ. Αἰοἰιιιπιιῃιεε Οκεεε, Ἡ . 148 κ.ε.). .. ι τὰ ὁποια, το ιί_ Σ`Θ ενα ” ὀι Ρ ιθ μὁ σποραδικῶν δοκιμίων ' τρία άπὸ . ' Ρίο"'ιἰεπιἰαιπ το είε· ριονιιίεπτιο ιἰε ιἰεσειπ ιἰιιὺιτατιοιιιόιιε ριτσα ·

·

\

4

·

)

3

_

­

γ

λ

_

μνινου.

5. Στὰ δύο συστηματικὰ εγχειρίδια, δηλ. τὸ ἕωιχεἴωσίἐ θΰοτ λονικὴ καὶ τὸ Στοιχείωσις φυσικη (τὸ ὁποἴθ ηΐοξν παλαἕόἶερίἔ ­φνωστὸ μὲ ­εὸν τίτλο Περὶ κινἠσεωιἐλ ­ Αθ" δὶακρὶνονταἕ απο Ἐα

ἄλλα σωζόμενα ἔργα λόγω της χρησης τῆς παΡα`ίωΎὶχ'ίΙ€ μεθό­ δου καὶ τη̃ς ὰπουσίας ἀναφορῶν σὲ αῦθεντίεςῃ.

Ἡ προσπάθεια νὰ προσδιοριστεῖ 7) σειρὰ σ®`ίΎΡαφη§ αυτων τῶν πολυποίκιλων ἕργων ἀνΐμῃωπίζῖ πολλὲς δυσκολίες. και ὁ βιογράφος του̃ Πρόκλου δὲν προσφέρει τόσα χρονολογίχὰ ΦΪΟΦ· χεῖα ὅσα ὁ Πορφύριος στὸν Βίον τοῦ Πλωτινου. Μας λεει πωείἶ Πρόχλοςγ εἶχε γράφει τὰ σχόλια γιὰ τὸν Τιμοιιον, ακαι πολλα ἄ)„)„α»ς ὅταν ηταν είκοσιοκτὼ ἐτῶν (437·θι38 Ή!­Χ­) αυτί) εῖναὶ·

22. Δὲν δικαιολοζφγἕἐι̃μρἐστε νὁἑτοποθετησουμε τὰ σχόλια στὸν Φαίδω­ να στὸ ιάστη α ­ 4 . ., ὲ άσ τ` α τυ ία του̃ Μα ίνου ο.Χϋ, ὀὶν καὶ ὲνἑχεται νὰ τὰ ὶεὶχε ἀόχίσἶι κάτ'­θιυ̃ὶίτηἶι τὶῖ χρονολογίοῖ. Ἡ γλώσσα τοῦ Μαρίνου στὸ ο.Χϋἰ μᾶλλον ὑπονοεῖ πὼς τὸ είς Τίμ. ηταν τὸ πρῶτο ἀπὸ τὰ σχόλια ποὺ δημοσιεύτηκε. 23. Ηεννιεε 16 ιιεοη

ς

21­ Ἡ ἄποίὶλίὶ ποὺ ὑποστηρίζει̃αὶ ἀπὸ τὸἶ Βἶτἀθῃβθθθῖ σῖἔὶν είἕδἶσῖὶ του του̃ Περὶ αἰτιω̃ν, καὶ ἡ όποια προφανωε εκεί Υ;ΪΕὶ1ί;:ἑο 288

(σελ­5503: αΥτὶθ"α~σΉς

σῖ ' ;

°”

°

7

κ

ία

Έοὐἐ νθΌΘΤΨΘ8·ΟΘΥΘΤΠ

Χ

ς

¦ 8'/'Πο και Ή) ((8 Μαίοίωῃ δαἴῖἔθῃἔῖἱί είη̨ξουξ σἐἔΐηἶζῖἶγἶὲἶἦ δο ίὶ του̃ ΟυἰΙΙεΙιτυε σε Μοετ ε ε. ε αυτ τ, ν , . καθ τὸ Περὶ τόπου καὶ (ἄν πρἀΥΗ­ατι “ἦταν καποὶο αὶποπλεἔ εΡ°­ γο) τὸ Περὶ τω̃ν τριω̃ν μοναὅων στὴν ῶὶα|×α”"ὶ”Υ0Ρία ὶίζπορεὶ ­ νὰ ἀνη̃χε καὶ 'ίι̃ ἀμφὶσβίὶῖουμἶνη Πθαλμἦτείαἐκαα̃ἶἕἕιἶἔυ̃ δοι̃ίμάτων ΐοῦ Πλάτωνος, ἡ οποία στρεφοταν να '

Κ

52

=

'

ν

7

·

.

23

Π

"_

κτλ). ὅτι δηλ­ ίι Θεολυκαιι στοιιειωσιε ιη̨̃αλλον δεν Ψ" εφ Έω ι

2ιι

ἶῖὶ

οίον του̃ Πι>ό×λ0=> ἀλλὰ ὰτλῶε τεοέεκεεαη̨̃απο ιι) σχολή Τολό δε? Ρίζεταί σὲ κανένα ἔπίχείρημα καὶ σΰίεδον δεν Χθεὶαίἴταὶ ανασκεὶζπ ΕΥ μποθῶ νὰ βρῶ τίποτε στὸ ὕφος ή Το ίἶεριἶχύμενο ως πραἶμαἶεὶας που νὰ σνναίνεἴ ὑπὲρ αὐῇὶί τη̃ς ἄποψηἔ χαιη̨̃ ἶ\ὶ;\ὶἶφωνῇὲΞΖρΞἘ:ἕι;Ξ)ὶε;; ε ο κα γρά φ ων μ α ς ὲπι β ε β αιώνεται ἀπὸ τὸν αρμενικὴ παράδοση (βλέπε παρακατω).

ει. οσιιιπωειε αιεινιε Αιιεειιεῃ

.

Ι

>

κε

167 (1905) εοε 25. Τὸ μόνο ποὺ μπορεῖ κανείς νὰ πεῖ μὲ σιγουρια είναι ὅτι τὰ σχόλια στὸν Παρμενίδη. τὸν Άίλκιβιάδη καὶ τὸν Κροιτύλον πιθανῶ: νὰ ἔλα­ βαν τὴν παρουσα μορφή τους μετὰ ἀπὸ τα εἰς Τξα. καὶ είε Πολ.. ἐπειδὴ (α) αυτα ποτε δεν παρατιθενται στὰ δύο τελευταῖαἔργα (μὲ ὲξαίρεση ¬

¬

¬

κ


ει

τῆς Στοιχειώσεως δὲν ἑδράζεται ὅμως απόλυτα σὲ μαρτυρίες αὐ­ τοῦ του̃ τύπου. Ἱσχυρίζεται ὅτι ὁ Πρόκλος εἶναι έδῶ ακόμα από­ λυτα ἐξαρτημένος απὸ τὸν Πλωτίνο καὶ τὸν Πορφόριο, καὶ ὅτι μεγάλο χάσμα χωρίζει τὴ Βη̨̃δασχαῃα τοῦ ἐγχεῳγδίου ἀπὸ ἐχεί­ νη τῆς Πλοιτωνικῆς θεολοχίας (τὴν ὁποία τοποθετεῖ, μαλλον σωστα, πρὸς τὸ τέλος τη̃ς φιλοσοφικής σταδιοδρομίας του̃ Πρό­ κλου). .Η απόφανση για τὴν απόλυτη έξἀρτηση του̃ ἔργου Στοι­ χείωσις θεολοχικὴ απὸ τὸν Πλωτίνο καὶ τὸν Πορφόριο έπανα­ χαμβάνε­πα, μὲ χάπογα ἐπγφύλαεη ἀπὸ τὸν Ζθῃθτ και ἄχλους με.

μὲ τὰ ὁπ0ἴ0ι ὁ ΡΓΘΠαΘΠίΙι̃α̃Ι θπῦστἠρτξε τὴ χρονθλόι̃ησἠ τον “Πα τα ἄλλα σωζόμενα ἔρκα­ (Όσον αφορα αὐτα τα ττλεαταῖαι ακα· δὸν τὸ μόνο βέβαιο συμπέρασμα ποὺ είναι δυνατὸ να συναχθεῖ α­ πὸ τα στοιχεῖα ποὺ συνέλεξε ὁ Ρτειτὸεπιὶιειὶ είναι ὅτι ὴ Πλοιτωνι­ αὴ θεολογία πρ0ϋπ0θέτει τὴ δημοσίευση σὲ %άπ0Φα μορφὴ τῶν σχολίων Ύτα τὸν Τίααακ' καὶ τὸν Παθμενίδα Ύτατὶ σὲ αὐτὴν καρατίθτντατ χωρία καὶ απὸ τα δύο ἔρκα­ Στὶἐ τρει̃ς λαττντκὲἐ ττρακματτῖτἐ κανένα ττροΐτνέαττρο ἔρκα δὲν μνημοντύττατ ανο­ μαστικα' ὡστόσο, τὸ α̃ε ιπα!. επὺεἰετ. περιέχει μια πιθανή, αλλα ὅχτ βέβαττὶι αναΨ0Ρα στὸ Στατχείωσαἑ θεαλ07τκῆ26· ΎτταΡΧ0νν ἐπίσης πιθανὲς νύξεις αὐτοῦ του̃ ἔργου στα σχόλια για τὸν Τί~ ιαατον καὶ­ τὸν Παθμενίὁηῃ αλλα δὲν ἔχονμτ καμτα ἐκκύτὶαη ὅττ αὀτὲἐ οἱ αναφορές» ακόμα καὶ αν ἔχονν σωστα τανττατττο δὲ

πρωτοδτατνττώθηκαν σὲ μία ὑττρόττρτὶ ἐττανέκδοαη τῶν αχο­ λίων. Τὸ γεγονὸς ὅτι ὴ Θεολοχικὴ στοιχείωσιε δὲν περίέχττ α· ναφορὲς σὲ πθοΐτνέαττθα ἔρκα δὲν ἔχει (ρατε Ρτθῃααῃτὶααθ κα· μία αποδττκττκὴ αείαι αφου̃ ἡ μέθοδοέ τοῦ βτβλίον αττοκλτίττ α­ ναφορὲς τέτοιου είδους. Ὁ ίσχυρισμὸς του̃ Ρτσι1ὀΘΠίΠΘ.Ι γἶὁι τὴν πρώιμη χρθνῦλονία κάπωα ἀμφίβοχη ὰναφορὰ στὰ θὰ; Κθατη ποὺ γςνῃα, στὰ εἰς Τίμ_ Ι.4­δ1.8)' ίβ) στα εἰς Τίμ. ΠΙ.ΙΖ.Ζ9 φαίνεται να γίνεται καποια ανα­ φορα σὲ ἔναν μελλοντικό σχολιασμὸ του̃ Ποιρμενίδου' (γ) τα τρία αὐτὰ

ἔαια ίαδτκα τα αχόλτα είε Κα̃ατθ βασκοντατ "τὸ κοντα στὴν Πλατω· νιχὴ Θεπλπνία απο τὴν αποψη του̃ ὔφους καὶ τῆς φρασωλῦνίαει 26. α̃ε πιαἰ. ειιίπἰπ. 203.39, πρβλ. Θεολ. στοιχ. πρ. 63. ”Η δηθεν α­ ναφορα ποὺ γίνεται στὴν πρ. 8 (2ὅ5. Π) είναι πολὺ ασαφὴς για να είναι { \ \ ` | του πειστικ και το ιδιο αληθευει για τους υποτιθεμενους. υπαινιγμους .ελ ι ι ι ­ . . ..λλ 8. λ η" πραγματειες σε ο ες αυτες τις Ἱ

Θ

9

Ά

Ε

θ

κ

εἰε πιαί. ειιὺειετ. στις α ες υο ατινικες ι ι ι ι ­ ι . . ι ­ περιπτώσεις ὴ αναφορα μπορει πολυ καλα να μὴν αφορα κανενα απο τα .

χαμένα ἔργα.

27. εεε πμ. 1.385», περα. πρ. 92·ι1. 195.27, πριιλ. πρ. 67 πε: Ὁ Πρόκλος πουθενα δεν παραπέμ­ εἰς Παρμ. ΙΙ4·?.36, πρβλ. πρ. πει στὴν Θεολονικὴν στοιχείωσιν ὀνομαστικά.

Ιἶ.

25

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ε­Κ ΠΟῦὉ$

·

τα απὸ αὐτόν, αλλα ἔχει σωστα αμφισβητηθεΐαπὸ τὸν ννὶπἰττει­ Κετ.­Τὸ πόσο απέχει απὸ τὴν αλήθεια θα φανεῖ στὸ ἑπόμενο τμή­ μα: έδῶ αρκεῖ να που̃με πὼς ὴ πραγματεία δὲν χρωματίζεται α­ πλῶς απὸ τὴ γλώσσα καὶ τὴ σκέψη τω̨̃ Ἱαμβλιχου, αλλα καὶ δί­

νει ἑξέχουσα θέση σὲ ὁρισμένες διδασκαλίες, ὅπως, λ.χ., εἶναι ἐ­ κείνη για τὶς θεῖες ἑναδες, ποὺ προσιδιάζουν (απ, ὅσο γνωρίζου­ με) στὴν αθηναϊκὴ σχολή. Είναι, ὡστόσο, αλήθεια ὅτι ὺπαρχουν αξιοσημείωτες διαφορὲς, αν καὶ ἐλαχιστα φτάνουν να γίνουν αν­ τιφασεις, μεταξὺ τῆς διδασκαλίας αὑτοῦ του̃ ἔργου αφενὸς καὶ ἐ­ κείνης ποὺ περιέχεται στὴν Πλατωνικὴ θεολογία καὶ στα σχό­ λια αφετέρου. Κατ” αρχήν, ἕνα πλῆθος βελτιώσεων ποὺ εμφανί­ ζονται σὲ αὐτὰ τα τελευταῖα ἔργα απουσιάζουν έντελῶς απὸ τὸ πρῶτα σὲ αὐτὲἐ μπθρἔἴ κανένας να αναφέρει τὴν παρεμβολή, μεταξὺ τῶν «νοητῶν» καὶ τῶν «νοερῶν» θεῶν, μιας ένδιόιμεσης κατηγορίας, οί ὁποῖοι είναι καὶ νοητοὶ καὶ «νοεροὶ››' τὴν ὺποδιαί­ ρεση της ‹‹ὺπερ­κοσμικής» τάξης τῶν θεῶν σε ἀρχικοὺς καὶ ἀπο­ /γύτους θεούς­ καὶ τὴν ὑποδιαίρεση σὲ ὑποδεέσῖερες τριάδα τη̃ς θεμελιαχῆς τριἀδας που­Ζωἡ_Νου̃ς28. Δεύτερον, ὁρισμένες ἀπὸ

διδασκαλίες ποὺ εμφανίζονται τὶς ὺστερότερες` νεοπλατωνικὲς , „ , , ,. \ στην Θεολοχικην στοιχειωσιν φαινεται πως εχουν έκει μιαν α­ βεβαιη θεση η πως συνδυαζονται μαλλον απροσεκτα με τὴν πλω­ τιννιὴ παράδοση: τὸ τιὁ κ<×ι><××τηετστι×ὸ παράδειγμα ἀτοτελετ ς

28. Για αὐτὸ τὸ σημεῖο. πρβλ. Πλ. θεολ. ΙΙΙ.Χ1ν. κ.ἑ.

ς


26

ΒΚ. ΠΟΠΠ8

ὶιὶὶλὶ^|Ἡ|”||

εδωνη ἔπζηθ€Ξ°ἕιμα:ἔ\αωτΕῖ\υωῖροὲ›πιἔ¿ῖ:σΖ­οφὅχῖτγἑσιἱοπςοιεἔἕἑ

μικροπαραλλαγές, ὴ, ὰκόμα, καὶ ὰσυνέπειες, αὐτὸ ὁπωσδἠποτε πρέπει νὰ ἀναμένεται' καὶ πράγματι τέτοιες παραλλαγὲς εἶναι ι ­¬ εκ ι κ ι κ ευ » δυνατὸ να παρατηρηθουν, οχι μονο με τη συγκριση των διαφο­ ρων σχολίων μεταξύ τους καὶ με τὴν Πλατωνικὴ θεολονία, ἀλ­

ἔἐα ια 28 Ξ7 1­Ἐ9 112 ΙἘ9 171) χαἱ πότε :ῃὰ.νἐ:ἐκφρασΈεῖ σε ς τὸ χατώἐε ®μέλ0ἐ τῆς”­Εριάἐας ἄν­ζωή­νου̃ς (πρόῖαση 101 ) Ξ ιὰ οειδοποί ὸ τὸν ἀνα νώσῖη ιὴ τὴν <

τζ ἶδιο συμβοὰνει καὶ μὲ τὰ ἀῖιέθεζὶτἔ τ~ς διδασκαλίας τοῦ Ἱάμβλιχου τὰ ὁποῖα, ἐνῶ γί­ ά οδη̨κτὰ σὲ ἕνα σημετο Ἐη̃ς Θεολογικῆς σταχαώσεως

Μ" μερικὲς

π ἑπιθείητοἴδ' χι̃σθίχωἶὶιῖὅςαδεὶδικριτἶκου̃ χ ε

π

φορές' ἀχόμα καὶ στὰ πλαίσια ἑνὸς μόνο ἕργουῃ' ` ι ι Λμωες ἀναφορες Μις μυσ­"χες εμπεὶρὶες η στις αποχρυφες πρα­ κτικὲς ὰποφεύγονται ἐπειδὴ ἔχει γίνει ὰντιληπτὸ ὅτι αὀτὲς δεν ισ

κ

5

τ

μοιάζει νὰ ὰγνοοῦνται στὴν πρόταση 109' επίσης ἀπηχησεις της διδασχαλίας Πλωτίνου γιὰ 'τὴν κατάσταση τη̃ς ἀνθρώπινης

κ

κ

κ

υ

ωι

5

~

­­

κ

π

συμβὶβάζονταὶ με τονΪ ὁρθολογὶκο ΤηςἹ ΘΕΟ/ι̃ ομκης | Η „ \ χαρακτηρα | Ἱ · υτοιχειωσεως η επειδη ερχονται σε αντιθεση με την α ρκιοτι με­

9

3

·

υ

Η σπουδαιότητα αυτων των γεγονότων γιὰ τὴδχρονολόγηση αὐτοῦ τοῦ ἔργου πρέπει ποικιλοτρόπως νὰ ἐκτιμ θεῖ. Έκεῖνα

0080 τῆς ἐπὶχεὶρηματολολίας του: τὸ ὅῖὶ ὁ Πρόχλος πράγματι πίστευε στὴ θεῖωἶγὶα οταν Ξ­ἱραφε αυῖο το έργα πολυ δυσκολα εἶναι δυνατὸ να α ισ τ θει. Πα ” ὅλα αυτά οὶ ένδεί ει ὡ Ι | μφ βη γη ρ Ν 3 ~ξ Ἑ ς συνολο μου φαινεται πως οδηγουν ὁριστικα, αν όχι εντελως απο­ θ| Τ ιρασιστικά, στο συμπέρασμα οτι ὴ Θεολονικη στοιχειωσις ειναι ἴνα σχετικὰ πρώιμο ἔργο του̃ Πρόκλου. Δὲν θέλω, ὡστόσο, νὰ _ ι , „ πῶ ὅτι μπορουμε να προσδιορίσουμε τὴ χρονολογια του στο ετος 4.82 μ.Χ·, ὅταν ὁ Πρόκλος ἦταν εη̨̃κοσιδύη̨ χρονῶν (πρόταση ‹:|Ή,γ8τ_8ὼΠἹΜ): τὸ νὰ θεωρήσουμε αὐτὸ τὸ ἔῃο ὡς πρωτόλειο

ποὺ ἐμπίπῖουν στὴ δεύτερη κατηλορία μοῦ φαίνονται σημαντικό­ τερα. Ἡ ὰπουσίαι ὁρισμένων δευτερευουσῶν διακρίσεων μπορεῖ βέβαια νὰ όφείλεται ὰπλῶς σὲ μιὰ επιθυμία γιὰ συντομία καὶ σα­

ῃημα» ετναι μιὰ ἀπόλυτη παρανόηση' Τὸ σύστημα ποὺ παρου­ ωἀζκαι στὴν Πλατωῃκὴ θεολω̨ία καὶ στὰ σχόλια περὶ

ῷυχὴς επιβιώνουν σὲ ὀιτελὴ ὰρμονία μὲ θεωρήματα ποὺ ὰντλου̃ν­

ι

ται ἀπὸ τὸν Ἱάμβλιχοῃ. Τέτοιοι χαλαροὶ δεσμοὶ είναι ἑμφανεῖς _ _ „ 9

καὶ σὲ άλλα σημεια του ἔργου του Πρόκλου, ὰλλὰ αὐτοὶ εἶναι, κατὰ χανόνα πιὸ έπιδέεια χρυμένω Τέλος καμιὰ ἄμεση άνω ι

ιι

Ϊ

ι

ι

'

ε

9

Ξ

γ

ία δὲν ὑπά

.ιτ στὴ θεου

φορα "τε στον αῖομὶκο μυσἶικισμ ει χει στὴν Θεολογικὴ στοιχειωσιν. ὶ

2?

ργ

Ρ

ὶνὁς σπουδαστη̃ ποὺ δὲν ἔχει ὰκόμα ἀναπτύξει «τὸ δικό του σύ­

φήνεωυ ἄν καὶ εἶναι ληόῖερο Εὔχολο νὰ δοθεῖἠ ἐεἠγἶὶση αὐῖὴ Υιὰ τὴν παράλεὶῷη τη̃ς διάκρισης μεταξὺ νοητω̃ν και νοεθω̃ν θεω̃ωο· Σὲ ἔναν πολυγραφότατο συγγραφέαι ὁ ὁποῖος ἔχει ἐπε­ ξεργαστεῖ ἕνα ἐπιμελημένο σύστημα γιὰ νὰ ἐπεξηγἠσει ὁρισμένες

ιρυσικὴς είναι οὐσιαστικὰ τὸ ἴδιο μὲ ἐκεῖνο της Θεολονικῆς στοι­ χαιώσεως' καί, ὅπως θὰ διαπιστώσουμε ἀμέσως, σπάνια ὅ,τιδἠ­ ποτε ποὺ περιέχεται σε αὐτὸ ἀποτελεῖ επινόηση τοῦ Πρόκλου. Μυῳόπρης σημασίας εἶναι τὁ ζήτημα ­γιὰ ςὴ σχέση τη̃ς Θεο­

λομικη̃ς στοιχειώσεως μὲ τὴν Φυσικὴν στοιχείωσιν. Ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὴ δεύτερη βασίζεται σχεδὸν ἀποκλειστικὰ στὰ Φυσι­

29. Βλέπε καὶ σχόλιο σὲ πρ­ 193­

εἰς ῖθν παλῃιῳδίαν 7Θαφέντων (δηλ στὰ σχόλια “θὰ Ἐὁν Φαἴδθονλ ὅε τι πα̃σαι αἱ τάξεις ἐκείναι μέοοιι τω̃ν νοερω̃ν εἰσι θεῶν καὶ τω̃ν πρώ­ των νωι̃τω̃ν·

Ά

γ

9

ὅθ. Τὸ ὅτι αὐτὴ ὴ συγκεκριμένη διδασκαλία δεν ἐπινοηθηκε ἀπὸ τὸν Πρόκλο κατὰ τὰ τελευταῖα χρόνια της ζωῆς του εἶναι δυνατὸ νὰ συνα­ χθεῖ ἀπὸ τὰ εἰς Παρμ. 949.38 κ.ἑ.: δεδειάαμεν γοῦν πάλαι διὰ τω̃ν

_

Χ

6

Ϊ

“Δ

'του̃ ,ΑΡὶ­στοτέλουἔι ὁ πλευταῖος ἐχδόΐηἕ τηἔι ὁ ΚΠΖΘΠΪΒΙΦ θπθστηρίξει πὼς αὕτὴ ἔχει γραφτεῖ σε ἕνα πολυ πρώιμο στάδιο της φιλη̨σοφιχῇς μόρφωσης του̃ Πρόχλου, ὅταν δγάβαζς ®Αργ_σ­το.

"λη

με τὸν Συριανὸ (Μαρίν. Βίος Πλωτ. ε.

ἔὶι

Γιὰ παράδειγμα, βλέπε πρ. Ι6? καὶ ὰντίστοιχο σχόλιο.

Χἰἰἰ)' μπόρεσε ἔτσι


29

ὶίὶ)¦ΛΙ”ΩΓΗ ΕΙΚ. ΠΟΠΠ5

ΖΒ

ὡριμότερη Θεολογι­ να ξεχωρίσει αύτὸ τὸ ἔργο απο τὴν σχετικα είναι ακαταμά­ κὴν στοιχείωσιν. 'Αλλα τὸ επιχείρημα έδῶ δεν ὕ· χητο' γιατὶ στα Φυσικα ὁ ,Αριστοτέλης είναι ὰποδεχΐοἐ ἀπὸ τοθε με· απο λιγότερο λους τους ύστερους νεοπλατωνικούς, όχι Καὶ ίι ά· σαιωνικσύς διαδόχους τους, σαν η υπέρτατη αθθεντίαι Φοσιὲτῆς Ἐἦς μεῖοιξὐ ἐι̃ῖιχοίλεῖῖοιι ὁ ΚὶῖΖθΠἶθ1ὀ., νοιυ̃ιυ̃λθυθίοι,

¬

Τῦθὺ

στοίυ̃ιείώοεωῶ πΡ­ υ̃τυ̃ιχειώυ̃ῦωἔ Π. πρ­ 19 χαὶ Τῆς ΘΘ0ό07ι%ῆ9 Μι ἐξοίφοίνίζοτοο οῖοω ἐἔοτοίσοοτ πΡ®σεκΉκά3Ζ° Τὰ δύο ἐλχεὶρί” καὶ Το ΨΡοίοοο)×ο”ίίοί› ὥστε κλί· ςοιοί μοι­άζοον Τοοο πολο οΐο ὕφοἐ γνώμη ὅτι αὐτὰ Ύράφοἴὶχοίν φυσικὴ νω να δεχτῶ τὴ συνηθη καὶ επιδιώκεται να είναι συμ· ἕνα τὸ ὅτι καὶ τὴν ἴδια περίπου περίοδο πληρωμα τοῦ αλλου.

γ

3· (Ο Πἔόκλος καθ Οἱ πθοχάτοχοί τοο· στὴν Τὸ σῶμα τῶν σκέψεων, του̃ ὁποίου η δομὴ ανατέμνεται η ατόμου ἑνὸς Θεολογικὴν στοιχείωσιν, δὲν είναι δημιούργημα πνευμα­ μιᾶς μια̃ς ἐποχῆς' αντιπροσωπεύει τὸ τελευταίο προϊὸν περίπου αίώνων. πέντε διάστημα σὲ έκτείνεται που κίνησης τικης να ”Αν θεωρησουμε αύτὸ τὸ κίνημα ὡς ἕνα σύνολο, ῖιἔπορου̃με πέ­ για έρα καθορίζεται διαπιστώσουμε πὼς η κατεύθυνση του καὶ μία πρακτικὴη ρα απο δύο ὡστικὲς δυνάμεις, μία θεωρητικὴ αντανακλα τὴν αύτὸ πλευρά, θρησκευτικη. Ἀπὸ τὴ θεωρητικὴ ὴ ὁ­ φιλοσοφία, ἑλληνικὴ ἑνιαία επιθυμία να δημιουργηθεί μία

διαιρόρων ιριλοσο­ ποία θα ἐξαλείψει τον φθοροποιὸ πόλεμο τῶν παραδοση πλατωνικὴ στὴν ένσωμάτωση φικῶν σχολῶν μὲ τὴν μυστικι­ ὴ καὶ πυθαγόρεια ὴ αριστοτέλεια, η ὅ,τι καλύτερου ἔχει μπορου̃ μ ε να κα­ πλευρά, πρακτικὴ τὴν ,Απο στικὴ διδασκαλία. για τὴν κάλυψη της τανοησουμε αύτὁ ὡς μια σειρα προσπαθειῶν ἑλληνιστικης πε­ ύπέρτατης θρησκευτικης ανάγκης της ὕστερης θα γεφύρωνε τὸ χα­ ριόδου, μὲ μια θρησκευτικὴ αντίληψη που δηλαδη, μέσα στὸ σμα μεταξὺ θεοῦ καὶ ψυχης' θα συγκροτου̃σε 32. Βλέπε σχόλιο στην πρ. 14.

πλαίσιο του̃ παραδοσιακού ἑλληνικοῦ όρθολογισμου̃, ἕνα σχημα σωτηρίας, που θα είναι ὶκανὸ να συγκριθεί καὶ να ανταγωνιστεί μὲ ὅ,τι προσφερόταν απὁ τὶς μυστηριακὲς θρησκείες. Τα τελευταῖα χρόνια ἕχουμε μαθει να αναγνωρίζουμε ολοένα καὶ πιὸ καθαρα τὴν κατευθυντηρια ἐπίδραση καὶ τῶν δύο αύτῶν ὼστικῶν δυνάμεων στὴ διδασκαλία του̃ Ποσειδωνίου ­­του̃ ποὺ σφράγγσαρ πρώτου ἀπὸ τὶς τρει̃ς χη̨ρίαρχςς πρη̨σωπιχότγγτες τοῦ Ποσει­ η σύνθεση 'Αλλα Νεοπλατωνισμοῦ. τὴν έξέλιξη τοῦ ὥ­ συνεκτικὴ έπαρκῶς οὔτε εύρεία αρκετα οὔτε ηταν δωνίου δὲν θρησκευτι­ τοῦ λύση η καὶ αποδοχη μόνιμη μια οτι να πετύχει κού προβληματος ποὺ πρότεινε ὁ Ποσειδώνιος ηταν εξαιρετικα αναμεμιγμένη μὲ τὸν ύλισμὸ τῶν Στωικῶν σὲ μια ἐποχὴ ποὺ α­ πνευματικὴ αντίληψη παιτου̃σε ὀλοένα καὶ πιὸ πολύ μιαν. αμιγὴ ι . . ι . ι ι ι ι ι ι ι και για τον Θεο και για την ψυχη. Η μοιρα επεφυλασσε στο διαλεκτικὸ νοῦ του̃ Πλωτίνου τὸ καθηκον να μετατρέψει σὲ έπί­ τευγμα τὴν ίδεώδη φιλοσοφικὴ ἑνότητα, καὶ στὸ μυστικιστικό α­ του πνεῦμα τὸ ἔργο να μεταφέρει την «ἐπιστροφὴ της ψυχης» ἐμπει­ ἐσωτερικης της σὲ ἐκεῖνον μύθου πὸ το χώρο του̃ αστρικου̃ ὡς ὁ ρίας. Παρ' όλο ποὺ ὁ Πλωτίνος αντιμετωπίζεται συνηθως τωραέ που πλαισιο ευρύτερο στο ίδρυτὴς τοῦ Νεοπλατωνισμου̃, ,ξιτάξουμε αύτὸς δεν στέκεται στὸ σημεῖο της αρχης αλλα στὴν η ύστερη νεοπλατωνικὴ σχολη ό­ ι κορυιρὴ του̃ κύματος. Τυπικά, σὲ οποιονδηποτε ἄλλο διανοη­ παρα σὲ αύτὸν ίιρείλει περισσότερα ὡστόσο, πνευματικα ὁ Πλω­ Πλατωνος)' τοῦ (ἐξαιρουμένου τη "Αφησε στους διαδόχους φυσιογνωμία. μοναδικὴ μία είναι τίνος του ένα διαλεκτικὸ τρόπο τοῦ σκέπτεσθαι απαράμιλλης δύναμης καὶ λεπτότητος καὶ μια λαμπρὴ παράδοση προσωπικού μυστικι­ ῇ μὲ την κατάλληλη σημασία του̃ όρου, ὅπως, )„_χ_7 είναι

ιεκ

γη

γ

ι

σμοϋ

κ

κκ

­\

στιγ­ πραγματικη εμπειρία της συγχώνευσης του̃ ἐγώ, ορισμένες δύο διάστημα στὸκχρονικὸ “Αλλα μές, με κάποια εύρύτερη ζωη. τὴ αποτελεῖ που αντιθέτων, τῶν γινιῶν ὴ διαλεκτικὴ σύγκρουση σὲ βυθιστεῖ να κινδύνευε συστηματος, δύναμη του̃ πλωτινικου̃ «ενοποίη­ η και ασυμβιβαστων' τῶν βεβαίωση μια χωρὶς νόημα

5


εκ. οουοε

30

31

ΕΙΣΑΓΩΓΗ , Ι 3| ση» (ένωσις) έπαψε να εἶναι μια` ζωντανη` εμπειρια η, εστω, ενα ~ ι κ υ τ ι κ κ _ ζωντανὸ ιδεωδες και καταντησε εναςιιερος τυπος στα χείλη των : ε ~ ~ ε διοιφορων διδασκαλων. Σει αυτοι το σημειο η ιστορια της ελληνι­ κης φιλοσοφίας θὰ μπορουσε νὰ ἔχει τελειώσει ἄν δὲν εισάγονταν έ |θ 8 Ϊ Θ ` ` } ` _' ιν ες με ο οι, και εωρητικες και πρακτικες, αποἹ τον συριακης Ί

3

Ό

Ε?

ι

9

π

2

σ

9

.

χαΐαΐωίῆἔ Ἱάμβλιχο· Ἡ ιστορικη σημασία του̃ Ἱόιμβλιχου ἔχει ελάχιστα Ι „ ριστει, αναμφιβολα

ὰναγνω­ Μ επειδη τα μεταφυσικα του εργα εχουν κατα­ στραφει και οι γενικες γραμμες της διδασκαλίας του ἔχουν ανα­ συσταθεῖ με την περιγραφη τῶν θεωριῶν του ἀπὸ τὸν Πρόκλο, μὲ τὰ αποσπάσματα που διασώθηκαν ἀπὸ τὸν Στοβαῖο και μὲ τη 3

ς

ς

γ

μισο­φιλοσοφικη

πραγματεία Περι τω̃ν μυστηρίων τω̃ν Αἰτυπτίωνὅὅ. “Αν και ἦταν μυσταγωγὸς και θαυματοποιός, και μὲ διανοητικη ποιότητα πολὺ κατώτερη σὲ σύγκριση μὲ έναν Ι | ( | \ Ποσειδωνιο η (|εναν Πλωτινο, η συμβολη του στην τελικη δια­ | ~ μορφωση του Νεοπλατωνισμου εἶναι μόλις μικρότερη ὰπὸ τη δι­ | / !| _, κη τους. Με αὐτον, οπως εἶπε ὁ Ρτειεοιιιοτὅτ, ἀρχίζει ὅχι ἀπλωε › κ ε μια καινουργια σχοληι αλλα μιαι νεα κατευθυνση ιοχι σκεψης_ όνο πο οῦ ενὰι ν λατίσου εσὲ αὐτὸν πολλὲ επι έ ου δι­ ς Ϊ ` | ` Ϊ _­ δασκαλιες πουἹ κατεχουν σημαντικη θεση στο συστημα του ὕστε­ ρ ουΝεοπλτ α ωνισμου, α α και τις ια εκτικες αρχες που παν του̃ δεσπόζουν στην αρχιτεκτονικη τους τὸ νόμο τῶν γαέσων ὅρωωὅς τὸ τριαδικὸ σχημα μονή, πρόοδος και ἐπιστροφὴεε, καιι ε

ἔν

׬

κ

ε

π

7

”,λλι

κ

ιιδλ

»

ιί"`

33. Ἡ παραδοσιακὴ ἀπόδοση αὐτῆς της πραγματείας στὸν Ἱάμβλιχο ἀπορρίπτεται ἀπὸ τὸν Ζεἰιετ και ἄλλους' ἀλλὰ τὰ επιχειρήματα ποὺ προσκομίζει ὁ Ιὶοεοιιε (σε Ιειιηϋἰἰοιιο Ιἰϋτἰ ουὶ ἰηεοτἰυἰτιιτ σε οτγετετἰἰε ειιιοιοτε, Μϋηετετ 19Ι1) και ὁ Οεῖίω̃τειτ (Αιιερειτε, 283 κ.ἑ.) μὲ ἔχουν πείσει πὼς εἶναι δικαιολογημένη. 34. Πἰείιειυιἕεπ, ΙΙ4. Πρβλ. επίσης Βὶὀεε, Ι/ἰε οίε Ζαἰίεκ, κεφ. ΧΙ και

ΧΙΙ.

35. αρμοί Πρόκλου είς Τίμ. Π.3ΙΒ.Ιὅ κ.ε. Ἡ τυπικη χρήση αὐτῆς της αρχης ὑπονοεῖται έπίσης στὰ Θεολογούμενα ἀριθμητικῆς (ΙΟ.9 κ.ε. ὀε ΡειΙσο) , ενα έργο πού, και ὰν ακόμα δὲν έχει γραφτει ἀπὸ τὸν ιί­

,_ | τὸ ἀντγκαθρέφτγσμαγ σὲ δταδοχτχὰ επίπεδα, των πανομοιοτυπων δομῶνεη πού, ἄν και προέρχονται ἀπὸ προγενέστερες πηγες, μοιάζουν νὰ ἔχουν λάβει στὰ Χέρτα του την πρώτη συστηματικηκ /Τους ἐφαρμοςΐἠ. Σὲ αὐτὸν μα̃χλον παρὰ στὸν Πρόκλο ὰνηκει ὁ Λιπαγνο ·· ὁ Φό ος ὅττ τῖυατ ὁ πρῶτος σχολαστικός. "Οχι λιγότε­ ι ε η Υ , ιρο σημαντικη ειναι η νέα θρησκευτικη ὰντίληψη, η ὁποία ανακα­ ία ὅ ι πλωτγνιχὴ θεωρία ἀλχὰπ λα ι λ δι Έ­ #

7

'

"ιν

υπτειτοκειι ης ηρ 9 Χ “θ Ζ στὴ θεοω̨ρίας μιὰ μορφη τυποκρατικῆς μαγείας, της σποτας θε. Π” το ι ι τ ·· ` σ οί» και\ τ ° ο'­3 Ξἕἐγι̃οἐομἔἕἔἑὲῖη̨̃ἶττη­ἶἕἔγἶθό­θἔἐθἶιω̃τἶηοςιιΐόιρόιςλἶλῖιηλιθα στους ἑλλἶὰἶνρε Π

<

Π

ι

ατ­γυττττακοὺς μαγικοὺς παπύρους. Ή μεταβολη αύτη ὰποτελεῖ φυσιχὴ ἀπόρρογα ῖου̃ ταπεγνόκρου χοσμγχοῦ ετα̃ως ποὺ ὁ Ἱάγγ­

βλτχος χατ ρἰ περισσότεροι διάδοχοί του ὰπένειμαν στην άνθρω­ Ι πινη Φυχἠερς Καθὼς ὁ ἀρχατσς κόσμος βόιδιζε παραπαιοντας ­ν | πρὸς τὸ θάνατό τους ἠἔννοια της ἀναξιότητας του ανθρωπου εγἑ­ | πιὸ τυραννικἠ) καὶ ἡ μυσῖγχγσφγχργ αἰστοδοεία του_ Πλωττνου 9

\

¶|

φταστ νὰ θεωρειται φανταστικη και σχεδὸν βέβηλη: οχι με την _ ­ _ | προσπάθετα τοϋ δικου̃ του μυαλου και της δικης του θελησης: Η, , .ι ια μπορει ενα πλασμαι Οπωἐ Ο αν ρωπο ἔι νὰ ἐπιτύ χ ει τὸν ακρυνο τό Ο τες «ἑνοποίησηφη «Δὲν πγστεύω», λέεγ ΟΪ Ϊ Ιαμβλγχοςεο, «ὅτι συνδέει Έὸν θεουργὸ μὲ τοὺς θεούς; ἀλλὰ τί θὰ μποροὔοε νὰ ε

σχη

ίΥουρα

Ά

ἀπηχετ τὴ διδασκαλία

Έου. πρβλγ

καὶ

8011.

28.3Ι.

36. αμεσα' Πρόκλου είε Τίμ­ Π­215­5 ίπγρβλ· ΠΙ·ῃ3·16›° 37. αρκά Πρόκλου είε Τίμ­ Ι­426­20 κ·Ξ·. πρβλ­ ΡΓΘΘΘΜΘΠ

ΙΖΙ κ.ε.

ΟΡ­ Ο"­ ς

38. Πρβλ. σχόλιο σὲ πρ­ 184' ἐπίσηἐ εἰς πμ· ΙΠ·165·7ε 2315 κ'ε'° 244.22 κ.ε.' είς Παα̃μ­ 948· 12 Κέ· ` , 39. Περι μυοτ. Π. ὶὶ. Τὸ ενδιαφέρον "Για τοι' αποκριἰφιἶμο εμφανιἶε' ται ηδη σε ἕνα ἀπὸ τὰ πρῶτα ἔργα ΐῦυ̃ Πορφυμουι Πεἐ” τἶἶς φθθἶη̨̃οι̃ωαἶ τῶν χθησμῶρ (ποὺ τὸ ἔγραψε πριν γνωρίσει τὸν Πλωτινργ· αλλα τα 8 ιακριτικαι γρω ρ ίσ ματα τη̃ς θτορργίας του̃ Ἱἀμβλιχου και του̃ Πρόκλου δὲν έμφανγζονταγ ἐδῶ' _


εκ. υοοοε

32

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

4

38

ἐμποδίσεὶ “τὸν θεωθητὶκὸ Ψὶλόσοφο ἀπὸ “τὸ νὰ Χαρεῖτὴ θωνρΐνκὴ ἔνωση μὲ αυ̃τούἐἐ Τὸ ζἡΐημα δὲν τίθεταὶ ἔτσὶ· Ἡ θεονῃὶχὴ ἔε νωση ἐπκνΐχάνῃαὶ μόνο μὲ τὴν τελενωτὶχλὶ λεὶτ0νΡ`ίία τῶν ὰ· νείπωτων πράξεων ποὺ έκτελου̃νται όρθά, πράξεων που υπερ­ βαίνουν κάθε νόηση“ καὶ μὲ τη δύναμη τῶν ἄφατων συμβόλων,

θὺς καὶ πρωτότυπος διανοητης››' καὶ ὁ καθ. Τειγὶοττέ πιστεύει πὼς «γιὰ τὸν ὶστορικὸ τη̃ς σκέψης ἡ σημασία του έλάχιστα ύπο­ λείπεται έκείνης του̃ Πλωτίνου». Ἑπίσης, ένῶ ὁ ΖεΙΙετ45 παρου­ στάζςτ τὴν ἀθῃυατχὴ σχολη (τη̃ς ὁποἰας ὁ Πρόκλος εἶναι γιὰ μᾶς ἡ ἡγεττχὴ φυσττηνωμτα) ὡς έτττστρέφουσα ἀπὸ τὶς πτὸ ἀχραττρ ἐ­

ποὺ εἶναι νοητὰ μόνο σῖοὑἐ θεούἑν­ Μὲ ανΐὴ ῖὴ βάση τον πλω" ννωυ̃ δὶανοηωωυ̃ μνστὶκὶσμοῦ νὰ ἔχω ἀπορμφθεῖι ἡ πόΡτα μέ°

νει άνοικτη γιὰ ὅλες έκεῖνες τὶς προληψεις τοῦ κατώτερου πολιτι­ σμοῦ που ὁ Πλωτίνος εἶχε καταδικάσει μὲ την ευγενικη άπολο­ γία του ὑπὲρ του̃ Ἑλληνισμου̃, δηλ. την πραγματεία Κατα

κτροπὲς του̃ Ἱόιμβλιχου σὲ «μιὰ αυστηρότερη διαλεκτικη μέθο­ δο», ὁ Ρτειε0Ιτιοτ46 άρνεῖται ὅτι υπάρχει ἡ ὁποιαδηποτε βάση για τὴν υποστηριξη μιᾶς τέτοιας άποψης: «ἡ ἀθηνατχὴ σχολὴ προ­ χωρετ ττλησίσττα στὴ γραμμὴ του̃ Συρταυοϋ». Ώς πρὸς τὸ δεύτερο σημττος μτὰ ἀνάλυση τῶν τ­τη­Υῶν τη̃ς Θε.

ννωοτικω̃ντν.

ολονικῆς στοιχειώοεως τείνει γενικὰ νὰ επιβεβαιώσει τη γνώμη

Στὸ φῶς αὐτῆς τη̃ς άναγκαστικὰ σύντομης καὶ άτελου̃ς σκια­ γράφησης τῆς έξέλιξης τοῦ Νεοπλατωνισμου̃, καὶ εἰδικὰ του̃ ρό­ λου ποὺ διαδραμάτισε σὲ αυτη ὁ Ἱάμβλιχος, μποροῦμε να γυρί­ σουμε τώρα σῖὴν ἑξέΐαση τῆς προσωπιχη̃ς συμβολη̃ς .του̃ Πρό_

τον

ίἢορερην Μέι Οτὶ οι ι̃σνμἶεῖἐνὶἶῖλὶῖὶχες ἱω̃κτὶκες ἶπηὅησεὶς χοῇωαλἶο τις Εννεαδεςέν και απο το εργο του Πορφυριου Αφορμοιι δεν

Μ­ ΡΜ. ΩΧΡΪ­ 600­ 45­ ΡΜ­ ρε, ῶ¿θσττε„ ΠΙ_ϋι_805_

κλου καὶ να προσδιορίσουμε τη σχέση του μὲ τοὺς προκατόχους του. Καὶ στὰ δύο ζητήματα­ἔχουν έκφραστεῖ πολὺ διαφορετικες γνῶμες. (Ο ΟοίΓοΚοι14] περιγράφει τὸν Πρόκλο καὶ τη σχολη του ὡς «φιλοσοφου̃ντες ὑπνοβάτες σὲ ἔναν οὑτοπικὸ κόσμο», ένῶ ὁ ίῖὶτιτἰετ­Βοὶιοιἰὀω τὸν όνομάζει «άπολογητη ποὺ πουθενα δεν έ­\ πιζητεῖ νὰ προάγει τη γνώση τῆς ἀλἠθειας, συμπιλητη χωρὶς πνευματικὴ ἀνεξαρῖησίαρ Γιὰ Έὸν ννΙἹΜ8γ‹θΓ.τ3, ἀφετέρου, αυ̃ς τ

ι

τ

ι

τι

ι

¬

×

ση·

47. Το παρακατω ειναι ισρρς το πιο εντυπωσιακό λεκτικο παραλληλρ: Ενν. Π.ιΧ.Ι παντως νε ο αυτος Θεολ. οτοιχ. πρ. Ι68 ουκ αλλου μέν (νου̃) ὶΰιον το νοείν, ἄλλοο ἔοται τῷ ὅοπερ ἐννόει ὁ νοω̃ν ὅτι νοεἰ.. ὅταν δὲ δὴ ὁ νου̃ς ὁ ἀλη­ δὲ τὁ νοεϊν ὅτι νοεα̃ εἰ νὰρ ἐοτι θινὁ€ ἐν ταἶι; νοἠσεσιν αὑτὸν νθη̃ κατ) ἐνέονειοιν νϋϋο ααἰ νοεἴ ἑτ και μὴ ἔξωθεν ἦ τὸ νοητον αὐ­ αυτον οὐκ ἄλλον ὅντα παρὰ το

τος «δεν ειναι μονο ενας μἴγαλος συστηματοποως αλλα και βα_

41. Αμρἕαῃρ) 197. 42. Οεεολικἰ. Οπἰεοἰι. ΠΙ. Π.ἰἰ.ΙΟ61. 43. Νεορ!οι°οπἱει°σ2 233.

ι

46. Πιολιακἔοκ 119. Ἡ στενη ἐξάρτηση τοῦ Πρόκλου ἀπὸ τὸν Ἰάμ­ βλιχο εἶχε ῆδη τονιστεῖ ἀπὸ τὸν 8ὶωοιτ (Ηὶετ. ας Ζ ' ἐσοιε α“ Αιεχιπιαιιε Π­428 κ­ἑ­ λι ἄν καὶ δὲν πέτυχε νὰ ἀναννωριστεἴ στὴν πλήρη της ἔκτα·

«

40. Τὸ νὰ μιλησει κανείς, ὅπως ακόμα καὶ ὁ Ηορῖιτετ κάνει (Οι. Αε­ ἕνριιοοἢει Ο//ειιοιιιιιπρεταιιὺει, Π.§§ 44,79), για «θεουργικὲς άπο­ μακρύνσεις της ψυχῆς» στὸν Πλωτίνο είναι σὰν να διαπράττει ἔνα κεφα­ λαιῶδες λάθος στη θρησκευτικὴ ψυχολογία, συγχέοντας τὸ μυστικισμὸ μὲ τη μαγεία. ,Ακόμα πιὁ συνηθισμένο εἶναι τὸ αντίθετο λάθος, ὅταν δηλ. θεωροῦνται συλλήβδην ὡς «μυστικοί» ὅλοι οἱ νεοπλατωνικοί.

τεθὼτθἶ· Εῖναὶι̃ἀλἴὶθεὶα ὅτὶἶὸ μεΐαλύἶεἶο μἑροἔ τῆς Τἶραλζ συι̃μῖνωνεἔ με τον Πλωλτενο στην (3νσἕα° αΐ οχι χοῖὶ Ξπῖὶ

ματεὶῖκ

.

.

νοούμενον. οἴδεν έ οι τι τ ὁ ν κ α ὶ ὁ ρ ςῖι” ἑ οι υ τ ὁ ν. ὁ ­ ρ ῶ ν δ ὲ ν ο ο υ̃ ν τ α και ὁ­ ρῶντα νινώσκων, οἴόεν ὅτι νοῦς ἐστι κοιτλ ἐνέρνειαν. 48. Π.χ. Θεολ. στοιχ. πρ. 30 πα̃σα πρόοδος... νίνεται τω̃ν

τοϋ­Η ἔἔ ἀνάναοε ἔν τῷ νοεἴν χει έ α υ τ ὁ ν κ α Ζ ὁ ρ ςι̃ ἑ­ οι υ τ ὁ ν” ὁρω̃ν δὲ ἑαυτὸν οὐκ άνοηταίνοντα ἀλλὰ ν ο ο ϋ ν ­

τ οι ὁρ” Ἀφ. Χκἰν αἱ πρόοδοι μενόντων τω̃ν προτέρων... νίνονται.


είναι άναγκαῖες. Ἀλλὰ (α) τὰ «πλωτινικὰ» θεωρηματα άποκα­ λόπτουν κάποτε έμμεσες ἐπιδράσεις καὶ στὴ γλώσσα τους καὶ στὴν προσκόλληση σὲ ένα «νόμο» γιὰ ὅ,τι στὸν Πλωτίνο είναι μιὰ δοκιμαστικὴ έκφραση κάποιας άτομικης ἐνόρασης. (β) Ύ­ μπορου̃με πάρκων ο(ει σ ιι”ενε ε έπι ιι έ ε ου ε διδασκαλίες τὶς όποῖες νὰ ίχνηλατησουμε μὲ περισσότερη ὴ λιγότερη έμπιστοσύνη στὸν Ἱάμβλιχο, θεωρώντας τον εἴτε ὡς έπινοητἠ τους είπε ὡς τὸν πρῶτο ποὺ ἔδωσε σὲ αὐτὲς συστηματικὴ σπουδαιότητα: σὲ αότὲς συγκαταλέγονται ὴ διδασκαλία γιὰ τους «άμέθεκτους» όρους ( πθ . 25 κ.έ.), `ί ιὰ τὰ αὐθοπόστατοι (πρ. 40­51) , μεγάλο μέρος τη̃ς θεωρίας του̃ Πρόκλου γιὰ τὸ χρόνο και τὴν αίωνιότητα (πρ. 52­55), η ταξινόμηση τῶν θεῶν (πρ. 162­165) καὶ τῶν ψυχῶν

ιτε­ 184­185% η̨̃ςεαντιε ἄενοετι τῆι ἀντίλιιινηε ὅτι ίι Φνκὴ ἐπι­ τυγχάνει κάποτε νὰ απελευθερωθεί άπὸ τὸν κύκλο της γέννησης (πρ. 206) καὶ ότι ὁποιοδηποτε μέρος της παραμένει «άπάνω» (πρ. 211). (γ) Ἄκόμα πιὸ σημαντικὸ ἀπὸ αὐτὰ εἶναι οἱ γενικὲς

δομικές άρχὲς που άναφέρθηκαν προηγουμένως ὡς άρχὲς έπεξερ­ γασμένες ἀπὸ τὸν Ἱάμβλιχο. Ξανα καὶ ξανὰ στὴν Θεολονικὴν τῶν στοιχείωσιν ό Πρόκλος δικαιολογεί τὸν πολλαπλασιασμὸ Ι ` ΡΒ )\ ,Ι οντοτητων του, οπως ο αμβ ιχος στις ι ιες περιπτωσεις , με μιὰ ὰναφορὰ στὸ «νόμο τῶν μέσων ὅρων», δηλ. στὸ ὅτι δόορδι­ πλὰ διαζευγμένοι όροι ΑΒ και ὅχι­Α ὅχι­Β δὲν μποροῦν νὰ ειναι Ϊ _ ~ συνεχεις, ἀλλὰ πρέπει να συνδεθουν με εναν ένδιάμεσο όρο, εἴτε τὸν Α ὅχι­Β εἴτε τὸν Β ὅχι­Α, ὁ ὁποῖος σχηματίζει μιὰ «τριάδα»­ Ϊ \ | Ἱ \ | 2/ | του μαζι τους50. Οχι λιγοτερο συχνα αυτος σωζει την ενότητα \ Β, ι λ ιι με παρα οσεις τις συγκρουομενες συστηματος του η συμφι ιωνει 7

2

Ε/

λ

ά

1

9

ν

πρώτων. πρ. 142 ὡς πάα̃ευ̃τϋο οὕτως ἐκείνων ἀπολαύει.

ν

ν

,

ΧΧΧἰἰἰ§2. οὕτως αὐτοῦ οιπολαὑει, ὡς αὐτό πέφυκεν.

49. αρ πα Π Ρ όκλου ε”ές Τίμ . 11. 313.19 κ.ἑ 50. Ἡ άρχὴ διατυπώνεται στὴν πρ. 28. Παραδείγματα έφαρμογῆς της, βλέπε στὶς πρ. 40, 55, 63, 64, 132, 166, 181. Γιὰ τὴν ἱστορικὴ της σημασία, βλέπε Τειγ1οτ, Ρλιἰἰ. ο/ Ρε. 608 κ.έ. ·

35

­ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ε.1ὶ. ΠΟΠΠ$

34

τὴ βοήθεια τῆι ἀΡΧη̃€ _·ἴσωε νεοπυθαγορικη̃ς, ἀλλὰ ποὺ πρωτο­ εφαρμόστηκε συστηματικά, στὸ βαθμὸ ποὺ ξέρουμε, ἀπὸ τὸν 1αμβλιχο­ ὅτρ«τὰ πάντα εἶναι μέσα στὰ πάντα, ἀλλὰ σε κα­ θένα σύμφωνα μέ τὴ δικη του φω­φ›ει Καὶ ­ἡ ἐεαντλητγκὴ χρὰησγ­ ­Ἱ Η

±

ἔλοποιησηγστα Βιαδοχαα ἐπῃτεδα τῆς τθιάδας ίωνθτπθόοδοςτ επίστθοφη­ ποὺ ὁ Ζε11οτ θεώρησε πὼ: χαρακτηρίζει ίδιαίτερα τον Πρόκλο, μοιάζει νὰ είναι έπίσης κληρονομιὰ ἀπὸ τὸν ευφυε­ στατο προκάτοχό τορ52_ Τέλος, (δ) μιὰ σύγκριση τη̃ς Θεολογνγ­ χῆἔ σωίχείώσεωι; μὲ τὸ Περὶ μυστηρίων δείχνει ὅτι ἕνα άξιόλο­ Ύο τμῆμα τῆς ΐεχνικἦς ὁρολογίας του̃ Πρόκλου ἔχει κληρονόμη­ ι ι ν ν εςθςει απο τον Ιαμβλιχοϋὲ Ἡ ἐντύπωση που σχηματίζει κανείς ἀπὸ τὴν Θεολονικὴν στοιχείωσιν ένισχόεται ὅταν στραφου̃με σὲ ἄλλα ἔργα του̃ Πρό­ κλου. Ὁ “Ιάμβλιχος εἶναι γιὰ αὑτὸν ὁ πάντας ἐν πα̃σιν όλίνου δέω φάναι κρατω̃νέίέ. ,Έχει ἀπὸ κοινοῦ με τὸν Πλωτίνο τὸ έπί­ θετο θεϊος ὴ θειότατος (ένῶ ὁ 'Αριστοτέλης εἶναι ὰπλῶς δαιμό­ νιος) . Ὁ Πρόκλος σπάνια άποτολμα νὰ τὸν κρίνει καί, ὅταν τὸ Ε/ ξ # κανει, υπαρχει ενας απολογητικὸς τόνος στὸν τρόπο του55. Στὸ

­ί

7

Χ

ετ

τις

51· ΠΡ· 103· Η αρχὴ αυτη υπονοεῖται στὶς πρ. 121, 124, 125, 128, 129, 154, 140, 141, 170, 176, 177, 195, 197. 52; :1”ὸ πόσο πολὺ ὴ έπεξεργασία αὐτῶν τῶν ίδεῶν ἀνἠκει στὸν ίδιο τ0ν~ Ιαίἔβλικοησἶον Σνριανο η στὸν Πρόκλο, εἶναι δύσκολο νὰ καθορι­ στει, μια και τα υπολειμματα απο τὰ ἔργα τῶν δύο πρώτων εἶναι περι. χρα. _ . ι . 55. Στους τεχνικους όρους, οι όποιοι προέρχονται άπὸ τὸ Περὶ μυ­ ` , ι στηθέων κο" εμφανιζονται στην Θεολονικην στοιχειωσιν, περιλαμβά­ ·

ν

ε

ν

νονται: αλληλουχία­ ἀοκονικόα οὐτοτελήα ἄχοαντος, νενεσωορρος, ε κ ὅιακοομηοις, διαταςι̃ς, ιδιοίζω, περιοχή, πλήρω/ως πθοόνγτωςχ πρωτοορχος, οοναφη, τελεσιοορνός, ὑπερηπλωμἐνος. Σὲ αὐτοὺς μπο. ροὔμε νὰ προσθέσουμε, ἀπὸ ἄλλα ἔργα τοῦ Ἱάμβλιχου, τοὺς ἀοριοταί­ ν ι ι ×

ν(ἕ4κα1',0·“;Ϊαἴἶἶἰ ' ως

55.

θα

Π.χ. είς

Τη̨̃α. 1.3Ο?.14¬

κ.ἑ., είδικὰ 308.17' Ι11.251.21.


ΒΚ. ΠΟΠΠΒ

36

37

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

φαίνεται ζήτημα του δεισιδαιμονικου σεβασμου για τὴ θεουργία Σύμφωνα συγγραφέων. πὼς έλαχιστα διαλέγει μεταξὺ τῶν δύο απὸ κάθε αν­ μὲ τὸν Πρόκλο αὐτὴ εἶναι «μια δύναμη ανώτερη μαντικής, τις τής εὐλογίες τὶς θρώπινη σοφία, ποὺ περιβάλλει ὕη̨̃ττς τὶς έ­ χαθαρτἠρττς δννάμετς τη̃ς μύησης χατ, μὲ Βνο λό­ντα, νέρνετες τη̃ς θεϊκῆς κατοχῆςνεσ, “Ο­πως ὁ Ἱαμβλιχος, αὐτὸς πι­ τὴ η̨̃ρα­ πὼς «δὲν εἶναι μὲ μτὰ πράξη ἀνακάλντντγς, οὔτε μὲ

λὴς››60.

”ΕΧσντα§ ατΡατΡέσα ὅλα τα θεωρήματα ττσὺ πθοέρχσντατ α° Πλωτί­ πευθείας ἀπὸ τὸν Πλατωναω, τὸν “Αριστοτέληστ καὶ τὸν να τα λόγους θετικοὺς ἕχουμε ὁποῖα τα για ἑκεῖνα καὶ νο, καθὼς τέταρ­ τοῦ συγγραφεῖς σὲ αλλους ή Ἱόιμβλιχο στὸν αποδώσουμε του μ.Χ. αἰώναα, στὴν Θεολογικὴν στοιχείωοιν ἐξακολουθεῖ

σττνττ

τα ατομικα στηριότητα τὴν προσιδιαζουσα στὸ εἶναι τους, ποὺ μνστ­ηρτώδη Ἰτράφματα ἑνώνοντατ μὲ τὸ «·Ένα„ετ, ἀῃτὰ μὲ τὴ ένυπαρχουν λειτουργία τῶν απόκρυφων «συμβόλων», τα ὁποῖα ὅτι ὁ Πρό­ αλήθεια Εἶναι ζῶαττ. καὶ χόρτα πέτρες, σὲ μερικες «θεουργικης της κλος αρέσκεται να εἰσόιγει στις περιγραφές του τέτοιες ὅπως μόνος ἔνωσης» πλωτινικες τετριμμένες φράσεις, .ἦταν ἡ ζωντα_ Πλωτίνο τὸν ννὰ ποὺ αὐτὸ ἀλλὰ συνεἴναν­ μόνῳ ­ ιλο­ ί , ια τὸν Π όκλο αίνεται να εἶναι ` ` δὲερδιοβ ἶἴὲ ἶῖὅι̃τἐηὲἔἕἔειἕἔἶέαγγσ αντικἔ ὅτι ὁἶν/Ια ίνο ποτὲ .ν ς › Ρ ημ ηα Ρ Υ η απευθειας ετ­ τείνεται πὼς ὁ Πρόκλος έφτασε να απολαύσει τὴν περίπ­τωση° ὁ νωση μὲ Έὸν Θεό, ὅπως ὁ Πλω­τίνος ×αί° σὲ μία είδικὁς στὴν μαν­ Πορφύριος: αντίθετα, μᾶς λέει πὼς ήταν ἔνας στὴν τεχνικὴ τεία, μὲ τὴν έξέταση τῶν σημείων του̃ καιροῦ, καὶ χρησιμοποιου̃ σε ένῶ πώς, καὶ πνευματων, τῆς έπίκλησης τῶν προσωπικῶν ὁ­\ αποδέκτης ήταν καθαρμούς», τοὺς «χαλδαϊκοὺς ἡ Ἑκάτηευν ραμἀτων καὶ φωτοβόλων φαντασμάτων ποὺ ἔστελντ ἀνα_ Πορφύρνο Έὸν μετὰ θεωρίας τη̃ ς μεταβολὴ θεμελιαχὴ εΗ 9

ν

ὁ ὁ­

γνωρίζεται καὶ δηλώνεται καθαρα απὸ τὸν Ὁλυμπιόδωρο, τὴ φιλοσοφία, ὅπως ποῖος παρατηρεῖ ὅτι «μερικοὶ θέτουν πρώτη ὁ

Ἱαμβλιχος,

ὁ Συριανός ι ὁ

σε αν Πρόκλος και ὅλοι τῆς ἰερατικης σχο­

56. Πλ. θεολ. Ι (Χκνὶ) 63. 57. ἰοἰα̃. Π.νἰ.96. για τὴν πρ. 1/αδ. 58, Βλέπε τὰ χωρια ποὺ παρατίθενται στὸ σχόλιο 59. Βίος Πρόπλου ΧΧνἰἰἰ­

δὲν να αττσμένττ ἕνα στι̃μανττκὸ ὑατόλττμμα ααταπότωτ­ ,Αλλα προσω­ πρέπει να ὑποτεθεῖ πὼς αὐτὸ τὸ ὑπόλειμμα αποτελεῖ τὴν πτὅὴ συμβολὴ τοῦ Πρόκλου­ Πίσω απὸ τὸν Πρόχλσ στέκττατ του̃ Ψελ­ 60. εἰς Φαίδ. 123.3 Νοτνὶπ. Σύγκρινε με τὴν παρατήρηση τοὺς «Χαλδαϊκους λοῦ ὅτι, ὅταν ὁ Ἱόιμβλιχος καὶ ὁ Πρόκλος διάβασαν

αίκατέλετψαν τὴν ἑλληντκὴ δτδασχαλτα χάριν τῆς τε γαρ τούτοις ουνεγένοντο καὶ καταιγίδας τὰς Ἑλ­ ὁμοῦ Χαλδαϊκῆς: (Ο Μ.Α.Ο. ληνικὰς μεθόδους περὶ τον συλλογιομὁν ώνομάκοιοιν του̃ Ψελ­ ἰσχυρισμὸ ὑπερβολικὁ τὸν αὐτὸν Ἡ. 163.19 κ.ἑ.) Πηγὴ για του̃ Πρό­ αντίπαλος Χριστιανὸς (ὁ ὁ Γαζαῖος Προκόπιος ὁ λοῦ εἶναι σελ. 85 στὴ Βὶἀεκ ὁ κλου), ὅπως φαίνεται απὸ τὸ χωρίο ποὺ παραθέτει του̃ Τι­ είδικα καὶ κειμένων πλατωνικῶν 61. Ἡ αμεση έπίδραση τῶν πο­ περιμέναμε, θα φυσιολογικα ὅπως είναι, Παρμενίδου μαίου και του̃ Χρησμσύἐλλτ αὐτοὶ

°

λυ ἰσχυρή. αφορα τὴ λογική, 62. Ἡ επίδραση του Άριστοτέλους, εἱδικα σε ὅ,τι έως ἐκεί­ Πλωτίνου του̃ ἐποχὴ τὴν ἀπὸ σταθερα καὶ ολοένα μεγαλώνει τόσο πο­ εἶναι ὁποῖοι οἱ νην τῶν τελευταίων 'Αλεξανδρινῶν φιλοσόφων,

Στὴν Θεολογικὴν λὺ αριρτοτελικοί ὅσο σχεδὁν καὶ νεοπλατωνικοί. αδικα στις πρ· Ζοι 76, 777 787 79, 947 96

Ζἔἕίἶίἔἕίσιν αυῖο φαίνεται

',

,

,

,

,

,

_

,

,

ιιὶιιιι ιιαιειαιὶι1:ι.::·ιὲι;ι5:ι εε; ὲῖιι̃ωιεριετ

,:3·Άῖτ:;

­ δὲν βρίσκω τίποτε στὴν της ὁλότητας (πρ. 6?­69)' αλλα πέρα από αὐτὸ οὺἰτετ αι̃οιαπι τοῦ Ρ. τὴν δικαιολογεῖ να ποὺ Θεολονικὴν οτοιχείωσιν ΡΙοιἰο Ζιι Ππτο τοεΙττ νοιτ ννεε ἀετ οἰειεε ῖϋΙτΙι) ‹‹(ΡτοεΙυε Ηεἱοεττιοηο: υπό 1ειηἘ›ΙἰοΙτ Ροτρὅγτ ϋοετ ειΙε ίιοετ ΑιηεΙἰυε ιιτιὀ Τὶπεοάοτ νου Αεὶηε, συχνα έπικρίνονται ὁ Θεόδωρος καὶ Άμέλιος Ὁ Ιθ”?). Γι1Ιττι›› (Ρ!οτἰκ κ.ἑ., 300.23, καὶ μὲ ὀξύτητα στα εἰς Τίμ., π.χ. Π.274­.Ιθ, 277.26 ΙΠ.Β?›.3Β, 1048, 246.27, 32 κ.ἑ. καὶ 333.28. 7


ΜΣΑΓΩΓΗ

Ε.Κ. ΠΟΠΠΒ

38

·

ι

­

2

ι

ε·

κ

κ

μτλλονττὅῶν Ύεντῶτολΰὅ· Ὁ Πρόκλος λέρττατ ττὼἐ εἶχε ἐτττλοΐττ ) \ απο τον Σορταοο ὡἐ «χληρονομοἔ τχανοἐ να κληρονομἠοττ την ττραοττα μόρφωση ααὶ τὴ θτϊκὴ οτοαοααλία τοολὶω̃ὶ καὶ σὲ αοτο ι ι ›| ι ε το ρολο ο Προκλοἐ εμεινε τττοτοἔ σε ολη τοο τὴ ζωή­ Σπαοτα στα οχολτα τοο αττοτολμα να ττροβττ σὲ οοοταοτταὲἐ αατοοτομίτἐ χω­ ρὶς νὰ έπικαλεσθεῖ την αόθεντία του̃ διδασκάλου, ὁδηγου̃ καὶ Ε

2

Αότὸ φαίνεται πὼς ἰσχόει γιὰ την πιο ὲντυπωσιακη ἀπὸ ὅλες _ τὶς ὑστερότερες καινοτομίες, τη διδασκαλία γιὰ τὶςοα̨ίὶεγιες ένα­ _ δες», η ὁποία καλύπτει περίπου τὸ ἕνα τέταρτο της Θεολογικης στοιχειιόὅέως: 67 ἔχω προσπαθήσει να δείξω στὰ σχόλια πὼς αὐ­ τὲς οἱ ένάδες προέρχονται ἀπὸ τὸν Φίληβον τοῦ Πλάτωνος μέσω× τοῦ νεοπυθαγορισμοῦ, καὶ ὅτι αὀτὲς ταυτίστηκαν μὲ τοὺς θεοὺς ἀπὸ τὸν Συριανό, ἄν καὶ ἡ παραπέρα έπεξεργασία της ἔννοιας αὐτῆς ἐγγραφεται αναμφίβολα στη συμβολὴ του̃ Πρόκλου. Στην ἴδια κατηγορία κατατάσσονται οὶ σημαντικὲς ἀρχὲς ὅτι ἡ αίτια­ χὴ οράοη τη̃ς ἀνώ­προς ὑπόσ­εασης ἐκτείυρι περισσότερο προς τὰ κάτω τὴν κλίμακα της ὕπαρξης ἀπὸ ὅσο ἡ δράση τη̃ς κατώτε­ ρ”ίΙ€68, καὶ ὅτι οἱ γενικοὶ χαρακτη̃ρες τελικὰ προβαίνουν μᾶλλον

5

μορφη τοο οτοαοκαλοο τοο Σορτανοα ποο ηταν τοτλαὶρτἰἐ θα­αἐ α· : ­_ ε ~ ληθτταἕ» χαὶ ποὺ «τὶλθτ στὴ `ίτΙ ὡἐ ο τ­οτρΐέττὶἕ των ἐεορτομένων Φοχῶν­ ·­ ααὶ τταΙΥ”ίΙ σωτηρίας τοσο αοτη̃ε τη̃ἐ 'Υονταἐ οσο καὶ τῶν

¿

Χ

Χ

39

π

ς

ττντοματτκου̃ πατέρα τοο ίο ἡιαέτοροἔ οτοάσααλοῶ καθηαομώαε πατήρὶ› του̃ οποίοο ἡ οτοαοκαλία ττνατ «το οίΐοορο οτἠρταμα» τουτο. Ὁ ΖεΙΙετ καὶ ἄλλοι τὸν ὑποπτεύθηκαν, είναι αληθεια, γιὰ

άπο μγὰ ἀνώτορη πηγὴ παρὰ ἀπὸ τὴν οορχρχργμένητο ἡ ἐεύψωοη

Χρηοτμοποίηοαὶ του̃ Σορτανοο ὡς προχαλύμματοῶ το "ίτα ἀθέλτὶτη εἰσαγωγὴ δικῶν του ὶδεῶν στὶς περιγραφὲς τῆς διδασκαλίας τοῦ

του̃ πέρατος καὶ τη̃ς ἀπειρίας στὸ έπίπεδο τῶν κοσμογονικῶν ἀοχω̃ο, (ἐπίοης οἀνογο άπο τον νοοποθαγοργομογτο ἡ παράξενη ογοοροχαλία γιὰ τὴ οχοοορὴ ἀπογροοητοῃι χαὶ ἡ τροποποίηση πα.

Συριανου̃' ἀλλὰ ὁ Ὁλυμπιόδωρος διατυπώνει την αντίθετη κα­

ττἴΐορίαι

λέ”Υοοτα€ πὼἔ αοτοἕ προβαλλττ ὡἔ οοτέἕ τοο ορτομέντἕ ὶδέες του̃ διδασκάλου του, ἴσως καὶ ὶδέες ἀπὸ τὰ κείμενά του (εἰς

λαιότερων ἀντιλἠῷεων γιὰ τη σχέση του̃ Νοῦ μὲ τὶς Μορφέςα. “Αν σώζοοςαν τὰ ἄλλα ἔργα του̃ Σοργανοοη̨ ο χατάχογος αὐτὸς

Φαίὁ· 52· 18 Νοτνὶοὶ· Ἀφου̃ καμὶὰ συστηματική πραλματτία του̃ Συριανου̃ δὲν σώζεται, είναι ἀδόνατο νὰ έπιβεβαιώσουμε τὴ

πιθανον να έπεκτεινόταν' ἀλλὰ ακόμα καὶ ὅπως παρουσιάζεται τώρα ὲπαρκεῖ γιὰ νὰ αποδείξει πώς, στὸ μέτρο που μια καινούρ­ για κατεύθυνση δόθηκε ἀπὸ τὸν Νεοπλατωνισμὸ ὅταν μετέφερε τὴν ἔδρα του στὴν Άθἠοα, .ἡ κατοοθοοοη αοοὴ οτχο ῆοη κογθοργ. σρετ πρὶν ὁ Πρόκλος Υίοογ οοάοοχος οου̃ Πλάοωνος. Και ἡ ἄποψη

νὰ ἀττορρίῷοομτ πλήρως αοτὲἔ τὶς αλληλοοοι̃αροοομτντἔ ὑποδεί' ξεις. Ώστόσο, αρκετες μαρτυρίες είναι δυνατὸ νὰ σταχυολογη­ θοῦν ἀπὸ τὰ σωζόμενα σχόλια του̃ Συριανου̃ στὰ Μετὰ τὰ Φοσι­

η

κά, για νὰ ἀποδειχθεῖ πὼς οἱ περισσότερες θεωρίες που συνηθως θεωρου̃νται ὡς χαρακτηριστικὲς του̃ Πρόκλου είχαν διατυπωθεῖ πρίν, τθὔλάχιστον έν μέρει, όιπὁ τὸν διδάσκοιλό του (ό ὁποῖος μπορεϊ βέβαια νὰ τὶς εἶχε πάρει ἀπὸ κάποιον ἄγνωστο σὲ μας προχάγη̨χό του).

.

67_ Πρ_

68. Πρ. 57. Αότὸ δὲν διατυπώνεται ἀπὸ τὸν Συριανὸ ὡς γενικος νό­ μος' αὐτὸς βεβαιώνει ἀπλῶς πὼς ὶσχύει γιὰ τη σχέση μεταξὺ του̃ ένος

καὶ Έθυ̃ ὅι̃#τ0ς (θές Μ.τ.Φ. 59.17). 69. Πρ. Ἡ, 72' Συρ. !.ο. 29.4 κ.έ. το. Πρ. 89.92· Συρ. 112.14 κε. Ή­ Π 93. Συ 147­Μ

,

64· ετ Ιἶαομ· ἶ18·3 Ψ· __ 65. Μαρινος, Βιος Πρόκλου Χ11_|ἹΗ. _

ν

7

»

ι

ι

ρ

α

66' εἰς Πμ“~ΙΙΙ'Ι74114” Στὴὶζ αρχικη τους ὶἰορφὴ Τσε σχόλὶαξπον Τί­ μαων ηταν μαλλον μια «χρπὶκη συνόῷιση» των δὶαλεεεων του Συρια­ νου̃ γύρω ἀπὸ αὐτὸ τὸ θέμα (Μαρίνος Χὶἰἰ). Οί προσθῆκες στὸ πρωτότυ­ πο προλογίζονται συνήθως μὲ ὲκφράσεις ὅπως εἴμε δεί τοὐμὸν εἰπεῖν.

ι1ο.1ο5_

ρ

·

ΪΖ. Πρ. 167. Ἡ ὁμολογία τοῦ Πρόκλου ὅτι ἀκολουθεῖ ἐδῶ τὸν Συ­ ριανὸ (εἰς Ι.3ΙΟ.4, 322.18) ὲπιβεβαιώνεται ένμέρει απο τον ἴδιο

ρ

ΠΟ 5

τὸν Συριανό

9

_

1

γ


Πρόκλος δὲν ἦταν ἕνας καινοτόμος αλλα συστηματοποιὸς αλλων διανοητῶν έπιβεβαιώνεται ίσχυρα απο τὴ μαρ­ ἰδεῶν τῶν τυρία του̃ Μαρίνου. ,Ανυπόμονος να καταδείξει τὴν πρωτοτυπία τῆς σκέψης του̃ Πρόκλου, ὁ βιογραφος του διαλέγει ὡς καλύτερο παράδειγμα μια ασημαντη τροποποίηση στὴν ταξινόμηση των ψυχών” ὁ κύριος ἰσχυρισμὸς ποὺ διατυπώνει για αύτὸν εἶναι ὅτι ὡς φιλόσοφος ἑρμἠνευσε καὶ έναρμόνισε ὅλες τὶς προγενέστερες θεολογίες «καὶ τὶς έλληνικὲς καὶ τὶς βαρβαρικές», καὶ κριτικα κοσκίνισε τὶς θεωρίες ὅλων τῶν προηγούμενων σχολιαστῶνμ κρατώντας ὅ,τι ἦταν γόνιμο καὶ απορρίπτοντας τὸ ὺπόλοιπο 74. Ὁ Πρόκλος, λοιπόν, δὲν είναι δημιουργικὸς διανοητὴς ακόμα καὶ στὸ αθμὸ ποὺ ἦταν ὁ Ίαμβλιχος, αλλα ένας συστηματο­ ποιός, ο οποῖος ἔφερε στα ακρότατα ὕρια τὸ ίδεῶδες της μιᾶς πε­ .. ριεκτικης φιλοσοφίας, ποὺ θα ἔπρεπε να περιλαμβάνει ὕλη τὴν άι­ ποθηκευμένη σοφία του̃ αρχαίου κόσμου. Ἡ απόλυτη αξιολόγη­ κεῖται ἔξω απὸ τα ὕρια σο του̃ συστηματος ποὺ αὐτὸς ανέπτυξε θεμελιώδης αδυναμία ὴ πως μόνο πῶ Θα έκδοσης. της αύτἦς του ἔγκειται, κατα τὴ γνώμη μου, στὴν παραδοχὴ ὅτι ὴ δομὴ του̃ κόσμου αποτελεῖ ακριβὴ αναπαραγωγὴ τῆς δομἦς τἦς ἐλλη­ νικἦς λογικῆς. "Όλα τα όρθολογικα συστηματα είναι σὲ καποιο βαθμὸ έκτεθειμένα στὴν κριτικὴ αύτου̃ του̃ είδους' αλλα στὸν Πρόκλο ἦ ὀντολογία γίνεται τόσο ἔκδηλα ἦ προβεβλημένη σκια της λογικἦς ὥστε να παρουσιαζεται σχεδὸν ὡς ιεοίιιετἰο αοί αοειποἰακι του̃ ὀρθολογισμου̃. "Εχοντας τὴ μορφὴ μιας μεταφυ­ αὐτὸ σικη̃ς του̃ ”Οντος, ὴ Θεολογικὴ στοιχείωσις ένσωματώνει ποὺ οὐσγαστγχὰ εἶναι μιὰ Θεωρία Έῶυ χατηρω̨ιω̃ν: ἡ αιτία δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο απὸ μια αντανάκλαση του̃ «γιατί», καὶ τα αρι­ στοτέλεια σύνεργα του̃ γένους, τοῦ 'είδους καὶ τη̃ς είδοποιου̃ διαὴ φορας μετασχηματίζονται σὲ μια αντικειμενικα συλλαμβανόμενη ὁ

Ω

2

ὶεραρχία ὀντοτἦτων ὴ δυνάμεων". 73. Βίος Πρόκλου Χκἰἰἰ. 74. ἱὺἰα̃. Χκἰἰ, πρβλ. Χκνὶ. 75. Πρβλ_ πρ_ 6, 8, 67­69 καὶ 70,

Ο!

Η

.γγ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

ΒΚ. ΒΟΒΒΒ

ιο

·

,Ακόμα καὶ ὡς ακραία ἔκφραση αύτοῦ τοῦ όρθολογισμοῦ ποὺ κυριάρχησε στὴν εύρωπαϊκὴ σκέψη περισσότερο καὶ βαθύτερα α­ πὁ ὁποιαδἠποτε ἄλλη μέθοδο, ἦ Θεολογικὴ στοιχείωσις παρα­ μένει ἕνα ἔργο πολὺ σημαντικού φιλοσοφικου̃ ένδιαφέροντος. Καὶ ὁ συγγραφέας του ἦταν βέβαια κατι περισσότερο απὁ ὁ δυσι­ δαίμων σχολαστικός, ὅπως απεικονίζεται απο ὁρισμένους συγ­ γραφεῖς. αυσιδαίμων αναμφισβήτητα ἦταν, καὶ σχολαστικὸς έ­ πίσης: τὸν πέμπτο μ.Χ. αίώνα δύσκολα θα μπορου̃σε να εἶναι κατι αλλο. Πιστεύει σὲ γοργόνες καὶ δρόικοντες76, στοὺς κατσι­ κθπόδαρους Πανες", στα αγάλματα ποὺ κινοῦνται μόνα τους ὅ­ πως τα τραπέζια τῶν πνευματιστῶν78' απὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Σε­ ληνιακὸς “Άνθρωπος ἔχει ματια καὶ αὺτια, αλλα ὅχι μύτη ἦ ι κ ι τ κ στομα, μπορεῖ να υποστηριξει σοβαρα πως οι αστρικοι θεοὶ κατέ­ ν χουν μονο τὶς δύο ανώτερες αίσθἠσεις79 καὶ ὁ ἑρμηνευτικὸς ζη­ λος του εἶναι τέτοιος ὥστε καποιο πρόσωπο ἑνὸς πλατωνικού διαλόγου δὲν ἔχει παρα να χαμογελασει για να ὁσφρανθεῖ αύτὸς μια βαθεια συμβολικὴ σημασία80. ”Ωστόσο, ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἦ4 Νταν ὶκανὸς για αύτα τα παιδιαρίσματα δὲν αποκαλύπτει μόνο στὴν Θεολογικὴν οτοιχείωσιν αλλα καὶ σὲ πολλα χωρία τῶν σχολίων μια κριτικὴ ὀξύνοια καὶ μια συστηματικὴ σύλληφη ποὺ. δεν βρίσκει εὔκολα τὸ ταίρι της στὴ μετακλασικὴ περίοδο σὲ ὁ­ ποιονδἠποτε φιλοσοφικὸ συγγραφέα έκτος τοῦ Πλωτίνου. Τὸ παράδοξο τοῦ Πρόκλου ἔχει έκφραστεῖ καλα απὸ τὸν ΡΓΘΙὉΘΙΙἘΙἹΘΙΒΙ: «ἰιτ Ρτο1‹1ιιε® Ιιεὴτεη ἰει Τἰείεἰηιτ τηἰι 8τεηΖεη1ο­ εοτιτ ΑοετςΙειιι1›εη, Ιτειειτεοειτίε Β1ει1ε1‹τἰ1‹ τηἰτ υτιΙοςἰει:1ιετ νοτεοὴ­ ννοιηιηειτὶιεὶτ ὀετ Βοετὶίῖε, εοειιιπὶε Κτ1τἰ1‹ ιηἰτ ιτειἰνετ Ο1ειιιοει1ε­ ε

σ

#

υ

_

76. εἰς Τίμο

ΙΙ.

202.24.

77. εἰς Κροτ. Ικκὶν. 78. εἰς Τιμ. ΙΠ.6.12. 79· εἰς Κιῇατ­ 1ΧΧνἰἰἰ­ 80­ είς Παθμ­ 1022­10 λαέ­ 81. Ηετηιεε 16 (1881) 218 κ.ἑ.

Χ


ΕΚ ῦοῦῦε

42

ι:ιΣΑτΩτΗ

σκέψη μπορεῖ νὰ ἀποκχηθετ συμπτωμαωςἡ, μὲ Έὴν ἔννοια ὅτι

Πονοι̃οιφρῖτ εεΙὶἔΙ‹οἰ°ε, ιοειτὶτστιτειτὶεοὶιε ΟοὀοοΙ‹οοεττεη8ε ιηὶτ ἀετ . · " ιο σο ιιῃειιιείοε ειοειη Ζιι ειηεε ινιιτιεὶετειι σθτιεεο ΜγετιΖιειι1ιιε82 ·

·

'

ε

Ϊ

Ε

θ

σ

»

Έ·

ι

καὶ κατατρυχόμενο ύπόβαθα) τοῦ δυωῦ του αἰώνα καὶ τῶνεαιω­ νων ποὺ ακολουθούν. Με αύτὴ τὴν ἔννοια, οἱ ἱστορικοἰ τὴ; ἶλἶῖη­ νικη̃ς φιλοσοφίας τὸν ἔχουν γενικὰ μειώσει περισσότερο απο οσο εἶναι δίκαιο. Οἱ η̨̃σι­οριχοὶ τῶν Μέσων Χρόνωνι ἀντίθν­'ναι αίαχν: ζουν νὰ αντιλαμβάνονται τὴ σημασία τον ἀπὸ μιὰ δναφοίαακη

ΐη̃ἐ νέα ἄποψαν θεωρώντας τον ἕνα ἀπὸ Έα χαΡαλόβΡυσα ἐκείνηἐ πλαΐωνίχη̃ἐ παράδοσης πούε αναμνίνύονναἔ μὴ αναἶνωασαενα στοιχεῖα μὲ τὰ βραδυκίνητα νερὰ Τη̃ἐ μεσανωνίκη̃ς σκἶῷἴίἐι ἔχχνο

θηκαν τελικὰ γιὰ νὰ άναζωιηθνίισθυν τὸν κόσμο καταη̨τθν Ανα” Ἑξ ὁλοκληρου ὰπορροφημένοἑ καθὼἐ 'ἦΐαν απο Ἐ0 πα­ λι Ρε­λθόν› “θ φιλοσοφία τον δὲν εἶναι απλῶἐ μια σννοψισὴ παρελ: θόντων ἐπιτευγμάτων: ὴ ἱστορικὴ σαίχνρία ἔδωσε σὲ ανῖθν χαν Ν τὴ σημασία ἑνὸς καινούργιου ξεκινὴματος. ­”/ίγέννηση.

­θ

­ιι.

Δ­ ΡΗ

Ή 82.

ἐπίδθααη του̃ Παόχλωί 83·

ἑπίδραση ποὺ ασκησε ὁ Πίαόκλοἕ στὴν πρώιμη μεσαιωνιχὴ Δηλ. αποκρυφισμού. Ὁ πραγματικὸς «μυστικὸς» σπάνια είναι

‹‹ννιιπ‹1ετετιοΙτιἰρ››. εφμφανη 83. Τὸ μόνο που προσπαθούμε έδῶ εῖνοιι νὰ δείξουμε ὁρισμένοι Η|λε­ σημεῖα, με μιὰ είδικὴ άναφορὰ στὴν Θεολοχικὴν στοιχείωσιὴ. ἕνα ὁλόκληρο ίἶίβλ'­0 χαν­ ἐέ ἀπαιτου̃ σ ε πτομερὴς μελέτη του̃ θέματος θὰ

πίσης, μιὰ πολύ βαθύτερη γνώση τῆς μεσαιωνικὴς καὶ τῆς ανα`ίΞνν*ι̃σία­ χῆς φιχοχοιρίαἔ ἀπὸ οώῖὴν ποὺ ἔχω

­ η Βρα­ τ μόλις και μεται βιας θα γινοταν αντιληπτη αν δεν υπηρχε · 3 _ ~ στηριότητα του άγνωστου έκκεντρικου, ὁ όποιος, στὸ χρονικό ~ εἰ › .. διαστημα μιας γενεας απο το θανατο του Πρόκλου, συνελαβε τὴν ἰδέα νὰ ντύσει τὴ φιλοσοφία του μὲ χριστιανικὰ ένδύματα καὶ νὰ τὴν εμφανίσει ὡς τὸ ἔργο ἑνὸς μαθητὴ του̃ 'Αποστόλου Παύ­ λου. Παρί ὅλο ποὺ ὰμφισβητἠθηκε ἀπὸ τὸν Ύπάτιο τὸν Ἑφέσιο καὶ ἄλλους, η ὰπάτηα στέφθηκε μὲ πληρη καὶ καταπληκτικὴ έ­ πιτυχία. Τὰ ἔργα του̃ «Διονυσίου του̃ Άρεοπαγίτου» ὅχι μόνο ξέφυγαν ἀπὸ τὴν κατηγορία τῶν αἱρετικῶν, τὴν ὁποία σίγουρα ὁίξιζαν, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ 649 μ.Χ. εἶχαν γίνει ‹‹ΠιΙ‹ιιτκὶο›› ἐπαρκῶς σημαντικὸ γιὰ ἔναν Πάπα ὥστε νὰ φέρει ένώπιο της Συνόδου ­τοϋ Λατερανου̃ ἕνα ζητημα σχετικὸ μὲ κάποια ὰμφισβητούμενη ερμηνεία ἑνὸς ἀπὸ αύτόι. Τὴν ίδια περίπου χρονολογία τὰ ἔργα αὐτὰ ἔγιναν ὰντίκείμενο ἐπιμελημένου σχολιασμού ἀπὸ τὸν Μά­ ξιμο τὸν Ὁμολογητἠ, τὸν πρῶτο σὲ μιὰ μακρὰ διαδοχὴ σχολια­ σμῶν ποὺ ἔγιναν ἀπὸ τὸν Ἑριγένα, τὸν Ηιιεο τοῦ Βτ. νἰοτοτ, τὸν Ροβέρτο Οτοεεοιοετο, τὸν Αθοοτιιιε Μειεπιιε, τὸν Θωμα̃ Άκυινά­ τη καὶ ἄλλους. Ὁ «Διονύσιος ν γρηγορα ἔγινε αύθεντία, ποὺ ὁ­ στερου̃σε μόνο έκείνης του̃ Αύγουστίνου. Στὴν Ἀνατολὴ ὴ άπο­ φατικὴ θεολογία του καὶ ὴ «ἱεραρχία» του ἄσκησαν ίσχυρὴ ἐπί­ δραση στὸν 'Ιωάννη τὸν Δαμασκηνό, ὁ ὁποῖος έν συνεχεία έπη­ ρέασε τοὁς δυτικούς σχἕλαστικοὁς μέιὲω της λατινικῆς μετάφρα­ σ τοῦἔ ου του “Εκ οσι τ” ὀ θο ό ου πίοτεω , ὁποία γίὰἶε τὸ Ἀλλὰ ὁ ‹‹Διἶ›νύ7ὁ;ιοἕ›› έπηξρέασε καὶ ὰςμεθότερα τὴ δυτικὴ σκέψη, ὰρχικὰ μέσω τῆς κακότεχνης μετάφρασης τοῦ ἔρ­ κ

ί

τον εχουν την Κοὲὶυθι ἰΠ Θἰι̃ι̃ῦὶῃαα ὲθνναΐἴν­ ,Αλλα Οι Θπϋῳκεἐ τ· ` ` ότι οἱ άρεῖὲἐ ων Προκλον ητανι̃ααναθνίεἶ σε | μιὰ ἐποχὴ ὅπου οί άτέλειές του ηταν καθῦλϋιεἐ­ Με το να ατεκε' ται στὰ άπόμακρα σύνορα δύο κόσμων, μὲ Τὸ πρόσωπό ἶον στραμμένο πρὸς τὸν έξαφανιζόμενο Ἑλληνισμόι ΐίνἶταί· μεσα στὴν προοπτικὴ της ἱστορίας μια μορφθ μαλλον αξωλνπῖι̃τη πα: ρὰ ὴρωικἠ' γιὰ νὰ ὰντιληφθου̃με τὸ έπίτευγμά του στὴν αληθἔνη του διάσταση θὰ πρέπει νὰ τὸ συγκρίνουμε μὲ Τὸ ὰπαίνανωίαἶνο

τι

(Χτάση νὰ λησμονουν

θ

εε

\

κ

κ

κ

ν

κ

ε

κ

κ

υκ

κ

»

6

»

Ιἶθί

ταν Ἑρυίἶνα τὸ 858 ααα αρἶξθτεραῖ μέσω τῶν ἐχ° δοχων του Ιωαννουφ του έἶαρακηνου και του Ροβερτου Οτοεεετο­ είε. Στην πραγματεια του Εριγενα Πε εἰινιειοηε πατιιποε ο Νεο­

Ύον ­Του αἔξθ

Μ. Γιὰ κάποιον λόγο, συνηθίζεται νὰ χρησιμοποιεῖται ἔνας εύγενικό­ τιρος ὅρος' ἀλλὰ είναι έντελῶς σαφὲς ὅτι ὴ απάτη ἦταν· ἐσκεμμένη (πρβλ. Η. Κο‹:Ιπ, Ρεειια̃ο­Οἰοπνεἰαε Β).


44

εε

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

ΒΚ. ΠΟΠΠΒ

\

ρεἶυς συ­ἴΎρξχφἶὶς=0πως0$ἶΠ1οΠτ0®ΤοΠΓΠωκ®"0ΑΙῇθὼ^8ΑΠ­

ι

ι

.

.

ι

..

.

ν

9

.

.

.

.

.

ὶὶ.

χρέους

Ψ

,

..

τέε­ ΕΞΩ"

τ

η̨χ

σ

ν

υ

..

,

88. Στὸ Πρόκλου Πε ιπολγ ειιοειετ. 209.2ἶ, γοἱ ἑνόιόες εῖναι τὸν ‹‹νεΙιιτ|Ποτεε ετ ευρετειιυετειυτ1εΙιυ~Ιυπιιηει››: γι' αυτο τὸ λόγο γιὰ νπεροὐσιοι και ἄνθη οίον «ἶιονυσιο» `ὁ Ιησους και, τὸ Πνευμοι ειναι

ταυτόχρονη βε­ σῖὴν πραγματικότητα νεοπλατωνγκέςγ ὅπως) λ­χο, ἡ παρουσίας πανΐαχοῦ θεϊκῆς τη̃ ς καὶ αὁθυπέρβασης θεϊκη̃ ς τῆς βαίωση 145) καὶ η ἔμφαση που (σελ. 25, 29: πρβλ. Θεολ. οτοιχ. πρ. 98 καὶ 1: πρβλ. πρ. 101­1Ο2ν δίδεται σῖὴν «ν„α_Βθἔῇῇ» (σελ. 43 έπιστηθιο φίλο 86. Ὁ Πεεοειττεε όφείλει πολλὰ στὸν σύγχρονο καὶ με τὶς ὶδέες του του, τὸν Θεολόγο Οὶοὶεηῖ, ὁ ὁποῖος ηταν έμποτισμένος (Ε ΟΠ ΟΠ , χα Μὺενἴέ ΟΜΖ Πεκαπεδ 193 , 201) . . Δ ε . ‹‹ ιονυσιου» τὸν ὁποῖο δίνει ὁ 8?. Στὸν μακρυ κατάλογο τῶν δανεισμένων όρων, ἄζως, ἀνεκ­ Κοεὶι, εἶναι δυνατὸ νὰ προστεθου̃ν καὶ οἱ έξης: ἀνελαρχία,πηναἴοςγ πΘ0_ πεθωχἠγ οὐσωπωόςγ αὐωτελἠς, φοιτἠτως, ἄσχεως, αιωνίως, προόν, ὑπέρζωος, ὑφειμένος κ.τ.λ.

ρ

ε

λχ” εἶναι Ο Ιωαννης χέρια των Χρωτὶανων ἶὶαδόχων' ὁι̃­Εως' ὁ Φιλόπονος89, αλλα ο ανυποχώρητος παγανισμὸς του̃ Πρόκλου \ απέ” και των αλλων νεοπλαῖωνὶχων ως αθηναὶχηἔ σχοληθο

1

τρἶι̃το,ιΕΖιΎὶ>ἕ;ΦΤἶ­ π

Ε

οχι συνολικα. Στην Αλεξάνδρεια, η κληρονομιὰ της νεοπλατω­ στὰ υιχῇς σχολῆς πέρασε χωρὶς την παραμικρη ρηξη συνέχειας , . ,

Φ

,ὁ‹”οὅ

Ι

ὲἔἑῖἔ Ξἕεζι̃ῖὶἐ Ξἶἕ:;ΞὶῖἐοΞ\:οΖἑῖἕἔ ἶἕινἕεἕἦεἕἐοεχζα̨ΐζἔζηθεὶ ωτα

κυριότερη πηγη 85. <Ο «Διονύσιος» ἐμφανίζεται σὲ αὐτὸ τὸ ἔργο ὡςη καὶ τὸν Γρηγό­ Αυγουστίνο τὸν του, αν καὶ ἔχει χρησιμιοποιησει έπίσης ιια̃ ε εεεπ Οεννιι̃λττ­ Ετἰἔετιο Ξσοτιιο Ζολι. Πτεεεὶεε, ριο Νύσσης: βλέπε Ι. Π 2) . Ἡ ἔχτασ η . Κ. Η Β (1 ΑΧ, Η ὁ ΤΜ . εο . υ. ιτε ο πια̃ππετ (Βτυεὶ. Ζ.Οεεο . . πρόσφατα διαῦευνηθεῖ α­ του̃ του πρὸς τὸν Νεοπλατωνισμὸ ἔχει

Ζο” ' ῖ:ιτ‹Ξ›ςΙἶΕρΙΞ)ῖΞῖ::εἔἕρἐμέἕγῖῖβδἶἑαζῖοἶἔἔς

ἡῖτόνων "@°ν°”"”ω̃ς·

5

τη δομη τοῦ όιθηναϊκου̃ νεοπλατωνισμου̃ καὶ παρέλαβε πρακτικὰ σε ὁλόκληρη την τεχνικη του ὁρολο ία" ἀλλὰ πὼς ἀκολούθ η Υ

”“®""ἱ°ω̃ ἴ καὶ Ρἱ °°°”?°δεἔῖ"­ ροι των υπεοτερων, οιλλ επι­

__

ΰ

‹‹Διον.›› Περὶ θείων όνομά­ των 4.10: καὶ τὰ ἦττω τῶν ­χθενττόνων ἐπνσω̨επτικω̃ς ἐ­ θω̃ωγῃ καὶ νὰ κθείῃω τω̃ν

ΐ

.

.

Πρ. εἰς Άλκ. ΙΙ. 153 Οοιι­ εἰῃι: %α¿ θεοἱ τοίνυν θεῶν ἐ_ νω̃σιν· Οί πθεσβντεθω τῶν ναταδεεστέθωνρ ἀλλὰ πένα

®

.

.

~

οτρεπτικως. . " ' | ` | “ Πολλα ἄλλα Ι νδαΐεὶα επὶἶημαὶνονἶαὶ σταλσχθλεαῳι̃ο αποτελε _ ­ " ο ε ι σ α των αφὶκα̨ θέ­Εως οἶανμἶ ­ μὸμηἶἶωνἶ υ γὶνοῖὶῖγὶἐχνα ἶῖαγε μ έ ' ` “ τα ἶιοξ νευμα τα επι ετα με τα Ο ριστο και Ή3 ρε* στ ν ποια ο Π όκλο εῖ ε κοσ μη σει τι ς ενόιδε ς του88. χ· ς ρ , Ενω ὁ Πρόκλος κατακτουσε την Ευρώπη κόιτω απο τὸ ἔνδυ­~

_

Η εκταση της εξαρτησης _ , , . Βτιεὶιυειγτ ποκαλυιρθηκε γιὰ πρωτη φορα μὲ τὸ έργο­ του .ὶσειιιτ . Κοεὶπ. Η. Ρεεκοὶο­ του καί, εἰδικά, μὲ την ένδελεχη μελετη Νειιρἰατοκι­ Ζωη Βεειελπιπἔεο Πιοπνειιιε Αεεοροἔπα ιο εεικεο πὼς ὅχι μόνο ἀ­ τοπιο ιι. Μνετετιεπτνεεεη. Αὑτοὶ αποδεικνύουν "παρήγαγε μὲ μιὰ ἐλάχωῖη χργσαανγκὴ ἀμφίεση ὁλόχληρη Μ

_

Ι

.

ὶἔἔἶἔἶοἶὶἶἶἶ ὁαιὶἔἶἶνέἕ; ὶέἕξἶὶιἶαὲκἔὶἶξἶιἶιαἕἦζἶξξαῖἶτὶὶδἶἶτ.Ϊζὶ πίστη σὲ αὐτὴν). . Π , λ , , , ­ Ι .. του «Διονυσιου» απο τον ροκ ο α­ Ἑ

ι̃

Ί

Ρ

της δεδοι­ Ήεπἔοἔερεὶαἴα σηὶἔεὶα δουἑιβα τον Ιἶἔοκλο σεἔολλα του Κοσϋ πρεπει παρα· Ξ­ὶ`(μα Με τη μελετη να Τσι? ὶας σῖεα να εἶναι εδω αρκετό:

πλατωνισμὸς του̃ ‹‹Διονυσίου››85 ἔγινε η βάση ἑνὸς περιεκτικου̃ κοσμολογικου̃ συστηματος' αὐτὸ έπανεμφανίζεται σὲ ὐστερότε­

καὶ εὶυουε, και επηρέασε τους Μποναβεντούρα, Άκυινόιτη ὀι­ δὲν Ι)εεοειττεε86. 'Η αυθεντικότητα τῶν ἔργων τοῦ Διονυσίου Εειυτειττὶυι ναγνωρίστηκε ἀπὸ τὸν ἀναγεννησιακὸ οὐμανιστη

\

φωτα (Ιζω̨ι θείων ὀνομοἶτων 27): 89. Βλέπε Ιἶτεεσὶπετ, Πιοὶπιιοἔεο και Ρ. Τεηυετγ, ιῖακἰα Ρἐεἰοοὶε Ρι­

Ζἔἔ ἕεἐἰα Ρὴἰἰωορωε Οἴἔαἱμα

Ρ¦”|ωορ|"η̨̃“ε ΧΧΙ (1896)

Η στάση αυτη του Πρόκλου του στοίχισε ἕνα έτος έξορία απο την ἐγχαθὶδρυμένης θρη' Αθήνα (Μαρίνος χω' Η αμεση ἐπίκρωη ως μ'Χ° αἰώναι ἀλλὰ πέμπτο ων ἐπὶκωδυνη σκιίας ἢταν πράξη ἐξαιρῃαὰ εἰς Πολ. Ι.”Μ.4 αὐτὸς την ἐπιχειρεῖ σχεδον φανερὰ σὲ διαφορα χωρία: 90.

9

ι

'

στὸ Ηεν°

1


εκ. υουυε.

ὴί­6

ι

ε1ΣΑΓοτι­ι

› ι έα κλειε οποιαδηποτε τέταα εξελιξη στην υποθεση τους; Τρίεκτρ αιωνα η διδασκαλια του Πρόκλου ηταν ἀκομα ἐπαρκως ισχυρη για να ἀπαιτεῖται λεπτομερης ἀνασκευη της, πράγμα που μαρ­ ~ ι τυρει~ το σωζομενο εργο του Φιλόπονου Πε αετετκιιατε κιιικαι υυυίία̃ Ρίθϋίυίῃι καὶ η πραγματεία ποὺ ἔγραφε ὁ Προκόπιος της Γάζαἐ ὡἐ ἀπάυΐηση στὰ σχόλία του Πρόκλου Υίὰ Τὰ Τελεστίχὰ ~ _ του 1ουλιανου9ι. 'Αλλα κατόπιν, ὅταν ὁ 'Αριστοτέλης ἔγινε ὁ ε

κ

ε

»

εκ

κ

κ

.

ε

9

_

__

μονος επίσημα έγκεκριμένος φιλόσοφος του βυζαντινου κόσμου, 9

9

|

\

(

2

Πυυχλυἐ καί Οι πλαΐωνίσῖυἐ υυυαδελφυί του βυθίυτηκαυ στὴν όι ἀνεια, ἀπὸ τλν ὁποία ἀνασύ ρη θ καν υ όνο υ ὲτ`ν τι Π ου μ ανιστικλ ι .. ,.. .. ι αναγεννηση κατα τη διαρκεια της δυναστείας των Κομνηνων. 9

κ

#

ι

Η

ι

ε

~

~

±

στη δίαυκεια αυτηἕ της περιόδου έχλείψηῶ (1 Ύνώυη Ομωἕι \ ΰί _· | του ερἴυυ Έυυ Πυοκλυυ δίαδυθηκυ υυην 3Αυα'Ευ)×ἠ­ Τα σχόλιά Του σΈὸ δέχατυ βῷλίυ τη̃ἐ Πυλίτείαῶ στὸν Γυθ7ίία› στὸν Φαίτ δωνα καὶ ἄν δὲνπ όκειται ια λανθασ μ ένη ἀπόδο υ”ίΙ στὰχΘ υ­ σὰ ἔπη, εἶναι γνωστὸ ὅτι ἔχουν μεταφραστςῖ στὰ σσριακόιυλ 'Α­ .. ποσπασματικὲς έκδόσεις των δύο τελευταίων ἔχουν επίσης ι | εί .α ε ­ .. . επισ ανθει93 και δια ο ε αλλε εκδόσει ε ων του ταν νω­ η Ύ ς ρ­Υ φ ρ ς ς ημ στές τοὐλά ιστον κατ” ὅνο α σὲ ωα εθανοὺ λο ίου 94 ,Α ς ­Υ ς ” μ μ μ χ ~

Γ

Κ

¬”_“___”± κ.ἑ., είς Ἀλκ. 531.39, είς Κροιτ. οκκν. Ὁ ἰδιος τόνος είναι ευδιόικριτος 1

1

στὰ ἔργα του̃ Δαμἀσκιοο (Βίος Ἱσιδώρου 48.11

κ.ἑ., 92.26 κ.ἑ.,

103·12 κ·ἐ·) καὶ του̃ Σιμπλαίου (εἰς ΠΕΘΖ οὐθανου̃ 370291· 91. Αὐτὸ αποδίδεται ἀπὸ ἔναν σχολιαστη στὸν Λουκιανό, Ρίιἰίορσα̃κ· ἄἕδ 12

(ΙΜ224

13001371­ πρβλ· Β191υΖ σὲ

Ο­Μ­Α­Ο νΙ­85 υημ·

92· Βᾶη̨ῃλετᾶῃςι Οεπίίίσίίίε α̃εί δίίία­ίίθ” ἰείίεία̃ίίίί σελ· 231· 93. Μ. Βιεὶοεουοεἰσετ, Πίε Αταὺίεσίτεπ Ι/εὺεητετςαπἕεκ αουτ Οπίεείι­ ίεσίτεπ (=ΒεὶΙποἘιο Ζ. Οετιττο1οΙειττ Ιῖ Βἰ1›1ὶοτΙ1εΙ‹εννεεεη 12) 92 κ.ἑ. 94. Βλέπε είδικὰ τὸν κατάλογο που δίδεται στὸ Ρίίττἰστ τοῦ Μιι1ιειιη­ ιτιεό Παπ Ιεοὲο (σελ. 22­23 της γερμανικῆς μετάφρασης, που ἔγινε ἀπὸ τὸν Αυειιετ ΜϋΙΙετ καὶ εκδόθηκε μὲ τὸν τίτλο Πίε Οτἰεοίτίσσίτεπ Ρίιἰίοσο­ ρίπ­επ ίπ ‹ἰετΑ%α|:ί.τοΙ·ιεπ Ι/εόετίἰε/εκααε, Ηε1Ιε 1875). Τὸ ἔργο αὐτὸ πε­ ριλοιμβόινει θεολογία καὶ μιὰ «ησσονα στοιχείωσιν», τὶς ὁποῖες ὁ Μι1ΙΙετ

Ταυτίζεί ἀν“ΕίσΤυ1Χα μὲ τὴν Θευλυυ̃υκὴυ καὶ τὴν Φυσυίὴν υτυίλίείωσίλί·

41

_, χουμε ἐπίσης γιὰ χἀπσιααραβικο ερχο γραμμενο ριπθφῖὸυ ίεῃἱὸ Καπ ­η̨ὸ ὁποῖο τιτλοφορειται ‹‹1_1ερι­αμφιβολιας, σε σχεση με (Πι εναντίον του̃) τὸν Ϊ1ρόκλο››' καὶ για κάποια ἀραβικη ἔκδοση ιτου̃ , Οε αειεῃηιιαιε ιπαπςἰι σοπίία Ρκοοἰιιικυὅ. Τὸ Βε εαιιεισ, γιὰ το ο­ ποῖο θα ἔχσομε την ευκαιρία να μιλησουμε σὲ λίγο, θεωρεῖται ἀ­ κειμένου, ὡς πὸ τὸν Ο. Βοτἀεοροιινοτ, τὸν εκδότη τοῦ ἀραβικου̃ ~ ἕνα συμπίλ­ημα ἀπὸ χόιποια ὰραβιχὴ μετάφραση της Θεολοχικης _. | στοιχειώσεωςυῦ' ἀλλὰ καμιὰ καταχώρηση μιας τέτοιας μετα­ Ν Η ι̃ ­ι εκα­ φρασης δὲν ἔχει μέχρι σημερα ἀνακαλυφθει, έκτος αν, οπως ιὰν ἀσα­ ἔννοια τλν νεύσου ε ὲαὐτ ” 1 τ ' Π ιιε,ερμη νεσΑιιςιιει . . . φὴ καταχώρηση στὸ Εεκιοοπ ὺιὺίιοςταρἢιεκίκ ετ Εποχοίοραε­ ι __ η Θεο­ οίίοιυκ του̃ Ηοηι Κ1τει1Γει91. Ώστόσο, είναι γεγονὸς πως | \ ~ ορι­ με γεωργιανα, στα λογικη στοιχείωσις εἶχε μεταφρασθει δωδέ­ του̃ αρχες στὶς Πετρίτσι σμένα σχόλια98, ἀπὸ τὸν Ἱωόιννη · ° ` ' '99 στὰ ὀι ρμ ενικὰ ἀπὸ τὸν Ονα Χ ὸ Συ Θὼυ ° ί κατου αιωνα απο εκει του καταλό­ θ ' ι ει ' 91®®φ9ρΕΪ®<ὴ ἶση ε

π

οι

κ

ε

κ

­

4

ου

9

θἄ

μμ

1

.

2

μ­­ζ­­

Ἐπεῶηιυμωἐιίὶδευυἶρη εἐρφανυἔἶταίσε ®

·

Ενα εργο για τουἐ υυιυμυυἐ “των φυσυίων . ν ν .ι Υ ιἴσω ς πιθανότερο οτι η «ησσων στοιχειωσις» ταυτίζε­ ' 1 εινα υί­Οιχειων››, ται μὲ την Θεολογικὴ στοιχείωοιν καὶ ·η̃ θεολογία με την Πλατωνικη ου του̃ ΜιιΙτειιηΠ1ε‹:1 ως

‹‹

θεολο ία. 95. 1ἐτθἱΠ8οΙἹΠ0ΜθΓ, Ορςοῃη σεχ 939105, 96. Σελ­ 47 τῆς ἔκδοσἠς ­η̨0υ_

Ιἰϋοτ 97. Τόμος ν, σελ. 66 ΡΙιιεεεΙ, ἀρ.1θΟΟδ: Κὶτει̃ὶν­61­τ1πἐΙιιῇἰγἐι, ΡΙειιοι1ἰοο ΡτοοΙο ειυοτοτἰουε εὶἰνἰηεε, τω̃ ἰ εἰοοἰε όοοττἰηοε τΙτεοΙοεἰειο, ἰε. ειτ­ οι ΑΙεκειτιι1το Αρρτοὰἰεὶοῃεἰ, Ηιιιιο Ιἰὶατιιιττ ΑΒ11 Οὼοτέιτι ΠἰτρεεΙ·ιο1‹ἰ Βιεὶιτεἀιιτεἰιἰοτ, Ὁ λείπει. Πο... ιττοττιιιιε, ιτειιετιὐἰτ. Ἡ χρονολογία Ορωἰ. σελ. 927 πγσςεύεγ πῶς ὁ Έίτχος εἶναι ἐφθαρμένος καὶ πῶς ἡ ἀπό. δοση του̃ ἔργου στὸν Πρόκλο ὀφείλεται σὲ κάποια σύγχυση. 98' Τὸ Υεωργγανὸ χφ Ἐὸ ὰποδη̨̃δςι στὸν «_Ιο1ιῃ›› (Ρεττἰιεἰ)” τὸ ἔπίσηει ἀρμενγχὸ στὸν Άμέχαχο τὴ 'Ιομέλαχο η 'Ομέλαχο (Ίάμβλιχικ) , «τὸν ἐπίσχοπο καὶ φγχόσοφο Χαι ρἠτοραα 99­ Ἡ ἄποψη τοῦ Πθβωθῃη̨̃ ὅ." .ἡ ἀρμενιχὴ ἔκδοση ἔγγνε ὰπωθείας ὰ. πὸ μὴν

ἑλληνικὴ, ἀμφγσβ­ητ­ήθηκε ἀπὸ τὸν Ν_1. Μαη, .Ιοίικ Ρεττἱτείτἰ, Ιὶιιεε. Ατο1ποεοΙ. Αοοεἰ. (Ζορὶεκὶ νοετοοροεεο) 19 (1909).

στὸ Ρτοο.


4­Β

Ε.Κ. ΠΟΠΠΒ

του̃ Γκάρνι τὸ 124,8· μὲ ἔυαν χαγνούργω σχοχγασμὸ στὰ ἀρμενυ κα ἀπὸ τὸν Ἑπίσκοπο Συμεὡν της Πῇιιὶῖο τὸν δέκατο ἔβδομο αἰώνα' καί, τέλος, ξαναμεταφράστηκε ἀπὸ τα ἀρμενικὰ στα γε­ ωργιανὰ τὸ 17571οο. Οὶ ἐκοόσεις αότὲς ἔχουν ενδιαφέρον γιατὶ δείχνουν καθαρα πὡς ἡ μελέτη του̃ Πρόκλου συνεχίζεται ἀδιόι­ κοπα στην Ἐγγὺς ,Ανατολη ἀπὸ τους ὕστερους Μέσους Χρόνους μέχρι καὶ τὸν δέκατο ὅγδοο αἰώυα_ Πολὺ μεγαλύτερη ἱστορικὴ σημασία ἔχει τὸ Δἰὺεκ ο'ε οααεἰε, τὸ ὁποῖο πέρασε στὰ μεσαιωνικὰ χρόνια ὡς ἔργο του̃ Ἀριστοτέ­ λυ̃νςι ἀλλὰ στην πραγματικότητα είναι (ὅπως ὁ Ἀκυινάτης ὰναγνώρισε1ο1) η μετάφραση ἑνὸς αραβικοῦ ἔργου που βασίζεται στην Θεολοχικὴν στοιχείωσιν. Τὸ ἀρχικὁ ὰραβικὸ βιβλίο, ποὺ έκδόθηκε ἀπὸ τὸν Ο. Βειτεὶειτὶτεννετ. θὰ νόμιζε κανεὶς πὼς ἔχει συντεθεῖ απο κάποιον μωαμεθανο συγγραφέα τοῦ ἔνατου αὶώνα. Άποδόθηκε στα λατινικὰ μεταξὺ τοῦ 1167 καὶ του̃ 1187 ἀπὸ τὸν Οετοειτἀ τη̃ς Οτειττοηε, καὶ παρατίθεται συνεχῶς ὡς πηγη ά­ πὸ τὸν ΑΙειηιιε σο ΙηειιΙὶε (τέλος του̃ δωδέκατου αιώνα) καὶ με­ τόι. Ύπάρχει έπίσης σε μια ἀρμενικηὶοο καὶ τουλάχιστον σὲ τέσ­ σερεις ἑβραϊκὲς1ο3 ἐκδόσεις. Ἡ προσθῆκες ποὺ ἔγιναν σὲ αὐτὸ ἀ­ πὁ τὸν ΑΙοετιιιε Μειεοιιε περιέχουν καὶ ἄλλο ὑλικὸ ἀντλημένο τελικα ἀπὸ τὴν Θεολοχικὴν στοιχείωσιν, αναμφίβολα πάλι, κα­

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

49

θὼς πιστεύει ὁ Περειι1οΔ·. μέσω κάποιου ἀραβικου̃ ένδιόιμεσου ἔρ­

Του· Σὲ αοῖὴ τὴν ἐχτοταμένη μορφὴ Χρ”ίὶο1μοπο1”ί1θη%ρ απο τον Δαντ'ίὶ› καὶ εἶοα171ΐ1θανον “(1 χύρ1α πηΐίὶ τῶν νοοπλαοωνορῶν ίδο·

καὶ 'τὴν Θεία Κωιαωοίαὶοε­ Οἱ ἰοέρἐ Έοῦ Πρόκλου οίοίὶχθηοαο λοοῖον Υ1α οεύΐῦρη φορα οι̃ὴν Εὀρώπη κάτω απο ἕνα Φοοδὲἐ ονομα μοναοοοη̃ἐ ακαταλλη· λότητας. Ἡ ἄμεσἡ του έπίδραση στὸν βυζαντινὸ κόσμο αρχίζει ών ποὺ ἐραΡανίζον1α1 οῖο Οοονοο

μόνο μὲ Τὴν αοαΥέοο1Ιοη τοῦ Πλαοωαομοϋ τον ἐοοέχαΐο αἰώοαι οΐὴ λαΈ1ν1%°ἢ Δύση μὲ τὸν Άκυινόιτη καὶ τὸν Γουλιέλμο τη̃ς Μοτοεοοει τὸν δέκατο τρίτο. "Ο Βυζαντινὸς Νεοπλατωνιστης

Μΰίαὶὶλ Ψολλοἐ 00184078 7) 1096) 'ἦταν ἑμποῃομένοἐ μὲ 1112 ἰοέοἐ τοῦ Πρόκλου, καὶ ἔχα ο1αοώοο1 Υ1α λο“ίαρ1αομο μαἐ πολ·

λα περίεργα στοιχεία, τὰ ὁποῖα προέρχονται ἀπὸ τα χαμένα οχολαα 'ροο οτοὺἐ «Χαλοαἴκοο€ Χρηομοοἐ» (ὅπωἔ κανα­ καὶ ο Νοοίὶφορος ο Γρη"ίορα§ αρα σΧόλ1ά 1701) γιὰ Ἐὸ Πε ἶῃδοοοι̃ἰἰδ τοϋ Συνεσίου) 1οο. Στὸ ἔργο του Διδασκαλία παντοδαπὴ ὁ Ψελλὸς χρηωμοποιεῖ κατὰ κόρον την Θεολοχισςὴν στοιχείωσιν. την ὁ­

ποία παραθέτω ὡἐ Τα χοφάλαραὶω­ Άλλόα παρα Τὴν αοθοντία του̃ «Δ1ονοο”ίοο»› τοῦ οποίου μρμητὴἐ ἐθοωροῖῖο πὼἐ οἶοα1 ὁ Πρόκλος 108) 1) ο1αοοο1'Ι τῶν ἰοοῶν του̃ Προχλοο προκάλεσε 'τὴν 1θ4. Ε. Πεα̨ειτ, Η/εἰεἢεε .είπα ιἰἰε Βεκἰεἔιιικἕεπ Αἰοεπε α̃εε Οτοοεετι σε οειιιεἰε ει ρτοοεεειι ιιο1νετεὶιετὶε›› Ζυτ στοιχείωσις

‹‹Ι.ἰΕ›ετ 1ΟΟ. Βλέπε Μειττ, ομοἱὶ.. καὶ Ρ. Ρεετετε, Τραα̃ασὶἰοτι ετ Ττα­ α̃κοιεαιτ εἰακο Ζ' Ιταἔἰοἔπαρλιἰε οτἰεπὶαἰε. στὸ Αιτεὶεοτε ΒοΙΙοιτἀἰειτει 40 (1922) 292. ΙΟΙ. Τα λόγια του̃ Άκυινάτη εῖναιι ‹‹νὶ‹:Ιειιιτ ειὶο εὶἰσυο Ροἰὶοεοροοτ­ ιιπι Ατειουιττ εκ ρτοἰοἰειο Ιἰὶστο ΡτοουΙἰ (εε. ἡ θεολ. στοιχ.) εκοετρτιιε, ρτειεεετιἰοτ σιιἰσοιτιηὶει συειο ἰο ὶποε Ιἰὶστο οοητἰιιειπτυτ, ιτιιιὶιο ρΙει1ἱυε ετ ἀἰίίιιεὶιιε οοκιτἰιτειιτιίτ ὶιτ ὶὶὶο». Τα σχόλιά του στο Βε οααεἰε χρονολο­ γου̃νται μεταξὺ 1268 καὶ 1271. 102. Στὴν Μεειιιιεειειεῃ­ειιιιοιιιεκ τη̃ς Βιεννηε, ερ. 1836. ΙΟΒ. 8τεὶιτε‹:Ιπιιεὶσετ, Με Ηεοταἰσολιεπ Ι/εοετεετεακεεπ α̃εε Μἰτεἰαἰτετε §§ 140 κ.έ.

θεολοχική...;›› (Μϋιιοὶτεο, 1902). 105­ Μ­ Βα111”ΠΒα̃1111ο1.Πα11ΐΘ$ δἸ`Θίἰ1171ε2κ%Ρ!ιἰ!οεοΡ(11ο› ετεἰιτεεοτἰῖτ ά. Οϋττεεεεεεὶὶεοὶτοίτ (1921) 57 κ.ἑ.

ορο Ζλνοπο

ν·

106­ Βλέπε Β10ὶΘΖ στὸ Ο­Μ­Α­Ο νἶ­83 σημ­ 11. 1041 %­έ. καὶ Υ1ὰ Τὸν Νοοπλαΐωαομο οοϋ Ψολλοο ἐν Ύέορα Ο­ Ζοονοα Π” Ροἶίοοοροο οἔο· Ρίοΐοῃἶοἰοῃ ἄο ΧΪ οἰὲοἴα Μἰοοοί Ροοἴίοα̃­ 107· ΚΘΦ­ 74 ίπρβλ· Θεοό· οτοϋι­ πρ­ 38) 39)­ “Αλλα οαναα απο την Θεολ. στοιχ. εμφανίζονται στὸ κεφ. 16 (= πρ. 124) καὶ στα κεφ. 19­26 ι= τα 62. 166. 167. 169. 171. 173. 176. 177)­ 108­ Σοοίοαε αν­ Δ1ορὐο1ο€ ο Άροοπααίτηε­° Ψελλου̃ Ροοῃι̃ῃὕ 01001­

κεφ. 74.


Ε_Κ_

50

ΠΟΒΒΒ

ὑποιρία τῆς ὸρθοδοξίας. Τὸν ἑπόμενο αἰώνα εμφανίστηκε η ἐπι­

μελημένη Άνάπτοξις τῆς θεολονιπῆς στοιχειώσεως Πρόκλου 109 , ἡ ὁποία ί ἀπὸ τὸν θεολόγο Νικόλαο, Ε πίσκοπο Μ ε 0 ωνης στρέφεται κατὰ τινῶν τῆς ἕνδον ταύτης καὶ ἡμετέρας νενονό­ τες αὐλῆς, οἱ ὁποι̃οι «θεωρούν τὶς προτάσεις του̃ Πρόκλου ὡς ὀί­ 1

|

Ἰ ` _ ςιες θαυμασμου» (σελ. 2 νρεΠιε1).ἐ\υτη η ἶ‹αναιρεση›› συνοδευ: οταν απο ἕνα κείμενο τοῦ αρχικου εργου, το οποιο ειναι η πηγη ἕ

109. Ενα απόσπασμα, που περιέχεται σὲ κάποιο χφ του Βατικανου, του̃ δέκατου τέταρτου η τοῦ δέκατου πέμπτου αίώνα, καὶ ποὺ όιποδίδε­ ι ται στὸν Προκόπιο τὸν Γαζαῖο, δημοσιευτηκε απο τον Α. Μπι το 1831 εἶναι λέξη πρὸς λεξη πὼς αργότερα, χρονια ἑξηντα καὶ διαπιστώθηκε, 7 ταυτόσημο μὲ ἕνα χωρίο τῆς Άνοιπτυξεως. Σὲ αύτη τη βάση ὁ | .Ι. Πτει­ ότι ὁ εεΙ‹ε (Βνς. Ζεὶτεείικ νΙ, Ι89”ί, 55 κ.ἑ.) οίκοδόμησε τη θεωρια | ( _ ` πρε­ η οποια Αναπτοξεως, της συγγραφέας άληθινος ὁ εἶναι Προκόπιος πει ἑπομένως νὰ ἔχει συντεθεῖ τριάντα περίπου χρόνια μετὰ τὸ θάνατο του̃ Πρόκλου τὴ ακόμα (όπως ὁ Βτειεεκε προτιμα̃ νὰ πιστεύει) ἐνόσο ζου̃­ πολὺ σε. Αύτὸ τὸ συ πέ ασ α αν εἶναι σωστό θὰ εἶχε προδηλως μια ­ .. Θ λ ­ ' . ι ι ι ί μ Ρ μ ” ι οημαντικη επιπτωση στην ιστορια του κειμενου της εο ονικης οτοι­ (Βντ. Ζεἰ­ χειώοεως' ἀλλὰ οἱ άντιρρἠσεις ποὺ προέβαλε ὁ Βτὶεπιιειγτ ι Ζεσπτ. νΙΙΙ, 1899 Ζθὅ κ.ἐ.) οἱ ὁποῖες δεν χρειάζεται να ανακεφαλαιω _ ι θου̃ν ὲδῶ, μοῦ φαινονται αποφασιστικές. 'Επιπρόσθετα ἐπιχειρηματα τῶν χρο­ Έ οῦ Πτὲιεείτε εἶναι τὰ ακόλουθα·. η σύγχυση ” χατα` της ” νολογιῶν, εξαιτίας της ὁποίας ὁ Ώριγένης λέγεται πὼς ἔχει ἀντλησει την αἱρετικἠ του διδασκαλία περι ἀποκοιταοτόσεως ἀπὸ την Θεολ. στοιχ. (Άνοιπτ. πρ. 57), είναι σίγουρα απίθανη για ἔναν συγγραφέα περί σχεδον σύγχρονο του̃ Πρόκλου' (β) Άνάπτ. σελ. 187: ὡς ἐν τοῖς μπορου̃ σ ε να θὰ αύτη φράση Ἡ ὅρου πλατύτερον ἡμῖν διευκρίνηται. πραγμα­ στην αναφέρεται σίγουρα γιατὶ παρεμβολή, μιὰ θεωρηθεί ὡς τεία του̃ Νικολάου Πρὸς τον ἐρωτήοαντα εἰ ἔστιν ὅρος ζωῆς καὶ θανά­ του σελ. 224 Πειπειτασοροιιίοσ (Ἐπκλ ησιοιστικὴ Β ιβλ ιο θ ἠκη, Ε ρ 2. 1866)' (γ) στην Θεολ. στοιχ., πρ. 70, καὶ σὲ άρκετὰ ἄλλα χωρία τὸ διάβασμα «ποὺ ύπονοεῖται στὸ κείμενο της Ἀνοιπτύξεως», ὅπως δίδε­ ί ' ται απο τὸ χφ Ν της Θεονι̃. στοιχ., ἐμπεριέχει μια\ φθορα, η ὁποία δυ­ οι που` δε χ ε­ λ ογ ί χρονο τη βάση μὲ ° προκύψει ἔχει νὰ σκολα θα μπορουσε ε

×

=

­

×

×

»

ν

εε

<

5

1

§

Ά

3

7

ὁ Πφεεθγςθγ

=

1

×

51

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

ιθμοῦ χειρογράφων μας. ~ | _ ρωτο ὲργο του Πρόκλου, ποὺ ἔγινε άμεσα προσιτὸ στους ἀπὸ ν Λατ ιν ους ς ἦταν ·ῆ Φυσιπὴ στοι χείωσι ςγ που μ ετα φρ αστ τὰ ἑλληνικὰ στη σικελικη διάλεκτο περίπου στὰ μέσα τοῦ δωδέ­ κατου αίώνα. Ἡ Θεολονιπὴ στοιχείωσις είσηχθη στη Δύση ­τὸ 1268,\ὅταν ὁ Γουλιέλμος της Μοτϋεοοει, φίλος τοῦ Άκυινάτη, παπικος ἱερέας, καὶ μετέπειτα ,Αρχιεπίσκοπος Κορίνθου ἔκανε ν μια λατινικηι εκδοσ °ί τηἶνἶγ τ Π ν οποία άκολο”υθπσαν αργότερα ' ενα μ ρ § των σχο ιων εις ιμαιον, και τα οίε εἰεο. οίαὺ. › οίερκον. ει , /ίπ· κατ πρ ίππί­ δπρδἰδἴ­ Η προσφάτως άνακαλυφθεῖσα ἔκδοση τ

κ

1

1

ς

'#1

|

ε

.

τω? ως Παρμρττὁπτ σχολτων τσωἔ να πρρέρχττατ ἀπὸ τὸν ῶί­Ο ~ | τ ανηχρτ ἐν πασττ πτρτπτωσττ στὸ τέλος του ρέκατου τρίτου | α'·ωναΠθ­ οτ μτταίρράσετἐ αὐΐὲί; ἔμφοινίστηκαν σὲ μιὰ ἐποχὴ ὅ­ Ϊ Ι π0υ ο Πλωτινος, καί ὁ ίδιος ὁ Πλάτων (ἐκτὸς ἀπὸ τὰ ἔργα του Φαίδων, Μένων καί ἕνα μέρος τοῦ Τιμοιίου), ἦταν ἀκόμη ὁί­ γνωστοι στη Δύση' καὶ αύτὲς ἔπαιξαν άποφασιστικὸ ρόλο στη ­ ~ δταρορφωση της μεσαιωνικης αντίληψης γιὰ τὸν ,«Πλατωνι­ , . μι σ ό»1Π ›Α ι πρθερχεται το γοητρο του Πρόκλου, ο ο­ · πο αρ·ε€ ρ· , _ πίπρἐ θεωρείται (συμφωνα με τη διατυπωση του Τειιιίοτ) «ὁ τ ' που` αυτος συνεχισε μια` φημη νατ α . ί ανετα λ Ος» Ύ α § ἐθνικὸ 9 δδί πολαμβανττ μτχρτ τα χρόντα του̃ Ι­θὼΠ1Ζ­ (Η μετάφραση τῆς Θε­ Ολρχτπῆἔ στωχετώσεωἐΐ χρηϋίμθπθιἠθηκε όιπὸ τὸν ίΑκυινάτη στὰ Τελευταῖα Χρόντα τη̃ἐ ζωη̃ἐ Τοντττ, καὶ η ὲπίδρασἠ της φάνη­ κε σύντομα στη γερμανικη δομηνικανη σχολη: ὁ Πὶεττὶὼ τοῦ Ιττοἰβοτε (6. 1250­1510) ἕπανειλημμένα την παραθέτει 1

9

»

ν

­­

°\

110· Κ· Κ11ρπΠ$1(Υ, Εἰ” Ρπϋίίίρδ­ Ρνῃἄ Η­ δθίῃθ Βρίίθπΐππἔ (ΑΌΗ Ηθἰ­ τ1τ1ρττἕρτΑΚπὀ­ 1929› ἀρ· 5). 50 κ.ὲ. Ἡ Πλατωνιπὴ θεολορίοι φαίνε­ τατ πὼἕ μεταφράστηκε Ύτὰ πρώτη φρρὰ τὸ δέπατρ πέμπτο αἰώνα (τρίπ­

ἶἶἶτι̃μ­ ­

2)­

” . 18 ΚΓΌ πΠ8ΚΥι ΟΡ . ΦΠ 1

κτ. 1

112· Αὐτὸς παραθέτω τὸ βτβλίῦ ὀνομαστικὰ περισσότερο άπο μια φορὰ στὸ Πε ειιόεπυιίἰἰε σεραταιίσ.


Ε.Κ. ΠΟΠΠΒ

52

ὁνομαστικάιια ἔναε ἄλλοἐ ΔΟΕ­ιαινικανόἐιι

Βαἴιιαοια τον

ἕναν ἐκαενιὶ σχολιασμό "Κι σήμερα σὲ ἕνα χειΡό`ίΡαιΡ0Μ· και θα πρέπει μαλλον να αναἴνω' κ # ι ι : κ κ _' δδιἀζουσας ἀπ0° › ρισουμε σε αυτην μια απο τις %υΡιΘ€ πηχἶἐ 'ιῖὶἐ ι ιρατικῆς θεολαϊιαἐ “ακα Εοιςιιαιιιὐ· Κατα τον δικατο πειικτιἶ αίώνα αὐτὴ αποΐελθυ̃σει μαζι μὲ Έὴν Πκατωνικη̃ θεοκιοχια και

ΜΟ8ι)ΠΓΒ¬> ἔΎΡαΦε

±

ποὺ αώζεααι και

«

'ιῖὰ Θἰἔ Παθμενίὁην σχόλια ”ιὸ προτιμαἴιέο αναχνωαμα τον

Νικο:

λάου Κονζάνοϋιιὁ. ὁ ὁποιοἔ αικιλιι̃σε· απὁ τον Πρόκκο σημανῖικα στοιχεια για τὴ δική τον διδαακακιαι και συχνα ων παραθῃει ὡς βασική πηγή. Στην ανανεωμένη δημοῖικόνητα των νωπκαιωνικων κααα

την 7Ανα`ΐένναΙσαι̃ ὁ ΠΡόκκ0ἕ ἔχει ἕνα πλ”η̃Ριι§ ιιῳιδιο­ Για ”ιὴν ἀπὸ Θεολονικὴν οτοιχείωοιν αύτὁ είναι έπαρκῶς μαρτυρημένο και τιέμπἶον αριθιιὸ νῶν αν”ιιΎΡαιΡων| τοῦ δέκαῖον Τὸν

ιιεΐακιο

του̃ δέκατον ἔκτθν αίὡναι 'ια ὁποῖα εχουν σωθειι πανω απὸ σα”

ρἀνῖα Εἶναι Ύνωσΐα σὲ ιιέναι και νπαρχονν κιθανῶἐ και αλλα· Στην είσαχωχἡ χειροχραφων αιαχων τον ἶιρόκλον ακὸ Τὴν Ανα” τθλίιι ὁ Καρδιναλιοἐ Βαὶσσαριων ηναν ιδιαΐερα δΡασ”ιηΡι®ἔΠ7› και τούλάχιστον τρία χἔιἔίη̨̃ρἕΐα 'ιηἐ ιαἔοκεἕἱκηἔ ατοιχειωὀἴεἐ ωε πΡ0έΡχονται απο “ιαι ι ιο ηκη του ανα α 0 Ύραφτηκε π 8 ΠΒ. Βλέπε να χωΡια 'ιιον παρααθενται απὁ νθνθϊννθαεἔθαω χα” Ὁ Εἶε ννωἶ λέει τιὼς αιπὸς ωποξεω ων Πρόχλο σΐὸ ιδιο ἐπί" Ο

μι αὸν Αυγουσαινο και τὸν Αριστοτέ ηι ΙΙΦ Στη βιβλιοθήκη ΒειΙΙἱοΙΟοΙΙεεε, Οκίοτο,

αρ. 2Ζ4ο' επίσης σὲ

νει.

Μι ι 1192

12 σημ. 2. Πα. Ε. Κτεοε, Μεἰοιεκ Πιειτἰολι, 126 κ.ἑ.' Κὶιοεοεκν πὼς «Με 116, Ὁ φίλος του Οὶονειιιοὶ Αιιειτεο. εὶε Βιιεεὶ λέει γιὰ αὐτὸν ιτιιΙΙι ει­ υι τεο­ιιεειοειτιιι, πιεικἰτηε ιηε Ηοτὶε νεΙιιιὶ ιΙ·ιεεε.υι·ὶε ευἰε ει ρτορτὶὶε

σημ­ 8 Ιϋ τει ιειιιιορετε νἰεἰΙοτει›› (παρατίθεται ἀπὸ τὸν Κιιϋοοειϋιι 26 ὰντίγραιρό σχὁλιαιἰυ̃ ἱ η̃ ἕ Τὸ μὲ αν"ιόΎΡαιΡα 1). σημ. πρβλ. 29 ®®ι Ο Θ σης της ἶεολονἔκῆε1ιἐἔ›ῖἄΙΘΦωϋΘωἱ αἐῖἶ αὲἕ ἶιιιιιαῃιιια αε ν­ ν . ΜΧ, σε . σώξῃαι Οιιεε, ρ. 24. 117. ΚΙἰὉ8.1°18Κγ,

"νι

ἶιἶῖ'

53

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

τὸν Μειτεἰὶὶο Ρἱοἰιτο, τὸν μεταφραστή του̃ Πλάτωνος καὶ τοῦ Πλωτίνου' ένα ἄλλο κατεῖχε ὁ Ρὶοο εἰεΙΙει Μἰτέιοεὶοἰει, τοῦ ὁποίου οί «Πενήντα πέντε Προτάσεις» φανεται πώς βασίζονται ἀπο­ ­ε Θ ι Π › λ 118 Μ ι κλ ειστικοι στον ροκ ο . ια καινουργια μεταφραση της εο λονικῆς στοιχειώσεως ἀπὸ τὸν Ρειιτἰκκἰ τυπώθηκε τό Ιὅθὅ' άλ­ λα η πρώτη έκδοση του̃ ἑλληνικου̃ κειμένου (μαζί μὲ την Πλοι­ τωνικὴ θεολογία και τὸν Βίον ποὺ ἔγραῷε ὁ Μαρίνος) δὲν έμ­ φανίστηκε παρὰ μόνο τὸ 1618. Πέρα ἀπὸ αὐτὸ τὸ σημεῖο δεν μπορῶ να προχωρήσω την παρούσα ἐπισκόπηση. Θα τελειώσω μὲ δύο παραθέματα τα ὁποῖα ένδέχεται νὰ ὲνδιαφέρουν τοὺς με­ λετητὲς της αγγλικής φιλολογίας. Τὸ πρῶτο εἶναι παρμένο ἀπὸ την απάντηση της Φύσης στη Μετοιβλητότητα (Ραεκἰε Ωαεειι κ

κ

κ

Χ/ΙΙ.νἰἰ.58):

«Ἑξετάζω καλα τὸ κάθε τι ποὺ ἔχει πεῖ, και βρίσκω πὼς τα πάντα ετεεἰῖοειοεεεο ὸο Ιιειιε καὶ μεταβάλλονται' ὡ­ στόσο, ὅντας πράγματι σὲ κίνηση, αὐτὰ δὲν μεταβάλλουν την πρώτη τους κατάσταση' ἀλλὰ με τη μεταβολή τους τὸ εἶναι τους διαστέλλεται, και ἐπιστρέφοντας στὸν ἑαυτό τους τελικα πάλι, ἐργάζονται γιὰ τη δική τους τελείωση μοιραῖα». Αύτη ή παράξενη διδασκαλία γίνεται κατανοητή ὅταν αντιλη­ φθου̃με πὼς πρόκειται γιὰ μακρυνὁ άντίλαλο της θεωρίας τοῦ Πρόκλου ὅτι «κάθε αποτέλεσμα παραμένει στην αίτά του, προ­ βαίνει ἀπὸ αύτην ¦ και έπιστρέ φ ει σὲ αύτην» (π ρ· Βὅ) Ὁ Βρειτ­ εοτ ισως να ειχε διαβασει τη μεταφραση του Ροιτιπι, άλλα το πιο πιθανὁ είναι ὅτι ἔφτασε σὲ αύτη την ίδέα συμπτωματικά, μέ­ σω καποιου Ιταλου̃ νεοπλατωνικου̃ (πρβλ. Κετ1ννἰ‹:Ι‹, Εὼτιιιιτο Ζ

Βρεοεετζ Ι64) .Τ Το δευτερο ειναι απο τον Οοἰοτὶιἰρε (Μετκοτιαἰε ο/ Οοἰεοκιοπ ΙΕ Ιαν. 1810): ‹‹”Η πιὸ ὅμορφη και μεθοδικη ανάπτυξη της φι­ λοσοφίας ποὺ ἐπιχειρεῖ να έξηγήσει ὅλα τα πράγματα μὲ μια ὀι­

Π8. Βλέπε κεφ. Π

§

Ι.


54

Ε.Κ. ΠΟΠΠΞ

νάλοση τη̃ς συνείδησης, καὶ ποὺ οίκοδομεῖ ἔναν κόσμο μὲ τὸν νου̃ ἀπὸ ὑλικὰ ποὺ προμηθεύει ὁ ἴδιος ὁ νου̃ς, μπορεῖ νὰ βρεθεῖ στὴν Πλατωνικὴ θεολογία του̃ Πρόκλου».


ΠΡΟΚΛΟΥ ΔΙΑΔΟΧΟΥ ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ


Στοιχείωσις θεολοχικη Α' Γιὰ τὸ ἕνα καὶ τὰ πολλά

ΣτοτΧει.οΣ1Σ ΘΕΟΔΟΓΙΚΗ­

.

(ι)

Κάθε πλῆθος μετέχει ἀπὸ κάποιοι ἄποφηζτὁ ἕνα. ι Αν δε μ ΕΤ έχει ἀπὸ καμιὰ ἄποῷη δὲ θὰ εἶναι ἕνα οὔτε τὸ ὅλο οὔτε › ι ι ι. ι ­ ι ι › καθένα απο τα πο λλ α που αποτε λ ουν το πληθος' θὰ εἶναι ἴσα­ισα καὶ τὸ καθένα ἀπὸ αὐτὰ πλῆθος καὶ μάλιστα στὸ ἄπειρο, καὶ καθένα ἀπὸ τὰ ἄ­ _ πειρα αὐτὰ θὰ εἶναι πάλι ἄπειρο πληθος. Γιατὶ καὶ ὁὶν ἀπὸ καμιὰ άποψη .. ι ι τὸ πληθος δὲν μετέχει κάποιο ένα, μήτε μὲ τὸ σονολό του μητε με καθέ­ ι ι . . .. . να απο αυτα ποὺ τὸ αποτελουν, θὰ εἶναι ἀπὸ κάθε άποψη άπειρο καὶ σε ι κάθε μερος του . Κ α θ ένα δ ηλαδη ἀπὸ τὰ πολλά, ὅποιο κι ὁὶν λάβεις θὰ ι ιτναι ἔν Οι η=ι Οχ Ενα <ι ΚΟι! αν ειναι τ =ι ν ι ν ι Οχι Ενα, θα ειναι Εἰ/ΓΕ πολλα Εἰ/ἙἙ χανἔω· να. Ἄλλὰ ὀὶν τὸ καθένα εἶναι κανένα, κανένα θὰ εἶναι καὶ αότὸ ποὺ γίνε­ ι ι ν ι .. ε ι Τ ι ι ι ν ι ται απο αυτα. Και αν ειναι πολλα, θα ειναι το καθενα απο απειρες φορες ι ιι Τ › ι . ι ε ε ι ι ι ὁὶπειρα. Αυτα ομως ειναι αδυνατα γιατι δὲν ειναι απο ἄπειρες φορες οί­ πιιροι κάποιο ἀπὸ τὰ ὅντα (δὲν ὺπόιρχει κάτι περισσότερο ὀιπὁ τὸ ἄπει­ ρο, καὶ αὐτὸ ποὺ γίνεται ἀπὸ ὅλα ειναι περισσότερο ἀπὸ τὸ καθένα του)° _ ἀλλὰ καὶ δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ συγκροτειται κάτι ἀπὸ τὸ μηδέν. Ἑπόμε­ ­ ι ι ν .ι ι .Ι νως. κάθε πληθος μετεχει απο καποια αποψη το ενα.

,

ενοε. μετεχει πῃ του Παν ττλῆθοτ ε ν τθι · αῃ­ων­ι­ω ν ι τι Ν , ν εἰγὰρ Μπαμ” μετεχοιζοντε το ολον εν εστοιι ου εκ ληθ" ι Θ Μι " ται και εκεινων εκαστον ττ πολλῶν ἐἔ Ζὶ" τὸ πλῆ 09) Ολ τω ἕσται ἕκαστονμεΐέχ” τούτων 'πεί ων α ζᾶρ τωιἑ τουτο ειε απῖιρννι και

τι

1.

καὶ ι ” πἶλινκἔἐξηἕἕἕμ ν¬

7

ο

5

μή: καθ. ἔκασιιον τῶν ἐν αντε, πιέντῃ _ . πα̃ν. Τῶν γὰρ πολλων ἔκαστονι 07:93 κατα καὶ ἔσται θὶζἐιρον α ιι . \ ει,0ι­'Χ ' ' ἶλϋ ” 'Ι”τοιττολλοι η ἄν λάβῃς­, ἢτοι ἔν ἔσται ἢ οὐχ εν και ι ΕΡ . ἕι. 6 οὐδέν, καὶ το εκ τουτων ου δυνατα οὐδέν. ἀλλ' εἰ μὲν ἔκαστον , | Η Α ε οι ταυτα ε ων εκαστον ° πολλά, ἐξ άπειρἀκιν α παρ! Μ (Τοῦ γὰρ >ι \ 'ξ ἀπει άκιε ιιτιειρων εαπ 'Π ΐω" 0" οὔτε ἐκ πλέον) ὁ δὲ ἐκ .πάμΐωυ έκάῃου ου” γαρ Ε, . ρν . Λ ν πειν ου πλεον ουκ εστιιἴ μετεχει πληθοε ἄρα παν Ζοῦ Ζηδεμυ̃δι συ"­ίθωθαί τι δυνατόν. Τοῦ έμὁῖ η εν

ι ον.

ι

·

ε

· ι ι νι ΟΪΧ Πᾶν Τὸ μεΐέχ" Τοῦ έἠὶ έκαὶ ἔν λἕσῃ καὶ ” Ο Τό ει γὰρ ιιἢ ἔστιν αὐΐοέμ .θ^"εΧ" λαξ Το" έμἶἶ , ι ν × θε”­Γὸ ἔν κατὰ τὴν μεθεξιν και υπεμῃνε" "πο" όρο” ἐσΐἱν ι ι ν 'παρὰ Το Ηιλ ι γενέσθαι. εἰ μἔν Θνμ ΙΗΙ8” επ" παρα Το εμὶ μ Σε

ι

.

ι'ὶ"'

Φ

7

Ε" ι

(2) Κάθε τι ποὺ μετἐχειἰτὁ ἕνα είναι καὶ ἕνα καὶ ὅχι ἕνα. ιι ­

7

Υ

ν

τι .

.

\

θ'

ἄν·

π

6

#6" ξπλευμαπευ' ουχ εμ ῳ πα̃ν ἄρα τὸ μετεχον του ἑνυε και εν εστι και ουχ

.

ι

,

¬ ι ιι τι ιι θλέὶθὥσἔὶ ω ηὶκ Τι”""ε"8· Πρ'5"λ°” διαδόχου ιπλῃωῃὶῃὶὶιε ὶὶιιλὶἔθτ­ΨΒ ΡΩ 3 Μειμωμ ΒΟΠΡΟ (ιττοιχειώαειι θεολογικαἰ Μ λ/έεφἶἐδἕια πια ε ἔσω .Μ ..Β Μς 1. ι μεειχειεοιι ςει μῖιιχνι ὸιι̃

Οωὲ 4' °ι

Θε

Ώ'

””Μνν

"ων ζω

τωἔα̃ξ°^^®"

Πἶῃι

ιΐἶἔἔἕέτὀ­

5

­Γ·

·

.

·

·

°ιὶι±ἐ$ἱἑ“;ῃ'ἱξι̃νἰ';έἶ\;?¿ΡΒ Με ερ

8

.

Π

νιἶοε

ι ί ι ιι .

ιο

4

·

νο

ὶειιἐ ἶενῖειιεενι νι

και ει οὐχ ἔν

ιι ινα

τι

οο

εερυι ιιῃ

τι

··Πι

ιι­το περὶ ιιιινῳ εειι., εεε.τι ιο ὶῃ 2_χ5×ι· ΜΒΜ 1Ἡ>ὅΜ.Αῖ€ΒοοΜ ιοιιι. .Δνη ει Ρ ιιειι το­τι Ιοοιιε οιιτιιε ρὶεοιιε . σιιεε ιιτιοιιιιε ὶιιοὶιιει ε τοειτειτιοι οι να 8] νῖ Οοο

..

νι.

ινιι ων. Ρα

­ιιρ εἐὶ. εειιεεειι οεε ιι Μ : λιἰβ οειι.

Ωω ἔὶὶοὶἔιὶεῖἶιιιιιι επιιρόνη̨̃ἐὶὶιὶιειιε ιιιιιεὶὶὶωι οοτο Νιοοιιιι

­

Αν δηλαδη δὲν εἴναι αότοένα (επειδη μετέχειη̨̃τὸ ἕνα ένω εἶναι κάτι ο δι π θ τὸ ἕνα) δέχεται τη μεταβολὴ στὸ ἕνα κατὰ τὴ μέθεξ η καὶ ἔΧ ει ι ι κι ιι ιν ι ι ιι ε ι Τ › Τ ι ιι οπομι νει να γινει ενα. Αν ομως δεν ειναι τιποτ αλλο απο ενα. ειναι καθαρο ἕνα καὶ δε θὰ μεταλάβει τὸ ἕνα ἀλλὰ θὰ εἶναι αότοένα (ὅποιο μιτίχιι τὸ ἕνα εἶναι καὶ μη ἕνα καὶ ἕνα ὅχι τὸ ἀπὸ τη Φ ύση του ἕνα ›. α'λ­ Η λα οιὺτὁ ποὺ εἶναι ενα ἐπειδὴ μετέχει τὸ ἕνα). "Αν λοιπὸν ειναι κάτιτι ἀ ὸ έ ... ι ι­ ιν ι ιν δι ε­ ιι ±ι εν ο π κεινο που ειναι ενα, κατα τουτο. αρα, εν ειναι ενα ουτε το ε­ να' ὶνῶ ὰν ειναι ἕνα και ὰν μετέχει συνάμα τὸ ἕνα καὶ γι' αὐτὸ ακριβώς θὺν Εἶναι ἕνα καθεαυτό, τότε εἶναι ἔνα καὶ μη ἕνα. ἐπειδὴ εἶναι κάτι ἄλ­ λϋ απο το ένα κατὰ τὸ ὅτι του ἔχει προστεθει κάτι επιπλέον δεν εἶναι _ Ή. κατὰ τὸ ὅτι ἔχει μεταβληθει, εἶναι. Ἑπομένως κόιθετι ποὺ μετέχει κ <ι [Πο να εἶναι και ενα και μη ενα. ν

®

ἔν ἄλλο

ν

ν

ἔν.

.εἰδι̃έστἴτιπα

·=

×

ν

¬ × ς, , ρι οὐ μεθἕξει του ἑνο5°› αλλ αυΐοεμ "πω τοϋ ὲνὶπ καὶ οὐχ εν εστι και το ἐκεῖνο ι 8 μὴ ἔστιν ἔν [τὸ μετέχον ν _ ν τοντςι: αΡα\°ἕ)5 ἑνόε] τον ἔν· οὐχ ὅπερ ἔν άλλ' ἔν ὅν, ὡε μετέχον λ | Α “Ϊ ἔν ἔστιν, οὐδ­ ὅπερ ἔκ ἔν δὲ δὶέ ἀλέα Κω ἰέεΐεχομ Του εἴοῇ καθα Το παρ Α ιι καθ ι αυτο ι ` ιιποιρχον, ' ” ε'ατι καὶ οὐ εν ¬Χ ἔν › Του­Ι­0 οὐχ εν δ επονθεν

καὶ

>=

±

χ Οὔ .ι

ν

×

Ε

. .

¬

×

κ


Β. Πᾶν το γινόμενον εν ριεθέξει τοῦ ένὸτ γίνεται ἔν. “ωῦ "λ" μ"”®Χὴ" αὺΐὁ κὲκ Υὰρ .οὐχ, ἔι" τέα” κἕθὲδὲ › . ν , "έ”^”°"θΞ .. . , τι , γαρ γἰἕοῃ­0, Ρ , μη εἶῃ” μἔαθ ΪΨ­αὶ 0," έἴοδιἱε" |€σ""° γινεται εν, και υπομενει ιοντα δηττου και κοινωνουντοι οιλληλοιε , ἄ Τσε­ ἐ ΪΩΪ ν ν .ι ι ὅ ν κ ι , ι ρα Τη!! Τοϋ εμοδὶ παρουσία!! ουκ μΐα Οπἔ? ΕΡ. μἕΐῖχἔζ ι ι τ ι ἦδη εστιν τ , εν, ου ταύτῃ, ἦ ττάσχειτὔ ὲν γενεοθοιι. ει μὲν γαρ Υίρεΐα, ἔμ. ,Β γὰρ ,~;„ 0,; ­γίμεῖαι 8 ἦδη ὲσ­­,­τα εἰ δὲ γίνεται ἐκ τοῦ κ ι . μὴ ἑνὸο πρότερον, ἕξει το ὲν ἐγγενορένον τινὁε εν οιὐτοιτ ὲνόο.

Ϊ'

ι

Ϊ

_

·

6_

Τὸ ἢκωκἔκοκ­

­ ­ ττληθοτ Παν

'

ι

ι

δεύτερον εστι

ν

.

ι

τ

τ

λ”θο9 ττ ο τοῦ ἕνότ τὸ ἔν ἕν εθἕξει τοῦ το ἶιὶ 7°ὰρ Ϊ”­ι π Ζ] ,ρ , Α ”, |ΐ ­ ν # ­ . ι εμ", Το δὲ πληθοῖ Το προ "Β ένω ου μεθεεει Του πληθοωὶ μὴ ὅντοε· εἴπεργ πρὶν γένηται ἔν, ὲιττὶν ὲκεῖνο ττλῆθοτ· τοῦ γὰρ οὐ |,ε.,.έχΕ,. καὶ 8,6­τι το ρετέχον τοῦ ἑνὸτ κοιὶ ἔν ἐστιν ἄρα καὶ ττλήθουι· ὅντοτ. ιὶλλ” οὐχ ἔν, οὔττω δ' ὑττέστη ἔν, τοῦ πρώτου . ­ ι αδύνατον εῖνοί τι ττληθοτ ρηδομῃ ένο: μετεχον. οὐκ ἄρα προ =ε δὲ ἕλἢ ἔλξα Τῷ ἔ"ί= '(32 °”'ἶ®ἶΪ®ιΧαθ,'ὶΜ:ήἶ`®" *ῇς ἕζύσει

δεῖ” εν ,κα ,ι αν” „π0›ὶλα (λξροῃἦ γαρ_ ουδε: κΐ)λυ,Η)' Φυσει ειττερ ουτε το ττληθοο εν, ωε αντι ιῃρημενα αμα οντοι τῃ μηδέΐερω θαΐἑρου πρὁπρη̨μ ἦ ὕσπρομ· Τὸ ών πλῆθοῇ καθι

ἔν" "Ϊ

Ι γ

30

αὑτὁ οὐχ εν ἐο­ται, ιωιὶ ἕκοιοτον τῶν ἐν οιὺτῶ οὐχ ἔν, καὶ τοῦτο εἰδ. ἄ,„,ρ„„. ,γπερ ἀόόνοτον. μετέχει α̃ροὀτοϋ ὲνοε κατὰ τὴν

ν

ὁίποῷη κατὰ τὴν ὁποία δ Ή λαδὴ λέγεται καὶ ένο τὸ ἕνα ἀπὸ αότ`η τ`ν ' η Κι αυτο που μετεχει τὸ ενα ειναι και ενα καὶ μη ἕνα Β). ποιημένο (πρ. ίπρ., 2). Τὸ αύτοένα ὅμως δεν είναι καὶ ἕνα καὶ μὴ ἕνα. Γιατὶ αν θὰ εῖ­ ναι καὶ αὐτὸ καὶ ἕνα καὶ μὴ ἕνα, τότε καὶ τὸ ἕνα πάλι ποὺ περικλείει θα ἕχει καὶ τὰ δύο μαζι̃ καὶ τοῦτο θὰ γίνεται στὸ ἄπειρο. Έὶτιειδὴ κανένα δὲ θὰ είναι αὐτοένα στὸ ὁποῖο θα *ταν δυνατὸ να σταθου̃ ε, ἀλλὰ θα ειναι κάθε τι καὶ ἕνα καὶ μὴ ἕνα. 'Επομένως υπαρχει κάτι ἑνοποιημένο ποὺ εῖ­ ναι διά Φ ο Ρ ο ἀπὸ τὸ ἕνα ' Γιατὶ αν είναι τὸ ἴδιο Ρ' ὲτὸ ἑνοποι πμ ένο ζ τὸ ἕνα θὰ είναι όιπειρο πληθος, ομοια και καθενα απο αυτα απο τα ὁποια απο­ ®

7

τοῦ ένο: το ιτλῆθοε. ΕΞ

Χ

.

μὴ

ττλῆθοτ ἄπειρον ἔοται, καὶ ἔκαστον ὼσαύττνε ἐκείνων ἕξ ἕιν

ἐστι

ι

­τελ τται το ἑνοποιημένο. . ­ (ὅ Κάθε πληθος εἴνοιι ,ιιετοινενεστεοο ἀπὸ τὸ ἕνα. ἀπὸ τὸ ἕνα, τὸ ἕνα θα μεταλάβει προηγεῖται "Αν δηλαδὴ τὸ πλῆθος ἀπὸ τὸ πλῆθος, τὸ πλῆθος ὅμως ποὺ προηγεῖται ἀπὸ τὸ ἕνα δὲ θὰ μετα­ βέ­ γιατὶ είναι πλῆθος προτου̃ γίνει τὸ ἕνα' λαβει8ἀπὸ τὸ ἕνα, αν` ἑκεῖνο | \ , ` , , \ Β, μετε­ που αυτο ἐπειδὴ και ακόμα υπαρχει εν βαια ὲμετέχει αυτο που χει τὸ ἕνα εἶναι ταυτόχρονα καὶ ἕνα καὶ μὴ ἕνα (πρ. 2), καὶ δὲν ἕχει λά­ βει ακόμα υπόσταση το ἕνα, ἀφοῦ προγενέστερο είναι τὸ πλῆθος. Είναι ὡστόσο αδύνατο νὰ είναι κάτιτι πλῆθος χωρὶς νὰ μετέχει τὸ ἕνα (πρ. γ

Ι).

ῃὰἔἀη̨ἶη̨θζἶζνερἐἕ ἔὲνογϋκοἑἕ

ἑἴὁνἶἐἔ; "Ν

"ἑἶὲ ,ξῖἔ αἕἴἶ,

γε εγινε ἶνιε ἔιἔτοννοἕο, ενοτετειἐἱ και ­οτι σε­·› Ἡωομῃῃ Ιεωω̨ ̃' ιεμ Μ ΡΜ ΜΕ 8” (ωβ Μ8 ι › ιιΤἕἱεσἔἶἕδῖεωἱ *Ψ . . ὲο·­τι και ουχ ἔν οιτι. Ω Ξττδ ο ι οιοτοὲν. 4_ χο οωρἱτω̨τί ̃χει Εν ΩΡΩ ΡΒΓΡΗἘΠ, ἴῖ„ἶ„ὲ,τ± Ρ„,τωΞΣΞ "ί',ἕ°,':„“„ἄ„ ὑἕξ.' ως, δὲ 29 °ὶ,7ὰι;`;¿· ἱ;"^_®:,':¿,Ε, Μ Ζςἔἕἔεἔ ως και σο.

οεε

·/

Ε

οτ τι· 22 κεινο τ ἄμαηοιῃ­ Ωω.

8

”λλω””' ΜΩΡΩΨΟΒΟ

"

· Μ ,λλὰ κα, 1­,ι

­

`

29

Με ὼπληθ"

ι

ἔν

τε ,τοικιι εστιν ρ‹:ο[ιἶ>1=

Μ Ωω

30

Ψ

Ή"

ϊνἶ

χ ηη Ε! η ητ π η εχα αῖῖ αυτο γίνουν τὸ ­ἕνα. Αν ηδη ειναι ενα, δεν μπορουν να γινουν ενα γιατι , .. που είναι δὲ γίνεται κάτι π„ου4ῇδῃ„ε]ξ,ναι.¬ Αν ὅμως γίνονται απο τὸ ι να που πρωτύτερα ἦταν, ἀπὅκτοιι̃ντὴν ὶδιότητα του̃ ἑνός, ὅταν εἰοελθει ἕνα' αὐτὰ κάτι ποὺ εἶναι | (Ρα) Κάθε τι ποὺ ἔχει ἑνοποιηθεϊ είναι διάφορο ἀτιὁ το οιὐτοἑνοι. ν Ι κ ­ κ κ οι Αν δηλαδὴ είναι ἐνοποιημενο, μπορει να μετεχει κατα καποιο τροπο Ι

Πᾶν τὸ ῆνωνἔννκ ἔτερόλίι έα" Τοῦ αὐΐοξίόΐ· ν . , ι εἰ γάρ ἐστιν ἡνωμένον, μετεχοι ἄν ττῃ του ενο: τοιυτῃ,ῃ καὶ το καὶ οὐχ ἔο·τι τοῦχἔνιὶτ Ἐαὶ ἔν Τἶ δὲ ιλτἶέκοκ ὴμωκἐνομ λέΥ"αι' . \ . Ι \ ἔν ἕσΐι και ου ἔν· εἰ γα Κα!­Τουΐῦ Το δ αϋΐϋεν ΟΠ`× Ι­ ` και ειὅο „ Α ,λ Δ χ` , , ` Μ εεε” Ψ εμ Το συμαμςὑοἴερομ αυΐῳ παὅντοε εμ Τε και ουχ εμ' και Το εμμηδενδτ στῆνοιι δ αὐτοενὁτ Θἶε καὶ τοῦτο είε· ἄπειρον, δυνατόν : ἀλλὰ ττοιντὶιε ένὸο καὶ οὐχ ένὁτ ὅντοε ° ἔστιν ἄρα τι το ττ· ἡμωμέμου Τοῦ ἑμὁΐ ἔ,­ερ„„_ ,­α,;­,ὸρ γὰρ δρ Τῷ ἡμωμέιιῳγ Τὸ αν Ώ

ὶ(ὅ') Κάθε τι ποὺ νίνεται ἕνα, νίνετοιι ἕνα μὲ τὴ μέθεξη τοῦ ένος. Τὸ ὶδιο δηλαδὴ δὲν είναι ἕνα, ἀλλὰ εἶναι ἕνα κατὰ τὸ ὅτι ἔχει δεχτεῖ τὴ μέθεξη του̃ ενός. “Αν γίνονται δηλαδη ἕνα αὐτὰ που καθεαυτὰ δὲν εἴ­ ἐπικοινωνου̃ν μεταξύ τους ναι ἕνα, γίνονται ἕνα ὅταν ουναντιου̃νται καὶ , τ , „ , , , _ , ` , ` , , το ενα. Επομενως του ενος χωρις να ειναι και υπομένουνΗτην παρουσια ὸ τὴν ἄι̃­ΕΟΦ αὑ­Ε | ἀ ὁ τὸ ὅῖ Β λαδι̃ 3

5

4.

Ρ|

).ὶΊ`ίἸ|ΧΗΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

ΠΡΟΚΛΟΥ ΔΙΑΔΟΧΟΤ

Ω

γ

'Επομένως τὸ πλῆθος δεν προηγειται ἀπὸ τὸ ἕνα.

”Αν ὅμως τώρα τὸ πλῆθος είναι ταυτόχρονο με τὸ ἕνα καὶ συστοιχου̃ν τὸ ἕνα μὲ τὸ ἄλλο στὴ φύση (τὴ χρονικὴ συοτοιχία τίποτα δεν τὴν εμπο­ τὸ πλῆθος ἕνα, ἐπει. δίἕειὶ, τότε οὔτε τὸ ἕνα καθαυτὸ είναι πολλά, οὔτε ι ι

ι › ι δη συνάμα αυτα είναι ἀντιδιηρημένα απο τὴ φυστγτους, αν κανενα τους ὴ μεταγενέστερο ἀπὸ τὸ αλλο. Τὸ πληθος λοι­ προγενόστερο δὲν είναι πὁν καθεαυτὸ δὲν θὰ είναι ἕνα καὶ καθένα που είναι μέσα του δὲν θὰ είναι ἕνα καὶ αυ̃τὸ στὸ ὀίπειρο' ττΡάΥμα που είναι αδύνατο (πρ 1) Μετέκει


ΠΡΟΚΛΟΤ ΔΙΑΔΟΧΟΤ

σε

×

κ

ό

αν

­

ι

Κα ί

ἀλλήλοιΐ εἰ κὲν κωμωμουηἄ νη . ἄλλον συμἄΥ€Τα% ἐκεῖνο πρὸ αὐτῶν ἐστιν, εἰ δὲ αὐτὰ συνοίγει ἑαυτοί, οὐκ ἀντί­

ν ι τ κειταιἀλλήλοιο· ἀντικείμεναγὰρ οὐ σπεύὅειειτι αλληλα; ειονν ι\ \ \ \ Α | Λ Ι ΤΟ εν και το πληθοε αντιδιῃρηται, και το πληθοε πληθοε· ουχ '

Χ

ν

.

ι οὐ πληθοτ,

ἑμι Και τὸ `ν η ι ἔν ει. ἄμα και δύο ἔῃαι. ­.­

οὐδέτερον ἔν θατέρω γενόμενον, ἀλλὰ μῆι, εἰ ἔσΐαι Π πρὸ αὀρῶμ Τὸ γ,ω,_

.

Ο |

20

Τιἰῦ 'Υα ρ

ι

ὅίμ

5. ι Ιαιιτοῦ ιιοτιροι ι αὑτοῦ ω (εκ οοττ. ΠΗ άπειρον ω ςοιτι. Οι.) ιι τ ὁ οιτι. ΒΟΠ' ριτίχοι Μ, ριιτιιειροἱοιι ἹΝ 7 τό] οιιτό 1)! ιοινι­ιι. Μι ιν­ι­ιιιγιρηι­ιιι 9 ιιοιιιρ . . . ­τι ιν οτι. το

ιοωιιιι ιιιι.

τι Μι "τει Μ· ωο

"Ψ"

Οι ὰ"'^Μ#®"°°° Ρ '5 °"“ Μ 16 · ·· ιδ­ι9 τῶι· γὰρ αιινἀη̨̃ιι το ονῦόν · οτιι. Β (ιο πιει ΜΙ) 8 οι 7. Ιιι Ὁ ἀεῃετἀιιο ίοιιο δα 6 οι η̨̃ ιιιρρι. τιιειιιιιι τεεειτιιοτ (ιιιιεοηινι) Β. 'Γιιιιἱιιπι τιρι ὁνιίοων ρτιιὼοιιι Βθῦι τιρι ῦνόοοτ Μ: οιιρἰιιιττι ιΙιιιΙιιιι ΟΓΠ

οἱ

Μ Μ' ΡΩ 24 ”ύ””] ὀνιίτ ιοτιριι: ινιίοιι 03 σε και οι ιι­ιι ιιιιμιι ινιιιι ω ­πιο οι ιο­οι ιι) Ηιεειινιιιι ϋίω ιο =ϋιι==ιιιινΡΩ ιεειιιιιιει νο" ὰιιχῆῖ

ΜΜ' Μ'ι Ρονν η Μ” Φ Μ Μτις τούτων Αη; Γοτι. τοειο

τοῦτο

..

.

"Νιν

το

ιιιι οι.. οι

Ρ ε9 ρειγτετοιτι οιειυετιιτιι οιι̃ά.

τἱ πιο

Ἡ τδ*ι=

^

ι

ιι

ιι

γ

_

_

ν

μόνον καὶ τούτου πάλιν ἕκαστον πλῆθον, δῆλον. εἰ δὲ μὴ ἔστι ττλῆθοι· μόνον, ήτοι ὴνωρένον ἐστὶν ἢ ἑνοἰο. καὶ εἰ μὲν μετέχον εε

8

γ

7

Ο

ἔἴόιν θιωνέυοιτ εἰ δὲ ἔξ ῶν Τὸ πνώιωε ὴιιωνἔιιωιι ἔμιἰΐ­ εἰ εστι το οιὐτοέν, ἔστι τὸ πρώτων αὐτοῦ μετέχον και πριότωε ὴνωμένον. τοῦτο δὲ ἐξ ένάδων· εἰ γὰρ ἐξ ὴνωμένων, πάλιν τα ἡνωμἔνα ἔκ τινων, και είε ἄπειρον. δεῖ­δὴ εἶναι το πρώτωε ἡνω­ μἕνον ἔξ ἑνιἱδων· και εΰρομεν τὸ ἔε ἀρχἢει

.

γὰ Ρ συμάἔει

ν

Ϊ

­­

×

7

Ι

_

οἰνον, ἢ ἔν ἐστιν ἢ οὐχ ἔν. ιὶλλ' εἰ οὐχ ἔν, ἢ πολλὰ ἢ οὐδέν. οὔτε δὲ πολλά, ἕνα μὴ ττλῆθοο ἦ πρὸ ένόε· οὔτε οὐδὲν· ττῶε·

Τὸ οὐδέκἔ ἔκ ἄρα #ό"μ' οὐ 7ὰΡ δὴ καὶ Τοῦ" Πλ .ι Ιΐ | λλ | "ί ` \ ^ εν Το Πε' ένα μὴ γε" ἄπείρομ· ἶσΐιἴ. ἄρα Το θυΐοεμ. καί παμ πλ ηθοΐ απο Τοῦ αυΐοεμόΐ” 8. Πᾶν ττλῆθοε ἢ έξ ἡνωμένων ἔστιν ἢ ἐξ ἑνάὅων · ἕκαῃω, γὰρ ἴῶυ πολλῶν 8" μὲ" οὐκ ἕσΐαι καὶ αὐΐὁ πλῆθος.

×

λαβαινει απο αυ "Αν τώρα καὶ Το ἕνα μεῖέχει Τὸ πλῆθοἑι καὶ εἶναι κατὰ Τὴν ὕπαρξη ἕ­ να, και ὅχι ἕνα κατὰ τη μέθεξη, τὸ ἕνα θὰ γίνει πληθος, ὅπως ἐξ αίτίας του ἑνὸς τὁ πληθος ἕχει γίνει ἕνα. (Επομένως καὶ τὸ ἕνα ἔχει μεταλαβει ~ ~ ἀπὸ τοι πληθος καιι τοι πληθος ἀπὸ τὸ ἕνα. “Οσο τώρα συμπορευονται .. ι ι ι ει ι ει › ι ιι ιι .. και κοινωνουν το ενα το αλλο απο καποια αποψη αν τα οδηγει νὰ συμ­ , , . ,αλ Τ , , Η , , ,αλ πορευονται καποιο α ο. αυτο το α ο ειναι προγενεοτερο τους αν ο­ μως συμπορεύονται ἀπὸ τὸν ἑαυτό τους, δὲν είναι αντίθετα μεταξύ τους γιατὶ τὰ αντίθετα δὲ σπεύδουν τὸ ἕνα στὸ ἄλλο. “Αν τὸ ἕνα και τὸ πλη θος είναι ἀντιδιηρημένα και τὸ πληθος ὡς πληθος δεν εἶναι ἕνα, καθὼς › ι ι ν ι τ ι καὶ τὸ ἕνα ὼ ἕνα δὲν είναι και πλ”θο α οῦ κανενα απο τα δυο δεν υ και ἕνα καὶ δύο. “Αν ὅμως στὸ ἄλλο, θὰ είναι ταυτόχρονα πόιρχει μέσα ὑπα ει κάτι π ἰν ἀπὸ αὐτὰ ποὺ τὰ κάνει νὰ τι αίνουν αζί θὰ είναι ” ηγ ” ρχιν ιι ιι ι μ ιι ιι η ινΡ .. ι .ι ιι ι ἕνα η οχι ενα. Αν ομως ειναι οχι ενα, θα εἶναι η πολλα η κανενα. Ουτε πολλὰ ὕμωἔ μπορεῖ νὰ ἕτναιι γιὰ νὰ μὴ γίνει τὸ πληθοἔ πΡ0`ίενέστεΡ0 ἀ° ` Ι ι̃ πὸ τὸ ἕνα' οὔτε πάλι κανένα' πῶς το κανενα θα κανει αλλα να συμπορευ τοῦν; Ἑπομένως τὸ μόνο ποὺ μπορεῖ να είναι, είναι τὸ ἕνα. Καὶ τοῦτο τὸ ἕνα δὲν είναι βέβαια πολλά, γιὰ νὰ μη γίνεται ἕτσι στο ὁίπειρο. Ύ­ πἀρχει λοιπὸν τὸ αὑτοένα και κάθε πληθος προέρχεται ἀπὸ τὸ αότοένα. (6) Κάθε πλῆθος προέρχεται ειτε ἀπὸ ἑνοτιοιημένοι είτε απο ἑνάδες. Καθένα δηλαδη απο τὰ πολλὰ είναι φανερὸ ὅτι δὲ θὰ είναι και αὐτὸ καθαρο πληθος, οὔτε παλι καθένα ἀπὸ ὅσα ἀποτελοῦν αὐτὸ τὁ πλῆθος θὰ είναι πλῆθος (πρ. Ι). Ἀλλὰ αν δὲν είναι αὐτὸ καθαρο πλῆθος θὰ εί­ ναι ἢ ἑνοποιημένο η ὲνόιδα. Καὶ αν μετέχει τὸ ἕνα θα είναι ἑνοποιημένο' ` ` Ἱ ` ` αν πάλι προέρχεται απο αυτα που συνιστου̃ν το αρχικο ενοποιημενο. τό­ ν

νε

Χ

Π

­

Μετέχει επομένως τὸ ἕνα απο κάθε ὁίποῷη. "Αν λοιπὸν τὸ ἕνα δὲ μετέχει ἀπὸ καμια ποὺ εἶναι καθαυτὸ ἕνα ι Φ ­ ­ ι ­τ απο η το πληθος. τοτε το πληθος θα ειναι ἀπὸ κάθε ἄποῷη μεταγενέ­ στερο ἀπὸ τὸ ἕνα, ἐπειδὴ ναἰ μὲν μετέχει τὸ ἕνα. ἀλλὰ τὸ ἕνα δεν μετα­ ὀίπειρο ἀπὸ ὁίπειρα.

Χ

δὲ ν μπορουμε νὰ πά­ ι .ι Τ ναι, οπως δειξαμε,

ἄρα Τὸ ἕνα κατὰ τὴ φύση του χαἰ τίποτα ά ρονμε, ποὺ δὲν είναι ἕνα. Γιατί αν δὲν είναι

ἑαυτοῦ φύσιν, και οὐδὲν ἔστοιι αὐτοῦ λαβεῖν δ μὴ ἔστιν ἔν· μὴ γὰρ ὅν, έξ ἀττείροιν ἄπειρον ἔοται, ὡι· δέὅεικται. ττοἱντῃ ἄρα μετέχει Τοῦ ἔνΰε. ­¬ ν ς εἰ θὲ" 0" Τὸ ἕμι 'ίὸ καθ) αὑΐὸ ἐν ὅ°ι ιωιὅανιι μξΤέΧ“ ιιληθοοο, ι . ἔσται τὸ πλῆΰον ποἕντῃ τοῦ ὲνδτ ὕστερον, μετἔχον μὲν τοῦ ἔνοτ, τι , | \ Ά ΟΠ # εΐε Χ 0 ιό ενο" δἕ υπο Τθυ ἕὔοδδ, εἰ δὲ και το ἔν μετέχει πλήθουτ , κατὰ μὲν τὴν ὕτταρξιν ὥα̃ ἔν ὑιρεστότ, κατὰ δὲ τὴν μἕθεξιν οὐχ ἔν, ττεττληθιιιτμἕνον ἕιτται κ τι \ α ‹ ν εν, ωσπερ το ττληθοε ηνωμενον διὰ το ἔν. κεκοινώνηκεν ιι τό τε ἔν τῷ ττλήθει και το ττλῆθοι· τῷ ἑνί· τὰ δὲ ουνιόντοι ιο Έ

63

ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

7

`

3

Ο

'

3

Ά

ιι

52

Χ

λ

#

Ε

,

τι θὰ Ξ­[ναι ἑνάδα· Γιατί· άν ὑπάρχεἕ /τὸ αὑτοένα (πρ° 4”)ι ὐπἀρχεἕ αὐτὸ ποὺ ὰ ρχ ιχὰ τὸ μ· ςτέ λ. ει και ποὺ είναι ά θλ. ιχὰ ἑνοττη̨ῃ ἰμ ένα Αὀτὸ ὅ μ ως προέρχεται ἀπὸ ἑνόιδες' αν προερχόταν ἀπὸ ενοποιημένα τὰ ἑνοποιημέ­ να μὲ τὴ σειρα τους θα προέρχονταν απο ἄλλα και ἔτοι στὸ ἄπειρο. Πρέ­ πει λοιπὸν το αρχικα ἑνοποιημένο να προέρχεται ἀπὸ ἑνόιδες. 'Έτσι βρήκαμε ὅ,τι ζητούοαμε στην αρχη. ®

Ν


ΣἹὉΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

ΠΡΟΚΛΟΪ ΔΙΑΔΟΧΟΥ

'7 .

Πᾶν το παρακτικὸν ἄλλον κρεἴττόν ἐστι τῆι· τοῦ παραγο­

μἕνον Φΰοεοκ­ ἢῃ” Ύὰρ ΚΡΗΤΜΡ ειπεν ει

ρ

ΤΙ

λ

ΧΗΡ0"

'

Μου­

77

'

`

'

Ι ενον

γι

Δ

.

¬

·

και

ὅντι άγοντοε· ὴλάττωται, και ἔστιν ἄνιοον ἐκείνῳ, γονἰρῳ δύραμγρ ἔχω”­ι Τοῦ ποιεῖν, ἀδρανἑι· ὅν. εἰ δὲ καὶ αὐτὸ παρακῇτι­ και τονΐο κόν ἐστιν ἄλλων, ἢ και αὐτὸ ἴοον ἑαντῷ παράγει,

ὡοαύτωι· ἐπὶ πάντων, καὶ ἔοται τὰ ὅμΐα πἄμΐα ἴσα ἀλλἠλωξ

ΙΟ

καὶ οὐὅἔν ἄλλο ἄλλου κΡ€ῖ'„°"× ἀεὶ Τοῦ παρ®ἱλ'®'”­0* ἴσο" Ξα”Ϊ Τὸ ἐψεἔῆδ ὑΦ“"”ά"Τ°ε” ἢ ἄῃσομι καὶ η̨ὐκέΐθ ἄν ἴσ” Φ] Τῳ αιυἶο τταροῖγοντι· δυνάμεων γὰρ ἴιτων ἐστὶ το τὰ ἴοοι ποιεῖν· τὰ δ εκ Τοῦ,­ων ἄυισα ἀλλήλωε, εἴπερ τὸ μὲν τταριὶγον τῷ πρὸ αιἔτοο ἴσω, αὐτῷ δὲ Τὸ μεΐι αὺΐὁ ἄῃσομ. οὐκ ἄρα γσω, εῃα, δε, ­,­(Ρ οι Τὸ

„.αρ„γό|„„„„_

ἀλλὰ μὴν οὐὁ” ἔλαττον ἔοται ποτὲ το παριἱγον. εἰ Υὰρ αὐΐὸ Τὴν οὐσία" Τῷ παΡα7°#έ"®Ρ ὅίδωσῃϋ αὐΐὸ καὶ Τὴ" ὁ:ύ'"ξμ"| εστι αὐτῷ χορηγεῖκατὰ τὴν οὐσίαν. εἰ θε αὐτὸ παρρικτικον Κἄν ιἑαυῃἶ βυμα"­0 πωῃἴ Ν Τῆε δυνάμεωδ Τῷ θἶῃ, αὐἶὁ πάσῖΐ” τοιοῦτον, οἶον ἔκεινο. ει δὲ τουτο, και ποιηοειεν αν ὲαυτο δυυάἴώπρομ­ Οὔ" γὰρ Τὸ μὴ δύνασραι κωλύεϋ παρούσης Τῆς­

Οὔ" Τὸ μὴ βούλεοθαι, πάντα γὰρ τοῦ Ι ὀρέγεται κατὰ φύσιν· ὥστε εἴ ἄλλο δύναται τελειὀπρῃ αγαθοῦ "5 ἀπεΡ7ά°'ασ·θαυ κάν ἑαυΐὁ πρὸ Τοῦ ΙΝΤ, αὐΐὑ "λΗώσε""° Οὔ" ἴσ" ἄρα Τῷ παράγομπ Τὸ παραγόβεμόμ ὲσῃμ η̨ὔτε κθεῖπἔἔ πό"­Π ἄρα Τὸ παράα̨ωμ κρεϊῃομ Τῆΐ του̃ παραγθμ

.„0,η.„,‹ῆ5. δυράμεωε. Β

ν

# ἕὔθἰ!

υσἕωΐε

Τῶρ ὁπωσοῦμ Τοῦ ἀγαθοῦ μεγεχονι­ων

ὴγεῖται το

30 και 8 μηδέν ὲοτιν ἄλλο ἡ ἀγοιθόν. εἰ γὰρ παντα τα οντα τοῦ ἀγαθοῦ ὲφιεται, δῆλον ότι το εἰ γὰρ ταὺτόν τινι πρώτωε ἀγαθὸν ὲπέκεινά ἔστι τῶν όντων. καὶ τ®ῦἶ° Τὸ 6” 'ῃϋαθἶμι τῶν ὅποῃο ἢ Ταὐΐόιι ὲσὴμ 9” καὶ οὐκέτι άν ἔφιιἔμενον εἴη τοῦ αγοιθου̃, αυτο τοιγαθὁν υπαρχον· το

πρώ­γω, ἀγαθὸν

4 Ιαν­ιζ. η̨γιἴεριἔω̨̃ὶννιγ γὼφνιε, ,Μι περαη̨ιιιωγ ιἕι εφερε­γιρινωισιἑιουιιιφδ ­ ιιιι ιιιι ε κο νιμ οπι. τς ο εκ ιιοιτ. ι οπι. ΒΩ1) ειι. ΜΡ Βυῦὶ Νραλἱλοι: δύναμιν να: [χοντι ἴχοντι ιιουειιιἰ ΜΙΏ, ροιετιιιεθτι 8 δύναμιν · °®,"ι° Η °"””°ῦ ΡΜ Μ" Ε Η άλλο· Αιιι» ειιευιυ Ψ ιν, ιιτερ] οι ιιιιιι )εοι­ιῃυιῃ 3 Θ" το οπι. ΙΩ Ρ ιν, παρα αγιιντι ΡΩ

ων Ψ·

ιιιι. Ρο

ιι ειτε νοειοι τα ιιγενο ΒΩΠΜ το τι νο!) ταρο°7ἄ|“#°# 26'9το"Μ οοιιι.£ιι·. ”””Ψ ςδιιντό)”ῳΜ¬ """“””"” αο­το °'°°"°'Ρθ= ωι ιιιιιιννι αὐτὸ

ιενθγνν

"εε "ΰὀαντ'Ψεοτιρει: "

ι

Β Για Την αβΐια. κ

γ

ςιίι̃γ

κ

1

(Ό, τι παράγει κάποιο εἴνοιςἀνωτερο ἀπο τη φυση του δεύτερου. θὰ εἶνοιιδ λαδλ άνώτε ο, ἕὶν ὅ ι, θα εἶναι ” ει ότε ο ” ἴσο. ”Α πάρομε πρῶτα ὅτι εἶναι ἰσο. ”Ο,τι παράγεται λοιπὸν ἀπὸ αὐτὸ ἢ ἔχει τ ὁλιοτε λ οι οιν ονο. ­¬Αν και αυτο\ Έ η Β υνα η να πα α ει κατι οινλλ ο ηνι ειναι Υ ρ ­Υ Εθ\ ειναι αγονο: σ¬ αυτο ακριβῶς το σημεῖρ μειονεκτεἶ απο αυτο που το πα­ ραγει και με το να εἶναι αδρανες ειναι ανισο προς εκεινο, που εἶναι γονι­ μο καὶ ἔχει τη δύναμη νὰ παράγει. ”Αν πάλι καὶ τὸ ἴδιο μπορεῖ νὰ δώσει ἄλλα, τότε εἴτε α) τὸ ἴδιο θα δώσει κάτι ἴσο του και αύτὸ θὰ συμβαίνει όμοια σε όλα και θα εἶναι όλα τὰ ὅντα ἴσα μεταξύ τους και κανένα δε θα ειναι ανώτερο ἀπὸ ἕνα ἄλλοθ°` ἀφοῦ πάντοτε αὐτὸ ποὺ ποιΡάΥει θὰ δίνει ἴ­ σο τουκτο επ`μενο ειτε Ρ) .α ωσειαριτιανισο, καιποτε ε αειναι ισο με εκεινο που το εγει διοσει γιαἶι τα„ισα τα παραγουν ισες δυναμειςκαι ὅσα προερχονται απο αυτα θα ειναι ανισα μεταξυ τους, αν αυτο που τα παράγει εἶναι ἴσο μὲ τὸ πριν ἀπὸ αὐτό, ἑνῶ τὸ ἔπειτα άπὸ αύτὸ εἶναι ὀι­ νισό τους. Δεν πρέπει, λοιπόν, αὐτὸ ποὺ παράγεται να εἶναι ἴσο μὲ αὐτὸ ποὺ τὸ παράγει·

”Η

,ἶιπο Τουῖου, παραγοθ ν ·η εῃω προπρο” “ΠΜ Το Τοῃίυμ ' ὁ παρακτι κ η νοιλλον τινοε Ψ ἄ Υ ονον υπαρχει " διυνοιμιν εχει και' αυτ Α ε _, παντελωτ. ιὶλλ' εἰ μὲν ἄγονονι εἴη, κατ, οιὐτὁ τουτο του παρ

παράγοῃ.,

65

9

×

οὔτε και κατώτερο ὅμως δὲ θὰ εἶναι ποτὲ αὐτὸ ποὺ ποιράΥει. "Αν δη· αδη ειναιριυτο που δινει την υπαρξη σ αυτο που παραγεται,\το|ιδιο ει­ ναι που του προμηθευει και τη δυναμη την καταλληλη για την υπαρξη. “Αν ὅμως εἶναι αὐτὸ που παράγει ὅλη τη δύναμη γιὰ τὸ παράγωγό του, θὰ μπορούσε νὰ κάνει και τὸν ἑαυτό του παρόμοιο μὲ ἐκεῖνο. Κι αν τὸ ἔ­ κανε αὐτό, θὰ μπορουσε νὰ κάνει και τὸν ἑαυτό του δυνατότερο” γιατὶ οὔτε τὸ ὅτι δὲν μπορει” ἀποτελεῖ εμπόδιο, άφοῦ υπάρχει η δύναμη νὰ τὸ ι τ , _ ι εν προξενησει, ουτε τὸ οτι δεν θελει, ἀφου τὰ πάντα έχουν στη φυση τους | Η _ \ Ε| ` \ ν­ να ἐπιθυμουν το αγαθό. Ωστε αν μπορει να κάνει ένα αλλο τελειότερο, τότε θα μπορουσε νὰ τελειοποιἠσει τὸν ἑαυτό του πριν ἀπὸ τὸ κατοπινό ν

ν

θ

ν

.υ̃ουό

'Επομένως τὸ παραγόμενο δεν ειναι οὔτε ἴσο μὲ αύτὸ που τὸ παράγει οὔτε ἀνώῖερό

(8) Ἀπὸ ὅλα που κατὰ κάποιο τρόπο μετέχουν το ἀγαθό, προηγεί­ τοι τὸ πρῶτο ἀγαθὀ, που δὲν είναι τίποτα/ἄλλο παρὰ ἀγοιθό. ι­ ­ ι ­ι ι ιι

Αν ὅλα Τα ὅλῇνα ἐΐεθθυμιοω:­¦ὸ αγαθόι εἶναι φανερὸ 8” τὸ πθωι̃ο α τα ὅνταἢ γαθὸἹ ειναι πέρα απο ` τα όντα. Αν ειναι τὸ ιδιο με κάποιο ἀπὸ ' ` Ι α) θα ειναι τὸ ὅν και τὸ ἀγαθὸ ἕνα και τὸ αυτό, ὁπότε τὸ ον αυτὸ δὲ θα · ε πο · · Έ ε ιι γα οι ι ε Φου· Θ·α Θτναι Έ ιε Ρ­0 Έ ε ιι Ύα οι· Ύω" ι αλ” 'Μ ιι υμ­ου" 9

ι

ι

ιι


Πνοκλοτ Διλλοκοτ

ΣΤΟΙΧΕΣΙΩΠΣ ΘΡΟΛΟΓΙΚΗ .

Θ

°

τι

οι υιον

ιι:

ιτι×ι~ι·τ

τι

οι

Τ

5

ἐα̨λῃόι"

ἐστὶν ἢ ἀγαθὁν. ἄν γάρ θν ι . 66 Τὶ ,Ο τῇ ττροο· εσει το α'Υα ΙΟ “λλο ττ οοθ”`ι· ,λάττωσαε Τι α ρ ῃ ° 7 _ , ­ τουκ αττλωε ι κ ι το γαρ ττροστε θιεν›. θ` | ' α αθυυ αγα 0" πωησαΐ Μ" Του ι ›ι 7 ν · " " · “ συ'/°'·'®"ι*α Τ ὁ η έκειμθιΐιι ελαττον εαυΐου οὐκ δν τὸ ἀγαθὸν ἀλλ ¬

λ

ι

Θ.

ἡλά"ω"„_

,

/

ι ι

κατ οιισιαν η κατ ενεργειοιν κρειττον ι5 είε· ἄλλην οὐσίαν ἀνηρτημενου τὴν >

Πα̃ν το αὔταρκεε

ν

_

λ

θ

λ

7

.

3

ι

­

ν­

σ ὀντ οι. Χ­τὸ ἄρα ττρώτωσ ἀγαθὸν οὐδὲν ἄλλο

ἀγαθὸν

Σ!

ι ­ ι ι να, το όν, θα εἰναι μὲ μέθεξη, ενω το ἄλλο, τὸ αγαθό, θα μετέχετα αυτό Εἶναι λοιπὸν ἕνα α αθό που εἶναι έσα σὲ ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τι .· ι , Υ ­ · . . . μ. ι . . . ι τ μετέχουν και πουι το. επιθυμει μονο αυτο που το μετέχει δεν ειναι

ι

μξΐασχὁο ἐΦίει­αι μόνον, ἀλλ) οὐ τὸ ἀπλῶε ἀγαθὸν και ου παντα Α Η πάντων ἔσΐἶ Τωυ "Μ" τα οντα έφίεται. τοῦτο μὲν γὰρ κοινὁν ι ι ι ν ν μονον εστι τον μετα­ Τὸ δὲ ἔν τινὶ γενόμενον εκεινου

_

>­=

πο το επι

7

ἔκ”

α

Η

Τ | πι υμει καποιο εχει ένδεια αυτου που επιθυμειτο και ειναι αποξενωμέ ι ι › Θ ν. ιι ι ­ υμητο η β) θα ειναι ἄλλο τὸ ον καὶ ἄλλο τὸ αγαθό καὶ τ

ι ρ ι '® " ` του ` ορ ) εκτοῦ και ορεγετοιι: οι: εστιν γὰρ ὀρεγόμενόν του ενδεεε· ἄλλ 8 ἄλλο ι! › Ε . η το μεν Οι Τ 0 ὶῃ” ε Ρ ον και ] οιττε­ξ ενωγμ ενον, ` , ι ι ι Τὸ ά αθὁμ· μὲ" μεθεἕῃι Το δε εσΐαι μῃεχομξμομνεμ Τσι/Τιῖρὶ ιγ τ ¬

|

στ

τι

Ι

πλὸ αγαθό, που τὸ έπιθυμουν ολα τὰ ὅντα. Τουτο εἶναι κοινη ἐπιθυ μια ὅλων τῶν ὅντων' ἐνῶ αὐτὸ που υπαρχει μέσα σὲ κάποιο εἶναι τὸ ἀγαθὸ ι ι ο ι ι ονο αυτου του το ετἑ ει. μ ὶ μ Χ Ἑπομένως τὸ πρῶτο αγαθο τίποτη̨ ἄλλ ” εἰναὶ παρὰ ὰγαθό” ¶ὶΑν προσθέσεις κάτι ἄλλο μὲ την προσθηκη έλαττὡνεις τὸ αγαθο κάνοντάς ._

¬

7

το «κάποιο ὰΦΥ αθὸ» καὶ ὅ χ ι τὸ ὰπλὸ οι αθό . Γιατὶ π οσθοι ἔτέιδὶ“ Υ3 Τ! θ γη ηι |^ ίὶ δεν ειναι το αγαθο αλλα λιγοτερο απο αυτο, με την υπαρξη της μέσα σ αὑιρόη̨ ἐχάῃωσε τὸ ἀγαθό­ λ

ἐστι τοῦ μῆ αὐτάρκουι· ἀλλ)

τῆι τελειότητοι· αἰτίαν.

\

εἰ γὰρ ἄπαντοι τὰ ὅντα τοῦ ἀγαθοῦ κατα Φνσέυ ορξγε­Γαέι κα! Τὸ μὲμ έα"­(3 παρεκτικόν ἐστι τοῦ­ εὕ, τὸ δὲ ἐττιδεἑι· ἄλλον, καὶ \ το μὲν ποηοοἶἔσαν ἔχει τὴν τοῦ ἀγαθοῦ αἰτίαν, τὸ δὲ χωρα ι κ ι ε 9 νι ν › ι τ εγγυτερω τ ­ι τουτο 7779 Το Θρεκΐον Ιχθρηχοιἐσηῦἐ

υυσαν, οσῳ δη ουν . κ Α ¬ τ τοουυτοο κρειττον ᾶν εἴη του τηε· Κεχωρισικμηθ ωῖιαε εἴ εο ι ἄῃω. καὶ αχχαχόρθ. ὑποδοχομενου την τελειοτητοι την ινπα Ρε εωε Ι .τ ενῖννειαυ. ' .Υ την [ὅτι και ὁμοιον και 7Ιλα"ωμξΙ'Ο'”] και Η ικῶ ελκἑ ην ιηἶ

Χ

Ο 2

έν

ὁμυιοτερον εστιν αυτῳ τὔ Τῷ μεἶἐχω, Τοῦ ἀγαθοῦ καὶ

Μ

,

αυγο

Μαι,­το οιγοιθον

ττρωτωεζ ­τ

συγγειιέο πώ; ὲοτιν ὲκείνῳ, καθόσον παρ ττιυτου δννοται το ἀμθὁι, ἕ×ω. Τὸ δι με­ι­έχον και δι ἄλλον μετεχονγνῖιἔοἕἑ" ν ι ` ' τ ι α̃ιρέοτηκε τοϋ πρωτωι σγαθου καὶ ο μῇηδιν εστιν ἄλλο Τἐ Ηἔ ἕμ >¬

10­ Πᾶν τὸ αὔΐαρκεΐ *®η̨̃ ὰπλωθ αγαθο” κα” ΜΔ ξρ ιο ἔσῃ­ ­ °ι ι Τί γάρ ἔσω” ἄλλο Τὶ' αη̨̃ταρκἐΐ ἢδἑΐἶιγδπαρὶλἱαἴἕοιἑσξΐιΐεἔ τι τι ηρέ ὲ ντ” τὸ ιὶ αθὁν κεκτημενον· το το ἀῖγαἕἑη̨̃ καιγγιει­έχων, ιὶλλ' οὐχὶ αὐτὸ το ὰιτλῶο ἀγοιθὁν. ὲκεινο

Β.

ι

ι

Β­ως ἑι αθὀν ΡΩ οι

.. και ὰὔιΞ±#ω#έ^°°^' . ΜΡΩΨ 0?­ἑῃμ άρα ρ" τι και οτοἰυιο. νοιυιι οτι. πιἰντων ὁοιϊιιΜΡ0, Ολ· Μωωῃω 7 μόμξλυ νν ΒΟΒΩΜΨ ΒΟΏΜ Η

ἕτερον καὶ ὰτιεινωμονον

(ὰ,"Ξ”,ωμγ"„

γῇ

Μα' Μυγι

6 κυινύν

Η­γο

ὶστι

ΒΠΙ) Ροκ. ιισιδἱ ον

η

=

Φ ­_ ­ τε οὺτιον ιιοτιροι. αιτίου Μ' νινἰη̨̃θωΐ­ Πι. πινὶαντάιικονι ΒΟὉΜ αντι ιινὀνον Μι οι νιιὶοιιιτι ΡΩ: ὶιντπνινιν ΒΟΜἌ ὶιντννέιπι Π Β Ι 'Γ Ι Η ν οοιι ι , ιο. ιι, Υ . ζἶἦὸἐἑιι ἦν: γε ιβζγιἔουοἔιΐξςἔμα̃ιἶἶιυ ττὲιἔιῖγιἔϋι, ἐἔιιὔἱ ς(ι:ἐγ1'Ήἔ) ιιοιἕἔ

9.

γι

­

.

ιει ιοιι '

Δ

ιτιιιτμὶιιο ὶὶὶιιιο.

_

ΜΙ,

Δ

ιιιι ιιιιιιν ιιι ικιιιειιιὶινιν οω. σου σρ οὶι. καί ι Η “θ^α"'"°λ^”®ω' ΟΠΠ· #

.

­

Μ

Ι

ιει ιο ιι.

τι.

ια. οι

Μ Μ" οϊ

(9) ”Ο,τι ἔχει οιὐτάρκειοι ειτε στὴν ὕπαρξη ειτε στὴν ἐνέργειοι εἶναι νι. ἀνώτεοο ἀπὸ οιὐτο που δὲν ὲχει, άλλοι ἐξοιρτοι τὴν οιἰτίοι της τελειοτη­ › ι . τας 'ΕΟΏ απο άλλη ὕπαοξη. ”Α ς υπο ” θ έσουμε ὅτι ὅλα τὰ ὅντα ἔχουν στὴ φυση τους νὰ ὲπιθυμοῦν τὸ › θι ι οιγα ο και τὸ ένα παρέχει τὸ ἴδιο στὸν ἑαυτό του τὸ ἀγαθὸ ένῶ τὸ ἄλλο ιι ι ι ει χρειαζεται καποιο αλλο, και το ενα ἔχει μέσα του την αιτία τοῦ ἀγαθοῦ ἐν­ ι ολλ ι ὰ ι ι ό ο Η ,ι Τ , ω το α ο χω­ριστα αυτ . φσο λοιπὸν ένα ον ειναι κοντυτερα στὴν αίτια που το χορηγέι, τόσο ἀνωτέρο θα έἴναι απο έκέινο τὸ ον που στέρέιται τη χωρισμένη ἀπὸ αὐτὸ αίτια καὶ περιμένει ἀπὸ ἀλλοῦ την τε­ ~ ιι ­_ ιι λιιότητα της υπαρξης η της ένέργειόις του. 'Επειδη λοιπὸν ὅ,τι έχει αυ­ τάΡκεια εῖναι καὶ πιὁ ὅμοιο μὲ τὸ ἴδιο τὸ ἀγαθὸ ἀλλὰ καὶ κατώτερο έ­ πέιδ ετέ οι τὸ ὀι αθὁ καὶ δὲν ειναι τὸ π ῶτο ὰ αθὸ ειναι κατὰ κά­ ποιοητἕόποχσυγγένἔιὸ μὲ έκεῖνο ὅσο μπορίιὶῖ νὰ ἕγἶέι τὸ ἀγαθὁ ἀπὸ τὸν ἑ­ ι αυτό του. 'Ενω αὐτὸ που μετέχει καὶ μαλιστα μέσω ἑνὸς αλλου, βρίσκε­ Ἱ ` | ται σέ μεγαλύτερη ἀπόσταση ἀπὸ τὸ πρῶτο αγαθὸ που δὲν εῖνοιι ὸιλλο ἀ­ πὸ αγαθό.

Πι

Χ

Χ

ι­_

μ

ν

ν

ν

­­

λ

(Ζ Ο) ”Ο,τι ἔχει αυτάρκεια είναι κατώτερο ἀπὸ το καθαρο ἀγαθὐ. Τί ἄλλ0 Ξτν αι α Τ ὁ ` ἔ ά που χω αι” ρκεὶα παρὰ ὅἢὶ ἔχω μέσα του τὸ ά” °° έ γαθὁ ἀπὸ τὸν ἑαυτό του, Τουτο τωρα ειναι γεμάτο ἀπὸ τὸ ἀγαθὁ και τὸ μετέχει, δέν ειναι ὅμως τὸ ιδιο τὸ καθαρο αγαθό. Γιατι αὐτὸ το τέλου­ 15

θ

­

λ


Στοι›ιειοΣιΣ οεολοτικιτ

ΠΡΟΚΛΟΥ ΔΙΑΔΟΧΘΥ

­ ταιο εἶναι, ὅπως δείξαμε (πρ. 8), ανωτερο ἀπὸ τη μετοχη και την πλη­ ρότητα. “Αν λοιπὸν ὅ,τι ἔχει αυτάρκεια ἔχει γεμίσει τὸν ἑαυτό, του με τὸ αγαθό, αὐτὸ με τὸ ὁποιο ἔχει γεμίσει τὸν ἑαυτό του εῖναι ἀνωτερό του, . . ξεπερνώντας ακόμα και την αυτάρκεια. Ούτε τὸ καθαρο ἀγαθὸ ἔχει έν­ ἀγαθὸ δεια ἀπὸ κάτι,γιατὶ δὲν ἑπιθυμεῖ κάτι ἄλλο (γιατὶ θὰ ηταν λειῷὸ . θι Τ ι θι Τ θ εν ι ι ­ ακριβως κατα την επι υμια) ουτε α ειχε αυταρκεια α ηταν γεματο α­ ι ι ι ι ι κ ι πο το αγαθο και δε θα ηταν το αρχικο αγαθο.

ς

3

ὡι· δέδει: γὰρ και τοῦ μετέχειν καὶ τοῦ πλῆρετ ειναι κρειττον, „ . ι . ἑαντὁ τον ἄναθονιι̃ ῃζ αἶ κται. εἰ σὔν το αὔταρκει· .πεττλήρωκεν .ι ᾶν ειτμτιζν ανταρκοιἑε και γυπὰί) οΰ πεπλήρωκεν εαυτο κρειττον .

×

τ

>

υ

.

και οὔτε ῃὅξεἶ Τιμίε το ἶη̨ιἔυ πἔωΐ α?ατην Ψ Σ? “0 ειζνζ „κατα` ελλιπετ αχα ἑψίεΐαί ἄλλο" ίεἴτι Υὰιν ἄν Υ οὔτε αὕταρκεε· ειη γαρ ἄν πληρϋ' α'Υα ®ν› και 0" αὐΤἄΡκεία"·

π

5

τ

τ

ι

(Π)

"ίἶ

®

×

~

ια ε ει

.

τ·

Μ

ι

_

ὲνόε.

ιο. ι 5

οτ οιπ. ΡΩ ὲλλῃπἐε εἀἀ' 11­

ὐδ

ΤἘ

τἑνλ

Ξ|θι¦τ9

ιι

γοῦν

ΒΡΩ

2

τον ὰντθιν ι

ι

.

ιι

ιιιντι ατι.

Η άλλ

Ηι̃ῃ”

Ρ

Ω

Η

Ελλ., η̨ὸη̨̃.

ΟΡΒΟΑΓΗΙ Β) τεπνιιἱζνίγιἱῖγαἦἑυ̃γη̨ Πΐ αιθἕίνὅ θιονωνν­γων και ιἑιὅνγννβνωἔἶιν­ ΡΩ, φὰ

ιιίτίννγῖἶοἶοὑ

Ι

ΰ”

,

πε

ον

.

"#ά":ἑΙυτθἘτΒνιι̃"ΙιΟη̨ὁ, λχγἶἕιιιιυ ιζ ­6 ιιυιιιἰο Ξοὲπρὥω ζγι̃χγἕἔ ιῃλκ γιο °" Ωὲγ γ"„.„,„ νο

τὅιειἰπ

2

Ονθἔι̃τγἔς ι τἶέρυἔἕ

τνγρ..ιτ

ετ

Μ

ωνιεν ειναι

ται

ΡΩ

.

μια οιιτιοι, την πρωτη. ἔχει αίτία' ἢ τὰ αἴτια περιορίζουν κυ­ Η κλικὰ τὰ ὅντα και είναι ολα πεπερασμένα η η προχώρηση συνεχίζεται στὸ ἄπειρο καὶ τὸ ἕνα γίνεται αἴτιο στὸ ἄλλο και δὲ θὰ σταματησει που­ θενὰ σὲ μιὰ ἀρχικὴ ὔπαρξη τἦἐ αἰτίας “ν Ύ ιὰ κανένα ἀπὸ τὰ ὅντα δεν υ(πα`ρχει αἰτία ° οι . ”Ο ω θα |μ παρξει μητε ταξη δευτερων και πρωτων, αυτων που τελειοποιουν κ κείνων ποὺ τελειοποιου̃νται, αὐτῶν που διευθύνουν και εκείνων που ­ .. ' .. .. διευθύνονται, αυτων ποὺ γεννουν και εκείνων που γεννιουνται, αυτων _ που προξενουν και εκείνων που πάσχουν οὔτε θὰ υπάρξει επιστήμη γιὰ ι .. › ­ν ι ιι ­ ι ι ι ιν κανενα ον. Γιατι η γνωση των αιτιων ειναι το εργο της επιστημης και ­ ιν ι .ν ιν ιι ν ν τοτε μονο λεμε οτι γνωριζομε, οταν γνωρισομε τα αιτια των οντων. ι ιν ι . ι Τ ι τ .ι . .ν Αν τααιτια περιοριζουν κυκλικοι, γθα ειναι τα ιδια ογν τα και προγ­ . γενεστεροι και επόμενα, δυνατοτερα και ασθενεστερα γιατι καθε τι που παράγει είναι ανώτερο ἀπὸ τη φύση ἐκείνου ποὺ παράγεται (πρ. 7). Καὶ δὲ διαφέρει σὲ τίποτα νὰ συνδεομε μὲ περισσότερα λιγότεροι ένδια­ ι τ­ ι ε ι ι ι ι ι ι ι › ` τι μεσα το αιτιρ με το αιτιατρ και απο οιυτο να το παραγομεῖγιατι θα ειναι . ­ . ανωτερο απο ολα τα ενδιαμεσα στα οποια ειναι αίτιο, και οσο περισσο­ τερα εἶναι τὰ ὲνδιάμεσα τόσο πιὸ πολὺ εἶναι και αὐτὸ αἴτιο. γ. ”Αν πόιλιἡπροσθηκη τῶν αἰτίων γίνεται στὸ ἄπειρο και ἕνα ἄλλο βρίσκεται πάντοτε μπροστὰ ἀπὸ κάποιο ἄλλο, πάλι δὲ θὰ υπάρξει η γνώση κανενός' ἀπὸ τὰ ἄπειρα δὲν μπορεῖ νὰ γνωρίσεις κανένα' κι ὅταν ἀγνοοῦνται τὰ αίτια, δὲν υπάρχει μἠτε τῶν συνεπειῶν τους η γνώση. "Αν λοιπὸν πρέπει νὰ ὁπόιρχει ἡ αίτία τῶν ὅντων και τὰ αἴτια διακρί­ ‹ ι οι ι ι ι τι ι ` νονται απο τα αιτιατα και αν η προχωρηση δε γινεται στο απειρο, υπαρ­ ­ ξεπετόιγονται ἀπὸ ρίζα ὁποία σὰν χει πρώτη αίτία των ὅντων, ἀπὸ την ­ τὰ ὅντα, ἄλλα κοντάιτης και ἄλλα πιὸ μακριά. “Εχει δειχτει ὅτι η ἀρχὴ εν › _ ι πρέπει να είναι μια, επειδη καθε πληθος είναι μεταγενέστερο απο τὸ ενα δεν

ί

_

ν

ν

ν

`

ν

ν

ν

ν

ἶπειροἑμ ἄλλον ἀεἴι πάλιν 0ὐδενὁ9 ἐπισΐήμη εῃαί· γω" γὰρ των έξη? ἀγνοουμενων ουδἑ οὐδενότ ἔστι γνῶσιν· τῶν δὲ αἰτίων Η εσΐαι' επισνγ­ Ι Ζὥιικαῖ εἶμαι δεῖ ΐῶι, ὅμΐων, και διώρισται τὰ αἴτια Τῶμ αἰῃαἴῶμ καὶ οὐκ εἰ? ἄπειρον ἡ ἄμοδοΐγ ἔσω, αἰτία πρώτ­η θε Τῶν ὅῃωμ ἄὁι ἦε υγ” ἔκ μίξη; πρόειοιν ἕκαστα, τὰ μὲν ἔγγιὕτ γὰρ μίαν ἶἶκαι δεν "ΙΖ ἄντα ὲκείνητ, τὰ δὲ ττορρώτερον· ὅτι τὶρχἠνι δἔδτικταιι διότι πᾶν πλῆθ" δε®·'"Ρ®" ®·'Φεσ'­ηκε Το ν

7

Ολοι τα οντα ξεκινουν απο

σ

1

ι ­ι Φ ρ . κρεῃΐόν εσ" *Ή Το” παραγομεμοκφυσεωδ , |­ιωων σωίαππί" "Ρ αιῃαίῳ το διὰ ττλειόνων ἢ δι' , ὲλαττόνων άι”­ων ὑ ε ι ι ν ι . κ , τὸ αἴτιον καὶ ττοιειν ατι· εκεινον· Και 'ΥαΡ Των μεῃιξ ­ναπ μεσα, .ι Τα κρεῖῇομ ὥμ ἑσῃμ αγῃογ/ και ὅσω ἄν Ή­λείω · ι το ι Τοσούΐῳ μεγζόμωα̃ αἴῃωχ εἰ 8' ὲπ' ἄπειρον ἡ τῶν αἰτιων ττροσθεσιτ. και ὰλζω Ιπρο

ν

ν

5

9

8

^ και 7ε”°ἔ ' ί | ὰ τῶν τε κωμονμεμωμί γεμμωμτωμ .Ϊωμ ὅῃων ἶυ·· εμἶΐη̨ ἡ 7' |ίστα_ Οὔ" Επιστημη καὶ ν πασχόῃωμ· ι ­» αίτιων γνωιτιι· ἐττιο·τή|"Ι9 εστιν εΡΎω'› καί· Τ°·ε λεγομεμ επ τῶν ὅντων. σθαι ὅταν τὰ αἴτια γνωρίσωμεν ;| ` Τα αυία προῃρα εαπ" ί και αίῃαι *ὰ πξρίῃῃ εἰ δε Κύκλο; ` τ τ . ττανδχαρρτὁ ' Ἐῖρἕη̨ἑον μ Τε Και ἀσθτνεστερα

δννατὥτεΡά ὔσίφαι σ ε

ι

ι

ν

κ

Γιατί ἢ κανένα ἀπὸ τὰ ὅντα

προυἶοσῖἶισιΐ' αίῃαῖ ἡ ἄλλον αἴτιον καὶ νὐδαι­ωυ̃ν ῃήσῃαί ιο εσται ° τ Ιεηὅενὸν ε"Ι Τἦ" ἄν]­ω”\ αι­Γ;\α® ουτε Ταεκω ού? ­ ἀλλ, εἴ Ζεἑμ ν . ὅευΐέρωἱ' και πρωῖωμι Τελειοίίμἴων καί Τε εἕυἔἔῖμίποιοἔμςωμ

ι

ν

τ

7

9

' ίατ ι τῆι πρώτητ. ' ` μιατ “ αιτ τ 11. Πάντα τὰ ὅντα προεισιν απο ν „ ἢ γὰρ οὐδενότ ἐστιν οιἰτία των ἄνΤΦν› ἢ Κυκλῳ Με 'ἐἶἐα 0 ἶο πεπεροισμένων τῶν πάντων. ἢ επ ἄπειιεομ ἶλ|ἄ"®δί^`”κ¶"

Τωμ Και

69

ν

σ

τ

ν

ε

ν

(πρ.

5).

ν

×

ν

ν

τ


τινοκλοτ ΔιΑΔοΧοτ

Το

ι

12.

¬

ν

). τι

ν

Λ 77

ς

_`

__

5

ς

τ

ι

›ν

­τ

Δ

ν ἕκαστα τῶν ἔντων. ει° 8 ε εστι μετονσια κ ακειν η ι· τοιι· ουσιν, ιο ὥσπερ και τἀγαθοῦ, ἔσται.­τι τῆτ ἀγαθότητοε· κρεῖττον ἐνγ τοῖν· .ι ., .. × × ε ου 'Υαρ ποια κρείτίω" ασια? οὐσικι ἔιβιικοκ ἀπὸ την πρωῃσῃιε . Δ ν Ι α ι τ­ως Θεατ­εροιι· διδωσι τι οὺσα και ὑπὲρ Τἀῃθόκν καταδεεστερον κ ε ,_ ν τι ›

ι ·“”› _

_

κ

ν

αὺΐὴρ ὅίδωσί' ι τ . ι ν ξ Καί αυΐ­0 κρεῃῖοκε π ι ν

ὼ" Τὸ

6

καί τι αμ χεμοποῇηἶ Ξιγαθοἶηῃΐ . Ιῖι

ν _ Το Κ ἕἱἴθ­Ο" ΤΟ μἕίζῦὔωἶ αγαθοἱν' με­Γ ­ ι λέ "Ο Τὸ ι ερ ,δν Η ουμ ου 6 κρεῃὴ­ον αν γη̨

ι

ειληα̨δοΐ Ηυαθ λεγυ̃μεμ” μ| ἀγαθόν Τοῦ ἀγαθοῦ πανι­ωτ δεύτερον. τ ,_ Α τ εἰ δὲ καὶ τὰ ὅντα πάντα του ιὶγαθοιι έφἰεται, πωτ ἔτι |προ

­

τῆε αἰτίαι· ταύτηε ειναί τι δυνατόν; εἐίἶ γαρ ­­ τ ,ι Λ ι ­ . ΕΦΗΤΜ­ παντων ττωε του ἀγαθου μαλιστα › Θ" μη εφίεΐαιι πωΐ ΠΙ?κακἶιμου) ν

τ

ἐίθίεΐαίι προελθόμἴα ἀπ, αὐΐῆΐ ; τ ἔἰ δὲρἀγαθόν ἐστιν ἀΦ'|οΰ ποἔγζἔ ὲἕἰτζτη̨̃ᾶηἐαι Τα

τ αι ία

τιστ

ι

τ

20

σνναγώγόν ἔστι και σννεκτικὸν τῶν ὅντων, ἔκαιττον τελειοι κατὰ τὴν _ ἑαυτοῦ παρουσίαν. καὶ ἀγαθὸν ἄρα ταύτῃ ἐστὶ τὸ ὴνωσθαι πασιν. 12­ ε πάντα ειν­ ΡΩ 5­6 τε ΰκττ καί Μι· Ξεω̃ῃθεῃὸἔλ 6 τη Φἔωλ Φύῃι Ο μέμτ και Ο 8 ιι!­τιατοῖε ΒΩΠΡΩ (οοιτι. Τ. Τσχι̃οτ) ιαιιτίοιε το νοεεινζτεεειοοι τει­εκ­ινα ΠΕ: κακείκιιε Απ: 01 9 τ=ωιἕἔῖι==<Μ.) ΟΑΓΕ Η ῃοίῃ' ΡΩ Η ᾶφηκοἕωίὀενθλι̃ιδῃε σε Ξ. Βἑί Τὰ

ια ,ἕως

ΜΜ τι (ιι ιιι; ιν ιιιεινιι τι °:ιι·.,ε τα τι ει­,εαν ω ςιι­καν σαι., ειτε.)

ἦἔἶφἶἔἔζ,

26 σωῃτκόν ιτυνεκτικύν οπο. Μλ 18_

οΠ,_

ἕῃτ ΡΩ

28 ἑιωίστον

Ιἱω̨̃

τὰ παντα ΒΟΙ)

Μ ιταριιναίαν εκ ἐνεργειαν ίποιιιιτι

Ρ

32 καὶ

ιτγτνν

\‹ν

τν

ν

3

κ

κ

ν

κ

25

ν

׬

ἕνωσιν­ τ Καί·

7

ν

ΕΣ

τ

συνεκτικον και ἔψετδν ὑττάρχει πᾶσι), τὁ δὲ αωστικὁντ και ν ν ι ν τ (πι) Ύαρλ εἑ"ςσωἔ"`α® Ϊαμῖαι Τὸ 6" ὲσΐὶ #29 ὲκἄσΐωμ οὐσίω Τ729 Ουιΐιαΐλ έξἴστπσι 70 αγαθωίι ἔκαστον ακεδασμὁτ ὁ καὶ ν ι ν τ Ολ? ἄν παΡΖ7› Τ®"·'Τα ὲμ ἀπεργάζῃαι και σι/"χει κα” Την

...

ν

ν

0"Τα= αρχη

­ των παντων τ ., κ και ρω η 18. Παν ἀγαθὸν ἐνωτικόν ἐστι των μετεχόντων αὐτου, και Α ι ι ­πα̃σα ἕμωσ" ἀγαθόμγ καὶ .Γἀραθὁιι Τα ἑνι ταὐτον. εἰ γὰρ τὁ ἀγαθόν ἐστι σωστικὁν τῶν ὅντων ἀπάντων (διδ

ττ

τ

νὡτερη ἀπὸ τὸ αγαθό, τί ἀπὸ τα δύο συμβαίνει; Φτάνει και ἀπὸ αὐτὴ ι τι .. τι ιν ιν τι τ τ τ ι ι ­ κατι στα οντα και στη φυση των οντων η οχι, Αν δε φτανει, ειναι ὁίτο­ . ι ι ­ ι τ ι ­ ι ι › ­ πο γιατι δεν μπορουμε πια να την κρατουμε σε ταξη αιτιας, αφου πρέπει νὰ υπάρχει στὰ αἰτιατὰ κατι ἀπὸ την αίτία και ξεχωριστὰ ἀπὸ την Έ θεειλ ι ν πρωτη ° πρωτη απο την οποια εχουν ε αρτη ει ο α και χαρις στην οποια ὑπάρχει καθένα ἀπὸ τὰ ὅντα. ”Αν ὅμως τα ὅντα μετέχουν καὶ την αἰτία ι ε αύτη οπως μετέχουν και τὸ αγαθο (πρ. 8), θὰ ὑπαρξει κάτι ανώτερ ” πὸ την ἀγαθότητα μέσα στα ὅντα, ποὺ φτάνει ἀπὸ την πρώτη­πρωτη α τία. Γιατί, βέβαιατ ἀφοῦ εῖναι ανώτερη και πέρα ἀπὸ τὸ ἀΥαθόι δὲ δίνει , _ | στα δεύτερα κάτι κατωτερο ἀπὸ ὲκεινα ποὺ δίνει τὸ έπειτα ἀπὸ αύτη. ι ι τ τ τ ι τ ι Θ» ι ι ε ` ι › Και τι θα ηταν ανωτερο απο την αγα οτητα; Γιατι και αυτο το ανωτερο ι εν ι ι ι ι ε ­ ±ι › λεμε πως εχει κοινωνησει το αγαθο περισσοτερο. Αφου λοιπον ουτε α­ ι Ι . ι ­ ι ­ ι ι τ ι νωτερο δε θα μπορουσε να λεχθει το μη αγαθο, είναι παντως δευτερο ἀ­ πὸ τὸ ἀγαθό_ ”Αν τώρα καὶ τα ὅντα ὅλα έπιθυμοῦν τὸ αγαθό, πῶς ακόμα είναι δυ­ νατὸ νὰ ὑπόιρχει κάτι πρὶν ἀπὸ αὐτὴ την αίτια; “Αν ἐπιθυμου̃ν αὺτ κάτι πως ἑπιθυμουν περισσότερο τὸ αγαθό; Κι αν δεν τὸ έπιθυμουν αυ­ ι τ τ κατι, πως γινεται να μην επι υμουν την αίτια δ ων, αφου εχουν προέλθει ἀπὸ αύτη; ­ ­ιο ι .ι ο ­ Κγ ἄν εἰναγ τὸ ἀγαθὸ αύ­τὸ ἀπ εξαρτιουνται ολα τα οντα, αρχη και αιτία πρώτη­πρώτη τῶν παντων εἶναι τὸ αγαθό. ν

ι

ι

«

ν

ν

οὐκ

ε

7

­×

×

Αν απΟ μια αίτια ξεκινουν ὅλοι (πρ. 11), πρέπει νὰ λέμε ὅτι ιἦ αιτία › ι › ι ι ι ι ±ι ι ι ε ι › αὐτὴ εἶναι· η, ' τὸ ά Ύ Οι Τιει Καῖι Οίνωῖερθ Οίῖἱῖθ Έθα Υ Οίθθ. Αν ΟΖὉΤ η Ειναι Οι·

ν

ἐκεἴνην την αἰτιαν εἰ γὰρ ἀττδ μια̃ε αἕτίαι· πάντα ττρόεισιν, › τ ν Α κ ν τἀ Υ αθου κρειττον · άλλ ει μεν κρειτ ι” * ιὶ αθὸν ΧΡη` λε Υ ειν *ΙΤΥ ι , . ι ι ι ι ν τωκ ἔκεικη Του α7αθ0ι% πότερον ήκεί Η καί απ εκωηδ Ηδ Τα μὲν μηδέν, και εἰ ὅκ τα καὶ τ`ν ,ιι Φγύσιν, τῶν ὅντων, ἦ οὐδἕν; ` , , , , „ αντηυ Η/ απλα? 'ἴαξείι δω" ατοττον· ου γαρ αν ετι Φυλαττοιμεν 8 ν κι Α Ι ι ν πακΐαχθυ̃ 7Ταρ6!Ραί Τ! Τ0£$` αἰΤ£αΤΟ£5' ΕΚ ἴηΐ α£'Γἱα5', ΚΙΖΙι ιαΦ€ρΟΙ|· ν Τ", 8 ην εσ των ἐκ τῆι· ττρωτίστηιη̨ ἦν πάντα ἔξἦρΐηΐαί και

τι ­ια

__

ΙΣΟ ” ὅντων ἀρχὴ και αίτίοι πρώτη­πρώτη ειναι τὸ άνοι­ ) ” λιων των

ν ι › θν _ τ ν Πάντων των ὅντων ἀρχὴ και αιτια ττρωτιστη το ανα ον

ΞΠἸἸΙ/.

αίἶίαδ

ΣΊὉΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

..Μ

30

(Ζ3) Κάθε ἀνοιθὸ ὲάειἑνωτικὴ δύναμη Ψίὰ ὅσα τὀμετέχθυν “αἱ κάθε ν ε › θι τ τ νθ τ θι Τ ς .Β τ τ .ν ινοποιηση ειναι ατα ο και το κα ε ανα ο ειναι το ι ιο με το ενα. ”Αν τὸ ἀγαθὸ ἔχει σωστικη δύναμη γιὰ ὕλα τα ὅντα (γι” αὐτὸ καὶ εἶ­ ι ι ναι ἀπὸ ὅλα ἐπιθυμητὸ) και αν σωστικη καὶ συνεκτικη δύναμη για την οὐσία καθενος ἀπὸ αὐτὰ είναι τὸ ἕνα (γιατὶ ὅλα σώζονται μὲ τὸ ἕνα και ὁ διασκο πισ ὸ είναι ποὺ άζει τὸ καθένα ἀπὸ τ`ν ουσία τὸ ὰ αθό , | ρ μ ἕ η )7 Υ ' σ ὁποία ειναι παρόν, τα κανει ενα και τα διατηρει στην ἕνωσἠ τους, Και αν το ἕνα σνντελεῖ στ` συνα ω η καὶ στ` συνο ` τῶν ὅντων τ ­ ­ . ν ι ιη Υ Ύ ΤΕ, , ι ῖ λειοποιει το καθενα κατα την παρουσια του. Και αρα απο την αποψη αυ­ τὴ Ύγὰ ὅλα εἶναι ἡ ἔνωση­ Κ

ιι


ΠΡΟΚΛΟΪ

Δ Α

. Σ'ὶ'ί)|ΧὶΕΙΩΣΙΣ ΘΡΟἌΟΓΙΚΗ

ΔΟΧΟΥ

.

ν

| 1

Κ

ι

×

Ξ

ν

7

1

ν

×

×

ο

ῖἴα̃μ ἄιαρΐῦ 651 ἢ ἀκῃνη­τόν

.

ρεν κινονμενω .οτι ἐκ δὴ τούτων κἀκεινο Φανερον, δὲ κινουντων το οικινητον­ τῶν πρῶτον, ν οιὐτοκίνητον ι ,Δ ν τ ἕπισΤρεπ'"κο'ί ασωίίαΐοί εσΤ"ἶ| 15. Πα̃ν το ττρὁο ἕαυτο ' στ ε ειν. ­ τ · ` ό 1 οὐδὲν γὰρ των οωνάπιὶμ πρ” είἔυ” π€ίθ"^ἶ"ω εἔιϊκρΰψἐπι .

Ά

ν

6

18.

π

14.

Τὶι.

ι|

Σ

­

30

_

κ σἴμαπΐεἶαι αεκ" ° Ε μερη ίου σωίίίπθδ,.. πα"­α τπρος \ ην το` γαρ ­του­ι­0 ἐπιστραψέντοο­ γένηται ἄμςιω, τό τε ἐττιστραψεν τε

. 3 τὰ7αθον ΠΟΠ τ τε 03 (Οτο. οσο.) καὶ καθ” ιιιι̃τό ἀειτ., οτ. Ο 5­6 τα­ναοιο Μ ω°ι'ί°κ Πι 11? ) ) ττῳι ακινήτου και (ιι Π) οντοκιντὶτον ὰνκτε θ αἴτί" το μετσξιἑἑἕ ἔαι τα Ἱλί σει: 9 αυτ τοσιυιτι και ἱιτιττιοϋἱὶε νοπι. 6ᾶικκ°...ι ΜΡ ' °­ ΒειΞὲἔ\:ἐἐ0Ἐ{°°:;°Δ::'2'ἕνΡ[Μ]ΡΩ 1 28 μέν Ωω? Μἴεφ”

ιἴ­Ύαθόν.

) ^ , ΒΟΠΜ αντηε ΙΒ. Τἱι. περὶ ὰσωμοίτον οὶισίοιε, και τί ίδιον

ι

ν ι ν ~ ει ιν ι κιν σεις του ειτε θα ᾶποτε ουν ενα κυκ ο ειτε θα προχωρουν στο απει­ τι ι ιι .. ιι ι τι Ον υτε κυκλικες ομως εἶναι ουτε προχωρουν στο απειρο, αν καποια ρο. ἀρχὴ περιορίζει τὰ ὅντα (πρ. ΙΙ), κι ὁὶν αὐτὸ που κινει είναι ανώτερο ἀ­ πο αὐτὸ ποὺ κινειται (πρ. 7). Θα υπάρχει λοιπὸν ἕνα πρωτο κινουν που ιτναγ ὰχίν­[πο­ ”Αν συμβαίνουν αὐτά, είναι ανάγκη νὰ ὑπάρχει καὶ τὸ αυτο­κίνητο. “Αν δηλαδίι σταματοῦσαν ὅλαι ποιό θὰ 'ἦταν κινούμενο πρωταρχικάι οὔτε βέβαια τὸ ακίνητο (ἐπειδὴ δὲν είναι στὴ φύση του νὰ κινειται) , οὔ­ ι ι ­ ι νι ι ίγιατί κινειται απο αλλο)._Απομει:ει το αυτο κινητο τι τὁ ἑτερο κινητοι̃ συναπτει ποὺ είναι αυτο που κινειται πρωταρχικά' αφου αυτο ειναι που ταΙ έ τερο ­ κ ίνητα με\ τὸ ακίνητο, είναι σάμπως ενδιάμεσο κινει ταυτό­ χρονα καὶ κινειται. Γιατὶ ἀπὸ εκεινα τὸ ἕνα κινει μονάχα, τὸ ἄλλο μο­ ο

Ύη,ιμεναΜ

ΒΟΒΜ

(Μ) .Κάθε ον ἢ είναι ἀκινητο ἢ κινείται. Στὴ δεύτερη περίπτωση, κινείται είτε ἀπὸ τον ἑαυτό του είτε ἀπὸ ἄλλο' ἄν κινείται ἀπὸ τὸν ἑ­ αυτό του είναι αὐτο­κίνητο, ἄν κινείται ἀπὸ ἄλλο είναι έτερο­κίνητο. Κάθε ΰν λοιπὸν είναι ἢ ακίνητο ἢ αὐτο­κίνητο ἢ έτερο­κίνητο. Είναι βέβαια ανάγκη ἀνάμεσα στὰ έτερο­κίνητα να εἶναι καὶ τ ί νητο καὶ σ” αὐτὰ νὶα συγκατα λίεγεται και` τοὶ αυτο ­ κινητο. Γιατί ὁὶν κάθε έτερο­κίνητο κινεῖται ἀπὸ κάποιο ἄλλο κινούμενο, οἱ ιν

__

ἢ ἑτεροκίνητον. ἐστιν ἢ οιὐτοκίνητον ν \ „ ^ ιν Τὸ

εἴ 7ὰΡ Τὸ ἐπιῃρεψομ πρ” Π στρέψει δῆλον δὴ ότι καὶ τὰ έοιυτο ­πάντα συνάψει τοῦ ττρὸτ πρὸΐ ἑαυΐὁ ὲπισΐρέψαιἔ ὅΐαι, ἔν

τους βαθμους τῆς πραγματιχὁτῃτη̨

ν

.

ε

Γί Γιὰ

..

ι νο εἶναι. ει' γαρ ἀλλι εἰ Ταῦἴα ἀράνρκη καὶ τὸ οιὐτοκινητον | ,| Ϊ ουτε κινοὐμενον; πρώτων το ἔοτοιι ι ν ιτταίη τα πάντα, τί ποτε τ . γαρ το ἀκίνητον„ (οὐ νὰ!)ν πέθυκΐίὶ "ὔῖε Τ? είἶροκιίηίξμαιῳἶὁ ἄλλον γὰρ κινειται)· λειττἶται νἰρἶι ίο`αυ:Ο:<"|17ἶ0"ΤΞ"έΤερο ὀἔ ακινητω ­ Ιεττει` και το ῦτο εστι το τω :<"|0ὐ||ε”υ.· τ × κινουνενον · μ μονο 'ῖιιἔυμ · ν συίαπ”μ® μεσω “ παἶε ΟΡ, το κίίη” ε κινειται κ ων οι το εν κινει μονοιϋ

«

κ

7

κινουν.

πρωίων

κ

Ε

κινητον ν ιι ι ἀκίνητόν ἔστιν ἢ αὐΐθκίῃιίωί *Ι επροκῃίίίίωί· ίνητον, 'ι ιι ι Ρ κ γκρ ἀμάγ των ετε οκινητων οντων ειναι και οι κ οιὐτοκίνητον. τ και μεταξὺ τούτωνΙ το Ι κ . υπ ἄίγλον κιἴη̨νμεἴου κίίι̃ίΐαί; ίζ Η εἰ Υαρ 'παν Το είεροκϋίηίομ ›ι ι αλλ ουτε κυκλα̨ί Ψ" εἴ κὐκλῳ αἱ κίίήσω ἢ επ . απειἔομ. ι τοι ὅντοι παντα και το κινουν τι °ί 0" π ῶΐ" ἄ ι ν ἄπειρωίι είίζφ ωρίσίἔί Τ" αρὅῃ Ρ εσται τι ρα ακινητ τοῦ κινουμενου κρειττον. _

73

τὸ ἀγαθὸ ἕνα καὶ τὸ ἕνα πρωταρχικὰ αγαθό.

ν

κ

ν

μεθεξεωτ· και τα ιὶττοττεσόντα καὶ τῆι τοϋ ένο: ἄρα οτερεται τ › και1 του" ο­ αναττιμττλαμενα, τοῦ ἕνὁτ ἄ ρ οι ρ οι γενόμενα , διαστάσεων τρόπον. ἀγοιθοῦ στἕρετοιι κατὰ τον αὐτὸν ν ἡ ἔνωσιι· ἀγαθοτιβι ἔστιν ἄρα καὶ ἡ ἀγαθότηι· ἔνωσισ,, καὶ Θ/ ον ανα πρωτου: ἐν καὶ τὸ ἀγαθὸν ἔν, καὶ το , / | ν εστιν η κινουμενον· και ει κινυν· 14. Πᾶν το δν ἢ ιὶ καὶ εἰ μἔν ὐψ, ἑαυτοῦ. αὐτο­ἢ ιο λον· η ἑαυτον μενον, ἢ ὐιρ, ἄρα πα” επροκωῃομ­ Α αλλου) | Η ΰλ , | ί εστιν· ει ε Υ

μαμά

ο

ι

Ώ

.μασ ._.­.

δύναμη Καὶ αν καὶ η ἕνωση εἶναι ἀγαθὸ καθαυτὁ καὶ ὁὶν τὸ ἀγαθὸ ἔχει ι ι ι ανδ ·ι· ἑνοπουητιχἡ τοι γυμνοι αγα θκο καιι τοι γυμνοι τιενα ειναι το ι ιο που κανει τα 3 ντα να και τα κανει αγα α. ι αυτο οιπον και αυτα που κατα καποιο τ ... ν ι › οι αγαθο, στερουνται ταυτόχρονα και τὴ μεθε ρόπο εχουν εκπεσει απο ξη του ἑνός και αυτα που εχουν γινει αμοιρα απο το ενα, ξαναγεμισμενα .. Ι \ ειδιο τροπο ° ° ° ι αυτο, ι τους απο ι ά π ὁ τὴ 8 ιασταση στερουνται καὶ τὸ ἀ­ μει τον νενωση καιι ηι ἔνωση ἀγαθότητα καὶ ι ι ι καιι η αγαθοτητα γα θό Ετναι λοιπον

ι οιγαθον ενοποιον: εἰδὲ .καὶ ἡ ἔνωσιτ ἀγαθὸν καθ, αὑτὁ καὶ το τε ιίμοι και\ ἑνίζον ἔν ταὺτόν, τὸ αττλῶ: ἀγαθὸν και τὸ αττλῶσ του αγοιθον τρόττον τινα τα καὶ δὴ ὅθεν όντα. τὰ ιὶγαθννον

ν­

μα

.

33 δή ΟΠ" Μ

Χ

ν

κ

9

3

νάχα κινείται. ι ε ι ν ιι ιι ι νθ τι έ ­Β ι η ακινητο η αυτο κινητο η ετεροκινητο. πομ νως κα ε ον ειναι 'Απο αὐτά, γίνεται ρανερὸ καὶ τὸ ἄλλο' ὅτι ἀπὸ τὰ κινούμενα προη­ γείται τὸ αυτο­κίνητο, καὶ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ κινοῦν, τὸ ακίνητο. ( ί 5) “Ο·' τι ἐπιστρέφνει στον ἑαυτό του είναι ἀσώ|ι“ ατο. αν να σωμα δεν εχει στη φυση του να επιστρεφει στον εαυτό του. _ ι ι ι , .. ι ι ι "Λ 8 λ ὅ ,Έι ἐπιΟ“ΰρ€φΕι πρθς Χθίΐὶ σὉνάπ'ΕΘΈ0ίι μ€ Εκεινθ πρὸς ΤΟ ΟΤΕΟΕΟ ν 'η . ­ ν ν ιο ε επιστρέφει, είναι τότε φανερὸ ότι και ολα τὰ μερη του σωματός του θὰ ί ταὶ μέρη του σώματος που πρὸς αὐτὸ επέστρεψε. Αὁτὸ τ ὰ συν ά ῷει με` ολα ν

Π

ρω

1

ν


ΠΡΟΚΛΟΤ ΔΙΑΔΟΧΟΤ »

ν

κ

κ

λ

ἀὅύκαΐον δε Η" σωραῃ” Του]­°› και μεριστῶν πάντων· οὐ γὰρ ὅλον ὅλῳ συνοιπτεται ἀλλαχοῦ τῶν μερῶν χωρισμόν, ἄλλωκ ἑαυτῷ τὸ μεριστδν διὰ τον . ^ ι ε"”^°"Γρε‹ρΪ"°'> παρωρε" κειμένων. οὐδὲν ἄρα σωμα πρὸ? ἑανΐὁ ι . ι ιι ιι ὡτ ὅλον ἔττεοτράιρθιιι πρὸι· ὅλον. ει τι αρα προ? εαυ” επι” . ιὶμερεο. και στρεπτικόν ἔστιν, ἀσώματόν ἐστι 18 Πα̃ρ Τὸ ­πρὸ; ὲαυτὸ έπιστρεπτικδν χωριστῆν οὐσίαν εχει παμρὁε. σώμα.­"_ Ι ” Α οὑῃνοσοωϋ ἶυχ ἶἕξι 'Μία εἰ Υὰρ ἀχώρισῃῃε εἴη σώραΐοΐ ν ι ν τη: οιχωριστου γειαν σώματοτ χωριστήν. αδυνατον γαρ,

καὶ

πρὁε 8 ὲπεστριὶιρη­

ΝἹἹ ΠΧ |ι)|ΠΣῖΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

ειναι τὸ νόημα της ἐπιστροφης στὸν ἑαυτό του, όταν δηλαδἡ τὰ δύο γί­ ­ ι › ι ι ο ι ν ι ι ι ι ε Β νουν να και αυτο που εχει επιστρεψει και αυτο προς το οποιο ἔγινε ἡ έ­ ι ο Τ . ν ι ι .. ιιιστροιρἠ. Αυτο ομως ειναι αδυνατο για το σωμα καὶ γενικὰ γιὰ ὅλα ὅ­ ­ ­¬ ­ ι ι ι ι οιιι οιαιρουνται. Γιατι αυτο που διαιρειται δὲ συνάπτεται ὅλο μὲ όλο τὸν ι ι ι απο ι ν ι ο ἑαυτό του |› ἐπειδ ΤΙ·τα μ· ε. ρη του ειναι μ ακ ρ υσ μ ενα μ ετα ευ Έ ου ἔ› αλλο εδω και αλλο εκει.

ὅλωε· τῶν

3

7

ν

ν

5

Ἱΰπομένως κανένα σῶμα δὲν ἔχει στὴ φύση του νὰ ἐπιστρέφει στὸν ἐ­ αυτό του, ὥστε νὰ επιστρέψει τὸ ὅλο πρὸς τὸ ὅλο του. Τὸ συμπέρασμά

­

λ

ιι

ν

το

τ'

ν

Θεργῃαμ ΗΜ" χω Μ" σωράΐωμ °ὔση9› Τὴ" ἀπὸ Της οὐ"­“” κ είττων λ °| ' Α τμι. ε οὐσία:έαυῖ­ῆ9 ε . τ η° ενῖρ'Υὁεια ουτωἶ εἔτοιι γαρ οῦἐαεἴπε ριοτην, Κέ ε αν?­α › η μεν επι εηε· εστι ιτωματων, τι Π

ειπερ η Τε ΕΝΡΥΘΜ Κα: το προ? ε ` αντ ῃ σωμαΐἶδ' .χωρω­Τομ αρα π ὲττιιττρειρονι , ν

σώραΐοΐ οὐδὲ ρῃὰ σώραΐοΐι ~ · ἡ ὲμέρι̃ωα οὐδὲ" ὅεπω Το" οωμάτων ἐστὶ τὸ πρὸτ· ἑαοτὸ

λ

®`

·η

λ

ειιςιἔ '1_

ιι

Ριἑἕγ Ι Η]

8

°

ά

ἔιιι­τι Βεῖἶσι̃ρῷψιθ

ω

'

°

(ἔπεττοτο

ωἐλλθἶιφἴε, ιυοι· νει

­ ­ ρλλ” Μ' Μ· Αηἕ Ξιινοαον; 16. 9] τινοιτοῦν ΡΩ, σοὶ ­ποτε Ιτοο νετουιτυεειτοι̃ιοη τι­ιαιιτι ιοεετυιιι­το ζττλν εκωινστεε Ξἴτε ἶ?'^;°;'οΙ_θ τνντἔθτκε τῷ ἐκωριττῷ ἰειελ τη̨̃ εΐτςτνιιθετον 10 χωριιττ ν Ρτε 6 όιττριωδοῦι· ῆ τοῦ αἰρερωδοῦ:° τοιταντα γαρ τα φιιιτικα. ιο Τα για πιει αν­ιοηω ςυτο. οειι..=<ἔ(Ι­) _ ι5 ιι οοι. το οι. ·

­

­

1

'""“ιεκιυπι "Ω '””””” 0”ΡΩΜ ΜΒΜ Ψ ιτοἀιιοι

23 *Π εἰ Μ 24* θιιιτεῃτἶἶι 8^"" μέρει δὲ κινεῖτιιι οπο.

Π·

ΜΙ:

Τ· ΤΒΥΙΟΪ) 27 ὑ®ε°'όΣ δι ταἰιτόν ΒΩΠ (ἔν καταυτόν Εν): Βι εοιιι] αντι! ΡΩ ·ιοειι·ι°)

:

'Γρ

'ρφἶσῃέ'

"πι Μ"

αῃὀ ΡΩ:

ι

Μ

ι :

γ

:ςίἶτεῖειπιμζι ῆόλθϊ Αι̃ἶμ

30

|

ἐσ­"αἱ

οτ “Ψ” νν ςοοὀ· ΒΩΠ'

Ρ" 56

20

ἶιιἶἔς Φ

το

ι

χωριστὴ ἀπὸ αὐτά. Γιατι ἔτσι θα ειναι ἡ ενέργεια ανώτερη ἀπὸ τὴν ου­ ε ι ι ­ ιι̃ωι θν ἡ οὐσία έχει ανάγκη ἀπὸ σώματα. ενω ἡ ενέργεια ειναι αυταρ­ ιι ι Τ ι ι ε ι ι ιι ι ιιη̃ς. ὰνἠκοντας στον εαυτο της και οχι στα σωματα. Αν κατι ειναι στην και ιδιο και ακόμα θα ειναι το πε ισσοτε ο α ω ιστο αχωριστο οὐσία δ\ , ὶ Ν' Ηιἢν ν ργεια. Αν συμβαινει ετσι, εν επιστρεφει στον εαυτο του. Γιατι οθτὁ που επιστρέφει πρὸς τὸν ἑαυτό του, ἐπειδὴ εῖναι διαφορετικο ἀπὸ , , „ . ερ σωμα, ἔχει ενέργεια χωριστὴ ἀπὸ τὸ σωμα καὶ δὲν ἐκδηλωνεται ουτε Ι διὰ μέσου οὔτε μαζι με τὸ σωμα. αν καὶ ἡ ἐνέργεια και αὐτὸ πρὸς τὸ ὁ­ τ ° ι ε δε χρειαζονται καθολου το σωμα. Εἶναι ἑ­ ἢυῖιι κατευ οιυνεται η° ενεργεια πιιμίνως ολότελα ἄσχετο ἀπὸ τὰ σώματα ὕ.τι επιστρέφει στὸν ἑαυτό ν

ί

ε

λ

ΜΗ'

λ

. ι ε ν τ ­ Ἱϋπιστη̨εφει στον εαυτο του καθε τι που κινει τὸν ἑαυτό του ν

ἢ°"”"0χ(κά· 4­ Αν κινει τὸν ἑαυτό του, τότε

ν

ἡ κινητική του ενέργεια γίνεται προς

τον [αυτό του και συνάμα εἶναι ἕνα και αὐτὸ που κινεῖ καὶ αὐτὸ ποὺ κι­ ζ νἑἱι̃αιι "Η δηλαδὴ μὲ ένα μέρος του θὰ κινει και ένα μέρος του θὰ κινει­ Ε

” κινεῖ ὁλόκλ ηρ ο και Φ .Ϊ Ι ἡ όλόκλ .ηρ ο θὰ κινεῖ και ὁλόκλ ηρ ο θα κινεῖται Ὁ” ῦιΥ|ἴ°ῖ0ιιι μ ἕνα μερος η το αντιθετο. Αν ομως σε ενα μερος του κινει · Ε έ .. ι δι ± τ τ ι 0 μ ρος του κινειται, τοτε εν ειναι καθεαυτο αυτο­κινητοι α­ ΠΩ Η ἀπὸ ὅ ιαὐτο­κίν τοι” αίνεται εται αυτο­κίν ὶ ὅ ω το χωρ ς μ ς Οί χ η Φ Τ] Ρ Ν θθδ ο και κινεῖται ἕνα έ ο ” και τὸ Η στ ν οὐσία. ”Αν κινεῖ ὁλόκλ μ ρ ς η Β ν ἡ ϋἶἶθἱτοι θὰ υπάρχει και στις δύο περιπτώσεις ἕνα μέρος που θα κινεῖ Και θα κινεῖται καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ κινούμενο πρωταρχικα. “Αν όμως ν

7

­

βη̨̃

.ἔς

ιι.. ο

ν

Ξ

έαυτόἑατινεπιστρεπτικορ. 1.7.Πᾶντὁὲοιυτὁκινοῦνπρώτωτπρὁε ­ . „ ι ι ν εἰ γὰρ κινει ἑαυτό. καὶ ἦ κιῃὶπκη ε"ερ'Υε“ἔ αυΐωξ 'πρρρ ι ι ν ι ἄμα Τὸ κῃιοῦμ και το κιιιοὐρενον. η γαρ εαυτο εστι, και ἢ ὅλον κινεῖ και κινεῖται, ἢ μέρει μὲν κινεῖ, μέρει δὲ κινειται, ι . ι Α ὅλον μὲν κινεῖ, μέρει δὲ κινειται, ἦ ἔμποιλιν.` αλλ ει ρ­ερ" ρε ι μὲν ἄλλο ἐστὶ το κινοον, μἔρνε δε ἄλλο Το κωρυρεμομι ΟΕΜ ἔιττοιι καθ, ἕαυτὁ αύτοκίνητωο ἐκ ρὴ αὐρρκωήρωμ ὑρεσ­Τ", δὲ κατ, οὐσίαν τοιοῦτον. ἀλλὰ δοκοῦν μεν οιὐτοκίνητον, οὐκ δν ι ν ν ι ν εἰ δὲ ὅλον κινεῖ, μέροτ· δὲ κινειται, 7! 6|^παλ"'› "Τρ" Η ρερ” 6" | " κινοῦν καὶ κινούμενον και τοῦτό ἐστι 30 , κα θ' εν αμα οιρψοτεροιτ . . και ταὐτὸν κινεῖ και κινεῖται, τὸ πρώτωε οιὐτοκίνητον. ει δε οι κι τὁ ἔξει κιν τικὁν ἑαυτοῦ ἔν τ`ν ' ιι του κινειν ἑνέιν ειαν προ9 κ

ιὅ τι αν ιι ι δι τι κατι εχει τη υναμη νὰ ἐπιστρέφει

­ “Μὴ σωμα |ποτε σῶ μ·\› α δὲ θὰ Εχει ” καποια έ­ ”Αν εἴναι ά,χαώ ρ\ιστο ἀπὸ ἕνα ὁποιοδ ηη, νἔργιια ἕξω απο το σῶμα. Γιατι ειναι αδυνατο να εἶναι ἡ οὐσία ἀχώρι­ ­ στη ἀπὸ τὰ σώματα και ἡ ενέργεια που πηγάζει ἀπὸ τὴν οὐσία νὰ ειναι

ι

οὐ

α τι

.

·

ἐνέργειαν ἔχει χωριἔορέκηκ ,σεΰνατοε

στον ἑαυτό του, εἶναι ιἰισὡματο και χω Ρ ι ἕ μ έ ρη· ` ` ` , ` (Πι) Αόιθε τι που ἐπιστρεφει στον ἑαυτό του ἔχει οὐσία χωριοτη ἀπο ς ε

ι

εἰ οδν τι κατ, οὐσία" ὲσἴὶμ 'ὶχώρισῃμι καὶ ΚΟΠ' οὐ σωμάτων. ι λ τ ' ι ­ × ὲνέργειαν ὁμοἴωε· ἢ και ἔτι μαλλον οὶχωριστον. ειδε του)το,οι;κ 5 ` ' , \ ρ ` εαυε­0. { Ά αλλο ον εαυτο` επιιττρειρον το\ γαρ προ: ἐπω­Τρεφει προς σώμοιι­οι,

75

Α


›:ιι·‹›ι κιιιοειτ

τιεοκλοτ Διλιοκον

ΤΗΕ

ΤΗΕΟΕΟΟΥ

ΒΕΙΞΜἙΞΝΤΒ ΟΕ”

ι

ι

εργεῖ, πρὁε τουτο επέσΐραπΐαι· πα” ἄρα *® εαν” Β | ε ' × « κινοῦν πρωτωε· προε εαυτο εστιν επισΐρεπῃκομ, ῦ Ι' α”λλοι 9­ αυτο π ρ ωτωτ το” \ ^ τ ειναι χοριἴλο του το Παν 18. τοῦτο, οὔ μεταδίδωσι τοῖσ χορηγουμενοιτι ονοι¶5` εἰ γὰρ οιὺτερ ττρ ειναι ὅιὅωσι και απο την |εοιυτον εστι τη: Β μὲν δίδωσιν ὑψειμενον ρετοίδοσιν, τὴν ποιεῖται ' ` και` τ· ε λειότε Ρ ον ι εἶλΐερ ' Ι ι ι ο δεε εστι, εστι ­ σου­ιαι· μειζονωε· σ

πρὸε·

<

ό

^__„

εαυφσυ

ιιιλι

'

ν

ε . τητ πα̃ν το ὑποστατικόν τινοε· κρειττον εστι ἔκ αὐΐῳ τοῦ δοθέντοε ἄρα το ιρύσεωε. ι ε ι .ι ει × εκεινο μ υπάρχον κρειττονωι· εστι· και οπερ =

ν

°

ν

Τοῦ

­›×_ 5

γ

.

δεὅωκότι προ­

τ

ω ἔ ουν κοινο λό γ ο , δεν θὰ και τὸ ἄλλο δευτε ε ινιο , ειναι βέβαια τὸ ἕνα αἴτιο και τὸ ἄλλο ἀποτέλεσμα ουτε θὰ υπάρχει τὸ ἑ­ να καθιοιυτὸ και τὸ ἄλλο κατὰ μετοχή” οὔτε τὸ ἕνα θὰ δ ημ” ιου ργ εῖκ α ι Το` ι ι ι ι .ν ι ν ι ιι ιι ­ ι αλλο θα δημιουργειται. Αν παλι δεν εχουν τιποτα κοινό, το ενα ­απο τα „ ι ι δύο δὲ θα βρισκόταν κατὰ συνέπεια στην περιοχη του εἶναι, ἀφου δὲ θὰ ο ενῶ

­τὸ

(ειἶῖοιτ

Ιλὕἶερ

αὐτῷ τῷλ­εἶναι

απο “_ τοπον ιΑν|¿.„.„.' ἦ4_

σοι.

οιἶ

Το

αυτο το εἶναι

9Ξ;ῖ0`πἕ:ἕ"(ἔ7ε”ΟῖἙ(οΜ­

ιιειι;,Ρωι.Ρ0×.ι

εἴ

ἶἘω;:›::ἕ3ι.ι)εἔΐι."α

,ι ι

λ

ι ·

7πΜυο,®ΜΜΜι :

τελειοτερωτ Ρο τελειότερον Μ, τελειίιτερον ΒΟΒ:

λ5Ἐ(Β1εἶΙΪ)εΡ;ι:ἶ|;ἔ°ἴῃ ιιιιγιιυ

ει ἔχω:

[Μ]

_:

το εἶνιιιιοεττ (τό οιο. Ρ) : ΙΡ?

ιειιαχινλι Βου

Με ῇΰι

ἶιλω ιἐλειἶΐρ 17 ἕκυ ἕἕλἄιΐ

ιιεὑΦ'”°Ζ°;,?;Σ3ἔ:7::;ιἑ”;ινιἰ:1ΕῖιΞι.ι̃ὲ°ὲΣι.ιιε ιι ιιιιν ςιιειν νἑ) ἐν:­ιν Ι9 ιιι. ι ερ. νο

,

··

η .Ή υιπαη̨ .. χὲι̃

Ηλν

ϋπαρἑη

όιιιιιιι ιι,

,ιι

ι

Η

φἰλέῖικυ̃ Πυνῦλθ Ονῖωλ' Ήπαελ· ὅλοι τὰ ὅντοι τοῦ συνόλου αὐτοῦ κατὰ ἕνοι κοινο λόγο. ΰῖελωῖαε­)χ£7ΰ(Ζ σὅ Ενα

ου

ιοοι

·

όλλοὕ σὲ ὅσα ὑπόιρχει μ' αὐτὸ τὸν τρόπο.

γ

ιιπαρχω

ι`

Χ

"Αν δεν ὐπῆρχε όμοια σὲ ὅλα, ἀλλὰ σὲ αὐτὰ ναι και σὲ ἐκεῖνα ὅχι, εἴ­ οι δὲν οι επ­πιο σε πιο το κατηγορια πιωτογενῶε οι ὐιτηρχι σὲ ἄλλα πρωτογενῶε και σὲ ἄλλα, σε ὅσα κάποτε μετέχουν, δἱΰῖἱβοΐϋνιἶος. Γιατι αὐτὸ πού ἄλλοτε υπάρχει καὶ ἄλλοτε ὅχι, οὔτε ἦρὶεῖυ̃γννῶς υπάρχει οὔτε καθεαυτό ἀλλὰεἶναι ἐπείσακτο και ἔρχεται Ρ

·

το ιιφηκον Ω

ι

(

9 Τ

ΑΓ8 ἶοοῖιιιιξ­ΞαἶἹ5ἔλΙῖτ)ῖο3εἶιιἶἔ;Β,(λιἶ±(Ξοωι̃εῖἶιτι ἶξδιδόλτνἐμιἶπἶόμΕλἕιιγἶἕλὰ ;εε‹ ο. . ·· ι ­ιι Β ο Μῷ "ῷΒ·_°°'Ξ*ὺ Τῷ 12 . ιθάπρἑἔβἕἑἶαῃρῳ Ρο". οτ· , Μ· ετ ) ·

.ε › στὸ εἶναι του αλλου. Άπομἑνει λοιπὸν ότι τὸ ἕνα ὅ,τι οίνει _. Η 5! _ _ ὸ πρῶτο και το αλλο εχει δευτερογενως ἐνω το ἔχει πρωτογενως τὴν ἴ­ δίνει, στις περιπτώσεις που τὸ ἕνα ἑπιχορηγεῖται ἀπὸ τὸ Χ

λ

Ε

“Αν

ἴχιιι μιτοχη

,

ο

.

_

×

2

3

3

Κ"

Δ

Α

.

×

Μ Μποῦ ωου̃μ Μ) „γ,.,γ, ,„,„,ρ„ Ρο ῖνιιι Μ ἱι ῖν εἰ 3 Ιι·›·ῷεο.ιεοτιγ›·:τ·ι·ε ­Τχ γΰ ΒΠ οοϊιι

ό

Χ

ε

3

17

λ

ν

Δ'

ι γαρ ποτὲ μεν , ' οὐδὲ καθ, αὐτὸ ὑπἄΡΧει× αλλ ὺπάρχοκι ποτὲ δἔ Ιλήι οὐ πρώτων ^ | ειρηκοιο οι̃ΐ ἄν οὕτω* ὑπαρχῃ' ὲπεισοδιῶδἐε ἐστι καὶ ἀλλαχόθεν

9

71

=

ρετἐχσυσι.

ν

λἔ

ό

δεν­Γέρωε ­ωῖε ποτε

­ ν. ι (Πι) Καθε τι που χορηνει ἕνα ννώριομοι στὰ ἄλλοι μὲ τὴν ὕποι Θ ξόη ι ι ι ι ιν ι ι ιι _; ιου, ι­ἰνοιι πρωτοιρχικοι το ιδιο με ο,τιμεταδι·νει σε αυτοι που επιχορη­ )'“" "Π"­ ”/ιν δίνει μ ὲτ`ηνι“δ ια τη`νὕ παρ ξό του κ οι ὶ καόν ει τη` μεταόδ οση τ ο υ απο`

Ι Ἱ ιη οικἠ του την οὐσία, αὐτο που δινει εἶναι κατώτερο ἀπὸ τη δικη του ι του, σ” αὐτὸ ειναι ἀνώτε ο και τε­ οὐσία εἶναι στ`ν ὅ ω οὐσία, ἱ›,τι ι ι ι ι ι ι › ι ­ ι ι ,ι λειότιρο, αν ὸ,τι υποστατοποιει κατι ειναι ανωτερο στη φύση απο αυτο ι ι ­ ό,τι η κε, που νποστατοποιειται (πρ . 7) . Ἀπὸ αὐτὸ λοιπὸν που δόθ ιιριιϋπἀρχει σὲ αὐτὸ που ἔχει δώσει, υπάρχει κατὰ τρόπο ανώτερο και ι . .ν ­ ι ειναι ὕ,τι εἶναι εκεινο, ὅχι ομως το ίδιο γιατὶ αὐτὸ υπαρχει πρωτογε­ Τ _ Ν νιος ἰνω τὸ ἄλλο δευτερογενως. Εἶναι ἀνάγκη λοιπὸν ὴ τὸ ένα νὰ ειναι Ι ιδιο με τὸ ἄλλο και να έχουν και τὰ δυο κοινό λόγο ἢ νὰ μὴν υπάρχει _ ι τ κανόνα κοινο καὶ ίδιο σημειο ανάμεσά τους ἢ να ὁπάρχει τὸ ἕνα πρωτο­

ι

ἑ„ ἄλλο” δε

»

λ

ὑψωἴαμέυου

­Ά

®

ι ι ι ε ι .ν ­ ι ι ι ι ι ι ειναι ἕνα και το αυτο που κινει και κινειται, θα εχει προς τον εαυτο του την κινητικὴ ενέργεια, αφου κινει τὸν ἑαυτό του πρὸ; αὐτὸ που ἐκδηλώ­ ι ι › ι τ ι › ι ν ν νιι την ενεργεια του, προς αυτο εχει κανει την επιστροφη του. Καθε τι ε­ ε πομένως που' κινει πρωταρχικὰ τὸν ἑαυτό του ἐπιστρέιρει πρὸς τὸν ἑαυτό ιου, ν

' οι'λλ' οὐ ιν εστιν, | ) Ταὐΐὁμ ὲκείμῳ. πρώ­Γω; γαρ ἔστι, το ιἶὲ δευηέρωιχ αναχκυ Υὁἔρ ι ι ­ * το αὐτὸ ειναι έκάτε ον και ενα ΜΥ" αμΦ®"#®"ι η μη εμ τι· ὥτω9 εἶναι Τὸ \ ` Ή ” , ` ' × ητ· ι ι ν ειναι κωμου ιιηδε Ταυΐ” Θ α|"ξ'"\”· ηἶυ μεμ. Βαν ετι το μεν ουκ λογω, αυτοι· μὲν 6 ἀλχ εἰ δὲ δευγέρωε­_ ι 8 ι Ι5 . ν ι το αυτο, καθ ἔν το σι· οὐδ, ἄν όλ ιι \ ` ' ιι γρε ν ι μι ε απλο" ση, Το δε απο" εἶμ , ποιουν, ει το δε γινομενον. ἐν τῶ ετοισχόντι· οὐδὲ το μεν λοιπόν, τὸ ὑφίστατο θάτερον εἶναι τῶ μηδεν Έχω ταὐτόν ) οὐκ αν λείπεται ἄρα τὸ μὲν Ι" μηδὲν πρὸε· τὸ εἶναι τὸ ἐκείνου κοινωνοῦν. οιτ Β το διὅόν ἐστιν, εν δευτέρωε δὲ τὸ δίδωοι, 8 εἶναι πρώτωι· ° „ αὐτῷ τῳ εἶναι θάτερον ἐκ θατερου Χορηγεπω· ^ | Ἱ ὅι”­ωυ,πἶσι 10. Πιι̃ν τὸ πρώτου ἐ”υπάΡΧ®" *"" Φυσῃ Τω” ν ενοιτ καθ ενα ' ` ι ι ¬ Φυσω ΤΗ­αγμ Τη” εκείμημ Το” πάμσῃ ν ι . ν λογον και ωσαυτωε. · 8 ὕ 8 χ * τ ι μη\ πασιν α'λλὰ τοῖε μἔν τοἶε ,Θ ι ἦ ου Μ ωοανι'ω9ι ειι γαρ Φύσει πρώ­Γωΐ, ἀλλι ἐν ἄλλο” μὲν πρώτων, σε ἐκείνῃ λ

τν

ν

λ

ι

,

οεολοτικιι

γ

ι


ΠΡΟΚΛΟΥ ΔΙΑΔΟΧΟΙ' .

..

| 20­ Πάῃωμ σω#ά"®" έπέκεῃία "ΤΜ \Τί ψυχηδ ΚΣ" „ ουσια' Α ἡ νοϋρὰ Φύσιυ̃ι Και πασωιι τω" ὶίοερωμ πασῶν υ ῶν, ὲπέκεινα | ` „ υποστασειυν επεκεινα το εν. πᾶν γὰρ σῶμα κινητόν ἔστιν ὑιρὶ ἑτἕρονι Κιιιεῖιι δε εαυ" ου πέΦ„Κε„ ἀλλὰ ψυχῆΐ μξἴουσία κιυιῖ­ται ἐξ ἑαυτοῦ, καὶ ζῇ διὰ ι . ν

τ

ι

| , ,.. παρουαην μεν ψ°ιιΧιΙ$°

,

ν

,

, ι

ιι

,

Χ

Τούὶ­(Ρ μεΐαδίδωσψ ααὐΐοίαυησὶαὶί ,οτί δε μετα­ δίδωσί" αὐ­"Β4 Τῶι άμα” Τοῦ" πολλῳ › προπρομ | › , ν αι”­η "ΤΗΛ επ­ ΙΟ έκεινα ἄρα σωμάτων ἔστίν) ὡο αυΐϋκψηωΐ Κα* ουσια" Των ατὰ ἕθε ιν οιὐτοκιν ίτων ινο ἕνων. τάξιν Κ πἀλιιν δὲ ἡ ψυχη ι:ΙινουμἹέντ/ὑιρ' ἑαυτῆε δευτἐρανιἕχει τῆε ακινήτου ιρύσεωι· καὶ κατ) ὲνέργειαν ακινήτου ρφεστωσηε· διὅτι πάντων μεν τῶν κινουμένων ἡγεἶται τὸ αὐτοκινητον, παν­ Ι; ×~

κ"'®ύ'"­ω"

εἰ › οἦμ ψυχὶὶ " ἡιμαι το Κὶνουἔεμη αΚιΙ#ι7Τω$' ®5"Ϊηδ ἶι ι ι ι ι ενερλωμ ι τα αυτα κατα αει κινουν. νουε· δε κινει ακινητο9 ων και ὥσπερ αῶ,ιι α νοεῖν, τοῦ ἀεὶ μετέχει ` νοῦν ` διὰ και ναν ιι Ψυχη ι ι Α Ό ^ τὸ ἀει νοεϊν διὰ ψυχὴν του ἑαυτὁ κινειν. ει γαρ ην εν ψι̃υ χμ­ πρώῇκ, “πάσα” ᾶμ ὑπῆρχι ψυχαῖρ, ὥσπερ και το εριυηηιἰκινξιν. οὐκ ἄραιψη̨χῇ Τοῦ­Η ὑπάρχει πρώτωε· δεῖ ιὶίραἔτρο αυτη? έιναι τὸ πρώτωε νοητικόν· πρὸ τῶν ψυχῶν ἄρα ο νουν: ἀλλὰ μην καὶ πρὕ τοϋ ιωῦ Τὸ ἔν· #0?? λἦρἶξι κἕ" ακῃίἶίΐοὶζ ἀλλὶ οὐχ ἔι" μ0εῖ7ὰΡ ἑαυἴὁὶ' Καὶ ἐ"είἰγ" περὶ Ξἶυΐξῃί' , καί Έ: τ οντα, νου ΕΙΝ παντα μἔν ένὁε· πάντα μετέχει τα οπωσουν ” αϋ ετουιτία ταῦτα γνωσεωε· αναγκη |^"εΧξ"ί> γαρ ᾶμ παρῃ Ι/ ^ μ , | Τοῦ 7„,ώσκε„ι_ ` ω.,. διότι ἡ νοερὰ γνωσἴε εστιν αρχη Και αὶῃα πρ '7 Τὸ

ἀίώίηΐομ'

νι ν τ \ ἑαυΐηΐ τὰ αλλα κινει, δειρτρο

ὑιβ,

`

×`

οω

ι

°°

ι

'

Η

^

Α

3

×

7

Χ

πι

ι

20

·

Χ

ἐπέκξωα ἄρα Τὸ ἔν Τοῦ

Χ

Γ

ι

Ά

­

μοῦ·

ι

\

και οὐκέτι Τοῦ ἑνὸς ἄλλο ὲπέκεινα. ταὐτὁν γὰρ ἔν και τιὶγαθόν· άρχη ἄρα πάντων, ὡε δἕδεικται.

Η

30

.

ίνα'

ε ­ ι ι Κάθε σωμα που κινειται απο ένα ἄλλο, δὲν ἔχει στη φύση του νὰ κινεῖ ἑ ι ι ι ι ­ ι ι ιυν αυτο του, απο τον εαυτο του κινειται χαρη στη μετοχη του στην ψυχη καὶ ζεῖ έξ αἰτίας της ψυχης. Καὶ ὅσο υπάρχει σὲ αὐτὸ η ψυχη εἶναι κατὰ κάποιο τρόπο αὺτο­κίνητο, ἐνῶ ὅταν είναι ἀπούσα εἶναι έτερο­ κινητο, έπειδη ἔχει καθαυτὸ αυτη τη φύση, του̃ ἔλαχε ὅμως η αὐτο­ κίνητη οὐσία τῆς ψυχῆς. Σὲ ὅποιο αυτη εὶσέλθει, μεταδίδει σὲ αὐτὸ την αὺτοκινησία ι καὶ τὸ γνώρισμα που μεταδίδει μὲ την ἴδια την ὅπαρξη της, τδ έχει η ίδια πολὺ πρωτυτερα :ίπρ. |Ι8). Εἶναι ἑπομένως η ψυχη πέρα απο τα σωματα, επειδη ειναι αυτο­κινητη κατα την ουσια, ενῶ τα σώματα γίνονται αυ̃ῖοαίνητα κατὰ μέθεξη.

παραγέμηΐωι

Των δὲ Τῶ"

ν

ν

20·

τ

Π

ὶὸὀοη̨̃ὕέιειια ἡιἶξὅη̨̃ Μ "Ρῷ

Β

±

τδ ἔν] ἕπέὶἴἔνα

5 ἕ'"”°'7 ΒΠΕ αυ̃ ΐἡι. ὁεςῃ

Η τωιιέτωὶ·

=

­

"ι ιὶι

27

"Μῦ ΟΡΩ 8 ­ι·­ηυ οιιι.Δω' ΠΟΠ

“Τί” Αηἐ

ῆιπὁρΐίζὶα̨ νν·ὲανἴῆῖ αιιτη ται. ιοοαυτη , Β, ὀειτ.6 καὶ ῃροωηὶὶ

Η Ύἶ”ἕ”"'”””

κιν?

.

22

ἶὅ,

ω

ς

οιἶ:

ετιινσίσ. οιὶὀ

27 ἄν 29 Τοῦ μοῦ 'τὸ ἔν ΡΩ

Π

_

ΚΜ­ εεε

7

Χ

Χ

#

Ψ

Χ

ν

ι

­

.

δὲ

Χ

Χ

Ύ'

7

2

υπάρχουν κατὰ κάποιο τ Ρ όπο τὸ νου ὅμω ἔ δεν τὸν μ· ετέ χ ουν ὅλα . Γιατὶ ιι” ὅποια ὑπἀ ει ετο ` στὸ νου̃ αὐτὰ εἶναι ἀνά κ νὰ ετέ ουν στ` Ι . ίἶχ. μ ιχη ι ' . . . ,Υ , .μ ­ χ η νωσ , έπειδ νοε νωσ ειναι α και π ωτ ηαιτια τ νωστι­ ρ η ιι ὶνέ εια . "Α α τὸ ἕνα είναι ἐπέκεινα του̃ νου̃ καὶ ἐπέκεινα ἀπὸ τὸ ιν ¬ ι ι εν ι ι ι ­· ‹ να δὲν ειναι αλλο. Ειναι το ιδιο το ενα και το αγαθοι (πρ. 13). Ειναι ε­

ζἕἕῖιιἶἔὶἔ' ρ ι '

'Β 2' Ρο„ 26 'Μ'

Ριιῃειριιίίῃ εἐυ νιπιιι­/ι }ει­μου ει ειρχι Βου ιιειι. ςει ενω­Ρνίι¬ ΒΗΠ­) Ο

ι

ν

ι

_

ιι ιν αυτ Ο Μι τη τῶνεο 20 Μι] ιό ωὶ· Ι9 διὰ ΡΟ ητοι καὶ τιιῖτ (τυΐ: Ρ) ὰλόγοιε Ρο ψνχἡ ΩΑΙΈ· Οια αειι. του οι μου ιι κιν­αι Οτι ευιε Ιιϋιὶε) ιι υωα

αὕτη

ἕἔ

"'ὶ';ία̨ΤὲῖῇξὲξθἔΙ„ἔΞ„ἶ,ἘΓὲΩ ἐιἔὶτὸ .Ξνκῖίἐ

ιο: αν νκιικν­ ; νυῦ:° και πάντων τῶν|ὅντων επεκεινα

ν

Ἡξάλλου η ψυχη, ὁὶν καὶ κινεῖται ἀπὸ τὸν ἑαυτό της, βρίσκεται σε κα­ ι .ρ ιώτερη̃ τάξη ἀπὸ την ἀκινητη φύση, που ειναι ακίνητη καὶ μέσα στην ἐ­ νίρχιιιόι της. Γιατὶ ἀπὸ ὅλα τὰ κινούμενα σὲ ανώτερη τάξη βρίσκεται τὸ αυτο­κίνητο καὶ ἀπὸ ὅλα ποὺ κινουνται τὸ ακίνητο (πρ. Μ). ”Αν λοι­ ιτὺν η ψυχη κινεῖταιι̃ἀπο τὸν ἑαυτό της καὶ κινεί” ὅλα τὰ ἄλλαιπρέπει να ιτρυηγειται απο αυτη αυτο που κινει χωρις να κινειται. Και αυτο ειναι ο νους, που κινεῖ παραμένοντας ἀκίνητος καὶ ἐνεργώντας παντοτε ὅμοια. ὶὶιατὶ η ψυχη έξ αἰτίας του̃ νου̃ μετέχει στην αδιάκοπη νοητικη ἐνέργεια, ὅπως τὸ σῶμα ἐξ αἰτίας της ψυχῆς μετέχει στην κίνηση του̃ ἑαυτοῦ του. “Αν δηλ. ηταν πρωταρχικὰ μέσα στην ψυχη η δύναμη νὰ νοεῖ πάντα, θα , , υπηρχε σὲ όλες τὶς ψυχὲς όπως υπάρχει καὶ η δύναμη να κινει τὸν εαυτο 9 ι ι ι ι δι ι ι ι ι ι ιης (πρ. Ι ). Αυτο επομενως εν υπαρχει πρωταρχικα στην ψυχη καιι _. ἄρα πρέπει νὰ υπάρχει πρὶν ἀπὸ αύτη κατι που πρωταρχικὰ νοει. Έπο­ ιιένιυς πρὶν ἀπὸ τὶς ψυχές υπάρχει ὁ νοὔς. Η Η · Η Ομως και πριν απο το νου_ υπαρχει το ενα. Ο νους, αν και ειναι ακι­ νητος, δὲν ειναι ὅμως ἔνα, επειδη νοεῖ τὸν ἑαυτό του καὶ ἐνεργεῖ μέσα . συὴ σφαίρα του ἑαυτου­ του. ιΕπισ,ης ι Ἐὸ .ι ενα τὸ μετέχουν όλα ποὺ Χ

δ ὶἕἔεζὶεῖῖνιι

79

(ΧΟ) Πόθοι ἀπὸ ὅλα τὰ σώματα εἶναι ἡ οὐσία τη̃ς Ψυχη̃ἔ καὶ πέιιοι ἀπὸ ι ι ι ι ι ι ι ι ιι ι ι ι ε ι τιι ς ιρυχες η νοερη φυση κ οιι π ερα απο ο ες τις νοερες φυοε ις ειναι

ιι” ι 3

Ν

ψυχήν· καὶ αυΐοκιιηιιομ κ πωΐ εσΐιιϋ | ιιὶπούσηε δὲ ὲτεριικίνητον, ὡν ταύτην ἔχωι καθ αὑ” Τζι" (ὶἔ""­Ί" καὶ ὡε ψιιχῆΐ τῆι αὐιοκἴιιιΐω οὐσία" ^αΧ®ιἶ°”®?δ`· ἕὶ λαί' α” 1

ὶὶ ΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

Χ

7

ν

Ε¦'|'ι

0” παιησ”

70 Απιϋ 38: 3! ἀρχὴ ἄρα' νν ιεωῃαιιιιι

»

ιιιιμίνως, ὅπως δείξαμε, η άρχη ὅλων (πρ. 12). ι


ΟΡ ΤΗΕΟΕΟΟΥ

ΤΗΕ ΕΙ..ΕΜΕΝ'Γ$

(20 Κοἰθε τἕὶξη ξεχῃίώνταἔ ἀπὸ τὴ μονάδα πθοχωθεἴσὲ πλῆθοῶ ποὺ αυστοιχει στη μοναδα και το πληθος οποιας τάξης ἐπανέρχετοιι στη

είε· ττλἦθοε Πᾶσα τοἱξιτ ἀπὸ μονάδοε· ἀρχομένη ττρόεισιν εἰε μίαν πλῆθοε τὸ τάεεωε ττιἱσηε και τῇ μονάδι ούστοιχον,

21.

ίωἶίάδα· πλῆθος Η μοναδα δηλ. εχοντας λογο αρχης, γεννᾶ τὸ συστοιχό της ς, ι και γίνεται μια σειρὰ και μια τάξη, που ὁλόκληρη εχει ἀπὸ τη γι αυτο μονάδα τὴν προχώρησἠ της σῖὸ πλη̃θοἕ Οὔπ σειρὰ οὔτε τάξη θὰ ὑπ..

ἀἕνάγεται μονάδα. το οίκω? ἡ μὲν γὰρ μονάτ, ἀρχἢε ἔχοντα λννωἔ απἴνενῃἔ μια ταξιτ, ἢ ολη παρ"­ 5 9· δ ιο` και μ ία σει ρ ὰ και ” ττ λ”θο η ' εαυτῃ ταξι: την είε το ττλῆθοτ ὑττοβασιν­ ου γαρ ετι τῆε μονάὅοε ἔχει Α αὐτήν. οὐδὲ σειρά, Της­ μωιάδος ἀγόνου μενούση: καθ' ` ί 'Γην ) ί ι τ εται ττοιλιν μιαν Κοινη`ν τῶν ὁμο­ ειτ το× δει πλ τ θοε· ανα \ ^ λ | θ τ αὐτὸν οὐκ Υ η "Ρ Ή” η Η ἔν παντί ταγῶν πάντων αἰτίαν. το γὰρ τ ι έως το ρ ,ὶ Φ ττρόοδον ἔσχε· ἀερ, ἑνὸτ τῶν έν τῷ ττλήθει την | | Ι νε μονητ πάντων, ἀλλὰ τητ εκεινου ` | μόνου τῶν πολλῶν οὐ κοινὁν 'Γἄξιν ενῃιτϋ' και” ἰδιότητοε ἔξαίρετον. ἔττεὶ νῦν καθ, ἑκάσΐην Ι ιι ι Ά κοινωνία καὶ συνέχεια καὶ ταντότηντ δι τιν/"Ϊι Ταδε ιτἶ" οίω'­'ἑἕη ° τ ~ × ν απο μιαΧ­ α ρχτι ι· 77 κει δε ετεροτνηγη, δηλον

λέγεται, ταδε το ταυτον. ττάσῃ τιῆ τάξει | , ! ¦

ι

οι Τα νιχιν πολλαὶ φύσω.

πρώτην ¬νν›αι· και

ντε τιν οτι· των

ι

νν

ων

ά^^°·

­τιι!Ατι;

· ·

ναν. ατε.

19

η

Ο)

}ἶω)^'ἕ\\ τἢε νιαε εὸ‹ι.Ρ

ά^^°°

:

αι

τἕμἔωωινἶἔεειιε "Ι · · · πξιιἔωἔ . ο ν Ἐἕ τι 3:­3 αι οω. Ρω̨̃ι αἱ τνλλιιι οπι. Ο

οτλει οι

λ

ε=

±

.„

ε

«

χω

ν Φ

ι

ι

ιλα σὺ.

.αι (Γλθη

×

παρχει η δυνατοτητα

"

¬

`

ῃἔ πρ­'η (ἔν ι̃αἰἱο ενα νθϋ Χαι επισῖρἰφθϋν σθ Οιυ̃ῖη. Και σΐθ ενα 'ΠΟὉ ιιρτιηγειται απο ολα υπάρχει τὸ πλῆθος τῶν ἑνἀδων και στις ἑνἀδες ἡ ὀι­ ναταοη στο ἕνα. Οἱ ἑνάδες λοιπὸν εἶναι μετὰ τὸ πρωτο ἕνα και οἱ διά­ ι ει ε ι ι Ητιιιτ μετα τον πρωτο νου και οἱ ῷυχὲς μετὰ την πρώτη ψυχη και ἔπειτα Μο τὴν ὅλη φύση οἱ πολλὲς φύσει:

ΟΕ

' '” λΜ;.ιΒἘΠνο ταἕ­τἶιἔ­ρττἐιἔγ τοΕλλΐ”

3

εν

­ ι ι ε ~ ­ πληθικ νὰ ἀνεβαίνει "ἡ σε πληθω̨ Φ®χ®” και ῖη̨ι "ἶἔ ἴαστπἕ®®χ“°ρ“®” ' “ διανοιες μαι` πληθος ο να ίδ α νοερη ρχφ ει καὶ νοε ρη` ουσία ὑπά

Ρῃῃ­ᾶἱἔο) οιτι. 0) ὕτιρἴι πζωτον αἴτιο';”ν“ν:ἔἶ| 21. Τὶι. ττερ) τοι? ίοτη. [ΚΟΠ ιη̨τοῦ ως μια στα ο ιντνἐντενθεν ερχετε· ττιὁττλ *Μ Ζδἔωἔὐἶἔἴἶἔωἐἐςἔξἴὅἴμ ΠΈΟ ε ε ι_ . τι μένοιτι. ΒΩ 169 °ἶι:ἔ::ὸ:·:ἐμ Μ λὀζ|':7®ἶξ'ὀ9_Γ,„,ἔ λό_:·ἦ:Εζ;:ῖγ„οΒο1› η̨̃εεννεἰ ιιτιὶω ι ° τ ' _ κ ' οπι. τει . των τἔιΒκει2;ἶιη̨τετεΙ%::°ὅ Ρἦίῖἑἦ 18

Ε

. Λπὁ αυτα ειναι φανερὸ ότι και στη φύση του σώματος ὑπαρχει κ , ἕνα και τὸ πληθος και τόσο η μια φυση συνενώνει τις πολλές, ὅσο ›ι ι τ ­ Η ν ν ι ι ι ν τ Μ λλὲ ι ς φυσεις προερχονται απο τη μια φυση του ολου. Και στην τ ι τ ι ε ι ι „ν ὁ ν ι ι ε Ω Φ να ξεκινουν απο μια ψυχη, την πρω­

"

Δ

Κ

3

νε

ρ

ηρ “

ι

ε

¬×

ε

ττλῆθοε τὴν νἴαν κ . ε ι ε καἰἕκ ἴο” ἶροελ 0,: τιτλο εἶναι νοερὰν Καὶ Ρόι" πληθ" ξἑ "ξ"τοἰν ττοιντων το ττρο\ εκείνην ἐττιστρέψον, καὶ τῷ ἑνὶ τῳ ' το εν αν ατασιν. μετοιτοε ` · ε τ ενασι × ειτ Α την και× ταις εναδων των Καὶ με­τὰ μθῦμ Τὸ" πρῶΐ” νέα καὶ "Τὰ <

λ

7

Χ

ν

Ϊ”

αρ

τ

ν

ε

εστιν νψα μωίαδ ίίια πιω . ῃζ Ω Η ` ` τοιτ εν καστ ν τα ιν και ει ον τον ενα λογον ' πρὁΐ Τὸ καὶ 'Γε ἄλληλα πΡἘ|; τἕαρεχἶμἔνη Ζδἕτξοἕἰτῖιῖἶιιέῖοιε τῶν ὺρὸ τὴν αὐτην ἄλλο μὲν γὰρ ἄλλον αἴτιον ἔοτω ὅλον. ἀνννκτ Ατνν των σειραν­ τι οι οι μια εεε σειρα̃ι αίτιον Υτννασθαϋ ἈΗ7 ΖΩ ὁμυτογἦ ὡε ττοίντα αὐτοῦ ιὶττ' και πάντων εἶναι, ὑ7ΕαΡΧ°ν·( τἄἔεωἶ τἢνδε ὡτ τῆν ὡε τόδε τι ἔκαστον ἀλλ' ἐκ δὴ τούτων Φανερὔν ὅτι ξαὶ 'Γῇ Είλύσεξ Το" σἔμαΐἶλη̨ἶαἔχεἑ ἶο αἶ .ιἔου τό τε ἔν καὶ τὸ νληθονι Και] ἶε ί“¶ Φυἶ" εκ μιαο, εισιῇτητ τον οθ σιινηρτημἔναε και αἱ ττολλαι Φυσειε το ττιἱρεστιν εκ· μιατ τε αρχειτ αι Φύσεωε, και τῇ τάξει τῶν ψυχῶν βεωίεῃί ἶαι Το πλἦθιἶ5° Υνχωμ υπη̨ ψυχῆο τῆε πρώτην και εἰι· › ς ἀνανεινι και Τ!! "ερτ °ι^"α̨θί^°"αδξ* τε εἰτ Κ

°

ι

ιι ιν τι χε, αν η μοναδα εμενε αγονη μεσα στον εαυτο της. ­ ι ει σὲ μιά, την ›ιοιν`η αἰτία ὅλων των ὁ μ οτ ατ ανεβαίνει Ιο πληθος πάλι γων!° Γιατι αὐτὸ που εἶναι ἴδιο σὲ ἕνα πλη̃θο ἔ δὲν εῖλ. ε τὸ ξεκίν ημ· ά του ἀ­ Η _ πο ενα απο τα μελη του πληθους. Γιατι οςτι ειναι ενὸς μόνο ἀπὸ τὰ πολ­ _ Τ και ιδιαίτερο γνώρισμα αποτελει ἐξαίρεση ἀλλὰ ὅλων κοινὸ λα δεν ειναι ὶκείνου. Ἐπειδη λοιπὸν σὲ κάθε τάξη ὁπόιρχει και μιὰ κοινότητα, μιὰ ­ συνέχεια, μιὰ ταυτότητα, ἐξ αἰτίας της ὁποίας μερικα πραγματα λέγον­ ι ι τ ι ι τ ι ν ι ται ὁμοταγη­ καιι μερικα αλλα οχι ειναι φανερο οτι απο μ· ια α ρχη πε Ρ να λοιπὸν μια μοναδα τιοφ προη­ τὸ ἴδιο,ΥνξΩρἕσμα~σε μαἕ τἶιεη­ ΖΥπἀρἶι_€ι γιἴτοιι απο το τῖληθοςοεριαθε/ταξηοιαι σειρα, που δινει σε οσα ειναι μέ­ λιι νιε τνἔηε αυτη: τον ενα λετε τοι σχεση: τονε μεταξύ τον: ×<×ὶτοὸε το ὅλο. Για ὅσα εἶναι τη̃ς ἴδιας σειρα̃ς ὀὶς δεχτοῦμε ὅτι τὸ ἕνα ἀποτελεῖ αι”τιο του̃ ἄλλου. Αύτὸ ὅμως ποὺ ἀποτελεῖ αἴτιο τη̃ς σειρας σὰν ἑνότητας ειναι αναγκη νὰ προηγεῖται ἀπὸ ὅλα και ἀπὸ αὐτὸ νὰ γεννιου̃νται ὅλα ὡς ὀμοταγη̃, ὅχι τὸ καθένα μεμονωμένο ἀλλὰ σὰν μέλος της τάξης αὑ­

<

.

ε

τ

τ

­

7

81

ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

ΠΡΟΚΛΟΥ ΔΙΑΔΟΧΟΪ

τἦἐντεη̨̃ τιιντωε ὑπία̨ Ροει η̨ΡΩ:

·

νννννν τιν ων· ΒΩΠΟ

ε ξἄ

ι

τ


ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΑΟΓΙΚΗ

22. Ποῖν τὸ πρώτωε· και ἀρχικῶι· δν καθ, τῃν τάξιν ἔν ἔστι, και οὔτε δύο οὔτε πλείω δνεἶνι ἀλλὰ μονογενὲι· πα̃ν. ἔσΐω Υἄρι εἰ δυμαι' 61% δύη̨' 'Γὁ Υὰρ αὐΐὁ ἀδύμαΐ" και "Μιὰ νων ὅντων. ἦ οδν ἑκάτερον τούτων ἔστιν δ_ λἔγεται πρὥτωοἦ τὸ ἐξ οἔμφοἶν. ἀλλ, ει μὲν τδ ἐξ οιμῷοἶν. ἔν διν εἴη πάλιν και . θ θ| ι ν οὐ δύο τὰ πρῶτα. ατεοοιο τι εκ ατερον ατεννκι και ἄμΦω ἀλλι εἰ ὲπίσηε _`

οὐ πρῶτον ἑκοἰτερον

ἔτι ἔσται πρώτων.

Υ Ρ

Τὸ

>

5

τ

Ρ

Ρ

οὺδέπρω

"Νο )

·

Πε 0" π ωςωΐ

δε 0”

ἔιειιω ἔν ἐσΐί

10

ΐἶῦω

οὐκ ἔστιν ιι λέ7εΤαι­ εἰ οὐ” ι ν ι . διαφέρει μὲν ἀλλήλων, οὐ καθοσον δε εστιν δ λεγεται ττρωτωτ | Α Ω διαφερει (ἶουἶἶ γἔρ πριώΐξω Ταὐ­τὸ” πέῖτυμθωι ἴὐκ ἄἔψω αῖῃῃ τωο αλλ εκεινο ου α ω 'ετασ οντα ττ ωτωτ ειναι λεγε­ πρω Ι μΦ μ Χ Ρ 'Γε

ἄιω Και

.

.

»¬

ο

7

Χ

η̨̃ω

­

.

ῖΐι̃μ

των οιιινο­ τον σο

εν ειπε ενιινειιν οσο. ιι Ριιιιε ιη ει σειι. ωνν ιεκετένον (λεει­ι εχει­) 7” εκοἶἑι̃ἔιὅ ιι” ἢ Μ2 8 Τ°ὑ*°° Μ ιι· °°°" άμφω Ρο . το τοι ω ιιιιο. εστω το προιον ον Ρο με ἔτι τετιν ΡΟΕΜ” "ρω" ό ς

οο. ΩΟΕ 28.

Ρο

2

εο­τιν στο. σοιι.

6 εν ιιοτιοον

""

ΙΪΙ4

Τιι

πενι τοῦ ὰμεθἔκτοιι ΒΟΠΜ Ζδ αμεθεκη" _ΡΩ το ιι Βιουιν εξηομενον ΔΗ το ιτε ω (οια οιιιιχ

'"'"") Ν

°ι Μ 0" 33 ἴν” ἄττασιν Ρο

θοιροδί και ουκ ΙΩ

μξΐέχεῃ”

ΝΡ”

95

1” εχωῖ

ιεοι›ι.'Ἱ. γιονιοτι

Μὁῖ Ύωμξμ” Ω” Με

×

¬

×

3

#

Χ

7

3

Ρ

7

ι5

Η × ¬ × ον εν εστι μοκῦμι ἔκ δὴ τούτων Φανερδν οτι και το× πρωττοτ χ | Α Φ οιλλ“ οὐ δύο τα πρώτωτ ὅντα ἢ πλείω· και ὁ ττρωτιστοτ νου: ειο ς ι μονοι­. οιλλ' οὐ δύο οι πρωτοι νόετ· και ἡ πρωτίστη ψυχη μια Η 'Ϊ ' # \ | και εφ) ἔκάστου των εἴδωια οι” Το πρωΐωΐ καλοιϋ Το Ή;Ρω*®ΐ ἴσον, και ἐπι πάντων όμοίωο· οὕτω δὲ και τδ/τοῦ ζώου εἰδοτ ἔν το _ ν ι . ι τ Τὸ πρως­0", καὶ Τὸ ­Ι­ου άνθρωπου η γαρ αυτη« οιποδειἔιτ. εε. που το ιιιιεοατον οοιστοοιν άν, ἑαυτοῦ τὰ ιιετοιόιιειαι ` .. , | „ ν › › θκ ‹ × αι ι ε ο εναι υττοστασειτ ειν αμε εκτου9 υπαρξειΐ Ιῖαι α με­Γ Χ μ αμαΐ Ρ Ται­ τὕ Ρἑν 'Υἄρ ἄβἕθεκτονι μονιἱδοι· ἕχον λόγον ὡο έαυτου ον κα\ι 25 ­¬ ν ι ν οὐκ ἄλλον και ὡτ ἐξῃρημενον των μετεχοντων, οιττογεννοι τα ι . ν μετέχεσθοιι δυνάμενοι. ῆ γὰρ ἄγονον ἔοτηξεται καθ αυτοι Και Λ ι ι οὐδὲν δεν ἔχοι τίμιον· ἢ δώσει τι ἀοὁ, έαυτου, και τὸ μεν λαβον ι μετἕσχε, τδ δὲ δοθἔν ὑπέστη μεΐεχϋμῃιωΐ­ τδ δἔ μετεχόμενον πα̃ν, τινδῦ χειιόμενθμ ὑΦ, 0.3 μεΤέ)(εΤα[ Ϊ Ο δεύτερόν ἔστι τοῦ πα̃σιν ὁμοίων ττοιρόντοε και ­πάντα ἀιρ) ἑαυτοῦ πληρώσω­Γω¬_ ­ὁ μὲν Υᾶρ ἐν ένι δν έν τοῖε ἄλλοι: οὐκ εστιν: τὸ δὲ πα̃σιν ὡσαὐτωε παρόν, ἴνοι πα̃σιν ὲλλάμττῃ οὐκ ἐν ένι ἐστιν, ἀλλὰ πρὸ τῶν πάντων. ἦ γὰρ ἐκ πα̃σίκ εστι" ιι έιιι =×

×

¬

9

°

ΤΜ

¬

Φ

τοιὐτον τῶ. έτέρω, . τί ἔστοιι τῆι· τάξεων ἐκείνῃτ ; 8 γὰρ μηδὲν ἄλλο ἐστιν ἦ 8 λέγεται, τοῦ­το ἔστι τῃοωτωο· τούτων δὲ έκάτερον

83

(22) ”Ο, τι ὺποι̃ρχει πρῶτα και οὶρχικὸι σὲ κάθε τάξη εἶναι ἕνα και οὔ­ τε δύο οὔτε περισσότερα ἀπὸ δύο ἀλλὰ μοναδικό. "Ας δεχτοῦμε ὰν ειναι δυνατὸ ὅτι ειναι δύο. Ειναι τὸ ἰδιο ἀδύνατο ὰν θὰ δεχτοῦμε και περισσότερα ἀπὸ δύο. ”Η λοιπὸν τὸ καθένα ἀπὸ αὐτὰ τ › ­ ειναι αυτο που λεγεται πρωταρχικα η αυτο που προηλθε ἀπὸ τὰ δύο. ιι ο ε ι ­ ι Αν ομως ειναι αυτο που προηλθε ἀπὸ τὰ δύο, δὲ θὰ ηταν δύο τὰ πρῶτα ἀλλι .ι .. . Υ ι ν . ι . . .. . .ι . . . α ενα. Αν παλι ηταν το καθενα απο αυτα η το ενα θα προερχεται α­ ι̃ ι̃ Νλλ δ\ ΘΚ ? _ Θ! 7 α̃ξκ πο το α ο, οποτε ε α ειναι πρωτο κα ενα απο αυτα, ηΗ θλοι ειναιε ισου πρῶτα και τὰ δύο' ὀιν ὅμως εἶναι εξίσου πρῶτα και τὰ δύο κανένα ἀπὸ τὰ δύο δὲ θὰ ὁπόιρχει πρωταρχικά. 'Αν τὸ ἕνα ἀπὸ αὐτὰ ύπόιρχει πρωταρ­ χικὰ και αὐτὸ δὲν ειναι τὸ ἴδιο μὲ τὸ ἄλλο, ποιό θὰ ειναι τὸ γνώρισμα ­ σειρας ­ αυτης; ­ Αὐτὸ δηλαδη ποὺ δεν εἶναι τίποτα ἄλλο παρὰ της ὅ τι ἀ­ παιτεῖται, αὐτὸ ὑπἀρχει πρωταρχικά Καθένα ὅμως ἀπὸ αὐτὰ τὰ δύο ' ἐπειδ` ειναι δια ο ετικό ειναι συνόι α και δὲν ειναι ὅ τι ἀποκαλειται. “Αν λοιπὸν αὐτὰ δια (ιζ έ ρ ουν Ἡ· εταξύ του ς\ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ λέ εται δὲ δια γ\ φέρει πρωταρχικα στην ουσια του (γιατι αυτο εχει παθει το ,ιδιο πρω­ ι ν . ι ι ­ ι τ τοιρχικα), δει θαι υπαρχουν και τα δυο πρωταρχικόι. θαι υπαρχει ἐκεινο, _ τι στὸ ὁποιο αν μετάσχουν λέγεται οτι ὑπόιρχει πρωτοιρχικά. ιΑπο Οωῖα ειναι Τ ι τ φανιἱρθ Ο'­ιι και Οιυῖθ' ΤΕΟὉ ϋπαρχει πρωΐαρχιχα Ξιναι ν ο τ . μοναχα ενα καιι δεν ειναι αὐτὰ ποὺ ὑπόιρχουν πρωταρχικὰ δύο η περισ­

­

Ιὼῃδ

­

ν

τ

_

ν

7

λ

σότερα ·

λ

7

Και

­

λ

2

°

λ

°

λ

­

­ ­ ο πρωτος _ πρωτος νους ι _

ειναι μονάχα ἕνοις και δὲν εἶναι δύο . Τ | Και η πρώτη­πρωτη ψυχη ειναι μια. Και γιὰ καθενα τὰε. .ι ὁ ­ . ἀπὸ ἶδητρἶεωἕ Ζ πρωταἔχἔχα ωραιο; το πρωτἔρχιχἔ ισιἶι χω σε? ·· λα γενικα, το ιδιο. Ετσι και το πρωτο ειδος του·· ζωου ειναι ενα, καθως ι ­ ι . ι ι τ και του ανθρωπου. Η αποδειξη γινεται μὲ τὸν ἴδιο τρόπο. (23) Κάθε τι ποὺ δὲν μετέχει δίνει ὑπόοταση σὲ αὐτὰ ποὺ μετέχουν κοιἱ ὅλες οι ὑποστάσεις ποὺ μετέχουν τείνουν ἄνω σὲ ὺπάρξεις ἀμέθε­ _

¬

οι πρωτοι­πρωτοι.

τι

.ιο­

ε

ν

%°Νῖι;.\

Γ0 αμεθεκτο ανοιλογωντας προς τη μοναδα (επειδη ανηκει στον εαυ­ τό του και ὅχι σὲ ἄλλο και ἐπειδὴ ὑπερβαίνει ὅσα μετέχουν) ἀπογεννα̃ ὅσα μποροῦν νὰ μετέχονται. “Η θὰ σταθεῖ δηλαδη ἄγονο καθεαυτὸ και δὲν θὰ ἔχει καμιὰ αξία η θὰ δώσει κάτι ἀπὸ τὸν ἑαυτό του, ὁπότε αὐτὸ ποὺ τὸ ἔλαβε μετέχει, ἐνῶ αὐτὸ ποὺ δόθηκε έλαβε ὑπόσταση κατὰ μεθε­ εη· ι ι ι . ι . ι ι ι . .ι ε Αυτο τωρα που μετεχεται, επειδη ανηκει στο ον που. τοι μετεχει, ειναι ι ι Ρ τ­ τ ι εν ι τ ι κατωτερο απο εκεινο πουι ειναι παρον σε ολα και εχει γεμισει τα παντα μι τὸν ἑαυτό του. Γιατι αὐτὸ που ὑπόιρχει σὲ ἕνα δὲν ὑπόιρχει στὰ ἄλλοι' ὶνω αυτο που ειναι ο οια πα ον σε ολα ια να πει σὲ ὅλα δὲν εἶναι έ­ ν

ο

ο

ον

λ

?

ν


ΠΡΟΚΛΟΪ ΔΙΑΔΟΧΟΪ ἔν έ” πᾶσι" ἄν | ι "ΠΝ 'Γω"|"α"Τξ”'”' α δ, μ Λ τ Ξ ισθἑν άλλου ἄν εοπο Του “Ν μρ ὶν είε· πάντα;­παλιν μι ε Ρ έα 6 , , , ­ αυτου . κ μετεχοι παντοἔ ἀλλὰ Τὸ |^^ἔν ἑνίζοντοε· καὶ οὐκετ αν του ­ · ι των ἄλλο. τε δὲ . τικαιαικοινοιι πατθειτιε; τῶν πάντων ἔσται, αλλ ενος. ει ουν πάντων ὶοὐκἕτι \ Η | | \ Ι ` | Τῶμ |"ΤεΧ“" δυὶ/α|^€"ω" κα' Το απο πα"ω”° προ Των πωπω" ἔιτται· τοῦτο δὲ ἀμέθεκτον. τ ` Α 24_ Παν τὸ μετέχον τον~ μετεχομενου καταδεεστερ ον , και τ μετεχόμενον τοῦ ἀμε ἕκτον τὸ μὲν γὰρ μετέχονι πρὸ τῆτ .ιεεθέἔεωΐ ἀΐελἔῦ' όλα τἔλειἶι δὲ × τ εε" `πα“3”ω;\'Γ®'± μῃξὶξομεΐἕιλ τῇ μεθέξει γενόμενον, δεὔτερΰν . . καθο τἕλειόμ ἔστι μ"αἶΧ°"· /γαρ ην' Ταιπῃ Ι \ " .­.

Π

ι .ι σα σε ολα

×

ενο

,

το

ετ

Ζ

Κ

κ

αἶ Ρ

πω” "λεων

ιι κοῇα εωΤεΞ)ομ”ν Τὸ δὲ μεπχόμεμονι ῃμὸὶ ὁμ και 0" πἶηωμ' Τουτπαὶηωμιομἴοἶ 2 . (Ι) καὶ οὐ τινο9 πάλιν ὑςοειμενη̃ν ελαχ" Ππαρξῃό Το με' γαρ Τι × ι ι Ά \ δὲ ®ττον ο·ν ενέτ το 77 ι ° Τξιυΐα ε τι ἡ7εἶ°ι'αι ἄρα Τὸ Ιιἔμ ἀμεθεκΐον » ΤΜ #εΤεΧο#”ωἴ› κ κ ε ὡΐ 7ὰΡ συπλυῃξ Φαναὺ Το ἐκ: εἶῃμ οί Τῶν #Ε"Χόὶ'*ω”· Ϊ)

..

­¬

_

ι

σνιιειετιιε

°

×

Ϊ

5

¬

αι

'

ό

Μ

τι­αράγειν . αὐτὸ μιμούμενον τὴν μίαν τῶν όλων ἀρχην. ὡῖ γὰρ ὲκεινη διὰ τὴν ιὶγαθότητα τὴν ἑαντῆτ πάντων ἐστὶν „ (ταὐΐὁμ 'Υὰρ Τἀι̃ιαθὸὶ' και Το σε ἑνιιιίω: ὑποστατικῆ τῶν ὅντων „ , τ ι › τ τι ὥστε καὶ Τὶ ἀ7αθ0ειδωΐ ΤΨ έῃαίωΐ ]α"Τ°"ὶι "”Τω_καξ με: επειγετα γενναν ἄλλα ἑαυτων την τελειότητα ἐκεἴνην διὰ τὴν κατοιδεἔοτερα τῆτ ἑαυτῶν οὐοίοιτ. Τἦ τε γὰρ τελερότηε· τρἰγαἕρυ Χ

Κ

25

` Δ ι Γιατ 'ῖην πρθθδθ Χα! Την Ξπτσῖρθφη.

__

Ιωἶρἄ _

ΐίΐ

έα" καὶ

Τὸ

Τελειοιϋ

πῦεωιο μιμῃἶαι

27

|

π

|'#'αΥα ζμ·

Ψ ὑποσΐἦῃκξὶ" ω"­"` κἶ" Ϊ” Τελεὶ” ων δύ"°"°" "αρ°"""ώ" 9 έα" "Τα Φυσψ” Και| Το με” Τελεωπροῃ ` \ 30 ὅσρ; ττερ ᾶν ῃ τελειότερον, τοσούττρ πλειονωκ αιτιονμ το ,γαρ Τελειόπρομ μᾶλλον Τἀγαθοῦ μεἴέχῃ. .Γοῦΐο ὅε, εγγυπρω Τα­ρα­

ἕκεινο δἔ πάντων

Φ

.

Ωἰ

Τοῦ"

,

­

ὲἰἱ τι

δέ,

.ιι::τ.ι:τ..ττ

ῖιι›Ή;ΖνΓὶἶ,=ιι­ὶιὶὶγἴικέ) Ἐἐιἶὰέέ.:τ8Μ. Ιῖω̨λ

Μι] πινω Με

τιι. τιμ "κειιν Βεοινι ΞΜ ι­εγανεο Μο; τυο εινιοεο οσον σε.

εε

τὶ

ιι

¬/.νόμων |

0, νενινἶἕν ἕἔονρρι̃

ετεθιιειδῃ Ρο

*ό ΒΡΩ

κ

κ

#

Δ

(25) Κάθε τέλειο προχωρεί σὲ ἀπονεννήσεις ὅντων ποὺ μπορεί νὰ δημιουργήσει καὶ μιμείτοιι ἔτοι τὴ μιὰ ἀρχὴ τω̃ν ὅλων. “Οπως εκείνη δτιλαδὶι εξαιτίας τη̃ς άταθοτητάε της δίνει ὲνιαια ὑπό σταση σε ο α τα οντα, γιατι ειναι το ι ιο το αγα ο και το ενα (πρ. ). .ι ι ωστε και η ἀγαθη ένέργεια εἶναι ἡ ἴδια μὲ τὴν ἑνιαία ένέργεια, ἔτσι καὶ τὶα επειτα | ὶ ὶ αυτην εξαιτίας απο ὶ της δικης τους τελειότητας, βιάζονται νὰ / γεννησουν ἄλλα κατώτερα ἀπὸ τη δικη τους οὐσία (πρ. 7). Γιατὶ καὶ ἡ τελειότητα εἶναι μιὰ μοίρα τοῦ ἀγαθοῦ καὶ τὸ τέλειο ὡς τέλειο μιμεῖται τὸ ὰγαθό. Τὸ ἀγαθὸ ἔδινε ὑπόσταση στὰ παντα (πρ. Ι2)' ἔτσι καὶ τὸ τέ­ λειο παρόιγει ὅσα του̃ ἐπιτρέπει φύση του. Καὶ τὁ τελειότερο. ὅσο τε­ ®^

_

3

35

λεπτο

_

.

ν

συγγενέοτερον τῷ πάντων οιὶτιῳ· τουτο δε, . ι . ν ττλειόνων αἴτιον. τὺ δὲ ἀτελέστερον, ὅσιρ περ αν ατελεσΐερομῃι γὰρ όμ του τοσῶδε μᾶλλον ὲλοιττόνων αἴτιον. ττορρώτερον . θοῦ.

Ε

ν

ἶολἶὶωμ' Β δε ἔεΐεδομξμοΐ εμ Τωἶ 3­ολλωΐὶ μ αμα Κ οὐκ ἔν το„ δε ιΜε×°° ωχ Θ °°ἔ°° Μ ”· ­ δι . . 25. Παν το τἔλςιον ειε· απογεννησειτ πρόεισιν μιν υναται

πρὸ ­των

ι

τέλειο μὲ τὴ μέθεἔηι εἶναι κατώτερο οπωσδήποτε ἀπὸ τὸ μετεχόμενοτ ἀῖφ οῦ Ύ ίνεται τέλειο ετὰ τὴ έθεξη Στὸ ΦΉ εῖο ποὺ ἦταν ἀτελὲ­2 ἐκεῖ μ, ΗΝ μ 3 ειναι κατωτερο απο αυτο που εχει μεταλαβει και που το κανει τελειο. . . . . . . . . . . . . .. Το μετεχομενο τωρα, επειδη ειναι ιδιοτητα καποιου και οχι ολων. ε­ λαχε κατώτερη ύπαρξη ἐκείνου ποὺ εἶναι ίδιότητα ὅλων καὶ ὅχι κάποιου μονάχα. Γι' αὐτὸ τὸ ἕνα εἶναι συγγενικότερο μὲ τὸ αἴτιο ὅλων ένῶ τὸ τοτε λιγότερο σιτπνι×ὀ . πομενως προηγειται το αμεθεκτο απο τα μετεχόμενα και αυτα απο ὅσα μετέχουν. Με δύο λόγια, το άμέθεκτο εἶναι ἕνα πρὶν ἀπὸ τὰ πολλά' τοὶ μετεχ ό μενο μέσα στὰ πολλά, ἕνα καὶ συνάμα όχι ἕνα καὶ αὐτὸ ποὺ . Τ .ι .ι ι ι .ι μετεχει ειναι οχι ενα συναμα και ενα.

ΜΪΤΩΞ

Φέ

τ

(24) Κάθε τι ποὺ μετέχει εἶναι κατώτερο ἀπὸ αὐτὸ ποὺ μετέχετοιι ` καὶ οιὺτο ποὺ μετέχετοιι ἀπό τὸ ἀμέθεκτο. Γιατὶ ὅποιο μετέχει, ἀφοῦ πρὶν ἀπὸ τη μέθεξη εἶναι ὰτελὲς καὶ ἔγινε

ΙΟ

μ"”°“'Χ€θ”””ι

ι

ι αλλα ειναι πριν

3

×

85

”Η δηλ. εἶναι σὲ ὅλα ἢ σὲ ἕνα ἀπὸ όλα ὴ πρὶν ἀπὸ ὅλα. Ἀλλὰ αντὸ ποὺ εἶναι σὲ όλα, μοιρασμένο σὲ ὅλα. ι Τ ι Ι ι ι .τ τι ι ι ι ι ι ν . θα ειχε αναγκη παλι απο ενα αλλο για να ενοποιησει το κομματιασμενο και εν πο εινα ετε ουνο αστοι ιοα ασεα στο ενακαισεα ­ . .μ μ. χ . ­ . . . . . . λο το αλλο.Ρ μετα. το κομματιασμοι τ0υ ενος. Αν τωρα βρισκεται σει ενα ἀπὸ ὅλα, δὲν εἴναι ιδιότητα όλων ἀλλὰ ἑνός. ”Αν λοιπὸν εἶναι κοινη ἰ­ διότ τα ὅλων ὅσα πο οῦν νὰ ετέ ουν καὶ ” ἴδια σὲ όλα Ϊ ὑπά ει π ὶν ἀπὸ ὅλα` καὶ αὐτὸ εἶναι ἀμέθεκτο.

τ

×

νι

των οάντον

ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

το

νεται ¿ι¿κτ τιισσ·7ιτα° ελτότρο μετεχει περισσοτερο στο αγα ειναι κοντινοτερο στο αγαη̨̃ιο, πιο συγ­ γενικο μὲ τὸ αἴτιο τῶν ὅλων καὶ εἶναι αίτία περισσότερων. Ένῶ τὸ ὀιτε­


Ποοκλοτ

86

Στουιειο

ΔΙΑΔΘΧΟΥ

|

Λ

.

πάντα παρἄγοντοτ, ελαττόνων ἔστιν υποιττατικόν. τερ γὰρ ι ἢ συνἔχειν ἢ ζωοττοιεινΑ ε τ πάντα ὑιριιττανειν ἢ κοσμειν ἢ τελειουν ι τοοτων δραν συν­ έκαιττα ἢ ὁητιιατρνειν τὸ μὲν ἐττἱ ττλειὁιιων .

­τὸ δὲ έτι εκατ­τόνων αλλοτριωτερον. ἐκ δὴ τούτων ιρανερὸν ὅτι τὸ ττορρώτατον τῆι· αρχηε των ε παν­τωρ αγονόν ἐστι και οιὔδενρτγαἴτιρν· εἰ γαρ τι ¬/ενναγναὶ ἔχει ι ε ι . ουκετ αν ειη πορρωτατον, αλλ ο παρ­ τι μεθ εαυτο, ὅηλον ως ε ν ν , ι ε ι ν . . ι τταραγειν και τιρ εγγυτερον δε αυτο εκεινηεη̨ πορρωτερω ηγαγε ν ε ε ιι ν αἰτιαν. οτι ἄλλο, μιμουμειιον τὴν πάντων παρακτικην των οντων ε ε ιι ι ^ 28. Παν τὸ τταρακτικὸν α/των αλλων μένον αὐτυ ὲΦι ὲαυτου ιο „ ι τα και ἔΦ6ἔ\η9: αὐτὸ τὰ τταΡ®ἔ'Υει μετὰ | Α ει 7 α\ Ρ # ι # ειται το εν ι εκεινο ε ακινητωε υ Φ ιστησι τα για ετ ἔχει την του τταραγειν αὐτόῃκαῖ πᾶν το παράγον ὡιταύτων γ ι ι ν . ν ι ι . ι αἰτιαν. ἀζιὶγα μην^καἱ τὸ ὲν ακιιι­ητῖἶοἔ/ἱιιιροῖιἔἐιἐὲ ὲμεἔ γιιἐρὲιρ

γενια

ν

¬

Χ

Γ

Τ ' κἰνησἰἔ και Κ εμ αϋἴω ΚΗ! (Ϊἔω§ ι \ ιθ ι /'ιη ιι ι ι ` ι › ν Ι 7] η μεταβαλλον εκ του εν· η ει μετ αυτο η κινησιυ̃, Και αυἴη Ηεκ Τοῦ ἑμὸΐ ἔῃαιγ καὶ ἦ ὲπ. ἄπεγρομγ ἢ ακ„|ήΤωε παραξει το εν. ι ι . , ­ και παν το τταραγον μιμήιτεται το ἔν και τὴνΑ παρακτικὴν των. ε .ι τρωτωι ἐκ γαατου ττρώτωε ττανταχου το μὴ ολων αἰτίαν. τ αν ι και\ ώστε και ἐκ του παντων τταρακτικου το τινων τταρακτικόν. ­ ­ τταραγει τα. εφεξητ. . ι ν ν . εαυτον εα ρενον ατταν ἄρα τὸ τταραγαν θ

2

3

το

__

×

θ

×

#

λ

2ο

γ

γ

ι

Ω

Χ

2

׬

αδύνατον στα εστιν ' περιουσίαν 2'7. Παν το τταρἄ7ον διὰ τελειότηΐοι και δυνἄ#εω5° Α τταρακτικόν ἔστι των δευτἕρων. μη` δ ια` το` τἕλειον, ιὶλλ, ἔλλεἶπον κατὰ τὴν δύναμιν \ ει, γαρ οὺδ' αν τὴν ὲαοτου τάξιν ἀκίνητον ἠδύνατα ' παρηγαγἕμ) Ϊ κ ` ἄλλῳ Τὸ ειμαι ἀσθεμειαμ *ὁ„ γὰρ δι, ἕλλειψψ Φυλά*""^ ι ν ι υποστασιν ν „ και ι ι | την αλλοιωσει και οττη τ πα κι ε Χ ο μ ενον τγΤΙ εαυτου Ρ . εκεινω τταρεχεται. μενει ὁ`ε υιον εστι παν το τταραγοντ και ιι ο ι πληρει· αρα και τελειον μένοντοεγ τὸ ρετ αὐτὸ ττρόειιτι.

γ

Η

γ

°

μεμόμἴωμι× ·Τὰ δεύτερα ἄΡαΛ Τῶκ παΡαΥό"ω" ἀμελαἴΐώΐωμ τ ι κ ‹ › ι › ν παραγῃαι υπ αυΐων” Το γαρ θπωσ­ου” ελ'"Τ0”|*”0" μεω” ×

γ

7

×

×

λ

×

ν

Ν

×

·¬

νε

Ξ

ν

Η

=ι τ ι λεστῳθ ” περισσοτερο ειναι οιιΤι0 λιγότερωυ_ ,ΕπειδὴιβΟσο πιο ἀτελὲ ἔ εἶναιῇγῖοοο εται πιο μακρια απο αυτοι πουι παράγει τὰ πάντα, δίνει ὑ­ Η γσταση σε ιγοτερα. Γιατι\ με` το να δίνει κάτι υπόσταση στὰ πάντα › νὰ _ ἔα Ρυθμιζΐιΐναι τα τελειοποιει, νὰ τὰ συγκρατεῖ, νὰ τὰ ζωοποιεῖ, νὰ τὰ “ἢμιῦνργει ειναι πολὺ πιὸ συγγενικὸ τὸ νὰ κάνει καθένα ἀπὸ αὐτὰ σὲ πε ρισσότερα και πιὸ ξένο τὸ νὰ τὰ κανει σὲ λιγότερα . , “ ι ι › ι "Απὸ αὁτὰ εἶναι ανε ὸ ιν φ Ρ οτι το μακρινο απο την αρχη ολων ειναι οι Ύ0. Γ , ν0 και δὲ γίνἐῖαι δημιουργικι αίτία ι ι ι ­ κατι λξανενοςι ιατι αν γεννα Τὶ και ιἔ­ χάῖι ι . τον εαυτο του, ειναι φανεροι ότι δὲν θὰ ἦταν τὸ ίδιο ε πιὸ μακριὰ ἀπὸ αὐτὸ χαὶ Τὸ ἴ­ δω ἔἑτναἶἱὶἶὁἶζο αιοθτιι δθμιθπἑργησε ειναι _ Η ν ι <ι νΐα με το να τιμ ιοι) μγυι τι η να κανει ο,τι αλλο, κατὰ μι­ μηση της αιτιοις που ποιραγει ολα τα ου·ι:α_ ` „ . (2Ζ)` Καθε αιτιο που παράγει τα άλλα παράρει τὰ ἔπειτα ἀπὸ αὐτὸ ` ν * ` ` κα 60 ι ς κα! τα επομενα παἔαμενονϊας αὐτϋ ὕῖὀν ἑαυτό του_ , , ι ­ μενοντα: ι ,Αυ μιμετ­ται ­Εὸ ἕνα ι χαἰέ`κεινο ακινητο δινει υποσταση στὸ ἔπεκα ι το τοτε κα Ξ°Ει|7Εου τταραγει ι ·ι εχει επισης τὴν αιτία που πα. ­ ι στ 000 και το ενα δινει υποσταση Υ . χωρὶς νὰ κινειται. Γιατι αν | θινει υποσταση ρε κινηση, τοτε ἢ ἡ κίνηση θὰ εἶναι μέσα του, και ἀφοῦ , α κινειται δε θα ειναι πιὰ ούτε ἕνα, αλλάζοντας την κατάσταση του νὰ Ετναι ἕνα· ἢ ἡ κίνηση θὰ εἶναι ακολουθία του τ ὁπότε και αὐτὴ θὰ πμοέ ­ Χεΐαιἀπὁ Τὸ έναι καἰθθὰ Τίνεταιστὁ ἄπει ο ” ” θ` δ ' ρ Ρ ιητοενα οι ιινιονντησει ι χωρις νὰ κωεῖται. Κ αι. κα,Θ ε τι · ι ·ι ' που ' αζτία ποὺ παρά τὰ , Γ Τἶαρἱχγει θα μιμηθει το ενα χαἰ τὴν ι π ν . "ατι σε καθε περιπτωση ἀπὸ τὸ πρωταρ­ α τα Ύ ` τ , ”Ωσ°τε και ἀπὸ αὐτὸ ποὺ παράγει χικο ` |προερχῃαὰ το μη πρωταρχικό. ι 'ϋαοι̃αντοι προερχεται αυτὸ‹ποὐ παράγει μερικά. Και ἑπομένως κάθετι που παραθἴειι παραγει Τα επομενα μένοντας σταθερο στὸν ἑαυτό του . ι να\ Η | Χ ω ιιζ λ ωπον , ι ι › Ρ μ ωνονται αυτα που παραγουν, ἀπὸ αὐτὰ παράγονται τα δευτερα. Γιατι κάθετἰ ποὺ μειώνεται εἶναι ἀδὐν αῖ ο ναι παραμενει τε'. ποὺ λ

νε

ν

νε

ν

87

ΣΙΣ ΘΕΟΛΟΠΚΗ

30

ν

~ τελειοτητας ρ (27) Κάθε τι ποὺ π αθαΰ/εθ ° | της εξαιτιας τοι; ` , × | πλἶἶλνασιξιίἔ δυναμης παθα7εἰ τα δΕ"υτεθα_ ν τα "ου ε ιν › ν ­ ημ δεἔθἶυσε Οχι· εξω·­ῖιας τηἔ τελᾶιόῖητάς “ΕΟΟ λωψη ν

τῷ 8 ἔκείνου ΒΟΒ ἐριι̃ν ΒΟΪ) 3 τοῦτο Μ 25. 1 παντόε Μ ΒΩὉΜ2 τταριὶγειν Ροιδιιἕὀει ίοττ. Μ1] το αιιοὀ Ριιοὀιιεἱὶ νν: τῷ τταριυ̃οιγεῖν οτι­._ 547: γοτι. τι 9. ια: ειιι·­. 9 ὅτι ΒΟΜ, ανο σιιπιεμιε ΚΝ: 6 ετ­ιΙ)Ε ο ἔτι ύντων] τήν Ροιιθταρακτικἢν ιοε. Μ* ειιρ. Πο. παντων οπο. ΡΩ ΡΩ Ρ ι6 το? ἦ κΐντιτιε Μ παἔῖι̃θψ Ιὀω̨̃θ ἐν αὐτῷ ΒΟΒΜ : Ιλ ἐν ὲιιντῷ ΡΩ ἢ εἴ μῃ αὐτό [Μ] Ιἶοννι εἴ τι ἔν ΜΡΩ, ε›‹ το οιιοὸ ιιιιιιπι Χν: τοῦ ἑνὀε Βου : ΒΙΠΠΘΕΗΘ νὰ κἴνηιῃα Μ ξἰἔἶῃἰΐἔ ἡ κἰνηαι: ΒΩὉ αὐτῷ οὐκ ἔν τι Μα: αὐτό μετ' ΖΙ το παραγον μενον ΒΟΒ: το παραγομενον αυτή ΡΩ¦ ΟΠΙ. ΒΩΠΜΒ/ ι

7

Μνονν

οτι..

νο

5

τε

ια· ειιυι­ωΡ Βου̃ὸιιεειρωνν νν: η

τα γιεν·

ιιιτιτ

Μ

ΜΡΩ

ι

[Μ]

Εη ·

ε

α

ι

_

ι

ι

και ἀπὸ ἀπὸ ἔλ.

Ηῖορτἰἴσε ακωητη ούτε ΐὴ διχἠ του τά· ποιομηςθ παρεχἰι ΟἘ Ενα αλλθναιφυλαξει 'ΕΟ Εἶναι ἀπὸ ἕλλειψη χαὶ ἀδυνα ία Τ' =

ν

παρέχει σὲ ἑκετνο

εταβολ ι

\

,λλ

|

μ'

ι

Ο

η και α οιωση της υποστασης ­του­ ”Ο_ ως Ξὐ­τὸ ενει ὁτω γι έ εἶναθι καθετι ι ' που παραγει καὶ ένω­ μένει έτσι, προέρχεται η αχ!) ιου ία του (πρ )­ (Επομένως αὐτὸ που α

9

ὑπἀρχει μὲ


Πεοιωοτ ΔιΑΔοκοι

88

ί

το

και ἀνελαττώτωε, αὐτὸ ττιἰρχον, τα δεύτερα ὺψίστησιν ἀκινήτωε ουτε | ί ειε εκεινοι ” ελαττουμενον. ^ Ι αλλον β ετα ” μ οὔ τε καὶ ἐστι ν ὅπερ το παραγογιενον· παγταγοντοε του̃ ἐστι οιἶ· γὰο ἀττω̨ιερισμόἶ ουδε τοιτ γεννητικοιε αιτιοιε. ουδε γαγο γενειτει τουτο προσηκεν, τοϋ ττροἴόντοε· μένει γὰρ 5 γίνεται ὔλη γαρ οὐ μὲτοίβασιο· οὺδἔ παρ, αὐτό ἐστιν. ἀναλ­ ἄλλο παραγόμενον οἶόν ἐστι, και το διὰ γόνιμον ἀνελάττωτον, και λοίωτον ἄρα τὸ γεννῶν ΐδρυται και ἀοἴ ἑαυτοῦ δευτέρα: ὑιτο­ ττολλαπλαιτιάζον ἑαυτὁ δύναμιν "έσω παρεχόμεμομ. ιο πρὸ: ἑαντὸ πρὸ τῶν ἀνομοίων 28. Πᾶν το παριὶγον τὰ ὅμοια Ἡ

ὑΦίσ­Ι­ησ­"ι_

ι ι Το ι ­ ι ι ι κηΐ εσ­Τί Του ,Ϊ­αρα70|ἰεἰ|0υ . επει γαρ κρειττον εξ οὐκ ἄν δυναμιν κατὰ ” ` ισα και ι τι › παράγον, τὰ αὐτὰ μὲν ὰπλῶε· ι ν › εΐερα Η και ιισα; ιαλλ ἔσῃ 'ίαὐΐὰ ιν ποτε εἴη ἀλλήλοιε. εἰ δἔ μἢ ν ι κ αι ι·¬ ν ηνωται ι ιτι τταντῃ .ι ι οινισοι αλληλων η και ιται ρ διακεκ και γ ι ,δα ° ` διακεκριται. ν ι ν ν εσται, και ου μῃ ντῃ διακεκριται, ασυμβατα ἀλλ, εί μ ° Φν ι ι θατε τοινυν Ρ ου'δ`ε μ εθε ξ ε ι Θ”εε. ν τῶι αἰτίῳ το απ αὐτοῦ ιτυμπα ι μετεχομενον κοινωνιαν γαρ ` το ι × ` › θοίτερον, πιἱντῃ ἕτερα ὅντ οι· κ

­

νι·οικιειιιΣιΣ οεοΛοΓιΚΗ

ι ι ι πληρότητα και τελειότητα δίνει ὁπόστασ η στὰ Β ευτερα Χωνιἐ κινηση και αὐτὸ .ι ­ ουτε ι μείωση­ παραμένει ὅ,τι είναι καὶ οὔτε με­ταβάλλετ αι σε εκεινα „ μειώνεται. Γιατι τὸ παρα ό ενο δ` τ γεν ωῖαι ἶνα αποχομμα ἀπὸ αὐτὸ ποὺ 7 μ τὸ παράγει. αὐτὸ δι θ` |ε αἶαιριαἔε μίι̃ῖε σῖη "ίενεση μήτε στα γεννητικὰ αἴ. οὔτε ενναἰπαλι μια μετοιβαση” γιατὶ αὐτὸ ποὺ παράγει δὲν αποτε­ ~· πα α ό εν Η τὴνγυ Ώ του παροη̃θμθνθν” μένει αὐτὸ που είναι και Έὸ είναι κατι αλλο ἀπὸ αὐτό. Αὐτὸ λοιπὸν ποὺ γεννα̃ στέκεται αν ρλλἶ Ο οιω­"Ϊ και αμείωτο, πολλαπλασιάζει τὸν ἑαυτό του ἀπὸ ε Β? δίνει ἀπὸ τὸν ἑαυτό του δεύτερες ὑποστάσεις. Υ ννητιχη υναμη χω Κ| ι τ ` ( ) αθε τί πω) παθαυ̃ιει δινει ὑπόστοιοη στὰ ὅμοιά του πἐγἰγ ἀπὸ τὰ ὰνό Ἱ

×

`

ί:φου το παράγον εἶναι χατ» αναγκη ι ανωτερο ἀπὸ τὸ π .

­

.

`

Α

×

¬

κ

τ·

αλλαιμηνι αἴαγκη προἶ Το ουιμξἶεοζχεμλν ουσιαμι δίὅωσι "Ρ μῃασχόυῃ εκειθεμ ε)(ω|ια "Ψ ν ι το αίτιοιτον τοῦοἰτἴου μετεχτινι Φ9 × ιι ι παραγοντι το δε η νωται τω εἰ δὲ πῇ μὲν διακέκριται, ττῇ ι ι · × αν × ‹ ἕΐἶἱσηἶ Τΐἕΐΐθνθἔνγ εἰ μὲν ἐπίΟ' ηγ9 ἔιἔαἴἐρθμ παραγόμενον,

Ιεειεχω' ωσ" και

εΧ®®

ὰ" Τη” `

20

¬

×

×

ι'

­

τ

7 δια:

τι

θατέρου

12

ειττν

καὶ διά ΙΙἕὅΠΜ αναγκη:

8) ·ἕτολνπ›;\αοιιίζοὶνἴΝΙΡΔ(ἔ και σα ατι ων κα. ασ.

το ινιμβιιιν 1) εεε.) η πινιῃωιιιιειαοοιμετἕχοντιΡΩ 23 ἕκιίτερα ΡΩ`

ω (οπι. οὸὸ.)

ίιιὶὶοτ) νν μοει γεννἠιτιιντοε Ιειςιιιοι: ΡΟ ετ (οἱ

:

ταν

ειδη ιιῇυοιε

26 μαλλον Ροει ὰλλότριον ΜΒ. : ροει άν ΒΟΠ7

ο εεε.

μεκκιννριἶειενιρμιιττινιεἔιιῃι ι? των ιιοοιεεννιινιιεονν 79­30 απ αντων ω (αψ αῃωιι (×ῖ·) οὐν ιτυγγενῆ τοἶ: θείοιε ΡΩ νουν: μελλον Μο± ατι. ιν

τε­9

Ϊ.

οι ρ οι ο μ ενο (πρ. 7) ποτὲ τὰ δύο αὐτὰ δὲ \ ιν ει , . › τους, Αυ ομως δεν εωαι τὰ ἴδια καὶ ιιισα και οίνισαὴ ι ν ι ι Η , ι ἶλλα ἶιαφθρετικὰ ι ι έν ναι ἦταν ολοτελα χωριστα το ενα απο το αλλο η θὰ ΤΙτων ωμενα μαζι και ι

ν

› τ 'Αλλα αν εἶναι ὁλότελοι ὲζξνρισΐαι ί θ'Οι ειναι ασυμβίβαστα και μὲ κανέ­ ι › α ειναι συμπα ες στὸ αϊτιο τὸ αποτελεσμα του. οὔτε θα ὑ­

_

' πὀιρχεισὲ καθένα του Ωμεθεξη του αλλου αφου ειναι ὁλότ ε λ α 8 ιαφορετι­ δίνει σε αὐτὸ που τὸ μετέ ει δ ' μετέχεται που κ ια." αυτο .. χ ἔκοἕιωμα , ε κυ̃ινωνιας μὲ εκεινο το ὁποῖο μετέχει · Εἶνα ι ωστοσο αναγκη το αιτιατὸ , _ _ ι Έ ι ν αίτ ναι με­Εεχη̨ ι ια την ὕπανἐιι τον ἀπὸ ναι. .ι ίἶ ι ι .. Ανο αφ" πηρε ι ι

Τ

=

ουσ­Με”

ι

.

ν

, ι ι ιι θα ἦταν τὰ ἴδια κ αι ισα στη δυναμη μεταξυ ι

γ

=

δ

ι

ν

. ι μαλλον ειν! το αὺΐοῦ με*έΧ°ι Τε Κω οὐ αὐτὸν τρόπον. ει δε ί υ και οὐκ ἔχοι τον παρ , αυτο ° Ὁ μαλλον γεννήσαντοε· εἴη τοῦ διακεκ Ρ ι μ ένον, ἀλλότριον ἄν ` αυτοε μοιε λλον ἦττερ προτ | ° τ ι τ και αναρμοστον το` γεννηθεν οικειον εἰ ούν καιι σνμττοιθέτ. ἦ ­ ι , ι ` κ σ μ έ ν ον › και οἰαυ μ παθἑτ |^α̃λλον ηρμο ' τα απ ἱἶυἐι καἰ παθιι ἕίμαί ' ` Το ' ' αυΐο ι ° καΐ τ αι/Ϊ­ἰοίΐ Ί­οίιδδ συγγεμῆ ορεγεται τηῖπροε το ψὐσινῃκαι κατὰ αὐτῶν αὐτῶν, καὶ ἐεήρτηται και τυγχάνοντα δια την αὐτὰ ιτυναψῆιῃ ὸρεγόμενα τοῦ ··ἀγαθοῦ τ παραγνν σι ·ι · δη οτι μαλλον ηνωταιτοιε αἰτίοιε· τοῦ ὁρεκτοῦ, δ ἦ λον ”λλ ον νω ιι ενα `δ` " εμα ° ι ε ατι· αυτων. τα τα ποιραγομενα η διακικ ρ ιται 'νωτοιι. τα τα ίλ ιι ισ να | οιε | ι τουτοιε· ο τ ανομοια ι ο·ι μ οιαι εστι μαλλον η ׬

το

ιι

ὅθ μαλιστα

·

×

_

γ

Ϊ”

καὶ. ἀπὸ ἄλλη ἑνώνεΐαιαὔ μως απο μια αποψη χωριζεται ­¬ ι παράγεται μὲ αὐτὸ ποὺ το' παναιειι αν εξισου παθαίνει τὸ χωρισμ , .ι . _' και η μετοχη καιι η μὴ μετοχή του σὲ αὐτό' ισον α\ ειναι Π: ωστε με τον ίδιο τρόπο μτεορεῖ να ἔχει ἀπὸ αὕτὸ τὴν ὕτια ε| τ ' ` ε ηγ ου και νἶζ μὴν την έχει. ”Αν είναι περισσότερο χ ω ιστό θι 7

λ

®

ε

×

ι

| ενο,

παραι δικο

Ο­Τοι

γεννητηι του

ι

ι

.

πο υ και πιο πολὺ αταί ριαστο σε αυτο ι ι ι ·· παραι τοιιριαστο και πιὸ πολυ ἀσυ παθ`ε πα Ραννμπαθές. Αν λοιπὸν ει­ ΰςγ μ ` „ ι . ναι και συγγενικα κατα τ ίι ν τη̨̃ ια τ ὴ ν ουσια και συμπαθη­ στὰ αίτια τα όι. ι ~ ιυσ τ ονἐ έξαρταται °' ποτελέσματά του ς και' αν οιπὸ αὐτὰ καὶ ἐπιθυμεῖ ἡ φ Ὁ γ τὴ .ι ι ε του ς μ ανω. ἐπειδη ὲπιθυμουν το ἀγαθὸ και μέσω τῆς αι­ ί ι τ Ν πκυχαινουν “ΕΟ ἐπιθὉμ'ηΤό, γίνεται φ ανε Ρο' ΟΤΕ Έ ας Β ναι Τα παραγη̨με. λ` ι να ἑνωμένα Κ ι πιο πο υ παρα χωριστα απὸ αὐτὰ που τὰ πα ά αι ρ γουν' \ τ εν ι αυτα που εἶναι ένω μ ένα ειναι ομοια πιο πολυ παρὰ ἀνόμοια Ρ· ὲ αυτ'α με` τα οποια εχουν ἑνωθεῖ πάρα πολὺ στενά ¬

γ


}.¦'Γ()ΙΧΕ}ΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

ΠΡΟΚΛΟΤ ΔΙΑΔΟΧΟ Ι”

ἄρωπρὁ αἰΤιΟΙ|.

ξ¿

ὁμ0ι¿Τη­Ι­0ς¬

ἀποτελεῖται τῶν ὅευτέρων

πρῶΐα

γὰρ

Τὸ παράγων

Κάθε αίτία λοιπὸν ποὺπ αρ ά γει, δινει ” ” ί υποσταση ” ¬­ε` στα` ομοια πριν

παρακῃκὸμ

Τὸ

τα ανομοια.

Πα̃σα πρόοδω δι,

Η

πρὸδρ

ὑῷίσΐησι πως

Τῶν ἀμομοίωμ

τα όμοια

τῶν ἀνομοίων ὺψίστησιν,

ττρ.ὁ

ι τ › ¬ Ι ' ί \ | οιμοιοτηο απο των ττοιραγοντων νιβισΐησι Τα παραγομεμαδ τι ι ° ' , συ, δι . 8 αποτελειτα οια τα γὰρ όμοια ιι ὁμοιότητοϊ Οκ; /ιι αλλ ι τ ι ' ' σἶιἔεῇι το τα εμ Το” υιιιεσξι ἀνομοιότητοε. ει ουν τι

5

«

·

­ ς ` ” αν έιωΐκαιδι,οιον εκεινο του γενντιθεντοι· ττροε το` γειινἐμτ ὁμωόἴη­Ι­θε ρ '_ ἶοιἶυΐομ εκῷαινε | Το ια ἕΐ­ αυΐθ Η­'Τ '

υῖΐοσΐασἰμι Πα̃ν

ἔχειτὴν

παραγὀμεμομ ἀμέσω μἐυῃ Τε ἐν

Τὸ ἀπό

γ

ιο

­`

κ

­Πρ

ι ι τταραγοντι και προεισιν

ι ' αὐτοῦ ­ απ Α ' των Ϊρωἶω" 'Ϊ αι εἰ γὰρ πασα πρόοδοε μενόντων τἶ γινεται τ ”` Οιωμ Ι 5 δι, ὸμοιότητοε ἀττοτελειται, \των ομοιωυ πἢΩ ῃζίμ αμΐμ | Ἱ εν τω πα οι 7, οντι. παραΰωμευομ το και πῃ ι ι |Ρ ὑῷισταμενων, μενει αλλ ­ιι ν ι ` ` \ ι ν « ι \ αν ἡνωμένον τι κοινὸν και το παντη· ιακίκριμένον· εἰ δὲ ἔξει ἔστιγαρ°π ικῃμο ε, , .ι ι τ , ι ι ι |Φ εκεινῳ, ωσπερ κα .προε αὐ­Γό) μενω ᾶν και αυτο .ι ι τ ' ” ἕνον 'ν εἰ δε μ ενοι μ Ο νον μη προιόν, ουδεν ὅιοισειτο | ι ει γαρ ` ὀιλλρ γεγονοει̃ τῆι· αιτία: οὐδὲ ἔσται μενιτύσῃε ἐκείνηε ι ι χωρἴα̃ ” δε ξκεωηι ἔστι ει δε Χωριΐι βεμει και διακέκριται ἄλλο, , ὁ, θ„ ού ι ὲμ ἄρα „ κ ι ^ ι προηλθε “ίου” απ αυὴ” ικα “ῃξρι Ώ μεἴ ση έἔε/ἔμ αὐΐῶο

ν

×

Ά

×

.

7

_

ι

παραχο" ,εχω ῃῖ παραἔιψιεμομ ίἶ 6 πῃ ἄἑα ὁ ιι οιον ε ον › ταυτ ν Ζαὶ ἔτερόμιέσῃς μένει ἄρα και πρόασιμ ἄμα, και οὺὅέτερον θατἐρου χωρία πΡὸ$` Το

« ιι ι ι αντοιι”. δε ετερον ττροεισιν απ

τ

81

ἐκεῖ”'

Πα̃ν το προϊὸν

ι

τ

.

2.

ο

ἀΦι οϋ πρόεισιν. , τ ι γὰρ ­πρεερχοιτο μεν, μὴ|ετι·ιιττρερ5οι ε ττροτ τοἡ ν ι ι 9 ι παν προόδου ταιιτοτι ουκ αν οιἶειοξπῖ Ξ:­Γὁὺ αιτιαα̃ ἀλλὰ μὴν πα̃ν Τοῦ ι οι· το ο οΡέ7ἕ#ε""“|επεσΤρ¶π;Γαιι Ἐἴου .Γεῦξἴ9 διὰ .Γῆΐ ,προσεχῃῦΐ αἰΐίαΐ ῦ έ ιεται και η εκε ἕκαστα. δι” οΰ Ξἴἕσ:οιι·Φὁρἕχέται ἄρα και τῆι· ἑαυτῶν αἰτἴατ τ α­ κ Φ ` γὰρ Τὸ εἶμαι ὲκάστῳ, διὰ τούτου και τὸ εὕ· δι ου δε το ευ) πρ" ,

.

αρ. 7­8 επι

να

εινιμιιιτηειε εοο.

Η από ῃῖίχ 1ό|ιιΡει2±ιοέἔ Ξξἐἔεωθῃξἑ νἄ Π ,οἔμωγ 80.

8­ιι

ιι ειν ςοιιιιεεο ει)

ΒΩΒ

γῇ

τι­ριιιιι.

ι9· το υ̃φ' ἑαντιῦ μένει

σι;

.

.

εχω ­την

ι,„,„›.ετεει Μιεοι ιελετειιι

ςοπιὶεεο ἦνι ΡΩ› ιιι ε Ρ

Μι: μια ΒΩΩΡΩΨ­ νὕσιἐἑτε , ῃἐἕτὅ.) δἶιἐγιπἐἴἔιιιιει ς ιιτρεφοιτι ε ει. ι8 ιιειιιι οι ιισιεε ΔΚΝ

35 τεῦξιτ

Δ.

ΒΟΠΜ

ι

'ιάἔω ΡΩ

­

35

6

6

κ

ν

7

ιι

Ρ

πο μ ένεικοιιι τὸ παραγόμενο σὲ αὐτὸ ποὺ τὸ παράγει. Γιατι αὐτὸ που ἀ­ 5! _' _ Μ πὸ κάθε αποιιιὴ προχωρεί, δεν μπορει νὰ εχει τίποτε κοινὸ μὲ αὐτὸ που η

μ έ νει όι λλ ὰ

ειναι ὁλότελα χωριστό ι "Αν ὅ μ ως ἔ ει κ'ατι κοινὸ μὲ αὐτὸ ι ι ­ Χ και ἑνωμενο, μπορει... νὰ μείνει και αὐτὸ σὲ έκεινο, καθὼς και αὐτὸ παρέ­ μιινε στὸν ἑαυτό του. "Αν ὅμως μένει μόνο και δὲν προχωρεῖ σὲ τίποτα ι ι ι ι ι ν ιι ν ι τι ι δὲν θορδιαφερει απο την αιτια ουτε μέλλει ναι γινει τιποτε αλλο, τη στιγ­ ι ι .ι ­ ι ι μὴ πρυ ἐκεινη παραμενει. Αν γινει αλλο, διαφοροποιειται και χωριζε­ ι ­ ν τ ιν . ­ ται. Αν χωριστει_ ενω εκεινη μενει, εχει προέλθει τουτο ἀπὸ αὐτὸ και ι ιι τ _ ίια διακριθει ενω αὐτὴ μένει. Καθόσον λοιπὸν ἔχει ἕνα κοινὁ στοιχειο ι ι ι ι τ ι προς αυτὸ που το παραγει, μενει το παραγόμενο μέσα σὲ ν

_

×

ιπιατειτιν

«

αὐτό. Καθοσον τ ς ἔχει κάτι διαφορο, προχωρει.. ἀπὸ αὐτό. , `Αν ὅμως είναι όμοιο, θὰ ειναι ι τ , ἀπὸ μια ἀποῷὴ τὁ ἴδιο μαζι και αλλιώτικο. (Επομένως μένει συναμα ιι ι και προχωρει και ποτὲ δεν κάνει το ένα χωρις τὸ ἄλλο.

¬`

×

°

ι

ν

τ

ἀπό τινοε κατ οὺο­ιαν εττιιττρεφεται προτ

εγ

ι

.

­

ταὐτόιι τι

(29) Κάθε προχώρηοη ολοκληρώνεται μέσω τῆς ὁμοιότητας τῶν ὁιιύτερων μὲ τὰ πρῶτα. "Αν δηλαδὴ αὐτὸ που παράγει δίνει υπόσταση στὰ ὕμοια πρ όινόμοια (τι ρ . 28) ὴι ὁ μοιοτητα | ειναι Τ που` δίινει υπόσταση ἀπὸ αῦ τ ‹ ε .. παράγουν στὰ παραγόμενα. Γιατι τὰ όμοια γίνονται όμοια έξαιτίας τὴς ιι ὁμοιότὴτας και ὅχι ἐξαιτίας της ἀνομοιότὴτας. Αν λοιπὸν ὴ προχώρη­ , ση κατὰ τὴν ὑποβίβασὴ διασώζει τὴν ταυτοτητα του γεννἠματος μὲ το ε ­ γεννὴτὴ του, και όπως ειναι έκεινος πρωτοιρχικὰ ἕτσι παρουσιάζει και τὸ _ ι τι ι τ γέννημα πρωτογενως (πρ. 18), τοτε εχει παρει τὴν ὕπαρξὴ του εξαιτίας ­ της ὁμοιοτητας. ι ­ ν ι τ (.ι'Ο) Καθε τι ποὺ παρανεται οίμεοα ἀπὸ κατι, καιι μένει σὲ αὐτὸ ποὺ τ ν _. | τα παρανει και προχωρει απο οιὐτο. ”Αν κάθε προ χ ώ ρη σὴ π ρ οι γματοποιειται ” ” _ τὰ πρωτα “ παραμένουν ενω ι ­ ομοιοτητας ι ι _ . σταθερα (πρ. 26) και εξαιτιας της (πρ. 29) και ένω τα ο­ ν ετ ι ι ι ι ι ι ι , , μοια παιρνουν υπα Ρ ξ η π ρ ιν απο τα ανο μ οια ( π Ρ . 28 κατα καποιο τ ο­ 3

προοδο?

=

Οι

35

(Ή) Καθε τι

`

»

`

ς ς που προέρχεται ἀπο κάτι κατὰ την οὐσια ἐπιο ρεφει προς ἐκεἴνο ἀπὸ το ὁποῖο προέρχεται. ιι ι τ ι ι ι ι ι ι ­ ι Αν προερχόταν μονο αλλα δεν ξαναγυριζε στην αιτια της προχωρη. 3

αὐτὴς, δὲν θὰ όρεγόταν τὴν αιτία' γιατι καθένα που ὀρέγεται κάτι, έ ι ι ι ­ ιι ι ι τ .. ι ­ χει πιστροφὴι προς το κατι της ορεξὴς του. Τα παντα ομως επιθυμουν ι ι ι ι ι τ ι ι και καθενα τους το επιτυγχανει με την προσεχή του αιτία' ἄρα το ἀγαθο Καθένα ἀπὸ αὐτὰ ὀρέγεται και τὴν αίτία του. Γιατι ὕ,τι εἶναι ποὺ προξε­ Ήἶ τὸ ειναι, αὐτὸ προξενεῖ και τὸ ἀγαθὸ και ἀπὸ ὅποιο μας ἔρχεται τὸ ἀ­ Θης


ΣΊὉΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

οι

ροη”

κ

ὅρεξιι­ πρωτον· προε

×

τ

δ δε °πΡω'^”°"

γαθό, πρὸς αὐτὸ πρῶτα πηγαίνειἡ ὅρεξη' καὶ πρὸς ὅποιο πηγαίνει πρῶ­ ι ιι ι ι ι ι ι ι τα η ορεξη προς αυτο γινεται και η επιστροφή.

` οντο Ρεξ", "ρω Τ

6'

93

­­

τινοκλοκ ΔιΑΔο›ιοτ

ν

ι ι η "Πο­Τροψηὶ ε ι · ' ἀτιοτελεῖται τῶν ἕπι­ 82. Πᾶσα έπιστροψο δι ομωοΐηίω | αγ­ρεψορένων πρὁι· 8 ἐπιατρέΐεταις σπευδει ` ° ι στο Ε Φ 6 ενον παν προ: παν σοναπ τεσθαι συνδεἶ το γαρ επ . ε Κοινωνία; καὶ αυνδέσξωΐ ' × ο προ? αϋ το οι ει εται τησ καὶ διίστοσιἔἐ διακρίνει ἡ ἀνοροιότηε ὥσπερ ὸμοιότηει ἡ δἕ¿π‹ί›νι?α ­

­9

(32) Κάθε ἐπιοτοοφὴ ὁλοκληοώνετοιι μὲ τὴν ὁμοιότητοι αὐτῶν ποὺ ιἔπιστρέφοον προς ὅποιο νίνετοιι ἡ ἐπιστροφἠ. ι ι ν .. Αυτο που επιστρεφει βιάζεται νὰ ἑνωθει ὁλόκληρο μὲ ολόκληρο καὶ 7

3

Ι

ι ἑἔῖἶἑι̃ῖἑ ἔἔὶἴαΐἶὶὶὲωξἔἔτκῖὶ ΉΖ συνδἶἶμο μεόαυω­ \

α

`

κ

9

κ

κ

ι

ι

κ

Ιἕαι αυἶοδποϋ ῖι̃ϋνδῦει

εστι και ρ·ονοἐΦῃ„πασαοΦ\ εἰ οὕν ἡ ἔπιστροφὴ κοινωνία τισ ομοιοτητοτι πασα Ρα επισΐρ η δι' πασα κοινωνία καὶ συναιρὴ δι. ὁμωόΐη­ρω· ἀποτελοῖτο ἄν. και 6τιισ°ι°ΡεΦι­Ψ κυκ "ςη Χ 88. Πᾶν το προϊον από τινοο

λη μ γη α, οποσςηανομοι τητα ειναιπρυ ιακρινὶεικοιι ν οικον η επιστροφηειναι κοινερνια και συναφειακαι αν κα­ Χωριζει­ θε κοινωνια και καθε συναφεια γινεται με την ομοιοτητα, επομενο εἶναι ὅτι καὶ κάθε επιστροφη θὰ ὁλοκληρώνεται μὲ την ὁμοιότητα.

τὴν ενεργειαν ' ι κ ς Α 'Γῃ" Η υ̃ΰϊαπΐἐί \ εἰ γάρ, αφ' οΰ πρόεισιν, ν εἰ: 'ΓΟΙΙΤΟ €7ΓἸΠ"Γρ€ Φ Άι κινησιΐι ἡ Τη? #6" σονεχηε ει ι `ι± ια και , 8 ,. ἀρχῇ το τέλοε, καὶ εστι , ι γωομεμηὶ" οθεν ἡ απο το ῦ μ ἕνοντο8°› Τ719 δε πρ” κ υΐ δὲ ι ν „ Το, νίιωίαν ι ι ιὶπῦ των οιιτιων επι τα οιιτια. μειζα πρόεισινΤῶν πάντα κύκλω ἑχάῇουΐ "ἔν έπιῃροψῶμ πρὸ? Τὰ ὑπερκῃμερα κνῖα̨ῖι γιμωένωνι Τῶμ δὲ προι· τὰ ανωτέρω καὶ μέχρι την πάντα καὶ πρ`ὸ$°,ἔκῖί"ι"· ἐκείνηε γαρ απο ἀρχῆε· ῖἔντωξ 84. Π α̃ν το κατὰ φύσιν ἔο'ισ'7'ΡεΦ°μῖ"°" "Β" εκῃζο ποξειται τη̃ν ἐπιατροψινο ἀψὶ οἶ' καὶ Τὴ” προοδο” ωχε Τη? οικω”

) Οποιο προέρχεται ἀπὸ κατι και ἐπιοτρεφει οὶ οιὐτο έχει μια κυκλικη̃ ἐνέονειοι (πρ. 31). .ι ε ι .ν › ι ν ι ι ι Αν δηλαδη απο οποιο ξεκινα­ κατι σ αυτο γυριζει συνδεει την α ρχη με τὸ τ|ελος3και γινεται η ιδια και αδιακοπη κίνηση, η μία ἀπὸ αὐτὸ που παραμενει ακίνητο καὶ η ἄλλη πρὸς αὐτὸ ποὺ ἔχει παραμείνει. Γι” αὐτὸ λοιπὸν λέμε πὼς ὅλα προχωροῦν κυκλικὰ ἀπὸ τὰ αἴτια καὶ πρὸς αὐτὰ πάλι. Πραγματοποιου̃νται τώρα κύκλοι μεγαλύτεροι καὶ μικρότεροι, ἐ­ πιστροφὲς που γίνονται πρὸς τα ἀμέσως προσεχη̃ τους καὶ έπιστροφες πρὸς τὰ πιο πάνω καὶ ὥς την άρχη τῶν ὅλων. Γιατὶ ἀπὸ αύτη ξεκινου̃ν ὅλα καὶ σ” αὑτὶν η κατευ θ'υνονται.

.

­

.

ν

ι

ν

ιν

ὑποστασεωο.

ΚΜ· ωισίαρ

(.

ὶ5

“Ϊ ὶ

×

κ

3

¬

­

=

Χ

.

®

.

9 τη ι, Μ 4' ενω εῖιαιριφιγ σαι. ευ ἑρἐεἔἕἑἔἶα̃ἱοαἔν Μ, επι­ιανιν αν Βου ι 'ανεωαι­ναι

"_

8

¬

27 Ἐ:„„.Ϊ,γ,:Φῶ,.

Ριιἔὲωἰ νν$ίἕὥι°:ἴῖΉ®Μ·)

26

ἕιιιἶόιενἕ ς.

ν

~·ιιι;ιιιιε.:::τ.:τιτατιτιτι ι8 κοοτεκιῖιε

ια.. ρα νωεωι νοιιιιεεε

ωῖ„„ ιιῳιεεει.

ΡΩ

Ωε

ττ εκανα­Ρο

ων

το

τι

αλλον ω: εκ εὶκμιο οὶτετο Ψ 5 ΜΡ ΟΠ Ο) το Ωἐξ ένο: νο" Ω ι<× 0­ ­ γο". Η Ωω 3] ὰ#· Φ„×ερ „„, ω; Τ , ἐξ ενο: τον άλλον εὶειι. . ἔξ ἕνα: τον άλλον οτκιὶιοὶιιιεἄὶὶί ςὰμφότερον ΔΩ"­ι αΜ·λ

Βευι

κ

6'

×

|

,

τα

ν

7

ν

=

εξιν προε· ρ εἰ γὰρ κατὰ Φύσιν ἐπιστρἔςὺετιιϋ "Ι ι δε τουτο, · καιι το` ει ­ι· ρ έιρεται. έπισ Β ὲκεῖνο κἕκτητοιι, πρὶιο ι κ | κ κ , ^ Α Ζ::®διΖ®5 ὁ ἶηὶί 75903" εἶναι αὐτοῦ παν ει; εκεινο ιἶκηιῖΐηΐαιζ Α ν σ κατ ιἔέΐ Αεκεινιρ εστιν ποιειται ἐπιστροψην, και ομοιον › κατα\ ψυοζιιω τον· τῃ ογυσιαΙ σ Ὁ' καὶ 0­η̨μπαθἑο εκεινερ αΐιρκ τοῦτο › ἢ ταὐτόν ἔστι το εἶναι α|#Φ®­"ρων η εκ θαπρου › ἔλαχεν. ἀλλ ει μἔν ­ταυτον ° ἄ Φω ἐξ ἕνο9 ἄλλον το ὅμοιον εε θάτερον προς­ θάτερον η μ ι οι, μψ οτε|ρ αν πῶς κα­να φύσιν κι ›' α το Ιεἶνα ` , . κ ᾶ ν προτ εκεινο ν ειη το/κατ ἄμιρω, ἑνοι· εε δε ει ἐπεστραπται; ν ι ιρύαιν έπιατΡέΦε” ἀ#Φ°*έΡΜ· λῃ"­"αι ἄίἶα εκ θαΐερον θαπρ” 1

ι Ι

ι `

·

"

(ὀὥ) Οποιο σύμφωνα μὲ τὴ φύση του ἐπιοτρέφει, κάνει τὴν ἐπι­ _ ε ε .. στροφή του προς ἐκεινο, ἀπὸ τὸ ὁποιο ειχε κοιιι τοι ξεκίνημα της ὑπό­ α "ασης του.

"Αν επι σΤ Ρ ε ῖε ι δ ἹἹ λ αδὶΖίὶοἶμφωνἦμε | ὶ τηὶ φὶὶσγὶ ί ” τηὶ συμφωνη | τ0υ› εχει με` τὴν ουσια του ορεξη, προς οποιο κανει την επιστροφη του. Καὶ ὀὶν εἶναι ἕτσι, καὶ ἡ ὕπαρξἠ του ὁλόκληρη εἶναι ἐξαρτημένη ἀπὸ ἐκεῖνο. πρὸς τὸ ... ς όποιο κάνει τη σύμφωνη μὲ την ουσία του ἑπιστροφὴ καὶ ειναι ὕμοιο μὲ ἰκεῖνο κατὰ την οὐσία. Γι” αὐτὸ καὶ εἶναι συμπαθὲς με ἐκεῖνο κατὰ την φύση, ἐπειδὴ εἶναι συγγενὲς κατὰ την οὐσία. Καὶ αν ειναι ἕτσι, η καὶ , | τὁύξηἐδυοὰη ουσια (λα ειναι ιδια η το εναγθα προερχεται απο το αλλαγη και τ~ υσ ε αχαν την ομριοτητα απρ καποιο αλλο. ιλλλα αν`η”οι›σια και Ά

..„`ι,„\„

οι

χιο"

,\ω|

ἐπειιιιι

τι Με

πως τον στ· φωνα με την φυση του; Και αν προερχονταν και τα δυο απο ενα. σε αυτὸ θὰ εὶχαν καὶ τὰ δύο την επιστροφή τους σύμφωνα μὲ τη φύση τους (πρ. δὶ ). Ἄπομένει ἄρα νὰ ἔχουν τὸ εἶναι τὸ ἕνα ἀπὸ τὸ ἄλλο. Καὶ ὁὶν εἶναι


ΠΡΟΚΛΟΥ ΔΙΑΔΟΧΟΥ

ι

`

ι ι

,

ιι

ἴιιιι,

.

τὸ εἶναι ἔχειν. εἰ δὲ τουτο, και ἡ ττρόοδοτ ἀπ εκείνοιππροε· ο η ι ι ι ν κατα ιρυιτιν επιστροφη. ι ι ν . εκ δη τουτων φοινερὸν ὅτι και ὁρεκτὸν τι·οι̃.ο·ι νοῦτι καὶ πρόεισι πάντα ἀπὸ νοῦ, και πα̃ε 6 ιεόιῃιοε ἀπὸ νοῦ τὴν οὐσίοιν ἔχει, κᾶν οὶῖδιοε και οὐ διὰ τοῦτο οὐχὶ πρόειοιν ἀπὸ νοῦι διότι ἀἶδιω” 5 ν \ τ . ' \ οὐδὲ Ύὰρ δίὰ τουτο οὐκ ὲττεστραπωίι διότι ἀει τετακται αλλα καὶ πρόεισιν ἀεὶ καὶ ἀΐὅιος κοιτ οὐσιοιν, και επεστραπτοιι αει και ἄλυτοτ κατὰ τὴν τιἱξιν. Α ετ ι κ ε 85. Πιῖν τὸ αἴτιατον και μενει εν τῃ αυτου ^ ΙΟ πρόειιτιιι ἀττ, οιὐτηι· καὶ επιστρέψει πρὁε· αὐτήν­ ν Α . εἰ γὰρ μένοι μόνον, οὐδὲν διοισει την αἰτίαν, ιὶὁ`ιιἱκριτον ον ἄμοι γὰρ διακρίαει ττρόοδοε. εἰ δἔ προΐοι μόνον, ἀούναπτον , κ ­ ν κ ἔοτοιι πρὸι· αὐτὴν και ιὶσυρπαθεε, ρηὅοιμῃ τῃ οιἰτιοι κοινωνρνν. ι Α „ ν ι ι εἰ δε ὲτιιστρέιροιτο μόνον, ποπ τιἶ νδ τἶιυ οὐσξαμ απ αἴῃι? εἕθἔ: κοιτ ουσιαν ποιειτοιι την προ: το οιλλοτριον επιο·τροΦη̃ν› Η 6 'Φ ν Ι ` | μένοι μὲν και προἶοι, μὴ έπιστρεφοιτο δει πω? γη κοιτα Φυιτιν ^ τ ` \ ` κ Φ 1! ε εκα το τι· ε· το ευ και το ιι οιθον και η επι το γεννηιταν δέ πῶΐ ι ν ἶρξἔι σ ;› /,Ο ι ι , 7 ι ι, οινοιτοιοτε; ει δε ττροιοι μεν και επιοτρεφοιτο, μη μενοι α ι τ αυτηνζ προτ σπευὅει ἀττοιττὰν μὲν της .αἰτίαν σνναπτειτθαι ἀσιη̨̃να­πι­ων δὲ ἦν προ ­τῇ; ιὶποοτάσεωε; εἰ γὰρ συνῆπτο, κατ εν ἐκεἶνο πάντων ἔμενεν. εἰ δὲ μἕνοι και ἔπιοτρἕψοιτοι βὴ × Ι . ` δυνατον ι τν ττροἔρχοιτο δε, πωι· το μὴ ὅιακριθὲν ἔπιστρεφειν ­ › τ ι ι | Λ , ν γὰρ ὲττι<ττρεΦον παν αναλὐνντι ΜΚ" 6" ξΚ€"|°› αΦ 0" δίῃρηΐαι κ

3

Χ

_

τ

Ρ,

α

×

Ϊ

7

ν

Ά

ουσιαμ·

ἀνάγκη δὲ ἢ μἕνειν μόνον ἦ ἕττιστρἕῷειν μόνον ἦ ττροιξμαξ ι ἦ συνδεἶν τὰ ἄκρα μετ” ἀλλήλων ἦ τἶι μεταξυ /"Θ ἑκατἔρου τῶν ἄκρων ἢ τὰ σύμποιντα. λεἴπεται ἄρα και ιιενειν πα̃ν έν Τῷ αἰΐίῳ Καὶ προϊέμαι ἀπ¬ αὐΐοῦ και έπη”­ρέψειν προε

25

ε

ί'

μόνον

ι

ι

.. ξἶγ ἘἶἑΙ':ῖἔ)"ἶἑ·(Ἐ·ὲξκ,

ι

πχ; ιιιε. Ρο

ιν Μ

6

Δ

35· ? °")”'"υ̃ ΒΟΒΜ

ω'

,

· ,

1”

ι5

9

ὴιιτ

.

·ι· μέωξζοῃ

ρεἄιιιι ογνὸῖιτι ττννἦεἔἶἑξἔρυν

ταν κραε ε 3τ ετνιν Ω 36­ εν τῶν οειεινιν Π

σνν νο

.

_

_

Μ

~

ι

ιι,

ἔῦν ιιιιιιιιαι σε ἢ

Ζ

9

ν

Τ

,

Ά

κ

"Ι Μιφ”°°°"®" Ρο

·

ε

ερσιἔἔιὅἱὅἶ

(ἐκαῖ_έρ::Ζ(ἶἑ“›

33 Η] τι Μ

Ρ

ν

› γ

, ἶιχε

ί

Με Ρ(ἔΙ ,

Μ” Ι) εεοιθιἰείωἴη ίίέι ἶἴἑηνν­

Ρ”

Βττιτιιι ι εοιινεττιιγυτ ΡΩ ἐπιῃρέφιιν­τι

ιονιἑῆπι̃ιὔ

,

δγ πωἔ Ομτἑ εν

±

ὔἶι̃ι̃οἔ

¬

·

·› ειπε γάρ ι.τ›Μιι αν ιν γαι: νι) .­ινριιρ Ιἐ _'

_

ι

ι

\

\ 7,

αποθίωρκἶπιγειγναι ἕυξίοί­Εο|να επι: που επιστρεφει μοιαζει με αυτο που αναλυεται σε ίκιινο οιπὸ τὸ ὁποῖον ἔχει διαιρεθεῖ στὴν ουσία του. 'Αλλα τὸ αἰτιατὸ εἶναι ανάγκη ὴ νὰ μένει μόνο ὴ νὰ επιστρέφει μόνο ὴ ~ . › νὰ ιιἱνιιχωρει μόνο ὴ νὰ συνδέει τὰ ἄκρα Η­εταἔυν τους ”ίΙ νὰ συνδέει τὸ ἐν­ ι̃ ι ι̃ 3! νι ι̃ με ενα απο τα θιιίιμισ‹› δυο ακρα η να συνδέει και τὰ τ ία. Ἄπο ένει ί ρ μ” Αιιιιιὺν ὅτι και μένει κάθε αἰτιατὸ μέσα στὴν αίτία και προχωρεῖ ἀπὸ αυ­ ιίιί και ἐπιστρέφει προς αὐτὴ, , _ Μο) .κίποι όλα ὅσα πολλαπλασιάζονται μὲ τὴν προχωρηοη τὰ πρωτα ν › ε ` › κ είναι τιλειοτερα απο τα ὅεοτερα, τα δευτερα ἀπο τα έπειτα ἀπο αὐται και ιιιινιί ειοι ἔτσι ιι · ι τ ι ι ι τ ι ι ι Αν οη ριδηγοι προχωρησεις διακρινουν απο τα αιτια τα αποτελεσμα τα τους και υπαρχουν πτωσεις τῶν δευτερων σχετικα μὲ τὰ προηγούμε­ _ , να (πρ. 28), τότε τὰ πρωτα έχουν ίσχυρότερο σύνδεσμο μὲ τὰ αίτια, ἐ­ αὐτὰ ὰπὁ τα ἴδια βλαστάνουν, ἐνῶ τὰ δεύτερα βρίσκονται σὲ με­ Μιδὴ Η?

.

3_η̨̃4;Γρ|ἶε¦<:ἶιμτἶὶ>7ἑδ:0Ξ:ὲμΤα Ξἔὲνε και ων­

ν

"ίί" ρχῃοῖι ίἔωθ ιιιρίφιιι Ι ιατι καθετι

αὐΐό. 88. Πάντων τῶν κατὰ ττρόνδομ πληθυμοιεένων τὰ ›πΡ(Ξπ®} σ \ | ” τελειόπρα των δευτέρα” ἐσἴίι καὶ Τα δτνττρα των ,ιιετ αυτα, ! | και ἔῷεξἦτ ωσαυτωτ. ν τῶν οιἰτίων τὰ παρ­ εἰ γὰρ αἱ ττρόοδοι διακρινουσιν

·

ι

7

κτ"

×

¬

_

Χ

Υ

×

γ

ετ

Ά

.

Ζ

και ὴ προχὡρηση γίνεται ἀπὸ αὐτὸ πρὸς τὸ ὁποῖο γίνεται και ὴ

είναι ίι νους, καὶ ὅλα ἔχουν τὴν προχώρησὴ τους ἀπὸ τὸ νου̃ κ Ο ΧΟ· θλυς ἔχει τὸ εἶναι του ἀπὸ τὸ νου, ακόμα και ὰν εἶναι αιώνιος. Καὶ .. .. ε πιο ιίναι που δὲν προέρχεται ἀπὸ τὸ νου γιὰ τουτο, γιατὶ δηλαδὴ εῖναι γγ ι ιἰινιυς' γιατὶ μητε γι” αὐτὸ δὲν εἶναι που δεν ἐπιστρέφει, διότι δηλαδὴ ι ει. ι ιι τὴ θέση του για παντα Αλλαι καιι παντα προχωρει­ και μένει αἰώ­ · νιυι ιιιίν ουσία και πάντα ἐπιστ έ ει και τόιξ του είναι ἀδιόιλυτ . ' |, , ρ φ η η η .. ' ν ί ,Πι ί ίκιιθε οιιτιατο και μ εσα στη`ν αι,τίία του παθαιαενεί καί` πθοχωθεί ι _\ ι ι ι . › ι 'ΝΠ 'ωῃίν και επίστἔεφεί σ αυτην· ιι ι ι ι ι ι τ Αν μένει μοναχα, δε θα διαφερει σε τιποτα ἀπὸ τὴν αίτία, αφου­ θὰ τι , ιίνοιι ὰοιάκριτη ἀπὸ αὐτήν γιατὶ ὴ πρόοδος συμπίπτει μὲ τὸ ξεχωρισμα. \ι ν ιι άλ ι μ Κινο προχωρει,τ Β ὲ θὰ ἔχει συνάφεια μὲ αὐτὴν οὔτε συγγένεια, ὰιγνιυ δὲ θα ἔχει καμιὰ κοινωνία μὲ τὴν αἰτία του. ”Αν ἐπέστρεφε μόνο οι αὐτὴν, πως αὐτὸ που δεν πηρε τὴν ουσία του ἀπὸ αὐτὴν κάνει προς ωγιὴ ῖὸ ξένο τγν έπιστ , η ­ρ ἕρηΰ μφ α με τΖ] ν Ρυἶια τουχ ν ἶτα 3 και μίνει και προχωρει,δεν επιστρεφει ομως, πως υπαρχει στο καθενα η ιιθμφιιινη μὲ τὴ φυση του ὅρεξη πρὸς Τὸ ἀγαθὸ και τὸ ἀνέβασμοι σὲ ὕ,τι τι .. ιιι γἱννησε; Αν παλι προχωρει._ και ἔτιῖιστρέφει ἀλλὰ δεν μένει, πως ἄν και απομακρύνθηκε ἀπὸ τὴν αιτία σπεύδει νὰ συνδεθεῖ μαζί της, ἐνῶ τι­ υιν ὰσύνδετο πρὸ; αὐτὴν πριν ἀπὸ τὴν απομάκρυνση· ”Αν εἶχαν συνά­ ι ι ι ι ιι ι ι ι ί ι . ι φεια θα έμενε οπωσδηποτε σε αυτη Αν τωρα μενει και επιστρεφει δεν

Μ

Φ

οι

¬ιμ‹ιι_

ν

ι­›ιτοΑοτιι‹ιι

οιιἔιιιμιιινιι μὲ τὴ φύση του επιστροφη. Άιτὁ αυτὰ λοιπὸν γίνεται φανερο ὅτι και ἀντικείμενο ὅρεξης γιὰ ὅλα

εκ

κ

ιιιι κι .ιυκιε

ε

ν

«

ν

κ

εν


Στοικειοειε οεολοτικιι

ΠΡΟΚΛΟΥ ΔΙΑΔΟΧΟΥ

τι

κ

νε

λι γα υτερη

7

συγἔι̃ υεζδεἔἶ · ὲσ­Τα ­ καὶ ἑέηΐ ὁμθίω' Τὰι δὲ ἐγἴυπόυ̃' ω κἶι Με ια ων · ο τοιε αἰτἴ0ι9 "λεωΤεΡα (και γαρ Τα αιπαἶωἴ ει" Τ × ι τ αιτιοιτ. τοιτ , ενα ού πορρωτερον ατελεστερα, ανομοι μ ι ι ι 37. Πάντων τῶν κατ, επιστροφη" ΐΦι°*α|^Ξ"ω'ῖξἶα πιἶωῖἔ .. ἀτελἕστερα των δευτερων. και τα δευτερα των ε η 9· τα ” ατα τελεώτατα · ωχ ι ι ε εἰ γὰρ αἱ ἕττιστροψαὶ ,7ἴνονται|κατὰ\κύκΞ\0νι ῇκαὶ αΦ 03) ἡ 'Ο . ι ε ου τελειο­τοιτου πρόοδοι· ει9 τουτο η ε7ῃσΤΡ®Φη= απο ε Τ ι̃ὴ ὲπισΐροφη̃ ἄρα Ε” Τὸ "λΗ6ΤαΤομ¬ και εἰ) εφ 8 ἡ ×

3

×

,

×

Ψ'

_

7

·

δἶ

ο

3ο

2 παρελθὕντα Ρο αἱ ὑφὅιτειτ Ρ 3 Τὰ δἕ · · · 4 ὁ|·®®Ι®Σ|οΠ1° Ρ9 ςεισι ιιειι., ετνι.) εννντεοω τε και ΒΩΙ) Μι· τα ΟΦ· Ω ι Δι τῶν­δι­ιιπΠἰιι οειιιειε νν ἔ·ἔννοἕεο:ἕεώ":α ΜΩ 1' Ι6 8ωἩεΠὼΠῃ 5" 1

πα)

·

.

.

,„

.

Η

·

·

.

·×

.

ι

Ξἕτὲἕξὲιῃ(ΐὲΠ'°ΓΞὸὲ^ἑ'Ψ'ε Μτοι̃ ' .Υ . Ξἕυ'ῖ:”?Ιὶ)Ρ1ΜεΠτ ΤΜ Ἰξλεγόΐηΐα ΡΩ εἴ] ἡ Μ 13 πρώτον Β()ΠΜΝν: ἔἔῇΐἐἐ πρώτη

φιἔεπῃἕ

Ρω̨

"λεωῖἔἶἰ

εε. ιο ιοί

στο. Η

το επετεοα ΒΟΜ

ανετα­ Μ" ηιιό Ο οιΒῳι ἑκά­γ­φα Ρἱὅττιιιηηιιτ νιβ; Μ· \\α ιιιοετιτι εῖντιοιν­ › 3Θ­ 27 Ρῇῃε

γγ

ΟΠ' Ρο,

ΠΟΠ

Βἔῃοεα̨

\\.

.

[Μ]

Ρο

:

οττιι ι

"ΠΖ'ἄθ°ἴ Η "“ἶἴ"”” αστε καλωτ πρ τ ὶτωωῃη το ιἶιξ Ζ

ἐκῇττρἑ ΠΡἑἶ¬ἢ°1ξἔ·

Φ)

ε ­ απ Ατἕ ςιτεεειο και ζωτικωτ

­

ο

7

'

ἐῃι ιιοιηι

7

ο

7

ΒΘ.

¬

ε

_,

4 6

λ

ν

®

ἦ`

ν

ν

×

Κ

\ ι τ ἶμαγ ἑκάῃοῃ­ καὶ ἔγιποιλιν. Ευ Ε ειναιι ἶοσοἰ/"Ξ" 'ξαι ἶἔιωὅῶε ἐπιῃρέφεγ μόνον, ἢ ζωτικῶε, ου . αν Το || 89 „ η η και γνωστικωεπ | , ιι ι ­ Νὰ ἢ γὰρ Τὸ εἶναι μόνον ἀπὸ την οιιτιοιτ κεκτηται, η το (ανν Τοῦ εἶμαι, ἢ καὶ γνωοτικὴν ἐκεῖθεν ὺπεδέξοιτο δονοιγιιν. ῃφιεῖμ οιἶν ἔστι μόμοιῶ Οὐσιώὅη ποιεἶιαε Τὴμ επισἴροψηι" Ώ δε και ἔῃ,

­

3

_

­

>

Ξ

Ἱ­

εἶναι ἀτελἑστεοα · άνοντα τ`ν ὁ οιότ τα ὲ τα αἰτια. (37) Ἀπὸ ὅλα ὅσα παί ἶιοτη̨̃ν ὑἔόστοη̨̃οῆ μὲ τ`ν ἐπιστ οφὴ τὰ πθω̃τα ι πιοι ατελ ι ­ απο ι ι ι Ω ν ι ι . ειναι τα δευτε α καιι ται δευτε 77α απο τα π οσε ­ εν . ν ε ι . τους τελειοτερα ειναι τα έσχατα. Αν 8 λ δι ι › η οι η οι επιστροφὲ; γίνονται κυκλικὰ (πρ. 33) κα ΟΕΟ ε . ι ι ι ι ι ι ι ι ξεκινα η προχωρηση (πρ. 34) σ αυτο γινεται η επιστροφη και η ι .. προχωρηση ξεκινα ἀπὸ τὸ τελειότερο (πρ. 36) τότε ἡ επιστροφη γί­ ι ι .ι ι ι ι .ι ι ι . . νεται στοι τελειοτερο. Και αν απο το εσχατο που φτανει η προχωρηση α­ ι . ι ν ι ι ι ι ι .ι ­ προχωρησης ε πο αυτο πρωταρχιζει η επιστροφη και το εσχατο της ει­ ναι τὸ ἀτελέστατο τότε και έπιστ ο \ ίνεται ἀπὸ τὸ ἀτελέστατο. Πρῶτα λοιπὸν σ" αὐτὰ που ἐπιστρέφουν εἶναι τὰ ἀτελέστατα και ἔσχατα ι ι τα τελειοτερα. (38) Καθένα ποὺ προέρχεται ἀπὸ κάποια περισσότερα αἱτια ἀπ κ ­. σα διὰ μεσου τους π ρ ο χ ω ρ ε ι, άπο τόσ α και επιστρεςοειααι καθε επι­ ι ν › ι ι ιι ι ι ι ε ­ ν ν στροφη γινεται απο τα ιδια απο τα οποια νινεται καιι ηε πρόοδος. ε ι ι Επειδη δηλαδη και η πρόοδος καιι η επιστροφη ολοκληρωνονται με „ „ την ομοιότητα (πρ. 29, 32), ὅποιο χωρὶς, ἐνδιάμεσα προηλθε ἀπὸ κά­ ποιο, χωρις ένδιάμεσα κάνει και την επιστροφη του σε αὐτὸ γιατὶ η | ε ὁμοιότητα ηταν ἄμεση. Όποιο ὅμως κατὰ την προχωρηση του έχει ἀ­ ν ι ι › ι ι › ι ι ι ναγκη απο ενδιαμεσα, χρειαζεται ενδιαμεσα καιι καται την επιστροφη ‹ γιατι πρέπει και η μία και ἡ αλλη νὰ περάσουν ἀπὸ τα ἴδια (πρ. 34), ώ­ ._ στε πρωτα θὰ ἐπιστρεφει στὸ ενδιάμεσο και έπειτα πρὸς τὸ καλύτερο ἀ­ ι ι ›Α ι ο ο λ ι ~ ι Τ ­ ιι › ι ολλ πο αυτο. πο οσα αιτια οιπον περνα το ειναι των οντων απο α α το­ σα περνα και η τελειότητα του. Και τὸ αντίστροφο. '(39) Κάθε τι ποὺ ὑπάρχει ἐπιστρἐφει ἢμόνο ἀπὸ τὴν ἄποφη τῆς οὐ­ σζας ἀπὸ τὴν ἄποφη τῆς ζωῆς ἐπιόσης και ἀπὸ τὴν ἄποφη τῆς ννώ­

_

πρόοὅοε ἔσχατον, απο τούτου πρώτου ἡ ἐπιοτροφή, ὴ δὲ προοδοε· ν ε μ , καὶ Π, ' ὲπιστ ο ἡ ἀπὸ τοῦ ατελε­ ειε· εσχατον το ατελεστατο „ . στἄτου­ πρῶω μὲ" ἄρα ἐν ΤΜ Κ" επισἴροἱὐημ Τα απλεσΐαΐα) '5 ν ἔσχατα δἔ τὰ τελεωτατα Ι 7 αιτιων, δι οσων τινων πλειόνων 88. Ποῖν τὸ προἴὁν ιὶ καὶ πα̃σα έπισἴροψὴ ξ ίσΐ” τοσούτων διὰ? ττρόεισι, „ Κα\ , Ξ διὰ των αυτων, δι ὡν και Π πΡο® 09· , , , , ι . ν ι τ ` οι μγ εοωτ απο το το` μεν ὲπεὶ γὰρ δι ομοιοτητοε ἑκατερα γινεται, . πρὁε αὐτό ιη γαρ Ί­ιν" προελθὁν και ἐπέοτροιπται οἐμέοωτ . κ ὁμωόΐηΐ ἄμεσοε ἦμ). Τὸ δὲ μωότητοε εν τῳ προιεναι ὅεοαεμυ" ) „ \ ι ι μεοότητοτ δεῖτοιι και κατὰ! τὴν ὲπιστροςόην (δει νῖραἔζἱἱΐῷἶ \ αὐτὸ ἑκατἔρακ Υίμεσθαιλ ωσ" πρ" Τἶ μεσο” ἔπἰσ , ρ „ ι δι οσων αρα Το 75 ” “ ττ οτ το τοῦ μέσον κρειττον. \ε"ε"α| ιΐρωτοιο ρ ›

ο

οι

ν

7

ι

.

ι

›¬

_

δ

_

«

3

.

·

»

9?

ι

ν

αποσταση απ Τα πρωἶα Και συνεχεια ΞΤΟἹ. Οσα Ειναι ι ι ι ε .ι Τ ι πιο κοντα και ειναι καιι πιο συγγενικαι μει ται αιτια, ειναι τελειοτερα . ται ιι Τ ι ι ι ι , ι αιτια ειναι τελειοτερα απο τα αιτιατοιι (πρ. 7) . ται πιοι απομακρυσμενα

κ

αΥό#6να Ϊ και ὺςϋἔσειε εἰσῖ πρὁΐ Τὰ πρωΐα Των δε"­έρω,/7 Τα μεν . ι ι ε ο ε τ μα”λλον τοιτ αἰτἴϋΰι απ αιπω" συνηπται ττροελθοντοι πρωτοι ε › × · ι τ των αιτιων | πορρωτἕρω οι ` δ` δεὐτε °εκεινων εκβλαστανοντα, τα 6 Ρ ι ι ^ ν × .

ι

ν

σηἔ·

τ

­ Η δηλαδηι πηρε ­ πηρε και τηι ζωηι

ι ι ι ε Ϊ αιτια του μονο το ειναι η.ι μαζιι μει τοι ειναι ι ι ι ι η δέχτηκε απο αυτην και γνωστικη δύναμη. Απο την ὀἱποφη λοιπὸν μοναχα ότι ἔχει οὐσία κανει επιστροφη ουσιώδη ἀπὸ την 9! Ι | ὰἰ ποφη οτι εχει 5! Η ζωη, ζωτικη' αποι̃ την αποφη οτι ταυτοχρονα και γνωρι­ ι ­ ζω χανει και Υνωστικἠ. ”/Οπως προηλθε, ετσι έκανε και την επιστροφη του και τὰ μετρα της ἐπιοτοοφη̃ε εἶναι τὰ μέτρα ποὺ ἐφαομόἕονται και κατατη­νπ Ρ ο χ ω ρη σ η . αι η ο ρ ε η οιπον σε οι αειναι μ· όνο κατα το ι­ διο τὁ ειναι, επειδη εἶναι ἑπιτηδειότητα γιὰ μέθεξη τῶν αιτίων” σὲ ἄλλα .ι

×

ι

ι

ι

απο την

ν

›×

×

±

¬

Ε

Κ!

ν

¬

ι

3

_

Χ

1

7

Χ

Ά


ΠΡΟΚΛΟΪ­ ΔΙΑΔΟΧΟγ

| ν καὶ γιμωσκωις Και γυωσ­Τῃἰημι τ . ι 9 επω..Γρ0Φη5. πρθἦλθεν, οὕτωο ἔπἔστραπἶαθ και Τα μεἴρ η τ · ι και ὅρεξω ου” Το" τ κατα` \ τον ` όοδον μἔτροιτ. ΖΓΡι ωρισται τοιτ ἐπῃηδειότηη̨ οὕσα ττρἶιτ τἢν . ιιένἐστι κατ” αὺτο τὸ εινα ιό ι ε ` ι ν μέθξξγμ Τῶν αἰτίων· τοιτ δε κατα την ζωην, κιντιτιι· ουιτἴα πρἶΐ ιι τ ` \ ” υσα ε εί_"_οι|α_ Το" δε Κας­α Την γνωσιν, συναισθησιτ ο Π9

και ζωτικήν°

Η”|`ιι|ΧιἰΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

κατὰ τη ζωη, καθὼς εἶναι κίνηση πρὸς τα ἀνώτ ερα ' σὲἄ λλ αεῖναι κατὰ ς ” Υνωσηι επειδη ειι , \ ειναι συναισθηση | της ὀιγαθότητας τῶν αιτίων.

_

ὅὲ

.

θ

ν

γ

.ν .

ν

®

.

30

ιιιι

Δ

±

ν

ιι

γ

Ρ

νρ

εστω ιικκἔν ιἐ .Ω

γὰρ

.

.

.

2

ι „„ρ..„εριι

τ

εν

Ο

·

ὀῃῖυ̃

Ρε τνοσι τεειιιειπι 41. το νικ αλλον εὸιι.

.

.

ε

ασ (Μ) Ρι Με ι

ι 0 °°"“" ~ ·

­

Ι

ι

ΒΟΙἹ

α1””®αΎα

ιιη̨ισνω̨.

ι Δ· . . Μ ςοιῃειε παντα ειν ιιιεετιιι: οί. Ρ. 46. Ι. 6 ὰψι ἐα„.„η̨ ω ςειωτεο ειισ.) _

.

Μ Θ Ν·

.

το ἔιττιιι σιιτ ­ ΡΩ ἀγαθόν

/

Με ΒΩΠΣ

ἐν αὐςῷ

.

Η Ζἶ Ύ”εχομ ι ω, πι οι ε ειιτιιι αν)ὁ

8!

`

νιιὸἰ

ια̃τιιτο.

'

Ζἔ

ι·

"ΛΗ οειξαμε ν ' ό

(Ή) Καθε τι

εενειιῇιιιἱὶῖ

7

Η­2

ειιἰπι νν (οιτι. εὀὐ.)

ε των

,

9

ν

ι Ρ: ἢρττινἔνϋυ ανηρΐημένθν Μ(2” · αμηρΐημξιῖη̨ ̃ἕ 1 ς ι · ιι 5 ταἶτ ΐδιξὶἔἴῃοἔἔιἔγοεἔγ εειιὔῳγ

Ξθἔῃῖι: τοῦ] τἦτ ΡΩ . Ρ. ιο,.. ι. ιιτ . αἴτἰαιἔ] 5ιὼΐΠΐΠΞ θά”­ωμ ΡΩ ετ ςὴ ΐθῃαἔιῇθιθ ) μ

ΒοΙ› ει

αι̃αθ" Οὐ

.

τ ττιν σα. ΒΩΒ

3

ε

7

ό

ό

<

/

ι τι̃ι ει

ν

×

δὲ θὰ εἶναι αὑτοϋπόστατο η θα εἶναι αὐτοϋπόστατο τὸ αγαθο θα εἶναι ὅσα πρῶτα πηραν υπόσταση ἀπὸ τὸ αγαθό. ”Αν δεν εἶ­ ναι τίποτα αυτοϋποστ ' αγτο , σ ε' τπ ' ' ι ο,τα δἶε' θα` υπαρχει αυταρκεια ' ' αληθινα" ούτε βεβαια στο αγαθο ( ιατι αυτο ειναι ανωτε ο απο τ ν αυτα κεια . › ι ι ετ ι εν ι › ι (πρ. ιθ) ενα καιι αυτοαγαθο (πρ. 8) χωρις ομως να εχει το αγαθο (πρ. |.$)) ουτε στα μετα το αγαθὸ (γιατι κάθε τι θα εχει ανάγκη ἀπὸ ενα ι › ι ι αλλο. ανηκοντας στὸ προηγουμενό του μονάχα)_ ι ιΑν ὅμως τὸ αγαθὸ Η ι τ· ειναι αὐτουποστατο, καθως θα παράγει τὸ ἴδιο τὸν ἑαυτό του. δὲ θὰ ει­ . ιι ε . . ναι ἕνα γιατι αὐτὸ ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὸ ενα δεν ειναι ένα θὰ προέλθει ι τι ε .. ι ε ι απο τὸν ἑαυτό του αν εν αια ειναι αυτουποστατο. Η Ωστε τοι εένα ειναι ἐ­ ι ν ι να και ταυτο ονα ο ι ενα. Ειναι λοιπον ανα κ το αὐτουποστατο ναι ι ­ ι ε ι .. ­ . ι ι ειναι μετα τοι πρωτο. Και ειναι φανερο οτι προηγειται μονο σε οσα προη̃λθαν ἀπὸ μιαν ἄλλη ἀπὸ τὸν ἑαυτό τους αιτία' γ ιατἰ τὸ αὐτ ουπο ” ,­ ­ . σιατο εἶναι πιοι αὀθεντικὸ ἀπὸ εκεινα και πιο σνΥΉ­νιχὸ μὲ τὸ ἀἴαθότ ότ ό

_

3

ι.

×

·

×

εο

ν

Γιατι η τίποτα

×

τ

ν'

7

ν

εὶλλ Η θε" μηδεν αν ι ι λήθειαν οὔτε γαρ το ι στατον, ἔν οὐδενι το αὕταρκεε “εστ αι κατ αντῦτ καὶ” Α ἐκεῖνο ­ ι ε”αι· ἐν εαναοῳ ίιφειττον ναν ανταρκ ι αγαθὐμ, ἀλλι ουχὶ . ι ι ουτε Μ ἔχω, 7­ιὶγαθονγ Ρ τοῖε μετὰ ῃωαθύ" ι τ ` \ “ ου ἔιτται τον προ αυτν .Η ιταν γαρ τι ετ αλλ 7. ι › τ ον ωχ ει ισα... Τἀγαθὸμ αὐθοπόστατον, αυταεαυτο παρα γαι”­οῦ γὰρ ἀπὸ τοῦ ἑνὸε προιον ουχ εν. αρ ν τ τι ἄέιι̃οιιἴὁ και ουχ εμ ' εν δῆλον εἴπερ αὺθυποστατον ωστε ὡς προ\ 7

.

×

" γὰρ οὐδἔν ἔσται Η ' στάντα. ' ταγα ' θ ον” υπο Τὰ ηπρωτα εκ

ι Τ ἄρα τὸ ανθνποσΐαὴῃί ""αι/*Ε προελθό"ωμ_ κυργώἴερων γὰρ ~ · ° ' ονον ατ γἑιμέῃερομ θομτι ε\τερ,αι· των αω ι ' ι α α ω συ × ε εκωόωμ κἶι Τ 7 1 . γν + › ' ἄλλον όνον παΡΨΥ"αι 41 Παν μεν Το Θ αλλῳ 0” απ ι ε ι ι ε κ τ ε εσῃ­ „ παν δε το εν ειιυΐῳ Ο” αυ° υπ όστατόν κ ‹ δεό ν ενον ὲαυτου Τὸ μὲν γὰρ ἐν ἄλλῳ ὁν και υποκειμενου

7

..

`εἀ„0.,ί·Φη ι°°'

×

ν

9

.

>

ι

­

>

ιι

ι

ονται απο ια ε ω απο τον εαυτον του αι­ι θχ μ ξ ιιι̃ι προτῃιου̃νται οιὐτὰ που ὑποοτοιτοτιοιου̃νται απο τον ἑαυτό ςτου ς ι τι ιι ι . ν και υχουν την υπαρξη τους οιυτοϋποοτατη. .. ι ι ιν ι ει ι ι . .ι ι ε Λν καθε τι που εχει αυταρκεια ειτε στην ουσια ειτε στην ενέργεια ει­ ι . ι ι ι ­ ν ι ι τι . ι ναι ανωτερο απο εκεινο πουι αναγεται σε μιαν αλλη αιτια (πρ. 9) και αν ι . Τ αυτό που παράγει τὸν ἑαυτο του. επειδη παρέχει στὸν ἑαυτό. του τὸ ει­ ι ι ι ­ .ν ναι. έχει αὐταρκεια σχετικα μὲ την οὐσια. ένω δὲν εχει αυτάρκεια αὐτὸ ι ι ι που παράγεται μ ονο αποι κάποιο όέ λλ 0” και αν αυτό που ἔχει αὐτάρκεια ι ι ι ἔχει και με γ οιλυτε ρη συγγένεια μὲ τὸ ἀγαθὸ (πρ. 9)­ και αν ακόμα ὅσα έ/ χ "ων πε ρ ισσ ότερη συγγένεια και ὁμοιότητα μὲ τις αιτίες τους παίρνουν υπόσταση απο την αιτια τους πριν απο τα ανομοια (πρ . 28) τοτεσ υμ­ ι ετ ει › ι ι ‹ ιιεραινομε οτι οσα προερχονται απο τον εαυτο τους καιι εἶναι αυτοϋπό­ ε ι ι ι ε ι ι πιατα προηγουνται απο ολα που ει Χ ουν ττ Ρ ο Χ ωρ η σει στὸ ειναι μ ονο απο ι

Ο

τῶν αιτίων ἀ'γιιθόΤη”Γ09· ... ι ¬ ι ° , κ ι ι­Τέ ας αἰῖίαε προιοντων ηγειταιταπαρ 40. Παντων των αψ 6 ρ κεῃημέμα­ κ ι \ αν υπο ἑαυτων ὑινισΐάμεμα 'Ζω Τη” οιἰἕῃα ν . οὐσία” ἦ καρ· ἐνέργειαν ιο × τ το` α|νταΡ κει· ,η| Και' παν ει γαρ ἀμηρΤη|¿έμ0υ­ Τὸ δὲ ἑαοτὁ κρεῖττον του ειι· αλλον Μπα , π ν 08. ` ι ἑατπῶ Τοῦ εἰμαι παρεκτικον υπαρχον, αυταρκετ ρ παραγθιὼ › ν ι κε 5.. Τω ουκ αυἶαρ ι` τταραγομενον μονον οὐσία ΙΟ το δε απ „αλλου ι ,ι . τα` 8 ε\ συ ενε στε Ρ οι και 77 ι δὲ ἀγαθω συγγενεστερον Το αυΐαρκεε ε ἕσἴ Κεν εκ ιε .Ξ ων υκαῖ ὁμοιότερα ταις αιτιαιε προ των αὺθυπόστατα › ι τ πα α αίτίατ· τὰ ἄρα παρ εαυΐωμ ε | ιρ ΥΚ ι ειναι προελθοντων. ¬ ` πρεσβὐτερα εστι των αφ ετερον μ ονονειετο „ ι τον τοιου,θυ;ῃΞ αὐθυποστατονι η ,πχ αγαθον

ιη”

'τὰ αὀτοϋπόστατα” ι ι ι ιι ι ι

.γγπὸ .Ά τι ν ο α οσα τι οε

ι

­

°

×

Δ

Ε| Γιὰ

(Μ)

_

¬

99

η̨̃ῃ­Ζε

ι ν ε ιι­ ν που ὑπαρχει σὲ ένα απλο ποιραχεται ἀποκλειοτικ

ακάθετιπ Ο ὺὑ παθχεἰ στον ` “ τον ἰδἰο ` ' Εαυἶο | τοι) εἴναό αἰὶτοἶἔπο ” . ά

Μνω̨

ες

Ψ

γ

9

ει ιιλλ ι ιν ι ι ι τ ὁ 8 η λ α διη πουι υπαρχει σει ενα ι α ο και εχει αναγκη απο μια υπο­ κείμενη βάση. δὲ θα μποροῦσε ποτὲ νὰ γεννήσει τὸν ἑαυτό του' γιατι αυ­ τι το πουι εχει στη φυση του νὰ γεννα̃ τὸν ἑαυτό του δεν ἔχει ανάγκη ἀπὸ ε

2

Έ

×

>

ν

ν

ε


ΠΡΟΚΛΟΤ ΔΙΑΔΟΧΟΥ

μ έαυτὸ πει/ἑυκὁΐ γεννητικὸν οὐκ ἄν τι­οτε εἴη· τὸ γὰρ νεκκα̃ Ι Α ` | κο? σἕοίῖἴεἱζῖ ':'Φδ`"ἶ"Τ'ἰυ δεἶταο συ'/εΧό#ε"0" οὐ ἔδραΐ ἄλληε .. ε × ρ \ τω α εαν ε, εν ὸμὼ το, χωριι. ὺποκειμενου του ἐν ἑαμτῳ 7

. κ ~ αν . ε .ι ιδρυσθαι δυμάμεμομ εαυΐου παρα”­ικομ εσθωι ι τι \ ‹ ὑπάρχομ'ι Και ”` εκτικιιν πρωωϋ και εαυΐυυ Μ" \ ον' 5 ου­Γωΐ ι εαυἴῳ εμ τ ω οὐδὲ . › ὡσ ἐν | ωε εν τοπ α οκ­ εν αιτιῳ το αιἑρατὁονφόπι̃ῖ Ζοἔ ἐν Τόπω ἔι̃ἶἐροε­7 και τοῦ ὑττοκειμενω· και γ „ ,ρν οποκειμένόυ τὸ ἐν ὑττοκειμένῳ ὅν­ τουτο δὲ ἑαυτῳ :·αυ.ον. › ν ` τ , | αιτιαο, ουτωε εκ αὺθυποστάτωε ἄρα και ὡτ ἐν αιτια το απ κ ἔσω.. . . εαυΐω | ιο · ^ ` · ι στ επτικον. 4.2. Παν το αὐθνπόστατον πρι” εαυτο, εσῃν "τι . ρ πωη°”"­αἑ ` ' ' τοῦ τι· Ρ.όεισι και τὴν επιστροιβομ αΦ εαν” ει γαρ ι Τοῦ", καὶ ἡ Τῆ } ι ν Η9 τῇ εκαστοιει η προοδοε· γαρ οὐ π Ρ ὸτ ἑαυτό· ἀφ' \ π όξω” ἀΦ> εαγπου , . . Η Υαρ ρ τι­ροόδω ιτύοετοιχοι· επιστροφη. οίν ποτε του ιε δὲ προϊον είε· ἑαυτό, „ οὐκ . . |#όμο"›Δ μθ ἑτι·ιστΡἔΦοιτο οἰκείου ἀγαθοῦ ὸρέγοῃ­0 και 8 δύναται ὲαυτιρ ποιρεχειν. δυναται „ τὁ αιτιον .. ¬ ι οὐσίαευ τ 88' ετὰ τδε ἦθ μ η οναι ι αυτου τωι δὲ παν κ › α | ν ει δίδωοι, και τὸ εδ τῆο ουσίαν. ὴΐ ὅιδωσιι συἔἴ7εἑ` ,ωσθΐξ κα;0'ΖΙ;: ^ _ ι τ '* ' α α Ον­ δέ, ἑαυτῳ. τουτο ἄρα το οικειον τῳ αυθυποστατῳ `Ἰ', ` α\νεττιατροΦον Ι | πρ;Σ εαν?­0 η ορεγομ δὲ οὐκ ὁρέξεται το ᾶμ εἴη |;αὶ οὐκ αὔταρκεε ιι τ ι υ ανον ατε εε ° Θφἶἑσαι: Ζυχἕὲι; 'ἔῖλἐη η̨̃ρζἔήκει 'καὶ Τῶ αὺθυποσἴάΐῳ αὐτάρκει <

γ

×

×

ε

=

>

°

°

3

×

_

=

ι α Ηπ .Φ ιι \ , ν ~ οικείου και ὸρέξεται Και Τελξιῳ Μαι· και . Τευξῃαι αρα Του και πρὁτ ἑαυτὁ στραφησεται. \ . ι εστιν. το ` Α 48 Παρ Τοι ­τι­ρω εαυτο επιστρεπτ ικὁν αιιθυποστατον , ” \ . ν ἔστι τελεωα και ` ύσιν ' ` ατὰ Φ Ι ει ¬/αρ επεστραπται προ: εαυτο Κ ι , ­ ` ` ὲ ΝΤ ΟΦ” και τὴν οὐσιαν αν παρ εαυτον Η. τῃ προ: εαυτο π 27. Ρ χ , . . Καὶ . .. ` Δ η ` ' κατὰ φύσιν επιστροψοι απο Τουΐο εχον πΡω` 0 . εἰ οῦν ἐαυτῶ το ειἶ εἶναι κ ν τοιε. πιοόοδοδ ἡ ΚΜ 6 ασ . ε παρεξει, × ·| αι ­Γ η 5­ ο¬ο . , τ ι ουἶιαν δ×π0υ εαυ­Γω και εστ τι­αρεχει, και το ειναι Π ι . ι ` × έαυΐοῦ κύριου ὺποσἴάσεωρ αὐθοπόστα­τον ἄρα εστι το προτ

Ϊ

.

α

Ε

ε

ἑοιυτδ δυνιἱμενον ἔπιστρἕιρειν. 41

·ε·,„° Η ἐν έα

8 ἑαντη̨ῦι ὲνἔανερ ά Μ

·.

ατι

7 ἐε. τε ειἔειἔἑἕιΐξἐ ε.ιΜ1ΡΩ±ιινΒ^

:;εἔἕἔριΦ”

­

Δ

ομεκοοι.

το

8

,_

Ι7 *όἶ

ἐἕθ ῖ'"ῖ“γ'ζ[Ἑ.)(ἑ”

Ι­ιογεγτ ειτε

τι

Δ

"Γ ἶἔΐζζὲΐἑὀιἕοἕἑεἦὶὲι Ο! .ΜΒ

..ιιτειι ιτετια:ιει:ιιτι.ι ' Μ "ρεφἠοεται Βοοινιι ετιῃρα­

Κ·

. τοσοι ΡΩ. εοῃνεθενπ Ψ .. υγ . 0 η Μ 48­ ετ ετιετεετιι ΒΟΡΝ ωΠν°ι5'®'" · το ει ει ἔχειν Ρο το τανεκι· ἑκιειι · Ρωι. οτι) και ἕσται και τη: ΡΩ Ψ

ιι'

ἴῷ ΒΟΒ. ἐν αῦιῷ Μ. ὑπὲρ ἐ„...­ιο ςαιειε οι Ρο .ι ιοριωοαιοο Ι Η" ιν ρα] ἕγ ανθυπίσἶαΐομΐἔἰἐξη̨̃γαΐἰῖξἶὅγο ..με Μἶνἱ

.

'ἴ"

αν

ω

(οπο.

Με ι

ει ατι.. .ινα

Μ

ἄλλο υπόβαθρο, ἐπειδὴ συγκρατεῖται ἀπὸ τὸν ἑαυτό του και διασώζεται ­ μέσα στὸν ἑαυτό τουγ χωρις άλλο ὕπόβαθρο. Αὐτὸ που μπορει νὰ μένει ι ι ι ~ σταθερο μέσα στὸν ἑαυτό του. αυτο μπορει νὰ παράγει τὸν ἑαυτό του, . . προχωρώντας τὸ ίδιο στὸν ἑαυτό του και σνΥκρατωντας τὸν ἑαυτό του ι ι εν και υποιρχοντας μέσα στὸν ἑαυτο του, οπως τὸ αἰτιατὸ μέσα στοτ αἴτιο. Δὲν υπάρχει ὅπως κάτι ὁπάρχεισἑ ἕνα τόπο τι σὲ ἕνα ὑπόβαθρο. Γιατι ό ε › ι ε . τόπος ειναι διάφορος απὸ αὐτὸ που ειναι μέσα σἑ τόπο και αυτὸ που εἶ­ ναι σἑ ἕνα ὑπόβαθρο ἀπὸ τὸ ιδιο τὸ ὁπόβαθρο. Ἑνῶ αὐτὸ που ὑπάρχει ` κ τ· ι αδ ι τ τ μεσα στον εαυτο του ειναι το ι ιο με τον εαυτο του. Επομενως υπαρχει .. αὀτουπόστατα και ὅπως ὑπάρχει μέσα στὴν αιτία τὸ προερχόμενο ἀπὸ . . ιν ι . . ι ι ν αυτην, ετσι υπαρχει μεσα στον εαυτο του. (42) Κνθ τ . .. . ­ ι . . . . . οι ε τι το οιυτοοποοτοιτο μπορει να επιοτρεφει στον εαυτο του. .. ι . . . ι ν . ι . ι . . . Αν προερχεται απο τον εαυτο του, τοτε προς τον εαυτο του θα κανει ι . και την επιστροφή του (πρ. 31). Γιατι ἀπὸ ὅποιο γιὰ τὸ καθένα ξεκινα­ ἡ π ρ 0 χ ω ρη σ η” του σὲ αὐτὸ γίνεται και ἡ σύστοιχη μὲ τὴν προχώρηση ἐπι­ στροφή του (πρ. 31). Γιατι αν μόνο προχωρει ἀπὸ τὸν ἑαυτό του και ­¬ _ ­ νω προχωρει δὲν έπιστρέφει στὸν ἑαυτό του . δὲ θὰ μπορουσε ποτὲ νὰ .. .. πιθυμει τὸ ιδιο του τὸ αγαθό, που μπορει νὰ τὸ προσφέρει στὸν ἑαυτό „ _ . του. Και κάθε ἕνα αιτιο μπορει σἑ όποιο προέρχεται ἀπὸ αὐτὸ μαζι μὲ . .. ι ­ ­ την υπαρξη που του δίνει νὰ του δώσει και τὴν τελειότητα που συζυγει­ 0 εα ι υτό τ ου . Αυτὸ ιἰἑτ`ν η ὕπα Ρ ξ η που δίνει . ”Ωστε δίνει και τὸ ἴδιο σ τ`ν ειναι, ἑπομένως, τὸ δικό του άγαθὸ γιὰ τὸ αὺτοϋπόστατο. Τὸ άγαθὸ αὐ­ τὸ δὲ θὰ τὸ ἐπιθυμἠσει ὅποιο δὲν επιστρέφει στὸν ἑαυτό του. Και ὀιν δὲν . Θ ­ . ι θι . . ιι δι ι . Θ. . › λ λν επι υμει, μητε που α επιτυχει καιι αν εν επιτυχει. α ειναι ανο οκ η­ ι . ι ιν ι . ι . ι . ι. ι ρωτο και δε θα εχει αυταρκεια. Αλλαι περισσοτερο απο καθε αλλο αρ­ .. μόζει και στὸ αότουπόστατο νὰ ἔχει αυτάρκεια και να ειναι τέλειο. Και . . . . . . . . . . . . . . επομενως και το δικο του θα. επιτυχει και θα το επιθυμησει και θα στρα­ ­ ι . ι . φει προἔ τον εαυτο του· (43) Καθε τι ποὺ ἐπιστοεφει στον εαυτο του ειναι αυτουποστοιτο. “Αν δη̃λαδὴ ἔχει έπιστρέφει στὸν ἑαυτό του σύμφωνα μἑ τὴ φύση και ειναι ολοκληρωμένο μὲ τὴν έπιστροφὴ στὸν ἑαυτό του, τότε και τὴν ου­ σια θὰ τὴν ἔχει ἀπὸ τὸν ἑαυτό του. Γιατι πρὸς ὅποιο γίνεται ἡ σύμφωνη ν

2

1

Κ

ν

Ε

ε

κ

.

7

ε

ν

.

.

.

ι

.

τι νει τσττιιι

.. .ι

και ι

.

.

.

τικ·

.

τνι··ν

με να το με την ουσια προχωρηση (πρ. 34). Αν λοιπον παρεχει και στον εαυτο του '7 τὸ τελειο ειναι, θὰ πα α ω 'σει οπωσδ όποτε στὸν ἑαυτό του και τὸ ει­ ναι και` θ`α εχει ” την ' κυριοτητα ' της ° υποστασης ' ' του ι ειναι Τ επομενως " ' αυτου­ ” “ πόστατο αὐτὸ που μπορεῖ νὰ έπιστρέφει στὸν ἑαυτό του. Ρ

Ω

Α


ΠΡΟΚΛΟΥ ΔΙΑΔΟΧΟΤ

44. Παν το κατ) γειαν πρὸ: ἑαυτὁ ἔττιστρεπτικὸν και κατι οὐσίαν ἔττἕστραπται πρὁι· ἑαυτό. ­ ι .ι ν ν κ κ ι ν Α αρ τῃ μεν ενεργεια δυναταιεπιστρεψεαἕαι τηοοε εαυτιυῖῃ δὲ ία οινεπιστροῷον ὐπαρχοι, κρειττον αν ειη κατα την ι ν Α ι ι ὲνέργειαν μαλλον ἢ κατὰ τὴν οὐσιαν, τητ μεν επιστρεπτικηε ­ε ‹ τ ^ ^ ^ ` οὔσητ, τηε δε ιὶνεπιστρόψου· τὸ γὰρ εαϋτου ἶκ κρειττῦμ Ψ ἶεῖ ,| | ` ` ` τελειοτερον η το\ υπ αλλου #|ονον και το εαυτου^ σωστικον , ἐμέ "άν έ \ ἀπὸ

ν

ς

5

3

×

ἶἰ

„ α α Και­ σ Τ Ν αἕλουγ ίἰομομ σἕυζἶμεῃἱν, Η ρ , ι θἶγ , ν . η την ουαιατ προε εαυτο επιστρεπτικον, και την ουσιαν επιστρε­ πτικὴν ἔλαχεν, ὡτ μὴ ὲνεργειν πρὁι· ἑαυτὸ μόνον, ἀλλὰ και ιο . ε ­ ἕαυτου ειναι και ὑψ, έαυτουε συνέχεσθαι και× τελειουσθαι.

ι

¬

_ κ › 45. Παρ Τὸ αὐθυπόῃαΐομ άγιοι”­οι εστιν. ` εἰ γὰρ γενητόν, διότι μὲν γενητόν, ατελεε εσται καθ εαυτο . τ­ ­ ν ι κ κ και την ἀπ,| ἄλλον τελειώσει" Ηιδεἔΐ δω" δε αυ” εαυ” „ ι ι . ι .τ παΡά7ει› "λεω" και αύΤαΡΚε$`:` ἶα" γαργι/ΕΨΤΟ” υπ: αθλοἴ Ι5 τελειοῦται τοῦ παρἕχοντοε· αὐτωι 'Υεμεσ­ιν ουκ "ΓΓ και γαρ η ­γένεση ὁδόε ἔστιν ἐκ τοῦ ἀτελοῦτ ειε· τὸ εναντίον τέλειου. εἰ δι ­ ι ἑαυτό τι παράγει, τἔλειον ἀεί έστιν, αει τῇ ἑαυτου αιτια συνον, μα̃χχω, δὲ ὲμυπἀρχον ) πρὸ; τη̨̃ τῆε οὐσία: τελειωτικόν. ιο 48. Πα̃ν τὸ αὺθυπόοτατυν ἄαθαρτόν ἐστιν. Ι | εἰ γὰρ φθαρήσεται. ἀπολείψει ἐαυ°ὁ και ειπα! εαυτου Χωριΐ· ι .τ . ν .τ ι .ν ἀλλὰ τουτο ἀδΰνατον· ἔκ Υὰρ Μι) αμα \κα^ ῇαιΐἔο" 'ῖα' , ό πα̃ ν την αιτιαε δὲ τὸ Φθει αποσταν εαυτου όμενον αιτιατ ιι­ Ρ Ι ` αἱ | , ' Ε ἴαί Του (Τι/Ρε ον?­09 αυἴ­Ο Κ Φ®ἶΗΡεΤα[ “Θ "Ψ Ύαρχα” εξ χηι ν ὅδν δὲ άπο­ σωζοῃοΐε εκασΐομ σ""εΧ"'" και σωζεἴαί” ου .τ . ι επο­Γε ι . ε λείπει τὴν αἰτίαν τθ αὐθυπόστατον. ατε εαυτο ουκ απολειπον Θ αἴτιον γὰρ αὐτὸ ἑαυτῷ ἐστιν. ἄψ αριθμ ἀ' Ρ α ἐστι τδ αόθυττό _ ν

7

_

λ

×

Φ?

εἴ",

_

ε

Γ

_

0­Τα?­ον

πα̃μ.

Ι

,

ι

κ

×

ο

ε

ἀμερὲ: ἄρα το αυθυποστατον. ἔαται ' τοῦτο δε αδύνατον ' κ ε Μ ἀλλὰ #­ἦν και ἀιτλοῦν. εἰ γὰρ αὐνθετϋμιΐο #9' ΧΗΡ0" ῖσ­"Η ιτῶ Τὸ δὲ βέλῃω, και ­τό τε βιλτιον εκ του χειρυνω­ εστω εν αυ . , _

«

­

.

τ

. τ ,Ο τι· Βο: τ υκιοο Ρειεει ιν 4 ντερκει Μ ει­ ἶόνιιἔικόιἴἔσἑἐ [Μι „Γ".":ιΞ;±Ιἐ "ἔξι(ἰι",ῖἙλῖ:28ο2ἔΠ05ΩιΕΠ; 5­ ἐαυῃγ 45­ Ι3 ἔῃι 2 ' Η Μ' .."" . τ'”' Μι: . 'Β 'ἕ'ἶ“ι] '”””α̨[Μ] δὲ “Μι Τ* ΩΜΡΩ εε ι ι τι Βου; ΦΘ 24 τεν Μ" ΠΗΠΚΜ λλ °ξεχ""' 9 ςαωθ απ Μ” ἔκ αω Ν. εἰ" ωω̃ Μ 27 τινι αιεε ιιουινιννι των ιειτονο, ται

7

.

­

_

Ρ

ωἴἶἶ οω· ¿ι αὐτό οιιι. Γίξ μὲ ­

×

οι

8". ἦεὲ

Ο

­

ετ. Πα̃ν τὸ αὺθυποστατον αμερετ εστι και απλονν­ › | ` ' | εἰ Υὰρ ιεερισΐόιο αὐθυπόστατον ὀιϋ ὑπνσΐησῃ ιἶεκισΐϋιί ῖαυΐοι ` ι κ ~ °` και ὅλον αὐτὸ σΤΡαΦήσεΤαι προ? εα'·'*® κα'\"α:| 6" ἶταμῃ εαυἴῳ

Αν δη Οι Τ] μΤΕΟρει απθ την Οιπθιιιη της ενεργειας να επισῖρεφει στθν ι ε ­ ἑαυτό του. δεν επιστρέφει όμως ἀπὸ την ἄποψη της οόσίας. θὰ ειναι ›τ .. ετ .. νώτερο ἀπὸ την αποψη της ενέργειας πιο πολὺ ἀπὸ ο,τι της οόσίας. τι ι ι ­ ‹ ι ετ ε τ πειδηι η‹ πρωτη εχει επιστροφη ενω η δευτερη δεν εχει γιατιι ειναι ανω _ τερο ό,τι ἀνἠκει στὸν ἑαυτό του ἀπὸ έκεινο ποὺ ανηκει σὲ κάποιο αλλο \ | ι ε , › ι τι και εκεινο που σω ζει τον εαυτο του ειναι τελειοτε Ρ ο απο οποιο σω ζ εται ι ιν ιι ι τ ι τ ι απο καποιο αλλοι̃μ ονα,Χ α (πρ . . Αν λοι π ον κα ΤΗ τι εῖῃἶτρεφει σἶ ον Ξ ­ αυτο του κατα την ενεργεια που προερχεται απο την ουσια του. πετυχε \ | Η 5! | ἐπιστρεπτικη και\ την ουσια του. ωστε οχι μονο να στρἐφει την ενέργεια του στὸν ἑαυτό του ἀλλὰ και νὰ ὰνἠκει στὸν ἑαυτό του και ἀπὸ τὸν ἑαυτο του νὰ συγκρατεῖται και νὰ τελειώνεται. ν

Υ

>

γ

·

.

_

επιιττριιφἡιτεται ΡΩ

.

ε

_

ν

ν

ν

ν

ν

ν

λ

3

Χ

#

_

(ιὅ) Καθε τι

› ιι ν ¬ αυτουποοτατο ειναι ἀδημιουρνητο. ”Αν δηλαδη ἔχει δημιουργηθει. γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ θὰ εἶναι ατελείωτο αὐτὸ καθεαυτό και θα ἔχει ανάγκη νὰ τελειωθεῖ ἀπὸ κάποιο ἄλλο. Γιὰ τὸ λόγο πάλι ὅτι δημιουργει τὸ ιδιο τὸν ἑαυτό του. θὰ ειναι τέλειο και _ θὰ έχει αὐταρκεια. Καθε τι που δημιουργειται τελειωνεται ἀπὸ τὸ ἄλλο που του δίνει τη γένεση ἀπὸ τὸ μηδέν. Γιατι ἡ δημιουργία ειναι ὁ δρό­ μος ἀπὸ τὸ ἀτελείωτο στὸ αντίθετο τέλειο. ”Αν ὅμως κάποιο δημιουρ­ γει τον ἑαυτό του, ειναι πάντοτε τέλειο, πάντοτε βρίσκεται μαζι μὲ την αιτία τον ι ιι μᾶλλον ὑπάρ χει μέσα σ” αὐτή ι όι φ ου̃ ειναι αὐτ` που τελειο . η ποιεῖ την ουσια του. (46) Κάθε τι οιὐτοϋπόοτατο εἶναι ἄφθοι το. τι τ ι › 9 ι ι ι › Γιατιι αν παθει φθορα. θα εγκαταλειῷει τον εαυτο του και θα μεινει »

5

2

κ

.

Ι

30

×

7

ε

»

κ

×

κ

τ­ τ χωρις τὸν ἑαυτό του αὐτὸ ὅμως ειναι ἀδύνατο. Γιατι ἀφου­ ειναι ένα, ει­ ναι μαζι και αιτία και αίτιατό. Και κάθε τι που παθαίνει φθορά, την πα­ θαίνει γιατι απομακρύνεται ἀπὸ την αιτία του. Γιατι στὸ βαθμό που ἐ­ ­ › ι ξαρταται απο αυτο που τοι συγκρατει­ καιι τοι διασωζει, τοι καθε τι συγ­ ­ ι τ .. ι ι ι ι τ ι ι κρατειται και διασωζετοιι. Το αυτουποστατο ποτει δεν αφηνει την αιτια του, ἐπειδὴ δὲν ἀφηνει τὸν ἑαυτό του' γιατι τὸ ιδιο εἶναι αιτία τοῦ ἑαυ­ _ , ., του του. (Επομένως τὸ αὐτουπόστατο ειναι αφθαρτο. 47 Κάθε τι αὐτοϋπόοτ ο Γνα ω ι έ ι ” Γ ) ατ Η ιι χ Θ ς μ Γη Γα απλο­ Γιατι όιν μπορεῖ ναι μεριστεῖ ενῶ ειναι αυτουπόστατο θὰ δώσει ι ι ι ι τ ι ι ι ι στον εαυτο του υπόσταση πουι μεριξεται καιι ολοκληρο αυτο θα στραφει \ \ ι , ι ελύ )\ τι ιλτ λ ι ι προς τον εαυτο του και ο κ ηρο θια ειναι σε ο οκ ηρο τον εαυτο του. Του̃το ὅμως εἶναι αδύνατο. “Αρα τὸ αυτοϋπόστατο ειναι χωρις μέρη.

.

κ

3

ε

κ

τ

ν

7

ν

στραφἠσεται Ϊὶ(.ΒΜγ νετιοιιιι λν

103

(/Μ) Κάθε τι που ἐπιοτρέφει στον ἑαυτό του ἀπὸ τὴν ἄποιμη τῆς ἐ νέρνειοις, ἔχει ἐπιστοέφει προς τον ἑαυτό του και ἀπὸ την ἄποφη τῆς . ουσια

ν

ι

ΣἹἸΠΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

­

ν

Γ

ν

κ

­

ν


τινοκλοι ΔιΑΔοΧοτ

ιινι

ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ '

ιι

ι

Εἶναι ὅμως καἱ ὰπλό. Γιατί ὰν ηταν σύνθετο, ἕνα μέρος μέσα σὲ αὐτὸ θὰ είναι χειρότερο, ἄλλο μέρος καλύτερο, καὶ τὸ καλύτερο θὰ βγαίνει ἀ­ ι ι ι ι ι ε ι ι ν πο το χειροτερο και το χειροτερο απο το καλυτε ρ ο , ὰν ὁλό κ λ ηρο προέρ­

υ

ι

χεῖρον ἐκ τοῦ βελτίονοο, εἴπερ όλον ἘΦ νλου ^εαι:ἕ¿ ­ πρόεισιμ. ἔσι δὲ οὐκ οιὔτοιρκετι προσ δ επες ον των εοιντου

καὶ

λ

Το

) Χ είων­”ἔξ

ὺθλέσΐηκεμ·

ιἶ›ν

οιὺθυπόστατον 48. Παν τομ

απλο"

ν

χεται ἀπὸ όλόκληρο τὸν ἑαυτό του' ὰκόμη δὲ θὰ ἔχει και αότἀρκεια,

αρ

σύνθῃυμ εσῃγχ η

Πλ"

·Φέσ±η­

`

, ­ (Τιν ἔστι. καὶ πά νΐωΐ γὰρ διαλυτόν ἔστιν €ι9 Ταυΐα ιμ , π ' οκει μ ένον δεσ εν" \, σύγκω­αι ὲἔ ἐκείνων είε ὰ διολοεται η ν οἴχ εται 6ί9 #0 μη 0" ” Η δε ΙΟ καὶ ἀπολεἶπον το ὑποκείμενον νι ιδ Ἄ επ­ται και ασκεδαστον. απλοῦν εἴη καὶ ἐν ὲαυτῳ, α ια ιέΐη̨ἴ κο. Π”αν το αὐθυπόστοιτον ἀιδιονς εστι­ και \ αδ , ι οντ α#α'Υκη Ή μη αι ιομ ἶω|\] ι δίοο Υαρ εισι Τροποιικαθ \ , ι ­ ιν ἄλλω ὅνι­ων. το δε αοθ­ · .ι ι ν απο τἢτ συνθεσεωτ Και Ο απο Των ι · ς ύμθῃόμ ὲσῃμγ ἀλλί ὰπλουν· ουτε εν οιλλῳ, αλλ Ἡποσἴαΐομ Ου­Γε σ 1”· ἢ κα­Γὰ ἐν ἑαυτῷ. ἀϊδιον ἄρα ἐστιν., 50 Πα̃γ, Τὸ χρόνῳ μεερουμενον ιι κα” η , ° , ν 0# · Α ι κατα του έμέργεια" γεπσιΐ ἐσῃ_Ταἔΐῃί Ζ!π Ζῖἔξὲἶαα̃ν ιιὺπἔρτὁ κατὰ ι κ Ρ ει γαρ ὑπο χρονου” μειρἶιτοιιιΐ Τὸ ἕῃαι διαψέροντα . νι ` Κω Το εἶναι ἢ ὲνεργωίι ε Κ? Τοκ ην_και , , ι ἀημγθμω, ΧΡόοον το εσται, ιο ἀλχἠχωιι­ ει γαρ ταυτον κοιτα κ ׄ 0„ . ι ι .ι , \ . κ Ώου πέπομθξ πορενομενου καιαει αλλο το πρι: Ρ

Ή

ὅ"

_

Μ

ΐ

ρ

Ε

τ

`

κι

ται

`

και το ὕστερον. εἰ ουν οιλλο,το`ο"ῃκαί ,αλλο ΐο Ζσεύεἱ όμι αλλα Τω χρομῳ συμπ ρ ι Χινοί ενον ὀί Ρ οι ἐστὶ καὶ οὐδέποτε _ ι · | εν 7Τα, ΗυΦ ι ουτ μετρειται, “ ἔν Τῳ Υίνεσθαι` δν°ΐ και ουχ ιο­Ταμειίομ ι ναι ἄλλο και ἄλλο, ωτ 25 ί , ν. τ * δεχόμενον το τι , ειναι, ιιλλ φῶ αντω ἀεὶ καὶ ἄλλῦ δγὰ Τὴν Τοῦ Χρόνου ­ιο ναν κοιτα,·ιον”χρ0"3 ὅλων ὲοείν, ἐν τῷ οκιδνοιμένῳ το9 δέ ἔστιν πορειαἴθ ωχ ἶμα αθίίίν και σονεκτεινόμενον· Ί­οῦι­ο λ

Ξ Οοο­οο

Δ

×

2

λ

Ἱ""όί""0”

ἔῖθΐῖθσξἶνῖιι ἔχω”

ίςρονθκηἶ

Ξίότῖΐ μζίἕνεσιε ἄρα ἐστὶ τὸ

Τὸ γὰρ οὕτωε· ὅν­

άι,

ΡΩ,

ἢιιειίι·ιειοε”ι κόσμοι ΩΜῳω̃ὸ Με 2 ἕῃ δὲ ϋὐθ (Ψ ΩΟΨΜ ῃι̃ἔἔἶέω ιιιειοο. πνιἶ Τ ίεἕιεδε σο. Τει. περι

αθθυθ ι

πιο

·

.

ουκ

30

γγ"

·

Οτο. ιισοινι πα̃ν οι ισ ε„γ,γ„ἶι.ἐιιἶ, Ξ.

­

¬.

ἔηἕί Ήἰη̨̃ἕὲἶη̨̃ι̃ἶἕΐἔΐἔ ὲ'ΞξΙὶῖ:Ξγ±Π=γἶ ειιιιινιεῖεωΐ λίθἴι­Θυαιιε νιεο ι ­­ “ς Γεοιιιενε .. ίεοΙιιι›ι1εεει­4)Ξ0ιο<ί::ἹΙζ;ῖἔὲἶ,ξὶἶἱ,.,Ξίιἶ:ίίῃιιζἶε ηπο ιιιοιεεοιουιιἶ ει1ηι‹ιιει›ετεἶ±νἔῖ : ποιου­νε ' \ ιιιἰοτιι ιι ὶσι ιι ι οι ιι “ΡΟΗΗΡ Β Κω εε­11έἔ×ἶἰ5 ονεὸἑἕἶἐἶξῖἔἴῖῖ * _ ι ' ῖκα ιο εε) ὁ από Βω)ι ει Ψ" Μ ­ιη ­ι­ΙἹΡΩ αυτίθ. τ τι ι ' ι οκἔὅὶ εἶηὶωηἑἐ χὶὀω καγ ,οι απο χρονο ινἑί ιο ΤΩ σ ἑἔξἑρῃ ηἕἔἠ ' ι ΟΪΪΧ. τἔ] τον κεί°°ἶ\Ρ ..σῃἔξἕἦἶἔωθη ιικκι και ιικκοεε ιιιἦκγυ̃ ,

3

·

_

.

.

1

ιι

4

Ρ

4

Ἰι

_

ειττιιιε

θεα Ρω̨

ιι σι

:

ειιγιτσεστ.

ν

18

"®ρ""'ὶ"”'” Ύ

Β: οπι.

'

Μ_

79 3

Ο

Τὰ ὲνδε χό μενα εΪναι δ ύο' ἢ Β ηλαδη διαλύεται σε αότὰ ὰ οῖα ἀποτελεῖται καὶ όπωσδἡποτε ἀποτελεῖται ἀπὸ αὐτὰ στ οια δια­ . ..ιενα υπόβαθρο ι Ι λύεταγ­ρμδεύτε ρ ο , ἔ χ εγιαναγκη απο και αν α ήσει τὸ ὑ­ π ό βα θ ρ ό του περνα _ στο` μὴ ον. Ν ” Αν ομως Η Ἱ ” φστον εαυτο ειναι απλο` και μεσα " ί ιν . ι . του, θαι ειναι αδιαλυτο καιι αδιασκορπιστο. ν › .. ν ­ι­ ›ν (49) `Καθε τααοτοοποστατο ειναι αιωνια­ Δυο περιπτωσεις υπαρχουν, κατα τις οποιες ειναι αναγκη να μην ει­ ναι κάτι αίώνιο, ἡ περίπτωση νὰ εἶναι αποτέλεσμα σύνθεσης καὶ ἡ περί­ Η ι ε πτωση νὰ βρίσκεται σὲ ἄλλο θν (πρ. 48). Τὸ αύτουπόστατο όμως ούτε συνθετο ειναι γιατὶ είναι ὰπλὸ (πρ. 47), οὔτε σε ἄλλο βρίσκεται, ι ι ι ι ε Η βρισκεται μεσα στον εοιυτ ό °ι70υ (πρ. 41. Έ πυ̃μενως ειναι αιωνιο. ι . .ι , (50) Καθε τι ποὺ μετριετοιι ἠ στην ὕποιρξη του η στην ἐνερνειοιι του κ τι ­ ν ” _ με` το` χρονο, ειναι νενεση απο την αποψη της μετρησης του με το χρο­

_

ν

ξ

Δ

ν

·~

“Ε

ι οπι.

Δ

η̨ὺἰθἕἐζἶἔεμίθξιίλιε νει Μ"

°

λ

λ

3

×

·×

ν

­

ν

ν

.

ν

ν

3

κ

κ

ν

ν

κ

κ

νο·

Γιατί ὰν μετριέται μὲ τὸ χρόνο, ταιριάζει σε αὐτὸ τὸ νὰ υπαρχει καὶ νὰ ένεργεῖ μέσα στὸ χρόνο και τὸ «ἦταν» και τὸ «θὰ εἶναι» νὰ είναι δια­ φορετικὰ μεταξύ τους. Γιατι ὰν το «ηταν» και τὸ «θὰ είναι» ἔχουν τὸν ἴ­ διο αριθμό, δὲν παθαίνουν τίποτα ἀπὸ τὸ χρόνο ποὺ κυλάει και που κά­ νει πά ντοτε Β ιαφορετικα το προηγουμενο ί ί και το επομενο. ” Αν λοιπον ει ὰ

ἔ"ωΜ ..ι

γίίῃαι

Β

|

πειδη έχει τὴν ανάγκη τῶν στοιχείων του ἀπὸ τὰ ὁποῖα αποτελείται η υ πόσταση του . Ἑπομένως εἶναι ὰπλ`ο κα”θ ε τι που` ειναι ί αότοϋπόστατο. (48) Κάθε τι ποὺ δὲν εἶναι αἰώνιο είναι σύνθετο ἔχει την ὑπό­ . .ν ν .ι σταση του σε ενα αλλο.

5

κὰἔἰ/.

υδεν νπο ΧΡ0

ΙΟ5

οι

ι

λ

Ν

_

ναι διαφορετικὰ τὸ «ἦταν» καὶ τὸ «θὰ είναι», επόμενο εἶναι ὅτι τὸ κόιθ Ε τι πάντα γίνεται καί ποτὲ δὲν εἶναι, ἀλλὰ παρακολουθεί την πορεία του ΧΡ όνου μ ὲ τὸν ὁποῖο Μ ετ Ρ ιέται . καθὼ ς β ρ ίσκεται πάντοτε μεσα ” σ τ`ο γ ί­ ι ι ε 7 γνεσθαι και δεν ειναι σταματημένο στὸ ›ιδιο ειναι, παντοτε ἀλλὰ δέχεται , , , 7 ένα ειναι διαφορετικό όπως τὸ χρονικο τώρα ειναι παντοτε αλλο καὶ .. ι ε άλλο εξαιτίας του χρόνου που κυλάει. (Επομένως δὲν ειναι συγκεντρω­ Η \ Ι _ ,_ μενο ολο, καθως βρισκεται μέσα στὸ διασκορπισμὸ της χρονικης παρά­ ­ι ε εν ε τασης και συμπαρατείνεται μαζί της. Τουτο σημαίνει ότι εχει τὸ ειναι .ἴ μέσα στὸ μη ειναι. Γιατί αὐτὸ που γίνεται δὲν ηταν αυτὸ ποὺ γίνεται. , (Επομένως αυτό που όπόιρχει με τετοιο τρόπο είναι γένεση. ε

κ

Ύ­

.|


ιιτοικιιιοειε οεολοτικιι

ΠΡΟΚΛΟΤ ΔΙΑΔΟΧΟΥ

ι ι . ν ι ι ι μετρου­ ποστατον εξῃρηται των υπο χρονου Ποῖν μένων κατὰ τη χρόνου το αἰιθυττοστοιτον, οὐκ κἀἶν ὑπὸ εἰ γὰρ ἀγἕνητ ν ι κ ι ν χρονου γαρ περι την γενεσιε· οἶτο· ετ ρ μ εἶναι το ­\ \ ' . κατα „ αΖ|θΗ7Γ0υ̃ΤαΤ'ω!# ι × έν ὅ ν × σ 'Π ν · Οϋδἐν Οι Ρ Οι Των ν μ ετ ρ ον μ ε Ρ ιι Ρ φν σι ι ι νω υ· εστ κεν. ιι ι ν ε ν › οι τι ιν ΦΑ η εχει Χ Ρο Ιεο. Ιἦαν το .οιιωνιον ολον αμα εστιν: ειτε τον ιινσιαιη βεν Το ου και αυἴημ εΧυ||› μοϋομ αἱωμι0ἰ|¦ ολη” αμα παρουσα? Β μηπω ὑττοστησόιιενονγ εἰσαῦθιε δὲ το αὐτῆε· ὑποστὰν ἦδη, τοαοῦτον ὅλον ἦδη κεκτηγιένον„ ιο ἔστιν, ιὶλλ› ὁπόαον εἶναι δύναται, | | την ενεργειαν προε· τῃ ειτε ανεττιτατωε· και . ανελοιττωτωε· | Ἰ ἢ ` | | ` τ #` ιετ το τ 9 ιρ° ι (Ρ |` ιἶιυ .ΗΡ Η/ Κω εχ" αθροαν ουσια' και ἴαω­ην καθ ενα και τον αυτον τελειότητοε ἑστηκνῖαν καὶοἶον παγεἶσαν ὅρον ἀκινήτωε· και ἀμεταβιἱτωε. το α εἰ γὰρ αἰώνιόν έστιν (ὡε καὶ τοὔνομα ἐμψαίνει) ο ὅντοεη̨ ἀεὶ τοῦ ἕτερον δὲ ποτὲ εἶναι και το γίνεσθαι κα τὸ δὲ ὕστερον· γἕνεαιι· γὰρ ἔσται, εἶναι, πρότερον εν Ί' μ μήτε τὸ ην και ὕστερον και πρότερον το μήτε δὲ ὅπου ὅν. ι .ν ὅ ἔστιν, ο”λον ὀἰ ιι α ἔστιν εκαστον ἔιτται, ἀλλὰ το εἶναι μόνον ^ Ά 20 Ι ` ἕνἕργἕιμι Ο Κα! ΕΤΓ! ΐθυ ἐστι. το δὲ ιι ν Η7ῖἙ|7 αιΐιθἶι εἶναι ὁ ' ἔκ δὴ τούτου Φανερὸν ὅτι τοῦ ὅλοιο ι κ τι Τὸ αἰώμωμ ἢ Κ". οὐσγαμ ἢ να­Γ» ενέργειοιν ὅλην αμα την

(ιῃ) Κάθε ·

7

ν

Χ

Χ

<'

Ν

α ιι ι ι ι ν ν παρουσαν αυτῳ. οὐσιαν η την ενεργειαν ι εχει ν Η ι ν ν ε ν ο αιων, και παντ ν 68. Παντων των αιωνιων προνπαρχει ν .. νε „ ττρονφεστηκεν. των κατὰ χρόνον ὁ χρόνοι Ι ι κ κ ­ι εστιῇ τα× μετεχογιενιιι ι ,μετεχοντωνῇ ταν προ ει γαρ πανταχον δηλον οτι ἄλλο μεν το και πρὸ τῶν μετεχομενωννι τα αμεθεκτα, × ι ν αἰων, αλλο δὲ ο καθ αὑηον ι αἰὥνιον, ἄλλο δὲ ὁ ἔν τῳ αἰωνίῳ ι ι ωε ν αμεθ­ δε ο αιώνγ το μὲν ὼι· μετέχον, το δὲ ὡο μετεχομενον, ν ι . . ν ι Τοντ­ῳ γο εῃος. καιι Τὸ ἕγχρη̨μω ἄλλο Εμῃεχἶμ ιγαρ): και/Ο εν

κ

ι

κ

­¬

τ

τ

κνόιοε ἄλλο ιιιετοιόνεισ

ιαιιλ και

0

πιο τουτο” κνοιοιι

|

|

ο

4

¬

Ξἶἔιειἶνζιιιοοιτιιοιοιοιιε ιν

ίοτι. ΤΝ, ῳιοο ἰτι ιετιιροτε Ψ

ιιενον

[Μ]Ρ

ιι.­ιι

εἴ"

3ο

ἐν

ει αχιινον ιιοοει τι

τούτῳ] τοντον Ριὲ

ιι

οι χρινφ ιινω̨ αι άλλοι ιιετεχό­

Ι

`

._

¬

·

\

,

`

το χρΟνΟ Και Την οιιωυιότ­η­ῖα·

Ν

να

Κάθε τι το οιιώνιο εἶναι ἕνα ταιιτόχθονο ὅλο . Ἡιτε Εχει Την ουσια μονά τι ι „ ι ιι Χα αιωνιαι ναι την εχει ολ η μαζι̃ συγκεν­ , · ι όχι μὲ ἕνα μέρος της νὰ ἔχει ἦδιι ιἶιποστασιωθεῖ και νὰ μέλει τρωμενη· νὰ ὺποστασιωθετ μὲ ἄλλο ποὺ ­ ιι υ παρχει ακοματ αλλα οσο| μπορει νὰ ν ι ο ι ιι ι ειναι, αυτο ολο το εχει κιολας στην κατοχη του χωργς έλαττωση κα γγ

ν

7

9

ιι

λ

γ

ο

Ι·

ι

ἐκῖὸἐ ἀπὸ τὴν οὐσία και μ άλιστα χωρις αὔξηση Ειτε έχει τὴν ι ἐνέρΐεια ” ι , ι . ι την ενέργεια τ`ν ἔ Η

*Ι Χ μα εμενη και στο ίδιο παντα μετρο της τελεγότη. ι ι ι τας να στέκεται σα νὰ εἶν ι αι χαρφωμενη με μια και την ιδια προυπόθεση °\ | , αμετακινητα και α μ εταβατοι. .Δ

×

Γιατι

Ί­

οι

3

|

ι αν ειναι αιωνιο (οπως και ἠ λέξη μαρτυρεἴ) 8 , θ τὸ ποτὲ καὶ τὸ '.ν ι ι › ι Ύ 'ΥνΘσ` αιῃιαφορο απο το αει ὅν, δεν πρ ι πρωτυτερο και το ἄ 0 δστε ” ' " Αφου° εχομε γένεσ η και ὅ χ ι ον μνο· ι Ι Καἱοοπου διεν υπαρχει (πρ . ­ μητε το πρωτύτερη̨ χαὶτὸ ὑστερωὸ ι .

ι τε το «ηταν» και τὸ «θὰ εἶναι», ἀλλὰ υπάρχει τὸ νὰ εἶναι μονά οι 0βητι ζ _, τ Τ, γχ ειναι, ἑκει εἶναι όλο μαζι συγκεντρωμένο καθένα ποὺ ε ειναι. Ο ιδιο και στὴν περίπτωση τῆς ένέ εια ρἴῃ ς( ,Απὸ αὐτὰ εἶναι , Τ ,φ νεοο οτι η αιωνιότητα ειναι αιτία του εἶναι γιὰ ὅ­ , ι . ι χ τι αιωνἕο ειτε στην ουσια είτε στην ενέργεια ἔχει συγκεν­ ι τρωμενιι μεσα τον ὅ τι την οὸοιο και ολη τὴν ενέργεια ι . ε ° ) ” π ου·· (53) Ἀπὸ ὅλα τὰ αιωνια παθχα 7? αιωνιοῃῖται ἀπὸ ὅλοι τα έν­ Θ 7

.

_

·

ιι

ε

ΣΤ/ Γ

η

ον

τι

ν

°

,

ποοοπαοχει ο χοονος. Γιατἰ ᾶν σὲ ὅλες τιι πε "πωι › ι ι εἶναι' ς ι σζειςο πε” ,αῖιῖο ΐαυτα ποὺ μετέχουν αὐτὰ ποὺ μετέ οντΤαι και πα ι πριν απο αυτα ειναι τὰ ᾶιιέθεκται Υίνε­ται χ τ τ ι οι φανερο 0." αλλ Ο ποὺ μετέχε­Εαν ἶιη̨̃αι το αιωνιο και αλλο ἡ αίωνιό­τητα ὰ ι ι › , τ ι ι | πο ΈΟ αιωνιο και αλλθ πάλι ἡ χαθεαυ­Η α' αιωνιο επειδη το ιωνωΐιιῖα η , , . ι τ μθΐεχει ΧΟΕΤΕ, η αιωνιθῖηῖα ως χάῃ ποὺ με­Εέχεται χαἰ ἡ χαθεωπὴ αἰω· | ι νϊότηΐα επειδη εἶναι ἀμεθεχῖιι­ Καὶ βέβαια καὶ 'Εὸ ἔΥΧρ0νο εἶναι ἄλλ 0 ι ν ι (ἐπειδὴ μῦῖέχὲι Χάΐἱι.) και ὁ χρόνος ποὺ εἴ ναι μεσα στο εγχρονο (ἐπειδὴ | μετεχεται) και ο χρόνος ο πριν ἀπὸ αὐτόν, ἐπειδὴ αὐτὸ; δὲ μετέχεταγ χθ

ΜΩΉ. Α Μ 51. Ίπερ! ΒΩΠΜ: παρά ΡΩ : μόνον ἕχον. το; 7 ἔχοι ` ; Μ 62. ' ιι. ὰνεπιτάττωτ κεκρατημῖἕνον ΠΡΠΠ ιο Ο) μόνην ]ἄΟΒΙτι(ιι;ἶονἕ;ε(ι„ι̃:ἐι οιι. το ενο Μινι ειν Με οι νεο ­ κι αῖι Ι .· καί οπο ·'ΜΗ)ιι̃ ι. τα. τελειὐτητοεἶ. ἡλικίαε ΡΟ · ̃ ι |ι::.ἔΧ`‹|ε,(ῖ›1ι?ιθ ἔἶτἔἶη̨ Ρἱιιιε το 16 τιοτἔ ΒΩΡ: οιη. ΜΡΩἌ 14 ιὶκινἢτωε] ιὶμετακινἢτωτ Ρξὲ τι τον] τοι: [Μι̃ Ϊ (2 το οιτι. ιοτὶ. 18 ΓΩ ἑτέρον τοῦ ἀεὶ ὅντοε οπι. ΡΩ τε ιν ανια νο τι νι Μ. νο Ο 28 ρτιιιε 6 οιτι. Ρ, ροει αἰωνιῳ ιτοοερ. ὅἱὶ. ΤΑ1ι.τι·ερ Ιαι”ων οι κ αιτῶν ιιὶωνἰων Μ ΡΟ, ιι̃ῦθ _29τ3Ο το δε ῶε ὰμἔθεκτον 29 μεταιτχόν ΡΩ ' ό ΜΨΩ Θ” ει

ν

,

Χ

Έ

·

ι το ονο Εποιιενως κανένα απο τα αὐτουπόστατα τι (7­ερ 50) 1 ιι μ ι ΧΡ/ ι οὲν εχει την υποσταση του μεσα στο χρονο

ν

.Πι

ιι

τ

τ Ρ ιεται

Δ

Έ

του

71

·

×

|

­

.

=

ι

Η

ν

› Ε

_ ι ι .. , ι το οιυτουτιοοτατο ειναι οτ`

εξω απο οιὐτα ην Θιιοιοι ­ που μετοιοοντοιι με το χ¿›οο0_ _ ι ι Α νειναιὀι Υ ένν τοτ`ο αυτουποστατο ' (πρ. 45) , δεν μπορει να μετριε ι , ι ι ται στο ειναι με τοι χρονο. Γιατι ιι γ ένεσ η α'ν αφερεται στη φυση που με

61.

ν

ιοτ

Οι

×

ν

ν

ο

5


ΔΙΑΔΟΧΟΥ

Τῶν

ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

Καὶ ἀπὸ αὐτὰ καὶ η αὶωνιότητα καὶ ὁ χρόνος ποὺ δὲν μετέχονται εἶναι παντοῦ καὶ σὲ ὅλα τὰ ἴδια' ἡ αἰωνιότητα ὅμως καὶ ὁ χρόνος ποὺ μετέ­ χονται εἶναι μόνο μέσα σὲ έκεῖνα ἀπὸ τὰ ὁποῖα μετέχονται. Γιατὶ καὶ τὰ

ἀμεθέκΐωι, „.α,„,α_

ἀρέθεκτοτ ὥν. καὶ τούτων Α | ρεῃχόρενοε ἐν ἐκείνοιε μόνον, χοῦ καὶ ἔν πασιν ὁ αὐτοὶ” . ὑψι ἦν |,ε.,έχε,­αρ πολλὰ γαρ καὶ τὰ αἰρὅνια και τα ἔγχρρνα. ιν ι , ­ν Α ς ` και μεθεξιν „ 0” πασιν ΧΡΟΝΗ ὅὶὶιρημέμοξ' αιων εστι κατα ι | Η ι ρ8 μ Δ: ιαιρετοι­ αιων και ο ει: χρ 0,109 π 0 Του?­ωμ καὶ Ο“Π”

ιιτ

­ αὶώνια καὶ τα έγχρονα εἶναι πολλὰ μέσα στὰ ὁποια υπάρχει κατὰ μεθε­ ξη ἡ αὶωνιότ η τα καὶ ὁ τε μαχισμενος χρ ό νος . Έ. νω “ η ἀδιαίρετη αὶωνιό­ «τει τητα και ο ενας χρονος ετναι πριν απο αυτα καιιδνινουν υποσταση στὴν οιωνιοτοτα και το κρόκο τον ιιετέκονται­ ι . ­ οιιωνιων ι ι (54) Κάθε αιωνιοτητα εἴναι μέτρο των καὶ κάθε χρόνος τω̃ν ἕΥχέἶ ονων'καὶ αὐτὰ ,Μ όνα εἴνοιι Η έσα στα ὅντα τὰ δύο /Φ έτ@ α τ`ς Η ζωης και της κινησης. Γιατὶ κἀθεττι ποὺ μετρᾶ, μετρα̃ ἢ κατὰ μέρος ἢ μὲ συνολικὴ έφαρμο­ γὴ πάνω σὲ αὺτὸ ποὺ μετριέται. Αυ̃τὸ ποὺ μετρα συνολικὰ εὶναι ἡ αἰω­ νιότητα, καὶ αὐτὸ ποὺ μετρα­ κατὰ μέρη εἶναι ὁ χρόνος. 'Επομένως τὰ ι ι ι ι ­ ιι ι μετρα εὶναι δυο μονο, το μετρο των αιωνιων οντων καιι τοι μετρο των εγ­ ι

×

`

ν

°3

Εϋωὶκ

.ιιιώνονι ὁ δε χρονων κροιον τω" μεἶῳμ ποστάται. ἐστὶ τῶν αἰωνίων, καὶ πα̃ε χρόνοι τῶν 64 Πα̃ε αἰὼν μἕτρον „ ι ι · τ Ύ ­Η; καὶ δύο ταυτα μέτρα μονα εστιν εν τοιε ουσι η ἐν χρ ζωῆΐ Τῆες κωήσεωρ ιν ·

Ο

×

ροσ μετρεἶἢ ὅλον ἄὶέα ὲΦαΡμ°° πᾶν γὰρ τδ μετροῦν ἢ κατ . . ­ σθὲν τῶ μετρουμένῳ. τὸ .μὲν ουν καθ ὅλἶὶ μῖΐρουν ξιιωἴ εστϋ * . ς ' ετ οι το εν των το δἔ κατὰ μἶΡὶὶ Χρέμ" |δ"® γγἄρα μομα Τα ὶι ρ ° μ ι ς `8 “ εν ονωοντων. αιωνιωνὶι̃τν ε"Γ::¶­ὰ χὶι̃ξῖὅμο; ὑψεσΐὁΐ ἢ Τὸμ ἀεὶ χρόμω ἔσω, ἢ ,5 66. αν το # ` ' | κε ΚΤ πμ έθθὶ/ε ιιποιττασιν την πω­ὲ ἐν μέρει χρονου αἱ πρόοὅοι πᾶσαι δι, ὁμυ,ό.,.η,6ε εὶοι, καὶ πρὸ τῶν | ' | \ Η ` πάρ­τῃ ιὶνομοἴων συνεχη τοιτ ττρωτοιτ υφισταται τα| ομοια ἶρἶδ ι ­ ι οαωνιρἑσ αρἕαἔη̨ ε ιιἕκιἔἶμἑῖ αὐτὰ μᾶλλον ὅντα οὶνόμρια, τοιι· δρ ι ω ”ζ μ ρέρει χρόνου γινορενα αδυνατον (και 77%) , δ, διεστηκτὶι λέεσα 6 ὑφεστηκοτων ἀεὶ ιὶ ` ὡε ποτὲ τῶν ὅμωα ἐκείυοω πῆ δὲ ιν 0"­ων και ` , ι ι ται πι ι » Ε › ι τοατων τε ,και εκανωρ εοῃῃω̃μέωζ, ἔαι τῶν ἀεὶ ὅντιον μέσονἢ ' κ ῦν των ποτε γ οὐκ Ζἔοἔἔῖιιῖὅμένονῆ τὸ ποτὲ ἄν.­τοῦτο δέ ἐστιν ἡ το ποτὲ | ιι"­ωε οι ἢ το ποτὲ ὅντωε ἄν. ἀλλὰ τὸ ποτὲ ὅντωε ον αδυνατον εε

ιι

.

ι

ν

ιιι

ιι

Ψ

ι ι

Μ

τοι νινινέιο ­ ,¦ τὸ δει ποτετ ινιωι εαυτον ἄρακ εινα , ι ι ι γινομενρν εινα: το μέσον τὸ ποτὲ ὅν. λειπεται ἄρα το αει δε ι #ἔσον ιὶμφοἶνι Τῶι μὲ" γίνεσθαι συ'/άπῃ” Το” χειρι” , Τ' ἀεὶ μιμούριενον τὴν αὶώνιον ὕυ̃ιν­ ἐκ δὴ Τούΐωμ Φαμερυ̃, ὅΐΐ δῃὴ ἦν ἡ ιὶτδιότησ, αὶώνιοε μὲν το . ι_ κ . η δε ἄλλη) καἴὰ χρό„0„ δὲ ἄλλιγ­ ἡ “ρὲν ειττωσρι αιδγιαηι, ρ \ , καὶ ὁμοῦ πα̃ν, ειναι το ν εχουιτα ι η μεν ηθροιιηιενο γινομενη κ

α

)

1

ι,

Βεοιι

. . , Μ 3 ,ὰ ἕ.¿,(„.„„, ιειιῳοιιιιιιι ννι τα εν χριιο . Ι εκιιτερο: κ τω Η ι 2 5 °"°"] Ζ" Μ 4 τᾶνν· Μἕῳνε των ι<εὶἔὶεἕ0ΠΜὶζ,ὶζ,ὶιμε°ωΞ Μ 6 Ρ 7, ὶεπι με . . . Θ 9 ν×ὶν·=`ΒἦΠ: νέο” ΜΝ· 6 χρωἔ­χρ ὶτἶνενὶζ ιιὶ}”1ιεΠιΡ›οι­ειιοῃι νν Ϊ4­ Ψ9 φ Τει δέν ­ (όσο Ι ιαοικιι Μ ιτ' κατα νερο ΡΩ νων σο ιιιτι Ρ ι (ἐὅιγ Ι5 υ̃φεσῖόῖ Μ . ,ςψεῃὥε οριο 24 πρἶ ιι τα τε οτιι. ΒΩΙ1 ­ΰ έ ἢ Τ, Βὀῦ, 0", Ρο. „„,„., τι εστιν οιιι.­Μνν εκ. ποτε τεντυ Ε · ι ' 2 ι “

68

.

ιι

ΡΩ

.

ιι

ιι ιιιτὶι ιιτ· Ρο

τι· ΜΒΜ" ντωε το ἰσε.ονκ ρω ΡΩ, τιοτι εἔιιοεε. νν

οι οΦ, Ω ι.

ἔῖ σε

4.

'Μπι

Πι.

Όκ

σε

>

αὶωνἰα

οι Σι̃ ι ιιιι...:ιιΡ°22°ι5 Μ;ιι̃:::::ι:τε ι , ' ἔι' 'Ι

..

ὰὡὔῃὶὶ Μ

­ιι

(55) Κάθε τι ποὺ ὑπάρχει μέσα στὸ χρόνο, ἢὑπάρχει σὲ ὁλόκληρο το χρόνο ἢ ἡ ὕποιη̨ἕή του οὶπνὶώνεται κάπ0τΕ σὲ ἕνα μόνο μέρος τ0°ὕ χμό· νου. ει ι ε ι ιν ι Αν ὁλες οι προχωρησεις γινονται διαι μεσου της ομοιοτητας (πρ. ι ι ι ι ι ιλι λ ι ό ι ι ι ι ­ ι 29), και πριν απο τα ο οτε α αν μοια, σε συνεχεια με τα πρωτα, βρι­ σκονται ὅσα εὶναι περισσότερο ὅμοια μὲ αὐτὰ καὶ ὅχι τὰ ἀνόμοια (πρ. 28) καί, δεύτερο, ὁὶν μὲ τὰ αὶώνια εἶναι αδύνατο νὰ συνἀψομε ὅσα γί­ | _ Ι νονται σε ενα μέρος του χρόνου γιατι διαφέρουν αφου_ αὐτὰ γίνονται ­ν _ _ _ νω κεινα ε τναι και· ιι φου αυτα · τ καποτε ε υπαρχουν · · ένω έκεῖνα πάντοτε” ι ί και, τρ το, ὀὶν ένδιἀμεσα αὐτῶν καὶ εκείνων εὶναι ὅσα εὶναι κάπου ὅμοια ­ μὲ αὺτὰ καὶ κάπου ἀνόμοια, εὶναι επόμενο ὅτι αὺτων ποὺ κάποτε γίνον­ ται καὶ έκείνων ποὺ πάντα ὑπάρχουν ενδιάμεσο εὶναι ἢ αὐτὸ ποὺ παντο­ ι ηι αυτρι που κάποτε τε γίνεται ηι̃αυτὁ που| καποτε εὶναι . και αυτο ειναιη̨ δὲν εὶναι η αυτὸ που καποτε εὶναι ὰληθινά. Αλλα αυτὸ που καποτε εὶναι τῷ ὅντι, είναι αδύνατο νὰ ὺπάρχει, ένῶ ἐκεῖνο ποὺ κάποτε δὲν εὶναι τῶ ὅντι, εϊναι τὸ ὶδιο μὲ αὐτὸ ποὺ γίνεται' επομένως ένδιἀμεσο δὲν εὶναι αὐ­ _ τὸ ποὺ ὺπάρχει κάποτε. 'Απομένει λοιπὸν νὰ εἶναι ενδιάμεσο καὶ των δύο αὺτὸ ποὺ παντα γίνεται καὶ ποὺ μὲ τὸ «γίνεσθαι» συνδέει μὲ τὰ χει­ ρότερα καὶ μὲ τὁ «πάντα» μιμεῖται τὴν αὶώνια φύση. 'Απὸ αὺτὰ γίνεται φανερὸ ὅτι ὴ ὰιδιότητα (πρ. 48 καὶ 49) εἶναι διτ­ . ι ι

|

οι

ιι

ν

·

,

<

Ονων.

ι

#`

κιιιι

3

ό

λ

^

109

κ

ε

_

¬

.

τι ενη αιωνια και ενη ιοονινιι Ἡ μια ειναι ιι ἀοόνιτα τον σνο­ ται, η ἄλλη ποὺ γίνεται' ἡ μία ἔχει συγκεντρωμένο τὸ εἶναι καὶ ὅλο μα­


ΠΡΟΚΛΟΪ ΔΙΑΔΟΧΟΪ _

ι

.

.

ι

' 'θ και απλωθειαα κατα τἢμ Χρθῃκηυ παραῃ" ιὲσῃηκἔΐὰ ολη καθ .Θ αιπηρ ὀν ἕκαατον '

εμ

Και

α

κ

,

. ε η. δει εκ ρερων, Τὸ πρόπρομ καρ ὕστερον­

„.

χωρίο

1

,

ι

ι

ι

¬

ί;

=

ἐστιιι αἴτιον, μετρηθἑν ἐκεῖθενιι κατὰ τὴν ὑποοτατικιιν δὔκακιμ­ εἰ Ι ` ` ` , "· δὲ τοϋτνικαι Τὰ ἀπιαὐΐοῦ πΡω6"α αἰῃῃά Φ" δια Το προ α””'®" ­τὸ γὰρ θάτερον ἀποτελἕσαν αἴτιον και θιἱτερον αἰτιατὔν άπο _ ιὶττοτελεῖται τοιοῦτον. Ι5 τελεἶ­ εἰ δὲ τοῦτο ι και τὸ αἰτιατὁν ἔκεῖθεν Α ὅ„ , . ε ιὶλλὰ ῆν ὅτι και μειζονωε· εκειθεν. Όλον­ Η 'Υαρ "ιι" ι εἶχεν ἄρα × αιτιοιν τω 8 ευ Τέρα τοϋ τταράγειν αὐτὸ δἑθωκεν, ^ Τι̃ιύΐημ Τὴγ αἰτίαν, Καὶ διὰ Τοῦ" καὶ ΐὸ ὁιεύπρορ γερη, ἐκεῖθεν λαβόν. εἰ δὲ το μὲν τιῖν τοῦ δευτέΡω9 γ

Ϊ

γῃμα̃ν δὐνανιν \ κατα μέθεξιν ἐγένετο τταρακτικΰν, τὸ δὲ καῃὶ κετιἰδοορν κριι το τ " το` και\ ἄλλῳ Τηΐ Γ Υῃίμηῃκηΐ Των πΡ ώρωρ ρ ειζονωε οιἴτιον ἔκεινο ι ἐρεξῆε· ΰυνάμεωε μεταδεδωκοε. , ε 67 Πᾶν αἴτιον και πρὸ τοῦ αἰτιατοῦ ἑνεργει και #6* αὐ" ρ¿

τι·

μωμ επ

πλειόπρόμ =

έα" καὶ

Ζ ν ­ ι °' ­ αιτιον ττλειονων μετ αυτο. και ει τουτο, ι ι

κ

>

δυναΐώῃρορ Του ,5

ννά |^ εωε Υ ὰ ρμ εί ονοε ι . Με ελαττονοε· ελατξτοζ

τὰ ἴσα, και ν . \ ὲν τὰ εί ονοι εν τοιο όμοιοι: δυνα|^"”ι δυυαίθιδ και Τα ι ι . ι και ἡ μ μ ζ , ι ι . ν δυναμενη ουκ εξ ανάγκηΐ τα ελαττονα ἡ δἔ ελαττονα δύναται,

Τὸ

πλείω τταράγειν, ἴσην

δὲ

σε

Υ

Ά

ι

τὰ μείζω δυνήοεται. ει οθν δννατώΐερο" Τὸ αἴῃωίι πλειόμωυ 3® ἐστι παρακτικ όμ. ι ι ν ` ' ἀλλὰ μὴν και όσοι δνναται το αιτιατον, μειζόνωι· εκεινο δ

Μ οτ". Μ,

66.

` ΠΜ ρῖ";ι:ι;ᾶρΙ:3±ε›ιἶὰ""^έ:αΕε'€ω'“)” 17 Τῷ δε„„ι„ῳ ι ῦτο πιε. ι' ι ­ ι αντί ΒΌΕΩΕΝΜΪ “Ζει Σιλ­ιι ιιιοιρ. Ατε Ψωω νν· °“'ιἰ (·Ρ(·ιΜ_ Ρ . ρ Μινν ι ωε ΠΕ αὐτό" ὲίι' ῃα. 8 ταύττιν ΒΟΠΜ: ΡΩΝΡΞΜΠ δν Βε Βειιτ .. ‹ ” οι άλλο ΟΠΒΜ άλλο · Με ^^°” ιι ι Μννι σιντι ιν ΒΟΡ Ξἶἔἰεςρμῆε

εε.

,

9 τ.ι.σιιι.Ν1ἔιι

.

1

οτ.

τι

“Μ” γι'

Τῶ,

ιιειιιουι (εεε ει. ε. 7, ι. ιεγ

Βςονι

ςσιιι. εοιι.)

ιοι

ιοιι‹:οΜιν\ γ›ι;ἶι̃ν[ ιωι. ιριεεἔιιἕιιιρἑ εε ε

οι κει

κι

Βοιδ

ιο

=

«ντο

πλιῇξ

κατι νει€ογΡΩ

¬

Ρ

ἐιἑτσιρλίἔ

ιν ιο ω ·

ΙΙΙ

ἔνί ἐνῶ τδι ὀίλλ ιι ἕκ ει ξε·ιι υθεῖ και ἀπλωθεῖ στην πα ε ατετα ιι έν ιι διά ν κεια του χρόνου' ἡ μία ὁλόκληρη μέσα στὸν ἑαυτό της, η ἄλλη ἀποτελεῖται ι τ ε τ ­ ι ἀπὸ μέρη που τὸ καθενα υπαρχει χωρισται καται το σχημα προηγουμενο και επόμενο. κ

58. Ποῖν τδ ὑττὁ των δεντἕρων ποιραχομϋεοϋ και αι" Των ­προτέρων και αἰτιωτέρων παράγεται μειζὅνοε. ιὶψί ἄν· και Τὰ τι δεύτερα παρήγετο. κ Ι \ ονοιαν , απο τον προ αοτονι ολην εχει την ειι γαρ το` δευτερον \ ` 8 , , .. ­ . και ἡ δύναμιι· αυτῳ του τταραγειν εκεέ” εν . κ|αι 'Υ α Ρ οιι υνα ει ουμπ τι­ και τταραγονσι, εν τοιε εἰσιν αἱ τταρακτικαι κατ' οὐαίαν . ι × · ροῦιτιν αὐτῶν τὴν οὐσίαν. εἰδἔ τἦκ Του παΡά'Υξ“| δυ“α|“" απο Τηε ισ οτε κεικένηε αἰτίαο ἕλαχε ιι παρ, ἐκείνηε ἔχει τὸ εἶναι αἴτιον δν _

ΣΤΟΙΧΕΙΠΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

γ

Ζ| Γιὰ τοὺς

βοιθμοὑς 'ιῖη̃ς

αιῖιόῖητοις.

(ὅό) Κάθε τι ποὺ παράγεται ἀπὸ τὰ δεύτεροι, πολὺ περισσότερο παι ράρετοιι απο τὰ πρωτύτεροι και τα αίτιιυδέοτερα, απο τα ὁποῖα και τὰ δεύτεροι εἶχαν τὴν κοιτατωρή τους. ιι .τ ι Αν το δευτε Ρ ο αντλει ολ|”ίι τ ιι ν υπα Ρξη του απο το π Ρ ιν απο αυτο το­

ιιιιιιιττ

ιν ›­.τ

Ξ

τε και η παραγωγικη του δυναμη προερχεται απο αυτό. Γιατι και οι πα­ ρακτικὲς δυνάμεις βρίσκονται ὡς πρὸ; την ὕπαρξη μέσα σὲ αὐτὰ ποὺ τὰ ε ι παράγουν, συμπληρώνονται στην υπαρξη τους. Και οιν ἔχει λάχει τη δύ­ ναμη νὰ παράγει ἀπὸ την πριν απο αὐτὸ αιτία, ἀπὸ ἐκείνη ἔχει λάβει την ιδιότητα νὰ ειναι αιτιο σε ὅσα ειναι αιτιο, μετρημένο ἀπὸ ἐκείνη ἀ­ ι ι ι ι ιι ι νἀλογα με την υποστασιωτικητ του ικανοτητα. Αν συμβαινει αυτο, τοτε ι ι › ι ι ­ ι και ὅσα προερχονται απο το δεύτερο ειναι αποτελέσματα εξαιτίας του­ ι ι ι πριν ἀπὸ αὐτο, γιατι αυτο ποὺ αποτέλεσε τὸ ἕνα αἴτιο κάνει και τὸ ἄλλο ... αιτιατό. Και ὀιν ειναι ἔτσι, και τὸ αιτιατὸ γίνεται αίτιατὸ ἀπὸ εκει. 'Αλλα και ὅτι προσδιορίζεται ἀπὸ ἐκεῖ σὲ μεγαλύτερο βαθμό, εἶναι και αὐτὸ φανερό. Γιατι αν αὐτὸ ἔδωσε στὸ δεύτερό του την αιτία νὰ πα­ ρόιγει, την αιτία αύτη πρέπει νὰ την ειχε αρχικα (πρ. ιδ) και γι” αυτο _. τ _­ ι τ ι ι γεννα και τὸ δευτερο, αφου­¬ πηρε τη δυναμη να γεννα­ καται δευτερο λόγο ἀπὸ ἐκεῖ. "Αν τώ οι τὸ ἕνα ἔ ινε πα ακτικὸ κατα έθε ὲνῶ τὸ ἄλλο _ ι 5/ κατα μεταδοση και πρωτο λόγο, απο τα δυο αιτιο σε μεγαλυτερο βαθμο ιειναι εκεινο ­ πουι .τ ι ι .τ τ ι ­ ι .τ εχει μεταδώσει και σε αλλο τηι δυναμη να γεννα τα ε­ πειτα ἀπὸ αὐτό. (57) Κάθε οιὶτιο και πριν ἀπὸ τὸ αίτιατὁ ἐνερχεη̨̃ ἀλλὰ και ἔπειτα οι­ κ ι ε ε πο αυτο γινεται υποοτασιωτικοκ περισσότερο. Γιατι ὁιν εἶναι αιτιο, ειναι πιο τέλειο και δυνατὸ ἀπ νό του (πρ.?). Και ὁιν ειναι ἕτσι, είναι αίτιο περισσότερων' γιατι μεγαλύτερη δύναμη παραγόιγει περισσότερα, ἴση δύναμη ἴσα και μικρότερη μικρότε­ Ι ι Ι ι ι οι ρα. Και ἡ δυναμη που μπορει_ νὰ παραγει τα μεγαλυτερα σὲ μιὰ ομοια σει ρ όι πο ρ ει νὰ πα όι ει και τὰ μ ικ ρ ότε ρ α, ένω αὐτ που πο ει νὰ πα­ η μ Ρ ι ι ι ε­ τ ι ραγει τα μικροτερα, δεν ειναι υποχρεωτικοι ναι παραγει και τα μεγαλυ­ .. λ ι ι .. ι ι τ τ . τεριἑ. |Αν Ξιπὸοιὲ το αιτιο ειναι ἐσχυρότεροί, τοτε παρἶιγει περισσοτερὅιρ πισ *ιἔι π σα μ πο Ρ εῖ να ώσει τὸ α τιατο πο ι› πε ισσότε ο α Ρ Ρ τὰ δώσει ἐκεῖνο. Γιατι κάθε τι ποὺ δίνουν τὰ δεύτερα, μπορεῖ νὰ τὸ δώ­ τ

×

τ

ν

τ

ν

.

Χ

Χ

Χ

Η

Χ

7

Χ

ν

Χ

ν

γ

τ

τ

ε

γ

>

τ


ΠΡΟΚΛΟΤ ΔΙΑΔΟΧΟΪ

ν ν κ τ πᾶν γὰρ τὸ ὑπὸ των δευτερων τιγιραγομενον υττο των τιτροτέρων καὶ οιἰτιωτἕρων παράγεται μειξομωΐ· συμυινισΐθσὶἔ , ν. , ὅσα πἐ παράγει" άρα αϋΐω πα? ” \ ' κ Ι \ Φ Α | „ προ` ὅε και αυτο προτερον παράγει, ὅηλον δηπουθεν οτι αὐτοῦ ὲνεργεϊ κατὰ τὴν παροικτικὴν αὐτοι? ἔγέργειαν. γἔπαν ιἄρα αὶτιον καὶ πρὸ τοῦ αἰτιατοῦ ἐνεργει και σον αυτῳ και μετ

δύναται.

καὶ εἶναι άνώτερα αἰτια Τὸ πρῶτο λοιπὸν συνυποστασιώνει μαζὶ μὲ τὸ δεύτερο ὅσα ἔ­ Ι χει σΐη φυση ΤΟΟ αυΐθ` ναἹ παραγεὶ. Καὶ ὀὶν καὶ τὸ δεύτε Ρ οτὸ πα ρ ά Υ ειπ Ρ ῶτο εἶναι έ αια ανε ὁὕτι κα­ ι β β Ψ Ρ τὰ τὴν ριαρακτικἠ του, ὲνέργεια ένεργεὶ πρὶν ἀπὸ αύτό. Κάθε οιἴτιρ λοἕ­ πον και πριν απο το αιτιατο ενεργει και μαζι του καὶ ἔπειτα απο αυτο υ­

(πμ 56)

5

\

ἔκ δὴ Τούΐωυ Φαἔερὸμ 8" ὅσωμ Ιωί α̨ὶῖὶα \ψ®){®?› ὶῖω 'όοἴδ νιἴῃοει °ὐΧ ἔσω" δὲ μοῦθι καὶ ψυχη̃ αθῃαὶ αθλα κα! ἶρο ἱὶθυχηδ ®ἐ"Ρ'Υεἶ› καὶ ἄ δθδωῃ ψυχὴ Τοῦ δευ"ρΜ",διδωω και ,μοὶθΐ μει: ΙΟ ι ` κἑτι ψυχἦτ ἐνεργούση: νοῦε ελλιἱμπει τατ εαοτου οεοωκε ψυχε, αυτήν­ και γαρ­τι ιιιριχον, καθόσον εἴδοω­ι ρετέσχε, νοῦ μετέχει καὶ τῆι· τρῦ νου ,ποιηρεωτῷ καὶ δὴ καὶ ὅσων νοῦο αἴτιοτ, και τωαγαθον αιτιον· ουκ ἔρπαλιν δέ. καὶ γὰρ αἱ στερήσει: των ειδωιῷεκειθξμ (παμἶα γαρ '5 ων. ἐκεῖθεν) νοῦτ δε στερήσεωι· ὑποστάτηι· ουκ εστιν, εἶδον θ / .. × ι ς ' παροιΥο|""°" 68. Παν τὸ ὑπὸ ττλειονων αιτιρυν συ" ετωτε ρ ον

ἐσῃ 'ὶοῦ ὑπὸ έλα"­όῃ” παραγοιμεἴωὶ· › › ­ .ιν εἰ γὰρ πα̃ν αἴτιον δίδωσί τι ται απ απου προωἔἔθ μὲ μ ν ι ι Τα κ ,πλείομα αἴ­Για ­πλείοναε ττοιήσεται τὰι· ὅόσειε, τα δε ελαττονα ὥστε καὶ τῶν ρετασχόντων τα μὲν ι ἐκ ιτλειόνων ἐλοίττοντ ι ι ν ἔσται, τα δὲ ἐξ ὲλαττόνων, ιἘν ἑκιἰτερα μετεσχε, τα μὲν δια Τ ιι Ρ εκ των ελραττονιο­ν διὰρτὴιν δε τὰ πρόοδον, αιτίων ἔκ πλειόνων τα δὲ ἐκ πλειόνων συνθετώτεραἑ ταλδἔόεξ ελοιττόνων των ἀπλούστερα. πα̃ν ἄρα τὸ υπ ττ ει νουν αιτιων παροιγ| ¬

το

ἕ:::: 5

συνθετώτερον, το δὲ ὑπὁρλαττόνων ὰπλουστερον ἄιν γαρ θατερον μετέχει, καὶ θάτερον· αλλ ουκ ἕμπαλιν. το Ποι̃ν το ὰπλου̃ν κατ® οὺσίαν ῆ κρεῖττόν ἐστι τῶν συν­ θῃωμ γγ χῃρομ.

εἰ τὰν τὰ ἄκρα Τῶμ ὅμΐωμ ὑπὸ ἔΜ"6°®" κα' ὰ®'λ®"°"ρω" 80 πα ρ ιὶ γι εται Ϊ τὰ δὲ μέσα ὑπὸ πλειόνωντ ταῦτα ιὡἔ ἔσΐαὶ σύἔθῃαι ὁ ὰ τὰ δὲ ο'ίκροι.τὰ μὲν κατὰ τὸ κρεῖττον ἀπλούστερα, τὰ 8 κατ ὁ ' ὁ ὲλαττόνων πα Ρ άγεται, τ ιὶλλαμὴν 6' ὰ οι κρα υπ δῆλδθθρὶὶθὶότι τα ανωτέρω καὶ ἄρχεται προ τῶν καταδεεστερωμ ι . γα ἐ ι ὰ μὴ · · δι ι ὑιρεσιν ι ι γ 35 ττρόειιτιν εκεινα Ξθθάῖιθθἰ­ἶκΐθιθιῖιθιθιαἔόὶι̃οθο κθὶὶ τὸ ἔσχατον τῶν όντων αττλούστα: _

τιτ

_

¬

τον› ὥσπερ τὸ πΡῶ'ὶ“°#›

ετ

7

οι εε..

ἀπὸ |^6ι®°” πρόεωὶ

τι κιιιιιιε εναν οκ.

ζρ γἕΐΐνω °ὶΖ°ἔ'ΰ;ξ:ξρΩ

τα ιικκιι Μ ρτιωιωει

' ΕΞ. γρ

ιντον

8"

τι ἔτκντιν Ο

·

τό

,

_

Η ΦΠ·

Μ

ντι)

"Θ 'πΡω"" ἀλλ

Ρο

ι6 ντιἔιὕιινν ΡΩ

τα ιι ι. εκ οπι.

τα ινατερα

νο

.

#

ι

­

ιαὐτὁ ἄλλα ὺιρίστησιν.

113

σουν σε` μεγαλύτερο βαθμο ὅσα προηγούνται

υ

Ρ

ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

36 των

ΰ

Ά

ποστασὶωνεὶ αλλα· 'Απὸ αύτὰ γίνεται φανερο ότι ὅσα ἔχουν αίτια τὴν ψυχή, ἔχουν καὶ τὸ νου̃ επίσης, χωρὶς ὅμως ὅσα ἔχουν αὶτία τὸ νου̃ νὰ ἔχουν καὶ τὴν ψυχὴ αιἶτία Ἀλλὰ κοιὶ πρὶν ἀπὸ τὴν Φο ὶ ὲνε εἴ καὶ ὅσ δθ ~χη ργ α ὶἕεἕ ἡ Φ υχἶὶὶ σ~α τὶ δεύτερα γι δινει πεοισσότεερ Ξ νονει και κωρξε να ἶγεογειρ Φνκὴ ο κοντ ακτινοβο `ει τα„δωρα του` σε οντα πυρ ὴ ψυχη δεν εχει δωσει τον εαυτο της. Γιατι το αῷυχο, στο βαθμο που μετεχει το ει̃δος, μετέχει το νοῦ καὶ τὴν ποιητικὴ ὶκανότητα του̃ νοῦ. Και φυ σικα και οσων <ι τ ‹ .­ ειναι ο νους αἴτιος, εἶναι αὶτιο καὶ τὸ ἀγαθό, ὅχι ὅμως καὶ τὸ αντίθετο. Γιατὶ οἱ στερὴσεις τῶν εὶδῶν προέρχονται ἀπὸ ἐ­ κεῖ (ὕλα προέρχονται ἀπὸ ἐκεῖ). Ὁ νοῦς ὅμως δὲν ὐποστασιώνει τὴ ·

¬

×

×

|

γιατὶ ὁ νοῦς εἶναι εἴδος. (58) Καθε τι ποὺ παράγεται ἀπὸ περισσότερα αἱτια εἴναι πιο σύνθετο ι ι ιν ν › ι ν απο οποιρ ποιροιχεται απο λιγοτερα. Γιατί, αν καθε αἰτιο δίνει κάτι σὲ εκεινο ποὺ προέρχεται ἀπὸ αὐτό, τὰ περισσότε ρα αἴτια θὰ κάνουν περισσότερες δόσεις καὶ τὰ λιγότερα αἴτια λιγότερες Η Ι . Ωστε και καποια ἀπὸ ὅσα μετέχουν θὰ προέρχονται ἀπὸ πε­ καὶ κάποια πάλι ἀπὸ λιγότερα αἴτια, ποὺ κάθε μιὰ ἀπὸ τὶς δύο κατηγορίες ἔχει μεθέξει' ὴ μια κατηγορία ἐπειδὴ προέρχεται άπὸ περισσότε ρα αιτια και ὴ άλλη ἐπειδὴ προέρχεται ἀπὸ λιγότερα. Καὶ ὅσα προέρχονται ἀπὸ περισσότερα εϊναι πιὸ σύνθετα, ὅσα πάλι ἀπὸ λιγότερα αἰτια εῖναι άπλούστερα. 'Επομένως κάθε τι ποὺ παράγεται ἀπὸ περισ­ σότεροι αὶτια εἴναι πιὸ σύνθετο, καὶ ὅποιο άπὁ λιγότερα ἀπλούστερο. ι Γιατι ὅπ? ια μετέχει τὸ απλούστερο, τὰ μετέχει καὶ τὸ συνθετότερο ὅχι ὅμως και τὸ αντίθετο. (59) Κάθε τι άπλα στὴν οὐσία είναι ἢ ἀνώτερο ἢ κατώτερο ἀπὸ τὰ στερησηζ

Ά

ούτιρθετοι."

ιατι α κραῖα άπὸ τὰ ὅντα παράγονται ἀπὸ λιγότερα καὶ ἀ­ πλούστερα αὶτια, ἐνῶ τὰ μεσαῖα ἀπὸ περισσότερα, τότε αὐτὰ θὰ εὶναι .. „ , Υ σύνθετα (πρ. 58), ένω τὰ ἀκραια θὰ εἴναι άπλούστερα, άλλα ἐπειδὴ ει­ ναι ψηλότερα ἄλλα ἐπειδὴ εῖναι κατώτερα. Ἀλλὰ βέβαια ὅτι τὰ ἄκρα παράγονται άπὸ λιγότερα αἴτια, εὶναι φανερό' γιατιΊ τὰ πιο πάνω καὶ


ΔΙΑΔΟΧΟΥ

ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ι

ἡ ἀπλόε­ης ἡ μὲν κατὰ τὸ κρεῖττόν ἐστι πάοηε σννθἔσεωι ἡ › να­τὰ τὸ χεῖρον. καὶ ἐπὶ πάντων ὁ αὐ 9 εστι λο Υ σε · ε ι Ι ° ι εστιτου , “ προτ ` έλάττονα οιὶτιον κρειττον 60. Παν το πλειονων ­ε τὴν δύναβιν λα)(ἄντο9 Και |^έρη παράγοιποδ ὼμ ά­Γερ” ὅλων υ'π Ο οτοιτικόν ἐστιν ° ν εἰ γὰρ Τὸ μὲ» ὲλαττόνων, το δὲ πλειόνων αἴτιον, μερη δὲ τὰ _ ι Α ι × λ ὁμ ἕτερα των ἑτἕρωνι ᾶ με" πω" θαπρωϋ Και το |οιπ πω ηεσ­Η Τὸ Τῶν πλειόμωμ ὑποῃαῃκόμ. ὰ δὲ Τοῦ” παροιγει, τουτων ου πάντων ἐστὶν ἐκεῖνο παρακτικόν. δυνατώτερον ἄρα και περι­ ­

μέ”

δὲ

συμέὅοῃεΐ ιαὐἶἡν ἀῷισιΐαιἐεμιιι και αῃληιὶι "π ρ εκάστου αγαθον υπαρχει κατα την εμωῃμ· 82 . Πεμ α πλῆρ" ὲγγτῃ­έρω Τοῦ ὲνὁε ὺν ποοῶ μεν εστι των πορρωτἕρω ἔλοιττον) τἦ δυνάμει δὲ |^εΪζυ'^ „ ° το ν 7 ὰ Ρ τῶ το δὲ ἔν πάντων ην σμο . ὲνὶ # ἄλλον τὸ ἐγγύτερον· , , . λ ι ὑποστοιτικὸν ἀπληθύντιρε. το ἀ:ροι ομοιοτεἴἔμ αυιῳιἔ ;°'::Ξ ι ›ι ·· παμἶωμγ εμθἕι εσΐ ς ρο ν ε Τ αἴΐιομ ὐπαρχομ, ειπἕρ ἔκἕιυο

ΙΟ

ἀ|"Ρ""'6"Ρ°μ× εἴπερ

ιι

εἴ' ρυσμῃομ ' μαλλον ”` σογηενεε, ινε

ι

"(6"/,Ο

ι

Φ

×

μῖἕ ου:

πε

τταρακτικόν­­του̃ το δε, δυνοιτωτερον. ἔκ δῆ Τούΐωμ Φακρὁμ

8" "λείο" μὲ” αι

σωμαῃτ­αι

9 5

ν

_

Φωτ" 30

6

.

ιι

"°"}: Σ Ρ ®°

.Ατε

.

.

.

_

61 ·

το­ι 62

.

μ νο πα ο Η ¦ Ι _ . το ἑκιιιτ­τον ω (ἔκἀιττιιν Ροτι., ικἀοτνν 23 πορρωρἔρωμ Ρ

οω. Ρο

,

Ϊ ισι.)

οὐ εῖπερ ἑκεινο π ιιντων οπι. ΡΟ ε

λη̨̃ηω ω (λογο: ἔστι εὸὸ.)

)\ι

32

ϋἄΰωι'

7

7

·

ιι ε

5,

τι

3

ν

_

οὕτω καιττό Ἐΐὅ ἀεῃ· ΒΡΪΣ η̨̃ὶιιιι­ιιιἶκιἶιόἱἔἕ ξυ̃ιιιλἴτἦ) Ε". παρων ΡΪΒΨ Μ ε ι ι ιὶιιιιιιιιιι ι ῃιιχιιιιιιι ςειι) ειικειοιιέιτίῃὲι̃ιἐἑρτ τ°ἶηΞἕ:::::αζ?›ἑλ°;;λΖ”ΡΩ τὺ”Μ° ἔχ°ἑ^ἔ”"'ἴιῳὶ03 Μωωὶὶι̃ ὶὶῖιιιιιὶιςιη̨̃ ×5 να τὰ ἐ^ά°°°°° Ρ 13 ταύτἔἠ ΐιιτἔτ ἔι̃ιξὲἔ­Ρ Μι (Ἐ μέμ°"_α) Ν 18 ΡΗ" ει] ηη̨ας=

ϋλἔιι Βἶροῃιθιι νι] 2ἀιι:μ 9] ιιἐο'

Μ

ν

7

Μη

'_

1

°

3

9

ψοχῶν, πλείοιιε δὲ αὔται τῶν νόωμι οι δὲ νὁεν πλείουι· τῶν θείωμ έράὅωρ. και ἐπὶ πάντων ιι αυτὁσ λόγον­ ἔστι λόγο: ΒΟΤ), τει εοιιειο τοιιο Β (νι ἄι· ­Ρ|ΰ'·®· Ε” 13) ερπἶόηῇ . τι οι ΗΝ εκνἴἑἰκεν Βεῳιεῃιιι Ό "Μο =ν= ιι νιτὁε Μαη· Μ ιι' σε νο πό Ι. ιο ιι ιιοεἰε ιοιιιιιιιιιι ιι ' .

5

°

.

Τῶν

69. 2 ιι αὐτό: Ο Κατω κ. [ΙΜ 1 Ριεἔ ιὶι Πι Θ ιι. ε Π ·

°

ν

#

=

.

®

.

7

ἑἕἕΐ­Ξ) ἦζἐ­°:.›ῖΖι6μ:μ

ιη­ω

'Π'

επ λ

`

τ

6

=

.

τ

3

Τοῦ

ι

ν

»

ς

ἐλά„ω„_

,

τ

×

9

εἰ 7 ὰ ρ μερἴζεται ,γ πρόεισιν εἰε πλῆθον· εἰ δἔ ·ι·οῦτ0›π0ΡΡω"Ρω δυνηιτεται, τον­ἔνοε και γίνεται τοῦ ἑνόε· εἰ δὲ τοῦτο, ὲλάττω | ` ,

ι

ι ι Την Έθϋς Ξχθυν πριν αΤΕΟ Τα Χαΐωτθρα αλλα και περα απθ Οι πλώνονται σὲ ὅσα ἐκεῖνα δεν προχωρου̃ν ἀπὸ μείωση τη̃ς δύναμης τους πρ. 57). Γι, αὐτὸ τὸ λόγο καὶ τὸ ἕσχατο ἀπὸ τὰ ὅντα εἶναι πάρα πολὺ Η ~ απ λ×ο, οπως το πρωτο, ἐπειδὴ προέρχεται μόνο απο τὸ π ῶτο' ἀλλὰ ξ ρ η ” ' ι απλοτητα ι βρισκεται ι σε καθε συνθεσης η°' στο\ ανωτε ο σ εῖο ” στὶ ι Αι ι ι λ τ ιλ ρ ημ τ τε: ρἔ η Ο χα­ υ τος ο 0Υος (ὲὸ) | ισχυει σε ο” α . ι Τ ιι τ ι ε ι οι ε τι που ειναι οιιτιο σε περισσοτερα ι ι ­ ειναι ανωτε ο απο εκει­ Ὁὶ δ , ι ν κο που ε αχε υναμη νιαι μικροτεροι . 6) τ ι ` καιι παρανει μερη απο αυτα τατ οιὶτια τὸ ἕνα εἶναι ὑποοτασιωτικὸ ὅλων. Γ ιατιὶ αν ” τοὶ ενα 0 ειναι Τ ” λιγοτερων αιτιο ι καιὶ το` αλλο ” ` περισσότερων και ­ ε ι ι › ­ _/ ι ι ιι τ ι ι ΤΟΟΈα Ειναι τ ιι σε Ξκεινα ΈΟἘΞ ΟΗ ι Τι χανει ΤΟ Ενα θα ΤΟ ΧανΞι Και Τ οι οι λ· λο, αὐτὸ δ λαδὶ ποὺ ὺποστασιώνει τὰ πε ισσότε α' αὐτὰ ὅ μ ω § ποὺ ύ­ ι ρ τ τ ι .ι ι τι ι ποστασιωνει τουτο, ι ­ δεν τα παραγει ολα το αλλο. ι Επομενως το πρωτο Τ εκ ειναι πιο ισχυρο και πιο περιεκτικοΙ. οπως \ _ σχετιζεται αυτο που προηλθε ιι ιι ­ .ι ._. ι ι μ ενα αλλο πουι προηλιὰε, ιι ετσι καιι αυιο που δημιουργησε μ . ἕνα αλλο | Ι που δημιουργησε, Ι 5! σε μια παραλληλια, και το αποτελεσματικοτερο εχει ' ' μεγαλυτερη ι | και' ολικοτερη ' * δυναμη. τ ι Αυτο ειναι κοντινοτεροι στην αιτια ρ .ι ι ι τ ε των ολων καιι τοι κοντινοτερο σε αυτη ειναι σει μ ε γ αλυτ ερο βα θ μο` αγα ” ­ θό, αν βέβαιαὴ αιτία αύτη εἶναι ἀγαθὸ (πρ. Ι2). Ἑπομένως αὺτὸ ποὺ ι .ι ν Ψ ι . ι ι ι ι ­ ειναι αιτιο περισσοτερων ειναι στην ουσια ανωτερο απο εκεινο πουι πα­ ι ι ι ροηεὶ ­Πα ληοτερα” (61) Κάθε δύναμη αν εἴναι ἀμέριστη εἶναι μεναλύτερη και αν μερί­ ι ζετοιι μικροτερη. οι ­ι . ι ιι Αν μεριξεται, προβαινει σε` πληθος και ἔτσι απο μ ακ Ρ ύνεται ι .ι .ι ιειναι έτσι, ανθὰειναι απο τὸ ενα περισσότερο' καιι αν ἀποτελέσει λιγότερα, αν ι .. ι . απομακρύνεται ἀπὸ τοι ένα ποὺ την κρατει σὲ ἑνοτητα θα ειναι καιι ατε­ λ, „ έ ὸ , τ .ι .ι ( 18) ης, αν β βαιοι τ σιγα θὸ του­ κα θ ενος εγκειται στὴν ενωση πρ. . (62) Κάθε πλη”αος`πο\ὺ είναι κρντινότερο στο ἕνα. εἴναι στην ποσό­ τητα μικρότερο απο τα μακρινοτεροι, στη δυναμη ὅμως μεγαλυτερο. Γιατι πιὁ πολὺ ὅμοιο μ ὲ τὸ ἕνα ειναι τὸ πλ η σιέστε ρτο 6 υ' καιτ ` ὸ ἕ να ειναι ποὺ ὺποστασιώνει τὰ πάντα χωρις νὰ πληθύνεται (πρ. 5). "Αρα τὸ πιὁ ὅ οιο ὲαὺτό ἑπειδ εἶναιαἰτιο πε ισσότε ων ­­ὀὶ έ αια τὸἕ μ ι ὴ . ­ ρι ρ ι ..β β ­ ειναι αἴτιο μὅλων να θα ειναι πιὸ ενιαιο και πιὁ ἀμεριστο.ναν ἐκεινο ειναι ει ει εν ενα. Οπως λοιπὸν στὸ ενα ειναι σογγενικότερο τὸ λιγότερο πληθυσμέ­ νο και στὸ αἴτιο ὅλων συ ενικότε ο αὐτὸ ποὺ πα ά ει πε ισσότε α και › Τ ι αυτὸ ειναι το πιοι δυνατό. Ι Ἰ Απὁ αυτα ειναι ,φ`ανε ρ ὸι οτι οι¦ σω μ· ατικὲ υσει ς φ ς ειναι πε ρ ισσότε ρ ε ς οι­ πο τις ψυχες και αυτες περισσότερες ἀπὸ τοὺς νόες, οι νόες περισσότεροι ι

»

Πρ"

115

ι

«

λ

5

Ξ

ὥ9 Υἄρ Τὸ προελθὁμ πρὸ? Τὸ προελθόιϋ οὕΐω Τὸ ` ` | κατ, ἄλληλα ληῷ εντα, το δ ε τταραγαγον το` παρα'Υα”Υω'ι προ: , , , Α Ξ. πλτἴω δυνάμει/οι |"ίζ®“α δύμαμψξχῃ και ἶλικωπἴαμ Το"­ι ι \ › έ 77 υτἔΡω τἦ9 πάντων αἰτίαε· τὸ δε ενγυΐξρω 'ΐαυῃιΐ μειἔονωδ ι ι ι ν Ρ το` ἄρα π λ ει 6 νων οιιτιο ἐστὶν ἀγαθόν δ εἴπερ αἰιτη το` οιγαθον. καΐι οὐσίαν κρεῖ"­ον ὺπάρχει τοῦ ἐλιἱττονα παράγονται. , , ι 61. ὅύμαμιε ἀμέριστοε μὲν οὺοα μειζων εστι, μεριζο

ει

κ

<

¬

λ η πτικώτε ρ ον·

τ

Ψ

7

Ψ

Ζ

ε


Στοικειοτα Θεολοτικπ

ΠΡΟΚΛΟΤ ΔΙΑΔΟΧΟΥ

σε. Πα̃ν

8 ι ­Φ­ ­¬ μεπχομέμωμ ιττασ εκτον ν ιστηοι των _

τ

τόξου­ τἢκ κἔκ .

μετεχουσι.

Π­ο|ιΦοω;~

νι ποτὲ

"Β .γὰρ ἀμεθέῃω

νετέκουσιι

ι

τὶιὰε

ι

εκ

­`

ι

ι

Με αν

ΐὰΐ

ἀπὸ τὶς θεῖες ἑνάδες'

καὶ πάνω άπ” όλα δ ἴδιο; λόγος. ι ν ι ι ι τ . ι . αμεθεκτο κανει δυο τι ταξεις εκεινων που ετε ονται . ι . ­ πουι μετεχουν . . ς ι . ­ που Η χ ι μια ταξη αυτων ' καποτε και μια αυτων μετεχουν , παντα και εἔαιτίοις τὴς Ζΰιας τους φυσης. (63)

ι

και

Οι

λ

×

(τέλειου γὰρ οὺσαι πληρω̃" |^ὲ:' γἑαυἱῶμ ἐκἶμα καἕ ἑδράἔοἔη̨̃? 9 'Γη̃ἔὰ ἐν ἑαυταῖιη δέονται δὲ οὐδὲν των ,καταδεεστεΡω#° ­ “ τ σΐασἔμ Τἱιυ ἑαυιωμὶ· αἱ λὼ' ους" α'·'Τ'ἰ"λ,"ἱ "ΕΟ", σΞ ι §® ι ἄδ” εἰι· πλῆθοι· ὅιοἱκρισιν ΰλαΐΐωκεμαι "Ν αΡΧ^κ'ὶ# αὶπωμ #0" ° ὕπαρξιν όμοιο Θ ντα Ι πῖὶ' τιΡ ὁε· ἔκείν 'Ϊ ν· οιὶ δὲ ὰιὰ τὴν οιὐτοτελῆ |

ωῃευ̃το ὰιι ιι ιθικτὀν

μιν ι̃ιἔι̃ιἐο

Μ Χ

:

δἑιεἠννἱῖριὅιἱζι̃ε 2:20 Γωἐἶιἕὶδεἰἰαὶἱιη̨̃ἔ

ι

τ

ν

'

'"'Ι

'Ι'

·

4

Μ'

(ως

Βχθῖνα που

μθΐθχθνῖαὶ πανΐθΐἱ μῦσω

'Γῶν Οπθὶων Και

ΟΖΟΤΟΣ

συν

δεονται μὲ τὰ ὰμέθεκτα κατὰ μία ἔκτακτη προχὡρηση) οὔτε αὐτὰ ποὺ _ μετέχονται πάντοτε ειναι μόνα τους (γιατὶ αὐτά, ἐπειδὴ ἔχουν άσβηστη ­ , δύναμη άφου ὺπάρχουν πάντα παράγουν άλλα ποὺ μετέχονται κάποτε' η ὺποχώρηση φτάνει ὡς αὐτά). Ἀπὸ αὐτὰ εἶναι φανερὸ ὅτι καὶ οἱ ενώσεις μὲ τὰ ὅντα ποὺ άκτινοβο­ λου̃νται άπὸ τὸ ἕνα, ἄλλες μετέχονται πάντοτε καὶ ἄλλες κάποτε' ἴδια διπλἐς εἶναι καὶ οἱ νοερὲς μεθέξεις καὶ οἱ ἐμψυχώσεις ποὺ προκαλου̃ν οἱ ῷυχὲς καὶ οἱ ὲνέργειες τῶν ἄλλων εὶδῶν ὅμοια. Γιατὶ τὸ κάλλος, ἡ ὁ­ μοιότητα, ἡ στάση, ἡ ταυτότητα, ἐνῶ εἶναι άμέθεκτα, καὶ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ' τὰ μετέχουν πάντοτε μετέχονται καὶ ἔπειτα ἀπὸ τὰ κάποτε μὲ την ἴδια ι ταξη· (64) Κάθε ἀρχικὴ μονάδα ὑποσταοιώνει διπλο ἀριθμό ι τον ἕνα μὲ αὐτοτελεις ὺποστασεις καὶ τον ἄλλο μὲ ἀκτινοβολίες που ἔχουν τὴν ὑ­ ν ` ιι ς ι τους μεσα ποαταοη σε αλλοι Γιατὶ ὸὶν ἡ πρόοδος γίνεται κατὰ ὐποχώρηση διὰ μέσου τῶν οὶκείων προς τὰ ὑποσταστικὰ αἴτια (πρ. 28), Τότε χαὶ προέρχονται χαὶ ἀπὸ τὰ παντέλεια τὰ τέλεια καὶ μὲ ενδιάμεσα αὐτὰ με τάξη τὰ άτελη. Ώστε ἕ­ ι τι ι ι ι τσι θα εχομε αποι τη μιαι υποστασεις αυτοτελεις καὶ άπὸ τὴν ἄλλη άτε­ , , , _ λεῖς. Και οι ατελεις ἐξουσιάζονται ὰμέσως ἀπὸ αὐτὰ ποὺ τὶς μετέχουν (γιατὶ καθὼς εἶναι άτελεῖς ἔχουν άνάγκη ἀπὸ ἕνα ὺποκείμενο, ὺπόβα­ ι . . Θ ρο, γιὰ .ι ι νὰ υπάρξουν) οἱ τέλειες όμως κάνουν δικά τους οσα τις μετέ. τε ι ν χουν (γιατι ειναι τελειες και τα γεμιζουν εκεινα απο τον εαυτοι τους (πρ. 25) καὶ τὰ ἑδράζουν στὸν ἑαυτό τους, καὶ δὲν ἔχουν ἀνάγκη ἀπὸ κανένα , , κατωτε ό τους ια νὰ συ κ ατ σουν τὶν ὺπόστασ” τους . Οἱ αὐτοτελεις ρ η ~ ι̃ _ λοιπὸν υποστασεις, ένω με τη διακριση τους σε πληθος μειωνονται ως τ ι ι ‹ ι ετ προς την αρχικη τους μοναδα, ως προς την αυτοτελη τους υπαρξη διατη­ ρου̃ν κάποια ὁμοιότητα μὲ αὐτήν. Ένῶ οἱ άτελεῖς, καὶ επειδη βρίσκον­

­

_

ι

ιι

".ωΠΙΜ

οπι

αι. τι ΟΠ 26 „δη"ἔ'Χ:ἕ`·ἶ”,γὶἱη 13ιιΜΡΩνιἱι ιιι Ο ἕιιὶω ςὶιιιιιειι απο εει ιι ιιυε ·_ . , υϋι̃ὶιεεεεω . ὐ® ὰ" 4°°*°"ἱ""ὶ”ὶ Μ Μὶ” Μ Ιλ ” Ι6) οὶιῦινόε Δ Πυἴαίἶ ΉΚΜΝΤ °° ΒΟΠΜ τ εεἱρειε ΧΚ' ' εν αὺταιε ΡΩ ἕμ Μ'

Μ

3

αρωῃς

·

Χ

­

σα, Πιι̃οα ἀρχικὴ μονα; όιττὸν ὑιρίστησιν αριθμοκ, τὸν νει/ °° αὐτοτελῶν ὑποστάσεων, τὸν δὲ ὲλλάμψεων εκ ἔτεροιε 'ῃὶκ ὑττόσταιτιν κυ̃κτιξἴένωνἦ ει 7 α Ρ κα υεσιν ττροο9 , ι τ ¬ · ι ' “ πα"­Ξ λείων τα τελεια καιι διὰ τουτων τικοιτ οιιτιοιει Και απὁ Τω“ μέσων τὰ ιὶτελῆ πρ 6 εισιν εὐτιἱκτωι” ὥστε αἱ ια ἔν ἔσονται αὐτο­ ε5 . ι ι ° κα ὶ οΰτοιι |# ὲν 'Υ ίνονται ήδη λεῖι· ὺποστιἱσειι· αι δε ατε λ ειν. Τὶ χεΐεχόμΐωμ (εἰ­ι­ιλιῖε οὰρ οΰσαι δέοντοιι τῶν ὑποκειμένων εἰι· Τωμ .ι ι °` ῦ ι τὰ μ ετε χ οντα ποιοῇο· τὴν ἑαυτω̨ν ὕτταρξιν) . αι δὲ ἑαυτων

Ρ

\

\

×

ο:.ἀ.ι1 ιἄςιιτιρινη̨̃ὶιίιιιιν ιωτςνόα̃οφὀρῳ με. οποιοι, Ν

ν

Γιατι με το οιμέθεκτο πιὸ ὅμοιο εἶναι αὐτὸ ποὺ μετέχεται πάντοτε καὶ ε όχι αὐτὸ ποὺ μετέχεται κάποτε. , Άρα πρὶν ὺποστασιωθει_ αὐτὸ ποὺ με­ ­ τέχεται κάποτε, θὰ ὺποστασιωθει αὐτὸ ποὺ μετέχεται πάντοτε, χωρὶς νὰ 8 ιαφέρει ἀπὸ τὸ μετέπειτά του ὡς πρὸς τὸ ὅτι μετέχεται ἀλλὰ ὡς πρὸς τὸ πάντοτε θὰ εἶναι συγγενικότερο μὲ τὸ ἀμέθεκτο καὶ ὁμοιότερο. Καὶ οὔτε 7μ όνα του¬§ εἴναι αὐτὰ ποὺ μ ετέ χ|ονται κάποτε (πρ ο ηγο”υνται ά­

λ

Ωω

Κιαθε

ν

ἀεὶ γι"­εχόμενον υμοιότερον ἢ τὁ ποτέ. Ι' ` Ά .πρὶμιἄρα ὑποοτῇ τὸ ποτὲ μεθεκτόν, τὸ ιὶει μεθεκτὁν ὺττοστη­ 5 „ › κ κ κ °` Ι οεται, πρ μἔκ κεΐέχεσθαὶ *ου Ιω' αὐΐο .ΨΙ δ""Υκ¶#› "Ρ δὲ ΡΗ , ι ' ' °'υ77€"έ°“ΤεΡ0# ΰμ πι) ακεθεκῖῳ ζω ®μ:"®"ρ”ξ' . /ἱξ" ° ὔΤ ε #0 να ι αει ¦'·ῃ­ξχ®#"α› ἔστι τὰ ποτε μετεχομενα„ (προ γαρ τουτων τα „ ν 8 δι, ὥν καὶ ταῦτα συνδειται κατά τινα προο ον ευτακτον τοιτ 6 καὶ ὰ Ταῦςα ,Ο άμιοέκτοιω̨̃­ οὔτε μόνα τὰ ἀεὶ μετεχ μενα ( 'Υ Ρ τ · ` οιστικα Ι ` εστιν δύναμιν ἔχοντα ἄσβεστον, εἴπερ ιἱει ε|στιν,¦αλ|λων . ν ι τῶν ποτὲ μετεχομενων· και μεχρι Τϋυΐωμ„ *Ι υΦεῃ9ὶ· . ι έκ δὴ τούτων φανερυ̃ν ὅτι καὶ αἱ ἀπὸ τον ὲνὸε ἑν‹όσειι·\ελλανπν: \ ' ` μ ετέ χ οντοιι, αἱ δε ποτε, και αἱ νοεραι μεναι τοϊε οὔιτιν αἱ μ`εν αει ι . ἴ Α ­ κεθεἔε" ὅ”*α® ὡ"αύΤ'"ι καὶ αξ ΤΜ: ψὶὶχω ψἴχωἶῃἱ' και αιὶιε ὁμοίωε· και γαρ Το Καλλοΐ και ἡ °#°ι6”"μ` και τῶν ἄλλων εἰδῶν .ι ι ι ἡ στάσιε· καὶ ἡ ταυτότητ, ἀμέθεκτα όντα, ὑπό 'Γε Τωμ 'ια |^"”' 0­Γὲ α̃ιοτέ ωε κατὰ τὴν αὐτὴν Ξἔἔἴη̨̃ωμ μΐέχεταὶ Καὶ ὑπὸ Των π ρ Τὸ

τι

ιιτ

›ιιι

›~

_

ζη̨̃ἱ

Ζ

°

Ά

ε

ει.

Ν

2

Ά

1

±

κ

ν

Ε


ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΔΟΓΙΚΗ

ΠΡΟΚΛΟΪ ΔΙΑΔΟΧΟΥ

λοιτ εἶναι τῆι· καθ] αὐτὴν ὺψεστώσητ καὶ ἀτελεἶε· κ αντα τελειοὐση: ἀψεστήκασιν. αἱ δ ε πρόο δοι τ τῶ ἀτελεῖ δ ` Ν | Ι | ^ | Η δι\ ιττον αρα ὺςὑιστη­ ια τῶν ὁμοιων οιχρι των παντῃ­ ανομοιων. ι οιν ἀριθμὸν έκαστη των ἀρχικων μονάδων. ^ ἔκ δὴ τούτων ψανερὁν ὅτι και ἕνάὅει· αἱ μεν αὐτοτελειε· ἀπὸ τ ν ι ι ι ν ι ι ι ι Α . . ι νοεε οι μεν και ενωιτεων· αι δε ελλαμψειε· του ενοτ ιτροηλθον, οὐσίαι αὐτοτελεῖε, οἱ δὲ νοεραί τινετ τελειότητετ· και ψυχαἱν αἱ ν ι ι × ι ι ει τ Α ι κ ιι ου ενονν ωε ινδαλ ατα ονον εν εαυτων ουσαι αι δε των ἐι ιμ › . ἰι ' ι .. .. ψ.. Χ |1. με οιλλ τι θεοι, πασα ενωιτιε οντε κοιι οοτωε ουοοιι ψνχων. ἡ οὐσιώδητ αὐτοτελὴτ ἑνιἱε· οὔτε πᾶσα νοερὰ ἰδιότηι· νοῦε ζ ἀλλ,

ται μέσα σὲ διαφορετικες ὑποστάσεις ἀπὸ αὐτὴν ποὺ υπάρχει χαθε τ αυτη ­ ἀλλὰ και ὲ τ`ν Ν ἀτέλ | ενα Έουἐι εχουν οιπομακρυνθει ἀπὸ αὐτὴ ποὺ τε­ μ η ι λειοπωετ Τὰ πά ντα. Καιι καθ .. ε ' Υινεται διαι μέσου των ὁμοίων ως 28ε ΰἶροοδοε › ι τὰ ἐντελῶε ἀνό Ἡ· οιοι ( πρ. αρχιχη ύποσΐθισιώ­ μονάδα Επομτνωέη =

Ά

.

ο

ε

Μ

5

ους.

5

λΑπ0 αυτα εἶναι φανερὸ ὅτι Χαἱ ἀπὸ τὶς ἑνάδεἔ ἄλλεἔ προῆλθαν αυτο “ · ι ι ει ιν ' τε εις αποΐθ Ενα κοιιοιλλε Ϊ ενάδων. Και οἱ νόεε τοι ς ειναι ακτινοβολὴσεις ι. ε . ι Έ ι ι ιο, αλλοιειναι ουσιεε αύτοτελεῖς καιἄλλο ” ι τδ ι ενα ει ος νοερεἔ τελειοτητ ι ι τε § καιι Οιτ Φνχες μερικες ανηκουν στὸν ἑαυτό τους τ μ; ε ικὲ ς Ομως | ' ” ανη. Ρ χουν σὲ αὐΈὰ ποὺ αὐτἑςἐ Φυ ι μ χωιιουν και ειναι απεικονισεις μόνο ψυχών.

. ­ 86. Παν το ὁττωσουν ὑψεστὁτ ἢ κατ, αἰτίαν ἔστιν ιὶρχοειδωτ ἢ καθ, ὕποιρξιν ἢ κατὰ μεθεξιν εἰκονικῶτ. ­¬ ν νε ἢ γὰρ ἐν τιρ τταριἱγοντι το παραγομενον ὁραται, ὥτ· εν αἰτία . .ι ι ι . ν ε ι ν .. ν το αιτιατὸν προ­ εοινῖῳδ εν ττοῇοιιτιον ττρουτταρχον, διοτι 'οταν : είληΦε,|ττρωτωε\ον\οπερ εκεινο δευτερωἱ η εν τῳ τταροιγομενοο τὸ τταραγον (και γαρ τουτο, μετεχον του τταραγοντοτ, εν εαντῳ ἢ κοιτα τὴν δείκνυσι δεντἕρωε Β τὸ τταράγον ὑττοίρχει ττρώτο›τ)· Α . ι ν › ν Α ο .. ν . ουτε εν εαντου ταξιν εκαστον θεωρειται] και ουτε εν τοι α Τὸ δὲ τῷ' ιὶττοτελέσματι· τὁ μεν γὰρ ἔστι κρειττόνωε· , .ι . χειρόνωε· ἦ ἔστι, δεῖ δέ που εἶναι και ο εστιν ἔστι δὲ καθ' ὔπαρξιν ἔν τῇ ἑαυτοῦ τάξει ἔκαστον. ι ι . ν ι ιι ιι ν .ι 88. Πάντα τα οντα πρδτ αλληλα η ολα εστιν η μερη η

το

χ

Ο

7

νοεραι .

.

αι

.

ε

Ε

9­·7Ριἔ μεν

νὔαιἔ

Φιτι.

εαντων

ε

.αι

ινε ιν

οι

ε..„..,„ Μοςν ιιιεειωε

Βου:

πε" ενια

οὐσ. μόνοτ'ΜΙ(2 (Ρ

Βου, οωοιε οοιιιι ιν

ἰηι:οτι.):

ιιόνοι·ι̃Μἶν\ἴ

ιι ἢ Μ: ιιφειττώτ εειι. αιτία ω (αἱτίῳ εδά.) 15 οιῖ. ἔν] εἶναι [Μ] το ιιιι­οτ το ιο πρνννιιρχει ο ει ιΡ

μόνον Θ5.

13 ὑφεπτύε

ΜΓΩ 88. ιό

τ

περιπἔπονθεν

οπο.

Μ

Ατε (οτ.)

ι

ει

Έ.

γον μεσα στο παραγομενο .

3

(πε. ι8)' ιι νὰ εοϋιιι το παρά. (γιατὶ αὐτὸ ἐπειδὴ μετέχει τὸ τταρἀγον δεί­

χνεν σΈὸν ἑαϋτο του μΘΤΟιΥ€νέσΈ€ροι αὐτὸ που τὸ ποιράγη̨υ εἶναι προἔκενέ

­

„ ι δζἶμε Ϊα τἑ χαθἶνα Ξιἔξευ̃αδὕτῖ μῖἕἕεοἕἕἔ

τ

­

ἶῖἶ] σἶἔρά τουι οὔτε μέσα σΐὸ αποπ εσμα Ήαῖι Ο­Το ενα Εχει ὕπαρξη ἀνώτερη ἀ­ πρ την πραγμαἶιῖίη του χαἰ στὸ ἄλλο χατώῖερηι ἐνῶ χάπον πρέπει νὰ Τ? βμσχομε χο" ὁπωἔ εἶναι πΡαΥματικά, και κατὰ τὴν ὕπαρξη ειναι χα. θενα σΤὴ σειρά του.

5

¬

30

(ὐό)

ι

μ

.

Η Για τα ὅλα και τὰ μέρη_ .ι τι Ε/Ολα τα ὅντα μεταξύ τους είναι ὅ/ἰα έ ημ Ν

Θ??

77

αι

να

„δ 77

,

[αφ

α α περιεχουν και ἄ α πἐριθχθνΐαι . 'ηει μηΐἰ πε ιθ| οϋν “τε ε. ριέχοντοιι και ὴ παθαίνουν κάτι τὸ ἴδιο ἑττειδ`η μετθχθυν ιπ 71 ι μη | ρ χΧαῖι. *Ι κθινθι δια έ νο ενα απο ΤΟ Οιλλθ. φ ρ ~ | λ Οι. Ενω Τ ἄν πῦριέχουν Ειναι συνθ Ονται Κ ι ι ιι ἄν περιέ μερη­ αι αν τα πολλα μετεχοοο σὲ κά." κοινό θὰ εἶναι Χ | τ <ι Τα ιδια χιχτὰ τὸ χοινὸ αὐτό . "Α ν Ομως ειναι μ0ν0 περισσοτεροι, εἶναι ­ ι ι .. ­ ι αφθρυ̃ῖικα μἱῖαξϋ Τθὶὶς Χθιῖα Τουΐθι καῖα ΈΟ ΟΤΙ. ειναι πολλά ν

οποιοι"

ν

7

κατα μεθεξιν στο. (Ή, ιτῃπιις. ΜΙ ιδ το παραγαγὀν τι ει τι ιι υιε

ιι

Ά

οι" Ή) αποιέλεσμα ειναι νετατενέστερα

ινιιαεω

9

»

ιιεολῳνι

αὑτοῦ ΜΙΡΩ τῇ οιο. ΜΙ ­τοιντότητι ιη εκ οη̨̃ 27 κιιιτιοο οἔιιοεε. | Ψ Μ' · ΠΠ ὅειι. 30 ταντα 29 μετεχει Ο 28 διακἔκρινται ΗΟΒ

τα δἡτκον

οιΡ

ὁ οὺσ.

τι

=

×

20

Μ (ετὅι:0ι:ι°.δ?) λλζ `: ιν . και 9 πίὶσιι

ιο­ιι

~

_'

θεόἔι αλλὰ μόνο ἡ αὕτθτελἢς ἑ­ ακτινοβολιοι ψυχης, ἀλλὰ υπάρχουν και τὰ ὁ­

3

μιιτα

ΗΟΙ): ἰνδάλματα Μλν (Ρ ἰιιεοτι. ρτοριει· ίοεὸτιπι ιἰυεειτυπι Ιιιοετειτἰοοετιι)

ε

9?

τ πιὶν­των Μὰ 6

βἶἔαιἶ καθε ενοἶηΐα

μ ιωμα­τα των ψυχων. ,| | | ‹ (65) Καθε τι που` εχει καποια υποσταση εχει το είναι του κατὰ άο­ ν ` είχονιστα ν μέθεξη χικη αιτία ἠ κοιτα ὕτιοιοξῃ κατὰ "Η ὅηλαδὴ μΐο Οὔ νὰ 8 ­ ι ν ι α­ ι ι Ουἐω ΈΟ`παρα”ἴ0μΞν0 μεσα σε αὐτὸ ποὺ τὸ παράῃι νὰ 0.. ,Ρ μ _/ . ι ε ι υπα ει οπ ρχ ως μεσα σε αιτια, γιατι καθε αίτιο έχει μέσα ,λΡ \ ) ­ . ­ το υ το αποτε εσμα του αποι πρωτα, ἐπειδὴ τὸ αίτιο ειναι προγενέστερα

ιο

ι

ιι

νοιι

9/

α οι, ουτε ψυχη κα

.

­τῷ ΒΟΩ: τῶν ΠΡ : τό Μ 84. ι­ρτἱιιε καί τιου ειῃυοεσ. Ψ ινιοει ει ινινο και και ων. 0

ν

×

·

°

ε τοντνν νι τι νιιιειιιτ [Μ] ιιἄε: Ιἔοιζ ἐροοε'

<

.

ταυ̃τα " ἕτε οι. ἢ γἔρ ττβεριέχει θοῖτερα, περιέχεται δὲ τὰ λοιπά· ἢ οὔτε ττεΡιέΧ6ι οὔτε ττεΡιἔΧεται, καὶ ἦ ταὐτόν τι πέπονθεια ὥι· ἑνὁο μετέχοντα, ἦ διακἔκριται ἀλλήλων. ιὶλλ| εἰ μεν περιέχει, ὅλα ἄν εἴη· εἰ δὲ ττεριέχοιτο, μέρη· εἰ δ' 'ὲνὁε τὰ πολλὰ μετέχοι, ταὐτά ἔστι κατὰ τὸ ἔν° εἰ δὲ πλεἴω μόνον εἴη, ἔτερα ἀλλήλων ταύτῃ, καθὁ πολλοί ἔστιν.

«

Φ

εστι και τα

μονον, ουτε πασα ψυχηε ελλαμψιε ψυχη, αλλ ξἴδωλα Τῶν ψυχῶμ·

ΙΙ9

ν

23

·

.

×

7


ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

ΠΡΟΚΛΟΪ” ΔΙΑΔΟΧΟΥῇ

(67) Κάθε ὁνὶότητοι εἶναι πρὶν άπο τὰ μέρη ἀπὸ τὰ μέρη ἢμέσοι σε` ενα μέρος. ω . ε „ , Το ειδος δηλαδη τουε καθενὸς τὸ θεωρουμε είτε μέσα στὴν αίτια του καὶ ὀνομάζουμε ὅλο πρὶν ἀπὸ τὰ μέρη έκεῖνο ποὺ έχει προϋπάρξει μέσα στὴν αίτια, η μέσα στὰ μέρη ποὺ τη μετέχουν. Τοῦτο μὲ δύο τρόπους' η

μξρῶμ

"Β"

87. Ποι̃σα ὁλότηε ἢ πρὸ ἢ ὲμ τῷ μέρει. ἢ γὰρ ἔν τῇ. αιτιαι λε

Ϊ"

ῖκεινιἰ ῃ'Ρ®

μερω θεωβοῦμεμ εἶδω,

ΤΟ!!

Τῦ ἐν Τῶ

καὶ ὅλον αἰΐίῳ προρποῃάρ. η̨̃ἢ

Ψ

καὶ τοῦτο διχῶτ· ἢ γὰρ ὲἴ 6 μερῶτί ὅλωϋῇου τοῦτοαἐκ ἔστι καὶ μέρεοι, ὰὶρὰϊἶνδῖέἔθι̃ῖε καὶ ὁΐωῦμ μέρος οὶττὸν ἐλαττοῖ τὸ ὅλοἴ· τι έν” εκασΐῳ *ἦἔοἔεἔῖἔἔ ο­ ¦ .ι λουέ 76701". ουν ὥτ καὶ τοῦ μἔρνυε· κατὰ μἐθεέῃέ Τοῦ υλσὶθω̨ ολον θ ειν μεν ποιεῖ Τὸ μέρος εἶναι ὅλον μἶρἕκωεἐ κ`α υπαρ .. ­ . ε το ΚΜ, ἐσχἄἴημ ΰΦε°.„, Το ἐκ των μἶρωνλ ιςατ αιτιανγὰρ ν ̃ςντω.\!^,ερει. και ερῶμ ὅλωχ ε μεθεξιι; δ\­ι­η̨ ὅ­Γαν ρὴ το τυχον ῃ |·^ ὅλον η μιμειται το Μ ν έ , ° · ,λλᾶ Τῶ ὅλω δυράμερωτ ἀιρομοιοοοθαι ου και τα μ ρη οε· α ζερ ςι , ° ' ολοἔξστἔὲμ μέροῖ ἐσΐἱ Τοῦ ἐκ τῶν μερων ολομ. κτ (ἔιῖρῖἕΐῆΐγμέρεσ­ι_

Τὸ ι̃θεἐὺρου̃μἶ σὲ ὅλοἰ μοιξἶ τὰ μέρη καὶ τότε έχομε ἕνα ὅλο ἀπὸ τὰ μέρη που οποιοδηποτε μερος του καὶ ὰν απουσιάζει έλαττώνει τὸ ὅλο” ἢ τὸ θεω ρ Οϋ μ ὶι̃ σε` κά θ ε ἕνα μέρος ἐπειδὴ καὶ τὸ μέρος μὲ τὴ μετοχη του̃ ὅλου

γίνεται ὅλο καὶ αὐτὸ ποὺ εἶναι αὐτὸ ποὺ κάνει τὸ μέρος ὅλο μερικά, Το ο ι , ολο λοιπον ποὺ προέρχεται ἀπὸ μέρη εἶναι ἕνα ὅλο κατὰ ύπαρξη. Τὸ . . . . ει έ .τ . ι το πριν απο τα μερη ολο ειναι ολο κατα αιτια και το ολο μεσα σὲ ένα μέρος ε αλ . ι έ .ν . λ . ειναιο οκαται μετθ ε Εη (πρ. 65 ). Γ ιατιι αυτο ειναι ενα ο.τλ ο στην τε ικη υ­ ~ ε ποχώρηση, ὅπου μιμειται τὸ ὅλο ἀπὸ μέρη, ὅταν μερος δὲν ειναι ὅ,τι τό ἀλλ. . ι ­ ι . ­ προς . ι .ι . τ Η χ α αυτο που μπορει να αφομοιωθει το ολο του̃ οποιου ολα

' . ι έ ο9· Και \ ςη„ Ί­Οι , ` εἰ γὰρ μέρος ἐστίν, όλου τινος εστι μερ Λ .. (οιλλ ουτωτ αν" . \ Φ ὅλον ι , " ει έ τ . ἔῃ­αι καὶ Ταὐΐυ̃μ ἑκά_ ιρ ολου, καθ οἰλεγεταιῇεν τ 0 . ς ιιυτοΰ μέρέὕὔ και ισἕένςἶῳ Ολ ἰἄλλου ἢμόνος, ἐῃῃ, ἔχειν" ` Δ Τεροὴ. ἢ ἄλλον τινοο ολου. οὐδὲ, ᾶι, πάλιν .τοῦ ὅλου δωιψέροι, ένο: ὅντοο εν , . ο ω

ε

τ

τ εινα

τ

ν

σ

ε

»¬

89. ολοτητοτ.

εἰ× γὰρ

'

­

,

λρ 8 ια\

τ Τ # Θέω ο

..

ι ¬ .ι έ η έν ἐστι τὸ ολον (τα °ΥαΡ # Ρ 0.", πέπομρε) καὶ ἔστιν ὅλον ἔν ..

κ προυψἔστιικέ παντοι· δε τοντ μεἴεχ ο μ ένον ` ι # Το" μερεσέὶ α α Ειρ εκἴο ε ολότῃε προϋπιἱρχει τἦέ μέ*° .. ιὶ αρ εθεκτον. |^ έ › ~ ν Το αδ πρὸ ΜΡ εκ *ων |^φ“ζ” ἄρα τ ι εῖδοε ολότητσε εχω̨ιςνητ. εστιν , , ,λύΐ η . ἀΦ› ἦρ ἡ εκ . ολον, οιλλ αυτου ὅλον , Β οὐ ττεπονθόε ἐστι το

0 0,”

τ

ι

Ιέη̃ ὁλωδ

^

Ι

|

ἴῶ”ἐπεὶ (“ρ®".“)ἶ””ῖ“ Και το μεν ο

7

500 Ιῖὶεἕιὀο. Η

5

Ρ

'

··

,ρ τὰ · · ·ῖ#'°'"!'°"Ἑ"" αἰιτἦτ ΒὉΕ ι αυτοι: Ο : ιιντονἕΜΙ Ο ὶ

Ή” Μ ἄν

,

.ιι­ἶἴλ

`

έν.

¬

ῃἴ Καλ

ἔὲ' Ι5 έξω] ιὲ:ρἕ"Βαων 1 Ω

, Ω

τι

Η

7

ε

(69) Κάθε ὅλν ἀπὸ νέινι μετέχει στον ὁλὐτιιτα πρὶν ἀπὸ τὰ νέοι­ .ι .. Γιατιι αν αποτελειται ἀπὸ μέρη, δέχεται την ὁλότητα ὡς πάθος (τὰ μέρη δηλαδη ἀφοῦ ἔγιναν ἕνα , δέχτηκαν τὸ ὅλο ὡ ς παέθ ος εέξ αιτιας ” της ” ι ἑνωσ ς) καὶ ίνεται όλο στὰ έ ποὺ δὲν εἶναι όλα. Ἀπὸ κάθε τι ποὺ μετεχεται προυπαρχει το αμεθεκτο (πρ. 23). Η αμεθεκτη ολοτητα

οἶ

_Ι7ι:ὶ|έιὶὶιὶ;ὶὶὶὶιἕυ . . . ΕὐΙ]2\.ν οτ". εε". Ρ _|"6μξ„„,ρ

ιε

ΕΜΨἘ το

η

οι το νο

εε.

ι

.

Μ ενιοτ οι

να νο· Ιλ Μ" ^ἕ"®"°

Μ

ὶὶ

.

ι‹οτ°

τον

»

°

ν

μερη. 1.

Θ πι­

σο

τὶ

·

έ

2

έ

λοιπὸν προϋπάρχει ἀπὸ τη μετεχόμενη Ἑπομένως ὀπάρχει ἕνα εὶδος ὁ­ . λότητας πρὶν ἀπὸ τὸ ὅλο ἀπὸ μέρη, ὁλότητα ποὺ δὲ δέχεται τὸ ὅλο ὡς τ . ι­ › › τ ι ‹ παθος ειναι αυτοολότητα, απο την οποια προέρχεται ἡ ὁλότητα ἀπὸ

20 τον .ι .

ε

Η

ρμέροε

],ά ·

έ

ε

8

μλλ Μ! οεὶἶιοῖιὺιο ὶὶὶὶι|ο](ι= έκοο οτ

,

9

.

.

7

_

ο ' ‹””” ” ως Βοη̨ ”ῦ

6­7 οσο οιοοοοιιροιιεῇροτεοτιοὶὶροτησνέἘἑἶἑἶ'ἶὼνἕλὶ„λζιἴἶέιοιονν Μ" ”λ (ὅ^"").ἶΞ"Ρ5ι : Ι ὅλωὶ Ιἔ,ε2χ.ι",:ὶδυςοοτο ­τον εοχ. εα̃α̃.) εἶναι

ο 3

. Α ιμεριο τν ὅλον ποκλοχοο και εν ποκλοιε εκ των

θεο ονμενον ςινηνν

.

......­.....

ε

σ

τ

π

ε

ρ

ε ω|| ΕΙΪΤΙ., πἔπον θόσ

εκ

7ε”|έε"α

­

ν

πτωση αὺτη, πρῶτο, θὰ εἶναι μέρος τοῦ ὅλου ποὺ περιέχεται σὲ αὐτό, ἀ­ ­ τ ­ ιρου λέγεται όλο μέσα σέ μέρος (τότε βέβαια αὺτο θὰ ειναι μέρος του έ­ αυτοῦ του καὶ τὸ μέρος θὰ εἶναι ἴσο μὲ τὸ ὅλο καὶ καθένα ἀπὸ τὰ δύο θὰ τ· . τ . .. .ν τ . ε . . .. .τ ειναι ιδιο μἶ το α| λλ ο) η, δ ευτερο, θοοειναι μερος καποιου αλλου ολου. "Αν τ ωρα ειναι μερος καποιου αλλου η θα ειναι το μονο μερος εκεινου, . οτε παλι δε θα διαφερει σε τιποτα απο το ολο, αφου αυτο ειναι ένα μόνο μέρος σὲ ένα ὅλο” η (θὰ εἶναι μέρος ἑνὸς συνόλου) μαζὶ μὲ ένα ἄλ­ τ τ λο μέρος (γιατὶ καθενὸς όλου τὰ μερη εἶναι περισσοτερα ἀπὸ ἕνα), και. τὸ ὅλο έκεῖνο ἀφοῦ προέρχεται ἀπὸ περισσότερα θὰ εἶναι ὅλο ἀπὸ τὰ „ „ _ , έ ἀπὸ τα οποια ἀποτελειται. “Ετσι τὸ όλο μέσα σὲ ένα μ έ Ρ ο εἶναι . . μέρος ένος ολου ἀπο μερη.

το

ἔ:ρ:ἐ;)‹:ἶι ἕυρεθ

η

'

τ

`

[καὶ τα μερη. .τ ν . . . . .ν . . ν (68) Λαιλι οκ” μέσα σε. ενα μερος ειναι μερος ενος ολου απο μερη. . .. . . . . ο . Γιατι αν καποιο ειναι μερος, ειναι μερος καποιου ολου. Στην περι­.

ἰέἕ"

. οι ναΠαν τει ι ­ . το τι το εκ των μερωμ ολο" μῃι̃χει

ν

ν

®

Ι | μέρη πλεξω εἴωλ ἑτέρου (τταντὸε γὰρ ρλονῇτα ,. .ολον εκ των θερἶῃέ εἔ ΕΜ' "ΤΡ κἀκεῖνο ἔιτται. έκ πλειόνων ον, " Α 09. . × · ° ” ε ­ὅλον του ἐκ των κέρωμ εαπ θῖρ Α

ιν.

ν

×

«

121


ΠΡΟΚΛΟΤ ΔΙΑΔΟΧΟΥ”

.

ε

_

Σ'|Ἱ)|ΧΕ)ΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

ι

ἔστιν, ἔν ἄλλοιτ και ἔν ἄλλοιτ ἔκ μερω" , ουσ" .ιτοι? ε με"ι ἄλἔλωνι Τοῖἶ δὲ ἄλλων. δεῖ δὲ εἶναι τὴν μοναδα ττασων των ολοτητων . τ ρ ` 'λετε ινὲε ἔκοιστον των ολων τουτων, καθ · αυῃιμ· Οὔ" γαρ Η ,Ρ , τι › τι τι ·

κ

_

ἕπιὅεἔ­τόν τῶν μερῶν ἐἔ ὥμ εσῃι' ουχ ολω" "Τω" ου" εμ ΤΠ” γεγομὸδ, ,του̃ ἀιλλω. ἄπασῃ, αἴ,­τον εἶναι δύναται τοῦ εἶναε ὅλοιε. 5 τὸ ἄρα τοῦ ὅλοισ εἶναιΑ τοῖε·, ὅλοιε ἄπαοιν οιὶτιον ττρὁ τῶν μερῶν „ εε ν κει ἐστιν. εἰ γὰρ καὶ τουτο εκ των ιιερωνι Η ολι̃ῃα̨ Ἐἦΐαἐ Κω ουδ ε › πάλιν τουτο εξ αλλον, και καὶ ,ιι |Ηἶ` πειγροἴ Τι ὰπλῶε ὅλον, „ , , .κ ει ι ι ἔσῃ" Τὸ "Ρώ'Γω$` ολωὸ ουκ εκ μξρωυ ολων αλλ 0 εαπ" 0λοτ η 9

τι

1

„„.ειι

×

σ¬

Β?

)

=~

=

Ά

τε

ε

09

8"

ΜΨΩ

έν οῃ,

, ,γ„„, Μουτ ,ται ειναι . Β(:ΠΜ¦ ` ΕΙΜ7 _ ἱί λἐιἐῖαΐὔσφί ΡΩ

­ι νεοι ἔἑΪἰλΜ”5ΡΕιιι ­

_

'ἴῦλῖ

Ι

Ρο: 8

ειοενει

εσυ

3

κει

τοῦ] τούτου "Ξ"δἄρσ πάω Μ ΡΜ5

6

(ωπ ΕΜΗ" Μ) ΒΡ' ΜΙ ἰῃεω' : · · ¶0_ Ι ' γικοι: η ρων ω ινινοσ τε, ετ] ­τι Μιν εοιο.) τα οενἐνοΰἱδηέοεοτενεε ι Ρ ρ ' Β(:Β[Μ]νν: οὐκ ΡΟΜΉ ὰπολιποόιτηξ ῖζἱἔ „„„Ἐ,;Ξ„ἶ;,ζζῃωΩ Ι9 ἕικιἶεῖδκειεενεετ ΡΩ αν τετ] ειναι Μνλ ῃἕκαγ] Μ .γάρ Μνν τι­ε εερεε­εαν ττιεχει ΜΡΩ, ρτιυε ρειιιιιτ νι τη̨̃ τον­ οΒ)==9·:ι:ἕ·:) ει ειε ιοει.ἐεἔ.άγι:α=οἶ>ιὀἔὴοοο εεειρει, ἶο εοοεει̃ ενετ­νετ Β 9 ἔἱἔθμδια

ιι Φιν· ΡΟΜ"

27 ᾶπολιπόντοσ

ΒΩΒ

Μ

μνῖῃὴ οιρχι ι

: ὰπολε ποντοι·

Ωειἰ.

Ο

ε

Ζ

ρ

·

ι ι γ

ΙΟ

ι τοι: ° ιι' “ Κα ἰττ Ρ ὁτῶνμερι­ λ κ ρ τε ον εν τι ιιω" 70.. Πξιυ "τὸ ι ω .Ρ τ ι ευτερ 7 ον ἐκείνων ἀττολείττει νων εις· τα μετεχοντοι ελλαμττει και ἕχι ε τ το μετασχον. την ενεργειατ τηε ει: τα και γὰρ ἄρχετοιι πρὸ του μετ 8 , , \ Τ. ἐκείνου παρουσία πάρωπ καὶ ἐκείνου Ιἦ ευτερα, και συν τι ι \ ' ­ · . μηκέτι ἐνεργοῦντο: ἔτι ττάρεστι καὶ ἐνρργει το οιιτιερτερον και οὐκ ἐν διοιψὅροιτ ,ιιόνον ὑποκειμένοιε, αλλοι και εν εκαστῳ των ­ποτὲ ρετεχόντων. δεῖ γὰρ (εἰ τὐχοι) γενέσθαι πρωτον ον, εἶταυ “ Φ ἄ ν θρωπον. και ἄνθ ρ ωττοτ οὐκέτι ἔστιν ἀπολιποὕσηΐ έωον, ειτα „ ν κ ενον . ασ τηε λογικητ δννα#εω$°› ἔωω: δε` ιιεσῃλ' 6|^ῖ""®®" καξ ωςσθανο ς, ·“ \ \ .. ν ι τ α και τουΑ (ην ττιιιλιν απ0λ#π0ἴΤ?$`\#ε"Ϊι Το ἦν (ἶῖὲκγαραἔο: . ωσαυ τ ` ® ι ' παντων και επι ζῃ *Ο “μαι παρεσ­Π)' ι τ ε '× ὅτι δραστικώτερον ὑπάρΧ®" Τὸ αιῃωπρ" προπρου Ξ” Το ­ κ κ ε κ ὁ Τοῦ δυμαΐωΐερου πάσχει μετέχον ἔνεργει (το γαρ αυτο προΐέρουγ. κα; ­τοϋ δευτέρου πάλιν ἔνεργοῦντοε κοὶκεῖνο συνεργεῖ, εε |_ ^ | ` διότι πᾶν, ὅττερ ᾶν ποιῃ το δεύτερον, σνναποἴεμμἶ "ΜΡ Ἐα' 3", Ι Ι | κ α οιἰτιώτερον­ κοιἱ αττολιττοντοι· εκεινου τουτο ετι παρεστιιίθι Υ Ρ εοῦ ὅυρα­ι­ωτέροο μετάδοσιτ, δρῶσοι μειζονωσ, ύστερα το μετα­ _ ς τ σχὁν ἀπολείττει· καὶ Ύὰρ διὰ "Ιΐ Του δε”­Γέρη̨” μεΐαδη̨σἔωΐ Τὴν ›ι ιεδυναμιοιϊεν τ σ ) εαυτησ ελλαμψιν Β . ι ν ­ ι ε ` Ή.. Πάντα τὰ ἐν τοιε· ιὶρχηγικοιε οιιτιοιι· ολικωῖεροιν ιῖαξ ὑττερτέραν τοῖξιν ἔχοντα ἐν τοῖο ιὶποτελεσμασι κοιτα ται· ατι· ¬

τ

ι

7

ο

ι

.

ε

.

ι

ι

ι

λων αυτων των ὁλοτητων πρέπει να ειναι χώρια ἀπὸ αύτές (γιατιοὔτε ι ε τ ι ι ι ι τι κ .τ ι τ . καθαρο ειναι καθενα απο αυτα τα ολα ¬­ καθως εχει αναγκη αποι ται με­ ρη που τὸ αποτελουν χωρὶς νὰ ειναι ὅλα οὔτε βρέθηκε μέσα σὲ κά­ τ «ετ τετ ετ ποιο και μπορει να ειναι σε ολα τα αλλα η αιτια για να ειναι ολα) επο ι ι ε Η .τ ι .τ ι ι ε μένως αυτο που ειναι αιτιο σει ολα τα αλλα για να ειναι ὅλα υπάρχει ιι ­ ­ ε πριν ἀπὸ τὰ μέρη. Γιατι αν ἀποτελειται καὶ τουτο ἀπὸ μερη, θὰ ειναι 7

­

ν ον.

. ι απο μερη ειναι σε πολλες μεριες και σε. πολλαι καιι ­ σὲ διαφορα που αποτελουνται ἀπὸ μέρη διαφορετικά' λ ονάδα ὅ ω ὅ­ η μ μ· §

“Βπεγδὴ χαἱ Τ

γ

123

λ

ι

­­ ε›»

­κτ

«κτ

ε ι ει ι ι τ τ¬ κάποιο συγκεκριμενο ολο και οχι ενα απλο ολο και θα προερχεται παλι ι ἀπὸ κάποιο ἄλλο. Καὶ ἢ θὰ πηγαίνει έτσι στὸ ἄπειρο ὴ θὰ υπάρχει τὸ ὰρχικὰ ὅλο, ἕνα ὅλο ὅχι ἀπὸ μέρη, ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ εἶναι ὁλότητα απλη.

τ

ι

,

3

ετ

ει

ετ

κ

ε

ι

(?ίλ) Καθε ολικοτερο αναμεσα στα αρχικα\ κανει δυο πραγματα οι­ Ο/­γεί κ κ ε κ „ ε σε αυτοι που το μετἶχαυν πιοι τιρρν απο β` τα μερικα, και, επει τα απο αυτα αφηνει αυτο που το εχει μετα[Νξὶ„ ¬ [ ιατι αρχίζει πριν ἀπὸ τὸ μερικὸ την ενέργεια του στὰ μετέχοντα, και Τ ισο ειναι ” _ ` εκεινο ' ` ειναι λ παρον σε` αυτο και τὸ ἴδιο, και ὅταν τὸ μερικὸ δεν ­ · ε Τ , ὲνεργει πια, τὸ ιδιο παραμένει και ἐνεργει_ ποὺ ειναι ἀρχικότε Ρ ο αιτιο. Και δὲ μένει μόνο στὰ διάφορα ὑποκείμενόι του (πρ. ὅ?), ἀλλὰ και σ τ ι τ καθενα απο αυται πουι καποτε τὸ μετέ ουν. Π έπει δ λαδ` νὰ ίνει τι .ι χ ρ η η πρῶτα ον, επειτα ζῶο, ἔπειτα ἄνθρωπος. Και ἄνθρωπος παύει να Ύειναι ι . ὅταν τον εγκαταλείψει ἡ λογικη δύναμη, ἑνῶ ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ζῶο | ί που αναπνεει και αισθανεται. Και όταν πάλι τὸν εγκαταλείψει η ζωη, _ Ι ι̃ ? Τ του απομενει το ειναι ¬¬ γιατι ὅταν απουσιάζει η ζωὴ τὸ ειναι παραμέ­ ι . τ ετ ε τ ε ­ νει. Το ιδιο γινεται σε ολα. Ο λογος ειναι ο εξης' επειδη ἡ ἀνώτερη αί­ ι ε ι ι τία ειναι αποτελεσματικότερη (πρ 56), ενεργεῖ πιοι πριν αποι αυτο που τ ι τ ετετ ει ¬­τοι .ιδιο πασ ει και έκείν ἀπὸ τὸ ἰσ υ ότε ότ π |ἕ· θἑ η Ξχἕ Ρ Ρ ότε Ρ ο. αι πα ιοταν ενεργει το ευτερο, συνεργει και εκεινο, γιατι ο,τι πετυ­ χαίνει τὸ δεύτερο εἶναι και τὸ αἰτιωδέστερο ποὺ τὸ συμπετυχαίνει μαζί του. Και ὅταν τὸ δεύτερο ἀποχωρεῖ, τὸ αίτιωδέστερο ὲξακολουθεϊ νὰ εἴ­ ­ επειδηι δρα­ ευρύτερα, ι › ναι παρ|ον (γιατι η μεταδοση του·· πιοι δυνατου, εγ­ Ἱ Ι Ι ­ κοιτοιλειπει δευτερη αυτο που τη δεχτηκε με τη μεταδοση του δευτέρου τ › δυνάμωσε τη δικια της ακτινοβολια). Ρ

#

?

κ

Ά

ε

ν

κ

α

κ

κ

ε

κ

.

ἔύ

7

3

ε

3

Χ

7

Η

7

Κ

κ

ε

ε

3

=

×

°

λ

λ

#

κ

Ε

ρ

τ

Χ

2

.

1

>

Χ

τ

(Ή) ‹‹ Ολα οσα αναμεσα στα αρχικα εχουν ολικοτερη και ανωτεοη τάξη. στα αποτελέσματα κατὰ τις ἀκτινοβολίες τους υπόκεινται κατα καποιο τρόπο στις μεταδόσεις τω̃ν μερικότερων” οί ἀκτινοβολίες τω̃ν


ΣΤΟΙΧΒΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

125

ΠΡΟΚΛΟΪ ΔΙΑΔΟΧΟἹ”

ὑπέρτερων ὑτιοὅέχοντοιι ὅσα προέρχονται ἀπὸ τα δεύτερα καὶ νίνον­ ται οί βάσεις ὅπου αὐτὰ ἑδοάζονται. 3/Ετσι ἐχομε μιὰ ἀνὶιὶηνὶοπροἠνη­ ση μετοχών καὶ φοίτηση ἀλλεπἀλληλη ἀκτινοβοκὶιω̃ν ἀπὸ ἐτιοι̃νω στο ὶόιο ὑποκείμενο, μὲ τὰ ὁλικότερα να προενερνου̃ν καὶ τα μερικότερα να χορηνου̃ν τὶς μεταδόσεις τους στα μετέχοντα ἔπειτα απο τὶς ἐνερ­

ὲλλάμψει: ὑττοκείμενά πωε· γίνεται ταῖε τῶν μερικωτέρων μεταὅόσεσι· καὶ αἱ μὲν ἀπὸ τῶν ανωτέρων ἐλλάμψειι· οπο­ αὐτῶν

δέΧ®"α^ *ὰΐ ἐκ "ΞΡ δευὶ'έΡω" πΡΡόδ0ι^“=|ὲκεῖ"°" δὲ ἐπὶ ῃὶύΐωὶζ ἄλλωνηκαι ἶδΡἄἔ°ὶέ'""' καὶ ἶὶιεΐέὲ πΡω77ἕῦἘαι μεθεἐειε ρΐλλαι

;:ι::::;ε¦ .

ἐ:.:τι:;1.ι2ιτ::.ι::;ι:ι:.:.:,ττ:ι°;ϊ::;ι::;ι

ι

Γιατὶ ὅιν

ἔπὶ ταἶ$° ἔκξίκωὶι έ”Ρ7είαὶ# 'ιὰε ἑαυΐῶμ ιέσαὅόσω Χ°Ρη70ύὶ”'ω° τοῖεμιετέχουσιν.

|" γαρ Τα αἰῃοζΐερἔ "Ξ" ΐω”|δξ”"[ω” ευφγῃ; ια ῃρωυ­ δυνάμεωτ και τοι: ατελεοτεραν εχουσι τὴν επιτηδειότητα ιο

σιαν παρόντα καὶ ἔλλάμττοντα κιὶκείνοιε, τὰ δὲ ὑιρειμένα κατὰ τὴν τοίξιν δεύτερα χορηγεἶ τὰ ιὶττ' αὐτῶν, δῆλον ὥτ αἱ τῶν ὑττερ­ τέρων ἔλλάμψειτ, προκαταλαμβανουσαι τὸ μετέχον ιὶμιροτέρων, ἐττερείδουσι τα: τῶν ὑψειμένων μεταδόιτειε­ μι δὲ ταιο, ιὶπ'

ς

­

ι

Τὰ δὲ Τῶ" 'πρω̃ποτ κειμένων ἄλλωτ ὑποῃαῃκὰ πλειόμωμ αἴῃά ὲ(ἴ;"'*> ὺ:έὶ^σῖά"*α

καὶ Τὰὶ ἐπιἴηὁζωόΐηΐἶὶ πὶἶὸ,­Γῆ”(ῖ„| εἰὁὶᾶψ ἴαέῃνσιαῖὶ ολικωπρα Α ἄρα Ταῦΐα ἕαι ῃλεωΐἶρα (σῃν ξμῇοὶΐ αιτωωὶ. ι ι ι ἔκ δὴ τουτων Φανερον διότι ἡ μεν υλη, εκ του ενο5° υποστασατ καθι αὑΐὴμ εἴδοϋΐ ὲσΐὶμ α̃μωροε.. Τὸ κι σῶμα κα6° αὐτό, εἰ καὶ ἡ μὲν γὰρ ϋλη) Τοῦ ὅμΐω μῃἕσχεα̃ ψυχῆἰ ἀμέΐοχόι, ἐσῃμ ττροῆλθε· τὸ ᾶἑ αἰτίου πάντων τοῦ ἐκ πάντων, οὔσα ὑποκείμενον σῶμα, ὑττοκείμενον δν τἦι· ψυχὥσεωτ, ἔκ τοῦ ὁλικωΐέρου 'Γῆΐ ψυχῆε ὑψέστηκε, τοῦ ὅντορ ὁπωσοῦν μεηασχΰν.

Πα̃μ ὶέὲμ ὅλον ἄμα ἔν Τί ω­Πι και μεπχῃ Του ουΐω” 0” ' ὅλω ΤυγχάνειΔ ἄν' | ρότερον, ἢ γαρ ταὐτόν ἔστιν ον και ὁλο μεροτ, ον μέν ἐστιν (ἔκ γαρ ΰη̨̃­κρομ, άλλ, εἰ καὶ το μἕροτ, | ι Ι | μερῶν ὅντων ἐστὶ τὸ ὅλον), οὐ μέντοι καὶ ολον καθ' αυτο, ουκ 78·

πᾶ"

δὲ δν

Χ

·

ΟΙ

2 ὰνωτἕρω ΡΩ κἰῦν Ρο 71. 1 εεττ ·.Ὁ Ι τ κοκτινΆέἶἴιὶ Ρ·­ χορηγεῖταΐ Ω·· χορηγεῖται

···'5

χρῶ"”"“]

τηιἔ εὶδ;<ξ;;ἴΖ|ἱ

Ρο, οἔιἰεἰῃητὶὶἔἔ

'9τι"ίἙ°ὶ""" υπἔτι̃ΒΟΠ κτικάὶἑ ἕ3

Ρο

Ιἢ·τ πρϋκαταλαμβῶννσαι

""””””›`”¬"β”ὶ”°”'””Μ”ωρ””χ"””Μα ΜΝ” ΡΩ

ὑιι· ω ίοπι. ειἰὸ.) ειργαιτμένων Ο ὁειι. 72­ Ι7 ιὶτεκεὶιιω Ρ· ὶπ°κ°ὶιι"°¥ Μ” 20¬Ι προκειμένωνὶνἰρτιπιιιιιε τα ἩΠ

μέν, ἔστιν δν ΡΩ

ΙΟ ὰ"λ##ΐέΡ"·'$`

.

Ι6 ηη­

'ο25Ρο" δέ Μ' ὲπιτηῦειό­

[ΜΝ

ἦ μέρω

ς

Ν

Ά

ἑΥ7υΤἔΡω 'ωῦι ἑμὸΐ ἦ Τὰ 'ὶῶκ ἐλαΐΐόμωὶι­

(πρ. 70) , καὶ ἀπὸ ξεχείλισμα δύναμης εἶναι παρόντα καὶ ἀκτινοβολου̃ν ακόμα καὶ σὲ έκεῖνα που ἔχουν ἀσθενέστερη την καταλληλότητα (πρ. | Έ 8 \ 8 | 57) ἐνῶ ἐκετνα ποὺ ἔ χ Ητωὶῖἶὶῖη τα η καΥΟυν_ευΪεὶἶα τις ὶχἶς Έουἔ χορηἶησεὶἔτ `¶ν€Έαὶ\φαὶ®Ξε0 οἶὶ Οὶ ἶὶχῖὶνοβθλὶεἔ ἶων υπεἦπρων: επεὶδη ἀσκουνται πρωτρς σε αυτο που μετεχει και τις δυο, ρτηξριζουν τις μετα­ δόσεις των κατωτερων. Και αυτες χρησιμοποιουν ως υπόβαθρα τις κτινοβολίες τῶν ὑπέρτερων καὶ ένεργου̃ν σὲ αὐτὸ ποὺ τὶς μετέχει καὶ ει­ ` ναι προετοιμασμένο απο τις πρῶτες. °

Χρωιιτωι και δΡωσω Μ Τὸ Ι5 ὲκείνον ἔιιῷάσεσικ ὑπη̨βἄθραϋ' ν , . τι ς Μ #€'#έΧ0"› προεὶργασὶιεμοὶ' υπ ¦εκε"'ω'^. 72. Πάντα τὰ ἔν τοιι· μετεχουιτιν υττοκειμενων εχοντα λογον ἔκ τελειοτἕρων ττρόεισι καὶ ὁλικωτέρων αιτιων. τὰ γὰρ ττλειὁνων αἴτια δυνατώτερά ἐστι και ὸλικωτερα και δ

ὁποθέσομε ὅτι τὰ πιο αὶτιώδη ένεργοῦν πρὶν ἀπὸ τὰ δεύτερα

(72) Ολα οσα μετεχονται απο αλλα και αποτελουν τη βάση τους προερχονται απο τελειοτερα και οκὶικοτερα αιτια. Γιατὶ ὅσα ἀποτελου̃ν τὸ αἴτιο περισσότερων, εἶναι δυνατότερα καὶ ὁ­ λικότερα καὶ κοντινότερα στὸ ἕνα ἀπὸ ὅ,τι τὰ αἴτια λιγότερων (πρ. 60). Καὶ ἀπὸ ὅσα προϋπόκεινται, αὐτὰ που ὑποστατώνουν ἄλλα εἶναι δεκτι­ αἴτια περισσότερων, ὑποστατώνοντας συνόιμα καὶ τὶς κατάλληλες Έ ξλ ` ` ί Εδῇ Α7 \ λ \ ό κ τητες πριν απρ την παρου\σ αντων ε ων. υτα οιπον ειναι ο ικοτερα και τελειό:τερα|αναμεσα στα αιτιοι. Απὸ αυτα γινεται φανερο για ποιὸ λόγο. ὁιν και έλαβε υπαρξη απο το ” Τ ὶ ” ” ειναι Ϊ αποὶ ειδος' καθως καιὶ τοὶ σωμα καθε­ καθεαυτηὶ αμοιρη ἕνα, ηὶ υλη αυτό, ὁὶν καὶ μετέχει τὸ ὅν, εἶναι ὅμως αμέτοχο ἀπὸ ψυχη. Γιατὶ η ϋλη. ἐπειδὴ υπόκειται ὡς βάση σε ὅλα. πνοῆλθε ἀπὸ τὸ αἴτιο ὅλων' τὸ σῶμα πάλι, ἐπειδὴ εἶναι τὸ υποκείμενο τη̃ς έμιὶρύχωσης, πηρε υπόσταση ἀπὸ αὐτὸ ποὺ εἶναι ὁλικότερο ἀπὸ την ψυχη, ἀφοῦ δέχτηκε κατὰ κάποιο τρό­ πο τη μετοχη του_ οντος. ς

ς

να

7

80 Ἱ

(73) Κάθε ὅλο εἶναι ἕνα όν καὶ συνάμα μετέχει το ὅν'κἀθε ἄν ὅμως δὲν Είναι ΰἰαἱ ὅλθι Γιατὶ τὸ ον καὶ τὸ ὅλο εἰπε εἴναι ἕνα εἰτε τὸ ἕνα πρ0ΉΎει̃ται καὶ τὸ ἄλ­ ” έ ρ ο ςῖ εἴναι ό ν (Ύὶ­αῖὶ` ΤΟ ὅλ|Ο ”. 'Αλλὰ ὁὶν καὶ τὸ μέροἔι Ϊ­®ς|μ λ Ο α'κ Ο λ 9ὉθΕὶ, ὰποτελειται απο μερη που ειναι), χωρις ομως να ειναι καθεαυτὸ και ο­ `


ΣτοιΧειοΣιΣ ιοεολοτιιειι

ΠΡΟΚΛΟΤ ΔΙΑΔΟΧΟΥ

λο ι κατὰ συνέπεια δεν εἶναι τὸ ίδιο ὅν καὶ ὕλο” γιατὶ τὸ μέρος θὰ ἦταν μὴ ὅν' καὶ ὰν τὸ μέρος εἶναι μη ὅν μη` δν θὰ εἶναι καὶ τὸ ὅλο. Γιατὶ κάθε σύνθετο εἶναι σύνολο μερῶν σὰν ὅλο πρὶν ἀπὸ τὰ μέρη σὰν ὅλο μέσα

τιν δν καὶ ὅλον, εἴη γαρ οὶν τὁ ιιέρο: οὐκ ὅν· ἄρα ταὐτ ” εἰ δὲ τὸ μεροσ οιικ ” “ γαρ λ ' ον, ” ου,δ`ε το` ο"λ ον εστι. τταν ο“λ ον μερων ἔστιν ὅλον, ἢ ὥσ πρὸ αὐτῶν δν ἢ ὡε ἐν ιιὐτοῖτ· μὴ ὅντοι· οιἶν Ι 8Ἱ

Ια

υι

αλ

κ

7

Ϊ

Φ

του ρερουἶ, ρυ ε το ο ονῇειναι δυνατον ει δε το ολον προ του οντοε, εσται παν ον ολον ευὅυε· ουκ ἄρα ἕιτται πάλιν τὁ μἔροε· μέροσ. ἀλλὰ ἀδύνατον· εἰ γὰρ τὸ ὅλον ἐστὶν ὅλον, μἔρουι· δν ὅλον, καὶ τὁ μέροι· ἔσται μἕροε, ὅλ 0” ρἕροε ὅν. λείττεται ἄρα πᾶν μὲν εἶναι τὁ ὅλον ὅν, οὐ πα̃ν δὲ τὸ

σὲ αὐτὰ (πρ. ‹ ι τι

5

|ὺΖΓάἔΧἶ3ὶ×

Τὁόἶὲμἐλἐ­Ζἔῖ

ε

Κ

Το

6

α"

εἶ

0.* ρ

,

Η"

9

`

Ά

.

#

,

·

78.

Πι

Μι. 1

ροετ οὐκ ϋν ἱτιε. ει μόνον το ὅλον ἐστὶν ἄν ΡΩ Η Τὸ 8, τοπ' $ω„ὸε„ὀ„„,

”'”ὶ "Ι

6

οὶι. μέροε

Θ»

τ

θὰ εἶναι ὰμέσως ὅλο

έ ο

μυρ

ς

δὲ θα *ν ο Τ ” “ Τ °δ' αδμερ­ ςι̃ί (ἶυτο ομως ειναι α υνατα ενω ειναι ὁλο ενος μερους, καὶ τὸ μέρος θὰ εἶ­

ἶι

=

τι οτ

ὁο

Ϊ

35

.ι ον και τα ειδη. Συνέπεια του γεγονότος αυτου ειναι ότι τὸ ὅν ὑπάρχει καὶ πρὶν ἀπὸ τὰ εἴδη καὶ ὅτι τὰ εἴδη είναι ὅντα ὅχι ὅμως καὶ κάθε ὅν εἴ­ δος. Γ ι' αὐτὸ καὶ στὰ αποτελέσματα οἱ στερἡσεις είναι κατὰ κάποιο τρό­ πο ὅντα, ὅχι ὅμως καὶ εἴδη, ἐπειδὴ τὸ δν ἔχει ενιαία δύναμη, ένῶ αὑτὲς ἔχ0υν δεχτεί μιὰ όιμυδρὴ ὅικτινοβολία ἀπὸ τὸ είναι.

οηῃ.

.

ι

αίτίων χαὶ αίτη̨ατῶν. Γιὰ τὴ

Θι

(75) Κάθε τι ποὺ λέγεται αίτιο στὴν κυριολεξία ὑπερβαίνει το αποτέ­ λεομοι.

*ὁ ἄ"'^“"'τοΡΩ 'Β ὶοε. ὑ®'·'”ἄ' Μὶ Ρὅ ΰ '"ώ' 'ΜΚ' ΰδ" το ἐκ . Ι9 . ὅλον το 8λον ροει τὸ μέν ΠΟΕ: '7 εϊοη ΟΝΙΡΩΨ 26 Μ ω "ἙΡ" ὶ°Ρ°""”^ εω· οιὶιτοιί εστιρει 7.3 ΡΜ· Ψ ®®"· Ν, "Ρ" °ε'^®Ξ®· .νδ τον είναι ω|(οπι. εδά.) : αυτου ίουκἔτι οδό.) δουλευει ΡΩ± σοι­ σου­ λλ 76. 35 το τοο›ῦντι1 τὸ τοσα τι Αη; μου 74·

25

Η

ιιατοο. ­ ἔν αὐτῷ γὰρ ὅν, ἢ σνμπληρωτικὁν αιὶτου ὺττάρχον ἦ δεόμενόν πω: αὐτοῦ πρὸε τὁ εἶναι, ἀτελἕστερον αν εἴη ταύτῃ τοῦ αἰτιατοῦ. τὸ δἔ ἔν τἱἶ› οὶττοτελἕσματι δν σνναίτιόν ἐστι μᾶλλον ἢ οιἴτιον,ἢ μἔροε: δν. τοϋ γινορἕνου ὅργανον του̃ ττοιοῦντοσ· τό τε γὰρ ρἔρο: ἔν τῷ γινομἕνιρ εστίν, ἀτελέστερον ὑποίρχον τοῦ ὅλοοζκαὶ τὸ ὅργανον τῷ ποιοῦντι πρδε τὴν γἕνεσιν δουλεύει, τὰρετρα

5

νὰ

ς

ξἰΐ πλείω

ἔκ. δὴ τούτων κρανερδν ὅτι τὁ ὅλον μἔσην ἔχει τοίξιν τοῦ τε' ὅντον καὶ τῶν εὶδῶν. αδ ἔπετοιι τδ καὶ πρὸ τῶν είδῶν ὑιρεστάναι τὸ ὅν, καὶ τα εἴδη ὅντα εἶναι, μὴ μέντοι πᾶν δν εἶδον. ὅθεν καὶ ἐν τοῖε οὶποτελέσροισιν αἱ στερήσει: ὅντα μέν πώ: εἰσιν, εἴδη δὲ οὔκ εἰσι, διὰ τὴν ἐνιαίαν τον ὅντοε δύναμιν καὶ αὐτοὶ τοῦ εῖνοιι

Ο.

ναι μέροἔι ἐνῶ εῖναὶ μέροἔ ἑνὸς ὅλου· Καταλἠἴομε λοὶπὸν στὸ ὅτὶ­ χάθε ὅλο είναι ὅν, ὅχι ὅμως καὶ κάθε ὅν ὅλο. Άπρ αὐτὰ πίνεται φανερὸ ὅτι τὸ πρωταρχικὰ ὅν εὶναι ἐπέκεινα ἀπὸ την ολοτητα, αν βεβαια το πρωτο είναι παρον σὲ περισσότερα (γιατὶ καὶ στα μερη, ως μερη, υπαρχει το ειναι) ενω η δεύτερη σε λιγότερα. Γιατὶ , , Τ , ι ι Τ 3, , ανωτερο ειναι αυτο που ειναι αιτιο περισσότερων, ενω το αιτιο των λι­ γοτερων ειναι νατωτεεο. οπως δείξαμε (πρ. 60). ... (ιτ Η λαθε ειοος εἶναι ἕνα ὅλο (αφου­ ἀποτελειται ἀπὸ περισσότερα, ποὺ τό καθένα τους συμπληρώνει τὸ εἶδος) ” δὲν εἶναι ὅμως καὶ κάθε ὅλο εἴδος Γιατἰ τὸ κάτι καὶ ἄτο ε .ιλ ε ο δι Τ „ ,Β Γ ` Ιθ Ηλ _' η μ ξεὶἶθαι Ο ξ)' ως αἶομο' ςενἔὶνἶω' ομξὐἰ Εὶἴος' Ξαἶπ χοἶ ε|0 0 εὶναε οντὶ· υπαρχεὶ­ αποΐελουμενθ απθ μερη, ενω ειδος αυτο που Τεμνεταὶ σε περὶσσότερα ἐπὶ μέρουἔ­ Δὶαφέρουν ὲπομένωἕ τὸ ὅλο ἀπὸ τὸ είδος καὶ τὸ ὅλο ὑπάρχει σὲ περισσότερα, ἐνῶ τὸ εἶδος σὲ λι­ Υό­η̨ερορ 'Επομένως πάνω ἀπὸ τὰ εἴδη τῶν ὅντων είναι τὸ ὅλο (πρ. 60).

Τὰ καθέκασΐα ὅθη "#μό#ε"°ὶ|· ἄλλο ἄρα Τὸ ὅλη̨μ καὶ ἄλλο τὸ εἶδον· καὶ τὸ μὲν ύπιἱρχει πλείοσι, τὸ δὲ ἐλοίττοσιν. νο ὑπὲρ τα εἴδη ἄρα τῶν ὅντων ἔστὶ τὸ ὅλον. Τὸ

'ΕΟ Ο

Ἑπο ένω πάλι τὸ

, , 74. Παν μὲν εἶδον ὅλον τί ἔστιν (εκ γαρ πλειονων υιρεστηκεν, τὸ κ Α τ τι κ › τ τ ἔκαστον συμπληροι το ειδοτ)· ου παν δε ολον ειδο9. ­ι καὶ γὰρ τὁ τὶ καὶ ἄτομον ὅλον μέν ἔστιν, ατομον, εἶδον δὲ ­ε ι ­¬ τ οὐκ ἔστι. παν γὰρ ὅλον ἐστὶ τὸ ἐκ μερων ὑρεστότ, ειδοο δὲ .

ολ

Γιατι αν το ολο είναι ολο,

ΥΖΡ

κ

Τώρα τὸ ὅλο εἰ­ναι πρὶν ἀπ

=¬Αν

ἔκ δὴ τούτων ιρανερὁν ὅτι τδ ττρὥτωε· δν ἔπέκεινα τῆι· ὅλό­ το τητόι· ἐστιν, εἴπερ τὸ ρἑν πλείοσι πάρεστι, τὸ ὅν (καὶ γὰρ τοῖι·

Ιὶ ἐέιἐηικΐι̃ἶεὶκἶὶ ἔέὅξικἐῖ­ αι ί 'ί Ρ "Ο"

Η

67). Αν λοιπὸν δὲν ὑπαρχει τὸ μερος, δὲν ειναι δυνατο

Ὁπθίρχθὶ. ΟὉΤΞ

δν ὅλωγ·

ιιἶῖἔεϋ

127

ι ιι

ι

ιι ιι

ιι

Γιατι αν είναι μέσα σε αυτὸ η αν ειναι συμπληρωματικό του η αν εχει μὲ κάποιο τρόπο την ανάγκη του γιὰ νὰ ὐπάρχει, ­ἀπὸ αὺτὲς τὶς απόψεις ι ι ι .ι ι ι θὰ ἦταν τὸ αἴτιο ὰτελέστερο ἀπὸ τὸ οιὶτιατό. Αυτο ομως που ειναι μεσα \ στο αποτελεσμα ειναι συν­αιτιο μαλλον παρα αιτιο, αφου θα ειναι η ενα μέρος αὁτοῦ που γίνεται η ὅργανο αὑτοῦ ποὺ τὸ κάνει. Γ ιατὶ καὶ τὸ μέ­ ›

­Γ

τι

ιν


ΠΡΟΚΛΟΥ ΔΙΑΔΟΧΟΥ

ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

ρος είναι μέσα σὲ αὐτὸ ποὺ γίνεται, και εἶναι ἀτελέστερο ἀπὸ τὸ ὅλο καὶ τὸ όργανο ὑπηρετεῖ την ποιητικη αίτία στη γένεση, χωρίς νὰ μπορεί νὰ καθορίσει γιὰ τὸν ἑαυτό του τὰ μέτρα της δημιουργίας του. (Επομένως κάθε στην κυριολεξία αἴτιο, ὁὶν και εἶναι και πιο τέλειο ἀπὸ τὸ αποτέλε­ σμριΰτορ 7) και το ἴδιοα̨παρεχει τὸ μέτρο για τηδημιορργίρι, εἶναι καἔοιπο τα οργανα εξω και απο τοι στοιχεια και γενικα απο ολα οσα κα­

γ

ἴῆΐ

πωήσξωδ ἀίλορίἔειν ἑανΐῷ μἶί ἔυμάμξμομζ ι ἄἶαιίι αρ? Έ κωρίωο αἴτιον, εἴ γε και τελειότερον Τῇῦ Ξ:°ω:ἕἕ·3υη:Ξ Κ;

.

ἶσἴ

ί^ἐ'”ρ®"'α'ίΤὶ Τῇ γεἴεσ­Ξι πἕρἶξζἔἐ' ξἔῇ­::ἱ::ἶιέμωμ σ,Ζ,Ζ,.Γίωρ, το›νΙἕτἩ‹Ξ;ωρἑ:α;ὁπἀ;ἔ ἔκινήΐου γιρόρενον αίτίαι· ἀμετάγΰλητον ἔχει Τῆμ ὕπαρειμ. πᾶν δὲ ­το οι­πο κινουμενητ, μεταβλοτομ­ εἰ γὰρ ἀκίνητόν ἔστι ττιἱντῃ το ττοιουνινοὔ διὰ :ω"ζσ§ξ°λ`ι η̨ξ αὐτῷ τῷ εἶναι παράγει τὸ δεύτερον α,‹ρ ἢἑαυτνυ· ει” 6 Ζῦνῖι αύνδρομον ἔχει τῷ ἑαυτοῦ εἶναι τὸ ατι· αυτου· ει δε ῖουτοχεωρ ν

5

λουνταιγσυν­οιιτιοι:

(76) Καθε τι που προερχετοιι απο οιπινητη αιτιοι εχει οιμετοιβλητη την ὕπαθξή του. ὅ)" ἀπὸ χινητη̨̃ μεΐαβλητή.

ἀεὶ δὲ ἔσῃν' ἀεὶ ἄλλα ιἶψξσΐησιἶἶμεἶ αυτοι ωσ­Τε και τοῦτο ἀεὶ γίνεται ἔκεῖθεν καὶ ιὶει εστι, τιρ εκεινου αει κατα · ·· κατα λ την πρ0ίοδον ἀεί τὴν ὲνέργειαν ουνάψαν το.× εαυτου , ί δὲ δι ῃκἶΐαι .τὸ αἴ." και Τὸ ἀπ' αὐτοῦ γινόμενονΑ ἔαταινι ε βληττἐν κατ' ουσίαν· ρἶ γὰρ το εἶναι διὰ κινήσεων, τουτο τον ἱΐα ἔωουμένυ̃υ μεΐαβάλλωη­θε ρε­ταβάλλει το ῖἶναι. Εἰ γὰρ εκ

Ιίι τταρἄἴει·

ΙΟ

·

.

#

το

ν

ιι., .ιιιτ 3

τί

Α

Π

ν

το

αἴῃ"

Ι

νί

Ι

·

ἔ""“

Π

Ρ” Πο

Ρ

ι„„α̃'ο ἶ› ἀπὸ Φ ωίίμίίιηοπἶη̨λἔξιι οοιιἶ · „,„„,γ„Ἐἑἔἑ:ε εοιι.ἐἔὥ`Ι= ρϋ εντίλ Μ' νλἢω· Β

λ °

Ι

ελίτ

Μ

μετα

~

οι ι . ι. ° ¬ 1ίὶιι:ιἑγρδλί°ιλἔΩνἰτ λ

"'

Ω

οι

ετ ·. "Μ

” α Μἔἕ ςω')ιΜ\ἑἰιο ι­δλιίίνοϊιίί Ωίίιιΐιίτιλιῖί ἕδοῖἶω εσἶιι οί ει εν­ί··ωί°ω·° 6” ιο τα̃νιιι̃αν ιο ικιιιιοιια̨ ιαιο οι ινηργιι ,

Με (αλ)ω­ῃ¦ · ,γώῃω

λ

ειῃιιγλτἶγη̨ 8,8. 0ι„°„

τ “Μ ΜΝ Βω 3

·

αι)'

τ,„„,

„„ „ι„;

ν

ν

7

τ

ι

τ

.­.τι

ιο

­.ν

ν

ν

ν

=

ιι "· ιι ' ιι οι ιι οοιε ­ι­ιι. Ρ­ 70, ' "Μλ­86λΒΩΏ”^λ° νν ι .τω'Μιιινο 'Ω

τ

'

λ

το. ι ιι Φ ο ι ιι, ί οωιειο νικΨ'

ν

λ

οί Ιιίρα ἕσται τὸ δυνάμει κατ, ἔνἕργειοιν, οὶττ' άλλου τινὁν ἔξελ τὸ τέλειον­ καὶ ίίΐοί καἱ αὐτὸ δυμἄίό" (ἀλλ, οὔίω πάλ"

ίῇΐίἦ Μίωιίίιἔιδιίιλικλ ιι τ °

τ

ν

Τον 25 7ὰΡ άπλα 6" αἴΐβομ έαυῃίξ 7,ίμυίΐο , . .. τελείου καὶ κατ' ἐλίέργείαλϋ Τὸ "ίπ" Του ναπ αυ­Μ”ε­ ι | ' ιἱρ οι τὸ δυνάμει, τἶ ιλωιανείι έανλφ γεγονότο: ατελεστερον. ουκ ν ι ν ­. τοῦ κατ ἔνεργειαν αἴτιον ἔαται γάρ; ΙΙΦ ἀτελεν. τοῦ τελείου ν εἴπερ Τὸ δυμάμε, πᾶν, ἦ δ,”,ά|ω|, ἀῃλέγ­Ώ Τὸ 8 ὲνεργείρι ­ῖἔιξο ; ἐμεργείβ 7_έλει°"­ ιο

τι­έῷοκεν, ἀτελὲι· ὕν·

ν

__

τ

.

τι αἰῃ”

ν

Ε

­

ν

ν

ε

ι κινήαεωι· τταραγόμενον ἀρετάβλητον αν" Ιίελξπι κΡ“ῖ*°" γατα* , › ν ἀλλ, ἀὀιύ Τομ να! · ουκ ἄρα αμεταβλη­ τῆτ ὑποοτησοοηε αιτιαε. ^ \ τον ἔαται­ Ικΐαβαλεί ἄρα καξ κίμησεΐαι κα 'Γ ουσία" ° 'Γ ὑποῃ­ ηῃᾶμ *ο·οιο·αν αὐτὸ κίνηαιν μιμουμενον. δυνάμει δν ἐκ Τη̨ῦ καρ ἐνέργειαγ ἄντοι· 8 τοῦτο ιο πῃ δυνάμει ἔκ ρωτά Η ἔστιν εἰε το ενεργεία . πρόειοι· τὸ ρέν , Π ΚΜ. ἐμέργειαμ, ἦ αὐΐὁ δνμἄμῃ. Τὸ δε πάντῃ δυνορει δν ι ι

”Αν εἶναι ολότελα ακίνητη η ποιητικη αίτίοι, ὅχι βέβαια μὲ κίνηση δευτε ρ ο ”Αν εἶ­ α λλα μ ε το ίδιο το ειναι πα ρ α Υ ει απο τον εαυτο τ ης το­ “ ναι ετσι, εχει συνδρομο με τη δικη της υπαρξη το παράγωγο της. Αν ει ε εἶναι πάλι ἔτσι, οσο προυπάρχει, παραγει. 'Υπάρχει όμως παντοτινατ. ἐ­ τ πομένως δινει πάντοτε υπόσταση στὸ κατώτερο της. /Ωστε και αὐτὸ ι ι ι παντοτε γίνεται απο αυτη και πάντοτε ὐπάρχει, συνάπτοντας μὲ τὸ πάν­ ­ ενεργειας τ › ι .. τοτε της εκεινης το δικο του παντοτε της προοδου. · \ “Αν όμως η ποιητικη αίτία κινειται, και ὲκεινο ποὺ προέρχεται απο ι ι τι › ι ι ­ αυτην θα εχει μεταβλητη ουσία. (οποιο ἔχει την ουσία του μέσω της κί­ ι ι . ι ι ι ι νησης, αυτο μεταβαλλει την ουσια του οταν μεταβαλλεται η κινουμενη ι .. ι . . . αιτια του. Γιατι αν μενει οιμεταβλητο μολονοτι παραγεται απο κινηση, ι ανωτερο απο την αιτιοι που του εδωσε την υπαρξη. Τουτο ομως αι αδύνατο (πρ. 7). “Άρα δὲ θα είναι αμετάβλητο. Θα μετοιβληθεῖ _ λοιπὸν και θα κινηθει στην οὐσία του, ἀντιγραφοντας την κίνηση ποὺ του.. ”εδωσε την υπαρξη. °ί ι (??) ΗΟ τι υπαρχει δυνάμει προχωρει­ στὸ ἐνερνείοι ἐξοιιτίας αὐτοῦ ι › ν ι ι .. που είναι ενεργεια ό, τι εκεινο είναι δυνάμει'ὅτι εἴναι μερικοι δυνάμει ἀτιὁ τὸ μερικοι ενεργεία ' και αυτο που ειναι ολικα δυνάμει τιροχωροϊ ἀπὸ το ὁλικὰ ἑνεργείρι. Δὲν ἔχει στη φύση του αὐτὸ που είναι δυνάμει νὰ σπρώχνει τὸν ἑαυτό του στὸ ενεργεία, ἐπειδη είναι ἀτελές. Γιατι ὁὶν αὐτὸ που είναι ατελὲς Ύ ίνει αίτία στὸν ἑαυτό του τ”ς *Ι τελειότ "Ι τας καὶ τοῦ ὲνε ΡΎ εί α̨ , τὸ αίτιο θα είναι πιο ἀτελἑς ἀπὸ ὅ,τι προη̃λθε ἀπὸ αυτό Ἑπομένως δὲν είναι το δυ­ ' νάμει, ὡς δυνάμει ἀκριβῶς, αίτιο στὸν ἑαυτό του του̃ ενεργεία, γιατὶ θα . ­ ιίναι ὡς ἀτελἑς αιτιο τον τέλειου αν κάθε τι τὸ δυνάμει ὡς δυνάμει , ιίναι ὰτελὲς καὶ κάθε τι τὸ ενεργεία ὡς ενεργεία ειναι τέλειο. "Αν λοιπον το οινάιιει ειναι ενεργεία. ἀπὸ κάποιο ἄλλο θὰ λάβει την ι τελειότητα. Καιι η θαι είναι καιι αυτὸ δυνάμει (ὁπότε πάλι το ατελὲς θὰ .Δ

η

,

129

­­

ι

τι


­ΣΊὉΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ .ιι

›|

_

ιι ιι

"Μ "Μ"

ι =

70.

Πεαν

ν

1

ῃο

τι·

­

ιντννιιειι ιε· ιιειίιιιιι εθθ· ®®"'”ἶΙὶιἶιιἦἶν Μ ἔἕμιιιι.­νι ονι. Μ 80. 98 ἔ#δΡ'ἱἔἶ · ἐμἕσΐθὰθτλοῦν ΰν οιιι Ω' ἱιττλοῦνι 88" καί Π Μ ἦιομι ΟΠἩ . Βώ · Ι. ι δύναται διοιιρειιιθϋι ι

_

·

3ῇ··Ρ­

ι ι

ν

ν

κοινωνία των ασωματων.

°

ιο τνιειὲθ

ν

ι

Ν

ν.

ι

ν

τελιιου

°

ν

5

7

ν

=

7

Ν

α

=

ί 15 θ°"· ιἕ ιἰη̨̃κθιιΐοἶῖ Ο "Μιλ ε„›ἶιιιόοι|ἶθεἶΙ›;ἶἶ\ξι#) δ””"” οτι θίἶἔιλνιωἔ ὅξμιιῖιν' Ατε εἰι Ψ,κιτ. ϋΒῖέὁἔ 'Β '"" *άρ Β Μθθ · ιο ιι

ν

×

γ

πωἠπῃσ Μ. Μας ιη γι Ρο μιιςιννιν οι ΕΜἩΨ μξὥθίωἔεἕἕιι ^ Ρ ςιιι ειτε ριοιιιιιε) 3

ν

_

7

_

ν

ν

ν

ιι

=

ο

εια έκ δυμώ ὅύναμιν ττροειληῷέναι τελειοιν. πασα 'Υαρ εμ ίἰγγ | . ~ ξμ · Ούι, 9 πρόειοιν· ειτε εχοι δυναμιν, μη ποιοῦν το Υὰρ μῖωΐ.­Π" ισ" Ζαῖ πωήσῃ εἰ: μὴ ἔχοι ἄλλο; γινόμενον εἴτε το πωΐ ἕμξ ^ τὴν κατξηἔτιτηδειότητα δύναμιν, ^ ττῶι· αν γένοιτο; τὸ 7ὰΡ π®"ζ"'ἑ ι \ ` εἰς Τὸ παρών δυνάμενον ττοιει παν, ἀλλ ι ουκ ειε το "ΧΟ" κα¿ ο­° ν ι ^ ποισχειν., | μη` πειρυκεν υπι αυτου Α Α ν αυτο πεῷυ 80 . Παν σωμα πασχειν καθ θ, αὑΤό Τὸ δὲ ἀπαθέε­ ­ πάσχει δὲ ὲμα ποιαν, τοι μεν αδρἑινει· ν καγ δύμαΐαγ ' | καιλ το` αιηωιιῇποι: ια "μὴ πίἶο 9 Το­ σ ι ώ άΐωι, μμ­„„σίαν_ 3ο ποιεῖν και τα σωματα δια "Ι" Των ασ ίι , ι ν ­ι Α δω" ετόν εστι ·μονον, και ταυτῃ ίἶὲμ γθρΐἶωἔῖθἔὲρῖὲἕἐ καιρπάντῃ εἰ: ἄπειρον. το δὲ πα ητον, παν ­ ἀσώγααῃῃὥ ὰπλουυ _ ι θνΗ Με­ιν . οὔ­Γε γὰρ ὰιαιρεισθαι ἄν) .απα

τε.νι

7

­

¬

ν

ι ­γηνομενον

Ϊ

λ

Ι

<

­

5!

υ

θ

λ

λ

ν

.

×

ε

ν

ι

εεκ Το? η δι­Γτῆι· γίνεται δυνάμεων Μ και γὰρ αὐτὸ δεῖ ἔπιτήδειον εἶναι και δύναται" α­"λη εχειῃ ν ι· › ° δυ ιἱ ει ἔστιν ὑπαρχνιέι και το ποιουν, κατ› ΘΝΡΥΗΪ” ὁ Τοἴ" Ι: μι .έ

Τοτ

7

_

εἴ Τ.) ἄλλων ιεειζόνωε αὐτὸ τελειόῃρομ· *Ι‹ δε\ ἄλλο” Του “Ψ . Τελ η ν ­­ × , ε " ει τι ἔστιν οι κατ' ὲνἕ γειακ προυπαρχθμΐοἶι ΤΙ καθ ὴμἔωίαμ ι × ν ι ν ν τοιο· ουσοι εκεινου εν αλλιρ οντοε, δεἶται γὰρ τοῦ τελειου ινα με Χ ἄρα ἀΐελήΐ ἐσῃν ἡτωαύΐη δωιαμιι­_ Ζ' κα ἶίΐἕατἔιἶἔὰΐῖιἑν (Ι) ἡ τοῦ κατ, ὲνέργειαν δύναμιν, ἐνεργείαο οΰσα τε # γόνιμος­ι ιὶτελὴι· δὲ ἢ τοῦ δυνάμει. ποιΡ, ἐκείνου κτωμενη Το Τέλεωμ·

ΙΒΙ

'Ἡ'

_

γ

ι

Η

­

Φ

_

θἱ

| Ἱ γεννα το τε ειο) η α ειναι ενεργεια \ # ) Θλ και η αυτό που γινεται ενεργεια α γ εναι κάποιο ἄλλο ἢ θὰ εἶναι αὐτὸ που προηγουμένως ­ ηταν δυνάμει. ” Αλλ ὰ ὰν κάτι ὁί λλ ο δημιουργει” τὸ ένεργεία, ὲνεργώντας σύμφωνα μὲ τη ν δικη του ιδιότητα, δὲ θὰ κανει ενεργεία τὸ δυνάμει ποὺ βρίσκεται μέσα ι . .ν στο άλλο (πρ . 18) ι Ουτε ­ λοιπον δε θα ειναι . ­ ενεργεια τουτο ι ὰν ξ δὲν Υ ίνει Τ Τ έτσι όπως ειναι δυνάμει. Άπομένει, έπομένως, ότι αὐτὸ που ειναι κάτι δυνάμει μεταβάλλεται σε ενεργεία ἀπὸ αὐτὸ που ειναι ενεργεία. 78 Κ ν ι­ ν ιι ν ( ) οιθε δυνοιμη εινοι ι ηιι τελεθα . 77 ατελης ξ Η δ ύναμη ποὺ προκαλει _ τὴν ἐνέργεια ειναι τέλεια › άλλα μὲ Τες ἐνέρῇιές Ἐηςγ καὶ αὐτὸ ποὺ τελεγοποιεγ­ γιατι κάνει τέλεια άλλα εἶναιγτὸ ἴδιο _ πο λ`υ τε λ ειοτερο ί (πρ. 77). “ Ενω ἐκείνη που ἔχει άνάγκη κάτι ἄλλο ἀπὸ ι ι .. ι ι ι ι αυτο πουι π ουπα „ ει σε αυτ ηι ν ενε θγ ειαι και ποὺ κάνει κάτι νὰ ειναι δυ­ ι ι Τ ι λν . .ι 8 λ δι ναμει, αυτη ειναι ατε ης εχει η οι η αναγκη › ι ι νλ απο το τε ειο πουι βρι­ σκεται σε άλλο, γιὰ νὰ τὸ μεταλάβει και νὰ γίνει τέλεια έπομένως κα­ ι 7 θεαυτηνγὴ δυναμημυτηγειναι ε ατελης. ει Ωστε τελεια δυναμη εῖναιἡδόνα­ ­ ι ­ ι μη του ενεργεια, επειδη γεννα ενεργεια . ι ι ατελης ειναι ἡ δύναμη του­ δυ­ νάμει, ἐπειδὴ άποκτα­ τὴν τελειότητά της ἀπὸ τὸ ένεργεία. ε ε (79) Καθε τ ι ε τ διδυ τι που` νινετοιι, · νινεται απο 7? | μη δύ Γιατι και αὐτὸ πρεπει νὰ ειναι ἐπιτηδειο και ἀκόμα νὰναμθ· ἔχει δύναμη ἀ­ λν ιλλι ι ι ι θι Τ τε η, α α καιτὴ ποιητικηι του αιτια, ι ὅ ι ι ε που οι ειναι ενεργεια ,τι αυτο ει­ Ι τι ναι δυνάμει (πρ. ??), να εχει προαποκτἠσει τέλεια δύναμη. Γιατι κάθε ἐνέργεια κάποιου προέρχεται ἀπὸ δύναμη που υπάρχει μέσα του. Και ὁιν ι τ ι ν ­ ι › ὴ ποιητικη αιτια δεν εχει δυναμη, πως θα ενεργήσει και θὰ δημιουργη­ σει ἕνα ἄλλο; Και ὁιν αὐτὸ που γίνεται δεν ἔχει τὴ δύναμη τη̃ς καταλλη­ ­ θὰ ­ λότητας, πως μπορουσε νὰ γίνει; Γιατι ὴ ποιητικὴ αίτία φέρνει κάθε ι ι ι ι ι ι ­ αποτελεσμα σε αυτο που μπορει νὰ τοι δεχτει­ και. ὅχι στὸ ὁποιοδἠποτε ... _ και σὲ ἐκεινο που δὲν έχει στὴ φύση του νὰ δεχτει ἕνα ὰποτέλεσμα άπὁ ι αυτό. (80) Κάθε σῶμα ἔχει στὴ φύση του νὰ πάσχει καθεαυτό, ἐνω̃ κάθε ι ° ε ι ιν ° ι οισωματο τ καθως ι ναλ ενερνει, το ενα ειναι αδροινες καθεοιυτοι καιι τοι ἄλλο ἀποιθἐς'πάσχει ὅμως και το ἀσώμοιτο νιὰ τὴν ἐπικοινωνίοι που , ­ .ν ­ καιι ι ν έχει μει τοι σωμα, ι ­ μιαι ι οπως μπορουν τα σωματα ναι ενερνουν την

οῦ τελείου γεννητικ όν ) η" ὲνε ργ είοι ΙΝ και ἦτοι αλλο τι το ατε ι ν ι . υνά # ει το κατ ενεργειαν γινομενϋμ Ψ' ἢ τοῦτο ει \ „ ,δ Ί: 'ιλλ "γοῦν " μὲν ἄλλο τι ἕνερχεἴιι θμ πωῃι κα" ἶη” εαιίωυ ιο„ η„ ν ονννινει Το ιν ιντέοο ι ποιον8 ενεοννε· ι ἔσΐ Με Ταύΐη γίνσπυγ ιν › › ν ν ει ἔστοιι κατ” ε#ει3Υεια:'> Μξεζ) ἔηι Ζ] ωνα ι ὅγπἕγ 8 δυμὲμει Τί ὲσῃμ εμ 5 λἶίἶῃω ἶρα εκ ἑοἕἔζι̃ · εμεργειαμ . το ενεργεια μετα Φ | „ 78. Πασοι δύναμιν ἢ τελεία έστιν θ αΐεληδ ς ι ἡ μἑμ γὰρ Τῆΐ ὲμεργείαδι οιστικ ι ἡ τελεία δὕναμι9' και γαρ „ ν. τ ` δε\ ἔελειωτικοε ι ο το ἄλλα ποιεῖ τέλεια διὰ των ἑαυτηε ἕνεργειων, Γ

θλ

ι

Γιατι τὸ σῶμα, ὡς σῶμα, είναι διαιρετὸ αὐτὸ μόνο και ἀπὸ αὐτὴ τὴν άποψη είναι ποιθητό, ἐπειδὴ μπορει νὰ μεριστεῖ σὲ κάθε σημειο και μάλι­ , .. στα στὸ άπειρο. Ἑνω τὸ άσώματο, ἐπειδὴ ειναι απλό, ειναι άπαθές. ιν ι τ ι ι .. Γιατιι ουτε το αμερες να διαιρεθει μπορει­ οὔτε νὰ ἀλλοιώνεται τὸ μὴ


ΠΡΟΚΛΟΪ ΔΙΑΔΟΧΟΤ

οεολοτικυ

ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ

133

ἢ ουν οιιδἔν

δύναται τὁ ἀμερὲ: οὔτε ιὶλλοιοῦσθαι τδ μὴ σύνθετον. ἔστι" ποῃιῃκὁυ ἢ Τὸ ἀσὥ|“"°"› εἴπερ Τὸ σῶμἦι κἶθὁ σωμα' οὐ ττωεἶι πρὸ? Τὸ ὅιαιρεἶσθαι #6υ°,° κει πά°Χε"' ¶®ω|·:”'®"· αποιον ε 5 ἔττει και πα̃ν τδ ποιοιἶιαδύνοιἐιιν" εχει ποιητικην­ και ἀδύναμον τὸ σῶμα καθ αυτο· ωστε ου καθο αο›|#α|πυ"7σ"· εθεειἄα ` “ εν ' ,”δύναιν· `|# ξ οιντῳ Β τουτ ποιειν .ἀλλὰ κοιται την Ϊπῖθωμ δυνάνεωο ποιεῖ, ὅταν ποιῇ. και ιιιιν και τα ασωιω" | °'”"8^α^Ρ°ύμεμα σωἴαω |·^·€τἔΧΘι ἐν σώματι νενὕλιεναε και×απ°_ α Ι ι τ αιιερη "Τα "Τα Τὴ" '° ψνσεωιπ ὲκεινωι· λαύωιτα τησ μεριστηε ἑαυῃ” οὐσία” _ .. 83" Παζ) Τα δζεΰωρω­ΜΕ |ιιετε×6|;:νΤῖιἑρεἰι:”)τιν09 αΧωΡ""“°υ

υυυθετο (πΡ· 48). ”Η λοιπὸν δὲν υπάρχει καμια ποιητικη αἰτίοιἢ αὐτὴ ειναι τὸ ἀσώμοιτο, ὀιν βέβαια τὸ σῶμα, ὡς σῶμα, δὲν ἔχει δύναμη ποιη­ Ήχή. ἀλλὰ εἶναι ἕνα ὑποκείμενο θος.

Ἐπεω̃ι χνθ Τνη

νκ

, υυαμωτι Ρ Θ ωσιι "Ρ ΙΗΤΕΧ" λουκ εἰ ? ὰ ρι και] αὐτὸ χωριστδν ὑποῖρχει τον .μετἕχοντοτ ­και ἔστιν ἐν ἔκείνωι ὡτ τἢν ὑπόστασιν έν ἑαντῳ κἶηημευουι δει δη ιο τινοσ αὐτοῖτ μυσότητοτ συνεχούσηο”θἄτ€Ρω|7ΓΡω` θά"ρ®"ι ὁβοἔ” τέρα; τῷ μετεχοιιένῳ καίτοι ἐν αὐτφ τῳ μετεχοντιδοἔῖιἑῖνειἔν Οζ °

.

,τι ι×' ·

ὑπ' ἄλλων. ἔ±:Ξ;ειν„;5ο›Ρΐσ|τῖΞ`›τ , υετιέχεταιι ὅταν |^ετἕχη̃Τοιι 88. Πᾶν τὸ ἑαυτοῦ γνωστικὸν πρὁτ ἕαντὁ πάιηῖι ἐπισΐρβ .

πτικόν ἐστιν.

8"

|·ὼ' 'Υὰρ

ΐῇ υεριωω̨

πρὁδ

,

_

δυυαυ­*ιι Ενω τὸ .

#

ε

μ ι ει

#

ΞΡΥΪΝΘΦ

κ

_

αυτα κατι ενδιαμεσο ποὺ νὰ συνδέει τὸ ἕνα μὲ τὸ ἄλλο και νὰ *ναι πε­Ν Ξι ι ει ι ι ι ιι Τ ι . Ρισσυτἶρἶ υιἐοιυ Τμε ΈΟ μετεἶιομενθι αν καιι ειναι στο ιδιο το μετεχον. ­ τοι μετεχει ι Γιατι αντκεινο ειναι χωριστο, πως αὐτό, χωρις αὐτὸ νὰ ἔχει ~ ι ι ι. ­ εκεινο μητε κατι αλλο απο αυτο, Μιὰ δυναμη λοιπὸν ποὺ προηλθε ἀπὸ ι ι ι ι ι | σιαι μια ακτινοβολια του στοι μετεχον θὰ τὰ συνδέσει και τὰ δυο. Ϊ ι ι „ ι αι αυτο θα ειναι το μεσο της μεθεξης, ένω το άλλο θὰ ειναι τὸ μετεχό. ι ι ι ι ι μενο χο" το τριτο το μετεχου·

4

ἶτο

­τι

ν

(82) Κάθε ἀοώμοιτο, ἐπειδὴ ἐπιστρέφει στον ἑαυτό του, ὅταν μετέ­ ι χεται άπο άλλα μετέχεται χωριστά. Γιατι ὁιν μέτέχεται ἀχώρισταε ἡ ένέΡΥειά του δὲ θα ειναι χωριστὴ ἀ­ τ ι ι , ῖτο το υετεχυυι χαθὼἔ ούτε και ἡ ουσία του· Άν συμβαίνει αὐΐόι δὲ θὰ

ον

καὶ

ωη̨ΐὁ εἶισΐρεψειἑ Ζ

ι

ν

χαἶυια Τῖοῃιτιχη

(δΊ) Κάθε τι που μετέχετοιι χωριστά εἶναι παρον στο μετέχον μέσω μια̃ε ἀχώριοτης δύναμης που βάζει μέσα σὲ αὐ­ι­ό_ ­Ι ιατἰ αν αυτο ειναι χωριστὸ ἀπὸ τὸ μετέχον και δὲν εἶναι μέσα σὲ έ­ χἶωυε ἶπειἶη εδω την υπόστασή του μέσα σῖὸυ ἑαυτό τυυι χρειἀζεῖαι σὲ

ἐκἶῖ" χωριἶΐἶμ ἶῃἰ)­πἔἶ Τ0ι:Τ0ἄμ:ιΤῖὶ)ξι5ι¦ὲ|ι:ἔιῖιι?υι:αι ἔλλαιιζι̃νιε |Δ7ΐε ὁἄλλτἶἕα:­ν Ζυδῖλἑοῦιΐοιαἔυῖάέεει ἄμῷω· και το μἔν ἔσται δι' το ` ι Ρι̃ Μ' 'Γ #6 Χ οὔ ἡ μ έθεξιτ ι το δε μετεχομενον, τὸ δε μετεχον. ὅν, υπ ἄλλων 82. Πᾶν οισώματον, πρὸε ἑαυτὸ ὲπιστρεπτικον

Α μηεχόβεμομ χωριῃωΐ μΐἑχεΐαχ ι τ ουκ ° τ του εἰ γὰρ ἀχωρίσἴωῇ ἡ ενέργεια αυτοὁιι εσται χτ:ιΡισΤι`ιέψει ετ Η Ε­τοῦτοΙη̨̃εουκ επισρ ΐέχομΐοΐ μετεχαντοεἐ ωσπερ ουδε η ουσια ει οιεσται ` · τεοιν ενια ιι Ψ 7 Ρ) προτ εαυτ ὁῇ ἑανΐὀ ἐπι ­ ὅ ἄλλ ὅν. .ει ἄρα δυναται πρ

ει

Ζ

Ω

.

.

ι

ώστε δὲ θὰ έ· ΟΕ.. χα εαυἶο ἄωρις ποιοτητα και χωρις δυναμη τ ι ωτ σωμα αλλα συμφωνα με την ποιητικὴ δυναμη που έχει. Έ­ | τα πειδη λοιπον μετεχει δυναμη, γι' αὐτὸ ἐνεργει, όταν ένεργεῖ. 'Ωστόσο ι ι καὀ τα ἀσόἐματα μετέχουν διάφορα πάθη, ὅταν ὑπάρχουν μέσα σὲ σῶμα, κα ως συν ιαιροῦντοιι μὲ τὰ σώ ατα και απολαύουν ` ' ° μ τη μεριστη' φυση 8­ ων ενω ειναι α ε ` κατὰ τ`ν ο' έ ' μ ρη η υσια τους· ν

__

Φ

ι

αθε πωΪ]Ήχη`ακια|εχει

δ“λον· ἔν ά ἔστι το γινωσκον κα γινωσκ μ ν ι γνωστόν· ὡέ μὲν γινὥσκοντοτι . αὐτοῦ τιἶρὁζ ὲοιντὁ άι: ἶιαυῖιῖῖισιἔ 7

_

ι

ι

ι

επιστρέφει στον εαυτο του, γιατι ὰν έπιστρέψει θὰ ειναι δίχως τὸ μετέ­ ι ι χον πουι εἶναι ἄλλο, ὅπως αλλο ειναι και αυτο (πρ. 16). 'Επομέυωςθ ἄν ι ι . ι ι ,_ ι ει μπορει~ να επισιρεψει στον εαυτο του, μετεχεται χωριστα, οταν μέτεχε­

ι

,

ν

Μ

ι

6­α̨ἑιιι̃ιιὕι . . . οἕνζἴνρἑίιἱη̨ιοἔ. . . ιιαιἔ ι:νἀ·|<:ὲ;Η1:­ιἔῖἕἑ' Μ 6 ὰ”­Ή­ἕιιινα ­ _­ ου­ Ω Μη" αωῷ ΜΩ σιιιιιιισιι ποναει ΠΕ. Μῖιἕιιιτοιιιιιι Ι8 ττέχω 81' Η Ρ'­Μ Μἰιοπιι Ο ¦ι"=|ω Π". καιιιωδ· και τ"τ ω ἌἌ "Μ χμ." ιζ­| Ι6 τνπκνιιῃιτι Μ"®"ι' ΩΜ, η Μ·”“ὅω Μ Ι9 κα ἴλλιιιμψιτ ὰτι· ὶκοινοο ΒΌΙ) ( Θ ­ι

ι

·

806

»

ι

.

του απο αλλα· ` ” ' του μπθθειτ να` επιστα̃α| ̃φει στὸν εαυτο (83) Κα,θε τι που` ννωθιζει τον ἑαυϊό τοἰ) ὲ κάθε ό , μ ξ) πα τι ι ‹ ι ι ι ι \

τι ιιειοοοιν­ ιιιιι, ιιιιιινιι

Βου .

ι α ιστ ιιττικ .ι ν Ω ι . ΜΥΥ, ραδ μετίχυται] ἔ­”'έΧ"Ζ“ Νέα) π αὑειιιι αδη̨̃όΰὁλΐο αυτό οδιιιλ ·­ Γ ι ε οιι και τιμωσκ σὥῖζυ̃ ὁη̨ςὅιιιέ­Ξιἑ] )ιιιιιιιιο Μ

τι

ΙΜ"

·

ι

33

ν

ι ιι

έ

ι

®

»

ΡΉ επισΐρεφει' 0­Έον εαυῖο του με την ένερΎεια= Υνωριζουτας δηλαδη ` τ ι , ” τον εαυτό του, ειναι φανερό. Αυτο πουι γνωρίζει καιι γνωριζεται ειναι ενα ι ι ι ι ι ι ι ι ι και η γνωση του αναφερεται στον εαυτό του ως αντικειμενο γνωσης. ε Η

αωω̃]

ε

.

ι

ιτε:


ι:·ι·ι›ικι:ΙοΣιΣ Θιτολοτικιτ

ΠΡοκΛοτ ΔιΑΔο

με

|

αὐτὴ ὡς γνώση ἑνὸς ὺποκειμένου ποὺ Ί' Ι γνωρίζει ειναι μια ἐνέ ρ γνώση αυτου.. ποὺ επιστρέφει στὸν ἑαυτό του ιατι ριξει τ ὁ ν εαυτο| του . Ε/ Οτι αυτο\ ομως ” συμβαινει και στην ` 37”Υ ” Υνω. ουσι αι αν συμ ι οι ίνει στην ενεργεια, εχει δειχτει”. Γιατι καθε τι πουἹ ἐπιστρέφει στὸν ἑ­ αυτό του μὲ τὴν ένέργεια ἔχει και οὐσία ποὺ συγκλίνει στον ἑαυτό της ι ι καιι ειναι εσα στον εαυτο τ π . ει . μ ης ( ρ 4) . Ρ| | ν ι(ἕἰ·ι)) Οι τι υπαρχει παντα εχει και` οιπει ὅυνοι (Πι μη . ε ν ι ν Αν δηλαδηι ηι υποσταση „ , , του δε γνωριζειωη̨ιλειω̨̃ηςςςκαι. η. δυναμη επ 07 κι σῖην ` Οπθιθι Ειναι λ ” Ύ Ο/Γι ` μπθρῦτ να ειναι ` ειναι και Ψ ,Έι Ειναι, Εἶναι γη. τ ν ι πειρη Γ ιατι αν ειναι Τ πεπερασμενη ἡ δυναμη του ναι ειναι , κ αποτε θι ... α ε°. ι . .. ἕαντληθει και αν ἐξαντληθει, και τὸ εἶναι ι ι επίσης όποιου τὴν έχει θα ἐ­ ἔαντλ η θεῖ και δὲ θ”α εἶν α ι πα ν τοτινα` υπαρχον. ” ' Π ρεπειεπομενως | ” ' οπου ” υ. ° ιτά ει παντοτινὰ ” δύνα πο` ' γκρα ει“ κατα` την ` ° | να\ ειναι ουσια Τ ρχ η ὁἱ­ μη υ το συ

Α

κ ὲνἔρνειά τι: οὕσα· αὐτοῦ δὲ ττρὸε· ἑαυτό, διοτι έαντον γνωστικον · ι ` ` °' ἔνΘΡ7εία› ” εἰ τἦ ο'σ·ία εστιν. αλλα μην °'"^κα^ Τἴι 1' ιζ ς · δέδξικΐαι. ι ι ὐσίαμ ττοι̃ν ­γὰρ το Τῷ ἐμερῃ" πρὁΐ εαντιῖ εἴεσΐη̨̃επζικσμ Και 0 ἔχει πρὁτ ἕαντὴν σνννεύουσαηκαι Ϊ" Ϊαυΐῃ "υπ" 84. Πιῖν τδ ἀεὶ δν ἀττειροδνναμον ἔστιν­ 5 εἰ 'Υἄρ ἀνέκλειτττόι· ἔστιν αὐτοῦ Ό υποστασιτι Και Ψ δυμαμϋΰ , ι × ·' Η,ρ 6; ἐστι. ττεττε­ καθὺ ἦν ἔστιν ὅ εστι και ι̃εἶναι,­δυνατριι, απ ποπ ` Ί' Ι ' ρασμιρη γαρ ουιτοι η κατα το ειναι δυναριι· απολιποι αν ” δε ι και τὸ εἶναι τοϋ ἔχω”­09 αὐἢι" απολιπω και απο λ ιπονσα ” , „ ν Ι Ά ΰ ν υπαρχοι. δειΑ ἄρα την του αει οντοσ δοναμιν. ιο οὐκἕτ, αν ιὶ ν ι ` κατα \ τον ` δι σιαν απ Ον τὴν οννέχουσαν ,αυτο ον ι ίμῖσθαι δύναμιν ἔχει­ 86. Ποι̃ν το αει νιννιιενομ απειρο" Το” 7 ν ι , , ι ν ι ἀρέκλειπτόι­ ἐστιν ἡ τῆι· γενεσεωε εν ­Η γαρ αει γιμῃ­αι ·· ι ε αὺτῶ δύναιιιε. ττετιεΡα°'#έ”ι 'Υὰρ ®υ̃°”α× ἐν πρ απειρῳ χρόμῳ ν ° ε ο ° ' εωτ παυσοιιτο 15 δε\ τη? τταύσεται· τταυσαμενητ Του Ύωεσθα ι δυνσἱ μ , , , ι , ` ἄν καὶ Το. γινη̨̃ρενον το κατ ι αυτην | οὔκετ αν αει γινομενον. και ι ' ` υττοκ γγρόμενον εἴη. ἀλ λ\α μὴν αει ' ειτοιι 'Υ ινοι" ενον ­ απειρον αρα . κ κ έχει Τὴν του.. γινεσθαι δυναριιν. ν + 88. Παν το οντωτ ον απειρἴν ευ· τιν ουτε κατα το πληθοε ν οὔτε κατὰ τὸ νεγεθθδι αλλα ΚΜ­α "ΙΡ υμαμω μ η . , νι ι λίκω Π^ ερ .πᾶν [μἑρ] γὰρ το ἄπειρον ἢ εν ποιτῳ εστιν ηι εν πη“

γιια ι και εἶναι

λ

^

Ω

ν

θ

δ

ΒΆ

η̨ν

θ

®

×

›¬

ν

Μι ρη . ι

ν

τς

Τ

ι τι που ι (θα) Καθε ν ν τι ινεται παν τοτε εχει απειρη δυναμη του­ νὰ γίνε­ 7'

×

×

×

Μι.

ν Αν 8 η λ α δ ηι γινεται παντοτε ­τ › ν ν ν εσα του δυνα ι ειναι αδιακοπ ης νη τ”ιπ γθνεσ . ν ειναι πεπερασμενη θα σταματησει Φ καποτε μεσα` στον ατι­ ιι ν ε . Μιρο χρόνο . και αν ­ ν ι σταματησει η δυνα μη του ινεσθαι θα , στα μ ατ η σει νὰ γίνεται αὐτὸ ποὺ γινεται ά χ ρη σὲ αὺτ`η και δὲ θὰ εἶναι πια κά τι που` Ύ ( νεται παντοτε. Εχομε ομως δεχτει~ οτι | γινεται παντα. ” Εχει ἑπομέ. ν ­ ι νως όίπειρη τη δυναμη της γενεσης. › .ν (ιἰυ̃) Κάθε αληθινα ὀν ­ , εἶναι απειρο οχι καται τοι πληθος ούτε κατὰ το

ει

ο

ε

#

γ

5

~

εἴ ΚΣ

μᾶλλον ἀμερέσ, ­γὰρ ρεριἔορένη δύναμιν το

ὲκεψἶ Και ατκἰἔἴτῖι διΐι ιι:ι̃(λ)λο?ι.μ ἡ ῖοσθΐνῖἶ ξἔι και Ιθτεπϋρασιιέμην ὲαὶ αῖ ασ η η η

. ΥΕ πώ”­η μφισ­Ταὶ ὺ` ἕσχ αται και αιιι Υαρ

#

Ϊ

γ

9

× ι ε δυνἄνειε πεπερασμἔναι παντωσ εισιν·

Ά

ν

ει. εζἶ ἀμυ̃ρἔν ἔστι και ὰττλοῦνλι Οὔ" διὰ πλῆθ"( ἄτε ὲννυἴάΐω τοῦ ἕμὸῖ 'Ζε*αλ'|^έ"ξ®"χΚαὶ ἱμιΐΞυ3ἔΞ:έΕ7Σ:;:2ἐ

ἀλδὰ "Πέ" 3­ὴν δύἴαμψιἦἶτῇρἔἴ εθἔἔγῖμ

ν

Ψ

1

σ

λ

­

ΜΒ

θ

θ

=

ι . νσ ειττον ε ον την ι .. δυνάμει. το δ) ὅντωτ ον αττειρον μεν ωἶ α`β­, Χ ι ­ζωὴ" καὶ Τὴν ὔπ ρξ 0/ αν αμε” α ιν ἀνἔκλειτττον και τη" ενεργε , , λάῃωεον. Οὔ" δὲ δια ρεγεθοε εστιν απειρον (αιιετε 69] Ρ Ι ,ν ·¬ ε “ . τταν σ·τατΦ9 ἦν γαρ το αυθιέττο7α­Γ" ον αι! θυποστατωτ οντωτ

3

|

θ

×

Ι35

| γνωση

ι

¬

1

ν

αν

μ|ἴ:ιθ)ιῖ:ἶ ἔόῖθἶεαὁέπΞιζῖἰἶνἔἴὴακαθὰδἕἔζἔἔὺ ὴ κατὰ τὸ μέγεθος ῖὴ κατὰ τὴ δύναμη. Και τὸ ἀληθινὰ δν εἶναι ἄπειρο ἐπειδὴ ἔχει τὴ ζωὴ ἄσβεστη και την ὕπαρξη ανεξάντλητη και τὴν ἐνέργεια ἀλιγόστευτη (πρ. 49 και 84). Δὲν εἶν αι ὅμως ἄπει ο α) οὔτε ια τὸ έ εθό του ιατι τὸ αλ θινὸ δν ι ι ι ι ν ι .. 8 ι ναι χωρις μεγε θ ος, επειδη υπαρχει ι αυτουποστατα και καθε τι ποὺ ὑ­ ιῖάρχει αὺτοϋπόστατα είναι χωρις μέρη και απλο (πρ . Γ) ι )' β) Οἱ)­ἶε ” τιτα ­ τ το πληθος (ἐπειδὴ εἶναι ἀπαραλλαχτο ι ­ἡ σχεδον μὲ τὸ ένα, αφου θεση ι τ ι του ειναι πολυ κονται σει αυτο, καιι συγγενευει στεναι μει τοι ενα (πρ. 6Ζ)) ­ Τ οι αλλα έκεινο ειναι απειρο α καται τητ δυνα . Γι' αυτὸ ἐκεινο εἶναι ιὰ τὸν ι ι οι εν ι­ βιο λόγο αμερες ει και απειρο. Καιι οσο ειναι περισσοτερο ενα και ὅσο πε­ \ Ι ριοσότερο χωρις μερη, τόσο και περισσότερο ἄπειρο εἶναι. Γιατι ὴ δύνα. ι ν ν μη ποὺ κόρεται σε `μερη|ειναι κιολας ν ασθενης και πεπερασμενη (πρ. 61) εδώ οι δυναμεις που μεριζονται ὁλότελα ειναι ολότελα πεπερασμένες. Οι ε

ν

ν

. εἰ ι ι · ιοο Μ εε. τ αννιἔιευντιἰνιιτ ω̃νιι εαιἐν1ΕΕΞἕἹ]±ὀιιὸῖ Μ4 ἔν ἔνή Μς ε ἐς, αὑηι̃ αει.ι τ Μ και , ΜΗΝ Ωω" ινἑ4:]·6 _" ι ε (2ὰῃλώῃ"Ω ι 8 ροετ δνναμι: Ξο2;30;`:ἕ::::.ἔιν ενῃν ειναι Βει›Μόιντηι ιο Π

.

Δ

'

Μι

Μ'

›„

Ψ” „.τ„ ΒΩΒΜ 8” 7 ό τῃ Ο ίοτι. τεοιε Ι6 ΡΜ" 0

ινε­ Ρ Ο · ΰντω' Οι ΞΗΏΡΗ ΗΗΕ νν ­

εε.'ι3 ει οιη̨̃ηἑυ̃

·

Μ

τα ΟΠΣ. ΠΩ ΙΣΠ. Ι7 εε ὕπῃκεῃἶι ιο νται ὰειὕν] δν τη̨̃ ἄντι Αῖἔ ἠἄῃφῃ ω ΠΜ οι ιιοιι εεποεο. Ω , ό νγῃ ιἔἕἕιἔἱ τη τι Μ ςοοττ. το ιιιεἐ

ἶι

2

πι;

[Μι «τμ

¶;ά„.,„] και [Μ]

αει

ειι. τό οπι. Ατἔ (Οτι Ή| |

20 Τό ΟΝ­ ΠΩ ‹ἄ"φ„„ εὀω Μ5

αι

νει]

2

Ι μ" "Ι­νι

`

'

ν

_

ν

ι

εν

ν

Ά

±

9

ε γα

[Μ] ιπι ὰμηἑῖἔκεῖ27 ιρε[Μ]

στο

ει εε τι Ο

Ζ

ν

­ν

ο

τ

¬

_


ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

ΔΙΑΔΟΧΟΤ

ιεε

κ

·

­ε

ἔσχατες δυνάμεις, καὶ πιὸ απομακρυσμένες ἀπὸ τὸ ἕνα ἐξαιτίας του̃ με­ ρισμου̃, ειναι ὁλότελα πεπερασμένες, ένῶ οἱ πρῶτες, ἐπειδὴ δεν ἔχουν

­ × 8 × Τὸν ερισμον πεπερασμένοιι ποἱντωε γὰρ πορρωΐαῖωδἕ­ου ῖνοοῖι δῖδι τὴνμἀμἔρειοιν ἄπειροι” ὁ `μὲ” κ Ι | ν αι 6 πρ ωῖ” εισιν, | ` . ν δε ἡ δεσ. Ρ ε Ρ εια. ­ στον Ιυναμιιω ` ι ι λάΐΐωΐομ μερισμοτ διαψογοει και εκλυει τοι: Μα ­ ανεκλειπτον αυτην και ανε και ἡ­ 5 ε σΦίἹ'Ἰ'0υσα καξ συσπειραἱσα Μα ε ν κατα× ,ιιεγε θοο ἀπειρία ἀπόπτωσιτ· αν › μη ιη ἐμ ἑαυΐῃ ε εἴαο και “ ιὶ ` Α συυξχεἐ. Ζῖιῖἕιπῖιχἶερἔσβένοιχ πορρωΐάΐω δὲ κοιτα πληθοε στερησἶ εστι ε ` ὰ Ρ το μ οι Ρ ε Ρ ο ΜΡ7 › ~ Το` να”× ει γυτατω ν ένο: ἔκβεβηκ” ουκ αρα το ἄ πειρουι πάντϊϊ του ε ι ι έ εθοε εἴπερ γε ἀ·πείΡ'Ρ καΐὰ δ ἐν ξσῃν ηιμ Υ ἄπειρον ιν δ”υιιαμ . ε πληθοδ ι ἢνεστι το δὲ πληθει ιι ΙΡ δὐ"|“δ ΤΠ αμἶρεξα̨ ωἰ ι τιν. › τ ` 6" ἡ Ρεν ἄπειροι· ονιιτο ει του αμερουσ το μεγέθει ἄπειρον πορρωτοι̃τω ον ιι εεεινεδυνανον ι καἴὰ πχῆθόε ἐστιν ἦν ἢ πλει̃θει ἄπειρον, ουκ (Ξ ιιεγεθει με" ἀπειροδύναμον εστιν· ουκ αρα Ρ' Ρ

­

|

μέρηι Εἶναι ἄπειρεἔ· 7

κ

Ρ

λ

Ι, αἰώῃους

¬

Ι|

×

ΒΩΩ

6 ὰμερώ” Ιἐςδνν σοι.

ελι̃οιε ΩΜ ἔν­ειν ω οιτι. 8.7­

ε

.

·

τν

ιιετεκ"

οπι.

πώείἕἴσἐιεἕ υγ

ἐκεῖ] Ξσ τινι]

Ε

Μ

·

ο οφιννσννα Ο

ζ ἑμ στο . ΒΩΒ ιι ειινι­εε ιν ο Τηδ] ” τοῖ: ΕΞ”

ε6 αιονοε μεειἐχννςη̨̃ω

ι

30

Ύ ρ

δ

'

ς

ε

εν

3

τ

ν

εν

ν

γὰρ

Μ

εν

ε

ε

ε

ν

Ε,

×

εν

λ

δ

εν

ν

·›

ἐἑγἕοεἔὸἶἶῖαι

τί)

ΟΜΕ

Ατε Φ'­)

ἶἶηιἶεεαἶω: ε

9

­

ισ εεεοον

Η

ε

ν

9 κατὰ το

20

ν

δ

×

×

ν

τνστσννκτο

·

Ξ'

×

×

¬

Ι

ἶιανὅιἔἔἕἐ ἔν Μ

Ι5 μει σοι. Μ

Αεκ Ζἔῖεἶι τι εεει ο ­ιοιἑἔιν›:ιἐε"Ξε°ΙῶΜ Ω

.

`

`

Ρ

9

ι

­ _

`

δΐ

9

'

.

`

Ί

ν

"Φ",

πάντα: εἰοίν σετιρει

Γ

εν

ι ε ­ τ ` Άι"­εχεΐαι ” οι ον ὑπο ττλειονωιι το` αρ ` \ ΜΜ9 7 0 αι καιτ του ὅντοσ· οιε· δε . . οἶε αιω μ Ρε" γαρ οιιῶνοτ το ον ι ια ¬ Με. _ τα ν ι του ὅντο9ι οὐ παπι και Μ? ` ἔν τω ι οιἰωνι ἢι̃ε η προ αιωνοε εστιν τι 4 88 . Πα̃ν τὸ ὅντωε· δν ι .. καὶ ἐν ν μετεχ ον αιωνοτ. αἱῶνοε, δέδεικται­ ΗΤ? ὅτι εμεν γαρι μετέχον ι × °' τοτ ε Χ ει. ἀει μετα τουτ ον ε τῶ αἰωνι· ΰ τα Με Κ α Ρ τοϋ ὅντοι·γ καἱιτνν μεθέεει χ_ ι ι αιωω, .πᾶν αιωμ". το γαρ γὰρ καΐὰ μέθεξγο ἄμερω εχει, και η̨̃ο ` ε ντο ε ζλ °®ἰώ'""” λεγῃαι” το ι αιων το` ιι”ἑν ἀεὶ ·πΡώτο›τ, τὸ δἑ ον κατα τὸ ἀεὶ και τὸ ἄν· ο δε ν μ ε"”._ , ι δὲ δν αυτο πρωτωε ο μέθεξιν· τὸ με

¬

δα Ἐο ον,7 το ιιπερας ν ιν εν και το απειρο­ ν , (87) Ο,τι ειναι οιιωνιο ειναι ον, οχι ομως και οιίωνιο κάθε ον. ι τ ε , , , ι Γιατι σε οσα γινονται, υπαρχει καποια μ εθεξη το“υ οντος, “ στο` βα Θ μο' ι ι ι ι ,_ ι ι .ι 8 που αυτα δεν εἶναι το ἀπόλυτο μηδεν καὶ αν ο τι γινεται ἐν εἶναι ἀπό­ λυτο μηδέν, εἶναι ἀπὸ κάποια ἄπο ιη ὅν. Τὸ αἱ ωιοοω 'ν “ 8 ὲνὑπά ει ι <ι ι ε Φ μ ς ρχ καθολου σε οσα γινονται και μαλιστα σὲ ὅσα δὲν ἔ ο υν κο ' ' ι ι ι ει ι .ν ει χ ι ωωνησει μητε την αιωνιοτητα ολου αυτουυ του­ χρονου Ομως ο τι ειναι αίών ιο υπα“ ­ ­ ι ρ χει παντα γιατι μετεχει στην αιωνιότητα, ποὺ χορηγεῖ τὸ Εἶναι παν­το. ι ι εν .. τινα σε οσα τηι μετεχουν' τοι ον ομως τὸ μετέχουν περισσότερο ἀπὸ ὅσα ι ι ι ε ι _ μετεχουν την αιωνιοτητα. Επομενως τὸ δν εἶναι ἐπέκεινα της αίωνιό­ τητας (πρ ­ 60) ”Οποια μετέχουν τ`ν αίωνιότ τα ετέ ουν και τὸ ὅν' ι ι ει ει ι .ι ην ει η ι χ , , απο οσα ομως μετεχουν το ον δει μετεχουν ολοι και την οιιωνιοτητα. ε ι ` ἀληθιναιν 77ιι ὑποιθχει (88) Κάθε τι που` ὑποιοχει πα̃ἱν άπο την αἰωνιο­ ν ι ι . ι ι ν τητα η.ι μεσα στην οιιωνιοτητοι η.ι μετεχει την οιιωνιοτ τα. ε τ ι › ι ι ι 77 Οτι υπαρχει πριν απο την αιωνιοτητα ἔχει δειχτεῖ (πρ. 87). 'Υπάρ­ ει ι › . „ \ , χει ομως καιι μεσα στην αιωνιοτ τα. Γιατιι αιωνιοτ τα ε ει το παντο­ τ ι ι η ι.η ι ι ν η . χ τἶ βαζι̃ σε ἶην υπαοἔη. \Επισης μετεχει την αιωνιοτηΐα Ύιατὶ κάθε τι αιωνιο με τη μετοχη και του παντοτε και τη̃ς ὕπαρξης λέγεται αη̨̃ώυισ Τιο αιωνιο › ι ι ι ι ι ν ι ι τοι εχει και ,τα δυο κατα μεθεξη και τοι παντοτε κατα την υ­ παρξη. Η αιωνιοτητα εχει πρωτοιρχικα το πάντοτε και κατὰ μέθεξη τὴν υπαρξη. Τὸ ιδιο το ον εἶναι πρωταρχικὰ ὅν. , ` οι › _ ` ν ` (89) Καθε ἀλιι̃θινοι ον οιποτελειται άπο πεοοις και απειοο.

6"

80.

¬

ε

εν

_

.

~

θος η στο μεγεθος.

ἔστι το γινόμενον

τδ μηδαμωδ ὅἴδει δε ὅσον οὐκ ἔστι ταῦτα ` ι ” τοῖε· οτι αν­ΞΙ| πωσ ὅν. το δε αιωνιον ἔστι ὅν ῶο 'δα ἶυ /^ ° | θε τι δὲ Τσε. κα­γ­οι χρονον Τον.0 , ς „ τι οσα ,νη υπαρχεγγ κα! μαλιο νων αει ἀϊ8ι6_Γη„Γω. με­ι­ε ίλ ηψ\. απο ε εν αλλα μην πα" Το ,ὁ σέ ΤΜ­ ι διδωσιν υψ καν μ χη ­τοῦ | ` αιῶνοε, δε το αει| ειναι ς ι ,ώμο επεκεωα ἄρα γαρ μετεχει .

ι·

°ι

εν

Ρ

Ι5

μέθεξ", καθ,

ε

9

·

Τ09

μ

ν

ε

=

Ρ

ι ης ξαντλητη χαιαμειωτη. Ωστοσο το απει και πλῆθος εἶναι στέρηση ὁπωσδἠποτε και χάσιμο ­τῆς ἀμέ. ρ εια ς. Π ο λ`υ κοντα στο` δ'ιχως μερη ' Τ ι ειναι το\ πεπε ασ ενο καιε πολυ\ α­ ρ μ μ κρυὰ τὸ ἄπειρο που ἔχει ὁλότελα ξε ύ ει ἀπὸ τὸ ἕνα. Τὸ ὁίπει ολοιπὸν ι ν ι ν φ Υ ρ στη δυναμη δεν υπαρχει σὲ κόιτιἄπει ο στὸ πλ”θο καἰστὸ έ εθο αν ν ν ρ η ς μ Υ ς” [Β εαια η οι πειρη δ νναμη συνυπαρχει μελλ την αμερεια, ενω τοεκαπειρο στοι εποε ·ι εε μεγε ι ιι ος ειναι τ ι ι απο · · ι ­­ Αν λοι­που το πολυιμακρυα ς η 'Π το αμερες„ δν ἦταν ἄπειρο στὸ μέγεθος ἢ τὸ πλῆθος, δὲ θὰ εἶχε ἄπειρη δύναμη χει ὅμωἐ ἄπειρη δύναμη (πρ. 84­)' ἑπομένως δεν εἶναι ἄπειρο στὸ πλῆ­

ρ

90 μεγεθος

λ

=

τ μεν \ ­τὸ αἰώνιον ὅν ὲστιν› Ου π ετ. Παν ν Α . ττ 0,9 70 καὶ γὰρ Το” ­γενῃτοιε υπαρχει „ ι ι

_

ενω η έλλει

~

ἢ μέγεθοε­

­ 8 ια ο οποιει~ και. αλα ωνει ι ι <Η υπαρξη μερων ν τι § δυναι μειἔ χαθενοἐε Ρ Χ ι φι ρι ι ι ι ι ι τους ε το να τι σ ι ει και να τι συ ' ` ­ ν ψη ι ε 7 μ ν ς φ ΎΥ ς σπεῳωνει' τις Ο­υγ ατεῖ εσα στον εαυτο τ ἀνε ' ` ' ° ι ι °ι . <×

ς

Ϊ

137


ΠΡΘΚΛΘΥ ΔΙΑΔΟΧΟΤ

ευ Π ᾶν τὸ ὅντωι· δν ἐκ πέρατόε ἐστι και ιὶπείριπι. εἰ ­γὰρ ιὶιτειροδύναμόν ἐστι, δῆλον ὅτι ἄπειρον ἐατι, και ταύτῃ ἐκ τοϋ­ ιὶπείρου ὑφέστηκεν. εἰ δὲ ἀμερὲε και ένοειδέε, ταύτῃ πέρατοε μετείληιρε· τὸ γαρ ὲνοε |ιε)ταο·χὁν,πεπέρασ°ται­ αλλα μὴρ ξὶκῖοὲε ἄκἕιτ "Ελ :ὶπε!Ρ°:δύ"α#67 ωῃμ· εκ περαωδ ἄρα Μ" και απειρἶυ πα" Τἶ οῃἶω̃ σμ) ι Τιμΐω ι ι ν 80. Παντων των εκ περατοε και απειριι" η̨π 0' α Ρ

ι “ ” και ' τι·Ρ ώτη ιὶπειρἴοι. ττερατ το` ττρωτον ει καθ , αυτα ρεἰ γἔἔτῶν τινδε· ὅντων τα ἐιρ, ἑαυτῶν ὅντα προΰιρἕστηκεν Α ὡῖ κωμὰ πάυΐωμ καὶ ἀρχηγικὰ αἴῃα και μη ­ημων, ἀλλὰ ­­ × ττ ουττα

λ

ι

5

,

τ

πρ"­ωγ ἀπλῶε, δεῖ πρὸ τοῦ ἐἑ ἀμιροϊν εἶναι τδ πρῶτον πέροιι· ­ι Λ τ ι κ και ­τὸ πρώτωε ἄπειρον. τὸ γὰρ ἐν τῳ μικτῳ πέραν απειριεεε εστι ` ἄπει Ρ ον πἕ Ρ ατοε· τὸ δὲ πρῶτον ἕκιἰστου οὐκ μετειληφὁε κ 0 τιν· οὐκ ἄρα δει περοιτοειδεε· ειναι το πρωτιοο ἄλλο έστιν ἢ υ

κιιὶ ἀπεῳυῃὅἑδ πρωτωυ̃

ἄπειρον?

τοιυτοι

Τὸ

`

Ά

πρωΐ” περι”

Α

προ

τ

ι

" μλῃ­ου ἄρα Ι5

5

ι

ει 05.. ἀχχ ρ . ἡ δυνάμεων ὐιρεστηκεν, ἡ ιέἑν πεπερασκένη πᾶσα ἀπεἴρον Τῆλ ἐκ δὲ ἄπειρω. δύμαμκ ἐκ ­τῇ; ­πρώτηε ἀπειρίατ. 2

οι. Πα̃σα ὅὐνανιε ιι τεπερασικμη

Ι

\

°°""

τι

η

Η

¦ ^ Ἀ αἱ μὲν γὰρ ποτὲ οὕτω ὅυμάβεϋ' πεπερασκῃαι απο "Β" “Μ” _ ι δὲ τῶν ἀεὶ ὅντων ἄπει οι ιὶει εἶναι ἀπειρἴαε ἐποἶεσἕυλαι αι Μδεποπ ἶὴ" ἑαη̨τἴδ" α"­Ζ "Ό­ουααι ϋπα Ηξιν ” . ι . ­ 92. Παν τὸ πληθοε· των απείρων δυναμεων μιαν εξηπται την πρω̃ῃ" ἀπεῳίω' ἦ­τικ­ οὐχ ὡι· μετεχομένη δύραμιε: εστξν, ιηοδὲ _

ἐν τοἰη̨ δυναμἕνοιτ ὑῷέοτηκεν, ἀλλὰ καθ αυτην, ου τινοτ ονσα ερ δὐναριι τοϋ μετέχοντοτ, ἀλλὰ πάντων αιτία τῶν ὅντων. ι ι Α ι ι ει γὰρ και τὸ δν αὐτὸ τὸ πριρτον έχει δυναμιν: οιλλ ονκ ἔστιν ἡ αὐτοδύναμιτ. ἔχει 'ΥὰΡ Και περιτο· ἡ δὲ πρωῃι ἕδυμαιρω ι | ἀπειρία ὲοτίν. αι γἄρ ἄπειΡω ὅυναιέἴΐ δω\ |^"®"σ:"'” απῃζπαδ δυναμεων, δι τ)ν εο . ἄπειρω 4 0” α"°®®""ρ''οι `πρ δ παοτυν ἔσται , , παντα μετεσχεν οιπειρἴοιτ­ Οὔ" κ οιι τδ δν ιὶπει ρ οδύναμον“κοιι , , , ι ι ὰ θὁ , ι α Τὸ πρωτου ἡ απεργια ῳετρον γαρ παντων εκεινο, τ γα ν 7 ρ ι ιι ι τουτο, ε ­Μρ ουκ απ ι ει ρ ία). οι γαρ (ἄπειρον ὑποίρχον και ἔν) οὔτε το ον ρ μῃαξὑι ἄρα Τοῦ πρώτου και τοῦ ὅντοε ἡ ἀπειρία, πάντων αιτια τῶν απ­ειροδυνάμων και αιτία πάαηι· τῆι· ἐν τοῖε οδιτιν” ἀπειρίαε. εε 4

®`

®

.

×

οιρ Τιι­ τιρἔὅὲτεινιἴ ι<·=ιἕέι>ὀτ°×ἔΜ Μη̨

ο|,ξΪ1ῇἶ”

8_

κα

ΒΟ 9 τινοτ ι5 πιο πρι τισ

Βου

ἔὲ· 4]πΐι'ἘΜΝ εκειοετιι ιιιαα ε

επ

οι

_

ο .

:

ρα

μ τινων ΒΩΠΩΜΖ ριιτιοω ςριιφεο 32

Ζἶ|:ἑ::λ1ζἶἴῦ””ι

εε τπτ]

τιΐι Μ®

3

ἔ(ἐΙὲΠ

οτε ἘΙ3

5

Η τὸ #Ρω*” "ἩΡ" Αἶἔςοῃλ

επ­οτε Ριου)

Μἑρχῃ Ω”

34

Ρο" αργα

Πεεοἱο

Πῃθέσεις ωυἔ ι

­ , _ ϊὁ πἔωτο πεθας “αἱ τὸ πἕωτο ἄπεω̨ο· ..

ι ιατι ὀιν ἀπὸ τὰ γνωρίσματα ἑνὸς ὅντος προυπόιρχουν τὰ γνωρίσματα καθεοιυτὰ ὡς κοινὰ και πρωταρχικὰ αιτια ὅλων τῶν ὅντων και ὅχι μόνο μερικων ἀλλὰ ὅλων γενικὰ (πρ. 23) , πρέπει πριν ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἀποτε­ λ εῖται ἀπὸ τὰ ­ πέρας και τὸ πρωτο ­ ἄπειρο. δύο νὰ υπάρχει τὸ πρωτο ι ι ­ ­ ι ι ιοιτι τὸ περας του μικτου έχει μεταλἀβει ἀπειρία και τὸ ἄπειρο ἔχει με­ ταλάβει τὸ πέροιἔ ὲνῶ τὸ πρῶτο πέραε και τὸ πρῶτο ἄπειρο δὲν ειναι τι. ποτε ἄλλο ἀπὸ ὅ,τι ειναι Τὸ πρῶτο ἄπειρο λοιπὸν δὲν πρέπει νὰ ἔχει ., ι Χ ι ι ι .ι ι ι . ­ .. . μ ι ξη μει το περας ουτε το περας να εχει μιξη με το πρωτο απειρο. Επο­ μένως αὐτὰ ὑπἀρχουν πρωταρχικὰ πριν ἀπὸ τὸ μικτό. (ΟΖ) Καθε δυναμη ειναι η πεπεραομενη η άπειρη ι άλλα όλη ἡ πεπε­ ροιομένη δέχεται την ὕπαρξη ἀπὸ την άπειρη δυναμη και` ἡ οίπειρη δυ­ ναμη ἀπὸ την πρώτη ἀπειρία. Οι δυνάμεις ποὺ ὑπάρχουν κάποτε ειναι πεπερασμένες, και ἔχουν έκ­ πίσει ἀπὸ την ἀπειρία του̃ νὰ ὑπάρχουν πάντοτε. Οι δυνάμεις ὅμως ὅ­ σων ὑπόιρχουν πάντοτε ειναι ἄπειρες και δὲν ἔχουν ἀφἠσει ποτὲ την ὕ­ τιαρξἠ τους (πρ. 84, 85). (92) Ολο τὁ πλῆθος τω̃ν ἀπειρων δυνάμεων συνδεεται μὲ μιὰ απει­ ν κ › › ρία, την πρωτη, που δὲν ὐπάρχει σαν δυναμη που μετέχεται, ούτε ὑ­ πάρχει σὲ ὅσα ἔχουν δύναμη, ἀλλὰ υπάρχει καθεοιυτἠ' δὲν είναι δύ­ νοιμη κάποιου ποὺ τη μετέχει, ἀλλὰ αιτία ὅλων τω̃ν ὅντων. __

¬

Ά

3

Α

51

Κ

Η

Ρ

Π

139

ν

Ά

20

Ω

Ά

ι

ι ιατι ᾶν έχει ἄπειρη δύναμη, εἶναι φανερὁ ὅτι ειναι ἄπειρο, κ τὴν ἄποῷη αὐτὴ στοιχειο τη̃ς ύπόστασἠς του ειναι τὸ ἄπειρο. ” ναι δίχως μέρη και ἔχει τη μορφη του̃ ἐνός, ἔχει ἀπὸ τὴν ἄποψη αὐτὴ μετα­ λαβει τὸ πέρας' ὅ,τι μετέχει τὸ ἕνα ἔγινε πεπερασμένο. Εἶναι ὅμως και δίχως μέρη (πρ. 47) και ἔχει ἄπειρη δύναμη (πρ. 84). “Αρα κάθε ἀλη­ ιιινὰ δν ἀποτελεῖται ἀπὸ τὸ πέρας και τὸ ἄπειρο. ιι ιι ι ­ (ΟΠ) Ολα οσα αποτελουντοιι ἀπὸ πέρας και ἄπειρο ἔχουν ὡς προϋ­

#7

Α

οεολοτικπ

›:ιι·ι ›ικι:ιοΣιΣ

­

Β

Η

Ά

Γιατι και ᾶν δεχτοῦμε ὅτι τὸ ἴδιο τὸ πρῶτο ὅν έχει δύναμη, δὲν ειναι ' Ι ωστόσο αυτοδυναμη. Γιατι ἔχει και πέρας (πρ. 89), ὲνῶ ἡ πρωτη δύνα­ μη ειναι ἀπειρια. Οι ἄπειρες δυνάμεις ειναι ἄπειρες, ἐπειδὴ μετέχουν $

Ά

τὴν ἀπειρία' ἡ αὀτοαπειρία λοιπὸν θὰ ὑπάρχει πριν ἀπὸ ὅλες τις δυνά­ μεις και έξαιτίας της' και τὁ δν ἔχει ἄπειρη δύναμη (πρ. 86) και ὅλα ἔ­ Τ χουν μιὰ μετοχὴ ἀπειρίας. Γιατι δὲν ειναι ἡ ἀπειρία τὸ πρωτο (τὸ μέτρο _ ι τ ε ι 4­ ι τ ι ὅλων των πραγματων ειναι αυτὸ που ειναι τοι αγαθὸ (πρ. 12) και το ένα (πρ. Ι3)), οὔτε ἡ ἀπειρία ειναι τὸ δν (τοῦτο ειναι ἄπειρο, δὲν ειναι μως και ἀπειρία)' ἡ ἀπειρία λοιπὸν ειναι ἀνάμεσα στὸ πρῶτο και στὸ ον ὡς αιτία ὅλων ὅσα ἔχουν ἄπειρη δύναμη, καθὼς ἐπίσης και αιτία ὅλης


ΠΡΟΚΛΟΥ ΔΙΑΔΟΧΟΥ

14 Ο

ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

98. Πα̃ν το ἄπειρον ἔν τοῖι· οὕσιν οὔτε τοῖτ ὑπερκειρένοιερ ἄπειρον ἐστιν οὔτε έαντῷ. ι . ν ερ γ ὰγρ ἄπει Ρ ον ἔκαστον, τοΰτω . και απεριγραιρον υπαρχει. ν ἔκείνοιι· ἑαυτῶι τε ὥρισται και τοι: προ αυτου πασι. .

`

.

~

ν

.

5

,.

ρσοἴοἴν πασιν αὐτοιι· ἀπεριληπτον ὺπαρχειν. ἐκεῖνα πρὸ: αὐτὸ ιὶνατείνηται, ιὶλλ” ἔχει τι πιἰντωι· απ αυτων ι ε ε ι ε ε ' αυτο, ' ' οι'λλ' ἔχ ει τι κρύψιον ειε εἔῃρηρενον· καν εισιῃ παντα Τνἶτ δευΐέροω Καὶ ἀκαΐάλνπἴομ' Κἄν ἐἕελίΐἴῃ Ή" Εμ ζυπθ '® , Ι | δυμάι­κὶ$'› ἀλλ, ἕΧ“ Η δι ει°ω°'"| ”υ'"'εΡβλη“Γ”› συἴεσπεὶρἔμεἴουι . ὲκβεβηκὁλ” Τη; έκώω" ἀνελίεεωὶ­' έα"­ὁ δὲ σωἔχομ και οριζἶν οὐκ αν έαυτεῖιδ ἄπειρον ὑπιιἱρχοι· οὐδἔ πολλοο μᾶλλον τοιτ ὺπερκειμένοιτ, μοῖροιν ἔχον τῆι· ἔν ἔκεἴνοιτ ιὶπειρία9° ἄττῦιρότθραι γὰρ οι! τῶν ὁλικωτέρων δννάρειε, ὁλικώτεραι οὔοαι και ἐγγοτερω Ι5 Νΐαγμέμαι Τῆΐ πρωΐίσἴηΐ ἀπξιρίαρ

Ϊ

γ

Ο?

εε. Ποι̃σα ρὲν ἀὶοιότηι· ἀπειρία ἀπειρία ἀὶδιότηε. τ τὶ^ν°τ\τ”νω>· · πολλὰ γὰρ τῶν οὶπειρων οὐ διὰ ὥσπερ καὶ ἡ κατὰ το ποσὁν ιὶπειρία καὶ ἡ τῆι· ὔληι· ιὶπειρία καὶ εἴ τι ν τι κ ι ν αδιεξιτητον ἄπειρον υπαρχον η δια 6." δὲ ἡ ἀω̃ιόΐηΐ ἀπεφία δῆλον. .τὸ

τίι­ ἐστιν· το

ι

οὐ πασα δὲ

`

καὶ ἡ κατα

πἶξο" Τ

ὶκ

0"\ ,Ο ἄλλο τοιοντον, η δια το ›» κ σ ι κ το αοριστ ον τη: ουσιατ: γὰρ ρηδέποπ ὲιῃλεῖπωι σε

>

0 η̨̃ πη

λ

ἄπειρον· τοῦτο δὲ το ιὶεί, τὴν ὑπόστασιν οἰνέκλειπτον ἔχον. „ .. ι ι ἡ ἄρα ἀπειρία πρὸ τη: ἀιδιότητότ ἐστι; το γριρ| πλειΰἔυν τε κ Ά | | ὺττοστατικὸκ και ὁλ#κω"Ρω| Μῃωΐεη̨̃ομ εσπἴ· ῃῖεκἶἰμα Ρα ιὶπειρία [καὶ ἡ αυτοαπειρια προ αιο›νοε]. 05. Ποι̃σα δύναμιε· ένικωτἔρα οὕαα τῆι· πληθυνορένηε ἀπει­ 7

­ι

ι

.

ωσ] “Μ Ω

_

μ

7

ὑπάρχἐ'

Ω

(ὲκεῖμσ εω.)­τι] ­τι [Μ] ωαπωῇαι ιο Ωᾶὶνὶλί ρε ττο. Ω ,„ι,..­Πι

Ο. ¿κ,ι,.„„.ς¿ '

ιο ,ραπ νι

ιιινιο.” ­

"αγ .Ϊάρ

ι (Ξ

τ

..

ἔ =ὶ>‹ πι..

`Π›

Θ

Η

­

35

8 εἔετνι̃

ιι"

εν

αὶἶἶὲκείνοιε ΒΠΝΡΨ

:

ω

επ ἔκεἰνοιι·

.

ι

ό

ια

ετ καὶ

­

­ ­

9

γ

×

¬

ς

ς

ς

γ

3

­

3

τ

ειτε" ·

ἶι̃ε

7

»

τ

τ

τ

τ

ν

εε Μιιω _

Ω

ὁλω· ?' ΕΜΡ :ἔἶἐρ:ὶ±ὶἶ.ξΕ;ον εεε. οεὶςπωι εῳζεε. αγ) ικειτεριν εεειιιει 96. 34 αιιγγεν ριεναι

Μ

ς

τ

.

μὲν πολλαπλασιάζονται, ρεριζομεναι δε αμνδρννκται­

¬

τ

. , ν ι ­ . . ι . ν η πρωτη απειρια τον ενοε εγγυτατω, και των δυναμεων 3ο μειζόνωι· ον77ενεοτἔΡα τῆι· ιὶιριυ̃τανἔνηε ἐκείνου τι τῷ ν › τ ν ἄπειροε­ πληθυνορένη γὰρ ἀπόλλυιτι το ένοειδετ, εν ῳ μῖνοναα ) τὴν πρὁι· τὰ: ἄλλα: εῖχεν ὑπεροχην, συνεχομενη δια τον ἀρἐρειαν. καὶ γὰρ ἔν τοῖι· ρεριστοἶε αἱ ὅννἄνειϊ σν”'Υ°.“·®"°" . ι ι

ειγ

ι

×

Ε

Τοῦ αἰῶρω ἡ πρώτη

ροῃξοα'

τη̃ς ἀπειρίας μέσα στα ὅντα. (93) Κάθε τι τὸ ἄπειρο μέσοι στὰ ὅντα δὲν εἴναι ἄπειρσ οὔτε σὲ σχέση μὲ τὰ ὑπερκειρενά του οὔτε σὲ σχέση μὲ τον ἑαυτό του. Γ ιατιι κάθε τι που ειναι τ ιι απειρο σχετικα με καποιο, δεν μπορει­ συνάμα ιι ι ­ ι αυτο. ι ι ι ­ .. , . . . „ ουτε να περιγραφει απο Ενω ο τι ειναι μεσα σε εκεινα περιορίζε­ ται ἀπὸ τὸν ἑαυτό του καὶ ἀπὸ ὕλα τὸιὶπρὶν ἀπὸ αὐτό. Ἄπομένει λοιπὸν τὸ ἄπειρο ποὺ εἶναι μέσα σὲ ἐκεῖνα νὰ εἶναι ἄπει ο όνο ιὰ ὅσα εἶναι ρ μ Ύ κατωτερα του στην ταξη' αυτα τα εχει τοσο πολυ ὑπερκαλύψει μὲ τὴ δύ­ ναμὴ του , ὥστε εἶναι αδύνατο αὐτὰ νὰ τὸ πε ρ ιλόιβουν . Γιατὶ ὕσο καὶ ὁὶν ἐκεινα ἀνατείνονται πρὸς αὐτό, αὐτὸ ἔχει κάτι τι που τὰ ξεπερνα. Καὶ ὀὶν ὅλα εὶσδύουν μέσα σὲ αυτό. υπάρχει σὲ αὐτὸ ἕνα μυστικὁ σημεῖο γιὰ τα κατώτερα ὅντα, που δεν μποροῦν νὰ τὸ πάρουν στὴν κατοχὴ τους. Καὶ αν ξεδιπλώνει τὴ δύναμη ποὺ ἔχει ἔχει κάτι που δὲν ξεπερνιέται εξαι­ ί 0 Ι 'Τ τρις, της ενωσης του με αυτο,\ που ειναι συσπειριομενο και που ι̃ξειρευγει το αγκαλιασμα εκεινων. Και ενω συγκρατει και περιοριζει τον εαυτο του, δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἄπειρο γιὰ τὸν ἑαυτό του. Πολυ περισσότερο δὲν μπορεῖ να εἶναι ἄπειρο γιὰ τὰ υπερκείμενα του καὶ ὁὶς ἔχει μετοχὴ ἀ­ πὁ τὴν ἀπειρία που εἶναι σὲ ἐκεῖνα. Εἶναι πιὸ απειρες οἱ δυνάμεις τῶν κοιθολικότερων ἐπειδὴ εἶναι καθολικότερες καὶ πλησιέστερες στὴν τάξη προς την πρωτιστη απειρια .Λ ' ετ „ (94) Κάθε αἰωνιότητα εἶναι εἴδοι; ἀπειριας δὲν εἶναι ὅμως καθε ἀ­ ΟΩι πειρία αἰωνιότητοι. ι ι .τ ι. Γιατιτ πολλαι απ τα απειρα οντα δὲν ἔχουν τὴν ἀπειρία ἐξαιτίας του­ | ει ι Ι παντοτε, οπως και ὴ απειρια του_ ποσουκι καὶ του_. μεγέθους καὶ ὴ ἀπειρία ­ ελ ι .τ ε ιι .τ ι ­ της Ὁ 'ης Χαι Οπθὶθ Οιιτλλ Ο σχθΐὶχθι πθϋ Θὶνθιὶ απθιρθ ΘΕΈἙ Υὶαΐὶ δεν μπορεις ι 8 .λθ να το ιεξε εις εἰτε γιατὶ εἶναι ἀόριστη ἡ οὐσία του. “Οτι ὅμως ὴ αίω­ νιότητα εἶναι ἀπειρία εἶναι ανε ό°αὀ·ιὸ που δὲνἔ ει δια κοπει” ποτε` ειΤ­ Φ ρ Ν.9.ε...|...ε.ε­­χ­ιι̃ ­Ψ­ι̃|....... .. ...Υ ναι ατττιροςκαι ειναι το παντοτε που εχει αδιακοπη την υπαρξη. Η α­ ε Ι ε­ › τ › τ ι τ πειρια επομενως ειναι πριν απρ την αιωνιοτητα. Γιατιι αρτο δινει υ­ . ιειναι αιτιαι που . πόσταση σε περισσοτερα και ειναι καθολικοτερο, σε μεγαλυ­ τερο βαθμὸ (πρ. 60). Εἶναι επομένως έπέκεινα τῆς αὶωνιότητας ὴ πρώ­ τη ἀπειρία. (9ὅ) Κάθε δύναμη που εἶναι πιο ἑνικἠ, εἶναι πιο ἄπειρη ἀπὸ αὐτὴν τ . ΤΠΙΌ πληθυνεται· Γ τ .ι . τ Τ . λι τ ι ετ ( 92) ιατι αν η πρωτη απ ιρια ειναι παρα πο υ κοντα στο ενα. πρ. , , ς , τότε καὶ ἀπὸ τὴ δυναμη ὴ πιὸ συγγενικὴ στὸ ἕνα ειναι περισσότερο απει­ ρη ἀπὸ αὐτὴν που βρίσκεται σὲ απόσταση ἀπὸ αὐτό. Γιατὶ όσο πληθύνε­ ται χάνει τὸ ἑνοειδὲς καὶ σὲ αὐτὸ μέσα ὅσο ἔμενε διατηροῦσε τὴν υπερο­ ε

.

,Ι λῃπῃαι ΤΜ καΐαδεωΐέρωὶ ἄπειρομ ειναι . .. Τὸιι 6" είμω ἄπειρον” ε. ωκ ὑπφήπλωῃ" κ Τῃ δυὶξάμεια̃­0°:°Ψ°:| τω" τ καν γαρ ειρ,

ΜΙ·

7

ν

ε


ΠΡΟΚΛΟΥ ΔΙΑΔΟΧΟΥ `

·

08. Παντὶιο ττεττερασμένου σώματοσἡ δ|υναμ ιΐ , ἄπει ρ 09 οὕσα , ιὶσώματΰτ ἔστιν. ι # ¬ κ ν¬ κ ν κ › ει 7 ιι Ρ σωματικη ει μεν το σωμα τουτο ἄτιειρον, Αεσται εν καθο σωμα οὐ ττεττερασμένςο ἄτιειριοο. εἰ δὲ τιεττερασμένον, ἔιὶαι κατα τοῦτο ὅὐναμίτ ἔστιν· εἰ ·γάρ,ῇ σου“μ α , ττεττερασται, τι δὲ ασωματοτ δύναμισ, ἄττειροτ, οὐκ ἔσται, καθὁ σῶμα, δύναμιτ. .. ν εκ ἄττειροτ. α̃ρα τι ἐν το ττεττερασμενῳ σώματι δύναμιο ὲνουσα ιι ›ι Α 07. Παν το καθ) ἑκάστην σειρὰν ἀρχικὁν αιτιον τῃ σειρα. ὅ ἐστιν ἐκεϊνο καὶ 8 ' ἰιοτητοε· μεταδίδωσιν ἑαυτοῦ τῆι· πάσῃ .

ο

ς

οι ι ι

96.

ΘἹΑ

3

ι6

οι

.

.

Βια.) ΟΠ ,ιδη̨̃τΜιἕιιιὶἔ Μ" 24 ,γιτἶῶεΟΠ·τμοἶὶιωτ

=τ§ ς=|σ..

28 μεν οιτι. ΒΩΒ ιἰπιἰντων

98.

34

ει­ε

ε

ιν

ιι̃νιἱξοἶλλα̃ϋ, κ ι ±ι ' κ 23 ΣΞ ἔτὶὶῖ­ὶ`ι|ὶ]ι]ιιιὶὶιιιι:“ἹὶςὶΓῖρ:ὶτι. οετιὶη̨̃

μεταδὥαει Μ

33 τῶν αποτελεσμάτων

29 αὐτοῦ ειεὶτὶ.)

ω (οπο. Ο

ω (αὑτοῦ Οτἔ) πάντα:

×

ι

.

"τι

7 ἔνονσα εἰ γάρ] ῆπερ [Μ] ειιιἰ \ν ” ] Ω οε καὶ . . . εν οιτ] καἔνἱτο αὑτὀμἕἑτον ἐνὶιἕεὥιιννι

ε

­

δὲ απ” ἐκείνου, ψανερὸν ὅτι

¬

,

(97) Κάθε ἀοχικὁ οιιτιο σὲ ὅποιοι οειοά, μεταδίνει το ἰδιοιίτεοο οκτώ (Ά , ι Θιυ̃μα ϊθυ σε 0 77 τη σεω̨α α¿ Ο τ Π Ε­ιναι αυτο τιοωτοιοχιιιοι, ἡ σει μοι` , ειναι μὲ ὐτιοβιβοισμό. ·

σειρα­

ι

ειν

Ψ

Σ μμ" λ ηρωματικὰ θεωρήματα για την αἱτιότη­ τα κλιι.

ι

ι

.

Ή

Ε

ταὐτὁν καὶ ἀλλ η ­ · Τ ὁ δε αυὶτὅ·|^ατον ἐν οἶτ τά ιι· ἔστὶ ' ' και` αυΐοιεαΐομ ι ατι· εκεινοι· λονχία καὶ τὸ ἀεὶ ὡσαύτωσ οὐκ ἄ ν ποτ, ε γ ενοιτο ι ν α δεχεται η ἄρα τὴν ἰδιότητα τῆτ εκείνου ὑττοστασεωτ πασα

μετὰ ὑῷέσεωτ καὶ τῆι· ττροσ­ το δε"­έρωε ὑποβάοεωε ἢ γὰρ ὁμοίως· ἔν τε τῷ ττῶε ἔτι ὴγοιιμένῳ καὶ ἔν τοῖο ἄλλοιε ἡ ἰδιότηε ὑττάρχει­καὶ το μὲν ὴγεῖται, τα ὅἔ μετ, ὲκεῖνο τὴν ὑττόστασιν ἔλαχϋι ἐττἢ ιὶνομοίωτ· καὶ εἰ τοῦτο, δῆλον ὡε αφ, ένὁε τῷ ττλήθει τὸ ταὐτὅν. τι·ρὥτιο9 26 ἀλλ, οὐκ ἕμτταλιν, καὶ δευτέρωι· ἔστιν ἔν τῷ ττλήθει τὸ ἔν τῷ ἑνὶ προϋττοίρχον ἰδίωμα τῆι· σειρᾶτ ἔξαἴρεΐον­ καὶ οὺδαμοῦ. 98_ Π α̃ν αἴτιον χωριστὁν ττανταχοῦ ἐστιν ἄμα ­τῇ μὲν γὰρ μεταδόοει τῆι· ἑαυτοῦ ὀονάμεώτ ἐστι πανταχοῦ­ αὐτοῦ τοῦτο γάρ ἐστιν αιτιον, το ττληρωτικὸν τῶν μεταλαγχάνειν καὶ παρον παοι ιο πεῷοκο­των και αρχικον τον δευτέγιων πάντων ` ` · κ κι εν ται: των ελλαμψεων γονιμοιτ ττροοὅοιτ. τη, δὲ ἀμικτω. ττροτ τα ἐστιν· οῦ οὑδα τι αροτιι | θ ” " ' ` κο |^ * | °' ι ουσια και τικεξιιριιμενιι οντα τοπιο υπερι ρυται παντεον ει γαρ χωριστον εστι των αποτελεσματων, ι ιι „ ειτε καταδεεστερων. ἑαυτου των ἔστι οὐδενί έν καὶ ὡσαύτωσ

..τ

ν

·

ιο ” εσ ιν . πρὥτωτ, τοῦτό ἐστιν αὕτη κα θὶ νψ ττρὁι· εἰ γὰρ ἡγεῖται τῆι· ὅλητ σειρᾶο ιΛ καὶ ττοῖντοι τα σὐστοιχα ι . ν ­ κα ὴν το συντἕτακται, ὅηλον δὴ ὅτι ττασι τὴν μίαν ἰὅεαν, , ἀναιτιωσ ἢγὰρ δίδωσιν. ἔκεἶνο σειροἱν, ὁ τὴν αὐτὴν τέτιικται το εκεινοο τι οτι ­ · · παντα τῆι· ττροε· ὲκεῖνο ­μετἕσχενγὸμοιοτητοσ εν πᾶ σιν. ἀλλὰ τὸ ιὶναιτίιοσ ἀὅὐνατον· το γὰρ ιὶναιτίωτ ι5

εἰ

ιι.

γ

3

εκ

ηιωύσης­

ι

ιι3

χἠ της πρὸς τἰἔ ἄλλεςτ χρατημένη μέσα στὴν άι­ιέρεια τηἔ Γιατι μὲ τὴ ­ ' σε οσα αποτελουνται Τους μεσα απο μερη ι οι δυναμειζ πολ. λαπλασγάζονταγ ένῶ ι ι Ἱ με το μερισμο εξασθενουν Ἑττειδὴ ἡ δύναμη κάθε ττεπεθασμένου ἑώμα . ε (96) τοἔ ειναι άπειοη. Η ασωμαῖη­ Ότο ε νο" 7 τ ει ~ Ας πουμε οτι ειναι σωματική. `Αν τὸ σῶμα ποὺ ἔχει εἶναι ἄπεγρο ιι ι Τόΐε θα εἶναι τὸ αττειρο μεσα στὸ ττεπερασμένο. “Αν ειναι πάλι σὲ πως: μασμένο ι δὲν τι: Ρ έπει Υ ι`α το` λο| γο πως ι ­ πὼς ειναι τ ° ειναι σωμα ναι δεχτουμε | δυναμη Γιατι αν ως σωμα εἶναι τιεττερασμένη καὶ ὡς δύνα Μ η ειναι ἄπει­ , ι ι ό μη, τ τε δε θα ειναι δυναμη ως σωμα. Αρα η αττειρη δύναμη ποὺ ειναι μέσα στὸ ττεπερασμένο σωμα εἶναι ἀσώματη

συναω| Υ Ύη

3

.

ΣτοιΧειΩΣιΣ οεοιοτικιτ ­­ α

Γιαΐὶ ἄν Εἶναι ἠγούμενο σὲ ὅλη τὴ σειρὰ καὶ ὅλα τὰ σύστοιχα μέλη ι ι της σειρᾶς συντάσσονται πάνω σὲ αὐτὸ (πρ. 21) εἶναι ανε ι <ι ἶο (κι αυἶο φ δίνει τὸ ἕνα γνώρισμα σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο ε μπαὶνουν στην ίἶΕα_σ€ῳα' "Η δηλαδη χωρὶς αίτια μετέ ουν °/λ χ , `0 Εκ ῖῃἶὶν ομοιοτἶὶῖἶ προἔ εκεινο ἢ 'ἡ ὸι .εαυτότητα σὲ ὅλα Γ πε Ει̃ρχεἴαἔ απἕζαυτο· Η μετοχη ὁμως χωρὶς αιτία Εἶναι ἀδ, ×

9

¬

ι

γ

ι υναἶη” έα­ει Ή) χζΐρις αυτια σημαίνει καὶ τὸ αύτόματο καὶ Τὸ αυωμἔἶοτ Οπω υπαρχει Έαξη καὶ ἀλληλουχία καὶ ἦ παντοτινὴ ταυτό­ τητα, οεν θὰ μτιορου̃σε ποτὲ να σταθεῖ. Ἑπομένως ὅλη ἡ σειρὰ δέ "αγ 7

ὶ ;

ι

Χ ἀπὸ ἐκεῖνο τὸ γνώρισμα που χαρακτηρίζει την ὕτταρξη ἐκείνου αὐτὸ ειναι ἔτσι, εἶναι φανερο ὅτι γίνεται μὲ κάθοδο και μὲ τὴν ὺι πο ί αση ποὺ ὰ ό ει (πια δευτ ιι °| και στὸ ηγούμενο και τερα ' Γιατιι η ομοια ρμ ζ ι , _ ι στα ἄλλα υπάρχει ἡ ιδιότητα καὶ τότε πῶς αὐτὸ εἶναι ηἴουμῦνθ, ενω " τὰ ἄλλα ἕλαβαν τὴν ὕπα Ξ, ι Ἡ ἴθ ρι̃ηξ/ υἶ Εἶτεὶἶαμχπο αυτ0› _­ Π ανόμοια. Και ἄν ι τ Φ ν εμο οτι απο το ενα ι πηγαινει ἡ ταυτότητα στὸ πλῆθος καὶ ὅ ι τὸ ἀντίστ ο ο' ` · · ι ἶωα δἶὶκἶρογενως υπαρχει στὸ πληθος ΐὸ 5) φ ­ σειρας κύ ρ ιο Υ νώ ρισμα χ της που προυτταρχει ττρωταρχικὰ στὸ ἕνα, , Κάθ ιι . ε ι

­

×

×

εοιιτιο

του_ καιτ πουθενα. χ ν

Έ

*

ε

ωισ` 6)

~

>

`

`

ς

το απο το αποτελεσμα του 8"/,α¿ συναμα παν” ×

γ

Εἶναι. πανΐθυ̃. Γὶθιῖὶ. η μετα̨δίἶσηντης δυναμης που εχει αιυτοι ειναι _ ι και το αιτιο ' αυτο` που` γινεται τὸ πλήρωμα ὅλων αὐτων ποὺ ι ι ο

ε­

°

ἀπὸ τη φυση τους τὸ μετέχουν, που εἶναι ἡ αρχη ὅλων τῶν δεύτερων και


ΠΡΟΚΛΟΥ ΔΙΑΔΟΧΟΤ `

ττανταχο ΰ ρ όνον ἦν, αἴτιον ρ ἔν εἶναι οὐκ έκωλὐετο και 5" Α τ ι › θ" 'μ' Χωρωτωδ πα̃σιν εἶμαι 'ΝΒ' Α#"έΧ°“°”^› πρὸ πἄμΐωνι θε "Κ , εε Α ' εἴτε οὐδονολο του ο'α”'αΧ°υ Χωριο 'προ ἶα'"”ω': μἑἰ εῖμἔξ "έκ τ · ε ουκ ασι ἔκωλύετο καὶ μηδενὁτ εἶναι των νττοὰεεοτεριονι εν 'π ὁὶν ἦν ὡτ τὰ αἴτια ττέιρνκεν έν τοῖτ αἰτιατοἶι· εἶνοιι 'Γαἶΐ έαυΐῶζϋ ι ν Α ιὶφθόνοιι· μεταδόσεσιν. ἴν· οὐν καὶ οιἴτιον υπαρχαν εν πα­οι ντι τν οι ρ

Ώ

ιιιιυ

×

λ

Κ

_ 4

` ' ἔ” ἕἰ ἔν ττανταχοῦ μέρει δὲ οὺδαμοῦ· οΰτωι· γαρ αν ιο και ου μ ρ μ ν ν ὁ ἔι, αὺροῦ ν οὐ ι αὐτό ἑαυτοῦ ὅιε°'πα##ε"°" ΜΙ και Χωριΐ' εὐπεριΐ ­μ ά ων· ­ ­¬ ~ ὶπαμΐαχου καὶ ἐν παω' ι ΐὁ` δε ουδαμου κἶ" προ Τωό η ­^ ἀλλ” ὅλον ττοινταχουι και ουδαμου ι 'εἶι Υῖῳ Τ? ωσἶυΐωΐ­ ­ δννιἱρενα ­ολῳ ­ι ι οι υ τοιε· ἶντυγχανῖι και ο ον ε` ι̃ρετέχειν οιὺτου εὑρίοκει παρόν, κἀκεῖνο ὅλον ὲξῃρηται· το γαρ νεταοχον "ουκ εε | ἐκεῖνο έν ὲαντῷ κατέταξεν, ἀλλ' ἀττ' ἔκεἴνον μετεσχεν Μο” ατενο|· ἑαυτοῦ ~ δ δ| ` ετοιδιδόναι ὔ ςὶ τιἶ› ρ χωρηιται ε ννηται. και ο τ χωρεῖται ταῖι· τῶν ττλειόνων ρεθέξεσω Χωρὶδ ὅ". “Οὔ” Τδέέῃε” Χομῃι ἐλλέπῶΐ #"”αλα'ΥΧά"έ› πα"”αΧ°υ,ὅ"­09 ΤΜ: έέεἴἔ ,ι οῃω­' απ ς ἄλληΐ 20 ) θθεκτόν εστω ΤΜ”­'Ι Ι έθ εκτοιο 09. Π” αν αμε αι” · · ι ` τ | ' τ των αἰΐίαῖ οὐΧ ὑΦί'"­α”ι' ἀλλ ς ι „ αν” , αρχη ι εσῃ ε καιθιαιἑια» μςτεχομενων παντων και οντωκ αΡΧη πασα κα κασΐην οεηοὰν ἀ°Υέ#”ΙΤ°$`· ` _ „λ εἰ γάρ έστιν ἀμέθεκτον, έν τῇ οικεια σειρα̨ Το πρωκωμ ε αΧε> καὶ οὐ ττρόειιτιν ἀττ' ἄλλων· οὐ 'Υὰρ, ἄν εἴη πρῶτον ἔῃ' Τ ν Η ἰδιότ τα ταύτην καθ, ἦν ἔστιν ἀμεθεκτον, παρ, ἄλλον τινὁο 2 δι νλλωμ ἑῃὶ Κω­αὅεέστερον καὶ ιὶπ” ὲκείνων . δη ν υπο εχομἕμομι ἔἰ ε α

πι”

=

×

Ε

Δ

_

·

ς

,

ν

ωχ

.

"ρόεισιῃ οὐχ Π ἀβέθξκῃμ| έα", Τανη, πρἶῃωμ, αζὶλῶῃ μξπὅ | Τε ξἰ ·ὶΦ” έν τὰν ὥρννταο Τ°°"°" δηῃυ μῃεχἶι' ἶσ” ­μ με νχ '

ἀμεθέκτωυ εστι, τουτο ττρωτωι· οὐκ ἄρα ἦ ἀμέρεκ,­σρ, ­ταύτῃ ιὶπ' αἰτίατ .ὲοτίν. ῇ μὲν

ταῦτα οὐκ ἔστι πρώτων·

ἐῃίψ

δ δὲ

γὰρ ,ὶπι αὶτίας­ , ρετέχον ἐστὶ καὶ οὐκ ιὶρέθεκτον· ἦ δὲ ιὶμέθεκτον, · Μ ' ' ουκ οι ὐ τ ο μ ετέχ ον ἄλλων. αλλ αιτιον, μςτεχομενων .

®

ἶΐ­

ἕιντἑιἕντνῦ Βευ̃ὅϋεἶ 6 οτιάρχῃ [Μ] 5 ιιιτιιι­ατι] ια­ι­ιοι; Με · ­ ~ ε . λο Ροςνν­ ἄν· Ζἑ· Έ) ἔκῶω] κἱἰι̃ζἶυ̃οἔ Μ2:„:.:ι̃Μι̃,Ροιυιινιιι εινιιῃιι Με Ιὁἠῖ­οἕοο. ,Μ Μςἐνυ α,η̨.„ρ Μ ι8­ιο μετααχόντα Μ' ΘΘΩΠ ἔτι) αΜ=·€"( Ω 28 ἦ [ΠΜ] ὅ Ω Η ίση­ Μι 3„ ἑμεθέκςω,

εε

ἔἕἔ

επει ῃνηννι ιριοικων τι". Βουοινν

_

ιι

Ω”

οι ­νο' ω

(Μο εὲὸ­)

εἶναι παρὸν σὲ όλα μὲ τὶς μόνιμες προόδους τῶν ἀκτινο ολιῶν. Με τὴν β οίμικτη όμως πρὸς τὰ τοπικὰ ὅντα οὐσία του καὶ τὴν ἔξω ἀπὸ όλα καθα­ ρότητἀ του, δὲν εἶναι πουθενά. 'Αν εὶνριι χωριστό ἀπὸ τὰ ἀποτελέσματἀ του, εἴναι όμοια πάνω ἀπὸ ὅλα καὶ δεν ὐπἀρχει σε κανένα ἀπὸ τὰ κατώ­ ­ Ἡ τ τεραέ του Γ ιατι αν ηταν παντου μόνο, δὲν εἶχε έμπόδιο νὰ εἶναι αὶτιο ι · <ι ι ~ και ναι υπαρχει μεσα σει ολα που το μετεχουν. Δε θα υπηρχε ὅμως χωρι­ στα πριν απο ολα αυτα. Αν παλι δεν ηταν πουθενα, χωριστο απο το παντου̃, δεν εἶχε έμπόδιο νὰ ὑπόιρχει πρὶν ἀπὸ ὅλα καὶ νὰ μὴν ἀνηκει σε κανένα ἀπὸ τὰ κατώτερα του. Δεν θὰ ὑπη̃ρχε ὅμως μέσα σὲ ὅλα, όπως .ι τ . ι .ν ι ι ι . εχουν στη φυση τους τα αιτια να υπάρχουν μέσα στα αιτιατα, με τὶς α­ φθονες μεταδόσεις τους. Γιὰ νὰ εἴναι λοιπὸν ὡς αἴτιο μέσα σὲ όλα που μποροῦν νὰ τομετέχουν καὶ ὡς χωριστό μόνο του νὰ εἶναι πρὶν ἀπὸ όλα ποὺ γίνεται πλἠΡωμἀ τους εἶναι συνἀ α παντοῦ καὶ πουθενά „ ι τι . ¬ μ.. ι ι ο ς του π ο|υ θ ­ Καιι δεεννειναιι̃ με ενα μερος του παντου καν με οινλλ ο μερ να. Γιατι ετσι θα ηταν σε διασπασὴ απο τον εαυτο του και χωρισμο, αν ἕνα μέρος του ἦταν παντου_ καὶ σὲ όλα καὶ αλλο μέρος του πουθενα καὶ πρὶν ἀπὸ ὅλα. Εἶναι ὁλόκληρο παντου· καὶ ὁλόκληρο πουθενόι_ =Επειδη, ὅσα ἔχουν τὴν δυνατότητα νὰ τὸ μετέχουν, τὸ συναντοῦν ὅλο καὶ εἶναι σὲ αὐτὰ ολόκληρο παρὸν καὶ έκεῖνο πἀλι εἶναι πέρα ἀπὸ αὐτὰ ολόκληρο. Γιατὶ αὐτὸ που τὸ κοινώνησε δὲ τὸ κατάταξε μέσα στὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ ἀπὸ αὐτὸ κοινώνησε ὅσο 'ἦταν δυνατὸ νὰ χωρέσει καὶ οὔτε ἀντιμετωπίζει δ υσκολία μεταδίδοντας τον ἑαυτό του, ἐπειδὴ τὸ μετέχουν πἀρα πολλἀ, ἀφοῦ εἶναι χωριστἀ. οὔτε αὐτὰ που τὸ μετέχουν τὸ μετέχουν λειῷἀ, ἀ­ _ ι ι Ι φου αυτο που μεταδινει βρισκεται παντου̃. (99) Κα̨θἱῃ π ο3) (ἶἶμ ετεἶίεταιχαἶτο τἶένἶπ0φηΪ1ῖω̨ιβ5υςῖ)τιΡε`μΕΪἶ|­ χετοιι, δεν εχει την υπαρξη του απο μιαν αλλη οιιτια, αλλοι οιυτο το ι­ δ ; ` › ν τκλ εν ν Κοιικ ετσι ›ν ν › ` ιο ειναι αρχη και οιιτιοι ο ων οσοι μετεχοντοιι. καθε αρχη σε` κάθε οειθὰ εἶναι ἀνένητη . .. , . ­ .τ Γ ιατιι αν ειναι αμενθ εκτο, εχει το πρωτειο στηι 8 ικη. του σειραι καιιδ,εν προέρχεται ἀπὸ ἄλλα. Γιατὶ δὲ θὰ ηταν πιὰ πρῶτο, ὰν τὴν ἰδιότητα αὐ­ τὴ, τὸ νὰ εἶναι δηλαδη ἀμέθεκτο, τὴν δεχόταν ἀπὸ κἀποιο ἄλλο. ”Αν τώ α εἶναι κατώτε ο ἀπὸ ἄλλα καὶ π οέ εται ἀπὸ αὐτά › έ αια δὲν προέρχεται ἀπὸ αὐτὰ ἐπειδὴ εἶναι ἀμέθεκτο ἀλλὰ ἐπειδὴ μετέχει. Γιατὶ ἀσφαλῶς μετέχει αὐτὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα ξεκίνησε καὶ αὐτὰ τὰ ὁποῖα μετέχει ι .τ , .τ ι ι . . ι , δεν εχουν πρωτη υπαρξη. Αὐτο που υπαρχει χωρις να μετεχεται, αὐτὸ ἔ ο ι ι δτ δτ ν χ ρωτη υπαρ Ξη. Δὲν εἴνα ι λ οιπον επει η ε μετεχεται που προερχε­ ται ἀπὸ κάποια αίτια. Γιατὶ ἀπὸ τὴν αποψη ὅτι προέρχεται ἀπὸ αίτια, κατατάσσεται στὰ μετέχοντα καὶ δὲν εἶναι ἀμέθεκτο. Καὶ ἀπὸ τὴν ἄπο­ Η

·

ιοὐδαροῦ

Ι45

9

_

τοῖι· δυναμένοιτ μετέχεινι καὶ Χωρέσΐὁμ δι' ΕΦ, ἑαυΐου πάντων ἦ τῶν ἀπ' αὐι̃οῦ πληρυ̃υβέμωμι πανΐαχου εστι" ἄβα

ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΔΟΓΙΚΗ

λ

ένα

<

×

νι. ×

×

×

τ,τι

<

ν

9

ε

9

2

1

ν

7

­ι­

κ

°

3ο

τ

ν

ν

ν

τ


Ι46

ΣΤΟΙΧΕΙΠΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

ΠΡΟΚΛΟΪ ΔΙΑΔΟΧΟΥ

1οο.

Π α̃σα

μὲν σειρὰ τῶν όλων είε ιὶμέθεκτον ἀρχὴν και δε τὰ ἀμἕθεκτα τἦν μιἄτ ἔξἕχεται

αἰτίαν ἀνατείνεται, πάντα Α

των πάντων ιὶρχηε. ν ν ι ν ι ι ν εἰ γὰρ ἑκοίιττη σειραι ταντον τι πεπονθεν, εστι τι εν εκαστῃ ἡγεμονοῦν τὸ τῆε ταυτότητοσ αἴτιον· ὡι· γὰρ τὰ όντα πάντα

νι

ε

5

αφ' ὲνόνι οὕτω καὶ πᾶ" σεφὰ ἀικ' ένόε­ ττᾶναι δὲ αν αἱ ἀνἔθεῃοι νονἄὅετ είν Τὸ δν ἀνἄτννταιι διότι ττᾶσαι τῷ ένὶ ιὶνιἰλογον· τἶ οδν ταὐτόν τι καὶ αόται πεπόνθασι,

.:ι:;7

ι̃ιι:::ῖ:ιι.::αι:;ι .

ι , ι ι ­ ι ι ι . εστιν αλλ ὥε· ατι· ἀρχὴν εκεινην· τιΗ δει έκαστη ἀμεθεκτοτ, Ταύη; ἀρχὴ ἑκάῃηι .Μῶν ως, άρχαγ σῃσαγ .τῆῇ πάιη̃ω ἀρχῆΐ ἔξέχονται. πιἰντων γὰρ αρχή έστιν ἦν πάντα μετείληψε· μετείληφε δὲ μόνον πάντα τοῦ πρώτον, τῶν δὲ ἄλλων οὐ πάντα, ἀλλὰ ῃμἄ· διὁ καὶ Τὸ ἀπλῶ? πρῶΐω ὲκεῖλλρ Τὰ δἐ ἄλλα πρὁδ' 'Θ Τψὰ νἔμἐἶἔιμ ἐσΐἔ πρῶζαι ὰπλῶΐ δὲνὐ ἡπρῶῖα­, αντων των νοῦ ετε οντων εκτον νοῦτ 101. \ _ _ ς ,ίί ιχ . ἴγὅειται ο αμε ` „ , „ 8' και των την ζωη: η ζωη, και των του ντον το ον αυτων ὲ τούτων τὸ μὲν δν πρὸ τἦτ ζωἦν, ἡ δὲ ζωὴ πρὸ τοῦ νοῦ. ­κ \ ^ | διότι μὲν γὰρ έν ἑκάατῃ τάξει των όντων προ των μετεχομενων το ἐστι τὰ ἀμέθεκτα, δεῖ πρὸ τῶν νοερῶν εἶναι τὸν νοῦν καὶ πρὸ τιἶιν ζώντων τὴν ζῳὴν και πρὸ τῶν όντων το ὅν. διότι δὲ προηγεῖται τὁ τῶν πλειόνων αἴτιον ἢ τὁ τῶν ὲλαττόνων, ἔν ἔκείνοιε τὸ μὲν δν ἔσται πρώτιστον· πᾶσι γὰρ πάρεστινι 0ἶ9 ζωὴ και νοῦτ (ζῶν οὐκ ἔμπαλιν 25 Υὰρ |#ε'ΓέΧ°μ ἔσῃμ ἔξ ἀ“ά7κιΙ9λ . πώ ι καὶ Ροήσεωΐ ν ι ι ,ι . . ι ­ ν­ ὅἶόοὐ λζαρ πα "τα ἶαμἴα ζῃ όω" ἴοξιλζ δεῖ”­ερα ,δε .Ιἡ ζωη ττασι ιι οιτ νου ετειττι και ωητ ιιετεστιν, ονκ εμπαλιν 7 Ρ' ν ν μ ί . δέ· ττολλὰ γὰρ μέν γνώσεωνδεἄμοιρα απολειπετιιι. τριτον δὲ ὁ Νῦΐ. πᾶν γὰρ Τὸ γμωσῃκὁμ ὁπωσοῦμ καὶ ζῇ καὶ ἔσῃυ­ ν

εἰ οιἶν ττλειόνων αἴτιον το ἔλαττόνων

ἄν, ἔλαττόνων­ δὲ ἡ ζωή, καὶ νοῦσ, πρωτιστον τὸ ὅν, εἶτα ζωή, εἶτα γνοῦτ.

ιν

ι­ι

ἔτι

ιι,

100. Ι μιν ει». Ω, εεε ιιἕεεεε. ερχιν νει ιιι­αν μνηνν (ει. ρ. μνο ι. ι ειωειρχ. Βι:ι›οΜι ε ὲεἢντττει Φον ντε­ τν. ' ” Α 8 ὰνιίλοα̨οι Ω ὲξἐχετιιι) 4 ιιὶι. τι] τό ΜΙ οι νἰα̃. 3 των οτα. Μ' ειπε έκαστη εὐἰοιιιἀ Βσοιιἰεεε νιόειιπ και αΰται πεπόνθαπι] πέπιινθε Ω δι αί Ο τῆι· τῶν πάντων ΒΩΒ εεό τῶν ΜΙ 2 ' άιττ Ι Ε” ” τινῶν ' εἰ Ια ίχμόνον πιἱντα ω (μ.·ιτιιντῃ , ( ΡΟΗ., πάντα μόνον ιιοιι 61η̨ιι050. Ἄνιίτττ. 136. 8)

ιι. ι

ιι­3;

ιι)

ιι

·

ως Οι.)

ι

ιν τον τῆε ένῆε ΒΩΠΜ'νι”= τω έστιν Ω= τῶν ζώων ι­νι ινε ο. Μ τι ιν αν ντο 3: πλειῃωνιιιη̨̃ 101.

ενια

ΕΜ] =σ

23 νεὶνε

αν νι­ ινιιν

μὲ ὁτιοιαδἠποτε ὅντοι ἀναφέρεται σὲ μιὰ ἀρχὴ και ι ν . ι ι ι ι ι ­ τὰ αμεθεκτα κρεμονται απο τη μια αρχὴ των ὅλων. ιι ι ν Αν δηλαδη καθε σειρα εχει δεχτει τὸν ἴδιο χαρακτηρισμό, υπάρχει σὲ κάθε μιὰ ἕνα στοιχεῖο που κυριαρχεῖ, καὶ αὐτὸ είναι τὸ αἴτιο τη̃ς ταυ τότητἀς της· νοπως ὕλα Τὰ ὅντα εεχγνοῦν ἀπὸ ἕνα (πμ 11), ἔτσι ἀπὸ (ΖΟΟ) Κάθε σειρὰ

αιτία και

ὅλοι

ν

_

­

δὲ

|

_

;ι:..τ::ὸτ:ι ἦ

ψη ὅτι είναι ἀμέθεκτο, εἶναι αἴτιο ἄλλων ποὺ μετέχονται, ἐνῶ τὸ ἴδιο μετέχει ἄλλα.

Ι

Α

Μ?

30

εε τι

νι νε

τι

Και πάλι ὅλες οι μονάδες ποὺ δὲ μετέχονται αναφερονται στὸ ἕνα \ διότι ολες είναι ανάλογες με τὸ ἕνα. Οπως λοιπον και αυτες ἔχουν δε Β!

9

7

Χ τεῖ τὸν ιδιο Χ οι Ρ ακτηρισμό › δηλαδὴ τὴν αναλογία πρὸς τὸ ἕνα › ἔτσι και ὴ ὰναγωγη τους γίνεται στὸ ενα. Και όπως ολες ξεκινοῦν ἀπὸ τὸ ἕνα ν

καμμιὰ ἀπὸ αότὲς δὲν εἶναι ἀρχὴ ἀλλὰ ἔχουν ἀρχὴ ἐκεΐνο. Και ὅπω § κάθε μία είναι ἀμέθεκτη, ἔτσι κάθε μία είναι ἀρχὴ (πρ. 99). Έπειδὴ › ι λοιπὸν είναι ἀρχὴ σὲ μερικά, κρέμονται ἀπὸ τὴν αρχὴ ολων. Γιατι ἀρχὴ Τ | \ , „ , , „ \ „ ολων ειναι εκεινη που τη μετεχουν ολα. Και μετεχουν ολα μόνο το ενα, τὰ ἄλλα δεν τὸ μετέχουν όλα παρὰ μερικά. Γι' αὐτὸ και τὸ απόλυτα π Ρ ῶτο εἶναι έκεῖνο › ένῶ τὰ ἄλλα είναι πρῶτα σὲ σχέση μὲ κάποια σειρά ἀπόλυτα πρῶτα ὅμως δεν εἶναι. Ε,

9

ς

7

(Ζ ΟΖ) Σὲ ὅλα ὅσοι μετέχουν τὸ νου̃ προηγείται ὁ νοῦς που δὲ μετέχε­ ται°σὲ ὅσα τὴ ζωή. ἡ ζωή'σὲ ὅσοι το εἶναι, τὸ εἴνανκαἱ ἀπὸ αὐτὰ πά­ λι τὸ εἶναι προηγείται ἀπὸ τὴ ζωὴ και ἡ ζωὴ ἀπὸ τὀ νου̃. Γιὰ τὸ λόγο ὅτι σὲ κάθε σειρὰ όντα, πρὶν ἀπὸ τὰ μετεχόμενα, είναι τὰ 3

|

|

γ

3

\

\

`

`

Τ

Ω

αμείλεκτα (πρ. ΙΟΟ), πρεπει πριν απο τα νοερα να ειναι ο νους, πριν απ Ο τα ενζωα › ὴ ζωὴ και πριν ἀπὸ τὰ ὅντα ι το ὅν. Και γιὰ τὸ λόγο ὅτι προη­ γεῖται τὸ αἴτιο περισσότερων ἀπὸ τὸ αίτιο λιγότερων (πρ . 60) ς ἀπὸ αό­ τὰ τὸ δν θὰ είναι τὸ πρῶτο­πρῶτο, γιατι είναι παρον σὲ ὕλα ὅσα ἕχου ν ζωὴ και νοῦ' γιατὶ ὕ,τι ἔχει ζωὴ και μετέχει νόηση είναι ἐξ ἀνάγκης ὅν” τὸ αντίστροφο ὅμως δὲν γίνεται (ἐπειδὴ δὲν ἔχουν ζωὴ καὶ νόηση ὅλα τὰ „ , ι .ι ιι ι . ­ οντα). Δευτερη στὴ σειρα ειναι ηι ζωην. ολα οσα μετεχουν το νου. μετέ­ χουν καὶ ζωή, ὅχι ὅμως χαἱ ἀντίστροφα' ­γιατὶ πολλὰ ἔχουν ζωὴ, μένου ν

ι

ει

ιν

ι

ι

τ

ι

τ­

ομως αμοιρα απο γνωση. Τριτος στη σειρα ειναι ο νους' γιατι κάθε τι που μπορει να γνωριζει, ζει οπωσδηποτε και υπαρχει. Αν λοιπον το ο Ό είναι αίτιο σε πε ισσότε α σὲ λι ότε οι ω` και σὲ ακό λι ότε α ­ ι ­ ρ ­ ρι' ι ἡ ζ .η . . .ι μη ­Ρ νους, το πρωτο­πρωτο ειναι το ον, επειτα η ζωη και επειτα ο νους. τ

«

Ϊ Ϊ

ε

Ϊ


ΠΡΟΚΛΟΥ” ΔΙΑΔΟΧΟΤ

_

6,

,

ν εν τα οττωσουν ντα σκ περα* 69 ἐστι και ὰ ε με ιι πάμε­α δὲ ­τὰ ζῶντα ἑαυτῶν κινητικά απἕἰ ου δ Το π (ΩΪΦΪ ίμβ ἔσῃρὅιὰ ζωὴη̨̃ ΐῆν πρώΐην. πάν­τα δὲ τα γνωστικὰ γνώσεων μἑΐέχει διὰ­ ἑὁμ Μῦμ Τὸν πρῶΐον. Κ

102” Πάντα

ι

ν

_

να

νὰ­Ρ τὸ

ι'

_

Ο'

.

Β)

ἔπει 'Υὰισ ἔκασΐον ἢ Κ", αἰΐἴω ἔσῃιί ἢι δαθ .ιιπαρξιμιἢίαιῃἔ μέθεξιν, ἔν τε τῷ πρῶτα: τὰ λοιττὰ κατ αιτιαν επτα κ:ι€ Η "ιζ μέυ̃φ Τὸ βἑιί πρῶΐ­0" καΐὰ μἕθξξιμ Τὸ δὲ Τρ?­Έ" κε­Ι; αῃ­“ΠΟ και ἐμ Τῷ Τρί)­Ψ ­ι­ὰ_πρὸ αὐτοῦ κατὰ μξθεξιν, καιῇεν τῳ οντι ἄρα ζωὴ το .προείχηπῖαι και νσϋσ, ἑκιἱστυυδἕ κατὰ τὴν υπα|ρξιν.χαρακ›τηρι­| ζομένου και οὔτε κατὰ τὴν αιτιαν (αλλον γαρ εστ:ν αιιἶκι οὔτε κατὰ τὴν μέθεξικ (ἀλΜΧόθξ" ”ι:αΡ\ εΧεέ Τ°υ”^:°ι Σω ίέἕῃ' ηζ ΦΘ). ὅκτων ὲσΐικ ἐκεῖ και Τὸ ίῆ" ίῖαι το μοεῃθἕ­ωη δυιἴω ηδ και #0ῦ9 °ὐ°'#ώδ®7#" και ἐμ τῇ ζωῇ κα" ίιεθεξ” μεν κι­Ο ἴμαι” κκαῖ 25 αίΐίακ δὲ 'Πι "ού", ἀλλὰ ζωῃκῶΐ έκάῖερωί ικίἶΐα "Ψ0 δδαρ η ΰπαρξιὡ. κα) ἐν τῷ νῷ και ἡ ζωὴφκαι ἡῇουσκα κατα με εξιηἐ και νοφῶτ ἑκιἱτερον (και γὰρ τὸ ειναι του νου γνωιττικον και (ὼὴ γμῶσω­

Α . 104. Παν το πρωτα: αιωνιον τον Τε ουσίαν και "Ι" ε"Ρ”ι'“α" ἔχω ,­ , _ ξἰ γὰρ πρώΐωΐ βῃαλαγχάμῃ Τε” Τοῦ αιωνα; ιδιοτητοσ, ον τη | ς . \ × ι τ * ι τ" δὲ οὔ ἀλλὰ ττιἰντῃ μετεχειι 77 'Υαρ κα” εκ αυτον #εΤεΧε ἴι ιι . ι ι ν ι ι ι ενεργειαν › τ ­ μ ε τ έ χ ον οὐ μετἕχει κατα την ονσιαν (αλλ την

αΔω,.,ι,„

' . „ 6 ., ίι ,ΜΗ ι ι οι νὶῃ. (1 νν . τά εεττ. ) ιιιἀεπι ετ ὰ κει· Α;ἔήώὶςδέ 102. ηνμἑν τα Ρο" ερτ) 7 ιιιι. τό οπι. Ο αντην ο . ΒΟΠΜΖΔ εἔτιοεε. ι τι ~ [Μ] α εεἱρεἱε νν : οπο. ρ εαντων ι 8 ιι Μ· Μ „ "Ρ Ο Π6­ιι­ρωταν ΒΟΠ9 ιὶειξι. '8 Ωω Ω ­ .σηιεττι νν ον · ° 108 1 ειπε όντων τσε τα 25 μεεεξιν μεν ­τι ε× οοπ. Μ τι εκετιωη εκει" Ω _

Βσυ̃ίἑ

>

Μη

η ι

_

Μνν 26 ἀ^^ἐ (®”"'ῖ':" Βεῖἔῃ η και 03 ἦ ωισιι­Ρτιἐιίί Β 104. ΞΙ ἔχει αιὥνιυν Ο ειειιιηω Ωιιειτ. εε αντε" ων­ ε ιανττε 8

(ἐοο

·

(102) ”Ολα ὅσοι κατὰ κάποιο τρόπο ὑπάρχουν ἀτιοτελου̃νται ἀπὸ ι \ .ι › ν ­ τι ο . ι ιι ε περας και απειρο εξαιτιας του πρωτου οντος. Ολα παλι τα ενζωα ει­ _, .., .. ναι κινητικὰ του ἑαυτου τους ἐξαιτίας της πρώτης ζωης. Και ὅλα όσα γνωρίζουν μετέχουν τὴ ννώση ἐξαιτίας του̃ πρώτου νου̃. Διότι ὀιν τὸ ἀμέθεκτο σὲ κάθε σειρὰ μεταδίδει τὴν ιδιότητά του σὲ ὅλα ὅσα ὑπάγονται στὴν ἴδια σειρὰ (πρ. 97), ειναι φανερο ὅτι και τὸ πρῶτο­ πρῶτο δν μεταδίδει σὲ ὅλα τὸ πέρας και τὴν ὰπειρίοι, ἐπειδὴ ειναι μικτὸ ἀπὸ αὺτὰ πρωταρχικὰ (πρ. 89). Και ὴ ζωὴ μεταδίδει τὴν κίνηση ποὺ 7 . χει (γιατι η ζωὴ ειναι η πρώτη προχώρηση και κίνηση ἀπὸ τὴν άκίνητη τ ­ .ι ­ ι ν τ ι . υπόσταση του οντος). Και. οε νους μεταδιδει τη γνωση ( Ύ ιατι η ακ Ρ οτητα καθε γνωσης ειναι μεσα στο νου̃ και ὁ νου̃ς είναι τὸ πρῶτο δν ποὺ ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ γνωρίζει). (103) Τα πάντα ειναι μέσα στὰ πάντα ἀλλὰ στο καθένα ἀπὸ αὐ ι ν . συμφωνα με τη` φυση του. Μεσα στο` ον δηλαδη εἶναι και η ζωη κα ­ . . οτ ` ι ι \ ` τ ι νους εσα ζω και το ειναι και ο νου̃ς καιι εσα στο νου̃ και το ε ναι κἄι ἡ Άἔλὰ ἐδω̃ υπάη̨̃χουν ὅλα νοεθἔ ἐκεῖ 7νωστικὰ κα ,..,

`

ιι

149

α

δι

, | ιδιντη· ε καθ' ἑκάστην σειρὲν ἀμέθεκτον τησ οἰκείατ . . τοι· πᾶσι τοῖε ὑπὸ τὴν αὐῃιι' σῃρὰκ κῃαδίδωσἔι διιλοη̨ δη ὅΐξ ­ ν και τὸ δν Τὸ πρώῃῃω' κεΐαδω̃ ζμ: ωσι "αῖ" πξραῖ" . ν , ω ίμκΐὁμ ὑπάρχοἴ ἶκ Τἔυἕωἔ πραιΐωΐ κιῃδἕζ ἀπειρίωι ι ι νι ν ωῇ και α ἐστι και ττἶρ εαυτῃὸκιηι̃ηαἕομίέου Τζῦ ©7709 ω πρωτη πρθθ ὑπυῃἄῃωιη̨̃­ και ὁ νου̃ε· τῆι· κι κινηιτιε· απ τ ­¬ καὶ Να, κ ι ι ι ν γνώπωΐ (πάσῃ γὰρ γμώσεω; η. ακροτησ εστιν εν να, κ ν | Το πρωτ­ωη̨ ­ννωστικον). 108. Πάντα ἐν πα̃σιν, οίκείωσ δὲ ἔν ἑκιἱστῳ· και γ τ ιἱί" ει' Τ?“ ζξϋιι"`εἶναικαι7 Το ὅντι και ἡ ζωὴ και ο νονἶι ` Α τι _ . ι και ἔν τὥ νω το εἶναι και τν έ­ημι αλλ Οπ" υ μ εν νοε Ρ ωσ ' οπου το .. ιι τι ί παντα. ­οντα δὲ ζωτικωσ, ὅπου δὲ οντωε Ι .

εἰ

ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

­τισ αιωνια Μ

3

ε

κ

ν

9

ν

3

κεἴ ὀντικά

.

Τ×ο κα θα Β λ δι ε =ι ` ι ι ›ι τ <ι ενα η\ α ηῇυπαρχει η κατρι αιτια κατα­υπαρξη ή κατα μετθ ξη ὁὅ). Στο πρωτο τα λοιπα ειναι κατα αιτια` στρ μεσαιοπο το υπαρχει κατα μεθεξη και το τριτο κατα αιτία' και στο τριτο τα πριν α­ πὸ αὺτὁ ὺπάρχουν κατὰ μέθεξη. ”Επεται λοιπὸν ὅτι στὸ δν περιλαμβά­ νονται ἀπὸ πριν ὴ ζωὴ και ὁ νου̃ς και ἐπειδὴ καθένα χαρακτηρίζεται κα­ τὰ τὴν ὕπαρξη και ὅχι κατὰ τὴν αιτία (Υιατι ειναι αιτιο ἄλλων) οὔτε κα­ <

=

¬

τὰ τὴ μέθεἔη (ἐπειδὴ ἔχει ἀπὸ ὰλλου̃ τὸ Υνώρισμοι ποὺ ἔ ει εταλάβειι χ μ\ ειναι ως οἐτα κει και η και!ην ηση, πιἐυ υπαρχει και νους που υπαρχει. αι στη ζωη, το ειναι υπαρχει κατα με εξη, ενω ὴ νοηση κατα αιτία, ἀλλὰ και τὸ ἕνα και τὸ ἄλλο ὺπάρχουν ζωτικὰ (ὴ ὕπαρξη παίρνει τὸ χαρακτηρα τοῦ ζωτικοὔ). Και στὸ νοῦ και ὴ ζωὴ και ὴ οὐσία ὺπάρ­ ι ν ν ι . . ι ι χουν κατα μεθεξη καιι καθενα απο τα δυο παιρνει το. χαρακτηρα του̃ νοε­ ­ .Γ ε ­ Τ ι ι ε ε ου ιατι τοι ειναι του νου ειναι ωστικο και ω του ειναι Υν γνωση). τ

ν

ε

η

(ΖΟ4) Κάθε τι ποὺ εἶναι π ωτα νεα καὶ τὴν ἐνέεηω̃ια °

ικα αἰώνιο ἔ ει και τ`ν οὐσία α

"Αν μετέχει πρωταρχικὰ τὸ ιδιαίτερο χαρακτηριστικὸ της ὰἰωνιότη­ τας, δὲν τὸ μετέχει ἀπὸ μιὰ ἄποῷη ένῶ ἀπὸ ἄλλη ὕχι: τὸ μετέχει ἀπὸ κάθε ἄποψη. Τί μπορεῖ νὰ συμβαίνει ὴ μπορεῖ νὰ μετέχει ἀπὸ τὴν ἄπο­ ψη τη̃ς ενέργειας και νὰ μὴ μετέχει κατὰ τὴν οὐσία (πράγμα ποὺ ειναι


ΠΡ

ΣἹὉΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

ΟΚΛΟΥ ΔΙΑΔΟΧΟΥ

κ ›ε τ ^ „ ^ , ἀδΰκαΐοψ ἡ Υὰρ ἐ!°έΡΥΗα κρεπΐωμ εῃαι τηΐ ουσὶαΐὶ 'ὶς κα* καιι εσΐω ' έ #6* έΧον οὐ μ ετέΧ ει κατὰ τὴ" ὲ”€Ρ7"α#ι ωῃα? , ν πρὥτωτ αἰόνιον τὸ αὐτὸ καὶ χρόνου μετέχον πρωτωτ, και χρθκθΐ 0ὺΰε#6$`› ὁ ὲνἕΡ7ειαν σρότωον αἰὥ“ δὲ ιέἔν τινων μετρήσει τὴν παῃὁε χρόνο” κρείῃ­ων, εἴπερ το πρωτωσ αἰιιι̃νιον οὐ συνἶχεται 5 τι ` Α Ι * κατ' ὲνέργειαν οπο αίωνοε. απαν αρα το πρωτω9 αιωκω" : | ,θ τήν τι οὐσίαν ἔχει καὶ τὴν ενεργειαν αιωνιρνι „ Μ . ­ 1οη̨_ Παν ­τὸ ἀθάνατον αιδιον ου σαν ιἶε το αιἱὶιιἔί αγαμαΐοἴ ι τ ε κ εἰ αὰρ ἀθἄμαΐόμ ἐσ" “'10 αει ςωηἶ βἶἴεὅομ; Ζ­2 6 αξ: ζωηἶ μετέχον καὶ του ειναι μετεχει, και το αει (ων αει εστιν ωστε το ιο ι ἀθοῖνατον λπαν ἀίΰιον (ἔστι γαρ το ιὶθάνατον το ἄδεκτομ θανατου .. τ 7)' καὶ ἀεὶ (ων, ἀΐὅιον δὲ τοἄδεκτον τον μὴ ειναι και αει| ο , ὁ„ λλὰ Τῶν ὅμΐωμ ὲῃὶ καὶ κρείΐΐουα και χξιρομα ­"γε ει ε πο °' του° ιὶθανάτον › ἀεὶ δὲ ὅντα, οὐ παν ἄρα το ζωἦο, ἄα̃ εκτα οντα τι ἀΐδιον ιὶθάνατόν ἐστιν. ἀλλὰ μὴν οτι πολλα ει ὅντα ουκ τε , νι ν τ αθάνατα ἐστι, δηλον· εστι 7αΡ "μα Τωὶ; ὅ"*®" ἄὶέοὶρα θε" ,ς 'ν ‹ ` ἔωηῖν ἀεὶ δἔ ὅκΐα καὶ ἀκωλεθρα· ωΐ "Ρ εΧε^ 3”° ῦἴ "ρὁἶ Τὴν Ν \ ` έ ανα αι ετοσ έωήλϋ οΰΐωΐ Τὸ αω̃ὶο" προ? Το αθαμαΐομ (ἡ Υ?? Φι ρτ ζωὴ το ἀθιἱνατόν ἔστι, καὶ τὸ ἀναῷαιρἕτωτ δν αιδιον)· ταδε δν Α . › ­Γης ζωης­ περιληπτικώτερον· καὶ του ἀθανάτουγἄρα τὁγαιὅιον. το ενεργειαν καὶ ο®σιαν 'τε υ 106. Παντὁσ τοῦ ττάντῃ αἰωνίου κατα καὶ τοῦ τ ν οὐσίαν ἔχοντοτ ἐν χρόνῳ μέσον ἐστὶ το τῇ μὲν Ϊ ¦ α¿ω,νω,¦ 7,"Ἀ δὲ χρόνῳ ρετροϋμενον. γτο γαρ \τη̃ιἑ οὺσίαν Ζιἴλἐπὁὰ ΧΡ:­:®:;ε|::ρ':ξἔ;:”Ζ:ἱκ:Ξη̨̃ Φ

ι

ν

καὶ δὲ δέχονται τὸ χαρακτὴρισ οι τοῦ ἀθάνατου ὰλλὶ Τ ' μ ι α Ξὶναὶ πανΐθΐθ, τ τε ειναι τα παντοτ ιν α στο συνολο τους ἀθανατα. Αλλα ειναι τ φανερο °

τι

°

λ

λ

πο

α που υπάρχουν πάντοτε δεν εἶναι ἀθανατα. Γιατι εἶναι μερικὰ ὅνπα ἄμοιρα ἀπὸ ζωὴ, ἀλλὰποὺ ὑπἀρχουν πάντοτε καὶ εἶναι ἀνώλεθρα.

Σε ὅποια δηλαδὴ σχέση βρίσκεται τὸ ὔν με τὴ ζωή, ἔτσι εῖναι καὶ τὸ παλλΐοἶινὸ πρὸ: τὸ αθάνατο (ὴ ἀναφαίρετη δηλαδὴ ζωὴ εἶναι ὴ ἀθανασία υπαρξη τὸ παντοΐὶνόὶ­ Τὸ ΰν πῳὶλαμβάνεὶ· περὶσσότε· χο" α ὶἠ ἔνἔφαὶρετη έ ι τ Ζοοἑὅ Ζζἰτὶ ἡ ζωὴ καὶ επομ νωἐ και τὸ παντοτινοτ απο το ἀθανατο. νάμεσοι σὲ κάθε τι το ὁνὶότενῖοι αίώνιο κατὰ τὴν οὐσία καὶ τὴν ἐνέέἰὶὶἶέα %ῖ1ὶ)σὲ`αὐτἕὶ ῖἴοὺ ἔχω Τὴν ὕπαθξή του μέσα στὸ χθόνο στέ° κεται αυτο που απο μια αποψη εἴνοιι οιίώνιο ἐνω̃ ἀπὸ ἄλλη μετριέται μὲ το χρόνο. Γιατὶ ὅποιου τὴν ὕπαρξὴ τὴν περιβάλλει ὁ χρόνος, εἴναι σὲ ὅλα ἔγ­ χρονο (πολὺ πιὸ πρῶτα τοῦτο ἔχει λάβει καὶ τὴν ἐνέργειά του ἔγχρονὴ). Ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ εἶναι σὲ ὅλα ἔγχρονο εἶναι ὁλότελοι ἀνόμοιο μὲ τὸ ὁλότελα αἱώνιο. Οἱ προχωρὴσεις ὅμως ὅλες γίνονται διὰ μέσου ὅ­ οιων π Υπα ει επο ι ι μη̨ ( ιῖ `) ΝΡΧ γμέιῖ καπι αναμεσα τους. Το ἐνδιοιμεσο αυτο λοιπον θα ειναι η κατα την ουσια αιωνιο και κατὰ τὴν ενέργεια ἔγ­ νι ι ­ „ , χρονο ὴ το ὀωτιστροφο. Τουτο ομως εἶναι ἀδυνατο. Γιατὶ θὰ ειναι ὴ ἐ­ ι ν_ ι ι Τ νεργεια ανωτερη απο την οὐσία. Άπομένει ἐνδιαμεσο ναι ειναι το αλλο. (ΖΟ7) Κάθε τι ἀπὸ μιὰ ὸίτιοτρὴ αίώνιο κοιὶ ἀτιὁ ἄλλη ἔμχρονο εἶναι Τ(ΙΌΤΠχ€)θΊ|α Ον ΰτΐαι χενεση. Γιατὶ κάθε αίώνιο εἶναι ον καὶ ὅ,τι μετριέται με τὸ χρόνο εἶναι γένεση λ

αἰω_

.

30

­

__

. ­ ­ ι Β τ κατ ι ὲνεμγειαν 1 τι] τι [Μ] ἀοτμι ει νν (εεἀ οοὀτὶ. τοσο.­®νεΙ ) 4 ιιξηενινγἕ. νννινν_ Ρἠ„„ρώΤωΞΜιω(„γ„Μ­)\ν: ς"„ς,°",Β(_ο(Μι ινἑοό ω ὶτρἔτἕιγἰἱἕ Κ­ὲί νννω σειι. νν σά ενενἶειννἔτἐοοι Η τον τ Ρ­λ Ιθῦ. Ηγρω ΰέσι . ·· Ρῃοε ιν" ροκ ιελθεκέτεν Μπεν­ τι ιοννιῃῃ. ιεοουιιιιει οιννιννν ιννυνν ι ωςι‹›νι.ε‹ω.; ο κε σο. 1 19 τ νι κεικεικετἶ" τ „ Ο ­ ά [Μ] 26 ωχ.,

104.

25 τουτο κα

ν

ν

'ἔιἔὶῷῖιἕἴΐἑθχρζξθἕμἕλαλεὶ' τὴ ἔἑ ρκατὰ πάντα ἔ'ΥΧΡονον τῷ` κατὰ πάντα αἰωνἴῳ σάντῖι ανόμοιον· αἱ δὲ τηζόοδοι πγισαι δια

108. Η ονσίαν ω (αἰτίαν ετ) έ°ι×κεκ”ΒὅΡήΠϋω5 (ωΠ· ωὶ· 'Πη̨̃ὶ 1Ο'|. 32 ν τί ἔστιν Π ει ῖοτι. Μὶ

3

ς

°

3

Ά

.ι Τ ιατι αν ειναι αθανατο αυτὸ ποὺ πάντα μετέχει τὴ ζωὴ καὶ ὀὶν παντα μετεχει τὴ ζωὴ μετεχει και το ειναι (πρ. ΙΟ), τότε και α \ που παντοτε ζει εἶναι παντοτινά. Ώστε ὅλα τὰ αθάνατα εἶναι παντοτινα (γιατιι αθάνατο εἶναι ὕ,τι δε δέχεται θάνατο ἀλλὰ ζει πάντοτε, ἐνῶ παν­ τοτινὸ ὅ,τι δὲ δέχεται τὸ μὴ εἶναι ἀλλὰ εἶναι πάντοτε) ' "Αν τώρα πολλὰ ὅντα εἶναι καὶ ανώτερα καὶ κατώτερα ἀπὸ τὴ ζωὴ

>

τῶν ὁμοίων· ἔστιν ἄρα τι μεταξὺ τούΐωὶέ­ ἢ ου" ηὶ ουῃα̨ ` ν ι κ νιον, τῇ ενεργεία δὲ ἔγχρονον το μεσον, ἢ αναπαλιν. γιὶλλὰ Τοῦ” ἀὅύ„α."„,. ἕῃαι γὰρ τῇ; οὐσίασ ἡ ἐνέργεια κρειττων. λείττεται δὴ θάτερον εἶναι το μέσον. Ιω­ κ Πᾶκ Τὸ πῇ κὲν­ αἰω̃ῃωϋ πῇ δὲ ἕ'ΥΧΡ°"°"= ὅ" π ®""' νι κ αμα Και γΞ||ἕΟ'Ι§`ι ν Καὶ Υὰρ 'Μ` αἰώνιον παν ὅν ἐστι, καὶ τὸ μετρουμεκϋκ

Ά

π υ

να

.

ν

ν

7

'

×

τ

κ

ν

Ψ

×

ν

3

­

γ

ν

κ

νι

ο¬

151

ὰδύνατο' γιατὶ ὴ ἐνέργεια θὰ βγεῖ ανώτερη ἀπὸ τὴν οὐσία)' ὴ μπορεῖ νὰ μετέχει κατὰ τὴν οὐσία, νὰ μὴ μετέχει ὅμως κατὰ τὴν ενέργεια καὶ θὰ ν . εἶναι πρωταρχικαι αιωνιο το ιδιο που ετέ ει π ωτ ` ` ' Κ ν ε ν μ τ χι ρι αρχικα το ­ χρονο' αι "σι Ο εχρονος θα.ν μετρησεὶ πρωταρχὶχα την Ενερἴεὶα μερὶκων ὅντων ι τ , ι 54% (3 οῖὶωλἰαέ ομθῖἐ δε Θα μἶτρὴσειτην ενέργεια κανενός, ένω εἶναι ε › ν ανοἱτεροἐ απ? καθε χρονο, αν βεβαια το πρωταρχικαι οιιωνιο δεν περι­ Ἰ ι̃ ι̃ κλειεται κατα τὴν ενεργεια απο τον αἰωνα. Ἑπομένως, κάθε πρωταρχι. ι ι ι κα αιωνιο έχει οιίώνια καὶ τὴν οὐσία καὶ τὴν ενέργεια. ἴἶοὅ) Κάθε ἀθάνατο εἴνοιι παντοτινό, ὅχι ὅμως καὶ κάθε παντοτινὁ ἀθάνατο­

ε

ν

κ

×

Ε

ν

ν

ν

ν

ιγ ζγ

τοιγω̃ατ

ὅο Ύἀρ] α̃ρ"

3

ν

ν

ν


ΠΡΟΚΛΟΥ ΔΙΑΔΟΧΟΪ

ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

× ε '“νοι· , οὐ και αιω, Τὸ αὐτὸ χρονου μετεχει ου κα και γενεσιτ, τε ἄν ἕσται αὐτὸ τδ καὶ δέ, αὐτὸ κατα τὸ ἔν ἄμῷω. ι ν ` Ο' εσιε, καὶ Τὴν ωσιαμ ἐκ δ ἢ τούτων Φ ιιινερον οτι η μ ι ν πτι δε Υεπ· 5 ἕ7ΧΡονον ἔΧονσαι ἀνήρτηται είε το ττῃ μἔν ὅντοτι | .ι κ ετ σεως κοινωνοῦν, αἰῶνοι· ἄμα καὶ χρόνον ι:ε°#εΧ°#”*°"° θε ἐδ τὸ κατὰ ττιἱντα αἰώι##°#° Τὸ δὲ "Τὰ παν” "“®'"°" Μ Τ 7 ν αἰῶνα· ὁ δὲ αἰὼν εἰτ τὅ δν Τὸ πΡ°α#ω':“”'· Α ^ 108. Παν τὸ ἐν ἑκάστῃ ταξει μερικον δ#Χ|ω#” |^"εΧΪδεμ Α ,_ .. ς Ν τη: ἔν τῃ ττροσεχωτ ὑπερκῃθενῃ διακοιτμησει .μ.ονα 05” 77

χρόνω γέυξσω. ὥσμ εἰ

(π Ρ

®

`

Έὸ

"τε ιικειιιτ ελετη­ι±,ἢ διὰ

ι

Ι5

Ά

ν

×

ι

ν

108­ Πα̃ΐ #εΡ”ω̃#` Μῦΐ Ικΐέχει *ῆΐ ὑπὲρ 'ωῦἴ κα: 'ιρωῃσ­ῃΖ9 ὁίάδω διά Τοῦ ὅλου μοῦ καὶ­ διὰ Τῆΐ ὁμω­αἴο” αν:­φ θκρικἴΐ­ ένάδοτ· καὶ πἄσα ιιειπκὴ ψυχὴ Μῦ ὅλξὐυ |±ε"χῃ,ν°υ δια Τε |5

"

ηἶ

και Τασα σἱυμαῃῖ μεριἶη Φύσιτ διά τε τῆι: θλὴ9 Φύσεωΐ και μερικηδ ψη̃ὐχηδ με,­εχει ­Π" ὅλητ ψυχῆε. λ ! | /­ πᾶν γὰρ μερικδν μετέχει την ἔν τῃ υ7ι°€Ρκε^|”"Π *αξει μονα ικοῦ καὶ ε ὁλότιπ" δοε ἢ διὰ τῆε οἰκείαε ἦ διὰ 'ωῦ ἐν ἐκείμῃ μ ρ ὅληδ

ψυχῆἶ Καὶ πῦ μερικοῦ

προαιώνγο (πρ. 87).

(Ζ Οθ) Κάθε τι μεριπὸ σὲ μια τάξη μπορεί νὰ μετέχει κατὰ δύο τρό­ ` , ` „ πους τη μοναδα στην ποοσεχως ὺπερπείμενη βαθμίδα' ἢ μὲ τὴν ὁλό­ . ι τητά του ἢ μὲ τὁ μεοικὁ ποὺ έχει ὴ μονάδα καιι συστοιχει­ μὲ τοι ιδιο κατὰ τὴν ἀνοιλοχία ποὺ διεπει τὴν ὅλη σειρα.Ι Γιατι αν η ἐπιστροφὴ ὅλων γίνεται διὰ μέσου τὴς ὁμοιότητας (πρ. ει ι ι ­ οπεραειμενὴς ε ι ._ ε­ ι 32), καιι αν με το μοναδικοι καθολικοι της σειρας ειναι ανο­ ι ι νι ν ι τι ει ι ‹ μοιο το μεριιιο της κατωτερὴς βαθμιδας και ως μερικοι ενος ολου και ως διαφορετικῆς βαθμίδας, εἶναι ὅμως ὅμοιο μὲ τὸ γενικὁ τῆς ίδιας βαθμί­ δας, ἐπειδὴ παίρνει τὸ ἴδιο χαρακτηριστιιιὸ γνώρισμα, καθὼς είναι ὅ­ μοιο και μὲ τὸ προσεχῶς ὁμοταγὲς τῆς ὐπερκείμενης βαθμίδας εξαιτίας τῆς ανάλογης ὕτιαρξἡς τους, είναι φανερὁ ὅτι μὲ ενδιάμεσα αὐτὰ εἶναι φοσικὸ νὰ γίνεται ὴ ἐπιστροφἠ του σὲ ἐκεῖνο, ἀφοῦ ὴ έπιστροφὴ γίνεται διὰ μέσον ὁμοίων, ἐνῶ εἶναι ἀνόμοιο. Ἀπὸ τὴ μιὰ εἶναι ὅμ­Θιο σὰν μερι. ιιὸ πρὸς μερυιὸ και ἀπὸ τὴν ἄλλη εἶναι σχετικό, ἐπειδὴ ἀνὴκει στὴν ἴδια σειρά' τὸ ὅλο ὅμως τῆἐ ὐπερκείμενηἐ βαθμίδας είναι ἀνόμοιο και ὡς πρὸς τὰ δύο.

­

_

οχι ομως ως προς το ίδιο στοιχειο τοτε και το ιδιο θα ειναι ταυτόχρονα ααἰ δν και γένεση ὅχι κατὰ τὸ ἴδιο στοιχεῖο. Άπὸ αὐτὰ είναι φανερὸ ὅτι ὴ γένεση, ἐπειδὴ ἔχει καὶ τὴν οὐσία της ἔγχρονὴ, ἀναφέρεται σὲ αὐτὸ ποὺ ἀπὸ μιὰ άποψη μετέχει τὸ δν και ἀπὸ τὴν αλλη τὴ γένεση, ἐπειδὴ μετέχει ταυτόχρονα και τὸν αἰώνα και χρόνο. Και αὐτὸ αναφέρεται στὸ ἀπὸ κάθε ἄποῷη αιώνιο' και τὸ ἀπ κάθε ἄποῷη αἰώνιο στὴν αἰωνιότητα (πρ. 53) καὶ ὴ αίωνιότητα στὸ δν

­

ὸμοίων, ἀνόιισιον ζὅιὴ­ τὸ ιιἔν Υὰρ ὡΐ θεἔικῳ βερέκοζ ®·":"®”ι Το δἑ ὡε τῆι· αὐτῆε 8" σειρᾶδ ®ἰ'"ῖ"'” .ὲκεωο δε Το "Π υπερκει­ μένηι· ὅλον κατ' ἀμφότεροι ιὶνΰνοιον.

­

.ὅθ )”.Ἑπο μ ένω(9 ὁὶντὸἰδιο δν μ ετ”εχικα ε ιτὁγχρ όν οκαι,`τ`ην αιωνιο ' '­

τητα

Π

τοῦ έν ἔκεΐντι ν ε ν “(0” και συσΐοιχου ἀμαλογίαι, . κ τι ) τὴν πρθΐ ολην Τὴν σειρα" πρὸς· αὐτὸ κατὰ _ , _ Ζ ὰ δρ ὁμωόΤη.Γ°9 ἡ ἐπωΐροψη̃ πᾶσι, και ἔστι τῳ εν τῃ 6 7 ρ τάξει μονα ᾶικῶ και ὅλωΙ' τὸ ἐν τῇ καταδεεστέρα ὑπερκειμἕνῃ ` ι ι ' ο" λ φι ,Η ε Ρ ικ δν καὶ ὡε τάξεωι· ἄλλην· καὶ και' τυο ανομοιον μερικον ἄλλην, πρὸ: δὲ τὸ ἐκ τῆε αὐτῆε σειραε ὅλον ὅμοιον δια την "Ν" Β κ °` ἰδιότιιτοε κοινωνίαν καὶ πρὸ: τὸ τιμ· ὑττερκεινενητ πνωεχωΐ ει ` | ὁμοταγὲε διὰ τὴν ἀνάλογον ὑττόστααινι δηλ” δη ὅῃ δια Τ®:'"®': αὐΐῷ μέσων ἡ ττρὸε ὲκεῖνο γίνεσθαι ττέιρνκἱν ἔ7"ν'ῖΡ°ΐὴ ωε δι

153

μοι?

ε

ε

­

Ά

πρὸ: αὐτὸ ὁμοταγοῦε.

ιοτ. ι _ θ

ι

ει ἕ

Ιέζνι'

τ

τι

ϋ< ­

­ ­

νιννιννι̃ νῦν"

“Ω

Μἰ|δδἴῃιἑ2}ενι, και εν" Β013Μνν ςυ ρτιιπιιιιε τεντν ε

7 8

"Μὴ"

τν" εστί Ω: "χω ἔῃ ν.

ν

··

#

ν

.

ιρο. τὲὀ6;άιιν»1ιι:ἕά:ζἱ=ΒΕΕκῆΞ ΟΠἩ. Θ

­

. ο '

®

ιι.. " ‹1‹1. )

τ

5

.

””

`

κ

Ο (Βἀὰγ Η .Γη Τῷ Μ) 15 Ρτἱιιε διο] δλιῖιἶ ίειῦ) Μ Ι6 θλζι' δε” Η) τὴ μεν Οι τοι ιιἶἑ το ἄν εἀὼὸι ι9 αὑτῷ] αὐτῶν Β: οπο. νν οΠΜιι'ν Ψ =ο­ῃ ης. Η Β τι­2 ὲκεἱνφ δὲ τα̨ι ι ι ­ όλοι ΒΟΒι ἑκωω Μ. (1)

ς

Καθε μερικσς νους μετέχει τὴν πάνω ἀπὸ τὸ νοῦ και πρώτη­ π ώτ ὲνάδα και ὲ τὸν καθολικὸ νου̃ και ὲ τ`ν ὁ οτα ` σὲ αὐτὸν τα ι ν ι ν ι ι μεοικηι εναδα. .Και καθε μεοιπηι ψυχηι μετεχει τον καθολιποι νου­ καιι μέσω τη̃ς καθολικῆς ψυχῆς και του̃ μερικου̃ νου̃. Και κάθε μεριπὴ σω­ ματικα φυση και μεσω της καθολιπης φυσης και μεσω της μεοιπης · ν κ ψυχης μετεχει την κοιθολικη ιρυχη.ν Γ ιαῖι.ι κανθ ι νδ .. ν Θ ιι Ξ μεριχθ μῦΐεχθι ΐὴ μονα Οι της ϋπὁρχἱιμῦνηη̨̃ βα μι Οίς 'η ὲ ὴν νδ ­ μονανδ ας πουι Υ μ τ ι ια του τ ἡ ν κα θολ ικ ό τὴτα ητι μει τοι μερικοι της ειναι ὁμοταγὲς. πρὸς αὐτὸ (πρ. 108). (Ζ θθ)

εο

­­

δ

ε


Πεοκιοτ ΔιΑΔοΧοτ

::ιι·οιΧιειοΣι›: οεολοτικυ

(Πω

110. Πάντων τῶν καθ” ὲκοἱστην σειρὰν ΰιατεταγμένων τα μὲν ένα ετἕ ειν δύναται τῶν ττ ῶτα καὶ τ” ἑαυτῶν ονοἱὅι συν ι . οιναλογιατ, χι τητ ­ιῃΐμ › μ δια 27 . ι ρ .ι . εν τῃ υπερκειμενῃ σειρα προσεχωι· ιὅρνμενων Λ ,_ τὰ· δὲ ἀτελέστερα καὶιπολλοστὰ ἀπὸ τηε οἰκείαε· ἀρχην οὐ

τους μπορουν νὰ μετέχουν τὰ τι Θ οσεχη” με'λ Π της δεμένα .αὲ ιι? μονάδα ” γε βαθ ίδ χεί ­ ` › ε τα τουἔ της αναλολωας ατε/ι̃ έ στεθα μ αςε αιῃας ης ὅ­ Θ ιέα τ ι τ Ζω­λ€ με η και πολυ απομακρυσμένα ἀπὸ τὴν άρχη τους δὲν ἔχουν στὴ ι _ ` ε ` | φῖλση Τθϋς να 'ΓΠ α7ῖθλαυ0Ἰ)Ίὶ εκείνα. ° › ­ καιι τοὺς |πει η τα πρωτα ειναι συγγενικα με εκεινα ἔχει τύχει στὴ ὑπε

ι

ι

ν

Ι

ν

ν

ττεφυκεν εκεινων οιττολοιυειν. ι Η ν ι ε Α κ › \ ` ν ν διοτι γαρ τα μεν εστι συγγενη ττροε· εκεινοι, ιρυσξν εν τἕα̨ \ ε Ι σψετερα τἶξεἑ 7ἔαχἕντα| κρειττρνρι και θετοτερα̃ν, τα δε πορρω ·

Ἀπὸ τὰ ταα̨γμένα σὲ χάθε μαὶ σεω̨ὰ ὅσα εἴνω πθὥτα καὶ εἶναι ι

ι

|ἰ

155

5

λ

«

#

7

Η

ιι

ΗΛ

Ρ.

Π

γ

έ

_

Ά

τἦε αποδείξεων. 112. Ποἱαηε

αὐτῶν: τὰ γὰρ καθ­ ἑκάστην ἀκρότατα γένη ¿~ ι ὰ τὴν 6μοι 6 τη .Γ ατε συνιἱπτεται τοῖι· ὑπερκειμένοιε καὶ διὰ τὴν ουνέχειαν τἦε προ­

ιιο.

3

τῆι

οτα.

Μο

7­8 τνννιαἕνω Ο

'με ®'°“”'°'·

·

°Ζ^°"'Μ'

Ι5 ῦποδω̃ χθαι Ω 14. ουδέ Ω: οϋτε οετι. (Β ρτἰπιὶιυε οὐ) περιρτητει Ω, ιεωε ρευοεοι νν ιη. 19 μιοεςιν @ το νοϋτι̃ νιεεω̨̃ τι ουτε ψνχάιιιιε.κρι±Ω α8 Ωνυν οὕτω: Μι: ύ αὐτό: (οπιιεεο ο αοιε λόγοι) ἀεὶ. Μ' 3 ι οΰτοτ ΒΟυΜ*νν : 36 ύτοκειμἰνοιτ λμ 112. 35 ὰκρὀτατα ΒΟΪ) Ἄνιιιττ. ι ἀκρύτητα Μίζνν 8Ωι:ὶυ̃ι·ἱ··_

η

¬

×

¬

μ δγ εἴναιἀμέσως ὕπερκείμενοι ένῶ τ× ιιλλ αἶζ α° εἶω· η μει τις απομακρυσμενεἐ , τὴ ι ν αρχηἔους ἶτρἶχωρησεις χανουν ῖην ομοωτητά τουἔ μὲ ἐκεῖ­ναι στερηθηκαν αυτη τη δυναμη. 3

ά ὁ π

.

λ

4

λ

7

ν

(Ζ Ζ Ζ) Σὲ κάθε νοερὴ σειρὰ διακρίνονται νόες θεϊοι που δέ τ καν ε­ τα χ 3? θέξεις θεῶν ἀλλὰ καἰ Με ε λ ί Κ ι ι 0" σε κάθε ψυχωίη σεω̨α διακθύ ι ς απ 0. ζ νθεθεἔ ποὺ ἀνοιψέρονται στους οικείους νόες και φυχὲς νονταν ΨΌΖΘΦΣ `

λ, Κ

` ' ύ νπ ἔς . Ξαἰστὴ σωιωαπχη̃ φυση δὐακθζνυ̃ ναι Ψυσεϋἐ μὲ ψυχὲ9 που τις ν τ ν ς ›ι ι κ ` ελα αν απο ψηλότερα και φυσεις Θ απλες, αμοιρες απο την πα ουσια ­ ψϋχων. Για­τὶ σὲ κάθε σειρὰ δὲν εἶναι στὴ φύση ὅλου του̃ γένους νὰ ἀναφέρεῖαι ×

Τ ι στὁ προηγουμενο του, αλλα τὸ τελειότερο μέρος της ποὺ ειναι Εκανὸ νὰ συμφύεται ὲτὰ πιὸ πάνω .Ε , ( 110 Ο” ι ­ ν ι .ι μι ι οτε καιχαθε νους συνδεεται ι το? πρ­ με ενα θεό, αλλα οιε νοες οι ακρότατοι καὶ πιὁ ἑνικοἰ (γιατὶ αὐτοὶ ειναι συγγενεῖς μὲ τις θεῖες ἑνάδες). οὔτε ὅλες οἱ ψυχὲς μετέχουν τὸ μεθεκτό, ἀλλὰ ὕσες ειναι πιὸ νοερές' ὅλες οί σωματικὲς φύσεις απολαύουν μιὰ ψυ­ χὴ παρούσα σὲ αύτὲς και ποὺ τη μετέχουν„ἀλλὰ οἱ τελειότερες και πε­ ρισσότερο ὕμοιες μὲ τὸ λόγο. Ἡ ἀπόδειξη αὐτὴ ἔχει γενικη έῳαρμογ­ἠ_ >

,

ι

πρὸ

›ν

γ

λ

·

τάῇεωειτὰ πρώτιστα μοριρὴν ἔχει τῶν

ε

7

=

®7

των ψυχων ἄμοιροι παρουσιαε. έκάσττιτ Υὰρ σεινᾶι· οὐΧ ὅλον το νἕνοε εἰτ το πρὸ αὐτοῦ ι 6 ¬ 2 ι ι ι ι .. ἀνηρτηοθαι πεψυκεν, αλλοι το εν αυτῇ τελει τερον και συμ­ 6 Α ­= νι Φύεσθαι τοι: ὑπερκειμένοιι· ἰκανόν. οὔτε ούν ττατ νου: θεοῦ κ Φ ν τ ι ι νι › ι ι ι εξηπται, αλλ οι οικρότοιτοι και ἕνικωτατοι των νόων (ουτοι γαρ· ­ . οὔτε τταοαι , ­ , νοῦ ψνχαὶ μετέχουσι τοιιι· θειαιι· ἑνασι συγγενειτ) τοῦ μεθεκτοῦ, ἀλλ' ὅοαι νοερὥταται· οὔτε πα̃οαι σωματικαὶ Ϊ , | Ἀ Ά | ε· πα ουσ· ν *ι`ι· καὶ ιι,ετε`Χ ο ιέ εν η τ ι αλλ αἱ το ιο Φ ιιιτειε οι Π' ολοιυουσι ψ ζη ὁ λόγο: εττι παντων και ουτοε και λογοειδειττεραι. τελειότεραι Έ

ι

εν

_

ι πο υ μακρυτερα και τους εχει λαχει δευτερη καὶ ῦπηρετικη τάξη και ὅχι ., ι ι ­ πρωτουργὁς καὶ δωυθύνουσα χο", ανα”ΐκη|τα πρωτα ειναι συζεϋΥμ­ενα ι σύ ­ ι ιι . μἶ ωῖεω̨α τηἔ Ρπἶρχειμενηἕ βαθμιδαἔ ένω τα αλλα δὲν έχουν γμἑρ σιζν ἶσλἑο με αυτη· Γιατι δεν εχουν ολα ιση ἀξίοϋ καὶ άἔ πῳερχονται ἀ­ ν ιι πο την ίδια διαταξη­ Ουτε ὁ ὁΡ'·σμό§ τους εἶναι ἔνας συστοιχοῦν μόνο έ­ ι πειδη προέρχονται ἀπὸ τὸ ἔνα και τείνουν πρὸς αὐτὸ (ὅλα προέρχονται „ ι ι ει ἀπὸ τ`υἴδ Ωστε μητε που τοὺς ἔχει λάχει καὶ ἡ γ. η ια του­Ξ Τη μοναδα). ι , ε ι ι ­ ειναι · ια υναμη. Αλλα τα πρωτα σε θεση να δεχονταιτη έθεξ ἹἹ ὅ οων ν

7

3

αναγκητ τα μἔν ὸμοῷυωι· ουζευγνυται τοι: εκ την υπερκειμενηε ιο πρὸ: ἐκείνην. οὐ γὰρἄπαντα τῆε τοίἕεωε, τὰ δὲ ἀοὐναπτοῖ ἔστι Α ἴσην ἔστιν ἀξίαε, κὰν ἐκ τηε αὐτηε· ἦ διακοσμήσεωε· οὐδὲ γὰρ εἶε ὁ λόγον, ἀλλ' ὡι· ἀψ) ἑνὁι· καὶ πρὸ: ἔν [πάντα πρόεισιν ἐκ _ ἕλαχε τὴν αὐτήν, τηε οἰκειαι· μοναδικη. ὥστε οὐδὲ δύναμιν κ ἀλλὰ τα μὲν ὺποὰέχεσθαι δύναται τὰε των υπερκειμένων προσ­ #5 ε Χ ῶτ μ εθέ ἔ ειι·γι τὰ δὲ ιὶνο μ|οιοὐμ ενα ταἶε απο τῶν οι ΡΧ ῶν ἔπὶ πλειοτον ττ Ρ οοδοιε· τ ®ι τοιαυτ ν πα !ζι7Ρ'Ζ ται δυνα Ιέ εωε. Ι11. Πιἱσηε· τη: νοερατ σειραε οι μεν εισι θειοι νὁεε υποὰε­ ἔιἰμενοι θεῶν μεθέξεινι οι δὲ νόε: μόνον· και πάσοε· τῆο ψ'·'ΧιΚἦ9 αἱ έν εἰσι °νοε αἱ υ αι εἰσ νοῦε ἀνηρτημἕνοιι οἰκεἴουτ, αἱ δει το ι Α ιι ρ τψ β ψυχαὶ μόνον· και πασηε· τησ σωματικηι· ψυσεωε αἱ μὲν και εἰσι φύσει: μόνον, τησ αἱ δέ ψὲυχὰε ἔχουοιν ἐψεστώσαε οἔνωθεν,

κ

ι

··

.

×

Η Ζἔλ Τὰ πρῶτα­πρῶτα σὲ κάθε σειρὰ έχουν τὴν μορφη̃ τω̃ν προη­ γουμενων τους. Γ ιατἰ “τα ΦΧΧΡΟΤΟΩΤΟΦ 'γενη Χαθε σειρας εξαιτιας τη̃ς ὁμη̨τότη­ρα; συνδέον_ | ται μει ται πιοι πανω τους (πρ. ΠΟ) καὶ ἐξαιτιας της συνεχειας της προ. Δ

ν


ΠΡΟΚΛΟΥ ΔΙΑΔΟΧΟΥ

ἔστιν ἑκεῖνα ττρὥτωε, τοιαύτην ἔλαχε καῖταῦτοι μορψήν, συγγενῆ πρὸ: τὴν ὲκείνων Φύσιν· καὶ Φαίνεται εἶναι τοιαῦτα κατὰ τὴν ἰδιότητα τῆι· ὑττοστοίσεωτ, οἶα τὰ πρὸ αὐτῶν. ^ ,_ Α 118. Πα: ὁ θειο: αριθμο: ἑνιαιόε· ἐστιν. Α !| εἰ γὰρ ὁ θειοο ἀριθγιδε· αἰτίαν ἔχει προηγουμέγην το,ει1, ὡε· ὁ .ι ι ` ε νοερδε τον νουν και ὁ ψυχικοι· την ψυχήν, και εστιν αναλογον υ` "` Η δὴ ὅτι και ὁ θειοτ τὁ ττληθοο πανταχου ττρδσ την αἰτίαν, δηλον

γ

5

(ΖΖ3) οολος

Χ

±¬

εν

`

ει

κ

ει

2

ιι

αριθίωε έῃἦιοΐ ωῖῃίλειπξί? Τὸ ἔν θεθθθ Ϊῦυωιδἶί Μθεριΐαγαθἶμ καὶ ἔν ταὐτον· και γαρ ταγαθον και θεοι· ταυτον (ου γαρ μηδεν ιο ἐσΐιμ ἐπέκεωα καὶ ως πάῃα ὲΦίε,.αι, θεὸς, .Γ0ῦ,.0. και ἀγ; οῦ Τὰ

­

πάντα καὶ ττρὸο ὅ, τουτο δὲ τιὶγαθόν). εἰ ἄρα ἔστι ττληθοι· ». ε· τ # θεοιν, ένιαιόν ἔστι το πληθοο. ἀλλὰ ην ὅτι ἔστι, δηλον, ειττερ , , . . ι . ­ ι οιιοιου . . ττροε· και πᾶν αἴτιον αρχικὁν οικειου πληθουε· ηγειται αὐτὸ καὶ συγγενρῦο. 114. Πα̃ι· θεὁτ ένάι· ἔστιν αὐτοτελήο, καὶ ττιῖσα αὺτοτελὴε ε¬

Ε

”Αν εἶναι δύο κατηγορίες οἱ ἑνάδες, ὅπως δείξαμε πιὸ πάνω (πρ. 64) ι ι ι Τ ι ι ε ι ­ και η μια κατηγορια ειναι εναδες αυτοτελεις, ενω ἡ ἄλλη ἀκτινοβολἠ­ › ι τ ι ει ι › ι. τ ματα εκεινων και αν ειναι στο ενα και το αγαθοι συγγενης και ομοβλα­ ι στητος (πρ 113) ὁ θεῖος αριθμός ι ἑνόιδες αὀτοτελεἶς εἶναι οἱ θεοι. Καὶ τὸ αντίστροφο, αν κάποια έναδα εἶναι αότοτελἠς, είναι θεός. Γι” αὐτὸ ὡς ἑνάδα μὲ τὸ ἕνα, και ὡς αὐτοτελης μὲ τὸ ἀγαθὸ ειναι συγγενε­ σταση εξαιρετικά, και ἀπὸ τις δύο απόψεις μετέχει τη θεία ίδιότητα και εἶναι θεός. “Αν ὅμως ἦταν ὲνάδα, ὅχι ὅμως αυτοτελης, αὐτοτελης ὑ­ ν

_

° ι 7;ι ἔἕ,ο(:;_'ἔρ””ςζ”:”;γΕ0όΞΩς ·

ὲ,Μἐ:,";‹:ἶ

114. 25 ἦν 00 (σοι. Ατἔ εἀἀ.) 30 ἕνα: ἕστἦιν ὰλλ' νθ 11.5. 28 ῦπἕρζωι· Ο 33

Ριἰνεἄν ίση·

Χ Θ Η νη

Μ

αν

Μ­

Ξ­ε

=ε=1ν<1ενὸνιν

65

ι

τε

ιιἩι Μ

­111;

νἰὀ.

.

ιιοο

ιο ὅτι

””

ι6”

ν

οι

»

κ

ε

κ

­

·

6

,

Ο 7?

„ ς, ι , σΐαι̃η οχἱ ομως εναῦα'

ι

ς

,

ς

ς,

,

,

,

θα ηθῖαν ταγμενη σε αλλη ταξη εξαιτιας της

αλλαγης του ίδιαίτερου γνωρίσματός της. θεο € εἶναι πάνω άπο τ`ν οὐσία και πάνω ἀπὸ τ`η ζ­ω`7? 7? ι ι ι ­ και πανω ἀπό το νου. ε .. Γιατι αν κάθε θεὸς ειναι ἑνάδα αὐτοτελης (πρ. 114), ἐνω ἡ οὐσία, η ζωὴ και ὁ νου̃ς δεν εῖναι ἑνάδα ἀλλὰ τάξη ενοποιημένη, εἶναι φανερὸ ὅτι εκει ει ›ι τν τ ι απο ολα οσα ειπαμε επεκεινα ειναι καθε θεος, η α η απο την ουσια, τη ­ ιι ζωη και τὸ νου (πρ. 5). Γιατι αν αὐτὰ βρίσκονται σὲ διάσταση μεταξύ \ ι | ι \ ,ιλλ | Τουἦλ αλἕα χαἔεὴἶζ τους Ψρισχἶτοῖι μεσα σἶα α απ­δυο επειδη καθενα ειναι τα αλλα δυο δε θα πο Ρ ουσε να ειναι καθα ο ενα.

(Πὅ) Κάθε ¬

ν

τδλδιικι ›ι

7

κα1 πάντων

Ω

7

Τ

1

.

1

κ δα ειναι θεος.

Ά

ιιο. ι τα ιειρ ω ςοιιιιιιειιι̃ εε.)

Η

1

εἰ Υὰρ ἑῃἱἶ ὲσῃι: ἔκασἶ" αὐΐοῖἶλήΐζ Δἕκασἶθκ δὲ, Τθύΐω" °ὐΧὶ έἴὰὅ ῖὶλλ ἡ""ωί"'"”€ι δηζωἴ δὴ οἶι πἐ"­Γωἴ “Τιμ Ϊπἶκεωα 30 τῶυ ει ιι ημενων ατται· θεον ουσιαε και ζοοηι· και νου. ει γαρ δι­ ἕστηκε μὲν ταῦτα ἀλλήλων,·πάντα δἕ έστιν ἔν πα̃σιν, ἕκαστον τὰ πάντα δν ἔν αν οὐκ αν εἴη μόνον. τι ς ~ · ι ·° δ`ε θ εοτ ` τηι· ° του° πρωτου ό αττα: υττερουσιον, ει· το` πρωτον ετι δε, ι σειρᾶι· ἐστιν χἶ θεόει ὕπερούσιοο ἔκαστοο αν εἴη. αλλὰφμὴν ὅτι 35 \ ,ς ι ι ` ι κ ` Τὸ πρωΐ" ὑπεροὐυ̃ωμι Φακρωί· 0" 'ΥαΡ Ταἔΐον 6" Τε "μαι και

Αἕθ

ς

|

­καὶ Ψπαλθθ Η ωῃ" α"*°"λ'1® έ'""τ θεόδ "Τ" και γαρ ὐτοτελὴο τιὶγοιθῷ συγγενεστοίτη διαφε­ ναο τω ένι κ Ι ` | | Ρ Ο ντωι· ἐστί, καὶ κοιτ ἄμψω τη: θειαε ιδιοτητοο μετεχει, και ι ι ν ι ι ι ι ἔστι θεότ. εἰ δὲ ἦν ἑνὰε· μεν ουκ οιυτοτελῆο δε, η αυτοτεληι· τς μἔν ἡ ὑττόστασιο οὐκέτι δὲ ἑνοἰτ, εἰτ ἕτἔραν αν ὲτιίττετο τάξιν διὰ Τι", Τῆς ἰὅιό,­η,­οι ἐξαλλαγήικ 116. Πα̃ι· θεὸι· ὑττερούσιόι· ἐστι καὶ ὑττέρζωοι· και ὐπἕρνονν.

σ

,.

Ήστοιχο του και Ομοω χο" συλίἴενθκο (πΡ· 2Ι› 97)­ (1141) Κάθε Οτο; ιινοιιμιὰ ἑνάδοι αὐτοτελὴς και κάθε οιὐτοτελη̃ς ἑνά­

`

ι

.

.

ε

ἑνὰο θεόσ. × ι × ι × ι ὰρ τῶν ἑνιἱδων ιι ιττοε ο αρι ο μοτ, τοι· τι ε τιεικται ττροτερον, „ › ει μὲν αὐτοτελει: εἰσιν αἱ δὲ ἕλλάμψειτ ἀττ” εκείνων, τιρ δὲ ὁμυιρυὴι· ἀριθμότ, ἑνάὅεε το ὁ θεῖοι· ἑνὶ καὶ τἀγαθῷ συγγενη̃ε· καὶ Ι Α ' | |. εισὶν αυτοτελειε· οξ θεοι.

ν¬

­

θειος αριθμος ειναι ενιαιος, αν βεβαια το ενα ειναι 0 θεος. Και τουτο αν ι ι ι ι ι .ι 7 ι . ι ι 7 το αγαθο και το ενα ειναι το ιδιο (πρ. 13) . γιατὶ τὸ αγαθο και ὁ θεὸς ει­ . › ι ναι τὸ ἴδιο ιατἰ αὐτὸ που δεν ἔχει τιποτα έπεκεινἀ του και που όλα τὸ Υ ι τ ι εἶναι ὁ θεός, και επιθυμου̃ ν, αυτο αὐτὸ ἀπὸ τὸ ὁποῖο προέρχονται τὰ πάντα και προς τὸ ὁποῖο κατευθύνονται, αὐτὸ εἶναι τὸ αγαθό). (Επομέ­ ,Ι , ς Ἱ ς νως αν υπαρχει πληθος θεων, το πληθος αυτο ειναι ενιαιο. ”Οτι ὅμως ὑ­ πά εκ ει εἶναι ιι ανε ε ό ι αν κάθε ἀ εκ ικὁ αἴτιο εἶναι α ιυιιι στὸ πλ~θ ιι οττο αν­

­

Γ

η θεωνι

ΠΞρΕ θὲυωυ Ξναδων είνω ἑνιαἴος.

θεἴος ἀθγθμὸς

ε

`

ι

Ε,

_

θεῖος αριθμος ἔχει ὡς προηγούμενη αίτία του τὸ ἕνα, ὅπως ὁ ι ι ι .. ι ιι ι ι ι ι ι νοερος αριθμος εχει το νου και ο ψυχικος την ψυχη (πρ. 21) και παντου­ τὸ πλ~θος εἶναι ἀνάλο Υ ο π θ ὸς τλν ῖ1 η| αιτία (πγρ· 97) ι εἶναι γφ ανε ρ`ὸ ὅτι και ὁ

1

ν

ι

157

χώρησης των ὅλων. ”Ωστε, ὅπως είναι αὐτὰ μὲ τρόπο αρχικό, τέτοια μορφη ἔλαχε καὶ σὲ αὐτά, συγγενικη μὲ τὴ φύση εκείνων. Και δείχνουν ` Ϊ ς ς γ , Η _ να ειναι τετοια στον ιδιαιτερο χαρακτηρα της υπαρξης τους, οπως ειναι τὰ προηγούμενα τους. | ` | { | ¦1 Ψ

όδου τῶν ὅλωνυ ὥστε οἶά ττέρ

ι

ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

3

7

>

1


ΠΡΟΚΛΟΪ ΔΙΑΔΟΧΟΥ

εἶναι, οὐδὲ ταὐτὸν το ἔστι καὶ το ἦνωται. εἰ δὲ μὴ ­ καὶ ἔσται οὐχ ,ἐν μόνον ἀλλά τι λο παρὰ το ἔν, καὶ μετέχον δὴ λοιπὸν ένο: οὶλλ' οὐκ . ἢ θάΐερορ ,.„,;,­Μι. ἀλλ, εἰ ρὲμ οὐσία, ἐνδεἑι· ἔοτοιι τοῦ ΕΡΟΪ” ρ ἀδύνατον, εἶναι τἀγαθὁν καὶ το πρῶτον ἑνᾶεέτ.. ἔν ἄρα ιιομωι ἐκεῖ” ὥσ" ὑπερούῃον· ι ι ­ εἰ ὅέ› ι ι 8 ἕκασῖό", ὲσ" , ι ι Α πΡω'Γωΐ› "που Τὴν ιὅιοὶηΐα πω?? Τι? σεφ? θιδωσι· και Ο θεό"

ΣἹὉΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

Άκόμα' ἄν τὸ πρῶτο ειναι πάνω ἀπὸ την ουσία καὶ κάθε θεὸς ανηκει _ , , , , , Υ στ ὴ ν κατ ο ία του π ωτου ω θεο π . 113 τότε κάθε θεο θ ταν ηλ ρ ρ ς ς ( ρ )° ς α η πάνω απο την οὐσία ·\“Οτι β έβαια τὸ πρῶτο ειναι πανω ἀπὸ την οὐσία ι Τ . ι ι , ι . . ειναι φανερό. Γιατιι δεν ειναι τὸ ιδιο το ἕνα και το εῖναι, ουτε εἶναι ιδιο να πεῖς ὑπόιρχει καὶ ἔγινε ἕνα. Καὶ ὀὶν δὲν εῖναι τὸ ἴδιο, τότε η τὸ πρῶτο

, ἢ ἄμιρω το πρωτον,

5

ἄἶαῖ

ὶἶπερούσιόἱ ὲσἶω. έἶκὶ ὶωθἱ Τὰ ὀἕιἶια ῃὶαράἴα πρὸ ανομοιων εκαστον των αρχικουν αιτιων· ει αρα ο πρωτιστοο θεοτ ὑπερούιτιοτ, καὶ θεοὶ πάντετ ὑπερούοιοι (ταύτῃ γὰρ ὅμοιοι ισ ἔσονται)· οὐσίοιι δὲ ὅντεε, ἀπὸ οὐσίατ αν παράγοιντο τῆι· πρώτητ, ὡε ρομάδοΐ "τμ οὐσ­,ῶ,ι_

ἀἔιθκὸΐ των

Πᾶτ θεοι· μεθεκτό: ἔστι, πλὴν τοῦ ε ὅῃ μἔκ 'Υὰρ ἐκεῖ” ἀ#έθεκΤο"› δῆλον: θεα Η |^ἶ"Χό¿#Θ'®" καὶ ` \ Α | } Τίμο? δία Τί”/Το 7ἔμο|ιεὶ|οὶ| μηκἕΐὶ παμἴων 0μ@όω9 2] Τωμ Τἕ Ι5 προόντων καὶ τῶν όντων αἴτιον. τι . .. . ι ι ι .ι ι οτι δὲ αι αλλαι εναδεε μετεχοντοιι ἦὅη, δειξομεν ουτωτ. νει ἕιττιν ἄλλη μετὰ το πρῶτον ἀμέθεκτοτ ένιἰτ, τί διοίσει τοῦ , ἢ γὰρ ὡσαύΐωε. ἕ„ έσω, ὥσπερ ἐ,<εῖ„„_.„αὶ πῶ, Τὸ μὲν δευτερον, τὸ δὲ πρῶτον ;­­ἢ οὐχ ὥσαύτωο, καὶ το μἔν αὐτοέν, το το ,_ όἑ ἔν τε καὶ οὐχ ἔν. οὶλλ ἔν τουτο εἰ μὲν μηδεμία ὑπό­ στασιτ, ἕσται μόνον ἔν· τιι· ἄλλη παρὰ τϋ ἔν. μετεχόμενον ἔσται το ἔν καὶ . Τὸ #6 αὐΐοπλὲΐ ` τι Ψ ν ι ι . 118.

Ρ`

το εν,

`

ιτιινοιπτει προ: το

ου

σῖε Του".

ι

πθαθιμ

609'

μεθεξει τον ενοο υιρεστηκε. ­ . ·ι μεθεκτῆ ἄρα ἔστὶ πασα ἑνὰτ μετατ τοι ,εν υποατασα, καιτ παν θεὁΐ |"θεκ_Γό5_. θεότ· το δὲ οὐχ ἔν ὑποστ αν

τς

Ζ

.

_

.

1Ι6. Ι το ἔν ἐστι καὶ το ἡνῶσθοιι Ω ζἡνῶοΰαι ειἰειπι Μἕ) 9 πρῶτο: το ιπιρεισο» σα. ο ιειιῃω ςπιιιῃεοε.) ιωιιη̨ ιπιριιωι ο ιτ οι : οπι . Ω μονα'8 οτ Ω : ο νάο ετ ΒΟΠΜΨ 118. Ι4 ᾶμἕθεκτόν ἔστι Ω μ Ι5 τινοτ διὰ τοῦτο Βοῃννι διο. τοῦτο τινόι· ΜΩ γ 6 Ω όμοίιυν αρ. οτ." εποε ρτεὶἱ Ι7 ἑνάΒε±]4 μοναδα [Μ] Ν μεμἕἔίξωμεν Βο Ι9 ἔν στο. ΒΟΠΜΖ 20 "καί ω ισα. στη τι ‹.υΜονν; ιιεως ει ευριεεω. Ρε. ιο. υ τι εν ιιυιε μεθ. εοτιρεἰ : ἐν ω 117­ 29 πάντα] πάντων Ω 3Ι ἱνιοιΐον [Μ]νν: ἔν ον οεὶι. μετρεῖν [Μ]νν: ετ ῦν οεείι 22 ειὶει καί ω (στν. Ο εἀἀ.) περιάγειν] παριἱγειν Ω, εειυεεἕε ιλὶ 2,3 ακἐο σε ιεειιε ­ιινει­ιη κιεπιι οι:

ιι

ιι

τθ ­ ιν­εε

'ἐιἔ ἔ¬ τε < Θ«νε­.Ξ κἔ 2׬ο| κ

`

ἔτευοὐῦ

>*¬ `Φιι

=!

οι

~

θα χαρακτηρισθεῖ μὲ δύο τρόπους καὶ θα ειναι ἕνα καθαρό ἀλλὰ καὶ κάτι ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ἕνα ποὺ μετέχει τὸ ἕνα, ἀλλὰ δὲν εἶναι αύτοένα, ·ἦ θὰ εἶναι τὸ ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τα δύο. 'Αλλα τότε, ὀὶν εἶναι οὐσία, θὰ ἔχει ἕνδεια , , , , , 3, ” \ , , , ` του ἑνος πραγμα αδυνατο να εχει ενδεια το αγαθο και το πρωτο (πρ. ΙΟ, 12). “Αρα αὐτὸ εἶναι καθαρὸ ἕνα' επομένως εἶναι πάνω από την οόσία. ”Αν τώρα σὲ ὅλη τη σειρὰ δίνει τὸ γνώρισμα του καθένα ποὺ . ι υπάρχει πρωταρχικὰ (πρ. 97), τότε καὶ ὅλος ὁ θεῖος αριθμος υπερβαίνει την οὐσία. 'Αφου̃ καὶ τα όμοια τὰ παράγει καθένα ἀπὸ τα αρχικα πρὶν ὁ εἶναι ι ι ι ι ε υ ι ι ­ι ι › › ιι πανω απο την ουσια και οι θεοι ολοι ειναι πανω απὸ την ουσία (γιατι ε­ τσι θα ειναι όμοιοι)|° Και αφου ειναι ουσιες μπορουν νὰ προέρχονται ὀι­ πὸ την πρωτη ουσια, επειδη αυτη ειναι ἡ μοναδα των υπαρξεων. ι ι τ ι ι . (Πό) Κάθε θεος μετεχεται, έκτος απο το ένα. ε ι ι Οτι αυτο δεν μετέχεται εἶναι φανερό, γιατὶ αν μετεχόταν καὶ γινό­ ταν γι, αὐτὸ γνώρισμα κάποιου, δὲ θὰ ἦταν πια αἴτιο όμοια ὅλων τῶν όντων καὶ τῶν πρὶν ἀπὸ τὰ ὅντα (ἀρχῶν) (πρ. 24). ”Οτι ὅμως οἱ ἄλλες ἑνάδες μετέχονται, θὰ τὸ δείξομε ἔτσι. “Αν δη­ λ 8, , , „ ι , , , , , , „ , , οι η υπαρχει αλλη εναδα αμέθεκτη, κατωτερη απο το ενα, σε τί θα δια­ , 7, ` / Η ¦ φερει απο τὸ ενα, Η θα ηταν ενα ομοιο με ἐκεινο αλλα πως θα ηταν τὸ ἕνα δευτερο καὶ τὸ ἄλλο πρῶτο η δὲ θὰ ἦταν ὕμοιο, ὁπότε τὸ ἕνα θὰ ηταν αότοένα καὶ τὸ ἄλλο καὶ ἕνα καὶ ὅχι ἕνα. Άλλα αν τοῦτο τὸ ὅχι ἕνα δὲν ειναι καμια ὑπόσταση, θὰ ειναι καθαρὸ ἕνα. "Αν πάλι ειναι μιὰ ἄλλη υπόσταση ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ἕνα, τὸ ἕνα θὰ μετέχεται ἀπὸ τὸ μη ἕνα. ι. ι Καὶ αότοτελὲς εἶναι τὸ ἕνα, μὲ τὸ όποιο συνδεεται πρὸς τὸ αὐτοένα, ώ­ _ , , , „ _, στε τουτο παλι εῖναι ο θεός, ως θεὸς (πρ. ΙΜ). Ενω τὸ οχι ενα ποὺ ἕ­ γινε ἕνα ἔγινε μὲ τὴ μετοχη του̃ ἑνός. "Επομένως κάθε ἑνάδα ποὺ ἔλαβε­ \ Ι υπόστασ ετα τὸ ἕνα ετε εται και καθε θεο ετέ εται. ε ` ἔ χ ε ~ ιι ςίζαθε θεος εἴναἕ μετθο των οντων' Για­Ε " ὁ ἔ ' ' °* \ ιι αν θθαθε νθε ς ε­χε: χαραθἶἶηρα Ήἶ Εναι (πρι 9, ξεθςωείζει και μετρα ολα τα πληθη των οντων. Ολα τα πληθη, ενω απο τη φυση τους ι ιι τι , ι εἶναι ἀόρθσταο ὀρίζονταθ με τὸ ένα Οετι εχω Το χαραχῖηρθι ­ ι ι ιι ι _ του ἑνὸς σε οποια εῖναι παρόν, εχει την ταση να μετρα καὶ νὰ τοὺς θέτει πέρας καὶ σύμφωνα μὲ τη δύναμή του φέρνει σὲ ὁρισμὁ τὸ ὰόριστο. Γιατὶ

_

7

τ

τ

7

κ

σ

ι

­

γ

117, Πα̃ι­ Θεὸο ρέτρον ἐστὶ τῶν όντων. εἰ γάρ ἐστιν ὲνιαῖοο ἄποιε θεόο, τὰ πλήθη πάντα τῶν ὅντιον ἄψορἴζει καὶ μετρεῖ­ πάντα μἔν αὶιν τὰ πλΰθω Το ἑαυτῶν εε Φύσα ἀόιῃσΐα ὅ"α› διὰ Τὁ ὲμ ὁρίἔῃαι' Τὸ ἶὲ ἑμιαῖ” μῃρεῖἕ “ 0,9 ᾶ ” πξιρῃι ”` ἶα ὶ πἶραΐουἕι βοἴΙλεται °, και περ,ιά7 ειν εἰ: ορον το μὴ τοιουτον κατα τὴν αυτον δυναμιν. γινεται γαρ

159

­­

7

7

Ε

7

ό

να

τ

­


ΠΡΟΚΛΟΤ ΔΙΑΔΟΧΟΤ

16Ο

ὑπὸ τῶν θείων ἑνάδων. 5

Δ

ὕτταρξιν ἢ κατὰ μἔθεξιν,πρῶτοτ δἔ πάντων ἀριθμὸν ὁ θεἶοι· ιὶριθμότ, οὐδὲν ἔν αὐτοἶε ἔστοιι κατὰ μἕθεξιν, ἀλλὰ πάντα καθ” ιο ὔπαρξιν ῆ κατ” αἰτίαν. ἀλλὰ καὶ ὅσα ὡι· αἴτιοι πάντων προει­ λήψασιν, οἰκεἴωε· τῇ ἑαυτῶν ένώσει προειλήιρασι· καὶ γὰρ πᾶν ι ν κ ·¬ ν οι ‹ κ τοκ κατ ι οιιτιαν των δευτεριον ὴχεμονουν, ωτ αυτο τιε,‹ρυκεν„ουτα19 ἔχει τὴν αἰτίαν τῶν καταιὶεεστερων. πάντα ἄρα εστιν εν τοι: ν»

υ

­

θεοῖς ἑνιαίωε· καὶ ὑπερουσίωε.

ιο

τὴν ἰιπερούσιον ιὶγαθότητα ὐψἕστηκε, καὶ ἔστιν ἀγαθὁε οὔτε καθ, ἔἕιν οὔτε κατ” οὐσίαν (καὶ γὰρ αἱ ἔξειι· καὶ αὶ οὐσίαι δεντἕραν καὶ πολλοστὴν ἔλαχον τιἱξιν απο τῶν θεῶν), ἀλλ' ὑπερουσίωςχ εἰ γὰρ το πρῶτον ἔν καὶ τοὶγαθόν, καὶ ἦ ἔν, τιὶγαθόν, καὶ ῇ το τιὶγαθόν, ἔν, καὶ πἄσα ἡ σειρὰ τῶν θεῶν ὲνοεια̃η̨̃ι· τἐ ἐστι καὶ ι .ι ι κ αὶιαθοειθὴε "Τὰ μίαξ ἰδιόπηε­αι και οὐ Καπ ἄλλο ἶξασπε εμ" ι ν καὶ ιὶγαθότηε, οὶλλ' ῃ ἑνἄε, ταύτῃ ἀγαθότην, καὶ ῃ αγαθοτηε, ἑνἀτ· καὶ ὡτ μὲν ” ` τοῦ πρώτου ττροελθόντεεη̨ οἱ μετὰ το πρῶτον ἀγαθοειδεῖε καὶ ἑνοειδεἶτ, εἴπερ ἐκεῖνο ἔν καὶ τοὶγα­ εε ρόμ. ὡς δὲ θεοί, πἄρΐξρ ἑρἄὅερ. καὶ ἀγαθὁΐητω ὡς ρω .Γρ ἔν τὸ τῶν θεῶν ὑπερούσιον, οὕτω καὶ τὸ ἀγαθὸν αὐτῶν ὑπερ­ ἶὐσωἴι οιἶκ ιὶἱλλν/°ι ιὶιςιΐαρίὶι Τὶ ἔκ οὐ αιἶιν “ἄλλο ἱκιισζννι ,εἶΐιἶ αἴαθωπ αλλα κοκ” α7αθ°"› ωσπερ ουδε αλλ°= ει" οι αλλα μονον εν. ῃο ­ κ › . ὶ ­ ν κ Α Α .ι 119. Ποιο θεοο κατὰ

κ

.

­

120. Ποιο θεοι· εν τῃ εαυτον ὑποιρξει το προνοειν των ολων Α κ κ ν '› ε­ ΚἕΚ'|'77Ται' Και ΤΟ Ἱἴρωΐωῖ 7ΓρθΡ0ΕΗ| Ξ!! 'Γῦἰῖ θἕῦἰΐι π τα μὲν γὰρ ἄλλα πιἰντα μετὰ θεοὺε· ὅντα διὰ τὴν ἔκείνων μετοιισίαν προνοεΐ, τοῖτ δὲ θεοἶι· ἡ πρόνοια συμςύυήι· ἔστιν. εἰ γὰρ το τῶν ιὶγαθῶν μεταδιδόναι τοῖε προνοουιιένοιε ἐξαίρετόν ν

׬

­

35

117. 1­2 τῆς ὰοριστίαε καὶ τῆι· ιὶπειρίαι Ω 2 τοσοΐιτον Μ 118. 5 αὐτῶν] αὐτήν Μ 9 ὰριθμῶν ΟΠΕ 10 ᾶριθμόι· οιτι. Ω ἐν τοι: θεοἶ: ἔστιν Ω ΠΩ. Ι7 καθ' ἔξιν Βεα̨ἕὶη̨ ιλἔαθ' ἔξιν νοἰὶ νὶἶ: κατὰ μἕθεξιν [Μ:|(Ἑ 22 κα­τὰς

Ι4­ι̃5

*ιι ιιωο θὔντετ Μ 120­

τι

23

ειειὶ

ει

Η °Μ®ε°ιιὶ ι"ε·"°'ι*Ρ '°°® "#"""^” 29 μόνον αὔτδ τᾶγαθόν [Μ­ὶὶν ετνι Φιν­ Μ'

ω (οι θεοί Ο ειὶ‹ὶ.] 34 ιὶτάκξει ἑεντιιῦ Ω

26 θεοί ει· τι?

161

ν επ ¬· α με τη μετοχη του ενω τοκειενα ειναι °

γίνεται καὶ εκεινο ὅμοιο με τ

κιὶκεῖνο ἕνοειὅἔτ τῇ μεθέξει· τοῦτο δέ, τῆε· ιὶοριιττίαε τε καὶ οὶπειρίατ ιὶιρἴσταται· καὶ ἄσιρ μιῖλλον ἑνοειὅἕτ, τοσοὐτῳ ἦττον αόριστον καὶ ἄπειρον. μετρεῖται ἄρα πα̃ν πλῆθοε τῶν ὅντων

Πο· Που 8 'Γι περ οι εμ "εε θεοπ ἦι κἶιΐὰ "ὶμ αιπῶμ ιθιἐ .. , , , .. κ .ν , .. τητα προυψεστηκεν εν αυτοιτ, και εστιν ἡ ιδιΰτηε· αυτων ἑνιαια καὶ ὺπεροὐσιοε· ἑνιαίωτ ἄρα καὶ ὑπερουσίω: τιιἱντιι ἔν αὐτοιτ. , , ι › α ιι ι κ καικ γαρ ει τριχωε· εκαστον υῷεστηκενς η κατε αιτιαν ηοι κα θε

ιι

ΣἹὉΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

μακρια απο την οιοθιοπιοι ὶιοιι ιην απειριοι· Και οσο περισσοτερο ομοιο με τὸ ἕνα, τόσο λιγότερο ἀόριστο καὶ δίχως μέτρο εἶναι. Ἑπομένως με­_ τριέται κάθε πλῆθος ὅντων ἀπὸ τὶς θεῖες ἑνόιδες. (ΖΖ8) Ὁ,τιδἠποτε ἀποὅίδεται στους θεούς, σύμφωνα μὲ τον ὶδιαίτε­ ρο χαρακτήρα τους πρσϋπάρχει μέσα τους καὶ ἡ ιδιαιτερότητά τους εἴ­ ναι ἑνιαία καὶ πάνω άπο τὴν οὐσία. Ἑιπομένως ὅλα μέσα σὲ αὐτοὺς ειναι με τροπο ενιαιο καὶ πάνω ἀπὸ τ`ν οὐσία. τι

υπαρχει με τρεις ιροποοἔ η με τον τροπο ­ Γιατι αν καθε „ χαιηΐοθημα . ­ ­ της αἰτίας ἢ της ὕπαρἔηἐ 'ιὶ 'ιηἔ μεθεἔης (πρ. 65) καὶ πρωτος ἀριθμὸς ἀ­ πὸ ὅλους εἶναι ὁ θειος ἀριθμός, τίποτε στοὺς θεοὺς δεν εἶναι με τὸν τρόπο της μέθεξηςυ̃ παρὰ ὅλα εἶναγ μὲ τὸν ­ρρόπρ της ύπαρξης ὴ της αἱ­ρίας. › Η ν Α λ λα και οσα οι θεοι εχουν λάβει ἀπὸ πρὶν ὡς αἴτιοι ὅλων, τὰ ἔχουν λαβει σύμφωνα με τὴν ενότητά τους Γιατὶ κάθε τι ποὺ ἔχει ἡγεμονικὴ | ”| θἶση Θναἶιτι των δενἶεοων με τον τροπο της αιτιας. περιεχει την αιτια των ὶιαπωιερὡν που αναλογα με τη φύση τοο ιπρ· 18) · Ἑπομενωἔ ολοι τὰ κατηγορἡματἀ τους τὰ ἔχουν οἱ θεοὶ μὲ τρόπο ένιαῖο καὶ πάνω ἀπὸ τὴν οη̨̃ο­ία_ (Πο) Κάθε ρρρς ὑπάρχργ μὲ μιὰ πάνω ἀπὸ ῖὴν ρὐρω ἀραρόππα ποπ ν

ς

¬

<

¬

8

×

δὲν εἶναι ἀναθος οὔτε ἀτιὁ ἔξη, οὔτε κατὰ τὴν οὐσία (νιατὶ οί ἕξεις καὶ ε ι ν .ι ι οι ουσιες εχουν λαχει μιαι δευτερη καὶ σιολλοστὴ σειρὰ σχετικα μὲ τους ν

Θ

#

Χ

εουῷ

Γιατι

κ

Ά

3

`

Χ

)

2

τθξεπο πεοαραπουτην Οι̃υσιαλ

ι

αν το πρῶτο ειναι ενα και τὸ αγαθό. και ως ενα εἶναι τὸ αγαθο καὶ ὡς τὸ αγαθο ειναι τὸ ἕνα (πρ. 18), τότε ὅλη ἡ σειρὰ τῶν θεῶν ἔχει τὴ μορφὴ του̃ ἑνὸς καὶ τὴ μορφὴ του̃ ἀγαθοῦ μὲ ἕνα μοναδικο γνώρισμα'

καὶ δὲν εἶναι με ἄλλο γνώρισμα καθένας θεὸς ἑνἀδα καὶ ἀγαθότητα, ἀλ­ τ λα ειναι ἀγαθότητα ὡς ἔνάδα καὶ ἑνάδοι ὡς ἀγαθότητα. Καὶ ἐπειδὴ „ , ι , .. Τ , , ι , ,ι , „ προηλθαν απο το πρωτο τ ειναι αγαθόμορφοι και ενομορφοι τ αν το πρω­ _ το εἶναι ἕνα καὶ τὸ ἀγαθό 'Ως θεοὶ ειναι ἑνόιδες καὶ ἀγαθότητες. ”Οπως μ ×

λοιπον η ενοιπὶια ιωι* Θεων ειναι πανω απο την οοσιοι ιπθ· 115) ι ετσι καὶ ἡ ἀγαθότητα τῶν θεῶν εἶναι πάνω ἀπὸ τὴν οὐσία καὶ δεν ειναι τίπο­ τα ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ἕνα. Γιοιτὶ κάθε θεὸς δὲν εἶναι κάτι ἄλλο καὶ ἔπει­ τα αγαθό, ἀλλὰ ἀγαθὸ μόνο, ὅπως δὲν εἶναι κάτι ἄλλο καὶ ἔπειτα ἕνα παρα ενα μονο. ­) Α ` | ` εε ς ` ' ` (|·­Η) Καθε θεος πεθθκλειει στην υπαρξη του τη διυνιἕμη να πθονοοι° ` ”λ ` ” ωτα ικ` τι όνοια εσυ . ίσκεται στου γαἰ Ο α χ51£“η πε) Ιθχ η Θ ς ς Ολα τα αλλα, υπαρξεις κατωτερες των θεων, εχουν τη λειτουργια τῆς πρόνοιας, ἐπειδὴ μετέχουν τοὺς θεούς, ἐνῶ στοὺς θεοὺς ἡ πρόνοια εἶ­ 7


ΠΡΟΚΛΟΤ ΔΙΑΔΟΧΟΥ

ἕσἴέ

Τηδ”

έ

ἱοἴ­ηΐοδδς

θ

δγ

γ

πρῦμΰηΐἰκηΐ

ού

Ξ

|

\

`

ς

ἕθι Ἱἴαμΐἕεδ α7α

Ιὅι̃

ἐς

ς

θλ θα­η

θ`

Η

69 ,Ρ

ουδε” μῃ­α ωσουῃυ αι”­ων' και ου εμ "αι αγα 0" ξ τοῖτ δευτέροιι· (πόθεν γὰρ τὸ κατα μἕθεξιν ἢ ἀπὸ τῶν πρώτων

ΜἩ'

Ά ς _ δδ „ ταν ιδιοτηταε· εχοντωνὺ· η μετοιδιδοντεε αγαθων μετα ι ουσι, θεο” σ` 2 Ι τ· Ύ ¦ γ

Κ

ῃ ` ρ Αη \ ` σ` Ϊ ^ { | και που α π ο νου ενε εια εν τοιε· νπερουσιοιε· ς γχρ η 'Ϊ λ 87, ἢς , ς _ ζ η δε προνοια, ωσ τουνορα εριραινει, ενεργεια εστι προ νου. τ‹ρ| ς \ ς η , | ς , . × εινοιι ἄρα θεοι και τω αγαθοτητεε ειναι παντων προνοονσι, Ά

π ωτωτ. γρ ` | γ

Κ

παντα της

­Π­ρε

°

σ

,

μου πληρουντ­ει· ιιγαθότητοε­

θά"

121­ Πα̃” τὸ ὕῃ'αΡἔ“| #ἑ# ἕΧει Τὴ" 'ὶγαθόῃπαύ _ δύμαμιμ κ ε δἑ ἑνιαίοιν καὶ γνωσιν κρύιριον καὶ ἄληπτον πασιν ὸμον τοι9 ΙΟ 8 ἑρ ευ? 0 ·

ι

·

..

κι

εἰ γάρ έα" προμοηῃκὁμ που ὅλωμθ ἕσ­"Π ἐν αὐΐῳ ι δύιμαμιἶ κροιτητικἡ των προνοουμένων, δι, ἦν, ἀκράτητον και απερι­ ι ­ γραφον τοιι· πασιν πάντα πεπληρώκοισιν έαυτωνι ι

·¬ ὑποἱρχοιισαν, Ι5 ιι κ πάντα ­ὑποστρὥσαντει· ἔαυτοιε· παν γὰρ τδ ἀρχικὁν ἄλλων

αἴτιον καὶ κρατητικὁν διὰ δνι·ιίμεωτ περιονσἴαν ἄρχει και κρατεῖ κατὰ ιρὐσιν. ἔστι δὴ ιὕν ἡ πρωτίατη δύναμιν ἔν τοιε θεοιε, οὐ τῶν μὲν κρατοῦσα τῶν δὲ

Οὔ, πάντων δὲ ἐἔ ἴσον προλαβου̃σα τὰς ᾶω̨ἄρω ἔν ἐαῃῇ ­τῶν ἄν­των, οὔτε οὐσιώδηι· οὕσα δύναμιι· ιο Οὔ" .πολλῷ πλέ” ἀμούῃοῖγ ἀλλὰ Τῇ ὑπάρξει Τῶγ, θξῶρ συρῷυἢ­9 και ὐπερούσωΐσ

ἀλλὰ μὴν και τὰ πέρατα πασῶν τῶν γνώσεων ένοειδῶε ἐν τοτε θεοῖς­ προϋφέσῃγκε­ α̃ιὰ γὰρ τὴν θείαν γνῶσιν τὴν ἑξῃρη­ μένην τῶν ὅλων και οι! ἄλλαι πα̃σαι γνώσειι· ὑπέστησαν, οὔτε τς νοερὰν οὕσαν οὔτε ἔτι μᾶλλον τῶν μετα νοῦν τινα γνώσεων, ἀλλὰ κατα τὴν ἰδιότητα τὴν θείαν ὑπἔρ νοῦν ἱδρυμἕνην. εἴτε ἄρα γνῶσίε ἐστι θεία, κρὐιριόε· ἐστιν αὕτη ­καὶ ένοειδὴι· ἡ γνῶσιτ· εἴτε δύναμιν, ἀπερίγραιροι· πιι̃σι και περιληπτικὴ πάντων ὡσαύτωο· εἴτε ἀγαθότηε, την ὔπαρξιν αὐτῶν ἀ‹ρορί­ 3ο ζουσα. καὶ γὰρ εἰ πάντα ἐστὶν ἐν οιὐτοῖτ, γνῶσιν δύναμιτ ἀγαθό­"γε­γ ἀλλ' ὑπόῃασιΐ κατὰ

ἡ ϋπαρξις­ τῷ ἀρίστςο Τὸ

ἄρωἴομ' Τοῦ” δὲ

χαρακῃιρίἔεΐαι Καὶ

ἀ7αθό"Ι§“·

ἶιἢετγἕἶηδἑζεΐψἴ τικὑ Ω

ἶι̃κξθ οπι.

Αιἴεεὲιη̨̃ΐῷ]

Ή ὰιιιἠτισει̃ νοτια ιιὕεε Ο

πιἱντων των γνωστων πιεἱε Οκ.)

Τό θθθδέιδὺῖιιιένων κριιτη­ 25 τεσῦν ΒΘΠ= πάντων Μθιιιικιε 34 τῳ ᾶορίστφ Ω 33 τὸ αόριστον (2,

ἱτιὸειστιιιἰτιετιιιιι νν(εεὀ ειιρειἱοτε Ιοοο ^ οριἱπιο')

^

ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

163

ναι μέσα στη φύση τους. 'Υποθέτουμε ὅτι ἡ μετάδοση τῶν αγαθῶν στα ι ­ πρ ό νοιας ειναι ·ι· ι ι ... ._ λ αντικειμενα της το κυριο γνωρισμα της προνοητικης ει­ τουργίας και καθένας ἀπὸ τοὺς θεοὺς εἶναι και μιὰ ἀγαθότητα (πρ 119 Τ/ ι ιι δι θι 8 ι ι ι ι ). οτε α) η.ι σει κανενα ον ε οι μετα ωσουν τιποτα απο τον εαυτοι ι ι ι ι ι . ι ι ι ι ι ι τους και τοτε δε θα υπαρξει κανενα αγαθο στις κατωτερες υπαρξεις (για­ τι ἀπὸ ποιό θα προέλθει η μέθεξη αν ὅχι ἀπὸ έκεῖνα ποὺ πρῶτα ἔχουν τις ιδιότητες αύτές;) ὴ β) αν μεταδώσουν, θα μεταδώσουν ἀγαθὰ και ἔτσι θι̃ ` θλ Σ \ θ ` λ \ λ α προνοησουν για ο α. τους εους οιπον ειτουργειη προνοιοι πρω­ τ

ν

_

Ι

ς

ς

`

γ

ταρχικα. Και που αλλου θα βρεθει

ς

γ

η πριν απο τον νου ενεργεια αν οχι στις πάνω ἀπὸ την ούσία αρχές· Και ἡ πρόνοια ὅπως φανερώνει τὸ ὅυο ι › τ ι ενε π άτ ς εινα ` ~) . Με τ ὸ να` εἴν αι λ οι­ μγ η '\ εγι̃εια ρ ιναποὺθτὁ νου· ( ΞπΘ ονου πον θεοι και μετα να ειναι αγαθοτητες προ­νοουν για ολα, γεμιξοντας τα ι › ι ι εε .. παντα ε τ ν π ιν απο το νου =π ο νου α αθοτ τα. 7

9

ν

(]2Ζ)

κ

μἑίάθὺ

±

κ

±

»

ει ὕπ οι θα ἀ οιθότγτοι8 δγὺνοι/Μη ἑνιοιίοι καὶ έ ταν τΐ ῖθεῖο83 ἔχλλ 7027 αἶυ γληπτη αἴἴἔὅ α ἔαοῖ ι τα κατωτεθέ,οι το υ . . ῖΐια 0” α ›= Εαπαθχἶι ἕἶ αυ το υ ὺἶαθἐη πἶυ

ανοἕση ιαἴσταη "αι ααα αν ἶτθονοῃ_

αυψῳατει τα πθονοουμενοα αἶαἑ εεοαἶλαἕ αυτης τηἔ υναμηἔ ΐεουι̃ε­"ται α; ι ι ι τ ι ι χρατητη και απερλληπτη απο ολαζ εχει τα παντα γεμισει με τον εαυτο . του, στρώνοντας τὰ πάντα κατω απὸ τη δύναμη του. Γιατι κάθε αἴτιο ποὺ εξουσιάζει και κυβερνᾶ τὰ ἄλλα, κυβερνα̃ φυσικαγμὲ την περίσσεια της δύναμης του. "Υπάρχει λοιπον η πρώτη­πρώτη δυναμη μεσα στους θεοὺς και δεν έξουσιάζει ἕνα μέρος ἀπὸ τὰ ὅντα παρὰ ὅλα ἐξίσου ἔχοντας περικλείσει μέσα της ἀπὸ πρῶτα τις δυνάμεις τῶν ὅντων καὶ δεν εἶναι οὔτε μια δύναμη μὲ ὕπαρξη οὔτε πολὺ περισσότερο δύναμη χωρὶς ὕπαρ­ ξη, ἀλλὰ σύμφυτη μὲ την ὕπαρξη τῶν θεῶν καὶ πέρα ἀπὸ την ὕπαρξη (πρ. 118). ¶Α)×λὰ χαἰ Οἱ ἀρχὲἐ ὅλων τῶν εζδῶν ΐῆἐ Ύνώσηἑ προϋπαρχουν ὡἐ ἑνὸ­ τητα στοὺς θεούς' γιατὶ έξοιιτίας τῆς θείας γνώσης ποὺ τα ὺπερβοιίνει ὕλα ἕλαβαν ύπαρξη καὶ ὕλες οἱ ἄλλες γνώσεις, ένῶ αύτη δεν εἶναι οὔτε νοερη οὔτε πολὺ περισσότερο κάποια γνώση κατώτερη ἀπὸ τὸ νου̃, ἀλλὰ ἔχει θρονιαστεῖ σύμφωνα με τη θεία ιδιότητα πάνω ἀπὸ τὸ νου̃ (πρ. ΙΙ8). Εἴτε λοιπὸν ὺπάρχει θεία γνώση ποὺ εἴναι γνώση μυστικὴ και ἑνό­ μορφη, ειπε δύναμη, ποὺ εἶναι απερίληπτη ἀπὸ ὕλα και τὰ περιλαμβάνει ὅλα, εἴτε ἀγοιθότητα, ποὺ προσδιορίζει την ὕπαρξη τους. Γιατι αν ὺπόιρ­ χουν ὅλα τὰ χατηἴορἠμαῖα σὲ αυ̃ῖούςν γνώση _­ δύναμη __ ἀγαθότη­ τα, ἡ ὕπαρξἡ τους χαρακτηρίζεται μὲ τὸ ἄριστο και η υπόσταση τους πά­ | Ἱ \ \ \ ς λι Οϋμφωνθι μΕ 'ΕΟ αριΟ'ΈΟ και ΟΕΌΤΟ ειναι 'η Οιγαθθῖηῖα. 3

.

ε

ν

ε

ς

3


ΠΡΟΚΛΟΥ ΔΙΑΔΟΧΟΥ

122. Παν τὸ θεῖον καὶ ττρονοεῖ τῶν ὅευτέρων καὶ ἔξῇρηται τῶν ττρονοουμένων . μήτε τῆι· προνοίαε χαλώσηι· τὴν ἄμικτον κ αὐτοῦ καὶ ἕνιαίαν ὺπεροχἢν .μήτε τἦτ χωριστηε· ενωσεωε την ν ι ν ι προνοιαν αῷανιζουσηε. μἔνοντε: γὰρ έν τιἶ›. ἑνιαίωι ττἶιι ἑαυτῶν καὶ ἔν τῇ ὑπάρξει τὰ­:` ι ι . ι ­ . ι κ ν ν τταντα ττεπλ ωκασι τ ι· εαυτων ὅυνα εωε· και παν το ὰυνα­ ηρ η |ι μενον αὐτῶν μεταλαγχάνειν ιὶπολαύει τῶν ἀγαθῶν ἔιν δἕχεσθαι δύναται κατὰ τὰ μέτρα τῆι· οἰκείαε ὑποστάσεωτ, ἔκείνων αὐτῷ τῷ εἶναι, μᾶλλον δὲ προεἶναι, τοὶγαθὰ τοἶι· οἶὶσιν ἕπιλαμπόντοιν. ' θότ η τε 9, αὐτῷ τῷ εἶναι τοῖε πα̃σιν ιο ὅντει· γὰρ οὐ δ ἔν ὀίΜι ο η°` αγα ι ι ι . ι . ν ι . ι αιρθονωε· ταγαθα χορηγουσιν, ου κατα λογισμον ποιουμενοι την αὐτῶν ἀξίοιν ὁὶεχομἕνωνς διανομήν, ἀλλὰ τούτων μεν κατὰ τὴν ^ Ί' οὔτε ονν προ­ εκείνων δὲ κατὰ τὴν αὐτων ὕτταρξιν διὅόντων. κ ι . ­ νοουντεο σΧ ἔιτιν ιὶναὅεχονται πρὸ: τὰ ττρονοοὕμενα τιρ γαρ εἶναι ὅ εἰσι πάντα ιὶγαθύνουσιν, πα̃ν δὲ τὸ τῷ „εἶναι ττιιιοῦν πε · 8 ι ὁ καιι ἀσχἕτωι· ποιεῖ (ἡ γὰρ σχέσιτ πρόιτθεσίε ἐστι τοῦ ειναι· παρὰ Φύσιν)· οὔτε χωριστοὶ ὔντει· οὶναιροῦσι τὴν ττρόνοιαν· ι κ τι ` νι ι . ι ι ι οὕτω γαρ ὰν ανοιιροιεν (Β μηδε θεμιι· ειττεἶν) την νπαρξιν την ἀγαθοῦ γὰρ ἡ μετοἶδοιτιτ ἑαυτιῖνι, ἦε ἰδιότῃε· ἡ ἀγαθότηε ἐστίν. . . ­ ι . ειι· παν το μετεχειν δοναμ ἕμθ νι Και Το Ρ 6 7 ἰσἶυἴ (σἴἰμ ου „ Το Ζη̨ τοῦτο τοινυν η ουὰεν εξει ἀγαθοειδἔσ, ἀλλὰ το ιὶγαθονργῦν. ­ ι „ α των ὅντων ἢ θεοὶ προ των ὅντων· οὐ γὰρ ἄν που τοιτ μεν ­ ι „ δε τοιο κατὰ μέθεἕιν ἀγαθοιε· ὑττιἱρχοι τὸ μειζον ιὶγαθόν, πρώτα: ἀγαθοῖι· τὸ ἔλαττον. 128. Παν τὸ θεῖον αὐτὸ μὲν διὰ τὴν ὑπερούσιον ἕνωσιν ἄρρητόν εε _ | , \ δε` των Α απο μετεχοντων δευτεροισ, ἔστι καὶ ἄγνωστον πᾶσι τοι9 λητττόν ἔστι καὶ γνωστόν· διὸ μόνον τὸ πρῶτον τταντελωε· ἄ νωστον ἄτε ιὶ έθεκτον ὅν. 7 , μ ­ ττοῖσα γὰρ ἡ διὰ λόγου γνῶσιτ τῶν ὅντων ἐστὶ καὶ ἔν τοι: ν ι ι . ν κ ι ι 3ο γαρ νοηματων οιἶσιν ἔχει το τηε αληθεια: καταλητιτικον (και . ι ὲῷοῖτττεται καὶ ἔν νοήιτεσιν ὑςὺἕατηκεν) οἱ δὲ θεοὶ ττάντὼν ειιτιν ι ι τ ἔττἔκεινα τῶν αἴντων. οὔτε οΰν δοξαστον το θεἶον ουτε διανοη­ ν ι ι ν. Α ι × ν ε η το δν αισθητον γαρ τσ". Και δια τὸν οὔτε νοητον. παν του̃το δοξαστόν­ ἢὅντωτ ὅν, καὶ διὰ τοῦτο νοητόν· ἢ μεταξὺ

ῇιν

Δ)

ι

.

×

122. 5 έν τἦ ὐπάρξει ω (έν οιτι. ετῖὸ.) 7 αὐτῦν οπι. Β(:Π Ιο ὰγαθότιγτεε ιο­ι ι τὰ ὰγαυ̃ὰ τοῖ; πιι̃ιτιν χορηεγοῦνιν (οπιὶεεο ἐφθόνωε) ω (ιὶγαθὀτηε Ο εὸὀ.) Ατε, Μ' ὶιιοετι. 14 ὰναΰέξον­ 12 αὐτῶν ΒΠΩΜΒ : ἑαιντῶνοι οπο. Μὶνν 18 άν ω (οπι. Ο εεὶἀ.) μηδἐ] ται Ω 16 πρόθενίι· ἐστι ΒΟΠ (εστι. Β) μή Μ ιο Ιοιότηι ἡ ᾶγαθὔτη: Μ1(2: ἡ ὶδιὐτηε ὰγαθότηε ΒΟὉΜΒ το ἐστιν οιιρ. Ω τα τι θεοι προ τῶν όντων ἰιι πιη̨. ΜΙ, σοι. Ω τα ὰγαϋοῖε εκ εοττ. Μ ὑπιἰρχει Μ 24 πρώτα: ΙΝ: σι "Ανάν­ι·. ι5ι. 4) ρτἰιιιε Ψ : πρώτοι; ΠΜΩ Γ

33

128. 25 Οεῖον] εὶιε ΝΝ' ει 34 νοῃτόν Με εκ οοττ. Μ

το ἡ οπι. Μ1 33

καί]

τι

3ο νατιιληπτόν ΒΟΗ

Μ, αιιι αβ (αυτ οι γ)

ΣτοιΧειοΣιΣ οεοΑοτιι‹Η

ισε

(122) ”Οσοι εἴναι θεια, καὶ γιὰ τὰ δεύτερα ττρονοουν καὶ πέρα ἀπὸ τὰ προνοούμενα εἶναι καὶ οὔτε ἡ πρόνοια χαλάει τὴν καθαρη καὶ ἑ­ νουπερ/ἶατικοτηταν τους ουτε η χωριστη απο τα αλλα ἑνοτητα τους νιαια › ` ν εκμηδενιζει την τιρονοια. ι ι οι Γιατι μενοντας μεσα στη δικηι τους ενοτητα και«ειυπαρξη, εχουν γεμι _ σει τὰ πάντα μὲ τη δύναμη τους (πρ. 121). Καὶ ὅ,τι μπορει νὰ τους με­ ταλαβαίνει χαίρεται τὰ ἀγαθὰ ποὺ μπορεῖ νὰ δεχτεῖ σύμφωνα μὲ τὰ μέ­ τρα τῆς ἴδιας της ὑπόστασἠς του' γιατὶ ἐκεῖνοι μὲ την ἴδια την ὕπαρξη ἢ μᾶλλον την προΰπαρξἡ τους ἀκτινοβολουν τὰ ἀγαθὰ στὰ ὅντα. Γ ιατὶ ἀ­ φου̃ εἶναι ἀγαθότητες καὶ τίποτα ἄλλο, με την ἴδια την ὕπαρξἠ τους χο­ ­ ι .. .. ι . . ι ρηγουν σε ολα αφθονα τα αγαθα. Και τηι διανομη δὲν την κάνουν μὲ κά­ ποιο ὑπολογισμό“ ἀλλὰ αὐτὰ δέχονται σύμφωνα μὲ την ἀξία τους, ἐνῶ

`›"›ι

ινε

ν

ν

ν

ν

ν

ν

ο

ι

ι

τ

ν

×

ετ

ν

›ι

ν

ι

κ

'

Ι

εχεὶνα δινουν συμφωνα με την υπαρξη τουἔ· Ουτε κατα τη λειτουργια .. . . ν της προνοιας δεχονται καποια σχεση μει ται προνοούμενα . γιατὶ ὅλα ἀγα­ θοποιοῦν με την ὕπαρξη που ἕχουνι καὶ κάθε τι ποὺ ἐνεργεῖ μὲ την ὕπαρ­ ι τ ξη του ενεργεῖ ἔξω ἀπὸ σχέση (γιατὶ η σχέση εἶναι προσθηκη στὸ εἶναι καὶ ἑπομένως εἶναι ἀντίθετη στη φύση του). Οὔτε πάλι ἐπειδὴ εἶναι χω­ ... ριστὰ καὶ ἄσχετα καταργουν την πρόνοια γιατὶ ἔτσι θὰ καταργουσαν ποὺ μητε νὰ τὸ ποῦμε αὐτὸ δὲν κάνει την ἴδια τους την ὕπαρξη, ποὺ ί­ . . διοτητα της εἶναι ἡ αγαθότητα (πρ. 119). Γ ιατὶ τὸ ἀγαθὸ εἶναι που με­ ταδίδεται σὲ κάθε τι ποὺ μπορεῖ νὰ τὸ μεταλάβει καὶ τὸ σημαντικότερο δὲν εἶναι τὸ ἀγαθόμορφο ἀλλὰ τὸ ὰγαθοποιό. Η \ Την ιδιοτητα αυτη λοιπον η κανενα απο\ τα\ οντα δεν θα την αποχτη σει η την ἔχουν οὶ θεοὶ πρὶν άπο τὰ ὅντα. Γιατὶ βέβαια δεν μπορεῖ νὰ ὑ­ πάρχει τὸ μεγαλύτερο ὰγαθὸ στὰ ἀγαθὰ κατὰ μέθεξη καὶ τὸ μικρότερο στὰ ὰγαθὰ κατὰ πρωταρχικότητα. (Ζ23) Κάθε τι το θείο ἐξαιτίας τῆς πέρα ἀπὸ τὴν οὐσία ἕνωοής του › ιι ε ›τ εν ειναι τοκ ιδιο αρρητο και αγνωστο σὲ ὅλα τὰ δεύτεραμπορου̃με ομως να το καταλαβαμε καὶ νὰ τὸ γνωρίσαμε ἀπὸ ὅσα το μετέχουν. Γι , αὐ­ ς ς _ _ , ς , γ 3/ , ` Τ , | το το πρωτο­πρωτο μονο ειναι ολοτελα αγνωστο, επειδη ειναι οιμεθε­ κτο. ι. . . ι ι .. ι Γιατιι ολη η λογικη γνωση πραγματωνεται στα οντα και μπορει­ ναι βρεῖ την ἀλἡθεια μέσα στὰ ὅντα' γιατὶ πιόινεται ἀπὸ νοήματα καὶ παίρνει υπόσταση στὶς ενέργειες της νόησης” ἐνῶ οἱ θεοὶ εἶναι ἐπέκεινα ἀπὸ ὅλα τὰ ὅντα ( πρ. 115). Τὸ θεῖο λοιπὸν μητε δοξασίας ἀντικείμενο εἶναι μή­ τε λογικῆς διαδικασίας μητε νόησης. Γιατὶ κάθε δν η εἶναι αἰσθητὸ καὶ γι' αὐτὸ ἀντικείμενο δοξασίας” η ἀληθινὰ δν καὶ γι' αὐτὸ νοητό' ἢ ἀνάμεσό τους, δν ταυτόχρονα καὶ γενητὸ (πρ. 107) καὶ γι” αὐτὸ ἀντι­ ν

­

ν

ν

Ά

?

λ

λ

7

__

_

3

1

1

_

Ά

·ι·

­­

­


Πνοκλοτ Διλιοκοτ

166

ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ οεολοτι1‹Η

ιετ

έ

'

τοιύτων, δν ἄμα­και γενὴτόν, και 6 ιὰ τοῦτο 8 ιανοητον. ει' ο*υν οι θεοι ὑπερούσιοι και πνδ τῶν ὅντωκ ὐΦε0°ΤἦΚα0°ικ› Οὔ" δόξα ἔωτιν αὐτῶν ού" ἐπιῃήλέη και δέἄμωα οὔπ κύηση­

κειμενο λογικής διαδικασίας. ”Αν λοιπὸν οἱ θεοι ειναι πέρα ἀπὸ τήν οὐ­ σία και ή ὕπαρξή τους προηγεῖται ἀπὸ τὰ ὅντα, μήτε δοξασία στέκει γι” αὐτοὺς μήτε ἐπιστημονικὴ γνώση μήτε νόηση. ,Αλλα ἀπὸ ὅσα ὅντα έξαρτῶνται ἀπὸ αὐτοὺς γνωρίζονται οι ιδιότητές ε .. του τετοιε πουι ειναι και τουτο ίνεταικατ'ἀνά κ Γ ιατι σύ ωνα ὲ ς ς Ύ ης με μζ τις ιδιοτητες οσων μετεχονται κατανέμονται και οι διαφορες οσων τις μετέχουν” και ὅλα δεν τὰ μετέχουν ὅλα, γιατι πῶς νὰ ἀντιστοιχήσουν τὰ δλότελα ἀνόμοια (πρ. 29); Οὕτε ἕνα ὁποιοδήποτε μετέχει ἕνα ὁέλλο δ­ ποιοδήποτε ἀλλὰ μὲ καθένα συνἀπτεται τὸ συγγενικό του και ἀπὸ αὐτὸ προέρχεται­

ἀλκ ἀπὸ Τῶν ἐξ'ιρ"?#έ'"ω" "ἶαί "έρ εἰσι" αὐἴῶμ αἱ ἰδιόΐηπδ γνιω ίζονται, και τοῦτο αναγκαίων. κατὰ γὰρ τὰ: τῶν ν6ΐ·5 ρ εχιομἔνων ιδιότητα: και αἱ τῶν μετεχόντων συνδιαιροῦνται δια­ ν χ ιν .ιι ν ν › κ ν × ΦΟγρ0Τ?|Τἕ$`, Και ΟΖΙΤΕ '|Γαἰ| μἕΐἕχἕἰ παμἴθδ' (ΟΠ 'γαρ ἕιΐΐι ὕΰὔἴαξιῖ τιῖνν ποἱντῃ ἀνομοίων) οὔτε τδ τυχὸν τοῦ τυχόν­τοο μετέχει, ἀλλὰ τὸ οονγενὲε ὲκοίσττρ τι­ννῇπται και αφ' ἑκάστον πρόεισιν. ,

124­

_

ΠΜ

ἀικνίσΐωΐ ιαὲι.

Θεὸ?

τὰ ἕγχρονα, τὰ

Τὰ

μξριῃὰ ν

ι

ν

Υωώσκεϋ αχρονωἶ ι ι

ΙΟ

αναγκαια ἀναγκαιωε, και τα νεταβλητα ν Δ λ ` , °° αδ εΐαβληΐωδι και 0 λ ωδ πα̨μΐα κρ ε [Τ τόνωτ η κατα τ η ν αυτων ταιξιν. δεί γὰρ ἄπαν, ὅ τι περ ὰν τι παρὰ τοἶι· θεοἶσ, κατὰ τὴν αὐτων ἔσττιν ιδιότητα] δῆλον δήπονθεν ὥε· οὐχι κατὰ τὴν τῶν χειρὅνων ι5 ν` νε Α Α \ Φύισιν ἐν τοιε· θεοιε οὕσα ἡ γνωιτιτ αὐτων ἔσται, ἀλλὰ κατὰ την Α ' \ αὐτων ἔκεἴνωκ ἔξὴρονἔντικ ὺνενοχήκ­ ἐπειδὴ? ἄιοα Μέι ἶπαθηἶ ‹ νε ν ει ·· τνκωσιῖ Ϊῃἦ: ΤΜ πεἶληθἄἴςεἴωἕ ία"` "ἶθ*7*ω›"·| Η αρα Ϊαφἕ Το Ρωσΐθμ ει η (έα γμωσιδ αρίἔρισΐοδ” και ε ισΐομ α 7 Οη ·"\ρ ι , Ι ,βλ Καὶ εἰ ὲμδε 6­ των μεριοτων και ει μετα ὴτον, ανετα ητο Χ ἀμαγκαία' καὶ ξἰ ἀόρισΐοῃ ὡριῳέμη­ ού γὰρ ἀπὸ φῶς δὲ

ν

»

ι

δὲ μὴ

π

. τ ν .ν , Ζ24) Κάθε θεὸς γνωρίζει ἀμεριοτα τα μεριστα, αχρονα τα χρονικά, ι ἀνῖηχαστἔκα τα ἶξω (ἶπο Ριν αναλ¦Ϊ77> χωἔέἔ/ίἶταβολη ῖα μεταγὅλθται "αι Ἡενέχα Ψνωθέζει τα παντα καδυῖεἐα απο Ον” Ταω̨ιαζει υ̃ϊη θεση τοος.

(

~ ­ Γιατι αν όλα τὰ γνωρίσματα των θεων ειναι σύμφωνα μὲ τὸν θειο χα­ ρακτήρα τους (πρ.Π8), ειναι σιγουρα φανερὸ ὅτι ·ῆ γνώση τους, μιὰ ±«

×

χειρόνων εἰσ­α̃έχει­αι ­το θεῖον τὴν γνῶσιν, ἴνα οϋτωι· ἡ γνῶοιι· ἔχῃ, ὡε τὸ γνωστον ἔχει φήοεωε. οιλι̃λὰ τὰ χείρρνα ἶτεριι τὸ „ ­ ὡριομένον των θεων ιὶορισταίνει, και περι τὸ αμεταβλὴτον ι ε ι κ ιέεταβιἰλλειι και τὸ αναθἔε ἶαθηΐἔκωέ' υἶΓ°:3ε)ε"α^ Μή *° αΧΡ°Ι°0° ἶ7Χ#ω°ω5' *Μ Ζκμἰλαρ λεέρξ σι απ ο των κρ ειττονων \ παρεκβαινειν δυνατον, τοιι· δε θεοι: εισδεχ­εοθαι τι παρα των χειρόνων οὐ θέμιτ. 126. Πα̃ι· θεόε, αρ), ἦσ αν ἄρξὴται τάξεων ὲκψαίνειν έαυτόν› πρόειιτι διὰ πάντων τῶν δευτἕρων, ιὶειμὲν πληθὐνων τὰ: .ἑαυτοῦ μεταδόιτειι· και μερἴζων, φυλοἱτιτων δὲ τὴν ἰδιότἠταιΐῆΐ Ρἰκείαΐ ὑποστάοεωε. `

ι

ι

ς

Β

οιζι̃δόἡμ

ιο Ριιιιε δγ

οι ρτἰτιιἱιιιε Ω, τῶν μεταβλητών ΑΣΗ τῶν ὰσριν­νων α̃ειι., εὸδ. εε, έχῃ] ἕχοι Β

τη

.

.

ἀιοιότὴτεε Μ ρτιπιιιιιε

τε σνκι ν ρῃιρκηνινι ρινεολὴνο.:

Ἡλἑ" "τι και 77'ῃ" ἔ#δ#Χ°μέ#ω# και ἰοιι. τεστε (εἰ. ίπ ῖϊνι. Ι. 138. 6; 226.

12ὅ. 33 πανταχοῦω (πανταχοἰἱ πωσ εδά.)

· · ·

Π

κ

1

2

κ

τ

1

τι

ν

κ

κ

ν

ι

2=

ν

ν

ν

.

ς

ς

30

, ι

εφ

έξι

1η̨ρ_ 2 πρι Τῶν ΰ"­αρ] ρῃωο ιν τι αυτων] ιινται Β (εε ειπε ιι­ιερωεγ 5 ινε­γιατιι Ω . τΒ ιι Β τ ”

να

­ δε θὰ αντιστοιχει· γινεται στὸ επιπεδο του­¬ θεου, στη φύση κατώ­ Τ ι ,νδ ι ι τιρων οντων, αιλλτα θκοι ειναι συμφωνη με την ι ια τους την απόλυτη υ­ › πιρβατικότητα. . Επομενως, ἑνιαια καιι απαθης θὰ εἶναι ή γνώση ὅντων ­ ιι ι ι πολλαπλαριων καιι παθητων. Αν λοιπον και ὁ,τι γνωρίζεται μπορει­ ναι ν ­ ­ μεριστει, ωστόσο ή θεια γνωση και των μεριστων ὅικόμοι ειναι ἀκομμά. ι τιαστη. Και ειναι αμετάβλητη και ὀὶν αὐτὸ ειναι μεταβλητό και ὀὶν ειναι ὶνδιχομενικό, ή γνώση του γίνεται μέσα στην ανάγκη και αν αὐτὸ ειναι , ς ἀόριστο, η γνωση του ειναι ορισμενη. Γιατι το θειο δὲ δέχεται τη γνώση ἀπὸ τὰ κατώτερα του, ὥστε ή γνώση νὰ ἔχει τήν ιδια φύση μὲ αὐτὸ ποὺ μπορει νὰ γνωστεῖ. Ἑνῶ τὰ κατώτερα ἀοριστολογοῦν σχετικα μὲ τὸ ὁ­ ρισμένο τῶν θεῶν, κάνουν τὸ ἀμετάβλητό τους μεταβλητό, την ἀπἀθειά τους τη δέχονται μὲ παθητικότητα και ἀντιμετωπίζουν τὸ ἄχρονό τους ἀπὸ την ἄποῷη τη̃ς χρονικότητας. Τὰ κατώτερα ειναι δυνατὁ νὰ παρα­ ι

που θα

"Φωῖωδ λ”ἴο·“ε”5'" Τα πρξη̨ωζ παμῖαχου πλὴθύνονσιν εἰσ τα: των δεντερων υποβασειε, τα δε προιὔντα "ι®°¶δ®έ Ψ

ε

ς

_

(οΐἐωῃ

ιι

οι

ι

. ι κ αι #6'ί γαρ

Ϊ

κ

×

ιι Ξζνιῖ

ιι:

ιζ

‹ κ

ε

στρατίζουν ἀπὸ τὰ ανώτερα' δὲν ειναι ὅμως θεμιτὸ νὰ δέχονται οι θεοι κάτι ἀπὸ τὰ χειρότερά τους.

(125) Κάθε θεὸς ἀπὸ ὅποια τάξη ἀρχίοει νὰ φανερώνει τὸν ἑαυτό .Ά του, προχωρει μεσω ο ων των κατωτερων του, πληθονοντας παντο­

. το και διαιρώντας τις μεταδόσεις του, διατηρώντας, ὅμως, τὴν ίδιο­ Ή"­α τῆς ὶδιας του τῆς ὺπόσῖασης­ κ

Γιατι καθὼς οι π όοδοι ίνονται ὲὑπο ί ασ π . 62 πλ θύνον­ _ , ρ \ Υ μ βςβ η_‹ ρ ), η ται παντου τα πρωτα στην κατώτερη βαθμιδα των δεύτερων' και ὅσα ς


ΠΡΟΚΛΟΥ ΔΙΑΔΟΧΟΥ

κατὰ τὴν προ: τὰ παράγοντα ὁμοιότητα την ἑαυτῶν ὑποδέ: ι .ι χεται ὥστε το ὅλον ταὐΐόν πω εἶναο Και "ΕΡ" Τ? " διἄταξινι Α \ , _ | προιὸμ Το μέ""ι› διὰ Ρο' το" υοοῃ" αλλἦο” Φ'"'”)ζ""?'ο δόξι τ ς ` ^ " ουκ τησ ταυτοτητοε· εξιοτα . δὲ τ ,Ι ν ουνε Χ!ειαν την προ: εκεινο ς Α , _ , ­. ΙΙΖΘΡΟΥ, ίΠΟΙ# δΕ Εσΐεν (ΚΗΠΟ ΕΡ 'Γθιΐ πρωἴθἱῖ, ΤΟΙΟΖΙΤΟΥ Εν ΤΟΕΣ5 ς ι ι την ` τὁι νλ οι ια υτον κοι­ δευτἕροιε· ὑῷιστάμενον αὐτό, και την σειρα: Φ _ νωνίαν διαιριιλάττον, ὲκιραίνεται μὲν ουν εκαστοε τοιν θεων τι·ροεισ;ι δε οἰνείωι­ ταῖς· τάἔεσιν, ἐν αἶι· ττοιεῖται τὴν ἔκιρανσιν, ` Α ἐντεῦθεν ἄχρι των ὲσχάτων διὰ τὴν γεννητικην των, πρωτἔυν ι ν κ ι ι κ κ τ δύναμιν· ττληθύνεται δὲ αει δια την ττρροὅον αςο ενοτ ει\9 πλη 2? '® ττροοδω δια την ομοιο­ ἐν τῃ ταὐτὸν 'Υ ινο# ένΖ? ν › Φ νλάττει δὲ το ­ ι ° ς ` ν Το ἑκασἴηδ” σἕίραἕ ὴΥἔμ°ὶ|0υ|| και 'ἶηΐα Ϊωμ πρθἰθμΐωμ προ? ττρωτονργον αἴτιον. 128. Πα̃ΐ θεα̃ ὁλικώπρω μέ" "πμ Ο Τοῦ ένος. εῃιω­ερω, Ρ|

σε

τ

ι

μερικώτεροε δε ὁ ττορρώτερον. Η , ι ν του Υ ὰ ρ παντα πα ά οντοε· ο πλειονων αιτιοι· εγγυτερω, 0 δ ν ἐλαττόνων πορρωτἕρω· καὶ ὁ μἔν ττλειόνων αἴτιοε ὁλικωτερο \ , ι › δὲ ἔλαττόνων μερικώτεροε. και ἑκάτεροε μεν έναν εστιν αλ Ι Ἱ ` μὲν δυνάμει μείζων ό δἔ ελάττων κατα την δυναμιν. ιο μερικὥτεροι °Υ6ννιἶ›;ιται ἔκ τῶν ὁλικωτἕρων οὔτε μεριζομἕιἶον ἐκείνων (ένιἱὅετ γάρ) οὔτε ἀλλοιονιιἔνων (ἀκίνητοι̃ῇ Υἄρλ όντε σχέσει ττληθννομένων (ἀμιγεῖε γάρ), ἀλλ ἀψ' έαυτων­δευτερον ιὶπογεννώντων ττροόδουι· διὰ δννἄνεωε τιεριννσἴανι νΦΗι±ενα9 Α Α των πρὸ αὐτων. Α Α \ 127. Πνῖν το θειον ὰιτλννν πρώτο? ὲσῃ Καὶ #^"'λ"”α° και 25 διὰ τοῦτο αὐταρκἔστατον. Α ν ι κ ὅτι μὲν γὰρ ὰττλουν, ἔκ τιμ· ἑνωσεωτ Φανερόν ενικωτατον 8 ν ι λ ὅῃ δὲ ιαῷεροντωες απ ονν γάρ ἐστι ττᾶν, το δὲ τοιοῦτον αὐταρκέστατον, μάθοι τι: αν ἔννοήσαε· ὅτι το μὲν σύνθετον ν › ι κ τε “ ένδεεε εστιν, ει και μὴ των ἄλλων. ὀν ωΐψ εἔα̃ο α'λκ ἐκςίμων 3 ο ι × ` · ι λ ὲ νιοιιον και το εν και · απλοοστατον 75 ἶξ οἰσυοἶῃθη Το οε ς ῦΐομ δὲ Τῳ αγαθῳ 'ἶαυἴὁν προσΐησαμἔνοἴ αυΐαρκεσ­τα?­οἰό ,ἶυιο _ _ .ι όειον παν. οὔτε οὕν των ἄλλων δειται, αντναναθοΐηἴ άρχον, οὔτε ἔξ ἔιν ὑῷἕιττηκεν, ἕνιαἶον ὑπιἱρχον. __

.

ι

®

'

×

125. 2 ειναι] εσῃι [Μ] 3 ριιινιμινιν] ­νινιμενιν νειγινιμενεν ΕΜ] 8 ἔκφενινΜ ςιιιιωιιῳιε Δες), οοιιιω νε ςιιιιειιεοιιιτιι Ύ) ιο τκηννετνιβ· .

ει

ευμτεεοτ. διά οιυ. Μ 1” Η ὲ„,ι„ρ„„η̨ ιρ ιι.: Ἱτιρ Ο

. . .

ι 7 ιιτ­οι οτε. Μ'

. .. η "ρροιιρω οιιι. Βο ιε ε­ννντω̨ιι ι . ι ιο κενιέννενννω ίιιενάι̃νεντν Ωι­2 "τοτε Ρεελὺ .

127. αρ ρτἰιιε και ω (οπο. εὰὸ.)

αττμτόμενον Μ

Ἑττἱ

ες =ι

ι

Ξιι

33 αὐταγαθότητ ΒΩΒ

το ἔν ΒΟΕ: το ἐν ΠΜΩΨ .

.

Ή προ

ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

169

παράγονται δέχονται τη σειρά τους σύμφωνα μὲ τὴν ομοιότητα π χουν πρὸς ὅσες αιτίες τὰ παράγουν (πρ. 28). Έτσι το σύνολο εἶναι κά­ πως τὸ ἰοιο, διαφέρει ὅμως τὸ παραγόμενο ἀπὸ αὐτὸ ποὺ μένει, και φαίτ › ι τ ι ε νεται αλλιωτικο εξ αιτιας της ὑποβίβασης, δὲν απομακρύνεται ὅμως ἀ­ πο αυτο που μενει εξαιτιας της συνεχειας. Οπως ειναι εκεινο μέσα στὰ ι ι ι ι ι ι πρωτα: τετοιο­ειναι ἶο" οξοτο μοο­οἱ στα οεοτεοοῖκο" φολαἴοι ἶηὴαοοαλο τη συνεχεια της σειρας. Αποκαλυπτεται λοιπον καθενας θεος αναλογα μὲ κάθε τάξη όπου κάνει την αποκάλυψη του, και προχωρει_ ἀπὸ ἐκειν­ ὡς τὰ ἔσχατα ἐξ αἰτίας της π0ιρ0ιΥωγικης δύναμης των πρώτων. Και ἐξ αί­ .. ­ τιας της προχώρησης πληθύνεται πάντα καὶ ὰπλώνεται άπο ἕνα σὲ πλη­ θος, διατηρει ομως την ταυτότητα στην προχωρηση εξ αιτιας της ομοιο | ςθ τητας των παραγόμενων προς κα ε σειρας το ηγεμονικο και πρωτουργι­ _

τ

τ

5

τ

ν

τ

Ε

Ε

ν

γ

ι

ς

ς

ς

γ

ιν

χο αιτιο­

. ι Τ ν .ι Καθε θεος ειναι χενικοτε ος οσο εἶναι κοντινότε ος στο ἕνα και πιο μερικὁς αὐτὸς ποὺ ειναι πιο μακριά. Στο\ θεο που παράγει τὰ πάντα κοντινότερος εἶναι ὅποιος ειναι αιτιος

(ἰἕὅ)

Ψ

5

Ξωι̃ ποοἕἕἶ­Εἶἶ)ων;| ο αἰοῃ­Εκ Τῶν λιἔοτεοων Εςἶνο" σο με­Ϊαἦύτἶοηῃάποσῖοο λη |πΡ­ αιἶιοἕ τωλῖ πεοιοοἶεοοἶν ἶ'·νοοι̃πιο|”ΐεν±χ率( ο|α'·Ήοἔ:ων ιγοτερων ειναι πιο μερικος. Κοιθενας απο τους δυο ειναι εναοα“ ὁ ενας μεγαλυτερος κατα τη δυναμη και ὁ ἄλλος μικρότερος (πρ. 61). Οἱ με­ | ρικοτεροι γεννιουνται απο τοὺς ὁλικότερους χωρὶς αὐτοὶ οὔτε να χωρί­ ζονται (ἀφοῦ εἶναι ἑνάοες) οὔτε νὰ ἀλλοιώνονται (Υιατἰ εἶναι ὀικίνητοι) ν λ θν ιι τ ι τ ι τ ­ι ι τ ΟὉΤΒ να Τῖ 'η Ονθϋν Ξπθιΐα απθ καπθιῦς σχᾶσῦιςι γιατι ειναι μακριαι ΟΩΤΕΟ ¦ ι Ἰ ~ σχεση απογεννουν ἀπὸ τὸν ἑαυτό τους δεύτερες προχωρησεις ἀπὸ ξεχει. λισμα δύναμηἕ (πο 27)τ κατώτεοηἕ “τάξης άπο Τἰἔ ποοηγούμενέἔ Έοοἕ­ ΰ

¬

ιι ε (].??) Κάθε τι θειο ειναι απλό, πρωτοιρχικο και σὲ ὑτιέρτοιτο βαθμο , Ι και χιό αὐτὸ έχει πλήρη αὐταη̨κειοι. ”Ο Τ λ| τι ειναι απ 0 αινεται απο τ ν ενοτ τα του κάθε τι θειο εἶν |­ ς

<

λ

φ τ › ι Τ ηι ι ητ . τι αἰνΐε εοο εναχῖοο· 118) χο" αυτο ειναι απλο σε ξεχωοο βαθμο· ΟΉ εχει πληρη αυτάρκεια θὰ τὸ καταλάβει κανένας ὀιν σκεφτει ὅτι τὸ σύνθετο ἔ­ χει ἀνάγκη, ᾶν ὅχι ἀπὸ ἐκεῖνα που εἶναι ἔξω ἀπὸ τη σύνθεση του, τουλά­ › ε ι ι ιν . ι ι ιν τ ι χ ιστο αποι εκεινα που το εχουν συνθεσει. Τοι τελεια απλο ομως και ε­ νιαῖο καὶ που ἔχει ὡς υπόδειγμα του τὸ ἕνα ταυτισμένο με τὸ ἀγαθὸ ν › τι ε ι ­ Ι3) εχειγτελεια αυταρκεια. Ετσι ειναι κάθε τι τοι θειο (πρ. ΙΙ9). Ουτε λοιπον απὸ ται ἄλλα έι ει άνά Ύ κ η› οι ου­ εἶναι αῦτοα οι ότ φ Υ ηται Ου ι ι ι .. τε απο τα συνθετικά του, αφου εἶναι απλό. τι

9

ν

3

ν

ν

±

ν

ν


ι

ΣΊὉΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

ΠΡΟΚΛΟΥ ΔΙΑΔΟΧΟΪ

Πχ. α

.

ι

­

ιιετέχεται·ῃμῶν πλειόμων

(ἰἔθ) Κάθε

ἐῃυΐερω γιςιεχόμενοε, ιὶμἕαωτ

0669 ὑπὸ μὲν Τῶμ

ς

ς

,

ὑπὸ δὲ τον π0ΡΡω"Ρω› θέα θεσω" η

6

ν

λ ττονων α

ε

,

ε" 5

Υ

ὲῃι

1".

Πᾶμ

νένπ.

τα̃ω

χμ

δὲ

κατὰ μέθξξθ'

σῶμα Θεω̨ν δια

ψυχη; εστι ειον τοι;

'

ι ι

ὲκθεοω

ψνκὴ θεία Μ *°ῦ\θ"®”ι””ἴ°ἶ”” ἶθὲτθοωὰει ιι θείαἶ ἑμάὅἶΐθ δω ἡιθῖγἶμσἱἔαἑ Ἐῖζαἔέῖς ¦

Τῆθ

|

(Ζ29) Κάθε θείο σῶμα γίνεται θεἴο μέσω τῆς ψυχῆς που θεώνεται και κάθε ιρυχὴ εἴναι θεία μέσω τοϋ θείου νου̃, και κάθε νου̃ς εἶναι θείος, ἐπειδὴ μετέχει τὴ θαέα ἑνοἶδα; Ἡἑναδα εἶναι θε­δς ἄμεαα, πάρα πολυ θείος εἶναι ο μιου̃ς, η υὶυχη ειναι θεια και το οιρμα θεομοοφο. Γιατι αν ο αριθμος των θεων ειναι ολόκληρος περα απο τον νου (πρ.

γῇ

θεξόἶαἴωιἡἑιἔΐἶἴυἔςῖαεξδαθἔ: θἐῶν ὰι̃ιιθμόις αἱ δὲ μεθ­ έξεῖ; Ἑἶἕ δτἔιιὰενῶν καὶ τῶν ὁμοίων ὲπιἶελοῦνται, Ζγ μἔἴ

δὲ μθῦλ

ἀμέρισ­ως οὐσία μεθέἕει πριἐτωτ ·ι·‹Ξ›ν ὺπερουαιων ἑναδωἴἔκἑιεἶῷ ρω: δὲ ἡ γενέσεωε ἐψαπτομενη: Τριτωε δε ἡ 7”5'"δ` '(2 Τῶν διὰ τῶν προσεχῶε ὑπτΡΚ“#ε"':"" κἕῃ ἐμέ­Γα̨

ἐσχάΐω" έ"

Ἐκ

)έι|;ων δὲ έἶ, Τῷ „ῷ

ΤΜ θεο): ξδωΐηῖἐςωια

Τοϊδ θεῖέχουσέμ ἡ

έαυΐὴἴ ἶυγἴωωμ­ ι ἡ Ζαθείοἴἕδύιι̃ιἴμινθ κἕὶ ἀπυτελεῖ δίθωἶι Τὴμ ἑαὰπηῖ εἶη̨ἶιρ:Ξ';ιῖ„ἐ;:ὶΤιῖ:ὶ ιαὐτη̃ κατὰ τδ ἑνιαῖον πλῆ­

Τῶ” πρὁΐ

'

συνεἕἄπΐουσα ξἀκώἔἴ Τἕξ 'ὁ θδξειδῖδ Ἐῖι­ιθοιταιἐοψθχῇ πάρω", ' _ ρ μῷ και συνεκπυροῦοα, εἰ Άὁ νουτ οὕτω (ιη ιἐἶῖἕΐἕζι δίἐἕο­"Σ ψυχῆς. ἀπήχημα Τῆς­ ωκειαι· ιδιότζγτοε και τῳΐὸ σθἑ α οὐ μόνον Εἰ #ῃ”έΧ°ι “Π °ῶ#α|ψ"ζ‹ηἶ καί οἔΐξ” γιυῖἔ; ἐν ἕαγ κίγιησῃ, ἕμΨ¦Χ0μ "Εἰ “οερἶἔι ἕἴἕὲῖυἔῖι δὲ εῖἔῷΐῖν ἀπἕ μοῦ, ἔμωσῃι δὲ

ἔῖἔῖιἴ ἀῖτἶἕθ ιιτῇ? 0|ΖΖε;(0μέ„”_

ἑμάδω.. ἔκαοτον γὰρ Τηε εαυτον­ ­

._

80

±

128. 4 και αῦτοὀντα

φανει». Μι

Μην

5

8

6 ἕκτασιν Μνθ

αὐτόθι Ω

ινα" ιΜ1οιΝι

νντν<;άἘ°ΐΞΞμΝ:

Η δἘιἶἘοἶνἶι εεειιιιι Μ σείη̨ἴιμῖδθἕῖθέσἶεέω ιν τι Θιοΐιοιεΐοτι­ Μ" ειτε] ελα' αι Ω Εδθἶἶἰθιδῃὰιυιοι 120.

Δ

:

4

ἔκστασιν

Μ"

ι6 ειναι και

Η κ^"Ξ"°"]

θὅ ψνχῇ βΒΩ= ψυχή Ρνν ¦ ἴξχηἔἔῖ οἴα ἐστὶν αὕτη Ω °θ"®¦ ω ×°ΰ'” ἶε ” το σννεκπννου̃σα] σοιἕλετἱνσιιε αἶἱ|[ἶἶ8ιετυοἘΔ:;αΜ1 οιιτ. Ο Ρυτι.) 3 ιεϋῃχῃ

|

±

ι

ἰΙΙιιιτι νν

Δ

_

ε

καὶ τὸν κάνει νὰ εἶναι μέσα στὸ νοερὸ πλῆθος τέτοιος νοῦς, ὅπως είναι ν ι ­ι ­ τ καιι εκεινη μεσα στο πληθοςι̃των ενοτητονν. Μέσω του_ νου­ ειναι παρουσα καιεστην τη φερνει σε κατασταση εξαρσης και την κανει διαπυρη, αν ο νους αυτος ειναι μεθεκτος (πρ. 56). Μέσω της ψυχης δινει της δι­ κῆς του ιδιότητας ἕνα ὰπηχημα και στὸ σῶμα, αν κάποιο σῶμα μετέχει τὴν` χαἰ ἔτσι τὸ σῶμα .Υίνεΐαι ὅχι μονάχα ἕμψυχο καὶ νοερὸ και θεῖο' ἔχει παρει ζωη και κίνηση ἀπὸ την ψυχη, διάρκεια ἀκατάλυτη ἀπὸ τὸν νοῦ και θεία ἑνότητα ἀπὸ την ένάδα ποὺ μετέχει. Γ ιατὶ καθένα μεταδίδει στὰ επόμενα τὴ δικη του ὕπαρξη (πρ. Ι8). ο

·

Βοοο

Πὅ) και οἱ μεθέξεις πραγματώνονται μέσω τῶν συγγενῶν και τῶν ὅ­ μοιων (πρ. 82), τότε ἡ αμέριστη οὐσία θὰ μεταλάβει πρωταρχικὰ τις ὑ­ περούσιες ὲνάδες, σὲ δεύτερο βαθμὸ θὰ τὶς μεταλάβει ἡ οὐσία η σχετικη μὲ τη γένεση και σἐ τρίτο βαθμο ἡ ἴδια η γένεση' κάθε μία μέσω τῶν ὅν­ των ποὺ εἶναι προσεχῶς ύπερκείμενά της. Και πηγαίνει η ιδιότητα τῶν

_­ τ θεων ὡς τὰ τελευταια­τελευταια που τη μετέχουν (πρ. |Ι25), έχειὅμως ὡς ἐνδιάμεσα τὰ ὅντα που συγγενευουν μαζί της. Ἡ ἑναδα δηλαδη δινει στὸ νου̃ πρῶτα την αποκλειστικα δικη της ανάμεσα στοὺς θεοὺς δύναμη

ὑπάρξεω μῃαδίδωσι τοῖς ὲφεεῆμ

»

ε

έμαδω . ν „ θε'­αξυ ν καιθ ιαι 7 ν ἔνωιτιν, πληθοε, συμψυεσ αι μ ἔν τ "Α ἑναδι δυνάμενον , , ι α 0­υγγσἑ9 δέ πως δν και εφ διῃρημςνῳ πληθει δια την Τοῦ ιο νι­ληθονε εμφασιν.

θεός, ὅταν τὸν μετέχουν τὰ κοντινότεοά του ὅντα, τὸν ν ο ν ι ετε ουν οιιν εσα . οταν τον ετε ουν ται ακ υνοτε α τον ετεν ουν μ χ 'α μ χ μ 9 Θ “ μ χ μέσω λινότεοων πεοιοοότεοων ὅντων. .. ­ συγγένειας Τὰ πρωτα ἐπειδὴ εξαιτίας της εἶναι και αὐ οειδη̃ ι ι . ” ` °' μπορουν να' μετέχουν τις θειες ενάδες αμεσα τὰ δεύτερα έξαιτιας της κα τωτερότητάς τους και τὸ ἄπλωμόι τους σε πλῆθος ἔχουν ανάγκη ἀπὸ τὰ ι . ι ν ι ει ε πιὸ ενοποιημένα γιαι νὰ μεταλαβουν όσα ειναι αυτοεναδες και οχι υπόιρ­ ει ἔ ἑνοποι ημ ένε 9 . Γιατἱ ἐνδιά μ εσο στ`ν ἑνόιδα και στὸ κο ατιασ ένο πλῆθος εἶναι τὸ ένοποιημένο πληθος. Αῦτὸ μπορει” νὰ συνενώνεται μὲ την εναδα εξαιτιας της ἑνοποίησἠςτου, συγγενεύει ὅμως και μὲ τὸ κομ. ματιασμενο πληθος,επειδη φαντρωνει το πληθος. ±

η

' ­ ι ι ι ὅμΐαι |{"ξΧἶ®_" Τα μὲν γαρ, δια συγνἐνειαν ένσειδη και αυτα Ε/ ` αὐτόθεν δύναται τῶν θείων ἕνάδων· τὰ δε δι ϋΦε°­Η' Κω Τη” ­ ο έκλ ὴνω ένων ΐνα μετά­ πλῆθοΐ ἔκΐασ” ἄλλων δἶῃ­αι ῃἶἶλζια ι Μἡμωμἔνων Τῆς γὰρ ι ουχ τ ι 'δ ν ουσῶν α 0­ΧΡ που αυῖοειωξ ῖοῦ διῃρηῳἐμου πλήθους Τὸ ἡγιωμἔιιη̨ν Ἱ

Ι?Ι

ι

ν

τ

×

»

»


υ·ι·οιΧτιιιΣ1Σ Θεοιιοτικε

ΠΡΟΚΛΟΥ ΔΙΑΔΟΧΟΪ

Πόση; θείαε τιἱξεωτ τα πρῶτα νειζόνω ἔξήΡΨ'αι Α

180

Τῶν

Α

ττροσεχῶε ὑττ, αὐτὰ τεταγμένων ἦ ταῦτα των ὲιρεξηε, καὶ μει­ σε Η | | ζόνωι· ὲξέχεται τὰ δεύτερα των ττροσεχωε ὑπερκειμενων ἢ τοντων

3

®

ν

5

Υ

Ι

να

"ελ"

ν

×

·

,

.

νἐνων νῦν αἱ ὑνλἔσειΐ 7ί"°"*°" καὶ #ειἔ®ἶ"®δ ἢ ':®"ὰ ἶη̃” _” ­"Ψ _ ' \ ` οδσι των δευτε Ρ ων π Ρ οτ τα πρωτα Θ|ω#0'„|'Γα› οσφ δη και ἡ πο” Ά

τάξει." θεία: ΒΩΒ

180.

1

131.

Ι5 οίκείαε] ἱδίαε Ω

τάρωίνὲν το δεν­ιετὸ­)

Βωῳγι.

·

ενεαντο Μ: ­1

ἐς,

[ΜΝ

ιιυιιν σο

ειν­Ωω

ἶοτι. νν ,Π

4 Τά] 'τῶν Μ ΕΜ]

„„,ιι„„. ν„,.,.„„„..„.ο

­¬

τα άλλο

εύ ῖννιααν ΕΜ] 182. 3ο δή που τειτοεσ. νν

τινα­ ΜΒ

Ι7 δὥῃ] η̨η̨κδίύα̨ ν

ΩΜΜ εε. Μννν ‹ιι..ι.ει›σειιε νιτενιε ναν ειεῃεν› ί Φ

Μ τιιιτιιιιε

τι δε­

!#

ἔξήίλῃἴῃῃ Μ αν

σὲ

τι

5 ὕσυμ

Η

τι

6

εεη .

ἄτειτν ΒΟΩΜΖ·

νει

εν

ει­ε να

ι

.

τι

ε

ἄπὲν ΜΒ των

' ' ·· ΒΟΠ : εν ἱΜἸ­ Φ: ΨΙΙΜΞ νδ · Ψ ίΩΜζ.Ιι 33 μτιθόνν” δί [Μ]νν μόκ" ΒΩΠΟ ·

·

[Μ]? μ;

ί

.

λ

σε

ν

ν

τ~

ν

ε

ν

ς

__

(ίτἶθ) Κάθε θείας σειρα̃ς οί ποῶτοι­πρῶτοι ὅοοι εἶναι πολὺ περισσό­ ε ­ ι ε ` τεοο πιὸ πάνω ἀπὸ τοὺς ὅοους ποὺ ειναι προοεχως κάτω απο αυτους Ι ` ἀπὸ ὅ, τι αὐτοὶ οἱ δευτεροι εἶναι πιο πάνω ἀπὸ τοὺς κοιτωτεοούς τους και πολὺ περισσότερο εἶναι ἐἔαρτημένοι οί δεύτεροι ἀπὸ τοὺς προσε­ .. ε τ ν χως ὑπεοκείμενους ὅρουε τους ἀπὸ ὀ.τι ἀπὸ αυτους οί κατωτεροι τους. .ι ν ι τ Τ . . ι τ . Οσο περισσοτερο ενικο ειναι κατι και πιο γενικο, τοσο και μεγαλυ­ 9 . .ι ι .. . ν ι .ν . τερη ανωτερρτηταεχει λαχει εναντι στα κατωτερα του και οσο κατωτε| ρο ειναι κατα τη δυναμη, τοσο περισσοτερο ειναι δεμενο με τα κατοπινα του. Και τὰ πιὸ πάνω ἑνώνονται περισσότερο μὲ τὰ αίτιωδέστερα ἀπὸ ὅ.τι τὰἴδιατ λιΥότερο ὅμως τα κατώτερα. Γιατι προϋποθέτει μεταλυτε­ ρη δύναμη τὸ νὰ είναι ἕνας όρος πολὺ περισσότερο πιὸ πανω ἀπὸ τοὺς κατώτερούς του και νὰ ἑνώνετοιι σφιχτότερα μὲ τοὺς πιὸ πάνω. δ/Οπως εξάλλου τὸ νὰ βρίσκεται κατι σε μεγαλύτερη ὰπόσταση ἀπὸ τὰ πρῶτα και νὰ παθαίνει τὸ ίδιο πάθος μὲ τὰ δεύτερα του δείχνει ελάττωση της _. ­ δύναμης. Τουτο συμβαίνει στὰ δεύτερα κάθε σειρας και όχι στὰ πρωτα. (Ζδἰ) Κάθε θεο ἀ ει τ`ν ίδια του τ`ν ἐνέθλ εια ἀπὸ όνο ίἕ του. 7? Γιατὶ την ίδιότητα της παρουσίας του στὰ δεύτερα τη φανερώνει πρω­ τ . . .ι . . . τ . τ ι . τα στον εαυτο του ­ επειδ η και στα αλλα μ εταδιδει απο τον εαυτο του › σύμφωνα μὲ ΐὸ ξεχεολω­μα τηἶ φυσηἔ του· Θελω να πω (πι μήτε ἡ ἕλ“ λειψη είναι ιδίωμα τῶν θεῶν μητε ἡ απλη πληρότητα. Κάθε ἔλλειῷη δηλαδη είναι κάτι ἀτελὲς καί, χωρὶς αύτη ποὺ είναι τέλεια, νὰ κάνει κά­ τι ἄλλο τέλειο, είναι ὰδύνατο. Τὸ πλῆρες ἀρκεῖ μόνο στὸν ἑαυτό του, δὲν είναι ὅμως ἀκόμα ἔτοιμο νὰ μεταδώσει. Ἑπομένως αύτὁ ποὺ γεμί­ ζει ἄλλα και ὰπλώνει σὲ ἄλλα τις χορηγίες του πρέπει νὰ είναι περισσό­ τερο ἀπὸ πληρες. “Αν λοιπὸν οί θεοι γεμίζουν τὰ πάντα ἀπὸ τὰ ὰγαθὰ ποὺ περικλείουν (πρ. 120), Τότε καθένας θεὸς εἶναι περισσότερο ἀπὸ πλήρης. "Αν είναι ἔτσι, ἔχοντας παγιώσει πρῶτα στὸν ἑαυτό του τὸ χα­ ρακτἠρα τῶν χορηγιῶν του στὰ ἄλλα, ὰπλώνει ἔπειτα και σὲ ἐκεῖνα τις τ περισσότερο ἀπὸ γεμάτης ἀγαθότητάς του. μεταδόσεις της ΪΖδ2) “Ολες οί τάξεις τω̃ν θεῶν συνδέονται μὲ ἐνδιάμεοους θεοὺς μεταξύ τους. ”0λες δηλαδη οί προχωρησεις των όντων πραγματώνονται μέσω ¬ 8 ι ~ ἔ νδ ά των μοιων και πο λιυ περισσ ό τερο οι 8 ιατ ά ξεις των Θ εων χουν οι ι σπα­ στη σννέχτ­ια. ἐπειδὴ ἔχουν ἑνόμορφη ύπαρξη καὶ είναι ταγμένεἐ σύμφω· να μὲ τὸ ἕνα (πρ. 29) ὰρχηγικό τους αἴτιο (πρ. ΙΙ3). Με συνεχη λοι­ πὸν ενότητα γίνονται οί ύποβιβἀσεις και με μεγαλύτερη ὁμοιότητα ἀπὸ ὕ,τι στην περιοχη τῶν ὅντων τῶν δεύτερων πρὸς τὰ πρῶτα, ὕσο άκρι­ 2

τὰ μετὰ ταῦτα. τι ` τ ίῖ λ ' ίτω καὶ 5 (ΜΡ ναν ἄν ενικωπρνμ ιι Η και νλ“(ωΤεΡ0ν› ­ .. Τοσοωι › ι τ ι την υττεροχῆν ἔλαχε μείζονα ττρὺτ τὰ ἕιρεξη̃δι οσἐο 8 ᾶμ, "α̨ἶει ­ .ι ν . ­ μένον κατὰ τὴν δύναμιν, τοσούτῳ μαλλον εστι τοϋ' Ιτῃ αυτ σ„μΦ„έ°­πρωι. και Τὰ λγιὲν υψηλότερα μᾶλλον ένίζεται τοῖι­ , ἑαυτων αἰῃωῃροιῇ Τὰ δὲ καΐαδεέσΐερα ἦῇωχ ὅυραμεωἱ γαρ και μαλλον ιο ἐστι μείζονοε τὸ μα̃λλον ὲξῃρῆσθαι τῶν ὑφειμένων Α ν ν ­ |_ ἡνωσθαι τοιε κρείττοαιν· ὥσπερ αν ενπαλιν Το Των, Ιλ" ΟΕΦΕ ν › ν „ . . στασθαι μαλλον. ταν δὲ νννπασχωο ελαΐΐωσιδ ξσῃ δ"'"1 τιἰξινι ἀλλ, καθ' έκάστην μ εως 8 δ συ μ αίνει τοῖε δεντἕροιι· οὐ τοῖτ ττρώτοιε ' , ς . ν . ν ἄ ,5 131. Πα̃ε· θεὁτ ἀψ ἑαυτοῦ την οικει­α5° ΘΞΡΥΕΜ9 ΡΧΕΤΜ . ὰ δεύ" α πα ουσία: ὲμ έα"­ῷ . ι ιδ ν γαρ ι ιοτητα την ειν Τ τὴν Ρ Ρ ττρωτον ὲττιδείκνυσι· διότι δὴ καὶ τοῖτ ἄλλοι: ἑαυτοῦ μεταδίδωσι, .ς \ , ^ ^ Α κατὰ τὸ οπἔρνλιιρεε· ὲαντνν­ οὔτε νὰν Το ελλνπνν οικω? "ξδ „ „ ι . Α ­ τ Θεων οὔτε Τὸ πλην” νὁνθν· Τὸ με" Υαρ ελλείπο" πα" · τ ' Α ' ` τἕλειον ὑττάρ ον το "παρλειι κα" ἄἔλο ῖελεωμμπωεῃί' (ζωο ίίὴ . .ὅχ ¦ ιὶμήχανον­ το δε ττληρει· ανταρκει· μονον, οὔπω δὲ ειε· μετα οσιν , ­ έι­η̨ι|ων_ ὐπέρ­ιι­ληρεσ ἄρα εἶναι δει τὸ ττληρωτικὁν ἄλλων και είε ἄλλοι διατεἶνον τὰτ ἑαυτοῦ χορηγίατ. εί οδν τὁ θεἶον ἄτταντα ἀιρ” ἑαυτοῦ ττληροῖ τῶν ιὶναθῶν τῶν ἐν αὐτῷ, ἔκαστον ὐνέρπλιιρἔν ἐστιν· εἴ δὲ ΤνῦΤν› ἐν έανΐῷ πρώπι) Τἢν ἰδιΰίη̨̃ἶα Β ἰὅρυσάνεννν ὥν δἴδωσι Τνἶΐ ἄλλων: νὕΐἶν δὴ κἀκείωω ὲποίκγ" *ὰδ ὺ|^"αδό®ε^`­Τῆδ αγαθοΐηΐω' ­ .ι ὺίκρπλήρο" Α ν τ 182. Πασαι των θεων αἱ τάξειε μεσοτητι οτινδεδενΐαι­ ` ° τ ὅμΐωμ αι' προο | δΟΖ διὰ τῶν ὁμ οίων ιὶττοτε­ ΚαἰΙ Ύαρ πασαι ΐω, λοῦνται· καὶ ττολλῶ δὴ μᾶλλον αἕ τῶν θ εῶν διιακοσμη×",μ;,8ιά. 5 Ο λυτον ιἔἔκτηνται τἦν συνἕχειαν, ἄτε ἑνοειδῶε ὑφεστηκυῖαι καὶ α . κατὰ τὸ ἔν ιὶρωριιτμέναι τὸ ιὶρχηγικὁν αὐτων αὶτιον., ηνη̨ζ. =

ιτε

Χ

να

.


ΠΡΟΚΛΟΥ

ΔΙΑΔ0χ0γ

ΣἸὉΙΧΒΙΩΣΙΣ ΘΕΙΟΛΟΓΙΚΗ

βῶς καὶ ἡ ὔπαρξη Έῶν θεῶν ἑξαῃ­(ας Έη̃ς ἔνωσἠς τους εἶμαι ὲντονόπρη ὰ­ ” ὅ ντων· των “Ολα λοιπὸν τὰ θεῖα γένη ἔχουν συνδεθει μὲ τὰ ίδια τους τὰ διόιμεσα _· \ και τα πρῶτα δεν προχωρουν αμεσως στις ὁλότελα διαφορετικὲς προ­ _ , χωρησεις, ἀλλὰ μεσω των κοινων και στὰ δύο γενων, δηλαδη αυτων ὰ­ πὸ τὰ ὁποῖα προέρχονται καὶ αὐτῶν στὰ ὁποῖα είναι αμέσως αἴτια. Για­ ι ­ ι ι τι ι τ ν ι ιν ὲ ι ι τιι αυτα συνενωνουν τα ακρα σ μια ενωση, και ε ναι στα πρωτα υποταγ­ _. .ν _ ,_ μένα ἐξαιτίας της κοινης φύσης, ένω υπερβαίνουν τὰ προσεχως δεύτερα

θεῶν ὕπαρξιτ ἐν Τῷ ἡνῶοθαι τῶν όντων Άόᾶλλον ὺψἔσττηκε πάντα. οὕν τὰ θεῖα γένη σννδἔδεται τοιῖε· οίκείαιο μεσότησι, και· ω ετ Τὰ οὐκ ιὶμξαωι­ έτι­2 ­ι­αν α̃τα τρων­ι" πάοτ π 0680” Α 27 ρ Ι χ ρ Α | πρωτο, αλλα διὰ των ὲκατεροιο κοινων γενῶν, ιὶφ δν τεττρόειοι #¬

π ὸ ὅ Μ·

Ά

Βί

κἦίὰ και 8,3 ωπίί ἀκεσω̨ αίῃω ΐαυἶα 7ὰΡ σ'­Ψά7Η ­ . . .. Τὰὔἶκρα . 'Μ­ωΤρωί"'"α,""ί"ί>"_ξ'"ι 79" 'ἶε εξίζί"ίί""α Μα” εμἶσψι Το" προοεχωτ, καίτὴν εὔτοικτον διαψυλαττει των θειων οιπογεννηαιν. Ἡ

σο

>

, Ι | Α 188·' Παἕ #ὲ# θε” έιίἄο' ἶσῃν α7αθ°ϋρ7ὁ$'"ἢ αναθοῃυ̃ | ἑνοποιοτ, και τοιυτην εχει την νττοιρξιν καθόσον ῇεκοιστοι· βθεόοζ ιὶλλ ο μὲν ττρωτιστοι· ἀπλωο ταγαθον καὶ ἀττλοτο ἔν, των δε καὶ ,Ή ἑμάε. χῃὰ Τὸν πρῶΐω, ἕκαῃω. Τμ. ,ὶ7αθό„.η$,

'

5

ἔῃὶ

ἐξασφαλίζοντας τὴν καῖὰ Τάξη Τέννηση 'τῶν θεοτήτων­ , (Ζ33) Καθε θεοι; είναι εναδα οια̨ιοιθοοτοιος ἢ αη̨ιαθότητοι ενοποιος και

το

3

.

°τ°#:

ι'ε›·”ί°'ἰΡ7εϊ#

Ϊ)

ἶωίἐχεῃί ἢ Φρουρεἶί"

εῃωι αα̃λ οὐ πα̃" Τὸ ἀλ'α%"· ΤΜ μια αν ΜΝ" Τὁ πρωΐ” πρ°ῃ„η°α"­ δὡ καὶ ῃὶῃθόμ ἔστιν ἕκεῖνο ὡο ττά ο ἀ οιθότ το: ύ ό . 'δὲ οι πῃαῃκκμ έ (ἔν 7 8 α ττᾶιται τῶν ¦θ εῶν ὑττσέ,ρξειτ7 ἄμοι ηττοιρισοῦντοιι τω ν · τοσοιυτην Ξἕυΐωμ ἔᾶρίἕκαἦῃζ" Τ' ἀγαἶὁ"

'5

Ζ

' | ^ ι νι εκεινο πρη̨ῃ τὸ πληθη̨ῃ τῃωμ θεωμ ἕλαχῃν ῃπερβολημ. `

__

°ὲ°

ὲῃ' ουν Ζτρο­ |,2:;_ν'“ἑ:°97ἰι9πΤἘ”::2 εἐλἴῷαἕα̨ΐοιεΐνοητοιτἑ π ρ ρ Ε Τη πρ°|#° α ἰ([Ταμε|”]¦ο ; διο καὶ πᾶσι ἑν ἑαυτοῦ εταόίόωοιν οδο θεοῦ, οὐ πᾶσι δὲ ττιίρ­ πρόῃσικ ἐπὶ ε°“"μ ὥῇ νοῦῇ' καὶ .γὰρ ὲψν α̃ ,ὁ νσερὁμ ἰὅίωμα

:;:ἕ

ὕιοἕτι̃ιτογ Οι αιοθίτἶιτοτ οἶιἶ.

ι

το

τη̨̃

σο ττῃροιγιη̨ι̃ἕρᾶθὼ

ιζ ν=ιν ιἶοιιιιν Αη ιιιινιι

' νιιιονυοιιοιιιιιιιιιοοπι του ι ί ω αν οτα., ιοο.) το ανχι τον ιτ­τνιίιιτιδ ηα _" Μ Ρ· ιοι. τι τιο πιο ­τον ντο] ντο τον πιο οι ιννοοινιιτηιτιιιιιιιττ

ἔ””|'”,:οΕ;,:;:¦:Ἐ”'”” Μῳν

0

Μ”

Ω

.7 Μ Μ' ΕΟ

ι ­τον

οι

Μό

'""“""'

ι ι Τους, να Τα προφυ

Ύῦί.

Κ

τ

Οί

ι

ν

τ

ι

ιι

,

Τ

ο

ι

ι

Η ° .νι νκτ­ .Τ

ν

σὉ\#()χ'η

,

μ

γ

κοκ τν ἶγνια̃ἑ .νι

­

.

(134) Κάθε θείος νου̃ς νοεϊ ὡς νου̃ι; και ὡς θεὸς προ­νοεῦ ι ι ι .. ... ` , Ιδιαίτερο γνωρισμα του νου εῖναι να γνωρίζει τα όντα και νοιἐχειῇτην Τ­Ου ο ΕΟΟ τ ­ ι ι Ι ο ίαίΐθρο Ύνωρίσμα ΤΘ Εἰ. τι 'ΰηῖ Του σΐίη̨̃ νοηΐικεζ ν ρΎἔιίες. Καὶ ίί με· Τὰ πάντα μὲ ἀΐαθὰ ίπρ­ Ι20)­ ναι νὰ προω̨οει καὶ νὰ "ίεμίζελ τἀδοση αυτη και η πλἠρωση γίνεται μὲ ἔνωση όσων γτμίζονται μὲ τους πιὸ πάνω ἀπὸ αὐτὰ όρους. Την ἕνωση αυτη μιμεῖται καὶ ὁ νοϋς καὶ ἔρ­ χεται σὲ ταυτότητα μὲ τὰ νοητά. 'Επειδη λοιπὸν προνοεί, είναι θεὸς καί ἡ λειτουργία τῆς πρόνοιας, στέκει πριν ἀπὸ την ἑνέργεια του̃ νου̃. Γι' αὐτὸ καὶ μεταδίδει ὡς θεὸς σὲ όλα ἀπὸ τὸν ἑαυτό του, δὲν είναι ὅμως

ν5

Τ

πιο ἔζεἔνιὔ °ιοο

Εἰ. ΤΤ]

,

"

ταῦτα φθάνει το θεῖον.. καὶ γὰρ τὰ μὴ νοοϋντοι προνοεῖσθαι βούλεται καὶ ἀγαθοῦ τινοο μεταλαγχάνειν· του̃τοδἑ διότι νοῦ ΙΔ" °ὐ πάμΐα ω̨ίῃαίι ωδἑ °τ$' #"'α°Χῶ° δη̨ραίὼίτ #08 δὲ ἀγαθοῇ πὡηα ῳῇω' καὶ "ΝΜ" ”χ'ϊ"°

­_

ι

.

έχελ\θρονΤαξίμ·ένη στὸ "ρῶΤο'πρ^ἶ"0· ,Γ'·, αὐτὸ ετναι ἐχω̃ίο Το ά­ἴαθοτ δίιατι δίνει υπόωαση σὲ ὅλη Τὴν αγαθοτητα (πρ· 8) · Γιαπ" βέβαια ὅλεἔ ιιαζὶ οί ὑπά ο τις τῶν θεῶν δὲν ἐξισώνονται ιι ὲτὸ ἕνα. Τόσο με Υ άλη υπε­ ροχὴ πρὸς ­τὸ πλῇθος τῶν θεῶν ἔχει λἀχει ὲκςῖυα

20

ρ

"

ι

να απο Οίϋΐα Θ ναί. Ενα αγαθό, όχι ὅμως και τὸ ἀγαθὸ στὸ σύνολό του, ποὺ την ἑνιαία αιτία του

°8ὲὡ6°.

τ ο τοῦ Ιὼ* 0:­ἄΡε:›ῖ7 ιτῖἔἶιἴοἶίτἔειιν ῖὰ Ιόΐιτῖ ἶόιΐῖνελοἠσεὰινἔἶειν τὁ τἕλειον ἔξοιίρετόν ἔστι· τοῦ ὅἔ θεοῦ τὁ προνοεῖν καὶ ἀγαθὥν πάντα πλη ιν οϋν. ττλ το δὲ ιι ετάδοοιι· οιϋτ ο και ' ωοισ δι' ἔνωσιν γινεται τοιν πληροιιιιενων πρὁτ τὰ προ αὐτων; ῆν και ό

τ

σφα

_,

ιοι.Π°ι9°

ι

έχει αυτὴ τὴν ὕπαθξη επείδη εἴναί θεΟ§ ίπθ­ Πω̨­ Αλλα ὁ πθωι­Ὁ9· πρῶτος θεὸς είναι ἀπλῶς το ἀναθὸ και ἀπλῶς ἕνα. Κάθε κατώτερος ὅμως ἀπὸ τὸν πρῶτο είναι κάποια ἀχαθότητα και κάποια ἑνάδα. Γιατἱ η θεία ιδιότητα τους διαχωρίζει τὶς ἑνόιδες και τὶς ἀγαθότητες τῶν θεῶν ὥστε κάθε θεὸς κατὰ κάποιο ίδιαίτερο στοιχεῖο της ὰγαθότη­ \ ' τας όλα τὰ πράγματα νὰ τὰ ὰγαθοποιεῖ, λ.χ. νὰ τὰ τελειοποιεϊ, να έξα­

ἰδιότηο ἡ θεία διέστηοε τὰ: ἑνιἱδαο καὶ τὰ: οίγαθό­ τητα: τῶν θεῶν, ὥοπε ἕκοιοτον κατά τι τῆι ἀγαθότητοι· ἰόίωμα ἡ γὰρ

πἄἴία ἀ'Υαθύ“ε"0

Ρ

δ

Τ

χ

~

ίι"

Τ

Κ

Π

\

175

Ξ.

.

­

.

­

τι

παρων σὲ ὅλα ως νους. Γιατι σὲ ὅσα δὲν προχωρει η νοτρότητα, σὲ αυτα φτάνει ἡ ίδιότητα τοῦ θεοῦ (πρ. 5?). Γιατι ὅσα δὲν νοου̃ν θέλουν νὰ ἀ­ ι ι ν ξιωνονται κάποιας πρόνοιας και να μεταλαβαίνουν κάποιο αγαθό. Του̃­ το συμβαίνει γιατὶ δὲν ἐπιθυμοῦν όλα τὰ όντα τὸ νου̃, ακόμα και αὐτὰ που μποροῦν νὰ τὸν μιταλἀβουν, τὸ ὰγαθὸ ὅμως τὸ ἐπιθυμου̃ν όλα και

όλα τρέχουν νὰ τὸ ἑπιτύχουν.


ΠΡΟΚΛΟΥ ΔΙΑΔΟΧΟΤ

185. Ποῖιτα θεία ένὰν ὑ ' ἑνόν τινον ετἕ εται τῶν ὅντων Φ μ Χ οὶμἕσων, καὶ πᾶν τὸ ἔκθεούμενον είν μίαν ἑνάὰα θείαν νοὶνατεί­ νεται· καὶ ὅσαι αι' μετεχόμεναι ἑνοίδεν, τοσαῦτα καὶ τὰ μετέ­ χοντα γένη τῶν ὅντιον. οὔτε γὰρ δύο ἢ πλείουν ένάὰεν ὑα̨ἔ ένὸν μετέχονται (τῶν 7άΡ› Τῶν ἔκ αὐταἶΐ ίδίοὶήίωκ ἔἔι7λλα7#ἔκΦκ› οὐχὶ καὶ Τὸ

Ά

Ε

ι (Ζ35) Κάθε θεία ἑνάδα μετέχεται ἀποκ ἑνα σννκεκριμένο ΰν ἄμεσα

5

Ώ

ν

π

.

εἰ γαρ μη, παλίν Τα οὶνόμοια τοἶν ἀνομοίοιν συνάψει, καὶ ἡ κατ” ιὶξίαν ὰιανομὴ οὐκ ἕσται. ταῦτα δὲ αδύνατα, εἴπερ καὶ τοῖν ἄλλοιν ἄπασι τὸ ἔν καὶ το οἰκεῖον μέτρον ἐκεῖθεν ἔπιλάμπεται καὶ ἀπ' ἐκείνων ένἠκεκ πολλῷ δὴ νῦν μᾶλλω ὲμ αὐΐἑἶν 'ίἄἕω ἔσται Τῆν

Ιὶεθἔἕτωνι τὰ ὅνοια κατὰ τον δὐνοιἐὶν Τῶν ὁκοίωκ ἔἕἦπτουσα· 187. Πασα έναν ονννφιοτησι τφ ὲνι το μετεχον αυτην ἔν­ τὰ μἔν νὰρ ἔν, ων παντων ἔιττὶν ὺποστατικόν, οὕτω και των ἑνάδων τῶν μετεχομἕνων καὶ τῶν ὔντων τῶν είν τὰν ἔνιἱδαν · · ὰνηρτημ έ νο›ν,αἴτιον, το ὁ' ι έ κ ά στην εξημμενον ι ἡ ειν · · ὁ ἡ τι ναν αυτ ὲλλάμπονοα παράγει· απλῶν μὲν είναι τοϋ ὲνον ποιοϋντον, το ιοο. ι το­οι οιῃ. ιισο, οεοιιε ἦεοοιε.

ιν

Μ "τω".

πνὶὶ β

Μι, Μῳιε ιιεοοεε.

ὅιὶΙἔ±ὶὶΜ”]ιὶ›α".ὺὶ¦ο± οιῃ εειι7 ιι ρη̨ὶὶ ἰοεὶεἄη̨ἔὶΐὶὶναι Ηὶὼῖ ιοβτί ἰιι τοειιτὶι Μθη ιζ αετέχον] μετεχόμενον [Μὶτνν καί οπι. Β: οειιὶιιιιἰ ιο κατά οιτι. Ψ οι ίοτι. ρτιιτιιιιιο Μ 188. το οΰτων Μίζ ι οὐ­τα Βίἱ, οὕτω και ΏΕ (καί ιιοιι ιηῃιοεε. Ψ) 3' 6" ®"'· Μ­νν 54 θε ὶ"ά'”" Μ ἕν

1"

ὶι

ποὺ τὶς μετέχουν. Δύο ἢ περισσότερες ἑνάδες δὲν μετέχονται ἀπὸ ἕνα. (Γιατὶ πῶς είναι δυνατό, ἀφου οί ὶδιότητες είναι διαφορετικές, νὰ μὴ διαφέρει τὸ δν ποὺ ἔχει τὴν ἰδια φύση μὲ αὺτές, ἀφοῦ ὁ σύνδεσμος προχωρεῖ μέσω τῆς ὁ­ μοιότητας; (πρ. 29) ). Ἀλλὰ καὶ μία ἑνἀδα δὲ μετέχεται χωριστὰ ἀπ , , , , _ ` , , περισσοτερες. Γιατι δεν μπορουν να συναφθοον τα πολλα όντα μὲ την ἑ­ νάδα καὶ ἐπειδὴ είναι ὅντα μὲ αὐτὴ ποὺ εἶναι πρὶν ἀπὸ τὰ ὅντα (πρ. 115) καὶ ἐπειδὴ εἶναι πολλὰ μὲ αὐτὴ π0ὺ είναι ἔνάδα. ,Εντ­Ϊ) πρέπει αὐτὸ __

ιο ίθ Χ ,Ϊ ὅμοιον εἶναι τὥ μετεχομέναι, πῇ δὲ ἕτερον καὶ ἀνόμοιον. επει · ν οὺν τὸ μετἕχοθ τῶν ὅντων τί ἔστιν, ἡ δὲ ἔνὰν ὕπερούσιον, καὶ κατὰ τοῦτο ἀνωμοίωνται, ἔν 'ἄρα εἶναι χρὴ το μετἕχον, ἴνα [καὶ] ξαὶὰ ῖοῦῃὶ ὅίωωμ ὶί Τῷ #ε"Χ°#έ"ίΡ ἶὶίθ εἰ καὶ Τὸ Ιὶὲὶ οὔὶωῖ ἕί ων έναν, το δὲ ὼν πεπονθον το ἔν και ὴνωμένον διὰ τὴν ἐκεινην ιε ν ἔθε 6 ιν ­ ­ ι ι . τ ν ­ 180. Παν θεὁν ὁλικιοτερον μεν υπάρχων καιι εγνυτερω του πρώτον τεταγμἕνον ὑπὸ ὁλικωτέρου γἕνονν τῶν ὅντων μετἕχεται, μερικὥτερον δὲ καὶ πορρώτερον, ὑπὸ μερικωτέρον· καὶ ὡν το δν πρὸν τὸ ὅν, οὔτων ὴ έναν πρὁν τὴν ἑνάᾶα τὴν θείαν. το κ κ ν οι ε ν ιι ει γαρ ὅσα τα οντα, τοσαυται και αιε εναδεν, και εμπαλιν, Α › ν ιν νι ν ί“|®"` ὑῷ ἑω̃ΐ #ε"Χ°#ε"Ι!`› ὅηλωί δὴ ὅῃ καὶὰ Τὴν των ἑίαδωμ Α ν τ . ι . .. . ταξιν ἡ των ὅντων προεισι ταξιν, ομοιουμενη τῃ. πρὸ αυτον. Και ταἶν ἔν ὁλικωτέ αιν τὰ ὁλικὥτε α συ ύεται ταῖν δὲ ε ι­ ν μ ρ ι ρ μα̨ὶ ι , ι ι ίι ρι Κω?­ἔραίἶ ἑμἄίΐί Τὰ μἔρίκωἴερα ὅμΐαε ×

ΠΊ

καὶ κάθε τι ποὺ θεώνετοιι τείνει νὰ ὑφωθει_ σὲ μιὰ θεία ἑνοι̃δα. Καὶ ὅ­ σες είναι οἱ μετεχόμενες ὲνάδες, τόσα είναι καὶ τὰ νένη των ὅντω Ψ

ἑκαῃίὶ °'υ#Φυ°#ε"ε„ί .τξηλλακὶαὶι 8! οίιοὶοῃὶίοὶ "ΙΡ σ'υ"¶Φ®75` γινομἔνην ;) οὔτε μια εναν ὑπὸ πλειόνων μετἕχεται ὰιῃρημενων. 2 ;| Α αιτυναπτα γὰρ τα` πολλαἹ όντα τῃΗ ἑναδι, καιἹ ων οντα τῃ προ _ΓῶΡ ὅμἴωμ καὶ ὡΐ πολλὰ ἑμάδρ δεῖ δἔ Τὸ σέ π­ μὲν 7

ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

ἌΞ

ὶ>°

35

φ

ποὺ μετέχει κάτι ἀπὸ μία ἄποῷη νὰ εἶναι ὅμοιο μὲ αὐτὸ τὸ κάτι ποὺ με­ τέχεται' καὶ ἀπὸ ἄλλη ὁὶποῷη νὰ είναι διαφορετικο καὶ ἀνόμοιο. Έπειδὴ λοιπὸν αὺτὸ καὶ ποὺ μετέχει είναι ἕνα ἀπὸ τὰ ὅντα, ἐνῶ ἡ ἑνάδα είναι πάνω ἀπὸ τὴν ὕπαρξη, καὶ σὲ αὺτὁ ἀκριβως συνίσταται ὴ ἀνομοιότητἀ τους ἕνα ἑπομένωι; πρέπει νὰ είναι καὶ αὺτὁ ποὺ μετέχει, ὥστε καὶ σὲ ι αὺτὁ νὰ είναι ὅμοιο μὲ τὸ ἕνα ποὺ μετέχεται, ὁὶν καὶ τοι ένα ἀπὸ αὐτὰ εἶ­ ναι ένα ὡς ἑνάδα, ένῶ τὸ ἄλλο ὡς ένα ποὺ δέχτηκε τὴν ὶδιότητα τοῦ ἑ­ ι Η ›› νος και εχει γινει ενα επειδὴ εχει μεταλαβει την εναδα. Ί. ` (Ζ3ό) .Κάθε θεος ποὺ είναι κοιθολικότερος ἀπὸ αλλους και` ειναι στη σειρὰ κοντινότερος στον πρῶτο­πρῶτο (πρ. Ζἕΰ) μετἐχεται ἀπὸ κα­ .. θολικότερο νένος των ὅντων, ἀπὸ μερικότερο νένος ὅποιος θεος είναι μερικοτερος και πιο απομακρνσμενος. Και οπως ειναι ενα ον προη̨ ε­ να ἄλλο ἄν, ἔτοι είναι καὶ ἡ ἑνάδα προς τὴ θεία ἑνάδα. Γιατὶ ὀὶν είναι τόσα τὰ ὅντα ὕσες είναι καὶ οὶ ἑνάδες καὶ τὸ αντίθετο, καὶ μία ένάδα μετέχεται ἀπὸ ἕνα μόνο ὅν, είναι φανερὸ ὅτι ὴ τάξη τῶν 5

κ

οτ

ν

¬

ν

κ

ε

ν

3

ὅντων προχωρεῖ σύμφωνα μὲ τὴν τάξη τῶν ἐνἀδων, ὀμοιάἕονταε μὲ τὴν πρὶν ἀπὸ αὐτὴ τάξη. Καὶ ὰκόμα ὅτι τὰ ὁλικότερα παίρνουν τὴ φύση τῶν

ὁλικότερων ἑνάδων, ένω τὰ μερικότερα τῶν μερικότερων. "Αν πάλι δὲν είναι ἔτσι, θὰ σνναφθου̃ν τὰ ὰνόμοιοι μὲ τὰ ὰνόμοια καὶ δὲ θὰ πραγματο­ ποιηθεῖὴ σύμφωνη μὲ τὴν αξία τους διανομη. Αὺτὰ ὅμως είναι ὰδύνατα, ὰν βέβαια καὶ στὰ ἄλλα όλα τὸ ένα καὶ τὸ ὶδιο τους τὸ μέτρο ὰπὁ ἐκεῖ ὰ­ κτινοβολεῖται καὶ ἀπὸ ἐκεῖνα έρχεται. Πολὺ περισσότερο σὲ αὐτοὺς θὰ Ε­ σχύει αὐτὴ ὴ σειρὰ τῆς μέθεξης ποὺ έξαρτα̃ τὰ ὅμοια ἀπὸ τὰ ὅμοιά τους κατὰ τὴ δύναμη. 1 (Ζ3?) Κάθε ἑνάδα ὑποστατοποιεϊμὲ τὸ ἕνα τὸ θν ποὺ τὴ μετέχει. Γιατὶ τὸ ἕνα, καθὼς ὺποστατοποιεῖ τὰ πάντα (πρ. 12, 18), έτσι είναι καὶ τὸ αὶτιο τῶν ἑνάδων ποὺ μετέχονται καὶ τῶν ὅντων ποὺ ὰνοιφέρον


ΠΡΟΚΛΟἹ” ΔΙΑΔΟΧΟΪ

7

ἦ ἐστι οτίμφνετ. καθ' ἕαυτὴν ἀιμορίζοιισα το μετεχον Θινΐιιΐῇΰι'

δὲ συμγγγηἑρ εἶμαι τῇρ ὲνοίδοτ ἀτιεργαζομένητ,

αὕτη ούν ἔστιν ἡ

και Τὴν ιδιότητα

­τ­ην_ὺττερούο·ιον ἐν αὐτῷ δεικνύονιτιι ουτιοοδωιν ἐν γὰρ τοῦ­πρώτων ττοιντοιχοῦ τῷ ιἶεντἕρωἶ ὑπἄρχει το εἶναι 7­οῦτο) 8 ἐστιν ἢτιι· ούν ἔστι τῆτ θεοτητοο οττερονσιοε ἰδιότιιὴ 6 ν­ τ· ^ αὐΐηΐι αὕτη καὶ τοῦ ὅντοι· ἔστί, τον μετἕχοντοε θυσιωδωΐ· « ι ἢ 188. Πάντων τῶν μετεχύντων τη: θείατ ἰδιότητοτ και εκ _ . . θεονμένωνοτρώτιστύν ἐστι και ακρύτατον το ὅν · ν εἰ γὰρ και του̃ νου̃ καὶ τῆι· ζωῆι· ἔττἕκεινα το ἄν, ὡι· δεὅεικται, ξἴπερ πλεῃῇ­ων Τοῦ” μετὰ το ἐν αἴτιον, ιὶιῳότατον αν εἴη το το ὅνι τούτων μὲν γὰρ ἑνικὥτερον, και διὰ τοῦτο ττάντωο αεμκύ­ ῃρον­ ἄλλο δὲ ττρο οιύτου̃ οὐκ ἔστι πλην του̃ ἑνύτ. ττρὁ γαρ­ τοῦ ένιαίου ττλήθοντ τί ἄλλο ἢ το ἔν; ττλῆθοτ δὲ ἑνιαῖον το ἄν, ὡτ ἔκ ττέροιτοτ δν και άττεἴρου. και όλων ττρὁ τῆτ οὐσιοιυ̃ ΐὁ οτ­εροὐσιον μόνον· ἔπεὶ και ἐν τοιῖο εἰ: τὰ δεύτερα ἐλλιἱμψεσι ιιτ τ μόνον το ἔν ὶπέκεινα φθάνει τοῦ ὔντοτ, το δὲ δν εὐθὺτ μετα το ἔν. το γὰρ δυνάμει ὅν, οὕττοο δε ὅν, ἔν ἔστι κατὰ τὴν έαυταθ Φύσιν· και το μετὰ τοῦτο ήθη ἔνεργεἴα̨ ἄν. και εν ταιε ιὶρχαιτ ἄρα τοῦ όντοε ὲπέκανοι εὐθὑο το μη ον οτ κρεῖττον τοῦ ἄντιιτ #

.

και ε"·

189. Πάντα τὰ μετέχοντα τῶν θείων ἑνιἱδων, ἀρχύμενοι ἀττο τοῦ ἄντοτ, είν τὴν σωμοιτικῆν τελευτηῖ φύσιν· το γὰρ ττριῖτόν ἐστι τῶν μετεχόντων το ὅν' ἔσχατον δἔ το σωμα (και γαρ |. ,„ Φ , σωματα θεια ειναι φαμεν). Τὰ ἀκρὀΐαΐα 'ΜΡ θω" ἀμειἶαιι ®5 πἄμΐωι' 7ὰΡ. Τῶιι Υεκῶμ . ­ .. . σωμάτων, ψυχων, νόων, ινα εν πάσῃ τάξει τα τοι9 θεοιτ ανα λογοῦντα ιτννεκτικὰ και σωστικὰ τῶν δευτἔρων ὺττάρχη, και ἕκοιστοτ ἀριθμὸν ύλονἦ κατὰ τὸ ἔν τῷ μἱρει όλον, ἕχων ἔν ὶοιντῷ πάντα και προ τῶν ἄλλων την θείαν ιδιότητα. ἔστιν ούν και σωματικῶι· και ψνχικῶτ και νοσριῖιττῦ θιῖον γἄνοτ. και το δῆλον ότι πάντα ταυ̃τα θεῖα κατὰ μέθοξιν· το γἑιρ πρώτοι: θεῖον ὀν τιιῖτ ὶνάοιν ύψἱστηκα τὰ.ἄρα μετἄχοντα των θείων ἑνιἰόων ἄρχιται μἔν απο τοϋγὅντοτι λήγει οἱ ειν την αωματικὴν φύσιν.

ιι. θοθνἶξλἶι Μ

ιιιρτιιιοτ.

Ο

θ

Ϊ

ητΐ:

'θἀρ

1]

ην

ιΐμω 2

γἰν αντῇΩΜ'

ιιΰτη οντη Ω

ι

ονοιωϋθι

Βοῦ

τ Β

θα γ

τθλθῖοι̃ξθἰνζἰὺ "ηη μύνον ιοτιροιθοΰύ θα ΟὉΜ'9 ιν διιντιἰξ) [θμτ ,ιο μετά ω (κατά Οτι εττοιιἰἰιτοιι) θν οι. Τ. ὺΐαγἴοι Μ". μι ¦ αιε.ζ)ιζ,Βοη̨ΩΜ ιο­το ιοιιιμιιιιι ιν" οι ιο ορο οι απ». ειιιο ι ι ιιοιιοι εε τινι· ι . νεοι η̨ῷἔεῇ· ϋἔθεἔθντοι ταιΐται̃ὶἔἔω ι θτάντα τά Μ ι ταῦτα ττύντιι Ω Εύα

ιι

ιι

.

¬

7

ιι “Μ

ΣἹὉΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

Ι79

ται στις ἑνὀιδες. Και τὸ ον ποὺ ἐξαρτᾶται ἀπὸ κάθε μία τὸ παράγει ὴ ἑ­ νάδα και τὸ ἀκτινοβολεῖ (πρ. 123) . Το ἕνα εἶναι ποὺ τὸ κάνει νὰ εἶναι απλως, ένω τὴν ἱδια φύση μὲ αὺτὴ τὴν πραγματώνει ἡ ὁρισμένη ἑνάδα, μὲ τὴν ὁποία εἶναι της ιδιας φύσης. Αύτὴ λοιπὸν εἶναι ποὺ καθορίζει σύμφωνα μὲ τὸν ἑαυτό της τὸ ον ποὺ τὴ μετέχει καὶ ποὺ εκδηλώνει σὲ αὺτὸ ἀπὸ ἄποψη ούσίας τὴν πανω ἀπὸ τ ν οὐσία ἰδιότητα. Γ ιατἰ παντοιι̃ \ ι̃ Ι | απο το πρωταρχικό υπαρχει στο δευτερο τοι̃ να εἶναι αύτὸ ποὺ εἶναι (πρ. ει .. 18). Οποια λοιπον ειναι η πανω απο την ουσια ιδιοτητα της θεότητας, ι . ι. ­ _. ι ­ αυτη ειναι απο. την αποψη της οοσιας και ιδιότητα του ὅντος ποὺ τη. με­

ττινττκσντν

5

Κ

ι

7

θ

Χ

7

Χ

7

7

τέχει. (Ζ38) Ἀπὸ

ὅλοι ποὺ μετέχουν την ἰδιότητοι του̃ θεοῦ και θεώνοντοιι πρῶτο­πρῶτο και το ἀνώτοιτο εἴνοιι το ἄν. ›ι . . ι ._ ­ ζωης, ­ οπως .. . Γιατιτοιαν το ον ειναι ἐπεκεινα και του νου­ και της δειξαμε (πρ. ΙΟ), ὁὶν αὐτὸ εἶναι μετὰ τὸ ἕνα τὸ αῖτιο πάρα πολλῶν ὅντων, τότε τὸ ον θὰ εἶναι τὸ ὺφηλότερο ἀπὸ ὅλα. Γιατι ἀπὸ αύτὰ ειναι πιὸ ἑνικὁ και γι” αὐτὸ ὁπωσδηποτε εἶναι πιὸ σεβαστὸ (πρ. 62). Και ἄλλο πιὸ πρῶτο . . τ . . τ ι ι ι ο ι απο αυτο δεν υπαρχει εκτος απο το ενα. Γιατι πιο. πρωτο απο τοι ενιαιο πλ“θο η ς τί ἄλλο εἶναι πα ρ ὰ μ όνο τὸ ἕνα· Και τὸ ον ειναι ένιαῖο πλ”θο η ςι ἐπειδὴ ἀποτελεῖται ἀπὸ πέρας και άπειρο (πρ. 89). Και πιὸ πρῶτο ὁλό­ τελα ἀπὸ τὴν οὐσία εἶναι μόνο τὸ πέρα ἀπὸ τὴν ούσία. Γιατι και κατὰ › λν ι 8 ν υ ι τ τις ακτινο ο ιες στα ευτερα το ενα μονο φτανει επεκεινα απο το ον (πρ. 72) και τὸ ον ειναι αμέσως πιὸ κάτω ἀπὸ τὸ ἕνα. Γ ιατὶ αὐτὸ που εἶναι δυνάμει ον καὶ ὅχι ακόμα ὅν, ειναι ἕνα σύμφωνα μὲ τὴ φύση του. Και αύτὁ ποὺ ὺπόιρχει ἔπειτα ἀπὸ αὐτὸ ειναι πιὰ ον ενεργεία. Καὶ στὴν ἀρχὴ λοιπόν, εὺθὺς ἐπέκεινα ἀπὸ τὸ ον, ειναι τὸ μὴ ον ποὺ ειναι ανώτε­ ρο ἀπὸ τὸ ἢν και ἔοα_ (Ζ39) "Ολοι ὅσοι μετέχουν τις θεϊες ὲνάδες ξεκινούν ἀπὸ το ὅν και κοιτοιλἠνοον στη σωματικη̃ φύση, νιατἰ το πρῶτο που μετέχει είναι το ΰν (πρ. 138) και τελευταίο το σῶμα (νιατἱ λέμε ὅτι ὺπάοχουν θεία «

7

7

7

τ

7

7

7

π

κ

ν

ν

ν

τ

τ

σώματα). Γ ιατὶ τὰ ανώτατα γένη

­­ ὅπως ειναι τὰ σώματα, οἱ ψυχές, οἱ νόες ­­ ανήκουν στοὺς θεούς, ὥστε σὲ κάθε τάξη ὅσα αναλογουν στοὺς θεοὺς να ειναι αύτὰ ποὺ συνέχουν και σώξουν τα δεύτερα. Καὶ κάθεπιειρὰ νὰ ειναι σύνολο, σύμφωνα μὲ τὸ σύνθετο ­στὸ μέρος (πρ. 6?), πιριέχοντας

τὰ πάντα (πρ. 103) και περισσότερο ἀπὸ όλα τὴν ιδιότητα­τοῦ θεού. 'Υπαρχει λοιπὸν τὸ θεϊο γένος καὶ ἀπὸ οωματικὴ καὶ ἀπὸ φυχικὴ και ὰ­ πὸ νοερὴ ὀἱποφη. Και ειναι φανερο ὅτι όλα αύτὰ ειναι θεϊοι κατὰ μέθεξη. Γιατι τὸ πρῶτο­πρῶτο θεῖο ύπόιρχει στις ἑνάδες. 'Επομένως ὅσα μετέ­


ΠΡΟΚΛΟΤ ΔΙΑΔΟΧΟΤ

140. Πιῖσαι τῶν θεῶν αἱ δυνιἱμεισ ἄνουθεν οὶΡΧ6|αεναι καὶ α̃ια τῶν οἰκείωο ­προιρυ̃οοιι ρεοοτήτων μέχρι τῶν ὲσχιίτινν καθήκονσι καὶ τῶν περὶ γῆν τύπων.

οὔπ ναι! ἔκείααα δεείρνα Π καὶ ἀποκωλύει "λα αν πάῃα γὰρ ὅέ°'"­α' ”'­όπω” καὶ ὥαῃάῃωμα διὰ Τὴ” 5, ἄσχετον ττρὁι· πάντα ὑπερυχὴν καὶ τὴν ἄμικτον παντοιχοΰ τταρουσίοιν), οὔτε τὁ μετέχειν αὐτῶν ἔττιτήδειον κωλύεται τἦα̃ μεθέξεωτ, ιὶλλ, ἄρα τἕ τι ττρὁτ τὴν μετονσίαν ἔτοιμον γίνεται κιὶκεῖναι ττάρεισιν, οὔτε τότε ττοιραγενόρενοιι οὔτε πρότερον ἀιταϋααιτ ιὶλΐλ' ἀεὶ ὡσαὐτατ ἔχανααι­ ἐὰν αὕν τι ταἶν περὶ νῆν ΙΟ ἑἶηήθαοἕ' Ι7 ¿^”“έΧΪ“|›”καἕ Τἔύαῳ Ϊαρεισι' /(αι '"ἶ"Τα ρωκασιν εαντων, και τοις μεν υττερτεροιτ μειζονωι· παρεισι, τοι: δὲ μἕσοιε κατὰ τὴν αὐτῶν τιἱξιν, τοῖε δὲ ἕσχάτοιτ εσχάτων. ἄνωθεν οαν μέχρι τῶν τελευταίων έκτείνονσιν ἕαυτοἰε· ὅθεν καὶ ἔν τούτοι9 εω Τῶμ πρώῖωγ, ¿μΦἄσω› και συρπαθῆ πἄρΐα πα̃ῃρ, ερ ρὲν τς τοϊε πρώτοιε τῶν ᾶεντέρων ττροϋπαρχὀντων, ἐν δὲ τοῖι· δευτἕρνιν *ῶμ "Ρώῃ" ὲ#Φα”°ο#έ#ωμ' ¶'Ρ!Χῶα' Υὰρ ἦν ἔκαατωυ ιὶ κα", αἰτίαν ἢ καθ' ὕπαρξ” ἦ "σὲ μέθεξα' 141. Ποι̃σα πρόνοια θείων ἡ μὲν ἑἕῃρημἕνη τῶν προνοον­ μένω" ὲσΐίμ, ἡ δὲ συνΐῃαγμένη· Β' '}αρ®υ®*ία® (οὐδὲ

"ἶλψ

Τα ρεν γὰρ νεα ­αν οπιρξιν και αν εεε εεξεωε ιειεεητα τταντελῶε οπερήπλωται τῶν ὲλλαμπομένων· τα δὲ τῆι· αὐτῇ:

αρ" (ὶὶακοσιαΐσεααα προωεῖΐῶ" ὑΦΗ#ἐ"ω# Τῆα' αὐΐῆΐ σΡ"°ιΧί"› μιμούμενα καὶ ταῦτα τὴν τῶν έξῃρημἕνων θεῶν ττρονορτικη̨̃ν ενεργειοιν και ττληροῦν εφιεμενα τα δεύτερα των ἀγαθων, ων

Δ

"Ι ι

140.

Μ­,Ν

,γγ

ΕΜἩΝ: σειων ΒΟΠΩΜΠ

Θεῶν

Μι ,„¬,“„ ΜΒΜ;

6

3

τόπων ὶο τιιοιιτιι

,„ι,„­Η Μ

ι ιι ιὶ Εἰ (Ὁνα” ὀχειΜ' °;:°:ἕἴ8ῇωῃ ἱεγππ (:^ι̃γ'ὲ:°"ἐ:γ) Ι7 ταρἑῖα 1433.

=

ίραἕὶἕω̃ῖαἑ

Μ

ήν ρω. Μ

5 ονϋὀ

9

τοῦτο ΩΝΡ

γκΦαΜΜ"„, Ω

Μμω 26 ΜΜΜ Ω οζιριτον Βῇυριοξριι ι̃ὀἐἶἔγη̨ἶι̃α­λε αὶιτιϊι Οι αυτον Ω

ιινμ να:

.

,

Ωνν

νιιμιοοἐ

ττιὶρσστι ςργςςῶς Ω

ασ

ναν­

Έη €ἶτου5ι ς

Ε

μα̨ α

που.ἶὶ·ἕἶἶὶλΞΩέΞἶι?ἔχἔῖ,ὶη̨̃ἶὶ„α̨π9|­τα αϊαοξς ρηςἰταντα καὶ· Πέ χανει να ξεπερνουν τα παντα και εεακὶαἔ ῃὶἔ παρουσιαἔ τους σὲ ὅλα καὶ τῆς ασυσμιξιᾶς τους ὡστόσο μὲ αὐτὰ) (πρ. 98) . ,Ακόμα οὔτε τὸ κατάλληλο νὰ τὶς μετέχει ἐμττοδίζει στὴ μέθεξὴ τους, αλλα μό­ λις γίνει ἕνα ἔτοιμο νὰ τὶς μετοιλάβει, καὶ ἐκεῖνες εἶναι παροῦσες σὲ αὐτὸ χαὶ οὔτε εἶνα ς ό , „ , ς ς ςλλ \ ε Ζτου Έ ,Τε φτανοθν 013” Ξτρεηἶουὶἔενα Ήταν Καποθσεἕ α ἶχ παντα ειναι Οι ίδιες. Αν λῦιπθν υ̃ιαζτι απο τα γηινοι ειναι ικοινθ να μετε­ χει τις θεῖες δυνάμεις, καὶ σὲ αὐτὸ ειναι παρου̃σες. Καὶ γεμίζουν τα πάν­ τα ἀπὸ τὸν ἑαυτό τους καὶ στα ανώτερα εἶναι ὶσχυρότερα παρου̃σες, στα μεσαῖα σύμφωνα μὲ τὴ μεσότὴτά τους καὶ στα ἔσχατα μὲ ἔσχατο ἴχνος δύναμης Άττλώνουν λοιπὸν τὸν ἑαυτό του ἀπὸ τὰ ανω έ ιτὰ τελευ­ Γ., , γ Ἱ Ϊ μ λερ

ταια.

Ξ

γ

7

γ

Ε

και σεγαυτα υτταρχορναντανακηασεις των πρωτων. τεωτων και νπαεκα μια αναααθαα αναμεσα σε αλα τα αραταατα. α­ φου̃ τα δεύτερα προϋπάρχουν στα πρῶτα καὶ τα πρῶτα αντανακλῶνται στα δεύτερα. Γιατὶ κάθε γνώρισμα θα εἶναι κατὰ τρει̃ς τρόπους' ὴ κατὰ αίΐία, ἢ κατὰ ὕπαρξη κατὰ μέθεξη (πρ. 65). ι

αυ(το|

_ ­_ Αὶλλε απο τις π ονοιες των θεων υπε

Μ

ι

`

3

ιν

ς

`

ν

ν

ε

.

κ

οιινουν τοι π ονοου­

9

Ά

Θ

ε

Θβ

Χ

Θ

μενα και αλλες ειναι τααἐωνες στη σεω̨α τουα̨ Γὶατὶ μερὶχὲἔ απὸ τὶἔ θεὶεἔ αρχὲἔ σύμφωνα μὲ 'τὴν ὕπαρξἡ τους καὶ το

τιἱξιν τε καὶ δύναμιν μεταλαγχιἱνει τῆι· έκείνων

ἶμάακη, γαρ Τα" διάα̨λοροἴ μεθεξ” πω' αὐΐῶ" ἢ παρὰ. Τ” μετεχον γινεσθαι διάψορον τι παρὰ τα μετεχόμὲνον. ἀλλὰ τὁ θ ¬ ε ι ι ι .ι ι ειον τταν αει τὴν αυτὴν εχει τἄξιν, και ἄσχετόν ἔστι πρὅε

(140) "Ολες οί δϋνάμεω̨ τω̃ν θεῶνι ξεχὶνώντας ἀπὸ ψηλα ααἱ πἔα χωρώντας διὰ μέσου τω̃ν ἱδιων τους ἐνδιάμεσων, φτάνουν ὥς τα τε­ λευταἴοι ὅντοι καὶ τοὺς νύρω οὶπὁ τὴ νῆ τόπους. Γιατὶ ἐκεῖνες δεν τὶς ἐμποδίζει κάτι καὶ δεν τὶς αποκλείει ἀπὸ τὴν πα­ ρουσία τους σὲ ὅλα (ἐξάλλου δὲν ἔχουν ανάγκη ατιὸ τόπους καὶ διαστή­ Έ |

(Ζ4])

142. Πᾶσι μὲν οί θεοὶ ττιἱρεισιν ὥσαύτωε· οὐ παντα δὲ ὡσαύτωι· τοῖι· θεοῖι· ττάρεστιν, οὶλλ' ἕκαστα κατα τὴν αὐτῶν

μὲν ἑνοειδῶε, τὰ δὲ πεπληθοορἐνωε, καὶ τα κατὰ Χρόνααι καὶ τα μὲν ἄαωνἄταε, τὰ δὲ οωρατικῶτ.

Ι8Ι

75

'

παρουσίαση τα μεν ἀι'8ίωι·, τα θε

ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

3ο

χαρακτήρα τῆς σειρας αγκαλιάζουν μὲ τὴν απλότητά τους ὕλα ὅσα αύ­ τες ακτινοβολου̃ν (πρ. ΙΖΖ). ”/Οσα ὅμως ανήκουν στὴν ἰδια κοσμικὴ τά­ ξη προνοου̃ν για τα κατώτερα τῆς ἰδιας διάταξης. “Ετσι μιμοῦνται καὶ ι ι ι τ ι .. ­ ι αυτα τὴν ττρονοητικη ενεργεια των θεων που υπερβαινουν τατ ττρονοουμε­ ` \ \ ` να και θελουν να γεμισουν τα κατωτερα τους με τα αγαθα που μπορουν. ε

7

γ

ν

γ

γ

ν

3

(]42) Οί θεοὶ εἶναι παρόντες ὅμοιοι σὲ ὅλοι. ”Ολα τα πράνμοιτα ὅ­ μως δὲν εἶναι ὅμοια παρόντα στοὺς θεούς, ἀλλὰ καθένα ἀπὸ αὐτὰ , ` ς ς ` δ , , \ ς συμφωνα με τη σειρα και τη υνοιμη του κοινωνει την παρουσια τους ιν ι ι ι ι τι ` ~ ν ε ι αλλα σαν ενοτὴτες και αλλα σαν πληθος, αλλοι οιἰωνια και άλλοι χρο­ νικά, ἄλλα χωρὶς σῶμα καὶ ἄλλα σωματικά. Γιατὶ εὶναι ανάγκη ὴ διαφορετικὴ μέθεξη τῶν ἴδιων αρχῶν να γίνεται ς

ε


ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

ΠΡΟΚΛΟΤ ΔΙΑΔΟΧΟΤ

ττάντα και ἄμικτον. παρὰ τὸ μετέχον ἄρα μόνον λεἴπεται τον ε › ν τ ν ΕΡ Τθϋἴθιῖ ΗΙΗΖΙ, Και ἔξαλλανἢν ὐΦἴστασ θ αι) καὶ Τὸ ΟΠ,Χ ωΠ'£ιΠΤ(ὺΞ ί _

διαφορετικη εξαιτίας ἢ αὐτοῦ που μετέχει η αὐτοῦ που μετέχεται. ··· θειο ὅμως στὸ σύνολό του ἔχει πάντα την ιδια τάξη και δὲν ἔχει καμια σχέση καὶ ἀνόιμιξη μὲ κανένα δν (πρ. 98). Ἡ διαφορα λοιπὸν απομένει ι ­ τ ε ­ πουι μετεχουν καιι σει αυται ναι υ­ε να δημιουργειται μονο εξαιτιας αυτων ν .ν ι › ι ι Τ . ι ι ι παρχει το οχι παντα ομοιοι̃τῃ αλλα αυτα να ειναι παροντα στ ους θεους σε αλλο χρόνο αλλιωτικα και αλλα αλλιωτικα παλι. Ωστε ένω εκεινοι ει­ ναι πάντα τὸ ιδιο πα όντε σὲ ὅλα τὰ πάντα δὲν εἴναι πάντοτε τὰ ίδια ί παρόντα σὲ αὐτούς, ἀλλὰ εἶναι παρόντα ὅπως μπορεῖ τὸ καθένα και ὀι­ κ ι ῶ ὅπω είναι πα όντα, ἔτσι άπολα ἀνουν του θεού . (Η έθε γίνεται σύμφωνα μὲ τὸ βαθμὸ παρουσίας των ὅντων.

Ω

Ταῦ" ἄλλο" ἄλθωδ Ϊαὶ ἄλλα ἔλλω πἔρῃμἶῃ ΤΜ ιθεωἶ Ωἑσ­Γε πα̃σιν ἔκείνων ωσαντωε· ποιρονΐωιῶ Τα παῃα ουχ ωσαυΐωδ ἕκαστα δύναται, ποίρεστι, και ιὕοε ποίρεοτιν ἔκείνοιε, οἱλλ, παρεοτιν, ουτωε εκεινων απο τι αυτι κατα` γ οι ρ τὸ ιι έτρ ον τῆο ­τούτων τταρονοίαε ἡ μέθεξιε. 148­ Πάντα τὰ Καταδεἕσπνα Τῇ παρουσίτ Τῶ" θξῶ" ὺπεξ' ν › ν τ κ × τ τ α ιλλτ του ιοταται· Κἄν επιτῖιδειοκκτι Τ0|#εΤεΧ°"› Μις Μ 'ζ "Ρ

ε

δε

παμΐα

κ

..

πλξωυμΐαι πάν” » Α

.

Ούς­

ι ­ Γιατι παντοτε ται θεια εἶναι πιὸ περιεκτικὰ και ν

τ

Α

Κ

το

\

)

|

^

ἕπισῖ ἕ ου Ε? καθ Ταυἴα π 09 ΤΟ α αθομ και προ Των 7 . ' Ι 8.8 ­ . ρνΦ Τ ι Η Γ μειτων ωιταυτωο, και προι των πριοτων. και παντα εν ε εται και ἕνερρἴζωται τοἶτ θεοἶτ, καὶ σώζεται διὰ ταύτην τὴν αἰτίαν· ­ ἀττοιτταν δέ τι τῶν θεῶν, καὶ ἔρημον νενόμενον παντελωε, εἰ: το Κ

2

1

τα

Χ

Ψ

Χ

τὁ νο ΰκ ὑπεἕίσΐαται καὶ ἀνανἴζεταιι Τῶν συνεχόηων αὐιὁ ν ν πωπιι σΐξρουλωιον­

.

ι

Μνῇ

ὸἔ ων­ ΒΘΜ2 τεν­ 3 τούτου] τον ιἰη̨̃τν· ΗΜ] .ι ὲκείνων τταρὀντωνἕιἕιὅιτινἶ κει­7 Η” ΙΡ? άλλοτε] ξλλοι›·[Μ]\\ 5­6 ωξητἕαρεατιιἐ ξῖἰἔὔτινκαί Βἐὁνε πιιρεατι κιι οτε· Ρτοεεἶιιιιὺοε Ἐν ' ειωιοεοτ. . τα ι ι τς­οι ον­ Ωίιίξἶκωἔεἕἶθἔεενθινω̨ ια, εστιν σα. Με 8­9 ντειιἔἔεντνι ι; 142.

νὀννν

'

ΣΗ

.

­·

Ι

Βῃιἐτ

Μοκν

ιω

)ὸ0"εΜἶἔνκονι:θἶ σε οννεθίθρίἕίἕἴἶεουι νεκεθῖτθ Ϊ . ινΞοὸῃρρκηκιοεἕινίἔι εννεριιρινηε ινιονν το εινιτ] εινα: Μι 2νἱἔἔε ι εν, ι­ε\ϊινζιι·ίΩτ ἐζοτἔοἑτἴἔἔπξυ . . . ι ιι οι· ,το ιοτιιιιπ =ιωῃ' ίΙΕ6­ἴεω̨ ἔι ναἕ ε εἰ.ἐι̃ αωοΜν(>ω&ἶιΙΒ°Χ τ ΒΩΠ ΜΜΜ” Ο. εειι.

.

αν απο οωτα

πρ·

ε

τ

Τάπεΐαι και Φμῃρεῃλαι παίἶἶὶ Των Ι θεωκ .καλ πρἶ Τωμ ωχἱῃωμ | οι/Ρ εμ Τϋἰΐ ουσι Υἕμωμ 7Γρθυπαρ×0ῖ/σίμ 0! καί Ταυΐα κΟσμ0υμἴε9 ἰ5 θωἰ καὶ διὅόῃη̨ καὶ Τούῃω ζωὴ" Καὶ ξἰδοπωίαν καὶρελειόρηρα ¶^

πιὸ δυνα

και η ανικαν τη­τα αυτων π ο υ τα μ· ετέ­ γίνεται αίτια τῆς έλλειψης τοῦ θείου φωτὸς (πρ. ΙΦΖ). Γ ιατἰ τὸ ._ #­ θαμπώνει και αὐτὸ εξαιτίας της ἀσθένειάς της. Και όταν θαμπώνει εκει­ νο φαίνεται ὅτι κυριαρχεί κάποια ἄλλη άρχη, ὅχι γιατὶ αὐτὸ διαθέτει δύνα δικ” του ἀλλὰ ού ωνα ὲτλν άδυνα ία αὐτοῦ που τὸ ετέ ει λ, φα νεται οτι επαναστατει κατα της ειας μορφης της ακτινοβο ιας. προη χουν

"Τὰ *ὴ" \ ®®"®" δ"""|“"· Η Ι / και ν

ε

(Ζ43) Ολα τα κατωτερα νποχωρουν στην παρουσια των θεων. Και ἄν εἶναι κατάλληλο αὐτὸ ποὺ μετέχει, τότε κάθε ξένο ἐκδιώκεται μέ­ σα άπο το θείο φῶς, ἀκτινοβολου̃νται ὅμως ὅλοι ἄφθονα ἀπὸ τοὺς θε­

®`

..

ν

9

· 6 ρ α Τῶν ἀεὶ μὲν γὰρ τὰ θεἶα περιληπτικὥτερα καιτ 8 υνατωτ απ) αὐτῶν προελθόντων ἔστίν, .ἡ δὲ τῶν μετεχόντων ἀνεπιτηὅειό­ _ῆ¦ ἐλλείψεωΐ Τοῦ θείου Φωἴὁε αἰρία γίμεΐαι. ἀμυδροῖ γὰρ κἀκεῖνο τῇ ἑαυτῆτ ἀσθενεία. ἐκείνου δὲ ἀμνδρονμἔνοο ἄλλο τι τε ὅοκεῖ τον ἔπιιφἄτεινιν νεταλανβἄμων οὐ "Τὰ 'Γὴ° αὐῃῦ δύναμιν, ἀλλὰ κατὰ τὴν τοῦ μετἕχοντοι· ιὶδυναμίαν κατεξανἴ­ στασθαι δοκοῦν τοῦ θείου τῆι· ἕλλάμψεων εἴδουτ. 144. Πάντα τα ὅντα και πᾶσαι των ὅντων αι διακοσμησειτ ἐπὶ τοσοῦτον προεληλύθασιν, ἔψ, ὅσον και αι των θεων ὅιοιταξειτ. το καὶ γὰρ ἐαυτοϊε οι θεοι τὰ οντα οομτταρήναγονι καὶ οὐδὲν Η .. τ „ οῖόν τε ὴν ὺττοοτηναι και μέτρου και τάἔεωε τνχειν εξω 'Γωζ

θεων' και 7ὰΡ η

ν

ν

ιι”

γῃίῃαι' ΚΜ­αλαμπεΐαἱ

Τοῦ . ν θείου . ι Φωἶὁε εἔποδωμ αθροωε· υπο των θεων.

183

θ

λί

(Μα) ”Ολα τα όντα και ὅλων των ὅντων οί κοομικὲι; διαταξεις προ­ 3

καί Οι δίαϊαξ­είς των θεωλί· Γιατι οι θεοι δημιούργησαν τὰ ὅντα μαζι με τὸν ἑαυτό τους και τίπο­

λίωέπων ως ῖΟσ0> οσο δηλαδη ι ι

τα δεν ῆταν δυνατὸ να υπάρξει και νὰ τοῦ λάχει μέτρο καὶ τάξη, ὀιν δὲν _ υπηρχαν οί θεοί. “Ολα τελειοποιουνται με τη δύναμη των θεων και δέ­ χονται μέτρο καἰ σειρὰ ἀπὸ τοὺς θεούς. Και πριν ἀπὸ τὰ ἔσχατα λοιπὸν γένη των ὅντων ὑπάρχουν οί θεοι ποὺ και αὐτὰ ακόμα βάζουν σὲ τάξη και δίνουν και σε αὐτὰ ζωὴ και τοὺς δίνουν μορφη και τελειότητα και ποὺ τὰ ίζουν ὶ αὐ ι ι έ ι τ › 'Υ ρ Χα Τα αι Τα σΐρ φουν πρθς ΈΟ ΟΖΎΟΖ . Ε­τινα! θπισης ι › .. και πριν απο τὰ ένδιάμεσά τους καθὼς και πριν ἀπὸ τὰ πρωτα. Και ὅλα ­ .. ἔχουν συνδεθει και ἔχουν ριζωθει μέσα στους θεοὺς καὶ διασώζονται γι” αὁῖ τ λὴ Ξὴν αίτ×ια Και ὅ ταν άποστει­ ·×ενα οφ απο τους θεους καἑ μεινει ολό Έ­Ξ ··· ­ α ερημ 0 , υποχωρεί στο μη ον και γ νεται αφοιντο, ἐπει η στερειται όλα οσα τὸ συγκρατουν. κ

κ

ε

ν

κ

¬

­¬

¬

×

>

γ

¬

<


ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

ΠΡΟΚΛΟΤ ΔΙΑΔΟΧΟΥ τι

τι

ι ν ` * 9 δια παντων Φο ιτα των 145­ Πάσης θ6ίαΞ τἄξεοϋἔ ιδιο­Γ17 8 έ 0". γέίιεσιν. ι ωιτιν έαυτ`ν ρ ,Ι απαυ̃ι­ 'Γωΐ καξα ὅευτερων, και` ὅ'ὁ` ·· ® Κα ι Τ ῶν Θεων τ ι α έκἔσπ" ου τι· όεισιν ›γέμεσ­ίμ εωε εἰ .γὰρ ἄχρι τοσουτριι τα× οντ έσῃμ ἡ των . οι διάκοσμοι πρσεληλυθασψε εν ίζῃαι γαρ \ ἕὅἔἐΐηΐα, ἶλλιιμττομενἕμ α̃ ν ωθεν θείων δυνάμεων ἰᾶιότησ,

(Μό) Το διακριτικο` ννωριαιια κάθε θείας τάξης περνα̃ απο ὅλα τα ν ι ε τι ι ι .ι δευτερα και δινει τον εαυτο. του σει ολα τα κατωτερα ειδη. ι τι Γιατι αν προχωροῦν τὰ ὅντα τόσο μακρια ὅσο και οι τάξεις τῶν θεῶν κ

εε"

ἔκαατον ἀπὸτἦτ'

οἐῖἐἔη̨̃ιἶρἕἔἑἔἴΐ

Ζ:όΤῖ7'τ"ί,?α

λδἕ

οίον ει'

τὴν ἔωηἴι

Ξ Κἑὰ ὁρμη̃ν ὅἶ Τομ εδ" ιἴοῦΐ 'δὲ ,οξρῶιη οι δὲ

5­ιη̨̃

ψἶχλ δενΜ7ι:ἔὶ

Ι

Μοτο,

θεοι όπερουσίοῖ

σειρα τὴν αὐτὴν ἔχει δύμἶμθ' |ἀ"0 '5 Ζΐἑεεΐἕόωθείατ αἰτίατ. και ὲτι·ι` τιῖτν λοιπῶν ,α̃λαιἑτοζὰλἕἔοὲἔ πάρΐα γὰρ ἐξῆτττιιι τῶν θαἦν, κιιι τα μεν εξ­ αἑσωά;­ων ἄλλωιι πΡξ›λιἕ#π`"α,ιν /και αθσἕἑρἔἐ ίἶἔΐϊυ­Γ:›ἴξι6μ)ἑ„| ἢ ὲλα_ῃ.ό_

,ιιεστὰ ᾶὲ πάντα θεῶν ”, και ό εο κα­ῃἶ.Φύω|μ, ὲκεῖθῖμ ἔχεχ

ΞΞΪΞἰ:Ἑ;Ξ0::"ἀἶτ|:ι̃:­::·ιιιξα" 146. Πασων των θτιωἔ

λ τροοὅωναρἔΐτἶεἔΐζζιἰ9 Ή”

3

ιὶρχὰι­ ὁμοιοϋτσι, κύκλον ναρχ 0" Κ Α ` \ ι κ ιισΐροῷἦεγ τησ ττροτ ταν αρχαε 677 „ ν Ἱ. Τ „ Η εἰ γὰρ και ἔκαστον των προελθόντων επιστρεῷεται προ ἡ › ι . ι ν ε ᾶλλον αι υ λλ” ὁ` αρχηνι οἰκειαν ΦΦ ἦΐ προἶθηλἴθει πο ῳ ήπο _μ νλ ὅλαι πἱξω.) ἀπὸ Τῆς έαντων ακροτητοτ προελθονιται, τα ἐν ι ι τ “Π ι ν δὲ ἐπιστροψἢ Του Τελουῖ 6" Τη" "πω­ρεΦ°„αι πρ", ξκεωη Α ` ω ° ισ 6„ ' ν και εἰε ἑαιιτὴν ἀρχὴ" όία” ἀπερ7αζε"ι λεω­ ἴιδέξυ ὲ?ῃδε"„,„μέ,.η„ διὰ 30 πἔἕαμ ι τι νο τνννεύονσαν Και Θ "Ρ "λη Η Το ε ^ | ττιι· ωνιἶἴσεω: θξίωμ διακόῃιων τὰ ιὶκρότατιι τιιιι· τιέρασιν ι των ΜΖ αἴμ ὑπερκξιμέμων

τι

­ ν α τ ν ι Ολων των θειων προχωρησεων οι καταληξεις εξομοιωνονται οι έ τους, έ αο αλίζοντα ἕνα κύκλο ω ις οι ` και ω ις κ ι . ι ι . . τελος μετ την επιστροφη τους προς τις αρχες. Γιατι ὁιν καθένα ἀπὸ τὰ παράΥωΥα επιστρέφει στὴν .ίδια του ι άρχη» ὰ­ \ ι̃ ! πο την οποια ξεκίνησε (πρ. 31), πολυ\ περισσότερο βέβαια ολόκληρες οι( .υ τάξεις, που ξεκίνησαν ἀπὸ τὸ ανώτατο σημειο τ τους, επιστρέφουν παλι σὲ αὐτό. Αότὴ ὴ ἐπιστροφὴ τοῦ τέλους στὴν ἀρχὴ κάνει ὁλόκληρη τὴ σειρὰ μια και ὁρισμένη και με τὴ σύγκλιση νὰ φανερώνει μέσα στὸ πλῆθος τὴν ενότητα. ν

Ά

Έ

ι

0μ0ι°υΤαἰ Ἱ­(Ι) ' ρ ` τι γὰρ δεῖ ιτννέχειιιν εἶναι τησ θειατ| προνδνν ρω | ' οἰκεία" έκάστην ταξιν συνδεδεσθαι μεσοτησιν, αναγκη Α

σε

.

®

ι ιενννισι

6

ι

­

ιι0.εΜ

Μ

Δ

μϋἰθνἰἴἴαἰ

_

'

ι.

Χ

ισ

Δ

.

Χ

(ΜΗ) ”Ολων τω̃ν θείων διατά εων τα ανώτατα ἄκ οι ἐ ο οιώνον­ ` ~ κ ται με` τις | απολήξεις των υπεοκειιιενων διαταξεων. Θ Αν πρεπει να , λ ­ τ _ θ νθ τ ι δι αποτε

_

.πρσλέμπτει

"Μωοἴόξ τι Ω ο εεε.)Η ληικἡτοΠΠ” ω ιικκ "ετνι ιιετε` α̃ἑ πάντα Θεόν ΒΟΏ ιὶειι. ει τιι̃ ε ειε­ Β ι5 εεε.) ἕχἶλάχειηιιιίιό ιὶωι.Μ 99 οτά£‹τ=ιΩ χμμ 130. 1

_

935

ιτ”σειΒου·ιι­τσ]οι

°°ι'°'"χ”'Ω : καἰ ξ 9 ἔωἶιιἶν ισ και ἶ4ἶξἦε·ιι°ι·Ρ°7Ιἔ ἀλλήλων ·

Α Τα:

τ

ν

ὲ τις

ι

_

..

(Μό)

¬

ιγῃ, (Με) ανν

ν

(πρ. ΙΜ) ἔχουν προχωρήσει, σὲ κάθε ειδος ὐπάρχει τὸ χαρακτηριστικό γνώρισμα τῶν θείων δυνάμεων ποὺ ἀκτινοβολεῖται ἀπὸ ψηλά. Γιατι παίρνει καθένα τὸ χαρακτηριστικό γνώρισμα ἀπὸ τὴν ἴδια του προσεχὴ αιτίοωσύμφωνα μὲ τοόποῖο αὐτὴ δέχεται τὴν(ὕπαρξὴ της. Λόγου\χάρ:η' αν υπαρχει καποια θεοτητα καθαρτικη, τότε υπάρχει καθαρση και στην ψυχὴ και στα ζωα και στα φυτα και στις πετρεςι και αν υπαρχει θεότητα φρουρητικη, τὸ ἴδιο, ὅπως επίσης και θεότητα γιὰ τὴν ἑπιστροφὴ και τὴν τελειοποίηση και τὴ ζωοποίηση. ”Η πέτρα τώρα μετέχει καθαρτικὴ δύναμη μόνο σωματικά, τὸ φυτὸ ἀκόμα καθαρότερα ἀπὸ τὴν άποψη τη̃ς ζωῆς (ἀπὸ ὅ,τι τὸ ἴδιο τὴν ἔχει), τὸ ζῶο ἔχει αὐτὴ τὴ μορφὴ και στὴν ὁρμἠ. ὴ λογικὴ ῷυχὴ τὴν ἔχει λογικά, ό νου̃ξ νοερά, και οι θεοι πάνω ἀ­ πὸ τὴν οὐσία και μὲ τρόπο ἑνιαῖο. Ὁλόκληρη ὴ σειρὰ ἔχει τὴν ἴδια δύ­ ναμη ἀπὸ τὴ μιά, τὴ θεία αιτία. Τὸ ἴδιο ισχύει και στὰ ὑπόλοιπα. ζ/Ολα ὲξαρτωντριἑ άπἶςτοὺς θερὑρ και οἑότρι ἀκτινορολοῦνται αἔὸ αὐτὰ και ἐκεῖ­ να απο α α. αι αυτα ακτινο ο ουνται αμεσως και κεινα κρεμονται . ι ι . τ ν απο τους θεους με ενδιαμεσα περισσότερα .. η λιγότερα (πρ. Ι28). «Με στα εἶναι τὰ πάντα ἀπὸ θεοὑς» και τὸ φυσικό του γνώρισμα καθένα τὸ ἔ­ ι ι χει απο αυτους.

5

τιτ ἔστι

Τὸ εἶδω.

κ

κ

καὶ Θ ψῃχατι­ ἔστι “κάθαρση καιικεν ζώων και ἐν ψντοῖι· και ἐν λίθοιτ· \κα,ι ςιλ τιἶονΦΡἔ:ΡΖιὶ τξι ερῆΐ ρ|ἴιθ:χρῃκῆ9 ὼιταύτωτ, και ει' τι: ὲτιατρεττικηυ̃ κιιι ζωοττοιόε, ὸμιιίωτ. ^και|ο ιιεν ἐι ἐιῖΐέ: ἕἔ κῃὰ δυνάμεθα· σιυμοιτικτετ ιιρνονι

Ι85

Σ

εκαιττον

κ

Φι

ει συνεχεια της ειας προχωρησης καιτ κα ε ταξη να συν εεται μει ι τ . .ν ­ τα` “δ ι ια της εν ' δ ιαμεσα ί (πρ. 132), ειναι Τ αναγκη τα ανωτερα ακρα των κ

ι τιν ιιι‹ριτητιι[Μ1ι

ν

7

κι.

ν


Σιτοικτιοειν οιτο/ΟΠΚΗ

ΠΡΟΚΛΟΥ ΔΙ/λἑίἑλςλλλίῇ

μμ”

ιοο

δε ι

ώο·εο·ι τῶν “ οιποπερατ ” | ι ταιτ τ ὅευτερων ι · συνοιπτειν των ακροτητατ ρ ιν ἔστι" Τῶν ἄ οιιοιοτην | ' ' ' ' ` ομοιοτητον. | η δε` σνναιρη δι πρωτων· λ _

^

°

τιν

.

Ϊ

×­

των προοὅων επιατροιρητι λ „ „ ἔσιἱ 20 140. Παν το πληθοε των θείων ἕνάδων πεπερασμένον κατὁι ιὶριθριόν. ἄν ἄπειρον ὑπάρχοι· ου εἰ γὰρ ἔγγυτάτω τοῦ ἑνόι· ἔστιν, οὐκ ` λ | ` Η ει γαρ και το αλλονριον. αλλοι ἄπειρον, Το ἑνὶ πρ γὰρ σοριροὲο αὑΐὁ ἀψίοταται τον πληθοτ οπειρον το οτ, πλῆθοε καθ· νι Λ και τε δηλον ὡτ παντελωι· ἔρημον ἐκείνου· διὁ καὶ ἀδύναρον ἄρα ἀδρανέε. οὐκ ἄρα ἄπειρον τὸ τῶν θεῶν πλῆθον. ἑνοειὅὲο πλήθουι· μᾶλλον πεπε­ καὶ πεπεραιτρένον, και παντὁν ἄλλον # οι ι κ . | ν ρασρειιον· παντὁε γὰρ :ὶλλου#πληθονι: μαλλον τῳῇινι ρνννενετ: του αρχη: την ιγγιιτερω το ει μεν ουν ἡ οιρχὴ πληθοεη̨ εδει . ι ι ι ι . ι εν πορρωτερον μαλλον ειναι πληθοτ, ςοιιοιοτερον γριρ το ἶγγντερονλ ἔπεἶ δὲ ἔν ἔστι το πρῶτον, το εκεινῳ συνοιῷεε πληθοι· ηττον ἀλλὰ πλῆθοο τοῦ πορρώτερον· το δὲ ἄπειρον οὐχ ἦττονπλῆθοε,

Θ

.

.

τὶς χαταλἠξεις τῶν πρώτων. λ

οι

να

αιἶ8

θἶια ταἔιι̃ εχει τριπλή, ἐσωτερικὴ συνοχήρἰπὁ τὸ ἄνω ἄ­

, ι ι ἶ7|ἕ› το μθϋθ της και την καταληξἠ την; ι ιν ΤΟ ανωειιινιρο, ἐπειδὴ έχει ἱσχυρὴ ἑνιχὴ δύναμη, τὴ διαχύνει 7

Ε

λ

λ

ο

ν

ν

λ

°

δ

Η49) _

Ο

_

.

μι μ0.

Γιατι

_

μάλιῃα πλῆθω

¦ , ν ~ ~. το πλη̃θυ̃ς των θειων ἑνοιδων ειναι πεπεραομένο στὸν ά.

.

7 _ . ὰν εἶναι πάρα π0λὺ κοντὰ στὸ ἔν 113 δι )ι εν μπορει ν0ι Ξι­ ι ιι ναι ἄπειρο· ­Υ­ιανῖἱ δὲν .ται [ιζ ΟΦ, Τ0ῦ εἶναι ξένο. "Αν ά. ρ α ἶι .ΕΟ απειρο στ λ_ . . κό ὸἦ καιι ιιτο π Πθος καθεοιυτο ειναι σὲ απόσταση ἀπὸ τὸ ἕνα ειναι φοινι . ι ρ ὁτι το οιποιρο πληθος ειναι ὁλότελα ἄδ ειο ° ι ι · ×. απο αυτο Υι αυτο και ειναι . | ἀδύναμο καὶ ἀδ ιι ¬ δ¬ θε­ Επομένως τῶν το πλῆθος Ρανες. ων εν ειναι οιπειρο. Ιῃναι ἑνιαῖο και πεπερασ ένο. ι . › ι . ~ κάθε αλλο πληθος ιτναι συ εν ι ι ι .ι μ „ Υ ατι ι̃ἶερισσοτενο απο πλ~θ . ιι “ΚΥ αν με το ενα. Αν λοιπον ἡ ἀρχὴ εἶναι κοντινότερο στὴν ἀρ ` νὰ Ξ Ἐναι π λ“θ το Οςλ επρεπε τὸ η ι η Οζ πῦρισσοῖἱρο ἀπὸ ὅιῖι εἶναι 7

λ

.

ιιι.

τι ιιω̨ννι ­,ιν νου ινε. 5 ινινεῇ ιιεοῳιτι ιιιιῇ ιι±ιιιιιιιειιο,ιιι„­τι Αηιιν 9 τον ιντν·Μ νιιονν ι ιιιιιω νοινν, ριλιιινιννε 2

ΙΒ ἐν τῇ μεσότητι (2 οι ὶιι Τομ. Μ

ιι οινιιιον Βου 149.

ιι:

οὐκ ον ι . ι . .

:

πιιιιιιιιιιιιι

,ιοινιιι

ιε "ιι νιικ ι ιο. ιιουο ..ιι ιιιιοιοινν ιωιιιιι ὑιτάρχοι Μι (ὑπάρχει Μ", ειιριἶτεοτ. νπιέρχῃ ΜΒ), οϋν' ΜΝΙΜ

...ωιιιιννι ιι" .ιπιιιχιι οουο ν ο Β()Αι· ε

τῶν οινννενὀντοιν Μ

7

ιο πιινανΩ

Ι4 εὶε] πρόν Ω

­ιο“' ΠΕΜΩ

ιι κιιὸιιπι ‹›×××.Μινινν)

ΜΩ Έν ιι ι Ύιτοιζἱε ῦο ειν οι μ”λλον

οεεο

ιο

ὅι

ιιἢοιν­ Ιἔ ννον

Ἡ σύνδεση αὐ­

κληρη την ενωση καὶ τὴν ἑνώνει ὁλόκληρη ἀπὸ ἐπ , αΥω> ενω ταυῖοχρονα μένει στὸν ἑαυῖό της (πρ ι ]25), ι Ι καἰστὰ δύο ἄχρα υνδι ολ ι η Ηεσοῖητα απλωνει την δυναμἠ της ι σ εειο τντοι· ἔη με ων ἶοιυτο της (πρ 132) με. η_η \ ° ά Τα ββ ἔ Οκ Τις χθρηγησεις των π Ρ ωτων και ανἶβαζοντοις τις δυνάμεις ι ι ~ ι τῶν Τε λ ευῖοιιων καιι εναποθ “ϋετοντοιςρε ολοι πην ταση της κοινωνιας και της ουν εσηὲ μεταξυ τους. Ετσι ολοκληρη η διαταξη ι ι ” γινεται ια οι τ ιι σα δινουν καὶ ἀπὸ ὅσα λα βάνουν ι δι μ. πο Ο­ „ ι επεν 71 σνγκλινουν οπως σε κάποιο χεντρο ποὺ τὸ ἀπο τελε _ ι μ , . ιη ινεσθΐηΐῦιμ Και Π κατάληξη ἑπιστρεφοντοις πά­ ΐχη ΐαι επαναφερονταἔ τις παράγωγες δυνάμεις, δίνει σὲ ὅλη Τ! ­τὴν ταξη Ομοωΐηῖα και σύνκλιση (πρ. ]46). Καὶ ἔΐσι ὁλόκληρη ἡ διά _ ί Τ τοιἔιι ειναι μια, χάρη στὴν ἑνοποιητικὴ δύναμη τῶν π ώτων κουιστηι συ. . Ρ νοχὴ ποὺ προκαλεῖὴμεσότητα καὶ ὲτινι · Ν καταληξης των μ· η επλσῖρθφη της προχωρἠσεων στὴν ρχη Τους·

׬

ν

°

5

λ

ι

τ

ε

]48 Κ|

Σ­Ο λ

λ

Ψ

Υ

ινετοιι

Χειμενης.

.

Ρ

,

νἱχ σωῖδων­ται μὲ

ιπἀοκιι λοιπὸν ιι. 29. 32). ἔ®"ἶι®®ς Α­της °μ0°°Τναι ­ η μοιιοτητα των αρχων Της κατώτερηἔ τάξηἕ μὲ τις κοιτοιλἡξειἔ Τῆἔ δπε ρ .

­

.

ν

ν

ι

ιυτἶρων

τὰν τέλη Ή” ὑ"ῳἱδρ“με“"*° τ<ἱιτω= Α , τ × το ,.ν<ι>ε=νέ×·ν , .. τε τηλ Τριχωδ” ι. ι ` απο έαῃῃλ συμηι|ω7α£ ν θεία Τἄξκ 148' Πασα ,„ _ 5 τελιπνεκ του απο ιὶνρότηνοτ την ἐν οιὐτῃ καὶ ἀπὸ τητμεσονητοε καιι ι Α αυτην· πασιιν ειε δύναμιν, ἔχουσοι ἑνικωπἱτην γάρ, ἡ μὲν , Ά Α Α και ἔνοι ·π‹ιο·οιν ἄνωθεν, μενονσα εψ διαπἕμπει τὴν· ἔνωσιν έπι ἄμψω Τὰ ἄνρα θιατείνονοα. σοιιδι̃εῖ ἑαιηῆΐ. ἡ δὲ μεσόΐηϊᾶ ι ν .. ^ ταν παοαν περὶ ἑαυτήν, των μὲν πρωτων διαπορθρευουσα .ι ι ν Α και ποιοι ιο δυναμειτ, τὰν ρἰνατείνονοκι τεῇλευταίαν δόσειτ,|των,δἔ οιινωτ γαρ μια αλληλα· προε κοινωνιαν εντιθειαοι και σννὅεσιν πληρούννων και των πληρον­ ἡ ὅλη γίνεται διιέτοιξιε ἔκ τε τῶν | | σιιννειιοννων: ριένων, ὥσπερ εἴτ τι κἕντρον είν τὴν ν μεαοτηπα ι ι ι ν . ι ι παλιν ειν Τἢ” αρχη” ' δὲ αποπερατωσιτ, επιστρεψονσα Μ" και ινύννευιιιν Ι5 η \ πρ ο ειλθ ο ύ ο αοἔ π ανά 7 οιιοα δυνά ιι ει: ι' ὁ Ρ οιότητα ναι· 05· ιῖν ιι ιλιἄκοο· παν ο συ οὕτοκ ν αἕει π αρ έ χε ται. καὶ τῃ” ὅλ ῃ τ” δια τον ιν ἐστι δια την ὲνοποιοο Τῶν πρωτον δννιιρῖωε (και) την αρχην τῇ μεσοτητι σννοχηι· και δια την του τελουτ ειν

άρχων

187

­_*

7

Ξ

|

­ .ι . Ρινοΐερο (γιατι το πλησιέστερο εἶναι πενισσότι ° 0­ μωἔ Τὸ πρῶΐθ Εἶνῶιι ἕνα ( πρ­ 0), Αφου ρο ομοιο)μὲ αὐτὸ εἴ­ _ το\ πληθος ρ πουἹ ουνόιπτεται ι Ύ ΤΕ Ρ Ο 7ῖ η~ Ο ςοιιτο` το` μακρινότερο τὸ ἄπειρο Εν δὲν ὅμως πληθος ναι λιγότερο πλῆθος, ἀλλὰ ὑπερβολικὰ πλη̃θοῷ μ·

Π

Ι.

3

­

__


Στοικτιοειε οι:οΛοτικΗ

τινοκλοτ ιιιΑΔοΧοι

ὅἕἴ Κάθῖλῃ π¶ὺ παθἶι̃λίεϊαθ (ἶτἱἦθεἴεἶ πἶξεις δἶν φύσίλτολἔ να| εχεται ο ες δυνριμεις ριυτου που το παρανει ουτε νενιποι τα δευτερα δεχονται ολες τις δυνοιμεις των πιὁ πάνω απο αὐτά. Ἀλλὰ ἐ­ πεῖνα ἔχουν μερικές δυνάμεις που υπερβαίνουν τὰ κατώτερα τους και _. δὲ χωρανε στὰ ἔπειτα ἀπὸ αὐτά . ι ιι ι ι ­ ­ Γιατι αν τα οι ακτ ιστικαι ω ισματα των θεων δια έ ουν οἱ ί­ _ χ ρ ηρ ι Υν Ρ ι φρ ­ διότητες των κατώτερων υπάρχουν στα ανώτερα, των δεύτερων ὅμως, ι ι ι ε ι ι ε ι ι ι ι επειδὴ αυτα ειναι ολικότερα, δεν υπαρχουν στα κατώτερα, αλλα μερικες ἀπὸ αύτὲς τις έμφυτεύουν σὲ αὺτὰ ποὺ παράγονται απο ἐκείνους, ἄλλες ει ι ›ν ι ι ν ι ε ν τι Ομως “Εἰς ἔχουν Οίπθ πρθηγοθμενα χαΐα τροπθ υΐίερβαίἶίὕίο. Γιατιι ἔχει _ δειχτει (πρ. 126) ὅτι καθολικότεροι εἶναι οί θεοι ποὺ εἶναι πλησιέστερα ιο ι . ε ι ι ι . ι στο ενα και μερικοτεροι οι πιο απομακρυσμενοι. Οι καθολικότεροι τωρα ἔχουν εύρύτερη περιεκτικὴ δύναμη ἀπὸ τοὺς μερικότερους. Δὲν μποροῦν Ι ἄρα να περιλαβουν τὴν ἴδια δύναμη ὅσα ἔχουν δεύτερη και μερικότερη σειρά. Ύπάρχει επομένως στοὺς άνώτερους κάτι ποὺ δὲν μπορει.. νὰ πε­ ριληφθει και νὰ περιοριστει στοὺς κατώτερους. Γιατι κάθε θεία ἀρχὴ δείχτηκε (πρ · 93) ὅτι δὲν είναι ἄπειρη οὔτε ια τὸν ἑαυτό της οὔτε πολὺ περισσότερο γιὰ τοὺς πάνω ἀπὸ αύτη, ἀλλὰ σὲ Ἱ Η ι ὅλα τα επειτα ἀπὸ αύτἠ ι σε αύτὰ φαίνεται ὴ ὰπειρία στὴ δύναμη (πρ. ._ ­ 86 ). Κ αι τὸ άπειρο δὲν μπορουν νὰ τὸ περιλάβουν αύτὰ γιὰ τὰ ὁποια εἴ­ ναι άπειρο. Ἑπομένως τὰ κατώτερα δὲν μετέχουν ὅλες τις δυνάμεις πουι τὰ , , ι ν › ι ι ι ό ι ι ­ ι' ρα τις εχουν απο πριν ( ίατί. Έ 'Εἰ αυτα θι

ἔν ταῖε θείαιε τιἱξεσι παίσρτ ὑπ0ξλἑΧῖσθ'" Πα̃ν τὸ προϊὁν 160. παρἄγωηοε Τὰ?­Τοῦ δυμάμ" οὐ πέΦυΚ”,)`0ὐδἶ οἔιωε τα δεύτερα

των” κατα, τῶν πρὸ αὐτῶν, ἀλλ' ἔχει τιναε ειεεινα ὅκνιὶ Το" μεΐ δυνάμειε απερίλιιπἴουΐ ὲξῃρημέναι· ὅεεστέρων 5 αὐτά. ιμ Τῶν ι ι ι αι/ιε\ τῶν θεῶν ἰδιότητεε διαψξρουῃὅε ει γαρ .. ν Α ι αι δε Τωμ τοῖε ὑπερτέροιτ 7ΓΡ0υπαΡΧ®υ"­ῃίι ς ὑιρειμενοιν ικωΐέρωμ ὅῃωιχ ἐν Τοτε ὑαειμενοιε· οὔτε εἰσιν, , ὑπερτερων, ­ ι . ­ ἀλλὰ ναι­ μὲν ὲνδίδωιτι τα ιερειττννα τοι; άττ αυτων τταραγξλ δἕδεικται γαρ\ ιο ρημένωε· 'λ Φενἔ ξῃ ­ μένω, τὰε δὲ ἐν αὐτοῖε ττροει η ν ιλικώ" ρ οι μ ές εἰσιν οι ὲγγντερω τοῦ ενοε, μερικωτεροι δε ΟΤΕ 0 οἱ πορρωΐξρωνι Πι ς 0 ικω°Γ6ρ0 ν μ ιν οι δεντεριιν ­Γέρας ἔχουσι δυνάμεις· οὐκ ἄρα τὴν ἔκείνων δίνει Τά καὶ μερικωΐἐρῃ περιλήψοῃως ἔστιν ἄρα ἐν

πἄσ" τὰε

Ά

ι

9

τ

ν

τοῖε ιἔψειιιἔνοιε: ιι τη̨̃ῖε ὺττερτέἶιοιε ιὶττερίλητιτόν τι και ἀττερίγραφον 'ί των θείων ουτωι· ιιντἶλραρἔιξ ἔιεαστνν καὶ Υὰρ ἄπειρον ι ι ι ` ^ δέδειιεται ὁν ούτε του νπφ αυ" πἶλλῳ προΐξρομ, ,α ,αν ­ ι ι δ ιν εν ειεεινοιε· πασιν ἡι δε απειρξα ζίαΐα την υμαμ, ν #66, ἑαυἴὁ ­ ι ' εστιν απειρον ' ουκ αμα πασωυ Τὸ δε άπειρον ἀπερίλητττον, οιι· δ ε έ 0­ Τε α ῶμ ¿„ ἑαῃοῖε νὰ το ν ε ε ` Ρ ^ ετε ει των δυναμεων τα κατα ῖρείἔη̨μα πρη̨ξίχηψερ (ἦν γὰρ αν ὲιεεϊνα τιεριληζιτα τοι: νι δευτέροιε, ὥσπερ δὴ και αὐτωε τα δεύτερα). Νιτυτε ουν πασα9 ` || Τὸ |"Ρ#κωΤεΡω/ ' νι διὰ ­\ ἔχει ταῦτα τὰε ὲ κεινω ς” ου" αδ εχω Το Α ι ινα αὐτδν ἔκεἴνοιν ἔχει τρ07Γ0ι"ι δια "Ι" απειρια" Τη" Ξ" 36 ι ” ” κατα δεεστέρων ποιοῦσαν. των υπεριρερειν ` τ τ 161. Παν τὸ πατρικον ἐν τοιτ θεο” πρωΤ®υΡ'Υ®" Μ" και εμ . ­ ιι ` ι ι . ταγαθου ταξει ττροιστιἱμενον κατὰ πάσαν τιζω θειαῦ: διακοἶμησειῖ ­ι­ὰε γὰρ ϋπάρξειε τῶν δεύτερων και τα: δυναμειε υλαε· και τὰε οὐιτίαι­ αὐτὸ πα ρ ιιίγ ει κατὰ μίαν ἄρρητον ὕπφοχήυ” δω 'ἶο \ ` , ί Κ Ι α α θε! και παιρνω" ξπ0"#αίῃ'?"›` ῃι̃" ημωίιευἕλν „α 7. ν ὲνὸι· δύναμιν ὲμιραῖνον και την υποστατικην των ὅενΐερωυ αί“ί"ι"· και καθ, ἕκάστην τῶν θεῶν τοίξιν το ττατριιεον ἡχειτοιι χενϋΐι παράγ" ἀψι ἑαυΐοῦ πάν" καὶ κωμοῦμᾶ ά" Τῳ (ηαθῳ "_ νε

.

Ν

νε

_

ε

Ϊ

>

η

Φ?

Χ

κ\

Ά

ς

"

.

­

.

_

πο ονσαν να

­

ι

ι

ι

ν

'ῖιἱρθυν απθ Τα ῦίΟί'ῖω'ῖΞρΟί.

,τι ειναι τιατριτιο μεσα στους εους ειναι πρωτουρνο και ῃ. ­ ι ι ι ­ σὲ ολες τις ­ ι νειται στην ταξη του­ οιναθου θειες διατάξεις. ( .›

ι

τ

Ταγμένον ιὶνάλνγον. και ττατέρει· οἱ μεν ὁλιιεωτεροι. οι δε .ε ν εε ι ν ν Η ι μεριιεώτερνιι καθάπερ Καὶ αὐῃιὶ *ων Θεων αι Ταἕε” ΤΨ ολικωπρῳ Ἡ

. _ ­ δρἕερΞἐῖΚτεἔ(ἴ[ἶΔ)Ο 7 ντνν 'τς νιιε ιεο. Βθζΰιιενυν νικ­ιἕὑἴῶμνἔ 5 ετυχε: 9 ιι χουσιν Μ ι ν ΠΠ" γάρ Μ" : γοιιν Μις", Ω ιν νει νενινρνενννὥζῳν. .ῃἱξινο Μω ΒεΠΜι= Ι6 τομ εεειιιιιειιιιιινι ΒΩΠ: οιτι. Ω "Μω ἄν σκι. τ Τι Μ" Η Μ ιν: =<> τννϋννἐνενι ι·ετἐ×5· ( ιι ιν ων. ιι0ιΑι·ι; ετνι­5 τενικνττἀ (Σε ᾶτενίλνπΐα Ωω· ν “Ψ” 9 Ε ρ ΒΩ13 Ο

α

­Υ μ ρ ” ` ' ' “­ τοθδευτἶρα να|περιλαἕ^βοΞνο|υν εχει να). Ουτε λοιπον τα κατωτερα εχουν ολες τις δυναμεις των ανωτερων, ἐ πει 8 ὴ είναι μερικότερα. Οὕτε ὅμως τὶς δυνάμεις ποὺ ἔχουν τὶς ἔχουν μὲ ι ... .­ το ἴδιο μὲ εκεινα τρόπο, εξαιτίας της άπειροσύνης ποὺ τὰ κάνει νὰ ὺπερ­

τὰπειλά Ρ β ουντὰδύε ἦ Τ ρα| ὅω π ςη̨ἶωα

ν

,

ιευ

Γιατι τις

ι

_

ὺπάρξεις των δεύτερων καὶ ὅλες τὶς δυνάμεις και τὶς ούσίες τις παράγει αύτὸ με μία ἀνέκφραστη ὺπεροχἠ. Γι” αύτὸ και όνομάζεται πατρικό, ἐπειδὴ φανερώνει τὴν ἀγαθόμορφη δύναμη τοῦ ἑνὸς καὶ τὴν ὺ­ ποστασιακὴ αιτία τῶν δεύτερων. Και σὲ κάθε τάξη τῶν θεῶν τὁ πατρικὁ .. γίνος ὴγειται, παράγοντας μόνο του και ρυθμίζοντας τα πάντα, ἐπειδὴ κ Θ ι νλ ι ι ι χει έση ανα ογη με τὸ αγαθό. Καιι ἀποι τους πατέρες αλλοι είναι πιο ι ι ει καθολικοι και αλλοι πιὸ μερικοί, ὅπως και οί ἰδιες οἱ τάξεις (πρ. 136) τ

αν

'


ΠΡΟ ΚΛΟΤ ΔΙΑΔΟ ΧΟΪ

ΣἹὉΙΧ ΕΙΩΣΙΣ ΘΕ)ΟΛΟΙἹΚΗ

τῶν θεῶν διαφἐροον στὸ καθολικότερο και ιιερικότερο σύμφωνα μὲ τὸ ι .. ­ ι ι Η ι ι ι ι βαθμο της ιὶραστικοτητας της οιιτιας. Οσες λοιιτον ειναι στο συνολο 0 ι ­¬ _ ·ν ι τ ` ι ._ τους οιιτ ρ ο Χ ω σει των θεων τοσε θ ειναι και οι οιοι ο οποι σει των βη ς φ ρ θ ς ^ τιατέρων. Γιατι ὀιν ιἶιττάρχει σὲ κάθε τάξη κάτι ὀινάλογο μὲ τὸ αγαθό, αὐ­ ι Τ Ί ΙΡ \ ϊ ! Ἱ το πρέπει νὰ ειναι σε ολες το πατρικο και καθε μια ταξη πρεπει να ιτρο­ έρχεται ἀπὸ Τὴν παῳἰχὴ ἑνό τητα.

.

Ε νωνέ ω διαιρέ ονσι κατὰ τὸν τῆι· αἰτίαν λόγον· οσοι κιιι` ιορέλ ρ¿ θ Α Ρ ,ιδω και αι Τῶν πατέρων Ου” αἱ Ο αἱ 'ἴζὺἴ ἕω" ἴι­ρου ι ­ ι διιιΦορό·ι·ητε9. εἰ γὰρ ἔστι τι κατὰ ττασαν ταξιν αναλνλἶμ Τζιγαθῶ, δεῖ το ιτατρικὸν ἐν τάσαιτ εἶναι, και προϊἐναι ἀπὸ την

ν

,

·

×

Ξ

ι) ι ­ινιιτρικῆν ὲνωαεωτ ἑκιἱστην. 162. Πα̃ν το γεννητικὁν των θεων κατὰ τιιν αττειζοιαι: 'Γηΐ θείαν δυνάμεων πρόεισι, ιτολλαιτλασιαζον εαυτο και δια ττιιντων χωροῦν, και το ιὶνἕκλειτττον ἔν ταἶτ τῶν δευτέ Ρ ων π ιι οοδοιι· διιιψιρόντωτ ὲπιδεικνὐιιενον. τὸ γὰρ πληθὐνειν ­νὰ ·ιι·ροϊ6νι·ι›ι και ἀπὸ την εν ται? αιτιαιν ιο . ι Α ν κρνφίαι· ιτεριοχηι· ττροάνειν Μ' ανονεμμησω' Τικ" εξ®"ρΪ"'” .

ἔστιν ἢ τῆι ἀπεἴννν Τῶν θεῶ" δ'”"ἱ#°®®ι δ* ιι" '""”'­α 7'””|Λω” ι , ι ιὶγιιθῶν ττεττλήρωται τὰ θεια, τττιντον του ττλήρθυΐ ἄλλ "Φ έαυῃιῦ πιιριὶγονῃις νιινὰ τὴν ὺπερπλήρη ᾶύνανιν ; γεννητικῆι· ω̃ι, θεόηΐωι ιὁχω, ,ι ­τῆι­ ᾶννάμιωι­ ἐπικράτεωι, πιιλλιιιιλα­ ιι σιά­ζουσα Τὰι Τῶν γεννωμαων δννάιιειτ και νονίμοντ ἀιτεργα­ (οιιένη και άνεγείρονω πρὸι το νεννα̃ν ἄλλα και ὐψιστἄνξιἴ­ εἰ γὰρ ἕκαστον τῆι· οἰκείαε· ἰδιότητοτ, ῆν ἔδει Ζτρώταιτκτοιἶ ^ | και τοιν μεθ_ εαν" ἄλλιιιν μεταδιὲἶωσι, τταν δήττου το γονιμον ` , τὴν γόνιμον ἕνδίὅωιτι ττρΰοδον και τὴν αττειριαν ενεικονιζεται 'Γην Ν ν

ι

..λ

των

ο ων

ἀεμῃἱουΐ

Τὰ? ›|

ι

,Φι ἦ9 πα̃σα

αρχεγονον, ιι ν

Τῶν

θέ" προόδου?

Πα̃ν το τέλειον

168.

ν

Π

γειμηΐικῆ προῆλθε δύναμιν, '

ὲξῃρημέμως ἀπορριωσὼ ^

ς

ἐν νοῖτ θεοιτ την θείαν ἐστι ·

τελειότητα·

ι ι

ι

Ά

Χ

Ψ

_

¬

#

>

ιι!

·

εαιιτο του και τιοοχωοωντας ὁια μεσου ολων, και ὁειχνει ἔεχωοιστοι ι , „ „ . ι στις τιοοχιοοιησεις των δεύτερων τὴν ἰὅιοτητα του να μὴ χάνεται. Το νὰ κλτιθύνει τὰ πανάιωτα και ἀπὸ τιιιν κννφὴ ιιενιοχὴ τῶν αιτιών ι ι ­ να οδηῖει σὲ γεννιἔισειςἰτίνοςι̃ὀιιτοκλειστικὸ γνοξῖρισιια ειναι ἄιν ὅχι τῆς ·

τιειρης ουναμης των θεων; Βξοιιτιας της ολες οι θειες αρχες δεν ειναι γε­ μάτες ἀπὸ γόνιμα αγαθά, ἀφοῦ τὸ ιτλη̃ρες παράγει ἄλλα ἀπὸ τὁν ἑαυτό του (πρ. 25) σύμφωνα μὲ τὴν ὑτιερ­πλἡριη δύναμή του (πρ. 2?); Τῆς ~ λ οιπον ι θό ι τ ι ε γεςν νητικης ε τητοις γνωρισμα ειναι ἡ κυριαρχια της δύναμής .

ι ι ι ι ­ τηἔι πουι πολλαιτλασιαζει τις δυναμεις οσων γεννιουντοιι τις κάνει νὰ τι­ ν ι ι ι ,ν , ι ι , , ναι γονιμες και τις ξεσηκωνει ναι γεννησοον αλλα και να τους δωσουν ο­ _ν ι ιι ν . ι ι ι τιοστοιση. Γιατι αν καθενα μεταδιδει σται άλλοι την ίδια του ιδιότητα, ι ι ι ιν .­ ... ,_ , τιοο αυτο την εχει πρωτο­πρωτο (πρ. 97), ἀσφαλως καθε γόνιμο ἐμ­ νλλ ι ι ι ι ι ιι ι ι ι ι 0 οι ει τη γονιμη προχωρησιι του και στα επειτα απο αυτο και κα ρε­ ι › ν › ι ιι ι ι. φτιιζει σει αυτο την αρχεγονη απειρια ολων απο την οποιοι προηλθε κάθε ι δι 9 ι ι ι ι › γεννητικη ονα μη (ιι ρ . 2) που ξε χ υνει οιτε ρβ ατικα τι ς οιενοιε ς τι ρ ο χ­ ω­Ρ .

,

7

ν

Τοῦ Τῶν θεῶμ Ύέμους,

ιι ιλιι ω ιιι ων.

35

ι'

·ι νι ων. νου λη; οιιιιινι ων. νωιι ­ 'ιιν ιι ν οι νι' · .Β .Ι. “Ἡ ®"|"°χἐῆ;Ξ.Βο°ἴ°ἕ;?¶ἱς¦2Μινν "ως „·Μζ'„”ζξΠ' ιειιἔιίιι ιιὲ (ιι ινιἢιι Μ ιοιἐιἔιξζινἔιἴιι̃ Βιι­ιιιιιιιιϋιενξ Ἑν Μ Μ μιινιιιιιι Η 23 τ ιιπι. ιι ι ι ι νννι Ο' Μινι] νο' ιι Μ ντννινν σε τεν ειν­ει θενννονν Βθν

ι

ς

°

9

Θ

νἔν ιἰῶν ιινοντ ΒΟΪἸ· τῶν Ύ

θεῶν

­

7

ἕνοι Μἴςλλν

ν

σ

×

¬

=

×

ν

9

ν

ν

°

σει των θεί ν. ρη ς ω

(ιὅὅ) ”Ο.τι εἴνοιι τέλειο

στοὺς θεοὺς είναι αἱτιο τῆς θείας τελειότη­

­ναα̨

Π

ς

ῦὺὲζζὀιἑ

Ά

(Μα) Κλτι ἔχει νεννητικὴ ικανότητα μέσα στοὺς θοοὐς ιτοοχωοεί οὐι κονα μιι τιτν οι'τιειιία τΐις ἴ\ιείονδὐ ναιι'7ι€ι τι ο λλαιινιο σοι ι. ι ζο ντα στον Ϊ· £

ν

γαρ ἄλλοι τῶν ὅντων εἰσιν ὑπυστάσειεη̨ ἄλλαι τῶν ὑπερ­ 35 Η | ^ θεων ·` Ι ^ αυτων ἄλλοι μἔν αι­ των ουιτιων, ουτω δη και τελειοτητετ ς ι . ­ ν ν κατα τὴν ύπαρξιν, ἄλλαι δε αι των όντων ὅευτεραι ιιετ' ἐκεινατ ­ και αι ιιἔν αὐτοτελειτ και προιτουρννίι δώῃ και Τοι ἀγαθὸν εμ ἐκειμοω. πρώι­ων, αι δὲ κατὰ μέθεειν ἔχοιισαι τὸ τέλειονι ἄλλη ιιἑν οθν διὰ ταῦτα ἡ τῶν θεῶν τελειὁτην και ἄλλη τῶν ἔκθεου­ 30 _ νι | Α μἕνων. το δὲ ἔν τοιν θεοιν ττρφτων τελειον ου μόνον τοιε „­ εκθεουμενοιι· τηττελειοτητοτ αιτιον, αλλα και των θεοιτ αυτοιι. · τ εἰ γάρ, ιἶ τἕλειον ἔκαστον, ἔιτέστρατιται πρὸτ τὴν οικειαν ἀρχὴν, τὁ τιςιἱσηο τῆι· θείαν ἔπιστροψῆτ αἴτιον τελεσιουργόν Ά

Ά

κ

ὼη̨·

ιιιι.

ν

αιτων.

ὲσ"

ν

ν·

>

Δ

Ά

19!

­

5

¿

”Οιτως ειναι ἄλλες οι οπο στάσεις τῶν ὅντων και ἄλλες τῶν ὑπερ­ οικνίων ἔτσι και οι τελειότητες τῶν ἴδιων τῶν θεῶν ειναι δια ο ετικὲ ° Έ φ Ρ ι

ι

ν

Μὴ ῳιχἶθ Έουἔ ἀπὸ ­Ειθ Ρωτθρ ες ἔπειτα ὀιτιὸ αὐτὲς τελειοτητιις τῶν ὅν­ των. Γων θεων ειναι αντοτελ ει̃ς και ιι:ρωτοοργέ‹;, ἐπειδὴ και τὸ ἀγαθὸ σὲ αὐτοὺς ὑπόιρχει τιοωταρχικὰ (πρ. ΙΙ9), ὲνῶ τῶν ὅντων ἔχουν τὸ τέ­ λειο κατὰ μέθεξη. Γι” αὐτὸ λο ιπὸν ἡ τελειότητα τῶν θεῶν τιναι ἄλλη ἀ­ ιτὸ ἐκεινων ποὺ γίνονται θεοί. ” Η ιτρωταρχικὴ τελειότητα τῶν θεῶν δὲν ιν τελειότηιοις ,. ειναι μόνο τὸ οιἴτιο της γιαι ὅσα γίνονται θεοιαναλλαι και` γιαι τοὺς ιοιοιις τοὺς θεούς. Γιατι ἄν, ὡς τέλειο καθένα., γύρισε στὴν ἴδια τον ἀρχὴ τὸ αίτιο όλης της θείας ἐιτιστροφης ειναι ποὺ τελτσιοὐργησε τὸ γέ­ νος τῶν θεῶν. .

5

Φ

Ρ

__

Ἡὔ


ΣἹὉΙΧΒΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

ΠΡΟΚΛΟΥ ΔΙΑΔΟΧΟΪ

(Ζ54) ”Ο, τι ἀνάμεσα στοὺς θεοὺς ἔχει τὴν ίδιότὴτοι νὰ φοουη̨εζ φυ­ ν λαει καθε μια οι χὴ στ` θεο τ ι; υπε αινοντα ἔ ὲ τ`ν ένοτ τά του τὰ δεύτερα και ἐνκοιτεστὴμένο στὰ πρῶτα.

164. Πιὶν τὸ φρουρητικὁν ἐν τοῖε· θεοϊτ ἔκαιττον ἐν τῇ οἰκεία̨ Α ^ ^ τἄ τι δια ιιλἄιτει Τωκ δξυΐἕρωμ είοεω̃ωΐ εἔἴιρθθεμο" και ΤΜ” ν ττρότοιε· ὲιιιδριινενον­ γ· σ

Α

Τ”

|

Ι

εἰ γὰρ ἡ Φιωυρὰ Τὸ ξκαῃου Ταξωἰὰ μῃρἔμ αἶρεἶῃΐὰ διασώζει και συνέχει πάντα τὰ ψρονρονμενα εν τη Φικεια̨­5 Α Ι Ι ὲρὅίδωσγ Τὴν ἀπὸ των νατιω̃εειττερων υπερ­ ι ι ι ­ ν οχήν, και ἄρικτον ἔκαστον ἴστησιν εφ εαυτου μονιμωεζ ν υ . . . . αιῃσ" υπ¶#Χω°›/αι καθαρόῃιΐοΐ ἀΧΡα"°υ ΤΜ' ΦΡ°υΡ°ξ±#”Μ τ. ν τ ι ^ ἐῃδρύει ΤΜ ὺ"Ρ"Ρ°^`¿ Τἕλεθξ' γαρ "αδ “Ψ τω" θε” πρἶΐωμ οὶντεχόμενον, ἔν ἔαυτιρ δε μενονι και των καταδεεστερων ιο ὺπερηπλωβμομ. νι ιό 156­ Πα̃ν μὲν Τὸ ίωογόῃμ ἔν Το". θείωΐ γἕμω", αγριο”

πχῃόΐηῃγ πᾶσι,

γεννητικόν ἔστιν, οὐ πάσα δὲ ἡ γόνιμοε ιάξέ? έ­ωθγόμοΐ ἐσ­Γί". _ „ κ ι ι . ὁλικωτερα γὰρ ἡ γεννητικὴ τησ (ωογονικηε και εγγυτερω τησ ἀρχῆα̨ Ι5 , . ἡ μὲν γὰρ γέννησισ τὴν εἰ: πληθοἶ τα όντα προαγσυσαν αἰτίαν δηλοϊ, ἡ δὲ ςωογυνια τὴν χιἶριινιιν απαστιν ζωονθεοτττα τταρἴστησιν. εἰ οἶν ἡ μἔν τῶν οντων πρλλαπλασιαζει ται· ι ν κ τ ^ ι | ι ιι υποστασεισ, ἡ δε ταττηε ζωησ προοδουε· νιριστησιν, ωτ εχει το\ ἦν πρὸς τὴν ζωήν, οὕτως ἡ Υεννητικὴ 'Γἄξια̃ ἔέἐι 7Γρδ9 Τὴν Ή) ὁλικωτἕρα δὴ οθν ἔσται και πλειόνων αἰτἴατ ἔτι›0Υΰνον σειροἶν. Ἀ και διὰ τουτο ὲνγυτέρω ττρτ ιὶρχτῃ, 16ο. Πα̃ν ρὲν τὸ τῇ; κσθαρότητρε αἴτιον έν τῇ φρουρητικῇ ν ν τ τι πεὕιεχετομ ταξει, ουἔ το` ιρρουρητικον τιρτο εμποιλιν δε ­παν κα αρΐἱκῳ γενεί Ί­αν? με 25 ι ν ι ἡ μἔν γὰρ καθαρότηε τὰ ιὶμινἑε· ενδιδωσιρτρὰἕ· τὰ χειρονα πᾶσι τοῖε θεοἶτ και τὰ ἄχραντον ἐν τῃ ττρονοια των δευτερων, ἡ δὲ ου ὰ κ ιιτοῦτο ἀπε οί εται και έν ἑαυτοἶτ πάντα συνἔ ει ξθρ θ θὰ: Κ' Ι ὁ | ἄ Χ _ και στιιθερωσ εντιθησι τοιι· υττερτεροισ. λικωτερον ρα τον καθαιοῃκοῦ Τὸ/Φθθνρητικόν έστιν· ἴδιον 'ΥἄΡ ὰπλιἶ›9 .Φρουρᾶα̃ 30 ρὶν τὰ τὴν αὐτὴν τθκάστου τάξιν διατηρεΐν πργότ τε ἔαυῃὰ και ι ι Α › κ ` › ­ ¬ τα ττρυ` αυτου καιτί ται ρετ αυτό καθαροτητοι· δὲ το εη̨̃ιιιρἑιν των καταδεεστἕρων τὰ κρείττονα ­ τὰῦτα δέ ἔστιττρώτωσ έν τοῖσ θεοῖε. τοῦ 7 ὰθ ἔν πα̃σιν ὅντοε δεῖ ίαν αἰτίαν π ο εῖσθαι· και ὅλωε θ Ρ Ἡ ~

γ

»¬

.

Χ

Ϊ

.

=

σι.

ε.

ιιυι. τ ριλιττιτ Ω ι­Ξ, ιιῃΰρινυν . . . ινιεἴνρινυν ΒΜ ἶο ἐ"×ὡ",ΞμΏὁινζ;Ἱι Μα” (μέσω. ἕὕ ἕἔμἔω̨ Βου ἔὕν ἐστι .σα

οι: ωειι., εστι.)

ιι

ᾶ5Β.\ ·νιίρ.{στιν„ῇ Ω ,ο τχιγγτιτγ 168. σο ιι

ι

ιο

ιιτῳιιτ ιειιρἶθ ιἶ›

ὲγγντέρα Ω ιι

Φρ°νθἘ:"υἴ

ἔτι. ο εεε.)

ει

4 .Π ἡ Μ

7

απο ΖΖΞ: Φ

16 πριιτάνονσαν

Ατε

ὁκάστ Ψ

ΠΩ

3: ἐς ρεν Μ

Ι

2

3

Ά

Ά

Ώ

Γιατὶἄνὴφρού τι δια υλά ει ἀναλλοί ί “ σειρας ” του“ θ ρη:η ,Φ Υ ,ωτο το` μετρο τηἔ ( ‹ κα ενος και διατηρει_ ολα οσα ιρρουρει_ στην ίδια τους τελειότητα, εμβἀλ­ τ ιι ι ι , λει μεσα σε Ολα την υπερ­Οχὴ ἀπὸ Τὰ ῦιοιτώτερά τους και στήνει μ0νιμα τὸ καθένα ἀσυντρόφιαστο ὲπάνω στὸν ἑαυτό του. Τοῦτο γιὰ ὅσα φρουρεῖ γίνεται αίτια ἄχραντης καθαρότητας και τα στερεώνει μέσα στὰ ανώτε­ Γιαῖἱ ­ ρατιεταν ισχ|υρα απο τα!πρωτα, ' μενοντας μεσα στον εαυτο του. και ειναι με την απλότητα του πανω απο \ . τα χατωτερά Έου­ ¶

Ώ

,

3

Πὅὅν Καθε τι που ζωονονει μεσα στα θεια νενὴ ειναι οιιτιο νεννητι­ ι Τ ιι ν ν ι . . κο, δεν ειναι ομως ὴτ νεννὴτικὴι ταξὴ στὸ συνολο τὴς ζωονονα νιατι ἡ νεννητικὴ τάξη εἶναι νονιμότερὴ άπο τὴ ζωονονικὴ και πλησιέστερη

στὴν ἀθχή­

Γιατἱ

4

να

Η

Ά

|

7

193

ι

ι

τ

ι

η Υ ενν,η σ η|φ ανε ρ\ωνει τ η ν

› ι αιτια `π ο Ὁ τ

..

ε

ι τι

ο δ'η:ίΕι|ΈΟι Ο­Γνῖα

α̨ιἱ

­

Τἶληἶὰθςι

ζΐοογονια δειχνει τη θεο­Εητα που χοθηγει χαθε ειδος ζωηἕ· Αν ν ι ι ι τ ­ . ­ λοιπον η πρωτη πολλαπλασιαζει τις υποστασεις των όντων, ἐνω η δεύ­ τερη κάνει ὑπαρκτὲς τις προχωρἠσεις της ζωῆς. την ἴδια σχέση ποὺ θὰ . χει τὸ ὸν μὲ τὴ ζωὴ θὰ ἔχει καὶ ἡ Υεννητιχὴ τάξη μὲ τὴ ζωογονικἠ. (Ε­ ενω

πο

Τ'

ι τε ι τ \ μενως η γεννητικη ταξη ειναι πιο γενικ ι καιτ αιτια πε ισσοτε ων και αὐτὸ εἶναι χαἱ λ νη" ι τ τη 60 ρ ρ Υ π ησιετ ···Ρη στην αρχη (πΡ· #

Β

κ

ε

ιι

ετ

(Ζ5ό) ξ δ.

,

_

ν

| Ο,τι εἶναι αιτιο καθοιρότὴτοις περιεχεται στὴ φρουοὴτικὴ τά­ _| \ ` ,

γ

γ

ε ὰίινεταέ ¶/ιωἔ καθ το αντ“πθ0φ0> να ταυπζεταέ δηλαδη ο=ῃ εἰ­ ι ι ναι φθουθηῃκο με τὸ καθαθῖϋίὁ ὰέένος· ΦΗ θ ό δν ι ετλ ι κα αρ τητα ινει σε ο ους τους θ εουι τ ι ν ίδιότ τα να` ι συντ ο­ ι ι 9 τὰ τ η ­ μη . ρ „ φ γάζουν μει τια χειροτερα και την αγνοτητα στην πρόνοια των δευτερων ι ­ . και _ ἡ φρουρηση τὸ πετυχαίνει και τουτο συγκρατει τὰ πάντα στὸν ἑαυτό τους και τὰ στερεώνει σταθερα μέσα στὰ ἀνώτε ά του π . 154 . "Α α \ › ι ι ρ ρ το φρουρητικὁ εἶναι γενικότερο απο το καθαρτικό. Γνώρισμα γενικὸ τη̃ ς ­ ι ­ . φρουρα; να διατηρει στὴν ίδια σειρὰ τὸ καθένα σει σχέση μὲ τὸν εαυτοτ 77

¬

.

×

<

ιιι

ιι

­­

του, κοιὰταπριν απὸ αυτο και τα επειτα απο αυτό, ένω της καθαροτητα; να έλευθερωνει και να βαζει τα ανωτερα πέρα ἀπὸ τὰ κατώτερα. Αὐτα

ί

=

ι ι ι τ ι ε ν ι „ γ νονται πρωτοιρχικαι στους θεους. Γιατι το γνωρισμα που υπαρχει σε 0. ι λα πρέπει νὰ έχει προηγούμενη του μία αιτία (πρ. 21). Και γενικὰ τὰ ν


ιιεοιωοτ Διλκοκοτ „

ελ νται πάντων τῶν τὶγαθων τὰ ἑνοειδΰ ί^έ”ΓΡα παρ αξῃωω προῃ Ϊ! | καὶ οὐδἕν ἔστιν ἐν τσἶτ δειιτἕρνιΰ ἀι̃ίαθόμι νμἡ.ι νροϋςὶιἔιτΐψίῃίὲ" ι ν· αιτισνιλ· . . ­ τ ” | ε­ει τ 708 θε." (πόθεν γὰρ ἐῃαι ἶυω­0, κἶ" Μαΐ ξιθὁ ἐν ὲκιίνοιτ ἄρα και ἡ κιιθαροτηι· σρωτωει ανα ιι Ξίἶσα ι καὶ ὴ ι . ι φρουρἕι και σαν ό τι τοιοντον. Φ ΙΒ7. Πιῖν βἔν τὸ σατρικδν αἴτιον του ειναι τταϋι̃ν ΗΡ" Χορη ν` ιι Ι | ε ι γὸμ Καὶ Τὰ? ὑπάρέειι· των οντων υφισσησι σ α̃ρ δε Το 8ῃγιιι›υργι~ καὶ τῆι· τάξεων κεεἶ ττρσεστηκε σιινθετων τῶν εἰδοποιίασ κοντ ` ΪΙ9 ­ Α .¬ ι τῆι και' ἀριθνὀν αὐτῶν ΰιιιιρέσεωι, καῖ ἔστι τνΐ αὺΐηΐ "Ρ Μ _ . ιο τρικῶι| συστοιχίιιι ἐν μιρικωτερινε νἔμεσιμ· „Ι κ ι ι ιπαρ , ι ι ιζ ι υ ι ὲκατῳον γὰρ τησ του σἶραῇῃ "πι Τἕἑξωἔἰἔ ὲἕἐίιἴἶ ὥσ" ` × ι πλῆθ" ξιτ καὶ ὁ ιὶριθμοτ και το ειὰσε ττερατρειδη πμ τσιύτη σὐστοιχσ. ιὶλληιλοιεκ αλλα το μεν Ἰμίο Ρ? ­ιι Με ιι τῆι ποίηαιν /τὸ δὲ ὲνοειδῶι πνρεχιται ται των σντνἔν Ρ ιγ ι καιι τοι μεν νυν ι5 ι, ειὅσποιο| ­° ίν ἐστι τὸ δὲ οὐσιοσοιόν. τι ἴοῦ προσδονε

.

ι

×

·

·

γ

τικοῦ κεεικωτεναν .

ι επωΐρεῷη̨ ­ Δ

ἶυναπτἶι Τοἐεκρῃῖῃῖῖγ ἐἶῃσ­Γ έψιιν ἢ πρὁι· Μελη “πἔ 7,” ερξιῃιῖν, τονι ὅ¬­ε ίἶιι αγω Ζ ισ τι

αν

ἡ πρὺγ. Τα

ν

ὲνέργημα κατὰ την πρὁι· τὸ κνϋιῃνν ῃῃσΐρῦείινμ Χαρβκ ηρ ' ειιον. ται. ὡτ είε τῦ ἄνισ και τὸ θιιΰ°ι'εΡ°ε° ἄν” ιν` εζ"°ΤΡ*?®'ί^πέ 1". Πα̃σα Μέ” θεῶν εκ τῶν πρώτων εστιν αρχων. ­Ρ το ' ' · α'λλ' τι ,ιι ἔτι ί τἢε τοῦ πἔριιτοι· ιιἴΐίαε' ίωλλθνε καιλ απειριαι· Δ

ι

Η

πρ" μι,

_

|

­γὰρ ιξ ἀιω̨ιιιι­ἐρων πρόιισι, διότι ταν σρωτων αιτίων αι μετιιᾶόσειτ διήιωιισι διὰ παντων τῶν ὅεντερων. σλλ

Ιω Μ, ο„,_ Μ ἦ

,ιιιιι

. . ,

ι κιαν ειιιιιιι νει· ιιιειιν ιιου ..

ἶίέίίίἶἶιί|;}ιίίι›}ἶιδίιῖἶΙτΑεδ ωωἰειἶἶίιθ υἶίίὰἶἶἶΐιἱγ'

.

.

­κιν ενἶἑ ιι

ῃεῖι̃υμωφἕῃ

ι ὲἶίὰιἱἶιδ|ίιΉἶ”ι'ιΕιἶἶἕ‹5Μ ἔιἶ

Ρίἶίλιιιιιιιιπθψηκξ ι­ιπίινιινιιἕδ ιγἕηένγγ ῖἱἶἐἐιϋῃ ἔ::ῖ°ἑ5ιη̨̃ ῖ:ἦη̨̃Σξὑιἔ1ζ,°ῇιἔ;;¦ἑ. αΜ:;°'ἴἱη̨̃(Ιίξ`Ε ΜΔ δὲ ὲωἕἑἶ („„,ιιι..

τι ιιειι, ΙΒΒ.

ιη̨̃

τι

ιι ιι ιξιιιιιι

ἐπειδὴ] ἑπω Ω

παντα ι›ιιι„

Ηυἰι „

τι ­ι το. νιιιτυ δε

ιιη̨υιιιι ειτε

ι

Ε

ι

7 ε ι και ποια θαι ειναι η αιτια του; ι ­ και ὴ καθαροτητα αφου εῖ­

ι

ν

­­

ν

ναιδιγαθὸ και η” Ψρ ου Ρ ὰ καὶ τὰ ὅ μ οια ι ι ιγ (157) Κάθε πατη̨ικὁ αίτιο χυ̃ρηνιϊἴτὁ εἶναι σὲ ὅνθοι καἦ δίνει ὔπὕϋϊα­ κ „ . . ­ λ ση στις ὑπάρξεις των όντων ἐνω κάθε δημιουρνικὁ αίτιο ἔχει τὸ ήτε­ . ­ τικὰ εργο νὰ εἰδοποιει τὰ σύνθετα, νὰ τὰ κατατάσσει, νὰ ται ὁιαιρει­ οἱ­ ριθμητικὰ και ἔχει τὴν ιδιοι ἀντιστοιχίσι μὲ τὸ πατρικο αίτιο στὰ μερι­ κότεθα Ψένη­ Γ Θ! \ ` 8, Η ιατι κα ενα απο τα υο ανηκει στὴν ταξη του περατος, γιατι και ὴ υ­ πα Ε καἰὁ ἀ ιθ ὁ καἰτὸ εἴδο ἔ ουν ὅλα τὸ οι ακτί ατου̃ πέ ατο ' ωστε απο την αποψη αυτη ειναι συστοιχα μεταξυ τους. Αλλα το δη­ ιου ικὸ ὁδ εῖ τ ν δ ιου ικότ τά του σὲ πλ”θο , ένῶ τὸ πατ ικὸ .. ι ι ιι ιι ε παρεχει ενιαια τις προοδους τῶν οντων (πρ. ΙΒΙ) . τοι ενα οημιουργεῖ τὸ .. είδος, ένω τὸ ἄλλο δίνει τὴν οὐσία. ”Οπως λοιπὸν αὐτὰ διακρίνονται τὸ ε ένα ἀπὸ τὸ ἄλλο, τὸ εἶδο; δηλοιδὴ και τὸ όν, ἔτσι διακρίνεται και τὸ πα­ ἶρικὁ ἀπὸ τὸ δημιουργικό, Τὸ εἴδος εἶναι ἕνα συγκεκριμένο δν (πρ. Μ). ¬ | \ Ἰ Ιιπομενωει επειδη είναι το πατρικο Υενικότερο και αιτία περιεκτικότε­ ρα, ϊ αι ἐπέκεινα ἀπὸ τὸ δημιουργικο γένος, ὅπως ἀπὸ τὸ εἴδος τὸ ὅν. ιί/(Ζ58) ,Κάθε ἀνανωνικὁ αίτιο μεταξὺ τω̃ν θεῶν εἶναι διάφορο καί ἀ­ Νεα/ ι ι ,ι ι ι ι ποῃτο κα θ αρτικρι αιτιο και αποι ται ρσιστρεπτικα νενη . Οτι και το αιτιο αυτο πρέπει να υπαρχει σε αυτους πρωταρχικα, ει­ _ ναι φανερό ἐπειδὴ σε αὐτοὺς ὑπάρχουν ἀπὸ πρὶν ὅλα τὰ αἰτια ὅλων των ὰ αθῶν ὸ ὅμως προϋπόιρχει ἀπὸ τὸ καθαρτικό, διότι αὐτὸ ἐλευθε­ Υι ε ρωνει απὸ τὰ χειρότεροι (πρ. 156), ἐνῶ ἐκεῖνο|συνδἐει|με τὰ ανώτερα. Εχει μερικότερη θέση απὸ τὸ έπιστρεπτικό, διοτι τὸ καθε τι επιστρέφει ειτε στὸν ἑαυτό του εἴτε στὸ ανώτερο, ἑνῶ ὴ λειτουργία τῆς ἀναγωγη̃ς παίρνει τὸν χαρακτηρα της ἀπὸ τὴν έπιστροφὴ πρὸς τὸ ανώτερο, ἐπειδὴ ὸδηγεῖ αὐτὸ ποὺ επιστρέφει πρὸς τὸ ἄνω και θεϊκότερο. (159) Κάθε τάξη θεῶν είναι ἀπὸ τις πρῶτες ἀρχἐι; τὸ πείρας και τὴν ἀπειοία ' ἄλλες ὅνωι; πιλοσεννίἔονν περισσότερο τὴν αίτία του̃ αόρατος “αἱ ἄλλες Τη̃υ̃ ἀπὅιθίαιἐ· Κάθε τάξη ξεκινᾶ και ἀπὸ τὰ δύο, ἐπειδὴ οι μεταδόσεις τῶν πρώτων αίτίων περνου̃ν διὰ μεσον ὅλων τῶν δεύτερων (πρ. 97). Ἄλλὰγἐδῶ υ­ ·

­

γ

.

καθαρῃκἶυ

Χῃρόμωνι Τοῇῖο δε

ι

ν

Δ

ν

.

­ ὰ

ι·

×

, . ­ ιν ὅτι μὲν γὰρ εἶναι δεῖ και τοῦτο ἶρωἴω, εμ ὲκ“ἔἕ:ὲιιἶ¶ὴλΖ| Α 'ι Α " · ἐπειδὴ Των ολων ἀναθω" „ “Η .. Ται ΜΤΙἘ Ζι̃αηια ἶτρἀπολύῃ Τῶν· Ι, ἀλλὰ Του κε" πΡ0"ἴαΡχει|ι ιοτι τιιοἴι̃ε

ι

θα προελθει αυτο ι ι Σ ε αυτους ` επομενως | υπαρχει ί πρωταρχικα 7

ΕΦ

.

"ους θἶοίκ; ­ ι ­ Γιατι απο που αλλου

·

Μ

×

γ

ί

λ

.

ταῦτα διέστηκιν ἀλλήλων, το τε "δνε και '#0 ων ῃῃζ ῃΐ ε ι δι 8 77 ρων τινων το πατρικυν ιωιιι̃κιιωί· ἔστι ὁ`ί'γ τι, δν το .ειὅοτ. ιο όλγκώγ­φων ἄρα και αἰτιώτεριιν ίσια) το ττατρικον εστιι ε πεκιινα τ 8 · ε­Ο" ιν ὡι­ τὸ Θν τοϋ ιἴ8ι›ιιι~ · . Του ἔμιἔἢγικἶυ 76 γωἄὁμ αγῃω, ιι, Τοτε Θεσῖε και τοῦ κιιθαρ­ ιο αν το ανα 15 . ῃκοῦ ὅἰαψέρξι καὶ Τῶμ ὲ7"σ„Γρεπ.„κῶ„ νει­ῶυ,

­

ι

¬

,

195

ι ­ ι ­ ειι ουν ι ι ι ι ι ενιαια έτ οι .ὁλων των οι οιθων απο π ιν πε ιλ θειε σει αυτου \ με Θ Υ χ ρ ρ ηφ ς και δεν υπαρ χει στα δευτερα κανενα αγαθο ποὺ νὰ μὴν ἔχει προϋπόιρξει

·

·

­

ι

ν¬

ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

,

ν

9

3

γ

γ

γ

ε

_

,

7

λ

Κ

,

.

_

Ξ

γ


ΠΡΟΚΛΟΥ ΔΙΑΔΟΧΟΥ

μτειν,

νὰ Τὴγ,

,

οπου

δὲ

8­που

εμδυνασπυει κα ι ι ~ μὶν το πέρα? νω δ Τὸ μἔμ πφιιτιιειδει αττοτελειται „ και Ου

ἄπειρον· τ κ τα του·~ περαῃη '

κρακ!

.

τὶ

° , γενοεη Η „ ι ει οει 8'εε ἐν ώ τὰ τηο αττει­

` ι ι Το δε απ ρ

„.

`°λ

.

·

ει"

×

ἀπὸ νἄρ Των πρωΐ” οῃων· τι ' υπαρ "| κἔκΐηΐαἱι τ~

Πέ' Πα̃ν

πα

^

Τὸ ὅννων. δν Τὸ Τῶν Θεων

αν

ι | θειον εστι εξημμενον ν

Ι97

περτερεῖ τὸ πέρας κατὰ τὴν ἀνάμιξη καὶ ἐκεῖ τὸ ὁίπειρο. Καὶ ἕτσι λοιπὸν ι ι ι ° ολοκληρωνεται το γ ενο ς τι ο υ χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὸ πέρας, ὅπου κυ­ υ ­ ι ι ι ι ι ι ι ριαρχουν οι ιδιοτητες του περατος . επισης αυτο που χαρακτηρίζεται απο. ι ιν το απειρο, οπου κυριαρχοῦν τὰ στοιχεῖα τῆς ἀπειρίας. ° νους ° εὶναι “ (Ζόθ) Κάθε θειος ἑνιαϊος καὶ τέλειος καὶ πρωτοι ικα _ ι . ι ι ι ι κ .. . νους χαἰ παΘα7εἰ απο τον εαϋτο του καὶι ἶους αλλοίυς νοεςε ιι Τ .. ­ ἑνάδες (πρ. ν ειναι ειος, εἶναι γεμάτος ἀπὸ τὶς θειες Ι29)' καὶ εἴ­ Α ­ θ ι ι ναι ἑνιαιος. Καὶ αν αὐτὸ εἶναι έτσι, τότε είναι καὶ τέλειος,ἀφου­ εἶναι γε­ ι ι ν › ι › μ ατο ς α π ο τη θ μα α Υ αθό τη τα ( π ρ . 133 ) . Κ αι`ὀὶν αυτα ισ χυουν , τό τε ειἴ­ ναι καὶ νοῦς πρωταρχικάι ἐπειδὴ εἶναι ενωμένος μὲ τους θεούς. Ἀπὸ _ _ κάθε νου ἀνώτερος είναι ὁ νους ποὺ θεώνεται (πρ. ΙΙ2). Καὶ ἀ ου._ εἶναι φ νου̃ς πρωταρχικόι, αὐτὸς δίνει την υπόσταση καὶ στους ἄλλους νόες. Για­ ιν εν Η Τὶ. απο αυτα που υπα ρχ ουν π ρ ωτα ρχ ὶκα Θ χ ουν πα ι> εἰ Τ τι ν Ὁπα ε ξ τι Ολ οι οσα ι υπαρχουν δευτερευοντως (πρ. Ι8). ν

ν

εκαιπωΐω­ καὶ νΤεωνεω ρ , 100. Παν ὁ θείο: νουν ενοειοήὶ εσ" παραν · νοαε· ἄλλοντ Φ τοὺι· καὶ Ἀ. θείων ἑμάδων ί ἑαυτοῦ καγἔσῃγν τὶ των κ Η εστι, πε Τνῇ θείαν Η› γαρ \ οῦ­Γ0 η αὶ τελειοτι Τη? αγαθθῃῃ­Ο ' 9· Θ δ ε Τ \ νουν, τ " ταἶτ ατε "οἶι η ι × Ι, ει ὶτὲ ταῦτα, καὶ πρώτων ἐστι κουΐ· Ι® πληρης υπἔρχαὶὶ ι ὲκθεούμενον ὁ θωῖγ. ἡμωμενοη̨­ παντου γαρ # οῦ κ Ρ είττων ν \ . ν . 'τοπ διδωσιτη̃ν υποστασιν " Ά οιτνια­να αλ τοπ ἄν” Τὴν πρώτων δὲ τον νοῦι·,|κνιὶ

νο", ”

ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

5

ν Τὸ νοητον καὶ ἀμἔθεκτον; μετεχοντων ι \ γαρ ττρωτόν " ,πει εστι των ττιτῇθειαε ε νωσεωε· ι ι τον τοϋ” Φ ὅντωτ ὅκι ὡὶ δξδξξκΐαιιἔαί πλη:­0λη̃Ροὐ#ενο9)› θεῖόν ἐστι δήττου ·· τ' ' ι· του οντον ­ ­ ὁ μοι? ω|,ωΤίν” ὶυ̃θ ν ν θεῖνν ὼε δὲ ­ιτληρωτικὸν του νου κωιτωί' Μ με" (Κ ωυμε” ' _ ν 8 '° καὶ ὑπὶ αὐτου μσξχομῃίομτ Μη­Γω|” ι × · τ Τὸ πρωΐωΐ μ * " ον διὰ το τι· Ρ ώτωε· ὅ#› αι”­0 ­μεν νουε Τὸ ὅμδεἐσῃν ὁ νοῦν­ νὰ ισ­Γόν ἐστιν απο τοϋ νουν ὅωῃ "Τα , ν κ ~ χξὺρτ θ ωσ­Τε και Του δκ βετεχϋμἔιιων ὑΦεσ¶­ηκειί” ` δε αμέ εκτα προ\ τω ι ι „ οντοτ .ι π νϋπάρχει το καθ αντὸ και Ρ × ` ` ουν ν ¶”ἔ'ἑζ®" πρἕδ Τοἴ­ Ἰἴὸμ γάρ ἐσῃν οὐχ ὡε Τῷ νῷ ιτνντεταγμενονι 15 αμε ­τκτωι· κκ #07! × · ® ειναι του ο διότι κακεινωι ιικκ·­.ιι τικειοτν ὲειιντινέκωτ τὸ” "°”"·›ι τί ' ουσιανι οντωε ονσητ Η , μεταδἰὀωσι καὶ πληροί κἀκεἶνον τἦῦ "Ψ ἑῃἶδων .πληθω 6" Τῶ Μ ῃνηννενονγ 162. Πα̃ν το καταλάμπ” “Μ ὅμῃ" ὡΐ .ι . κρύφιον και νοητοκ εστι κΡυΦ“"' όμ ' το 8 6 νοητὁν δὲ ὡτ ὑπὸ τοῦ ὅντοτ |^Ε"Χ |^ἶ”0μ', ι τι κα γ ν­ ι | ' καλοῦνται ›, θεοι οι ἀπο γαρ των εξημμενων παντετ ΤΜ νννῃάσεη αύῃη̨ν' ­ι­αν διααόρονε απο τουτου. αχκωἶΐ Τον ὰ καθ αυτο παν τα Υγρ ὐπαρχούσαιη̨γνωναι δυνατόν. ἄρρη ×

ι,

ν

ν

×

τ

­

ι

.

ν

ν

3

εν

ν

ν

ν

7

ινιτι

ν

τεν

ν

το

ν

ν

ν . . ­ Καθε ἀληθινο ον ποὺ κρεμεται ἀπὸ του̃ς θεοὺς εἶναι θειο, νοη­ καὶ ἀμέθεκτο.

(ἰὕἰ) ς

το

Ἑπειδ` τὸ αλ η θινὁ ον ειναι Τ το` πρωτο ” ἀπὸ οσα μετέχουν τη θεία ένο­ ι .ιη .ι ι ι ι ι ε ι ποιηση, οπως εχομε δειξει (πρ. Ιὅο) και γεμίζει τὸ νου­ απο τον εαυτο του ιατὶ καὶ ὁ νου̃ εἶναι ον ἐπειδ ε ί ει ἀπὸ τὸ ον εῖναι έ αια ἕνα τ ι Τ ­ ι ι ι ­ θειο νοητο . Επειδη θεων εται ειναι θ ειο, επειδ ε ιί ει το νου καὶ ετέ­ χεται ἀπὸ αὐτὸν εἶναι νοητό. ὁ νου̃ς είναι ον χάρη στο πρῶτο ον, ἐνῶ αὐτὸ τὸ πρῶτο ον είναι χω ρ ιστὁ ἀπὸ τοὶ νου_ επει δὶη ο νους _ εἶναι μετὰ τὸ ον (πρ. ΙΟΙ). ”Οσα δὲ “ ° ' μετεχονται, υπαρχουν πρὶν ἀπὸ τὰ μετεχόμενα (πρ. 23). ”Ωστε καὶ ἀ­ ­ .. πὸ τὸ ον που εἶναι σὲ συζυγία μὲ τὸ νου προυπάρχει τὸ καθεαυτὸ καὶ ἀ­ ι › ι ιι τι ιν ι ε ι μεθεκτο ον. Γιατι το οιληθινο ον είναι νοητοι οχι μόνο γιατι ειναι σε συ­ ξυγία μ ὲτὸ νοῦ άλλ ὰ ὲπει δ η μέσα στην ὑπερβατικότητά του τελειοποιεῖ υ ­ ι ­ το νου , αφου καιι σει εκεινον μεταδίδει τὸ είναι καὶ γεμίζει καὶ κεῖνον ἀπὸ τὴν οὐσία ποὺ ὑπάρχει ἀληθινά. (Ζόἕ) Όλο το πλ ”θος τῶν ἑνάδων ποὺ ἀκτινο ολου̃ν το ἀκὶ θινο ον η 3

3

8

7

×

¬

3

×

ε

Ιοθι τγκαί οπι. Ω. η̨̃λη̨ἐῖγοΐ. Μγι: Ι ι αεκ ὶ ναν7Μ

ι

ΟΠΉ

ΰἑὶὶι

[Μῖγνν

5 ;

_"

ρ

Θεό:

Μ." Πτ­Μ]ΟΜῃ

0

ὶστιξθἶο

ὁνι :ἕ¦ ιωιὅγιτἕὅιγιτι. Ω ε ­ Ε 1ο;ι ­ τς νντιτὀν ω υτιι. 8 πχ­ηροὐμονου του· θείαν, ατι Ω ίμετααχὀντων Θόἀ­) Ι . Μ Ρ τἰπτὶτυε Η ιιὶιτο Η το πρύτω: δν ΟΝ Φ Ρτἰπιὶιυει̃ Η τω

υΜι

"οἔα ,

ν

τεςεΔ

Ϊ'κ

Ξ. Φ..

. . .

Ρ

Μγι το75ανὶοὶἕκὶοὶιοἕιιὶιὶὶίὶὶὶοὶἶῃὶυθτὶὶιεὶινιε) ' Μ

6 καὶ προ: τον: 9 ττρϋιτϋῖ

ωωῃμα Ο “Μ­)

Η

το ε οι"_" Π” τιωῃμ] ·

ειναι μυστικο καὶ νοητό' μυστικό, νιατὶ εἶναι δεμένο μὲ το ἕνα, καὶ › ιι νοητο › 7ὶατι μετεχεταἰ απο Ϊ0 Ον. ν

κ

ὶΞτιι>ττικί›·ω Ω

κ

κ

ται ἀπὸ αὐτούς ἐπειδὴ καὶ τὶς διά φ ο Ρ ε ς ςρ ύσει ς του ς,

που εἶναι ὀί ·γ νω­ \ 'Γ \ \ Ἱ στες απο\ αυτες ειναι δυνατο να τις γνωριζο ε. ΓιατιἹ ολ ηἔ θεὁτ τα κα­ μ θε ” η η οι τι Μ αυτη ναι αρρητη και αγνωστη, αφου συβλασταινει μεκ τοτ αρρητο ενα. 7

9

τι

ν

Γιατὶ όλοι οἱ θεοὶ παίρνουν το ονομά τους ἀπὸ τὶς ἀρχὲς που κρέμον. 9

1

οκ

9

'

7

27

2


ΠΡοι‹Λοτ Διωοκοτ

.ΪἘΕΕΒΙΩΣΙΣ ΘΕΟ/\ἶ)¶ἔΗ

Ϊ"

Απο τιε. διαφορές ὅμως αὐτῶν που τι ε τε¦ ουν και` τι` ιδιοτ ' ” τε εκει­ ° / 9 . , ς μ χ ς η ς ετιιτοτχοινεται γν‹±›ση τους (τιρ; 123?. ¶)ἱ7θεοὶ λοιττὸν στου ἀκτινο. βο~ ουντο αληθινο ον ειναι νοητοι, επειδη το οιληθινο ον ειναι νοητό, θειο και οιμεθεκτο και ακόμα προϋπάρχει ἀπὸ τὸ νοῦ (πρ. 161). Γιατι τὸ άληθινὸ ον δὲ θὰ μπορουσε νὰ συνδεθεῖ με τους πρώτους­πρώτους θε­ ι › 8 ους αν και εκεινοι ἐν εἴ αν ύο ὲπ ρ ωτα ρχ ικ`η ἐνέ ρΎ εια και` δυναμη | φ ηίξ 29 που να Τελειοπωει τους αλλουἔ θωυἔ· Τουτο βέβαια συμβαίνει ἄν Οί ὅ' ι ι .ι ι ροι που μετεχονται εχουν μετοιξύ τους τὴν .ίδια σχέση που ἔχουν και όσα ι τουἐ μετεχουν­

. ι . ι ` ι ­ ἡ θεϊον καὶ ἄγνωστοῃ ὼε τῳ ένἱ τφ ἀρΡήῃΡ συμΦυε$“ απο δε Πχ, με­κχόυτ­ων ὲξαλλαγῆι· καὶ τὰ: ἑκείνων έδιότηταε γνωριἔε­ ὰθαι συμβαιίμω "ην­υι δὴ υῦν εἰσιν οι ­το υντωι· οννινιτνλαν· πω”­ει, διότι δὴ τὸ ὅντωε ῦν νοητόν εστι ίἔεισν και α#εΘε#ε'#”°°›

τοϋ νοῦ πνοϋινξσΐηκόΐ­ οὐ 'ΥὰΡ` ᾶ":®υ*°·"ΐ'| "ρω"'”"ζ”ἑξ:ι”: ειχον νποστασιν |και ν .“` θεῶν, εἰ μὴ κιὶκεῖνοι πρωτουργον πλειωτικὴν τῶν ἄλλων θεων, εἴπερ Φ9 τα |#"'εΧ°"°· πΡ®9 ἔχουσιν ὑπάρξειτ. „ ἄλληλα , οὕτω και αἱ τῶν μετεχομἔνων τὸ μετεχόμενον ὑπὸ τον 188. Πιι̃ν τὸ πλῆθοι· τῶν ένάδων

~

5

_

χ

χο

ι _ ~ „ Ολο το ' ` | ° ° ° ~ πληθος των εναὁων "συ` τις μἑτεχει Ο αμεθεχῖοἔ νους εἶναι νοεΘ ό χι .ι ­ , , Γιατιι την ιδια σχέση που εχει ὁ νους πρὸς τὸ ἀληθινὸ ὸν, έχουν και οί

ΕΕ

ν¬

_

.

κιιιευι

­.

·

ξ

5

ψυχή ΒΟΠΒΡ

_

ει Αναπτ.

1.0.

Ε

Ι

:

±

3

Η

¬

Β

προς Έως νοερους καὶ νοητούςι ὅπωἔ ἀναλο­ἴεῖἠ ῷυχὴ πρὸἐ τὸ νοῦ καὶ ὁ νους πρὸς τὸ ἀληθινὸ ὅν. "Οπως λοιπὸν ὅλη ἡ ψυχὴ ἀνακρατάει ἀπὸ νό­ Ες (πρ. 20) καὶ ὁ νοῦς σῖρέφετοα στὸ νοητὸ (πρ. 161) ἔτσι ἀχριβῶς καὶ |

, (

|

\

7

οι υττερκοσμιοι θεοι κ ε ονται απο του νοε ου οπω ακ ι ῶ και αὐ­ ρ μ ς ρ ἔι ἔ Ρ β § ΤΟ!

ΟΠἙΟ

Τθϋς νθηΐθϋς.

ν ' ” Ολο το` πληΰος _· \ ν ` (Ζόὁ) οιτ ἑνάδες που` μετεχοντοιι άπο καποιο αίσθητο ­ 7­ ›

(επ) Ω

.

ν

Μα ῖ”®ῖ® εΐ°°°°μως· Γιατι με διοιιιεσα το νου και ι

_

]° ι“®ἶ””ΐἶ'ἶ”.ι'”ἶ›.ι νω ι3·Ι4 ωάνππωο '6 ὰ"“ι°'”°'°°"'. ι τοι. τε πάω ιοἔι­ εεἕΜἕΠωἕΒΕ °ἴ®1ἄόὅ¶";®ἕ'®ἶ;¿Π"® '”|° Δ” ' · 2 ·ε * ' ρ ' Η νει Ψνκἡὶῃε· ^ Ύ" =^ Ψ” ωοωο) ιιιῃιιώυιι Μ σει ΜεΜωῃω “Μἶ ̃ ιιιιἔἐιῖι ῃί"ΐΣ:τεἶ|ἶὶΩἰκ,_ νε οι ΉἩΓἘΜ)Η ετἄὶἱουδἰἱνιωκω̨ Βεοψ ντου.””ῦ”ῳΙω” ν · _ ι ιἔ τ. ιἶἶἔΐιιΐτιτω̨ιξἶἔττ; ια̃ε­ Μ) ψινιυ̃ [Μ] “Ε ”®ἀ®""· ®""""'® Ν *Π ψω' Ω'

ι

ν ­ οί ἑνάδει; που μετεχεται Ολο το πληΰος ἀπὸ όλη τὴν ἀμέθε­ ` κτ?? ψυχΰ Εἶναι ὑ76ΘΘ#^Φ0σΜιο. › Επειδὴ ἡ ἀιιέθεκτη ψυχἡ εἶναι πρωταρχικὰ πάνω ἀπὸ τὸν κόσμο, γι) αὐτὸ και οἱ Θεοὶ που αὐτὴ μετέχει εἶναι ὑπερκόσμιοι, και αναλογουν

°

¬·ὸἔνΩ

_

­

ι

ν

(Ζ 64)

Η τπτ ου ιι·­­Ρ 5τ:ι§Β;.:τπ::;ιι̃ ιι:5τ”° Ψἕιιι­ι­οτ αν ¬1ἔΙινςΒιΝι§7ινΣ:νἘΖ1¥#Ι[ἐ ωῃ. Μο, Πεῳιειἔῃοιειι ννῇ

Μνν

ι

ει ι › ν 4. ν ρχουν ιιεσα στο νου οιελλιαοτιω αιτιε π .6οΕ­ π ουσ· ο ν ­ .. Ϊ .­ . .„ ς ς ( Ρ ) ρ Μαρχ υ α πο το νου και γεννουν το νου.

ι

ὲλλιἱμπει γὰρ εἴο τι τῶν τοῦ κόηωυ Ἀιφῶν διὰ ἔωωἴ ΤΜ καὶ τῆι ψνχῆε­ οὔτε γὰρ ννῦΐ ἄνω ψυΧῆ$` παρω" "μέ νίνχτι 30 τῶν έγκοσμίων σωμάτων οὔτε θεότη: ἀμέοωε συνιίπτεται καὶ αὐτὸ: ὁ`νοῦε κατα το μεθέξειὴ· αἱ διὰ ὰ φῶν ὸμοίων „ ( 7 Ρ , Ι την ἑνάδοε. εγκοσ­ νοητὁν το ἑαυτοῦ καὶ το ἀκρότατον μετέχει

5

ι

9

¬

×

ὅτι

μου

·'

ι

ι

υ

αἰσθηἴοῦ σώμαῃκ ἐγκόσμόμ έσω”

·

ι

.

αυΐκ προἔ ι

Ήἐ νοητεἐ ενάδες­ Θ/Οπως λοιπὸν και ἐκεινες, ἐπειδὴ , α κτινο β ολου̃ν το ο|ν, εἶναι νοητές, έτσι και αυτες εἶναι νοερὲς ακτινοβο­ ν ~ ι .. ι λωντοις το θειο και αμεθεκτο νου. Δεν εἶναι ὅμως νοερές, μὲ τὴν ἔννοια

αυ̃εἐ

®

_

­

·

Τὸ" "°¦"· καὶ ἀπ0Υε#μωσ°“ πΡ0ϋπἄΡΧ°υσαι ­ Α ­¬ · × τε ιο­1. Παν τὸ πληθοΐ Των εζαδωξ' ῖο μ"εΧ"|"”ο” υπ” Η τον εστι. κοσπιἐώτω ι ' νἶ)υ|χ;ιοΐ Έ ὑπε ψυζὼ αμῖ¶θο‹τι›υ`π‹ι:τη,τ ΗΓΠ γαρ 7? αμε 6 „ και οἱ μετεχύμενοι ὑπι αὐΐιΰ θεοὶ ὑπερκῦσμωι €ισ"'› απι λογἶν νουν ὅυι­Η πρὁε τοὑε νοεροὺι· καὶ νοητ ού 53 Βν ἔ Χ ει ψυ Χ ἡ πρὸι· εἴ: νοῦ9 ἀνήρ­ και νοῦι· πρὁε το ὅντωε ὅν. ὡε οὕν ψνχὴ ποῖσα ­ ` ι | " ` ` ” 'πε ­ €"εσΤΡα7"”αιι ®"ἔω δη Ϊαιφο* " Ρ τηται καὶ νυυε.. εἰε τὸ .ιννττνν ν | \ Τωμ › κόσμωι θωἱ Τω" "οφω" ®ξξΧ""α'¦ καθ”­ερ η και οωω τε " | νοητων. μετεχομενων των 166. Πᾶν τὸ ττλῆθοι· τῶν ἑνάδων

.

Η

(Ζΰὁ))

7

015'

_

ν

>

Ρθθραἰ

ν

›¬

¬

"αδ"

τ

ϋ

Χ

Έ

νω)ν

ἀμεθέκτου νου νοερόν ἔστιν. Μ”­αι ὡς γὰρ ἔχει νοῦε· πρὸε· τὸ ὅντωιι ὅιϋ ουΐωΐ αι τ ` · τ ` ' ” υσιν. ιἦπερ ουν καὶ ἔκεἶναὼ π οτ τον εναδοιε· ται· νοηταε· .εχυ καὶ αὕται, κοιτιιλιἱμ­ ουσιιι το ὅν, νοηταί εἰσι, ταύτη Ρ λ Μ" ” κα” Ι ειαιν ν ­ ουι Χ ·· ` | ” ' ι υιλλ ­πουσαι τον θειον και αμεθεκτον νουν, νοεραι ­ αλ' ὡι· κατ' αἰτίαν του­ νου­ Ι5 ­ . . ι . 67 .ι Ηῳ ϋΦέΟ'Τ7|Χϋ£€!£, 0ΠΤ€0

199

ι

κόσμου ·

Γιατι οὔτε

ι

_

τὴν ψυχὴ ἀκτινοβολει σὲ ἕνα μέρος του ­

ό νοῦ 9 Χ ω Ρ ἰ € Φ υχ ἡ Τ σε\ ενα έκκοσμιο σω­ \ Ε/ | ~ ειναι ποῳων εότ τα συνάπτετοιι “ ` ' \ ι ἡ ­ η μέσω ­ .ι αμεσα με την ῷυχὴ (γιαΐι οι μενθεξεις μ πραγματοποιουνται των ομοιων) (πρ. 32), καὶ ὁ ἴὁιοι; ὁ νου̃ς με.

ουτε

οι

°

7

Έέχει τὴν ἑνάδα μὲ Τὸ νοηΐόι που ειναι και τὸ τελειότοιτο στοιχεῖο του.


ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

ΠΡΟΚΛΟΪ ΔΙΑ

ιθθ

201

Γ

ί

μια

και

Είναι λοιπὸν

τον

νῦν σι ἐνιἱδεε ὡτ ιτννιιλιιροῦσαι Γὁ" „ ὅλον γκοσίωἴ ύΐων ­ ­ ­ . θει 0 ν ρἔπιζτ και τοθεόὴ οι ὲκθεωτικοὶ των ὲνα̨ιανων σωματοἔν

κόσμο

­

ἶκαστόν έστιν, η̨ὐ διὰ Γὴ" ψυχη" 0_ Μ), αλλ ἕμψἴχου # ' Τ οὐδὲ διὰ τον νοῦν (οὐδὲ _γὰρ 0"­09 Τῳ ι δγα ψυχη” α Ι δὲ ὼσσύτωι­ εχον 5· ` \ κινοιι _ ι × μξἴ κει εξ ἶαιίῃἶυ ξἴι θεισν δὲ δια τον των νσῦν, διὰ τὸν και τα Η ΤΠ αρισηι Φ ρ μ ν × τ ἐστὶ τ ν ἔμωσμμ καὶ εἰ δύναμιν εχει ν προνοητικην, δια ταντιι· αἰτίαν τοιοῦτον. εθε­ ν 188· Πα̃ΐ Μ" η αμε Θ εκτοτ έστιν ἢ μεθεκτοτ ν τῶν ῃόΐγἦ ὑπὸ τον νπερκο ο·νίιων Ψ ι­'χωμ μξπχομεμοε ΙΟ

άδες έγκόσμιες, επειδη δίνουν πληρότητα σὲ ὅλο τὸν

ο

και θεώνουν τὰ ὁρατὰ σώματα. Γ ιατἰ και καθένα ι ν

Χ

ν

.

ί ι

37

Η

ΙΓ | Για τους

εγκοσμίων.

π

.

λ

ι

ιιἔῖἴἑτἐ Ρ

ἄμσ καὶ ἔννοον ἐστί, και|ἢ νεθεἔξΐ τα", ξγέτσἔων ὐόωμ. ε ὺπερκσσιιἴωιι ιιόωιι διὰ ί^®®"'"” ῖσ­Η, "ἶμ .ηηῖ μ ι στον ἑαυτὸν 187. Παι· νοῦν ἑαυτὸν νοει· αλλ 0 με" Ζτρωῃ , ν . ι θ ι ι ^ εκασιω̃ και` εν μονον κατ αρι μον ἐν ,ούωι νσϋι· , καιΗ νοητσν· ν ι ¬ δι ῶ; έ 6 έαυΐὸν άμα και το πρὸ αντνιυ Και Μη* ων 60­­Γι ξ Γ ὶη Ι \ ι ι ι τ ῖὅ σψ ου εστιν' τούτῳ το μεν εστι, το δε ` εθ, ἢ γὰρ ὲσυ­ων νσει” π αν νοῦα̃ ἦ Το 'Μ­ερ εαυἴω η Το μ Πι ' υτόν , . Μ τ ἀλλ' εἰ μεν το μεθ' ἑαυτόν, προτ το χειΡ0ν`επξσ7”ρἶψει νο οὐδὲ οὔἴωι προτ εκεινο ννώσεται, υ̃ επεστνεθιῃυ αὐτὸ Κα τ › ι ι τ ιν 0 ὐκ ῶν ἐν σοι­ῶ, ιὶλλ' ἕξω αὐτνντ τὸν δε αἶ ®"*ἐ" Τωἶοὀ 3 ^ · . ­ ­ × . ι ι νσν, δε ἐν αὐτω γινετε" ἀπ εκωου ὁ γαρ εχξ σ ε ' και μο . Ἡ ι ν ι ι οῦ [οὐ] πέπονθεν. σι­έπονθεν, ουχ ϋ .Μι

­ΐ

ν

ν

Γ

7

.

ΘΧΗ ΚΡ" ΦΦ

ωὲω̃” ' νει] οι

. 0

ι

ων. ιειειιιιιε "την ιῃιιιιιιΐνι­ιι

“Ι. Ή "γγ Μ

Ζιξίνων ιν

7” Β 5 '”“ ΟΦ” 9 μτιιισ ιι ΟΦ­ Ω

5

εν εστω, ιιιωε ἕἔὅεἑιἕῃνι κνιρἱξἐἔἕ

ιιτυ

Ι

ί ἶἔἔι τιωιωἔχ" ‹„„_ νου αν

.

ι

ι

_

Μ 3) ινενλνννιννι̃ ἕτιετιιωι ΜΙ 106. '4τἶΜ”ἴ¿ κόαμγ" Μιά σι Ρτιιιε νόων ΜΩΨ ­ Θεων τνιτιὅ “αλ ἀμἕθωἕζ γἙέ„,„. ι­ιιιι9› (Ύ νευ νεται Ο "ων ·­ Ρνειι 24 ινεεῆν =νι ι­ ιοτ. 2ιΒγἔ›Βιὥγζ|οΤι::ε:¿Ει̃·Βἐ·ἶι:ΞΜ Με νο Ριιωιινι ιιιειῦὲἔἔ °ἔΙ°£ἐ:'ἰ ιὁ ­τον­νῳ >^ ' ε εῃ ντι ἐπέστρςψςν νετιιιιιικν 29 ἔ°ιΗ°°ἶωΝ° 2"“””ΞΒ Ω; ὥῖ Ω (γαρ 3 τι ‹›ιῃ.Μ νιινιιινε, τινι. ειν­ Μ· ἔν ἑαντφ Κ2 ιιοιι. ΜΙ ιιι νἰιι., εεοιιιει : ιι­ίι Ω .

.

·

.

ἔε Θε

Ροι

ε­4

ν

.

ι

·¿

­ν

| υπερκόσμιους νόες μεΙ διαμεσους τους έγκόσμιους νόες. ν ­ ­ ι ι . (Ζ67)` Κῖάθε ἶίουἔ νῦἶά τον ἶατἱτο ὁ πρῶτος πρωτος νους ἶοξυ νοει τον εαυτο του μονο, και σε αυτον νου̃ς και το νοητὀ είναι ἕνα και τὸ αὐτό. Ἐνω καθένας ἀπὸ τους ἑπομενους νόες νοει και τον ἑ­ ν αυτο του ουνά οι κ α Ζ τα` τι ἱν ἀπὸ αὐτόν, και νο τὸ ι, αὐτὸν εἶναι ἀ­ ι ι 77 7 πο τη μια ο ἐαυτός του και ἀπὸ την ἄλλη ν αυτό ἀπὸ ὅπου πηναζει. Κάθε νοῦς δηλαδη η τὸν εαυτό του νοεῖ η τὸ πάνω ἀπὸ τὸν ἑαυτό του καὶ τὸ ἔπειτα ἀπὸ τὸν ἑαυτό του. "Αν ὅμως νοεῖ τὸ ἔπειτα ἀπὸ τὸν ἑαυτό του, θὰ ἐπιστρέψει στὸ χειρό­ _ _ τερό του. ένω είναι νους. Και οὔτε ἔτσι δὲ θὰ μπορέσει νὰ γνωρίσει αὐτὸ τὸ ἴδιο πρὸ: τὸ ὁποῖο ἔκα ε την ἐπιστ ο ί μ ρ φη του ι ἐπειδὴ δὲν είναι μ έσα σὲ αὐτὸ ἀλλὰ ἕξω ἀπὸ αὐτό. Θα γνωρίσει μόνο τὸ αποτύπωμα ποὺ αὐτὸ ὁί­ φησε μέσα του. Γνωρίζει δηλαδη ὅ ,τι ἔχει, ὅχι ό ,τι δὲν ἔχει' και αὐτὸ του ὁποίου είναι άποτέλεσμα ὅχι αὐτὸ ἀπὸ τὸ ὁποιο δὲν εἶναι. ι Ά

×

¬

ν

7

®

γ

__

νόες.

ν Ψ ι. . ν .ι ν (Ζόό) Καθε τ ειναι τι Τ νους ν η αμεθεπτος ημεθεκτος. Αν εινοιιμεθεκτος, θα μετόχεται ειτε απο τις ὑπεοκόσνιεαειτε απο τις ἐνιιύοιιιες ψυχές. Γιατι σὲ ὅλο τὸ πληθος τους νόες ηγειται ὁ άμέθεκτο; νοῦς ἐπειδη χει πρώτη­πρώτη ὕπαρξη (πρ. 23, 24). 'Απο τους μετεχόμενους νόες ἄλλοι άκτινοβολοῦν την ὁπερκόσμια και ἀμέθεκτη ψυχη και ἄλλοι την ὲγκόσμια. Γιατι οὔτε τὸ πλῆθος τὸ ἐγκόσμιο προέρχεται ἀμέσως ἀπὸ τὸ ἀμέθεκτο, ἄν οἱ προχωρήσει; γίνονται μέσω τῶν ὅμοιων (πρ. 29) και ὀὶν ὁμοιότερο με τὸ ἀμέθεκτο είναι περισσότερο τὸ χωριστὸ ἀπὸ τὸν κό­ σμο παρὰ τὸ σκορπισμένο σὲ αὐτόν. οὔτε πάλι ειναι τὸ ὑπερκόσμιο πλῆ­ θος που ἔλαβε ὕπαρξη ἀλλὰ υπάρχουν και νόε § ἐ Υκόσ μ· ιοι άν ὑπά ρχει ι _ ­ (πρ. \ ε ι ι και πληθος έγκοσμιων θεων ιν Ιΰδ), και ο ίδιος ο κοσμος ειναι εμψυ­ ι νι ι ι χος συναμα καιι εννοος και οιι ὲγκόσμιες ψυχες (πρ. ΙΟ9) μετέχουν τους

°

κόσνιον καὶ ἀνέθεκηον ελλαμπνιιυ̃ι ι̃ἴἴἔέιΐ ιεὐθὑΐ Τὸ Θκόσμγομ, Ι5 οὔτε γὰρ ἀπὸ τοϋ νιιεθεκῇυγ Το ὁπυ̃ἶίόΐερομ δὲ .Γῶ ἀμεοέκτῳ τὸ εἴπερ αἔ περὶ αὐτόν; οὔτε προθδἔσδιἕυΤ:ἕλλ|θ:ωη||σὸ¦διηρημἐνον ἔἕμγῖἔ­Ζνὑῖἕρκόσἕισν ι ὑπἐστη πλῆθσε: ἀιυἰ εησὶ και εἴπερ και θεῶν ἐγκσσμίιυν ππῆθντ, καιῇσντοι· ο Σι:ν`ἶ!ῖ|×ι:ῖ9

9

ν

__

­ παῃὸΐ μὲ, γὰρ Τοῦ πλή Θ ονε των νόων ό ἀμἕθεκτοτ ἡἹ'εῖ”""ι οι με" Τη" υπερ­ γπρωνιστνν ἔχω ὔτενὲι,ν τῶν δἔ .“ετεΧ0|­ιεμωμ τμ οἱ δὲ Τὴτ ιγνόσνινν.

ἀπὸ αυτα εἶναι

θειο, ου̃τε χάρη στην ψυχηι (δὲν είναι αύτη πρωταρχικὰ θεός), οὔτε χά. Ἱ' ρη\στὸ νοῦ (γιατι ουτε ο νου̃ς ειναι ιδιος μὲ τὸ ἕνα). Εἶναι ὅμως ἔμψυχο και κινεῖται ἀπὸ τὸν ἑαυτό του, χάρη στην ψυχη' και ειναι πάντα τὸ ἴδιο , και συμπεριφέρεται μὲ άριστη τάξη, χάρη στὸ νου__ ακόμα είναι θειο χά­ ι ν ­ ε ν ρη στη με Θ ε ε η της ενα τι τι ν 8 ας (πρ. 129 Κ0ιιι αν εχει 8 υναμη πρθνοητικηγ γιὰ την αίτία αύτη εἶναι προνοητικὸ (πρ. 120).

.


ΠΡΟΚΛΟΪ ΔΙΑΔΟΧΟΤ

ΡΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

\ ι , εαυτον ει δί ΤΠ Υπερ αϋΐῦἰῇ ἱἱ μεν δ ια 'Γηΐ ἔαυτου γνωοειοτ Ι νοοτ ` α Υ νοιο­ει 7] ' ι ἕαυΐθἴ τ ι ι ι μοἴοἴς ι τ εκεινο · ἐ δἕ ·ι 'ΥΙ#ω0'ΕΤαΙ' ΚΦΚΗΡΟ αμα ν , ἄρα ὅτι καὶ αἴτιον ὥνι ὅλων δξ, το ττρδ αὐτοῦ γινωσ κων, οῖδεν ε . . . ­ ­ κακεινο αγνοηαει, ταυτα εἰ γαρ ἐστιν ἐκεινο, καὶ ῶν αἴτιον· Ι .. ὶι παροιγει μη 5 αγνοήσει τὸ του εἶναι παριἱγον, [δι τταραγει, και] πρὸ αὐτοῦ γινώσκων, το αἴτιον ἦ›ν και δἔιὑςὺίστησι δ γινώσκων ς γνώσεται. πάντωτ ἄρα το προ και ἑαυτὸν ὲκειθεν· ὑποσταντα ι ι . × τ νι . . · Και εαυΐομε αυΐῦυ γιὔωσκωμ γἱιωσἕΐαι ι _ και τδ νοητον εἰδὼτ εἰ οἦν τις· ἔστι νουτ νοητότ, ἔκεινοτ ἑαυτὸνι .. κ ­ι ι › · ' οῖὅ μοηω̃ς ὥς) 6 ισΐῃ, αὺΐός. ἕκαστα; δε των μετ εκεινον τα ιο Ε) ^ρ ἄακαιεν ” εστιν ' Ζ ι νοει αμα καιι το` ττρο` αυτου, ι αυτῳ νοητον εν ›λλ .. Η νι ι ι Α Α κ εν τω νοηττρ Ρῦηῖθν Και ΕΡ Τῳ Ι#Οη'Γῳ ΡΟΗ? α Ι

Χ

Κ

1

Χ

,

7

ι̃

Χ

3

^

τα

τι

§ πουμε Οτι νοει τὸ πάνω ἀπὸ αὐτόν. "Αν τὸ \ Υνωρίξει , τνωρίζον . τ τον εαυτό του, θα γνωρισει συνάμα τὸν ἑαυτό του και ἐκεῖνο "Αυ ­ Υνωριρει εκεινο μονο, θὰ αγνοήσει τὸν ἑαυτό του ἑνῶ ειναι νοῦς . Και › , γενικατ γνωρίζοντας τὸ πριν ἀπὸ αυτόν νω ίζ αρα ν ι Ύ περα­περα και Οτι Ρ τι ἐχεῖνο εἶναι αἴτω καθὼς › °| και ποιων π ροι­ἴἐι­Οιτων ειναι αιτιο. θὰιἀγνοἡσειχωέ Γιατι αν τὰ ι ι ~ παραγει ι κειν 0 το οποιο με τὸ ειναι αὐτὰ \ ποὺ ι ω ι ςι̃ να ξερει ΞιῖαραΥ€ι (πρ. 18). Γνωρίζ0ντας ὅμως τη̨η̨ιὰ ὁποο­τα_ 0χ~ρ ν

ν

ς

Πι

_

ιτ

Ψτότ,

Α

τ

ι

ι

׬

δἔ [τῷ νοοῦντι] τῳ μεν εν αυτῳ

υ

ω πρθ

ο

Π

Υ

Π

Ρ

Κ

αυἴθ

ι

τα

3

ι

τ

7

=

·

του

ιι

: ονοει και ὅτι νοειΒ(:Π: ὅτι νοει Μι (ιιι νιὸειιιῃ Ω, ιγοοο ιιιιοιὶηςιι ι8 αλλον] ιιιιωῇνν ιτ μινι τι ω ςνι σε εῃωε Ρτειυ οὶι. νοει ω τι ιι ΜΩ: Π ΒΩΠ: ειπιιιι (_ αμα) Ψ ιο τον νοοὑμενον Μι (ὶννοεῖ ειιὸ.) ιι κι ηιἔ 6 .Μ ‹:. · Α ι· ι . 6­ ο ®9 ιιω (Μαι Ψτο ῦῆλον ο ι. . γ 7 1 9 2 τοῦ νοῦ Μνν : τούτου ΒΟΠΩ ὸοιι. ·

ιι

'Μι Β

¬

×

ρτἱιιε Ω παράγει οπι. Μιω̨̃νιι : 5 τῷ το ειναι Μ 107; 3 αρα σοι. Μιοιλι 6 ρτἱιιε γινώσκαρι] γινῶ­ ιιή οπι. ΒΟΙ) καί οπι. Ω: εεει̃ιιεἰ εοοὶιιει ο νωω οννι αει Με τι να ιι οι νι ιιιψιειεε. τι. Μι, ιιῃοε στον ο τ εαντιν ειι. τινιιακαν Β€13Μνν± ­ρνονιων ω̨̃Α×ς ιτυρτνιιοι­ νιννιακιννϋ 9 το νοητόν"Β(:ὉΑηι\ν: τον νοητόν ΜΩ . . . 8 γινιἕισκων σοι. ΒΟΠ νετ Οι­ ιτνννὶ ιτκνντν ω ικτττντ ὶιΘΠΩΜι · των Μινι αντὀτ ιο το 13 τῷ νοοἱιντι υιιπ. ΒΟΙἸΩ: εαοιιιεἱ ΜΩΨ ι­μετεχόντων ΠΟΠ ἔκεῖνον μέν Μ Ρῇπῇωε

"Μι"

α

α

Ρ

­

16

­

γ

7

108.

ε

×

ο το , Ι νοηΐο μεσα σε αυτὸ ποὺ νοεῖ , (Ζ68) Κάθε νο­ 0 υΞ 7 νω Ρ ι ζει ενεθι̃ιωνταἔ | ϋιτι νυ̃ει.­ Και δὲν εἶναι Ήνώ­ ­ ι νοεις ­ πως ενος ὁτι νοεἴ Ο τον και “Μ θισιιια τ ΟΉ ” α ΟΌ Οῖἰ Ἱνιθεἰ Γ ` "" ιιιιτι αν ιειναι νους ποὺ ἐνεργει και νοεῖ τὸν ἑαυτό του ι ὅτι δηλ . δ'ε 8 ι ι ιαφτρει απο το αντικει εν ” ι Υνωρίζει τὸν ἑαυτό ι λεπει τὸν ἑαυτόμ τοΟυ της 0 Βλινοησης ιπρ­ 167), , β ι . επονταἹἔγ τον τωρα οτι νοει και νοώντας ς .ν ὅτι βλέπει Υν ω ριιζει οτι ειναι νους που ενεργεῖ. Γνωρίζοντας το ὅμως αυτο | Η ι ι ι Υνωριζει οτι νοεῖ και δὲ μόνο αυτα που νοεῖ ­ Ταυτό χρονα γνωριζει ι ' λοιπὸν Ύνωριζει καιι ται δυο: και τὸ νο *Γιο` δηλαδηι καιι ὅτι τὸ νοειε ἐκεινο χαὶ ὅτι ὁ 9 Του γνωριζει οτι νοει.

.

ι "ετ Μι

ι­

ο νους αὐτός, γνωρίζοντας τὸν ἑ­ ν αυτο του νω ί ` ι ιδιόΐἴιτα πθυ ἔχει ὁ ,ιδιος ἐπειδὴ εἶναι ' Υ\ ρ ζει και το νοηιο 3 ς , γ ι ι νοητος. Και καθένα τ ἀπὸ το'υς επειτα °° απο αυτον νοες νοει και τὴν ἴδια του νο ητ ό τηΐα Και τὸ τι ρ ιν όι ποι αυτόν ' Επομενως τ ὑπάρχει και μέσα στὸ .. ι ν0υ ν0ητΟ και μέσα στὸ νοητὸ νυὔς. Μόνο που ,νδ ὁ ἕνα εἴνα ι 0ε ι ιοἔ μει ΐθι ς „ „ ι 7 ° ·· τ νο η τό , ενω ι ο α ος ειναι ιδιος με ο,τι περιέχει δὲν εἶναι ὅμ ως νδ ι ι0ς και ν μει το` πριν ἀπὸ αὐτόν. Γιατι εἶναι ἄλλο τὸ γενικὸ νοητὸ και ἄλλ ι =×

Ν

ι

και τὸν ἑαυτό του; αιιιόνι θα μάθει ς | τ αι Αν τω Ρ οι υποι ΡΧ ε ι ενα: νους τ νοητυττ

3

_

ι

_ π ιει και ποιιον ειναι αιτιο τοι πριν ἀπὸ αὐτόν, θὰ μάθω ὅτι και αὐτὸς ιν , αποἐκειέλ αβε υπαρξη. οπωσδηποτε, αρα, γνωργζονῖας .Εὸ πρὶν ἀπὸ αν

γ

` ἰ Ά Ν 'Γ0 ΕΡ αντοτ· αλλο γαρ το αττλωτ νοητον κα Ι5 νοητόιι. νοουντι ι .ι τὅ ° καιι ουκ ἄλλον 108. Πα̃σ νοῦτ κατ, ἕνέργειαν οι εν οτι νοει· ” ο”τι νοει.· μὲν ἴδιον τὸ νοεἶν, ἄλλον διε το` νοειν .ι ι κ ­ ι ι ­ ι εἰ γάρ ἔστι κατ ἔνέργειαν νουι· `και νοἶι Εοιυτοιι ουκ' αλλον α δε ὅντα πα Ρ ὰ το νοού Ηενον, οιδεν εαυτον και ορα: εαυτον. ορων ι . ” . ” ι νοῦι· εστι κατ ενεργειαν =ο ” ι οιιδ εμ 07 νῦουυἴα Και 0 Ρ ωι|?”α 7 ἱνωσκωἰό αμα ἄρα τοῦτο δὲ εἰδώτ, οἶ8 εν ὅτι νοεΐ, κα ι ου χ α νοει μόνον . · ι · · ι νοειται · ~ ι υιρ ἀιμιρω οἶδε, και το νοητὁν και ὅτι νοει εκεινο και . „ „ ι εαυτου νοουντοτ. ­ κ „ 188. Παε νου: ἔν αἰωνι τήν τε οὐσίαν ἔχει και τὴν δύναμιν 95 και τὴν ἔνἔρνειαν. | ._ Α καὶ ἡ νοησιτ εἰ γαρ ἑαυτὸν νοει καὶ ταὐτὸν νου; και νοητόν, ι „ ­ Α .. .. .. έση αρ οΰσα του τε νοουντοτ και τω. νω. ταὐτὸν και τ νο τω· ι Υὁι Α ­ ιι)αυἴίθμ ιι . ι ιι | › η δεττυυ Και` η‹ ­ (σι­αι ἱιΐωμι ἕκἕίνων ΐω? ΤΠ" μῦουμἕἱΐουγ _ „ νόηοιτ ἡ αὐτὴ ττρὁτ ἄρφω. αλλα μὴν ιότι ὴ . οὐσία . ουν νου ι .ι κ ­ ιν 3ο αυτωτ, ιο νοησιτ ἡ αιωνιοτ, ζδηλοὴ· ολη γαρ ἄρα εστί. και

δε ουχ ο

γ

τι

'Γῳ νῳ

203

Α

ιι ι°

ι

την ενερνεια. Γ ι „

ν κ ς νου̃ε εχει › ν στον αιωνα και τὴν ὕπαρξη και τὴ δύναμη και \

ιατιγαν νοει τον εαυτο του και ειναι ἴδιο πράγμα νοῦς και νοητὸ (πρ. ι 167), τοτε και η νόηση εἶναι ιδιο μὲ τὸ νοῦ και τὸ νο­'πό Για ι θτ . τι κα ως η \ ι νόηση εἶναι κάτι › αναμεσα σε αυτο που νοει και αὐτὸ που νοεῖται και αυ­ ' Τα τα 800 ειναι Τὰ ἴδια, Τόΐε βέβαια και ἡ υόηση θι ς. α ειναι η ι ια σχετικα ` τ “ Ωστόσο ειναι μ ε τ οι δυο. φανερο ὅτι ἡ οὐσία του̃ νου̃ εἶναι αιώνια” γιατι εἶναι συγκεντρωμτνη την ιδια στιγμὴ (πρ. 52). Τὸ ἴδιο και ἡ νόη. 'ιι ς

ν

ς

ς

°

ν

ς

°


ΠΡΟΚΛΟΤ ΔΙΑΔΟΧΟΪ

204+

ἀκίνητστ ὁ ν0ῦ9› οὐκ ᾶμ υπθ εἴπερ τῃ ονσια̨ Τανΐομ το εἶναι οὔτε κατὰ τὴν ἑνἐρνειαν. ι μετροῖτο οὔτε κατα Χνόνον πύΐω δἔ ὡσαύΐωῇ ἐχόνςωυ' καὶ ἡ δύμαμκ αἰώ,.„„_ . 170 Πα̃ἴ μοῦ? πἄνΐα ἄμα "ερ ἀλχ ὁ μὲν ἀρέθεκτοσ ὰπλωε .ι ­ ι ^ * . πιἱντατ τινι δὲ Ρ", ἐκῃωμ ἕωσ­Τ" κἶθν ε"·ἔα:”­α ν­ >·· τ ατο τ ἡ ν τα” τοῦ .ι , τι ­ και ἄνα τῇ οὐσία τὴν ἐνέργειαν, παντα αρα νοησει παο. τι ­ε

.

ε

×

ε

` ει 'Υαρ

.

ΣτοιΧειοΣιΣ οεολοτικιι

°

ι 7 ν .ι ­ εἶναι ση, αν ειναι το ιδιο μει την ουσια. Αν δηλαδηι οι νους ακίνητος, δὲ ι ­ ι ­ θα μπορουσε να μετρηθει μὲ τὸ χρόνο οὔτε κατὰ τὴν ὕπαρξη οὔτε κατὰ ιι

.

αι

'

Α

.

'”`

,

° και ο Κ αἱ ἄλλο των ἔ 6 πε. οὐκ εμ αιω" γαρ κατὰ μεροι· κ ΰ Τὸ γὰρ ἐψεξῆτ ἐν χρόνῳ πᾶν· πρότερον γαρ και ατεν" Τ ἐφεξῆῃ αλκ ωχ αροο πα̃ν.

5

.

'

εκαστοἴ Τξιυἶὁμ *Ψ ἑκασΐῳ “Με αι ι ” τ ι και ὴ νοησιτ και το ε ναι. .. .. ι πάντα νοειν εκαπτον, αλλ' λεἴπεται δὴ οὔν, εἰ μὴ ὁμοἴωιη̨ἢ ἐς.. ἢ πλείως μῆ πἄνΐα δὲ ὅμως. ἦ πάν" κα6° ἔν_ αλλα τὸ μὲν ­

τ

ι.

ι

Και ὰν πάλι τὰ νοἠσουν ὅμοια ὅλοι οἱ νόες, δὲ θὰ διαφέρουν ὁ ἔνας ἀ­ πὸ τὸν ἄλλο (πρ. Ι6?). Γ ιατι ὰν τὰ νοου̃ν ὅμοια ὅλοι, ὅμοια θὰ εἶναι ὅ­ Χ ιννδ ι ενλ ι ..ι ι Κ ι τι ι δκθκ οι τοι ιο με ο α που νοουν και ειναι. αι αν ειναι οειλ οιτα παντα ε α 'Ρ Ϊ | | 9! 9! Η ειναι ο ενας αμεθεκτος και ο αλλος οχι. Γιατι οσοι έχουν τις ιδιες νοη­ σει ς, θὰ ἕχ ουν καἱτἰ ς ἰδιε ς ὑπά ρ ξει ς, ὀὶν °η” νό °η σ η του̃ καθενὸ ς εἶνα ΕἙΟι νιΕ· ... 8 ιο μει ι ι την υπαρξη καθενος και καθε νους εἶναι καὶ τὰ δύο, και ἡ νόηση και τὸ εἶναι. ,Α ν ν ι ι ι ιι πομενει η περιπτωση να μην τα νοησουν ομοια' νὰ μ·ὴν τὰ νοη'σει ι ετ ετ ι ι ει ν . . ι δηλαδη ολα ενας αλλα ενα μονο η να νοἠσει πε ε ισσότε ν α ὅ ι ὅ ω κ ` κ ν ε αι ὕλα” ἢ ὅλα ἀπὸ μιὰ ἄπ0Φ'Π. Ἀλλὰ μὲ τὸ νὰ λέμε ὅτι δεν τὰ νοεῖ ὅλα ὁ νου̃ς, τὸν κἀνομε νὰ ὀιγνοεῖ κάποιο ἀπὸ τὰ ὅντα. Οὕτε βέβαια θὰ πάει και θὰ νοἠσει αὐτὰ ποὺ δὲν νοου̃σε πρωτύτερα, ἀφοῦ εἶναι ακίνητος. Και Θ _Η 8 οι φανει χειροτερος απο την ψυχη που τα νοει ολα με την κινηση, επει η ν ει αὐτὸ: ἀκινητεῖ νοωντας ενα μόνο. Μένει ἑπομένως ὅτι θὰ τὰ νοἠσει ὅλοι ἀπὸ μιὰ ἄποψη (εἴχαμε π ει: .ι .τ ιι . ι ι ιι ι ι . τ λα η ενα η.ι ολα απο μια αποψη), επειδη η νοηση παντα καιι σὲ καθε περι­ , _ \ πτωση τα νοει ολα και τα πάντα τὰ ὁρίξει μὲ ἕνα Υ νώ Ρ ισ μ οι ἀπὸ ὅλα. .τ ε . . . Σ νμπεροιινομε ι ι οτι ειναι ενας κοινος χαρακτηρας που. δεσποζει στη νόηση καὶ στὰ ἀντικείμενἀ ῖης και ὅ." τὰ νοεῖ ὅλα ἀπὸ .μὴ μιὰ ἄποψη καὶ

νοεῖν λέγειν ννῦν ἐστι ποιεῖν αγνονῦντα τι τῶν ὅντων· ν οΐ ὥιμῃο ._ γὰρ ρεταβήιτεται και νοηιτει α ρὴ προτερον, ακινητ _ | Κ νοονπηε, ψ χη τ χ ε πάντα ρ η ° ' κινεισθαι ῶ αιἔαται ν τ ει ωντ τεν Τ Χ

7

Νήσει και νων. καὶ

"τῇ

,

αὺῃἶλ Τὰ πἄμΐα

25

Ψ

Χ

ι

"ΐξἔ

τι

„ . ιι..." Βουνν, ιι. ιμυε νιιιαιιιω Μ. ανν Ω ει εννιεεεε­ Μ μ ι °"'_ το νιιὲ τον νεταἐϊιιτετιιι και ννοῃ' 6' [Μλ μὴ ῖρωρομ ­η:6τἶ:νΙ=εκαιΜἔ:ι̃ Ωνν οἱ ίση­ εἶἄν και­(οι Μι) τὰν νι­ι­ιιοτινιτνι ει ιιιιιιξιὲα) νΐτ νιηβ ενα, ὰὀκα ΒΟΠΜἩ Η ρἔνειν ΒΟὉΜ : Ρ "Γ" "πω "Β". ” ¬ εε ιινει τν κνντννε τα­ι νεο·­εν τινι­ιι Μ νιιπιιιιιε 33 ιῃιειιιειι εν _

τα

Βο

=

[ΜΉΧΥ

οι

Η

αν

26 κατα] και

Μ

ΡΓΧΠΧΧΧΧΒ

Χ

τα

Η

×

τ

7

Ώ

Χ

Χ

Χ

Χ

Χ

Χ

Ρ

ν

Ε,

'

.

Κ

×

ε

109. ι εϊπερι̃ καὶ γαρ Ω 170­ 5 εκ­ “Ἐκ “Ε (ἄεαΐὅ ΐξἑ εἕὀζ) 7 πᾶι̃›Ϊ›ξ:ἶἑΡἔξ„)ιἘ;ιπἐἔὅ Η9ῦ;ὐ*6 Ω Ρῃἶἶ ζι̃ς] Μ, τα τιιντε ιιιηκνι ων. ΒΟΒΩΜΖ Ω ιι η̨ · ιωεω (ων. οειι., ετα) Μ νι νοἡτειεω ω Μ· Η °ἑ°*° 0' Ι':"”{ζξἔ'ξη̨̃ ."°“„„ Βςτ›Μ= σειρ. .. ιο ­τι ιιναι οφ. Π Ι7 εἴ μή εοτἱρει : η ξὔπ τῷ ἔκάαπον ΒΟ­ὀειτ. : τῷ “ὡω” Ο ΚΙ Γξετω̨ τ ̃ ἑζάστψ “Πω ΰ [ΜΜΜ Ωω· ΒΩΒΩΜι μι' ιιῃιε ,Αντι ιῃεετιιι

Χ

.

ΧαΡα'"'„"ζο”"°

κ

7

τι ν ι μοονμέροις εν, ­παντων αμα κατα το× εν νοονμε­

πῦ ένω

­ι­

­ι­

3

ι

° μονον νοων. ° δια το μενειν εν σ ιι Φ | γὰρ παντα ἢ εν Π παντα καθ ' πάντα ἄρα νοήπει καθ, ἔν „ . . τῆο νοήσεωε ἀεὶ μ ἔν καὶ έν παπι πάντων οὔαῃΐι Τα δὲ πάν­Μ ένὶ Τῶν πάμΐων ὁρω̨ούση̨. ὥστε εἶμαι ­Γι κραι̃ουν εν τῇ

ν

°

Χ

οὐδὲ ×

. ~ . . . . .. Καθε νους τα νοει­ ταυτοχρονα ολα. Με τηι διαφορα. οτι _ .. θεκτο τὰ νοει χε ν ικα` ο“λ οι, κα"θε νους ” ομως ἔπειτα ἀπὸ αὐτὸν τὰ νοεἴ

ν

.

μηπιὶντα

αὐτὰ εἶναι ἕτσι, τότε καἱ ἡ δύναμη εἶναι

'Αν δη λ αδ`η ο' νους ” στὸ σύνο λ ό του εἶχε ἐγκαταστατἠσει στὸν αἰώνα τὴν ὕπαρἔἠ του και μ αἕὶ με` την ὔπαρξη και τὴν ενέργεια, ὅλος ὁ νους ` “ θὰ ι τ ι ι νοησει ταυτοχρονα τὰ πάντα . Γιατιι οιιι ν θ αι νοησει κατα ελ°η καιι ωρια | ° ι τα επομενα ι ι ι νοε“ιμέσα στην αἰωνιότητα. μ χ ὅλα καθενα απο , δεν τα Γιατἱ ε . ι ι τα επόμενα ειναι μεσα στο χρονο. Γιατιι τοι επόμενο διακρίνεται σὲ προηγούμενο καὶ κατοπινό, δὲν εἶναι σνΥκεντΡωμένο ὅλο μαζἰ (πρ. 52 .

εἴ νἔι· ών ὁνοἴωε πάιΐα °°ή°°®®" "”ά""®ι 0” δι”"”””"| τὶλλ η'λων εἰ 7 οι Ρ ὁ # οίωσ πάντα νοοῦαινι ὁκσίωθ παῃα (Μινι ὰ ἀμέθεκ­Γ", νοοῦαιν ὅντεε· ὁκοίωτ ὅἔ πάντα ὅντεει οὐχ ὁ των οὐσία” εἴπφ ἡὁ .Ϊ αν 7 ρ αι νοηαειἱ α δε οὐ. .

ὁὶν

ὅλοι, ἀλλὰ ἀπὸ ὁρισμένη ἄποφη.

­

Ι

ν

(Ζ ?Ο)

ε

Χ

.

την ενεργεια (πρ. δθ). Καὶ αιώνια.

Χ

νόηῃῖ

τ

ι

¬­

.

=

ασ.

=

×

205

.

ς

Χ

ε

ι

μὲ τὸν χαρακτηρα αὐτὸν ὁ ἔνας νοῦς χαρακτηρίζει τὰ πάντα.

Χ


ΠΡΟΚΛΟΥ ΔΙΑΔΟΧΟΤ |

.

ν

171. Πσιι· νου: σμέριστσ; εστιν ουσια , ι ν 'εἰ .γὰρ αμεγέθηη̨ και ασωμιιτοε· ιξαι' εστι. τεν γὰρ τὸ ὸπωσοῦι νἶινη̨̃τὁτ τι βαῖ _

ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

ηῃῃε πλὑοΐ

«

.ιι

ιι

σι

ι Φξρομεμαΐ. μέγεθοεἢι‹ατὰ·τὲι·ὲνεργεἴα9ετῃ#Ρ' Χ · | ι ὁ δὲ ωῦΐ κατὰ πάντα σἰώνιστ, και Ξττεκεινσι σωμσιτωνι ι‹σι5 ` Α α ι ι ισ­τιν_ _ ῇνωται το ἔν αὐτω πληθοε αμ6ρι°'Τ09 αρα ὅτι μὲν σὔν άσἑιιισιτοε ὁ νσῦε, ἡ πρὁΐ ἑαϋΐὁμ επισΐρου̃ωι ἔηλῖέ: _ ­ ` ·` έ εται. 07! ε .Γωρ γὰρ σωμάτων ουδεν ττροῖ εαντο ἑπιστ· Ρ|Φ ­ ι ι νιτισν τσιντστηε· σιιτω γαρ σιινισωι τικ εντρνειαε προ . ° , τ · · ` τὰν το δέδεικται πρότερον. ότι δὲ ήνωται το πληθυ̃ῦι ηι̃προἶ ×

θέ" ­τυο νσῳσῦ ττλήθιινι­ σννέχειιι·

αἱ ι±Θ:γ7αιῖ|ε“" Ωω και Ζΐληθοἶ απ" νετ, ὲκεἴταν εἰ Α ι ι ε νσῦε, α̃λλ” ἡνωιἄμομ πληθοδι ἶρἶ "Ρ Τον διῃρημεμου Το καὶῇἔγγντἔρω ετττνῃιἑνον ,τοις εμ"­· καὶ ἀ Παβλήΐωι/ καρ Ι5 172· .Πω ἴουῖ αιδιωμ ΗΤ" προσεχωΐ μ ΤΜ

Ι

οὺῃἶν ἔποἕζἶἶΐαἶῖίμήΐου παραγόμτνσν σιἰτίιιε ἄττσιν ἀιιετάβλττόκ ἐση̨̃οκἶιτἐ τὴν

σὐσισιν­ νσυ̃τ δὲ ιὶκινητοε,\ιιξώνιοι· πάντα

λετε

και τῷ εἶναι παραγει οι ανααγοαγῃ­ σι εέιει ἔστι κσἱ ὼσσιύτωι· ἔστιν, ιὶεὶ ττσράγἕι ι‹αι,ωιναντω±°°' Ψἱ' 05): Ν έν αἰῶνι μθἕνων.

τιοτἑ Ιὼ' ὅἴΐωμιποΐἔ ἶὲ ίίῆ ὅῃ­ωἴ :ΞἹ:Γ9|ὸαΖἘ:0ἔω:αἶῖ.ἔΤΜ­Γ:

κιὶτ' αἰτίαν ἐστὶ και ιι

να­τὰ

μέθεξἔῖω μεΐέχῃ ἀλ:,Ζῖἔ:ἕ›ἕ:ἶι:εΦνἡἴδη° ί ' εν ο γὰρ αν

μεΐόχεΐο' 'Μάχα

ἄλλα ἄλλω.

δὲ

και δύναμιν αἱ βεθέξειΐ· Άιετεχόντων „

προ αὐτον.

ΓΠ..

ι

Τῶγ,

ράγει ὅσα παράγει (πρ. 26). “Αν τώρα υπάρχει πάντοτε και είναι ὁ ἴ­ διος πόινταζπαραγει πάντοτε και με τὸν ἴδιο τρόπο. \Ἑπομένιυς δεν ἀ­ ποτελει αιτια για οντα που τωρα ειναι και αλλοτε δεν ειναι, αλλα για

Ϊ”

Τῳ

"Ρ Τα

οντα που υπαρχουν παντοτε·

30 ι

·

ε

σὐιτίσι

Μ

εἰ]

α

Β

Ω

Ζ

ἦπὥίἐτἶίΐ

­ι ιτκῆοσι εναν

οιισ αν

'

τεμ" °°®}· Μ, Ε Εν παραγοι

­

"

Μ” ”"”'" [

'Ξ πιιριηει "."'· ἘΟΠ :

Πεν Η ··=<ια̃=ξζτ3ΜὁΨ.=όννἕἰιἶ)ιιἑτ5ἔ ιιειι.

ιΙόΜ.εΙὶρεε ':

Δίοΐκῖιι α̃θἶνιὀττά

Θ;

αντε

Αιεΰι­ι ἦῦω̨:

ΒΩΕ:

τί

28

1

Γ

(ΠΜ ίκωά

30 άρα οῃι̃·

[Μ]

.

ι

τιλ

ι ι ι ιατι κα ενα αν ο τ υσ του ετ ε ` ” ” “ . ­ α με Ἱἶφ Ἱἶ μ Ϊχ οχι Ο πως ειναι εκεινα. Γιατιίατοτε θα μετεχονταν ιδια αποΪχἶωρἶ" ολα, ενῶχαἶ τα μετέ­ χουν τουτα καὶ έκεινα διαφορετικα. Ἑπομένως, οἱ μεθέξειε πραγματο­

ι

ιι

.. ιιἔἕἔἔιἔί ῖ “Ζ ' ῳι Ε 9 ζ Ρ ” ἑανζἶῦιὥεςτὲΐῖἐὀἑΰἔ

ὥεἔκωα ἕσωωςωε

Μ\ν

(Ζ 73) Κάθε νου̃ς ταυτίζεται νοερὰ μὲ τὰ πριν ἀπὸ αὐτὸν και με τ πειτα ἀπὸ αὐτόν. Με τὰ ἔπειτα ἀπὸ αὐτόν, ἐπειδὴ τον εχουν αίτία, μὲ ὅσα είναι πριν ἀπὸ αὐτόν ἐπειδὴ τὰ μετέχει Ὁ ιδιος ὅμως είναι " νου̃ς και ὲλαχε οὐσία νοερή. Ἑπομένως ὅλα τὰ προσδιορίζει σύμφω­ ` ` " | να με την υπαρξη του και ὅσα τον ἔχουν αἰτία και ὅσα τα μετέχει.

ὰμέριατννω (ὰμἔριστσν Ατε Οτι)

ττλῖιιι ν και με­γεν" ο› ιο ιι. νέα­ τι ×­ τλ­ ὀεἐττ, εὀὸ­δ ωῃρ ΟΝ 9 πρδε την οναιαν ταιπότητ ω (τιιντ τη: πι τ. ότι Η ῃιιεχ κι Μ τκῆσστιισστι τι νσισσι. Β ζν 'ιη ια ισ ηη) ΕΜ] 'Ή σε ιε ισ­ Μ·ωί­®'"·®° ··.ἶ °. ­. ι

ωχ [Μ]

Ἄ5

νρει­ττόνων,

3­­ι ιι κστσ

ηδη εετὶμεἰ: ἦ

Γιατι δλα ὅσα παράγονται ἀπὸμμία ακίνητη αίτία εἶναι κατὰ την ,οὐ­ σια αμεταβλητα (πρ. 76). Ο νου; τωρα ειναι ακινητος, αιωνιος απο κάθε ἄποῷη και υπάρχει στὸν αἰώνα (πρ. Ι69). Και μὲ τὸ νὰ είναι πα­

ὼσσιύτωι· ὑπὸ ττάντσιν "Τὰ Τὴν ἰδγότἶῃ­αηἄρσῇτων

μοφῶΐ ἄρα

Ν

(Ζ 72) Κάθε νοῦς ὑποστατοποιεῖ προσεχῶε πράνματα αίώνια και ἀ­ μετάβλητα κατὰ τὴν οὐσία.

Γ.

σὐτη̨̃ιῇ' τ1αΙ(ῖὲ:0;ι]ιΞρ"Ξτ|ἶτἶ›9κῖιἶ·τισΖ·.ίσν, ὅσαρμετ' αντόν, τα σε κατὰ μέθεξιν, ὅσα πρὸ αὐτοῦ­ νσοσ δὲ αὐτόν εστι και νοεραν ελακεἔ σὐσίσν· κατα τὴν ἑαυτοῦ ἄρα νπαρἕψ ἀθοριίῃ πα"'®· και

»

`

τν

ἑῃἱδ"

ν

τι

®

ττρῶτσν πλῆθοει οι δὲ νόετ

­ ι

ι Π) Καθε

ι . ι ν νους ειναι ουσια αμεριστη. ν ·ι· ­ και ν Αν βεβαια ειναι διχως μεγεθος καιι σωμα κινηση, είναι ἀμέρι στος .Γ ιατιΙ κα Θεενα πουΙ μεριζεται, ι ·ι θα μεριστει· ειτε ~ στοι πληθος Ἰ εἰτε στὸ ι τι ι ε ε εθο §›ἰ|ν ειτε στιι €\ενε ἶΥ ειε,€7Ϊ ουι γιινοντ α ι στ?ι χρονο­ μὲἔλ . (Ο|νους “ ομωςλειἕαι ” Τ σ οι α ω ιοη̨ και πε α απο σω ατα και αποτε ει ενοτ η τα το π ρ μ η ος ποὺ περιέχει. Ἑπομένως εἶναι ἀμέριστος. ρ σο λ ι ι τ ι ι ι ι ι ι ι τι οιπον ο νους ειναι ασωματος, το δηλωνει η επιστροφη στον αυτό του ‹ π ρ . 16? › . Γιατι ἀπὸ τὰ σώ ατα κανένα δὲν ἐπιστ έ ει στον μ ρ φ ἑαυτό του (πρ. 15). ”Οτι πάλι είναι αίὡνιος, τὸ δηλώνει ἡ ταυτότητα της ενέργειας πρὸς την οὐσία. 'Έτσι ἔχομε δείξει πιὸ πρῶτα (πρ. 169). | “Οτι τὸ πλῆθος ἔχει ἑνοποιηθεῖ, τὸ δείχνει ἡ συνέχεια του̃ νοεροῦ πλη­ θους προς τὶς θεῖες ἑνάδες (πρ. 160) . Αὐτὲς ἀποτελου̃ν τὸ πρῶτο πλῆ­ θος (πρ. ΙΙ3), οί νόες εἶναι ἔπειτα ἀπὸ αυτές. ”Αν λοιπὸν ὅλος ὁ νοῦς εἶναι ακόμα και πλῆθος, εἶναι ὡστόσο πλῆθος ἑνοποιημένο. Γιατι τὸ συ­ νενωμένο είναι πριν ἀπὸ τὸ διηρημένο και κοντύτερα στὸ ἕνα (πρ. 62).

"Τὰ

20?

'

ίῃ" *ωἔ *Ψ ι

ί

ι

θν

ι

ι

ιἶα

ποιουνται σύμφωνα μὲ τὸν ίδιαίτερο χαρακτήρα και τη δύναμη αὐτων τὰ πριν ἀπὸ τὸ νοῦ είναι νοερὰ μέσα του.

που μετέχουν. Ἑπομένως.


ΠΡΟΚΛΟΥ ΔΙΑΔΟΧΟΪ

'Γ ων ἀλλὰ μὴν και τὰ μετ' αὐτὸν νοερῶἕ ἔστιν­ ἕστἴν, οὐδὲ ἔκεἶνα εχει εν εαντω, αλ ἀττοτελεσμιἱτων γ ­ ν ι αἰτιατττὰτ ἔκείνων· ἔστι δὲ πάντων τιμ εἶναι α#Τι0$' Το ὅξ ῃμαέ " ιἱρ ιι νοεΡ ῶε ἔΧ ει τῶν πάντων. αὐτοῦ νοερόν· και τα` αιτια . Λ ε ­ Κα:\ Τα` "Ρο` αιίἶον ι τ καξ' Τ?` ώστε πάντα νοερωε· ἔστι παν ν0ν9ι

ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

ι

Δ

¬

;

,

Φ

^

νι

κ

εἰιγὰρ μἐηΐόμ

5

Χ

ι Λ Η? Τί!)

κ

ἔν 'Ϊω ΡΟΗ" και ἡ Ροησἰΐ

τ 'ποιἕἰμι

έα” καὶ ωῦἔωὐῖὁμ

ι

Καὶ Τὸ εἶμω ἑκάῃοη̨

­

νε

`

­Γῃ

το

Β

×·

γ

15

|^"έΧ"'" "ρώ"'"°

κ

τι ὐπῦ τούτων ἢ ὐπ' ἄλλων των ννερὰν #6" ούηωμ ι ι δκ ἀλλ× ὑπ­ ἐκείμωμ έχόντων τὴν οἰιιτίαν, μὴ αει Ε νο ­ .ι ι ν ὑα̨ι' αδύνατον. και γὰρ ἡ ενέργεια του νου ακινηΐοΐ αν ἄρα μετέχεται, ταῦτα ἀεὶ νοου̃ντα ἀεὶ μετέχει. τἦτ νοερατ

Ι

ν

__

ών" ΜΙ (Μο

5

"°ΐ;]:Ϊ·'ἔ9€:;.Ζὡγ ΡΜ, Μ Ριτωιιη̨ε Ω”

τ<=·ιι#ν_ιΜἹιν= ων· ΒΟΒ(ὲΜἔ=

:ι±ὰ.ἶἰιιῖι.ἶῃΠΉιιΙἕ,γΕἕε πι.ι:νΙιι›

ἔ"γ[Μγαιι

εχει Βοοινιε

6

πει ω

Με

ινιῃιι σε εκεινα ἔνιῖ ιιῇιιἐμἰιῖτὅ 5ε®1®ἱ`ῖ,\ν: 5ω¦:Ξγ””” ΐιγἶη̨̃ιἕἔ (Ω με ισ

ἶιθῖτῖἶιἔιιι Ωω

τι

ων­ Μ

κ

ν

ν

Ν

/ \ εντρνειιῃ ἀει ννερὰ Τὰ ν"έΧ°ν'ι'α πννννσιιΐχ "Ρ Ι γαρ α":"'"Ρ "5 ι ν ­ι τῆτ ένεργείαε· το εν μερει τινι του χρονου την "'ἶΡ?Η¶" εδἶμ , ι . . ιὶιτύνατιτον· μεταξὺ δέ, ὥσπερ εν ται: ουσιαιτ, ονΐω δη καεε" ν ι .. Α ε κ ι ν ι ταιτ των ἐνεργειων ἐξαλλαγαιτ την αιωνιου 'πασηδ' εκργειαθι ἐν "υγ χρόμῳ 7_ξλΗω_ ἡ καΐὰ πάμτα Τὸγ, ×ρ¶„ω, εχἶυσνἶ Τὸ Τέλῃομ οὐα̃αμοϋ γὰρ αι πρόοδοι γίνονται άμεσων, ιιλλα 30 . Α . ι ι ι ι καται τε ται· υποσταιτειτ και ται· διὰ των συ ?? ενων και ο. οιων ,| . , τῶν ­ἐνεργειῶν τελειότητατ ὡπαύΐωθ' "Μ ®ιΡα νο" "π , ' ” " ”` όνον νοεἶν δυνα­ τὰ πάντα εἶειμωμ ·“ΪΤΪ)ἔ”αι,πρωΤω9,Τω|ί κα ι ι χζλι ι . ι Σ ι μενων και αει νοουντων, ει και κατα χρονον α α μη αιωνιω 'Ι Ρόησ" 35 ε

.'

±

κ

__

κ

σ­

±

ν

ράγεγ μὲ ,τὴ νόηση·

.

Ψ

7

ι

κ

ν

ιὶνιὶνῃι τὰν

3

Έ.

^

ννερῶν

.

Χ

׬

ι

ε

'

ι

γ

Ά

κ

νοήσει τῇ ἐν ἑαντῷ [ταὐτόν], ποιρι δὲ ὰ ττοιει τῳ εἶναι: και παρ­ Α ^ | ιἱγει κατὰ τὸ ειναι 6 ἐστι, και τῳ νοειν αν παιιανοι τα παινννν­_ ν­ ιι τ \ ι °° τὸ νὰρ` ξἶναι και Το νννν εν, ἄβέθω̨” κε" Ζαν] "οωὴκαξ νενιι. , Η ' [πᾶν] το ον το εν αιιτφ ταυτον. ει ουν μοι" "Ρ ὼάαιι Το δε νε νι › Λ Πει? ἔσΐἰ 'ποιἕἰ Τω μθἔίἰζ Μαι θὴ νόησιἔὴ Κ". έμέργῃαμ ὲμ Τῶ Μεῖμ. τοῦτο δὲ τῶ εἶναι και '^ Ταὐώμ. Τὸ δὲ ετη" ιι, Τῷ ποτε" (Τὸ γὰρ ιὶκινήτωι· ττιιισον τὸ .ι .ς .. , › ο τι ειναι ἐν τῳἐ ποιαν αει ἔχεὴ· και τι νοιισιε ἄιζα εν τεν νννἶιν· Α , . ι Νὰ Πας­ νο" ὑπὸ των κατ ουσιαν αμα και ενεργειαν __

ς

<

.

Α ^ νετ αὐτόν. ὡτ συν τὰ νοητα ννερων ΕΧΗ παει °""^' και Τα αἴνθιιτὰ ν°έΡω±°· , , , , ι „ , Να' Πας­ μου; ­Πρ μοειμ ιιψιιττηιτι τα μετ αυτον, και η ττοιησιτ

209

”Ομως και τὰ ἔπειτα ἀπὸ αὐτὸν υπάρχουν νοερά. Γιατι ὁ νου̃ς δὲν › προέρχεται ἀπὸ τὰ αποτελέσματά του, ούτε αὐτὰ τὰ ἔχει μέσα του, ἀλ­ ι λὰ ἔχει τις αιτίες τῶν ἀποτελεσ μ ατων . Καιι ειν αι αι.ιτιος ο.ι λ ων ι ι .ι με την υ­ ει ι . .ι . , , , _| Η παρ η του και η υπαρξη του ειναι νοερη. Επομενως και τα αιτια ολων τ”α πε ρ ιέ χει νοερα' (πΡ· 26ι· _ Συμπερασμα: Κάθε νους ειναι ὅλα τὰ πράγματα κατὰ τρόπο νοερός και τὰ πριν ἀπὸ αὁτὸν και τὰ ἔπειτα ἀπὸ αὐτόν. “Οπως λοιπὸν κάθε νους περιέχει νοερὰ τὰ νοητά τ ἔτσι περιέχει νοε ὰ και τὰ αίσθ τόι. Ρ “ιι (Ζ 74) Κάθε νους δινει ὑποοτοιση στὰ έπειτα ἀπὸ αὑτὸν με τη νόηση › ι » ν ν ν κ › › η ενεργεια του βρισκεται στη` νοηση και` ητ νοηση στην ενερνειαν του. ι̃ _ Ψ | ` ( Αν το νοῃτο καιι̃ ο νους ειναι το ίδιο (πρ. Ιόἶ), καθὼς επισης και η ὕπαρξη καθενὸς μὲ τὴ νόησή του (πρ. 169), και ὀιν ὅσα ένεργεῖ τὰ ἐνερ­ γει·· μὲ το ειναι του και παράγει σύμφωνα με τὸ ὅποιο ειναι του (πρ. 26) , _ι τότε μπορει νὰ παράγει και μὲ τὴ νόὴσὴ του. Γιατι τὸ ειναι και τὸ νοειν τ › ιι ­ καιι η‹ ‹ι ει ειναι και τα δυο ενα. Γιατιι οι νους υπαρξη του ειναι το ὥιο. Αν ι ει ι εν › τωρα παραγει με την υπαρξη του και η‹ υπαρξη του ειναι νόηση, τοτε πα­

Και ἡ νόηση κατὰ τὴν ἐνέργειά της βρίσκεται στὸ νοεῖν ι . ι Τ ναι το ίδιο με τοι ειναι. Ἡ ὕπαρξη πάλωβρίσκεται μέσα στὴν ένέργεια (γιατι αὐτὸ ποὺ ένεργεῖ χωρις νὰ κινεῖται ἔχει πάντοτε τὴν ὕπαρξἠ του μέσα στὴν ένέργεια)' επομένως και ὴ νόηση ειναι μέσα στὴν ὲνέργεια. _ ` (Ζ ?5) Κάθε νους μετέχεται πρωτοιρχικα` άπο` τὰ νοερα στην οὐσιοι μαζι και στὴν ἐνέρνειοι. Γιατι ειναι άνόιγκὴ νὰ μετέχεται ειτε ἀπὸ αὐτὰ ὴ ἀπὸ ἄλλα ποὺ ἔχουν ι ι Τ ουσια ερη, αλλαγδεν νοουν ο­μως παντοτε., Αλλα απο τα δευτέρα/ειναι αδυνατο. Γιατι η ενεργεια του νου ειναι ακινητη (πρ. Ι69). Και οποια _ ετέ Ουν Τὸ ν0υ › αὐτὰ ἐπειδὴ πάντα ν00υν πάντα και τὸν ετέ ουν › κα­ Θ ὼς ὴ νοερὴ ένέργεια κάνει πάντοτε νοερὰ ὅσα τὴν μετέχουν. Γιατι αὐτὸ που ἔχει τὴν ένέργειά του σὲ ἕνα τμημα του χρόνου, δὲ συνάπτεται με / \ 0 ς 7, την αιωνια ενεργεια. Οπως τωρα στις ουσιες (πρ. 85), ετσι και\ στις διαφορες τῶν ένεργειῶν ἀνάμεσα σὲ ὅλη τὴν αιώνια ενέργεια και σε αὐ­ τὴ ποὺ τελειώνει σὲ ὁρισμένο χρόνο βρίσκεται αὐτὴ που τελειώνεται ὅλη σε ὅλο τὸ χρόνο' πουθενὰ οι προχωρἠσεις δεν γίνονται άμεσα, ἀλλὰ μέ­ σω σργγενιον και τῶν ὅμοιοαν (πρ. 29), και κατὰ τις ὐποστάσεις καθως επισης και κατὰ τις τελειοτητες τῶν ένεργειῶν. Κάθε νοῦς έπο­ μένως μετέχεται πρωταρχικὰ ἀπὸ έκεῖνα που μποροῦν νὰ νοου̃ν κάθε στιγμὴ τοῦ χρόνου και νοοῦν' πάντοτε ὁιν και ὴ νόηση πραγματοποιεῖται μέσα στὸ χρόνο και ὅχι στὴν αιωνιότητα. 3

ν

ιιγοιιιγ

γιιιι

­ιι

ι

_

ς

γ

_

γ

γ

3

γ

γ


›:τοικειοΣιΣ ΘΕοΛοτιΚΗ

ΠΡΟΚΛΟΥ ΔΙΑΔΟΧΟΥ

ι

ι

. ανε Ρ ὁν ὅτι ψ υχὴν ποτὲ νοουιταιι, ποτε δε μιιι , 70!! πρωςχωε μετεχειν αδυνατον πάν” Τα νιενε ειιιι και ιν ιιινιιιιιε εεε: και αν' Ε'

Κ δ”τι 'Γ Δ

0'νι'ον

Ψ

ν

κ

Α

|

\

χἶιἶἶ

Η

λ

\

Ι

Π

×

σι

έ",

ί

οὐ γὰρ και ἔν ιὶλλήλοικ, όλα δι, ὅλων Φοιτιἶιντιι „ιὶδιαστιἱτωσ. τ ι . κ δικα­ι·αι·ὁν τὸ περιέχον, καὶ ὡν ἐν διασνατιρ τὸ μεν εν τῳδι, ι­ρ δε . Α ι τ \ ` ” " ἀλλαχοϋτ ἀλλ­ ἄλλα Θ "Ρ ΜΕΡΗ και Μ πα" ω®„ε και 0' › αλλ 7ι}ν λοιτ. _ , ,λλ,λΜ_ ἐῃῖμ .Μ ένω: 77 # παντα ιῖρα τα νοερα ει δ ιι κ ιι ι εν οι δ,ιι ι ι ­ 8 αῖς ·ι εκιιστον διακεΚρι|#"'ω9° κι ε τισ επι τιιισ· ε τ και χωρισ _ 7 _× × αποδει επι και πιιραδειγμάτων δεοιτο, τα θ¶ϋρη|ω·Τα Μεπω Τα ι ψοχῇ· ὰ δὴ πάντα ἔν τῇ αὐτῇ ὅντα ιὶμεγεθει οὐιτια και (Ρ μιιῖ . κ υ ι ι . .. ἢνωται ἀλλήλοιε· (τὸ γὰρ ἀμέγεθεε· να τρπικωι· εχει ὁτα­εν αυτῳ, , ν ι ι ιὶλλ ιὶιιερίστνῖε καὶ ιὶδιιιιττατωΐλ [και |®?"ω""]\ Και \ία'ῖξκΡί'Γ:ί ` ^ πάντα 7αΡ Ηλίκρίνωΐ ἡ ψ“Χῆ "ροη" και Χωρ” Μα" μι

Ε,

κ

×

×

ι ι` τ ' ` έκιτο ιὶεὶκατὰ νιαἡαἔἑἐῖταλἔΖ:)':;εὰΤ:9ἄ`Ζ“(Ξ;:­ Ρ °`

×

¬

το

¬

1" Μι Ω 3

Ζῃτι·­ Μνν =

Μ ω̨

­

ί Η

6

ινῃϋιἐ Ερικ. εἑιιι.) ο . : ντα ἐῃη̃χἔστι ῃα παντα ἕῃαι Μννοιιι. Η Η "γάρ

ριιιιεκαι Μννι ἔκ. εειιν

ι ΒΩΙ) ἕωἴζἶιἕἕἶοτβ)

σι·

_

Ω 18­ιο . πάν σαι: ὰμφἡε ὴζμθἔῖιὰῖιδπειιδοδεὀλλἔι ιεὶῖηἔιδΐεξ [Μγιν ι .„„;„γ,„,ἔ0ε γῃ γῃεη ¿

·

Μ

ιι

Χ

)

.

.

το έκεειϋτ Β Ρνιιιιωε­ Β­.Μ ΡΠΠΠΜ 2 Ἡ °"· ῃἶ ®"^· 9 Η ειι. εν ων. αν εε ενω ι3Ου̃ιΜιΨ­ εστι ×=ι ΩΜ τι τινειετνιη̨̃ ×αιιινντνι<>νι­ ΕΜἩΝ· ιιο ςει εκ νοιιικ Μι): "τε ειπε" οι Με ΜΙΩΨ

ενώ ινεϋνι­

ιι

ι

ειναι χειρότερα κατὰ τὴν τάξη. Γιατι ἀπὸ που θὰ γινόταν ὴ διάκριση, ὅ­ „ ταν αὐτα ποὺ του ς δίνουν τ”ν η ὑπόστασ η κ αι` τα τελειοποιουν ” ειναι * αξε ὰ

ν

κ

®

ν

χωθιστα και συγχεχυμεναἔ ι ι . . Τεκμηριο παλι για τοι ότι τὰ ειδη είναι ενοποιημένα δίνει ὴ χωρίς με­ ι ε › ρη υποσταση και ενοποιημενη ουσια τοῦ νου που\ τὰ περιέχει. Γιατί, ὅσα ι κι Η ι ε ­ και χωρις ι έ ΰί ουντ *Ι νυπα Ρεη τ ουἐ σε κατι ενιαιο ί Ι μερη, σει αυτοι μεσα υΗ .. ι ν κι ε ι παρχουν αμεριστα και πως να χωρισεις σε μερη ο,τι ειναι χωρις μερη ε Η ι ι ι ει ι ενα ι ι ιν ει ι και ειναι ολα ι και το ενα μ εσα στα αλλια καιι ολα 2, ' μ α ζτ μεσα απο` Ολοι περνθυν χωρις να παρεμβαλλετοιι διαστημα. Αὔτο π0υ τα περιέχει ι .ι ι . , δεν εχει διαστασεις, καιι όπως γίνεται στὸ διαστατὸ τὸ ένα νὰ εἶναι έδω ι ι › _ .„ και το αλλο εκει, μεσα στὸ ἕνα και ἀμερὲς ειναι όλα μαζί' ἄρα εἶναι και όλα μέσα σε ὅλα. _ Συμπέρασμα: ,όλα τὰ νοερὰ ειδη ειναι ένωμέναι̃ τὸ ἕνα μέσα στὰ ἄλλα και το καθενα χωρια σε διακριση απο τα αλλα. Αν ὅμως γιὰ τις ἀπο­ δείξεις αυτες θέλει κανένας και παραδείγματα, ὰς νοἠσει τις έντυπώσεις που ὑπόιρχουν σὲμιὰ ψυχη. ”Οσα λοιπὸν υπάρχουν στὴν ἴδια χωρις μέ­ ε ι ν γεθος ουσια, αυτα ειναι ενοποιημενα μεταξυ τους για­ιι τὸ χωρις μέ. υ ν ι γεθος, οσα περιεχει, τα περιέχει ὅχι τοπικὰ ἀλλὰ ἀχώριστα και ἀδια­ ι κι ει ε στατα ταυτοχρονα ομως καιι χώρια τὸ ­ένα ἀπὸ τὰ αλλα. Γιατι όλα κα­ θάρια ὴ Φυχὴ τὰ παράγει και χωριστὰ καθένα, χωρίς νὰ παίρνει τίποτα . ι ι . . απο τα ἄλλα αὐτά, ὰν δὲν διακρίνονταν πάντα κατὰ την παθητική τους ι .ι ε ν ­ „ . \ , κατασταση, ουτε η ένεργεια της ψυχης δε θὰ μπορουσε να τα ξεχωρισει. ν

ε

σε

κ

30

ν

εν

_

×

`

ο

ΟΉ τα νοερὰ εἴδη εἶναι ἀσύγχυταε Τὸ φανερώνει ἡ ίδιάζ0υσα του ἀπὸ καθένα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ τὰ ετέ ουν ” ί " μ, Ἱ ς ι μ' χ ιδιαιτερα' Γιατι` αν αυτα που μετεχονται δεν διακρίνονταν και δὲν ἦταν χώρια τὸ ἕνα ἀπὸ τὰ .ι .ι τι , ­ αλλα, ουτε οσα μετεχουν καθένα ἀπὸ αὐτὰ θὰ τὸ μετειχε χώρια, ἀλλὰ ὴ σύγχυση θὰ ἦταν πολὺ περισσότερο ἀξεχώριστη στὰ κατώτερα, ἐπειδὴ ” γερη

._

·

×

«

Και το

έθε

7

ε

®

_

Ά

λ χοωῖ ωἶοἰθξη ?ω\ η Ϊέαλ ασωματηι δε συίχεονται μεταξυ τ0υ§› αλλα χω' ριστα το ένα απο τα ἄλλα φυλάει τὴν καθαρότητά του και παραμένει αὐ­ τὸ ποὺ εἶναι.

Έ

<

_

νοερη̃ς ἀμέρειας (πρ. 171) και τὸ πληθος ποὺ περιέχει, ἀφοῦ όλα βρί­ ει κ : σκονται μέσα σὲ κάτι που είναι ενα και δεν έχει μέρη, έχουν ἑνοποιηθει~ όλα μεταξύ τους και είσδύουν όλα τὸ ἕνα μέσα στὸ ἄλλο. Καὶ ἄν ὅλα

κεχῳένωμ;

Απο αυτο γινεται φανερὸ ὅτι μιὰ ῷυχὴ που άλλοτε ρθει και άλλο­τε ' " μετεχει ° αμεσα το` νου.

>

τὸ δὲ αἱ ὴνωμένυν ­τῶν εἰδῶν τι τον '^;ει:ιεΧ°":^` °ἶ#εΡῖ#ΐ Λ ὺπόστασιν τεκνιιριουται και 77 :"®"δη9, ””ἶ"ι°; Ζα, Υαίί εμ › ­ · °' οντα εν τω αυτω αμεριστιοτ α#εΡ“ πῶΐ και ε"ο“δΗ "παρει"ΐὸ εχἀμερὲΐ' καὶ 'Τὸ ἕηχ ὔμΐα ' ὁμω,Α γὰρ ᾶμ Τί" μφίσαιΐ

ι

Η 76) Όλα τὰ τοεεὰ είΰτ να το ένα μέσα στο αλλο ὑπάιαει και κα· θένα μόνο του. _ Αν καθε νους εἶναι ἄμέριστος και ἄν είναι ἑνοποιημένο έξαιτίας της

εἰ γὰρ ἀμέριντοε και νουν και ἡνωνῖιιον ἔια τιν: ιιιιεναἴ σ ιὶμέρειαν και τὸ ἐν ιιὐτῶ πλῆθοε, ἐν ἑνὶ παντα οννα και αμερει 'ί εἰ δὲ ιὶΰλωτ διὰ πάντων· , και ιοιτιῖ­ πάντα ῖιμωἴα ι ιὶλλίλοιι· 'Ι , , , , ι ..Μ ΤΙ λ α καίι ΗΤΤ ι "ιν­να και ανωιιατωει αιτν7Χ υἶα ἔσ­Τ!, π 09 α ρ ν ὅ έα". χωρῖι··ἔκαο·τον ψυλάττον τὴν ἑαιιτοῦ κα^αρ4ἰτ7Ζ°Γα ιαεἴεί δηλοῖ δὲ τὸ μὲν ἀσΰγχντον των νοερεον ειδων ἦ,τω# εκξισἴοῖί Ι” διακεκριμένωε μεπχόντων ἰα̃ιάζονινα μεθεξιε. ,εε μὴ Χαι) Τ? ρς­ρεχόμενιιδιεκἕκριτο και ἦν χωρὶι· ἀλλήλων„οοδ ΐᾶν τα μετε; °` ' ' ” ε διακεκ ιμενωτ, αλλ, ην ιὶν πολλω αθί­των ἶκασΐουδβξσἶξἔιξοιτ ιὶδιάῖριτοε· σύγχυσιε· χείροαιν Μ 0” ε" ΤΜ κα” 6 ι ι ε ί ­ οιἶιτι κατὰ τὴν τιἱξιν· πόθεν γὲιηἄν ε'ι:”|"'0#ὅίακΡίσίἶ› *"””5 ι ν ι κ ὑῷισῃἱνι­ων αννα και τελειοοντων αδιακριτων οντων και ιννγ­ _

ι

7

ὅ χ ιεῖναι ἀδύνα το να`

_

ιπ ὸ ἔκασΐω,

κ

_

­

ν

ν

κ

°

­

ν

¬=

εν

ν

7

ς

Ε

ς

3

¬

­

ς

Η

ς.

¬


­

ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

ΖΙ3

ΠΡΟΚΛΟΤ ΔΙΑΔΟΧΟἹ”

177. Ποῖε· νοῦε· πλήρωμα ὥν εἰδῶνι ὁ

^

όλικωπρωιιι

#

ι

0

λ

δε

, , „ , ­ ι . ι ι ν ν μεριιεωτερωι; εατἱ πῖριεκτικοε τιὅωιι ται οτ μρν ρινωτεοω τοϋ ὁλικοιτερον εχουσιν οσοι μερικωτερον οι μετ αντουτ, οι δε κατω­ς ι ι , ­ ν τέρω μερικὥτερον ὅσα ὁλικωτερον οι προ αυτων οἱ μεν γὰρ ιὶνωτἕρω δυνιἱμεσι χρῶνται μείζοσιν, ένοει δνεστεροι 5 „ τῶι, δευτέρωγ, ὅμῃΐ. οτ δὲ κατωτέρω, πληθονόμενοι μαλλον, ! Α \ Η \ Ι Ρ| ελαττονστ τατ δ μναμειι­ ταλ ἔαρ αρ εχοιιιτι ' τωι ενι συτγε ,ιη *φαι "Ρ ποστ) "ιιεῃαλμτιιαι τῃ υναμει τα μετ αυτα ὑἶτεηαίρεἐ­ και τὰ τοῦειὁν 7ι0ΡΙ3ώ"Ρ°" ξ#:'ἕαλ"ἕ\ ξ\ύ""|“” "Ξἴ οι ανωτερω προστησαμενοι μειζονα, π η οτ ε ε αττον, ι ιο ἐλαῃὡωμ καΐὰ Τὸ ποσὸμ εἰδῶμ πλείω παράῃυσι διὰ Τὴτ δύμα­ Ω

αλ

Ν

μιν· οι δἔ μετ› ἔκεἴνοιιτ διὰ πλειόνων ἔλάττω κατὰ τὴν τἦ$° τ .. ν δυνάμεων ἕλλειψιν. εἰ ουν ὲκεινοι δι' έλαττόνων πλειονα παρ­ ν . . ­ ,. τι ι ι αγοιιιτιν, ολικωτερα τα ἔν αὐτοιτ ειδη· καιι ειι οιδε δια πλειονων ι ν ν . ι ν ελαττονα, μερικωτερα τα εν τουτοιε. Ιε „ ς „ ἐξ ὡν δὴ συμβαινει τὰ καθ, ἔν εἶδον ἔκ των ὑπερτἕρων άπο­ ν ι ν ν ι ν ι ν γεννωμενα κατα πλειουι· ιδεαε εκ των δευτερων ὅιῃρημ ε ιιωτ παριἱγειτθαι, και ἔμτταλιν τὰ διὰ πολλῶν και διακεκμιμένων ἰδεῶν ὑπὸ τῶν καταδεεστέρων παραγόμενα δι, έλαττόνων και ὁλικωτἕρων ὑπὸ τῶν ιὶνωτἔρω παριἱγεσθαι· καὶ το μεν ὅλον και Ϊο κοινὁν πιῖσι τοἶτ μετἕχουσιν ἄνωθεν παρανίνεσθαι, το δὲ μεμε­ ρισμἕνον και τὁ ἴδιον ἔκ τῶν ὅευτἔρων. ὅθεν οἱ δεύτεροι νὅει· ταἶι· τῶν εἰδῶν ιι ε ιι ικωτἔιι αιτ διακ,ιι ίσεαιν ἔπιδια ι> θι> οῦσί πωτ καὶ ^επ°Γ°υΡ7°ῦῃ Τὰ? Τῶν πρώιωμ ειθοποωη̨· τ › κ ` τ ιι. ν ι ν Πε Πα” '""€ρ°“ Ωδοθ "ω̃ιω" εσῃ" ”π'“”α"'“”" η εἰ γὰρ αἰώνιόν ἔστι καὶ ιὶκίνητον πα̃ν, ιὶμεταβλήτων ἔστι | Μ Ι μι Ι # ­ ' , | κατ ουιτιαν αιτιον και αιδιων υποσταιτεων, αλλ ου γινομενων καὶ Φρξιρομέρωρ. ὥστε πρι, Τὸ κα.,­° τἶδοτ Μερὁι, ὑπσστὰι, [νικρεν] (ποιόν ἐστι καὶ γαρ εἰ αὑτῷ τῷ εἶναι παντα τὰ εἴδη παράγει τα μετ, το αὐτά, το δε εἶναι αὐτῶν ἀεὶ ὡσαύτωε· ἔχει, καὶ τὰ [παραγόμενα] ἀπ, αὐτῶν ὡσαύτωε ἔξει καὶ ἀΐδια ἔαται. οὔτε ἄρα τα γενητὰ ι ν „ ιι . ι ι ν . ν ι κατα τινα χρονον απ αιτιαε· υψεστηκεν ειδητικηε ουτε τα\ Φθαρτα,τ ­¬

Ώ

ν

Ά

_

1Ἱ'|.

3 ὅιτα

ΟὉΩΜἌ: διτῳ ΒΕΜἩΝ 8 να' αὐτά Ω­Δ­ιεέΜ'

4 ὅσα

Β(:Ϊ)ο}νΙ2:^ὅαιρ ·

ανώτεροι ΜΩ

Πκεκλλν: μ"°€*°®"°.ΒβΠΜ2 13 ἔλλειψινω(ἔλλαμψινιἰοιι.,‹:όιΙ.) Δ7 διἶτρημενωτ Β(.Ι)ΜνΥ: ττλεἱωο ν=ιι=τινέν== Ω ιϋιιινινένι­ιν Αιεϋω̃ Ι8 τά­ ­ ῃδι­=×ειν×ι×<×·=>>·Ι τα δ‹α×<ι=ι=ιι;==~= Μ ιο ὶδεῶν Ο εκ οοττἑ, ω̨λν, Ιδῶν (ειδ) ΒΒ: ειδ­εοζν Μ το­2ο^καΣ ὐλικωτερων .πι τανω ιιωιΐὐιτι τον σει. εεε.) Η “τον ιινηιι ε πιο Βυ, ια" Η το 0 ·τ τομ μῇ­ ΕΜ ῳἐτςϊμῃὰ Τω̃η̨; Η ἶτε. Ἀϊθἔεετι 0„,Βἑιι¦;Ωὶἶ¦: ςεογμτνμ 5

.

ξἶἶί'

τ

λ

°

­

ι

­

'

ῳι̃θς ο;„Ϊ'}ζέΒΜὶ\θἴἶ”ςῖἘγζ:ξ "ΕΜ

τεννητά ΒΟΠΩ (ΗειιοτεΕ›ὶΙἰτ δν): γένη τά Μ

= "

Εξ'

33 εια̃ικἴιτ Ο

”`.

„„;ηζἘ;¦;ἶἐγ:

.

(Ζ 77) Κάθε νοῦς ποὺ εἶναι πλῆοες ἄθοοισμα ἀπὸ ειδη. ὁ ἔνας παθο­ › ν λιαιότερα ποιἱ ὁ ἄλλος μεριπότερα περιεχει ειδη. Οί ἀνώτεροι νοες ἔ­ χουν μὲ τρόπο ποιθολιποτερο ὅσα με τροπο μερι:­ιότερο έχουν οἰ έπειτα , ι ι , ` , , „ ` , Ο ` | απο αυτους και οι κατωτεροι εχουν με τροπο μεριποτερο οσοι με τρο­ πο καθολιπότερο έχουν οί πριν ἀπὸ αὐτούς. ­ μεγαλυτερες . τ ι τ Οι ανωτεροι νόες ασκουν δυναμεις, καθως εἶναι πιὸ ε­ _ 3 ι Ι ! Ι Ἱ Ι _ νιαιοι απο τους 8 ευτερους οι πατωτεροι”ε με το μεγαλυτερο πληθος πουι παιρνουν, περιοριζουν τις δυνάμεις που εχουν. Γιατι οσα εἶναι συγγενι­ κότερα μὲ τὸ ἕνα, εἶναι περιορισμένα στην ποσότητα, στη δύναμη ὅμως ν

γ

Χ

ε

λ

τ λγζ τ Η τ υποσκε ι ουν τα επειτα απο αυτα. >

α μακρινοτερα απο το ενα. το αντι­ ἀνώῖεροι λοιπὸν νόεςι προ­Εάσσονταἔ μη̨ἴαλύτερη ι _­ _ δύναμη και λιγότερο πληθος, μὲ λιγότερα στὸ πληθος εἴδη παράγουν περισσότερα έξαττίας της δύναμής του. Οἱ ἕττεττα ἀπὸ έκτίνουττ μὲ πε. "πότε α εἴδ ά λ ν › ι ι οτε α επειδ του λειπει ε δυνα . τι Αν ρ τ ρ η Ρ Υ Ύ Ρ ” η ς η μη λοιπον έκεινοι μὲ λιγότερα παράγουν περισσότερα, τὰ εἴδη που περιέ­ χουν ειναι καθολισιοτερα και αν αὐτοὶ μὲ περισσότερα παράγουν λιγότε­ ρα, εἶναι μερικότεροι τὰ εἴδη που περιέχουν.

στροφο (πρ·

62)·

κ

ν

ν

Ἀπὸ αὐτὰ λοιπὸν συμβαίνει ὅσα παράγονται ἀπὸ τὰ ἀνώτερά τους σύμφωνα μὲ ἕνα ετδοἕι νὰ παρἀγονΐαν χωρισμένα σύμφωνα μὲ μεγἀλθ άι ιθ ὁ Ξζδῶν ἀπὸ τὰ δεύτε οι. Και τὸ ἀντίστ 0 Ο· ὅσοι ποι οι Ονται σύ · 9 ωνα ὲ πολλὰ και ω ισ ένα εἴδ ἀπὸ τὰ κατώτε α συ αίνει ὲ λι­ γότερα και καθολικότερα εἴδη νὰ παράγονται ἀπὸ τὰ άνώτερα Και τὸ ι ι ι ι „ καθολικο και κοινο σε ολα ὅσα μετέχουν ἕρχεται ἀπὸ επάνω, τὸ μερικὸ ὅμως και άτομικὸ ἀπὸ τὰ δεύτερα. Γι, αὐτὸ οἱ δεύτεροι νόες μὲ τις μερι­ κότερες διακρίσεις τῶν εἰδῶν διαρθρώνουν κάπως και ἑπεξεργάζονται 7

λεπτομερέστερα τὸ ειδοποιητιπὸ ἔργο τῶν πρώτων. τ ν τ ν τ (Ζ ?8) Καθε νοεοο ειδος δινει υποστοιοη σε `

ι ν .Ι αιωνια οντα. Γιατι ὁὶν κάθε ειδος ειναι αιώνιο και ἀκίνητο, εἶναι αἰτιο αμετάβλη­ των κατὰ την οὐσία ὅντων και ὅχι ὅντων ποὺ γίνονται και φθείρονται (πρ. 76). ”Ωστε κάθε τι ποὺ ἔλαβε ὑπόσταση σύμφωνα μὲ ἕνα νοερὸ εἴ­ τ

°

δος ειναι αἰωνιο.

Γιατι αν τα ειδη παραγουν τα επειτα απο αυτα με το ιδιο τους το ει­ 96) τ Τ | τ ,Β ό τ τ ναι (πρ. ..ι και το ειναι τους ειναι α ωνια το ι ιο, τ τε και αυτα που παράγοντα. ἀπὸ αὐτὰ θὰ εἶναι ὅμοιά τους και αιώνια. Ἑπομένως οὔτε ι ι τ οσα γινονται έλαβαν υπαρξη σε ἕνα ὀρισμένο χρόνο ἀπὸ κάποια αἰτία­ τ

_Ι_

.

τ

Ε

9

τ


ιιιεοκλοτ ΔιΑΔοΧοτ _,

θα τοι εἰδο8 εχει

Φ

`

ι

­­

"προ" προυπαρχ

ον­ ὴν

ὀω̨θαρΐα

γαρ

την ὑπόατασιν θχοῃα' Ι καιΦ ιι 7ρεενιιτα πρ ὸτ ἑκεἶνα ι ` | οιιϊται. αριθμ" 178. Ποι̃ε· ο νοέρὸΐ πξπἶρ · · ς ' ενονι ι ι ` ι· θοε κατ ονσιαν υιρειιι εἰ αρ ἔστι νετ απο" αλλο πλ Π ι ι αν τὸ δἔ ἔ77υ· 5 7 ' υτἕ ω τοῦ ἕν৛ ἐκεῖ” δε πῦρρωπρ καὶ οΰι­Οι εγγ\ πλεἶον δὲ το πορρωτ ` ` π οσό ν κατιινΐιἶ ­ι­έρω τοῦ ενοσ ελαττον ιι ιι ε τον με τ, ντο5° ελαΐἴων αν Ηη Τα ῃρον, και` 0” νοε Ρ δε ‹ὶΡιθ|^οι· ,. όδ, ἑσῃ­ πςπερασται αρα ι κ Ή, λιθ η 0 υς­ ουκ αρα ΜΤΗΡ , ἄπῃ δώ" Το π λ η θοτ των νοων το γαρ Τμθοΐ ελαἴΐον ουκ ρ το „ απειρον οιιδενοε· Φλι"Τ0"› θ απειρ ι ° “` υποστιω̃ ‹ |' ε ων εστιν, ­ ~ ια ωι ισιικϋ Η μ ρ 180. Ποτ μου? 0 05­ ι ι. * ' αὐτῶν ιι αι απ Και ὅθακεκρῃ ν [ἔκαστοτ και η̃μω ται τοι9 οἰλλοιν „ .ι ` ­` έ παῃα ρυ και ολοτι ιἐμρἴιέρει ατι­λωτ Τὸ ααλ' 6 ιιὲν ιὶμέθεκτοε νεοι τ ' το

27

.

3

θ

_

,7 .

=

,

__

ὸχῃῶε ἔχων ἐν ὲαυτῷ, τῶν δὲ μφκωμ Ϊκασΐυῖ τς „ . ι ' ΜΡ ικωτ. εστι τμ ι . , ,ι καθ ουδ” ὅλον ἔχει, και ούτως παντα αλλο εσ­Γι η ' | ^ εἰ γὰρ καθ ἐν παντριι Τ®_ ει τούτων μερικωτ, μερἰκῶε, Τὸ ἄρα ὅλον ουτωι· εστιν ἐν ὲκάστω;σ­"Ι ἀΦ0ρ,ζόμξνον_ . αῃῃῃ, . ~ Η, ' ,­οι; πα .ι ι ­ καθ εν τι των μεΡ""'ζ“ επ ρ „ . ¿σ.ῃ,|_ ὼε θεῶν εξιιμτ 181. Ποι̃τ ο |#"εΧ0μΗ|0§ νους η ξ Ο ®® μέροΐςἠ νοερὸτ μόνον­ μοῦ? πρώτωε τσύτω · ι “ ι ὁ θείαν και αμεθεκΐω τ ν Με αὁ\¿αΦειτον,κα ρ δ'που συγγενηῖ εΰῃι' ουχ 0 Μ" αμΦ ρ κ ' ἄ Φω η ι ­ ιθ ‹ἶν‹ιι· ­ τα 7αΡ Κα* ·“ ν α ε εκτος μὴ εἶμαι θξιἑη Και Τιρ μἶθ μ δῆλον δ δὴ οθν ὅτι τῃ μἔν θ/ωἔομ ἀνόμοιοι ἀουναπτα αλλη̃λοιΐ· χ ητ ουν ι › ι * αρ ι εθ­ 75 ­ ι ι ε τοτ μεσονι| ι τ ιι 6 „ ­ ἐστι τῳ πρωτωε αντι νῳ και 6,0" α,Μα παν ­ ι εκτ'όν ἐστι και ον θειον Αη ,ιιεΐεχομενομ “` πληθθει . Την ι ἀμάλογομ Τάξιν εν τῳ , ι Το αμε εκ ' ' ε · ι τι και #€"Χ°με"'"° λαχόν. ἔσται αραδ Τ" "Ο" θξωἶ αμ­ ν ­ ς ' 'δ . _ ι­Γα ενα των ειων και η μετεχοι ἀλλὰ νικ εἶναι ξῖ “Μ” μ ε ι ἐν πρῶτα το Ύαρ σῃραν Τα μ ε ἀλλὰ νοοῦν τα μ όνον|' καθ, ἑκάστημ ι ° ιν δύναται τῶν“έν τῃ ι . ι `. ι τ κοιι τ” ἑαυτῶν μοιιαδι συνημ#ε'"ι με­Γ Χ ῃ απο ῃιΐ αρχθκηδ οι δὲ πολλοστα ι (1) νττερκεινεζιι πρ?σζΧ_σΤ"| ἑκἐίμω" ὲξῆΦθα,_ ×

_

Γ

θἴἑ

ιι

ειγρ

Υ

ε

_

×

×

·

·

7

×

'

μ°"°®δ" ουχ

οια

Τ6

6

ἦ ιι σου

ιεο. τι νικ

ειιοοεειι ,^°έ°'_ΞἴἑΞἙἐὕΩ, „ιι.ἴ:,ιιθι°θ¶θθαε ει­ιιιι ωωιιι ιικιιια 5­εἰ εῃιειῃεν ιι στν· Μ"υ_ „ί„ῶ,:

"τω ι"""” καίῃω' ,ΝΜ

5±1¶$Ι ­ πτσιν] ἔν τῶν πάντων Ο.. α 1 εν ται;

°°°°'"'” Η 'ἰ”””” οι σει. κιικν

'.

­

Ω

τετ. #·ονιὶδιΜ‹±ι\ν 3'

ι

·

Ο

τε. εκει] ενο Ω

.

ιτιι ιι το ι

εισαι.

· ­ τοι ±ἔ7+ρἔΡ

¬_

το ν

ιει ιι "αι ιι τι ει τι Β, τι Με Ζ=·6 ντ°°ν°°"”°' Ω ιιτο .ιιειυ..νετέκιινταω (®'"·

Γ

115

ειδος οὔτε ὅσα ιρθείρονται, ὡς φθαρτά, ἔχουν κάποιο νοε ρ ὸ εἴδο ς που .. ι ε­ ιι › ι ιι προυπαρχει' γιατιι θαι ηταν αφθαρτα καιι αγενητα αν ἡ ὑπόστοισἠ τους ι τ ι σχετιζεται μει αυτα. ι

ει

(179)

Οθοἕ Ο αι πεπερασμένος. Γιατι ἄν ὑπά ει ἔπειτ ὁν ἄλλο πλῆθος κατώτερο κατὰ τὴν τι ι › ··ρχ ι ­ Τ ι υπαρξη και ενω εκεινος ειναι πλ η σιεστε ρα στὸ ἕνα, αὐτὸ εἶναι μοικρυνό­ ι › ι ­ι­ τ Τερα και αυῖθ πουι Ειναι χθνῖινόῖὲρα σῖθι ενΕνα ειναι μιχρόῖερθ ΟΤΟι ΤΕΟΟὉι ι και περ ισ σοι τ ερο τοι πιοι μ ακ ρ υ αι ( πρ . 62 ), τότε και ὁ νοερὸς ἀριθμὸς θὰ ε τ ι ι ι .ι ι ι τ ειναι μικροτερος ι Τ απο καθε π λ η­ θ ος επειτα απο αυτον. . Επομένως δεν ει­ ” ναι απειρος καιι τὸ πλῆθος οι νόες ειναι πεπερασμένοι. Γιατι αὐτὸ που ει­ ναι λιγότερο ἀπὸ κάποιο ἄλλο δὲν ειναι ἄπειρο, γιατι τὸ ἄπει θ ο ἀπὸ τί­ ποτα δὲν εἶναι μικρότερο, ὡς ἄπειρο. ­ εἶναι ι (ἰθθ) Κάθε νους ὁνιόκληρος όχι σαν νὰ έχει συντεθει.. απο μέρη Ζ7] . ι ι ε ­ κ ι ­Γ ει ι (πρ ) αλλοι ο νους που δεν μετεχετοιι ειναι ολος χωρις ννωρισμοι, ` | _ ἐπειδη και τὰ μερη ὅλα τὰ περιεχει ένω ἀπὸ τους μερικους νόες ὁ κα­ ν εν ε υ ` ει θενοις περιεχει τοκ ολο ως ονιο­σε­μερος και ἔτοι ολοι υπαρχουν μερικοι. 7

·

3

κ

ν

3

ν

Ά

ν

ω

ν

ν

Γιατι

Τ

ι

ι

ν

ι

ν

ι

ι ιι ειναι ολα απο μια αποῷη και α μια αποψη (πρ. ΠΟ) δὲ σημαίνει τίποτε ἄλλο παρὰ μερικά' μένως τὸ ὅλο σὲ ιι ι κι α ε α απο αυτα υπαρχει ετσι μερικα και επικρατει.. σὲ καθένα ἀπὸ τα ι ι ι τι μερικα περιορισμενο μεσα σει ολα.

ὁιν ὁ νου̃ς

Η

τι

χθνν›ι›ι±ν

(ΠΠ) Καθένας νοῦς που μετέχετοιι εἶναι θείος, ἐπειδὴ ἐξοιρτᾶτοιι ι ι ι . ε . ι απο τους θεους, η. ι ειναι νοερος μονο. ι ι ­ . ­ Γιατι αν υπαρχει πρωταρχικαι ο θειος (πρ. 161) κ εθεκτος νους, σὲ αὐτὸν συ εν` ἀσ αλῶ ς ειναι ὅ χι αυτος ” ι που ι δ ιαφερει και στὰ δύο, γγ ης φ και στὸ ὅτι δὲν ειναι θεῖος και στὸ ὅτι δὲν ειναι ἀμέθεκτος. Γιατι αὐτὰ ` * ° | που ειναι ανομοια και στὰ δύο ειναι ἀσύναπτα μεταξύ τους (πρ. 28). Ει­ ι φανε ὁ ναι λοιπον ρ ὅτι ο” μέσος ὅρος ειναι ἀπὸ μία ἄποῷη ὅμοιος μὲ τὸν _ ~ πρωτο νου και απὸ άλλη ἀνόμοιος. Ἡ λοιπὸν ειναι ἀμέθεκτος και όχι ­ _ ­ θειος ὴ ειναι μετεχόμενος και θειος. 'Αλλα κάθε ἀμέθεκτο ειναι θειο, ἐ­ πειδη μέσα στὸ πλῆθος τοῦ ἔχει λόιχει ἡ θέση ποὺ ἀναλογεῖ στὸ ἕνα (πρ. 24­). Θα ειναι επομένως ἕνας νοιι̃ς θειος και μετεχόμενος συνάμα. Πρέπει ομως νὰ υπάρχει και νου̃ς ποὺ δὲ μετέχει τις θεῖες ἑνάδες ἀλ­ λὰ μονάχα νοεῖ. Γιατι σὲ κάθε σειρὰ τὰ πρῶτα, που ειναι συνδεδεμένα μὲ τη μονάδα τους, μποροῦν νὰ μετέχουν αὐτὰ που εἶναι στην αμέσως ' " Οσα όμως ° πιο' πανω θεση. ἔχουν πολλοστη θέση ἀπὸ την ἀρχικὴ μονά· ι ›ι ι ν ­ ι δα δεν εχουν τη δυναμη ναι συνδεθουν ὲ αὐτα (π . ΠΟ . Β

Χ

9

3

ο

5

3

_

ιτε.

ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

·

ν

. .

Α ετ.) ­ (οεἔπιοἶ ἔσω

Μι

ΡΜ” ””ωΠΙ' (ιι) παο τι χ ει ιιἔοο

Ηέδι ΒΟΠ

32

ῃιξῃ

·

ιινῃη

"ιν ιν” °_

_,

®

7

μ

ρ

)


ΣἹὉΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

Πνοιωοι ΔιΑΔοΧοτ ,

ιὲμ

.

Ϊ

τιι· νοεροΐ μω|0"› 0 έιι ” ὀί ρ α και ιιοῦι· θεἶοε και νοῦτ ­εστιν × \ την να ται τ ηι ν ιδιοτητα Μέ!) ὰν ἰσταμενυ̃ΐι Ψ' \ „ Μ ἀπὸ ” ει ι και τοῦ οἱ μ εθἕκτου·] ὁ δε κατα την ενωϋϋῶη. μονα|ὅ οι εχ ·

182

­

Πα̃τ

θείων. ι ει· νιιρ

·

γη

"αδ"

υπεδξξατοθ

.

νοῦΐ μεἶεχομξι/Μ υπο ψν Χ

θεἶο9

¬

.ε τε/ ξπχομέι · ι τφ ιι Η νεθεἔιιἐῇἱξονἔο

ῶιι

ὅιὰ μέσΰυ

ΤἹΠ! μου

188.

Πατ

`

θ

­

_

­

­

Τηἶ

ἐυ

.

θες” „,ῦ„ ἀ„ηρΤημει„|ιι, και›. ` | ε ν ι ιι, η' 7 αρ θεοτηε ιο αὐἴῳ θἔοἴηΐοΐ μἔἶεχει ι _

×

συνεξάτττει τῳ νῳ Την |^ξ"Χ®υσαμ α θείω Τὸ

θά”

`

°

σοιιψνἑι· αποτελειι ιι 0" η 0" μῃἐχυυσ” καὶ εἰς. τοι;. θείου μοῦ

ὐ οῦ Τ

_

Ψ Χη

.

ι

»

ν ωθὥ

νοῦ9 |±ετε)(ό|#€νο9 μεμι Νερο? δε μομομ μετ μοῦ καὶ ἀμοίαἶ ὲμ |ω'αβ°λῇ \

5

απο ιρυχες που

.

οὔτε γαρ θεῖαι ψνχοιί εἰσιν αἱ τοιαῦται: ουδε νουὲμετεχουιται θεῶν γὰρ αι ψιιχιιὶ διὰ νοῦ νρετεκη̨υσιἴι ωἶ δἶδεἕκΐῖ"

Γ ιατἱ μητε θεῖες εἶναι οἱ ψυχἑς αὺτές, μήτε μετέχουν θεῖο νου̃. Οί υ­ χὲς δ η λ οι 8 ὴ μετέχουν τοὺς θεοὺς μέσω του̃ νοῦ ὅπως δείξα ε πιο π ἱν μ ρ (πρ. Ι29). οὔτε καὶ δέχονται μεταβολή' γιατι κάθε νου̃ ετέ Ξ τ αι τ ι ε κ ι ά ς μ χτ π ντοτε απὁ τοι νοερα και στὴν ουσία και στὴν ὲνεργειά του (τοῦτο ειναι ι . ι . φανερο απο τα προηγουμενα) (πρ. Ι?5);

(θείου).

[αἱ] με­Γαβολῆΐ δεκῃκαι' _ πω­ γαρ νο" υποι Των , ι ι τ Νερο" μ ετε Χ εται ( και 7 αρ κατ” οὺσίαν ἀεὶ καὶ κατ ι ειιεργξιαμ

ττρότερον· οὔτε ­

·

ι

θ εν).

ιι

τουτο ὅηλον εκ των εμττρου· ε ε | , ειττινι η* |^ ετα ιι αλλουιτα 184. Πασα ψυχη η θεια δ _ + ι | ' ` μεν ` ν οοῦιτα ι κατα εεστερα εἰε· ἄνοιαν, η μεταξυ τουτων αει ._

~

ό

κ

δει

ι

×

>

30

τῶν θείων ψυχῶν­ τ ι ι μὲμ θες" μοῦῖ ὑπὸ θείων μετέχεται ψυχῶν, ὁ δὲ ει γαρ ο ­ μήτε θειων μητε ι μεΐαβυληΐ “ 8 απ κ ω ν αποι Ροερὁΐ μόιιομ ὑπὸ των ι νοἠιτεωτ εἰε· ἄνοιαν, εἰσἱ δὲ καὶ αἱ τοῦτο πασχουσαι και ποτε Α \ ` " | | ^ Α μἔ” μοονιταιι ποτε δε Μι Φαμερομ 0" Τρια Υεῃι των \{|υΧ®'ί εἰσιν. Και πρῶται μεν αἱ θεῖαι, δεύτεραι δε τῶν μὴ θειων αι . ι ι ε ` ` είε

.

δὲ

αἱ ποπ “Θ ×

ΗΣ ρθω”

πο"

δε

30

­

Ιῖῦ Ι τσ.””ξι”” ιθ,:ἔ;:.:θ)ιιζι _

Μ Ἐν:

ε

ιη.

Δ

τιῖιὺιοὺιιιειειιςθιι εεειιιει ῳιιιι

3

.

ενιιοε[Μ1ΩΨ=ν·ινάδιε ἔ\1 9 "Ω ος" Μι ΜΒΜ ιο Θειὐτητυε ει ρειότπε Β ςῃ ι 1 . ει ε. . ¬ ιι οειῳ ΒΩΠΨ­ νει· ἰΜι‹ὶ\ν Η α„ι„,Ξι ...Μι συ ιιιιιειηιιετ ιι “ ιι̃εῖυν Μ ἱτῃἱωἑ? ἄν ωῃ. Μι χν η θείου τιὀὁἰιἶἰ Η ΙΒ8. Ι3 νοερωε . ΡΤ _Ι εεε ιἑεἑ ιδ αι σἶι. Μο: πρό; Νὶωισἰ εσιιιεειιιτιι μὲν

2 αιόσἴθ ΟΠ'­Βἑἶ έ

ιι

_

°

ς

184.

νυοῦσε

Ιιιιιὶιιιιι περι ψνχηε ΩΝ: μἐνιιυιτιι τειι.

Ιιιπε ευ

.

Λ 28 ειαιν σπι. Ω

'

¬

­

ι

μη ο"'°

ΒΟΠ Ω

`

` Γθα τθς ψυχδςι ν

75

ἀεὶ νοῦ βετἔχονιΐαιι Τρπαι , ὀίνοιαν μεταβαλλουιται.

κ

ι

·

Χ

(Ζ82) Κάθε θεϊος νοῦς ποὺ μετέχεται, μετέχεται ἀπὸ θεἴες ψυχέςἕ ­Γιατι άν ὴ μέθεξη ἐξομοιώνει τὸ μετέχον μὲ τὸ μετεχόμενο και τὸ κά­ ι Τ νει να αποκτα­ τὴν .ίδια φύση, ειναι φανερὺ πὼς εἶναι ανάγκη νὰ εἶναι ι ι ι ­ ­ ι ι ­ νου, ­ καιι θεια ὴ Φυχὴ που μετέχει τον θειο νου και συναπτεται μει τὸν θειο ι _ ._ ι ε κ ι μεσω του νου να μετέχει τὴ θεότητα πουκ υπάρχει σε αυτόν. Γιατι ὴ θεό­ τητα φέρνει σὲ συνάφεια μὲ τὸ νοῦ τὴν ψυχὴ και τὸν μετέχει και συνδέει τὸ θεΐο μὲ τὸ θεῖο (πρ. 56). ς1‹ἶ3) Ιἶάθε νου̃ς ποὺ Ιιιετέχεταιςἀλλὰ εἶναι μόνο νοεη̨ός, μετέχεται μητε θειες είναι μητε παραόινονται στη μεταβολη νοῦ καὶ ὰνωας.

έχεται ὑπὸ ψνχῶν οὔτε θείων Οὔ" γιμομένωμσ

ν

ν

ιι `ν και συνὅει τω

ς

_

ε

μετέχει.

μετέχεταιει·

μΐέχομ και

Τὸ

› ι ­ ­ .. ι Ϊπαρχει επομένως και νους θειος καιι καποιος νους μόνο νοερός, που στεκει μόνο μὲ τὴ νοερὴ ἰδιότητα, ποὺ εξασφαλίζει ἀπὸ τὴ μονάδα του ­ ὁ θειος ·· ένω με τὴ δύναμη τῆς ενότητας ποὺ δέχτηκε ἀπὸ τὴν ἑνάδα ποὺ ε

ι

­

Τἦΐ #"εΧ"|*"η9

ΖΙΤ

ι

(Ζ84) Κάθε ψυχὴ ειτε εἶναι θεία εἴτε μεταπἴπῖει ἀπὸ νοϋ σὲ ἄνοια εἴ­ τε εἶναι ἀνάμεσα οὲ αὐτὲς τις δύο καταστάσεις'νοεΖ'πάντα ἀλλὰ εἶναι ν › ι ι ­ ψυχές. κοιτωτεοη απο τις θειες ι ­ νους ­ μετέχεται απο ­. Γ ιατι αν ­Ι ὁθ ειος , ` θειες ψυχές (πρ. ΙΒΖ) και ὁ νοε­ .. ` ῷυχες ` ρ ὁ ς μ ό νο ἀ πο\ τις ' θειες που' μητε εἶναι μήτε δέχονται μεταβολὴ ἀ­ πὸ νοῦ σὲ ἄνοια (πρ. Ι83), και εἶναι μερικες ποὺ παθαίνουν καὶ τοῦτο, πότε νοοῦν και πότε ὅχι (πρ. 63), τότε εἶναι φανερὸ ὅτι υπάρχουν τρία _ ­ Και πρωτες ε­ ­ ­ γένη των ψυχων. εἶναι οἱ θειες, δεύτερες ἀπὸ τὶς μὴ θειες ὅ­ ... σες ετέ ουν πάντοτε τὸ νου καὶ τ ίτες ὅσες εταπίπτουν άλλοτε στὸ ­ νου και άλλοτε στὴν ἄνοια.


›;τοιΧειοΣιΣ Θεοποτιιαι

ΠΡΟΚΛΟΤ ΔΙΑΔΟΧΟΥ

Π”ααα ι

185 .

αἱ τοῦ

` ια",

α

ί

ί

θ 6 αι

ὶίυχ ιιὶ θεοί εἰοι

υ ζ( ικῶε· ^›

ττιῖσοιιδἔ

ετε ουο·αι νου θεων οτταδοι αει, ποιιται δε αι ·“ \χθ μεταβολ 9 εκ?­ικζιί (ων Οπα οι 7'­07­εο η , ­ ­ ι ι εἰ γαρ αἱ μἔν έχουσι το θειον φωτ ἄνωθεν επιλιἱιιττοι̃α αιι δε οοῦσιν, οιὶ δὲ ποτὲ ταύτηι· μεταλοιγχοίνουιτι τῆε· τελειότητοει ι Ρ Τω Α πληθῃ ν .ι Α ν Των ψϋχωμ αῃλογομ ισΐαμΐαι θεοις αι 6 ρὅ

ιν

ι

­.

υνἕπονται θεοἶτ, κατὰ νοῦν ένεργοῦσαι οὶεί, καὶ τῶν θείων ὲξήρτηντοι ψνχῶν, τοῦτον ἔχονοαι προε αὐτὰς· λόγον, ον τὸ νοερὸν πρὁε τὸ θεῖον· οι δὲ ποτὲ νοοῦιται καὶ ἕποντοιι ποτὲ θεοῖε, ›ν νι ν ν ν θϋἴἕ Ρϋυ μετεχειν οιει ωσαυτωε ουτε τοιϊ: θείιιιε· σννεπιοτρέςοεοθαι ιο . ν τ ν , . ι ι ι ψυχαιτ › ι

αα δυμαἐωταξ (Τα 7αΡ πα" μα" |^"αΜγΧα"°" °"ὅεὶ“α "Μ θεο" αει συυάἶτεσὶἶαιὶι, 188. Ποῖσα υ ` ἀσὲο ατοε εστιν ουσια και ω ιστη ψ χη ·“ Χ ρ

μηχανὴ

,

σώμ ατ οτ.

εἰ γὰρ γινὥσκει ἕαυτήν, πᾶν δὲ το ἑαυτο γινῶσκον ττρὁε τε ἑοιυτὸ ἐττιιττρέφεται, τὸ δὲ ττρὸι· ἑοιυτὁ ὲπιστρἕοἔιον οὔτε σῶμοί › ­¬ ι σωμα ¬ ι ν ι ν ν εστι (παν γαρ ττροε εαυτοτ ανεττιιττροφον) ουτε σωματοε

Ρ

Ζε

θ

ττιι̃ν γὰρ το ὁπωσοῦν διαλύεσθαι καὶ ιὶπόλλυσθαι δυνάμενον ες ν › ι ν ιι ι ι ν « ι ν ἢ σωμα 'ΙἹΚΟΡ Ξιῖΐι. Και ΟἹ1Ι|θ€Τ0Ι# 7] ΕΡ 1177'0ΚΞΙ|£€ΡΙι) Την Π7Γ0ϋ'Ταθ'Η|'

ιεε.

«

ν

ιι ι1νυ κκε `ι · Βου ιι χιιιινιι ὶ3ἐὶ) Πω ψνἔἔὶ ὸἔιιδοί ἶἐχὕω̨̃ῃαι δὲ Μ Ρτἰπιἰιυε

ο­ Ω σε

"ιν τε.

Ξ.

`ι: ἔνε

Μ

Ζεα

§

·

ο

ς

­ ν ι ι ι ι ι φον γνωριζει τον εαυτο της απο

ς

3

7

αἰτια ν

ποὺ είναι πρὶν ἀπὸ αὐτὴ.

30

(ΖΒ7) Κάθε φυχὴ εἶναι ἀνώτερη και ἄφθοιρτη. Γιατὶ ὅποιο μπορει μὲ κάποιο τρόπο να διαλύεται καὶ να χάνεται ἢ ει­ ναι σωματικὸ καὶ σύνθετο ἢ ἔχει σὶ ἕνα υποκείμενο τὴν υπόστασή του. ι . Και αυτοι πουι διαλυεται, ἐπειδὴ προέρχεται ἀπὸ πολλά, φθείρεται. Αὐ­ ι . „ , | Το παλι ποὺ υπάρχει ἀπὸ τὴ του ση̨ ένα άλλοτ ὁταν χωρισι̃­ει ἀπὸ 3

ι

ενεχοννοι Ξ, 2 οὶθι. μ 5 ειπε νοῦ οιυ, Η ποτε λόγον ἰιι Μ Ρειτνει ττιευτε ιιυἰ Γστιι εοτἰριιιπι ταὺτη: ὶτι Μ ριιτιο τιιειιτει σὶι. ποτέ ειν (Οτο. Ροττ. Οτι.) ετειτ τόν 9 νοοῦναιὶ ἐνερ'Υοῦ‹ται Ω Θκ σοττ. τι τοτε ω ιονν εεε­) τοἶ: θεοἶε Ω ΜΜΟ 17 ἀνεττὶιττροφον προ: ἑαυτό ΒΟΠΟ 18­19 188 16 σωμα] σωματοι· Μα το ῇινηονιιι τενο1ιΟυΜἩ «ρω απο Μι τι­Ξ τιὶϋπὲρενντον Μ προ ειιντη: Ω 23 ιιηιε ἐπὶ ιιὶτίων ίοτι. ιιιεετετπὶιιπι άι· ζιστιεμιιιιτι ΧΧ) 18'7. ΒΙ ὰνώλεθρόε ἔστιν ἄρα ΒΟΠΟ ε

ς

γἔἶχ­Η ετσι θα ὅωῆιζἶπαἕ απο ἶο σἴίμα (πρ. Ἐ6ἶ)* γΐορῖε λοῃ­ι̃ον η ψυχη ουτε σωματικη ουσια ειναι, ουτε αχώριστη απο το σῶμα. ” Οτι ὅμως γνιρρίἔει τὸνη̨̃έαυτό τηςἶ εἶναι φανερό. Γιατὶ βέβαια ὁὶν γνωρίζει τὰ πάνω απο αυτήν ειναι φυσικο να γνωριζει πολὺ πε ρ ισσότε ρ ο τὸν ἑαυτό της , ἀ­

ς

×

__

9

187.

ἕλοιχε· καὶ Τὸ μὲν δγαλυόμεῃη ὡς ἐκ πολλῶμὶ ὑπάρχωϋ Φθεχ τ ρετοιι· τὸ δὲ ἔν έτἔρῳ είναι ττεςὺνκοι· τοῦ ὑποκειμένον χωριζό­ , , μενον α̃φονίςετοι είε το μὴ ο'ν. αλλοι μὴν η ψνχη̃ νοι οιοω­ ν › ›ι ι ν › νι τι μοιτοε· Εσΐι Και εξω πανΐθῖ Π7Γ0Κ6ι|£€!#0Ι|, Εν Ξάϋΐῃ Οιιιΐα Και` πρὸ: έοιυτὴν ἐπιοτρέιροοοοι. οὶνώλεθροε ἄρα ἐστὶ καὶ ἄφθοιρτοο.

ν

(ἶὅὅ) Κάθε φυχὴ ειναι μια ἀοώματη ὕπαοξη και χωριοτη̃ ἀπὸ το σωμα­ Αν γνωρίζει τὸν ἑαυτό της, καὶ ὅποιο γνωρίζει τὸν ἑαυτό του ἐπι­ στρέφει στὸν ἑαυτό του (πρ. 83), καὶ αὐτὸ ποὺ έπιστρέφει στὸν ἑαυτό του οὔτε σῶμα εἶναι (γιατὶ κάθε σῶμα δεν επιστρέφει προς τὸν ἑαυτό του (πρ. Ιὅ)), οὔτε ἀπὸ τὸ σῶμα αχώριστο (για τὸ ὅποιο εἶναι ἀχώρι­ ι ι .Ν στο απο το σωμα δεν είναι στὴτρύση του νὰ έπιστρέφει στὸν εαυτό τους

ν

ιὶχὥριστον (καὶ γὰρ το σώμα̃τοι· οὶχώριστον οὐ ττἕςουκε ττρὁο ἑοιοτο ἐπιοτρἑοη̨̃ειν· χωρίζοιτο γὰρ αν ταύτῃ οώιιατοοη̨̃, ἡ ἄρα

Χ

ν

γ

ιιι

Χ

ν

ι

ς

5

<

ΨΠΧΡ7 Οὔ" αωιιαῃαἦ ἐστιν οὐσία οὔτε αώααΐω αχώριστνε­ ἀλλὰ νὶιν ὅτι Υινώακει ὲαυτήιο Φαιαρόν' εἰ ναν καὶ τα ὑπὲρ ` Ά Ι \ | ^` °ξ®τ'ι",Ἰ:ι"®°”'Ξ"> και εα"3”'?" πἶίθυκε Ύίμίἔσκεέυ παλλῳ ικιἔαὶ/ωΐι απ αἰΐἰωμ Τωμ προ αι”­ηΐ γΠ|ὔὺ(Ϊκ0υσ­α εαϋΐηἶθι

­ Τ ι Ολες οιι θειες φυχὲς ειναι θεοιι στοι ιρυχικοι πεὁιο . όσες μετε­ ι ­ 7 › ­ „ χουν το νοεοο νου ειναι οπαδοις των θεων πάντα και μερικες φορες ὅ­ | οιες δέχονται μετοιβονὶη. ς ι „ _/ Ι ιατι αν οι πρωτες εχουν το θειο φως να τις ακτινοβολεί ἀπὸ ψηλα, κι αν οι δευτερες νοουν πάντοτε καὶ οὶ τρίτες μεταλαβαίνουν μερικες φορες Τὴν Τελειότητα αὐτὴ (πρ· 184) ι Τότε οἱ πρῶῖεἔ μέσα σΐὁ πλη̃θοἔ τῶν ν ι τ φυχῶν ἔχουν θέση ἀναλογη με τους θεους, οὶ δεύτερες ἀκολουθου̃ν πάν­ τα τοὺς θεοὺς ἐνεργώντας πάντοτε ὡς νόες καὶ συνάπτονται μὲ τὶς θεῖες ψυχὲς ἀναλογώντας πρὸς αυτές, ὅπως τὸ νοερὸ πρὸς τὸ θεῖοι χαὶ Οἱ ­Ερί. τες νοωντας μερικες φορές, μερικες φορὲς ακολουθουν τοὺς θεοὺς αφου δεν μποροῦν οὔτε ἴδια πάντα νὰ μετέχουν τὸ νου̃, οὔτε νὰ συναναστρἐ­ „ φονται πάντα τὶς θειες ῷυχὲς (γιατὶ αὐτὸ πουι μερικες φορες μετέχει το\ .. νου, δὲν ὺπἀρχει τρόπος νὰ εἶναι πάντα ἑνωμένο μὲ τοὺς θεούς). τ· (|8ι›)

νοε οῦ

219

2

ν

ι

ι

ι

ι

ι ›ι

ι ιι

ι υποκειὶἐενο του αφανιζε­ται' στο ον ° Η ομως και α­ σωματη ειναι καὶ ἔξω ἀπὸ κάθε υποκείμενο' υπάρχει μέσα στὸν ἑαυτό τηςικαὶ επιστρέφει στὸν ἑαυτό της (πρ. ΙΒ6). Γι) αὺτὸ εὶναι ἀνώλεθρη Ν θ χαὶ αφ αρΐη. ε

τετ

γ

ν

±


ΠΡΟΚΛΟΤ ΔΙΑΔΟΧΟΪ

ΣἹὉΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

Πᾶσα ψυχὴ και

188.

οι γὰρ ἄν τταραγἔνὴται ψυχή, τοῦτο ¿ζῃ εξ οινάγκὴε· _ ν ε·· Ί' ψυχηι· ἔιττερημενον ζωηε· ευθὺε· ἄμοιρον απολειττεται. ουν διὰ ψυχὴν έῇ, ἢ 8ι' ἄλλο .τι και οὐ διὰ ψυχὴν. ἀλλὰ οι ἄλλο | Λ ^ ` Δ τ | τι ρονον, αδύνατον. παν γὰρ το ρετεχομενου η εαυτο η εαυτου 5 .. ι ι ι ι ι 'Π 'ΗΡ με'ίέΧ°"“ι διδωσϋ κηὅεπρω' δὲ παρεχομι οὐὅ ἄν #ε"Χ°”'°” ψυ ὴ δὲ μετέ εται ὑπ, ιἔκείνου οι οιν παρἦ και ἔμψυχον . ι χι ­ . ' ' εκεινο λεγεται το ψυχηο μετεχον. εί οόν ζωὴν ἔττιιρἔρει τοῖε ἐρψύχοιτ, ἦ ζωή ἐστιν ἢ ζῶν μόνον ἢ τι συνιίμφω, ζωὴ ἄρα και ζῶν. ιὶλλ' εἰ ρὲν (ῶν ρονον, ιο Ψ

(Ζ88) Κάθε ιρυχὴ εἶναι ζωὴ και ότι ποὺ ζεα̃ Γιατι σ οποιο εισελθει ψυχη, αυτο ζει κατ αναγκη, και οποιο στερη­ _ θει~ την ψυχη\ μεμιαςγ ἀπομέυςς χαὶ ἄμογρο ἀπὸ Η λοιπὸν ζει χάρη στὴν Φνχὴ ἢ Ύ'­ὰ κάτι ἄλλο και ὅ ι ιὰ την Φο ” Ἀλλὰ όνο όι σὲ ι .ι Τ ι ι χι ­Υ χη­ ι μ χι ρη ι κατι αλλο ειναι. Γιατι καθε τι που μετέχεται δινει σὲ αὐτὸ που το μετε± \ Η | \ χει η τον εαυτο του η κατι απο τον εαυτο του, και αν δὲν ἔδινε μητε αό­ τό, μήτε εκεινο, οὔτε θὰ μετεχόταν. Ἡ ψυχη ὅμως μετέχεται ἀπὸ ἐκεῖ­ | Ι | 9! νοιϋὶἱποροεισἔἕχεταιιλκαι αυτρ` που` μἔτεχει 'Ζην Ξιανἕη 'λεΐεταὶι ειιιψυχο.

Ο

Κ

Δ

| Ι' \ ῖῖ>ἑι>Ζ;Γ:::έιΦΞι;αἴω:ἐὁ:Ζ λ

ό

­ν

7

Α

Χ

Ι

Ξἔ;

ῖ `

Χ

ων ὴ

)

°°5“ ν η.

Ι|

Ά

τση”

ΧΑ

.

ἀιαεθξκΐοΐ ίωή·

Ά

`

,

γ

ς

,

/ζεί γὰρ ἔπιατρεπτικὴ

λ

°

ι

:_3.τι τῆι· ψνχῆι· Ωω ῖοτιι Μ'

6 παρίχον

­

ιι' τισ" οιιι.

Ρῃξῃιωϋη̨

Ι)

ινἱιἕιὀ ςιιο) ιι

ἶωιι 77,

ιι

·

(γιἰρ ροει ρνἰιιε ζωή ιτιε. Ἐιμ)

·.

Ω

­

ο?τ.:ἶγἶιρΣ,ιζ|ἱΙγΐἶ]ΒμΠ' "ι'ζ:(:Ξ:°ῖξἶξζι'ἶ Μι·

Τ

2 _' ””­Μ] Μ” Ω 2* [ΜΙ εἰ ι εε τι το Μο .

Η

4 ροεε η ἰῃρ Μ 8 το ψιιῇ2‹ΒΟΙ)= ῆτ­μετἰχορ Μ Η Ωνν:

ιιουινιινι ςοι ο ςςιιν ετνι.)

ςῇ μόνον οιτι. Μ

ςι̃ι, Μ Μ Μ,

ινἔ

ι­εοα ο ι

γ

(Ζὅ9) Κάθε ιρυχὴ ἔχει τὴ ζωὴ ἀπὸ μόνη τὴς. τ

Γιατι αν επιστρέφει στὸν ἑαυτό της (πρ. 186) και κάθε τι που ἐπι­ .. ι στρέφει στὸν ἑαυτό του ειναι αύτουπόστατο (πρ. 43), άρα και ὴ ψυχη Τ , , Ι Ω Τ ` „ ειναι αυτουποστατη και αιτια της υπαρξης της. Ειναι ακόμα ζωη και ον ι ει ι ­ ι ι _ ­ ζωντανο (πρ. Ι88) και ἡ υπαρξη της κινειται στο επιπεδο της ζωης. Γιατι σ' όποια βρεθει μὲ την ἴδια της ὕπαρξη μεταδίνει ζωη, και ὁιν αὐτὸ τη μετέχει εἶναι κατάλληλο, αμέσως γίνεται ἔμιιιυχο και ζωντανό' δὲν υπολογίζει ὴ ψυχη οὔτε εκλέγει, οὔτε μεταδίνει τὴ ζωὴ ὕστερα ἀπὸ όπο­ ι ι ι ι ι τ ­ι­ οι Τ ι ι ­ λρ'Υισμο κα ιΒκρισιυ οι λ λα με το ειναι της ο,τι ειναι`αυτη χορηγ„ει τη ζωη σ αυτο που τὴ μετεχει (πρ. 26). Επομενως το ειναι της ειναι ι­ ι ι ι ιι ι οι ε­ › ι ι ι ι ι ι ·ι διο με τη ζωη. Αν λοιπον εχει τοι ειναι απο τον εαυτο της και αυτο ειναι . ι ι . ι ιδιο μὲ τη ζωὴ και εχει τη ζωη σαν γνωρισμα της υπαρξης της, τοτε καιι ι ι ι τη ζωη και στὸν ἑαυτο της θα την παρέχει και ἀπὸ τὸν ἑαυτό της θα την ς εχει. Και οιν συμβαινει αὐτὸ, τότε η ῷυχὴ θα ειναι αύτόζωη. 9

Μ νωω" ν'ἑι""' Μ

·

­

.

¬ ει;:.ἴὐἕΖ

,6 Μ 0," γξ η μιῃι

"ωἔΐἕθύα̃

.

ιγθειιτν [ΜΙΟ τι ινε] τοῦ ορΪι.ιΒοΠΜ"· οτι ¬ ι 3 Ι το τιιρ ὲιιντηι Ιχοι σιιι. ‹¿

#°®θ°°”'“°

οιι ·

ι

Θῖἴοιῖ­Μ' .

.

γ

¬

ι

γ

ς

γ

ς

_

κ

ιιτἱσχον σο" νι' „,ἶιχ„„ Βη̨ΟιΠΜι¦ *Θ ψ­ "έχω Ω

σοι

9

ς

ψυχη.

188·

πζοἱω νειςσταιεμζιιυχα ωγιιιἶ τε η ειναι ἔωὴ ηιωνο εινα και τα δυο. ζωη και ζωντανη υπαρξη. Αν ομως ειναι μονο ` Η | \ \ Ι

ποὺ

μενὴε, οὐδὲ λογιιηιῳ και κρίσει (ωοποιούσὴτ, ἀλλ' αὐτῷ τῷ εἶναι .ι ι ι . Λ ­ ο εστι την ζωην τῳ ρεθεκτικιρ χορηγούσηο. τὸ ἄρα ειναι αὺτηι· Τἔὺΐὁμἶἄἑ ἔη̃μ; εἰ οΰμ Τι ,εἶα̨αι ῃ"αΡ' ἑαυΐη̨̃ΐ ἔΧει× Ϊοῦἴ δὲ ΐῷ

1

ειναι ὴ πρώτη μόνο και ἀμέθεκτη' ἐνῶ ἔπειτα ἀπὸ αὐτὴ ειναι ιι ὕποιρξη ζει και συνάμα ζωή. Ψυχη ὅμως δὲν ειναι ὴ ἀμέθεκτη ζωη. Ἑπομέ­ Τ γ Η ` \ νως η ψυχη ειναι συναμα υπαρξη που ζει και ζωη.

υπαρειΐ αυΐηζ. Κιιι­Γι Το (ωἴκομο Και γἶρ Ο μ, παρ” ςωτ" ρεταδιόωσιν αυτφ τω εἶναι, καν ῃ τὸ ρετεχον επιτηδειον, ευθυι· τῇ ἕγξψυχωγ Υίκἴαι καὶ ζῶῃοὐ λογισαβμηῖ ΤῆΣ„ ψυχῆς καὶ πρη̨ελχ

ι τα ν κ ι ” έ ” ζη Ι ι Μ­ ι α εις" Ζω αμ ”,ζημ' Κέ" Τὴν, ζω” Ρ ἶυΐῃ παρεχοι και παρ ἔαυτηο εχοι. ει δι τουτο, αυτόζωο αν ειη ἡ

3

”Αν πάλι ειναι μόνο ζωη › δὲ θὰ μεταλάβει τὴ νοερὴ ζωη. Γιατι αὐτὸ ποὺ μετέχει τη ζωὴ ειναι ὔπαρξη ποὺ ζεῖ και ὅχι ζωη καθαρη. Γιατι ζωη

ἑαυτήν, το` ολε πρ ο ιι αυτο επι­ στρεπτικὁν πα̃ν αὐθνπόστατον, και­ὴ ψοχὴ ,ἄρα αὺθνπόστατρτ 50" ἔαυτιιι: ϋγλἰστοσἔ­ ιὶλλὰ ιιὴκ και ἔη̨̃αί εἶῃᾶκαι ίῶμἐ καιλιι ττρὁι·

Η

Κ

ζωνῖανη υπαρξη ζωη° Επομε. .ι ι χωι οχι ε ι τοτε θα εἶναι' απο ζωη ιι και νως ουτε γνωριζει τον εαυτο της οὔτε επιστρέφει στὸν ἑαυτό της. Γιατι ἡ γνώση ειναι ζωη' και αὐτὸ ποὺ γνωρίζει, ὡς κάτι ποὺ γνωρίζει,ζεῖ. ”Αν λοιπὸν κάτι μέσα της ειναι ἄζωο, αὐτὸ δὲν ἔχει μέσα του τη δύναμη να ι γνωρίζει.

Ν

189. Πασα ψυχη αυτοζωε εστιν.

κ

\

`

Φ

επ"

ν

ς

9

Ζ

ον ζωντανό η

'Ψα ἄκα ζωή. ἔπἰι­ και ι

3

αρ

ἑἔρῷῶτἔἔωπἕεἕ

Η

γ

ς

το γνωστικόν, γι τοιοῦτον, εἰ οὕν τι ἐν αὐτῇ ἄζων ἐστί, . . ι ι . ι ­ . δ, τουτο ουκ εχει καθ αυτο την του γινωσκειν υναμιιι. ει δὲ ζωὴ μόνον ἐστἴνι οὐκέτι μεθἔξει τἦο νοεριῖτ ζωῆο. το Ι5 γὰρ ζωῆε μετἕχον ζῶν ἔστι και οὐ ζωὴ μόνου· ζωὴ γὰρ μόνον ἡ πρώτη και ιὶρἑθεκτοο, ἡ δὲ ρετ' ἐκειιιὴι· ἔῶν ἄρα και ζωή­

ἔυλτι

­ο

51

.

Ι

221

·

ζωή ἔστι και ζῶν.,

ε

ι

ιι

γγ

_

_

γ

γ

±

­

_

­.ι

ε


ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

190. Πᾶαα :|×υΧὴ μέση τῶν οὶμερίστων ἐστὶ

ιτώμ ασι μεριστων.

καὶ τῶν περὶ τοῖκ

εἰ γὰρ οιὐτόζωε ἐστὶ κοὶ οιὐθυπόοτοτοε· κοὶ χωρττττὴν ἔχει τι › κ ν γ „ "παΡξ”|› εξ!ΙΡηὶ'α# Κρτιττων ουοοι των μεριστῶν πάντων περὶ τοῖε οώροὶοιν­ ὲκεϊνο γὰρ οἰχώριοτο ττοντγ τῶν ε ' ὑποκειμἕνωυ ἐστί, συρμερισθἕντοι τοἶε· μεριστοῖε· ὅγκοιε, καὶ ι κι τ κ Α › τ εαυτων μεν ἔκστοίντα καὶ τηε· εαυτων οιμερείαε· συνὅιασταντα δὲ Ἄ * + ι ­ ν › κι ῖωδγσωὶιαση Καν Εν ζωαιτὴ ὑτρεστηκἕγ, ουχ ἑαυτων ζωα: όντα ι , τ τ αλλα των μετασχοντων, καν εν ουσια καιι εν ειὅεσιν ὑπαρχῃ οὐχ ἑαυτῶν ὅντα εἴδη, ἀλλὰ τῶν εὶὅοπεποιηὶιἕνων. ” ὶ το εἰ δὲ μὴ ταῦτα ρόνον ὲοτὶν ἡ ψυχή) οὐοίοι οιὐθὶυττόοτοιτοε κοὶ › ν έωτι οιυτοζωτ κοὶ γνῶσιν έοιυτῆε γνωστική, καὶ χωρὶοτὴ κατὰ πόντο ταυ̃τα οωροἰτων, οὶλλὰι κοὶ ρετέχον ζωῆεη̨ εἰ δὲ τοῦτο, | ν ι και υυιτιατ μετεχον, ρετεχει δε καὶ γνώπεωε· ἀπό ἄλλων οιἰτίων, ὅ­λ τι τ ­ , ν ι ι ι .ι ηθν δ¬η οτι καταδεειττερα των αμεγοιστων εστιν. οτι μεν ουν το ένα αλλοιχόθεν ττληρου̃τοιι (ἀλλὰ κοιὶ οὐοίοε, εἴττερ κοιὶ ζωῆς), δη̨̃λνν· πρὔ γαρ ψυχῆτ κοιὶ ἡ οὶρέθεκτοε ζωὴ καὶ ἡ οὶρεθεκτοε ονσια. οτι δε και το πρωτωι· γνωστικὁν οὐκ ἔστι] φανερόν, ειττερ καθὁ μὲν υ ή πασα ” οὺκαθὑὅὲ υ ' ” ” ἔχει. καὶ ι χε'ται οντα ν Ω"ψυχην χη' Ή­ασαὶμωσὶμ γαρ οιγνοει τιε μενουσα ψυχη . ΠΠΚ το ἄρα πρώτων ἔστὶ γνωστικον, ουδε οιὐτῶ τῶ εἶναι γνωσίτ ἔστι · ι ι δευτἔραν ἄρα τὴν οὐσίαν ἔχει τῶν πρώτων καὶ αὐτῷ τῷ εἶναι κ .. χμωσΐἰκωἴ· επεἶ δὲ ταύτην το εὶναι διῇρητοιι τῆε γνώσεωτγ οὐκ ά ρ α Τα ς › τ ν » , κ ων αμἶριστων εστιν η ψυχη. ,/δεὅεικται δετ οτι ουδε των

Δ

1

τ | το δε κοὶτὰ χρονον. άλκ οὔτε οιρςοω οιωνιωε (ἕοτοιι κ › τ ν Α ¬ ι αμεριστοτ ουσια, ν και ουδεν διοισει την νοερατ υποιττασεωι· ” ψυσιτγ | τ οικινητου Ι ς ν ν κ τηε Χηε ἡ ×

νιςοεγ

γτ

τ

γίνει εἰδη.

­ἘΘΟ·

ν

×

ρένριτι. Μςρτιπιιιιιε

ειδ.

τει

«

ς

τ

20

τ

γ

τ

ν

κ

τ

κ

τ

9

3ο

γ

Κ

Υ

γ

Β8. τηἐ

­ατο Κ:

×

9

ριστὰ που σχετίζονται μὲ τὰ σώματα. Ἑπομένως ειναι αναμεσα στα δύο. 7

$

λ

| ` ` | τ ἔ ει τ`ι̃| ὕπα | 'Ζ αἰώνἰα Τὴν έ· Καθε που μετεχε α χ η ης ) ' Ο­­[Ο` θονο. 0” ως εσα δίαι τ μ μ χ Γιατὶ η θα τὰ ἔχει καὶ τὰ δύο αἰώνια τὸ ἕνα αὶώνια καὶ τὸ ἄλλο κι ι τ· χρονικά. Δὲν τὰ ἔχει ὅμως καὶ τα δύο αἰωνια (γιατὶ τότε θα ειναι υτταρ. τ ι τ ι ­ , τ ι ι ι ­ ὸ τι νοε. η η ξη αμεριστη και σε τιποτα δεν θα διαφερει φυση της Φυχηἐ απ Δ

Ι Ι

ι

τι

×

<

Μ

ἕαντῶνἶτΐἶόὶἑν ὶὶ γπιιισιιι οι (3 ο τικτεχοντον Ο εν ονοιο Βοιαόκιι ­ οικω κιιιν και ι . · . ; ” ` Μω̨λλ' . Κἄν Βετὶ νπἄρχη ΒΩΙ) ' υπαρξει: [Μγλλγ υποὶρξη ΩΜ2 ΙΟ όντα ]ττ οιιξκτἕοὶιοτττ. ετεγἄ εἴδη εκ 'οοτγὶγικιτ τἶγτὶεὶο οτι. το ρεεέχετ ς μετεχον μετε οι Αλ Τ τ το ιικκιι οτι. Μνχ και ἔττιε ςωτκ οιρ. Ηδη οεὶὶἴ ιγ Ιιἔοἕἔἔγοτἶῆὶὶὶ ιὶυιιεῇκαι ω ςυιο. Ωω τε ντι οτε. υ γνοντικιιν υσυσι ςοετκὶν Μιν το ςῃ τν ει ιοττ. Μι: ςτ..ἡ1ιεΙ›ω̨1τιι το γάρ οτο. Βου 23 ειναι οτ". Μ (τῷ (ΙΜΗΟ ΗΜ) εκ ονοὲγ­τον Β€ΠΜ,τιε‹μιε εοτιιπι Ν; μηδὲ γὶ:›ν‹› Α5 ἕπτὶν ἀμφοτἔρων (2 (οὐδεπω ετὶςὶ.) δ 1θ1. το οὶδἕη ετ ΕΜ] τι και τῆι οκτνιετι τν το νιιιεωτ

τ

7

<

Ϊῖτυ. Π. Βου

ο ρερτντοττ οτ". σωμασι] ἐισ /

ν

ο

1

Ιγἠ ἴεὶη τὰ πώκατα Λτἔ ιἰιειτι ὶὶ. 5, 25) ειιττι Ρὶειτοτιε, εεὸ

Η­ Η ­Ριγεο μοι 5 τοντγγ των­το τι ρτιτῃιιιιεγ οννιῖιοοτοντοι τα ῦε Μ ἱα νφ­οσττικῃ Μὶ: ιὶφεστήκοι ὶὶΩΒ[Μ]: ύφεστήκει ΩΜ2 Ζ

7

τ

τ

τ

ν

7

Ζω· 6,

#

×

_

×

>

ν

ε

\

×

οὶυτοκινητοε) ουτε οιριρω κοιτα

τ

"Αν η ψυχη δὲν εἶναι μόνο αὐτά, ουσία αυτοϋποσταση και ζωη αυτο” ζωὴ καὶ γνώση ποὺ γνωρίζει τὸν ἑαυτό της καὶ χωριστη σὲ ὅλα αὐτὰ ἀ­ .ιν εἶναιἔ_=σι__με_ ι ζ ι ν τ λκ ι Οι πθ 'ία σωμθιῖθί, αλ Οι ΤΕΟὉ μθῖθχ­Εἰ. Χα! Έη ωη και τέχει καὶ την ύπαρξη, καὶ ακόμα μετέχει καὶ τη γνωση ἀπὸ διαφορετικα ι ἀπὸ τὰ ἴδια αἴτὶατ εἶναι φανερό ττὼς Εἶναι κατώτερη ἀπὸ τα αμερὶσῖα· ετ _ καὶ ζωὴ τότε και υπαρξη ῃοτι )κ0ιττὸν γεμίζει ζωη ἀπὸ ἀλλ00 _­ _­ εἶναι φανερό. Γιατὶ πρὶν ἀπὸ την ψυχη εἶναι καὶ η ἀμέθεκτη ζωη και Τ _ κ ἀ έθεχγγγ ὕπαρξῃ (πρ. 101). Έὶπίσης, ότι δὲν ειναι τὸ πρωτο­πρωτο η μ ποὺ γνωρίζει, εἶναι φανερο έπειδη η ψυχη ζετ ὁλόκληρη (πΡ­ 189), η \ Η ,γ οι „ .. ψυχη ομως δεν εχει και ολη τη γνωση. Γιατι μια ῷυχη αγνθει τα οντα ιν ετ ι ένω ἐξακολουθει νὰ παραμένει ψυχη. Ἑπομένωτι Εχει υπαρξη η δευτερη , ,. › ἀπὸ ­τὰ πρωτα καὶ ἀπὸ τὴν ιδια της ύπαρξη γνωστικως. Και επειδη το ε ι εἶναι τη̃ς ψυχῆς διακρίνεται ἀπὸ τὴ γνώση, δὲν ειναι επομένως η ψυχη _ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ δὲ μερίζονταιγ νΕχ0με δείξει ὁτγ δὲν εγναι ούτε ἀποι Τα με.

ε

·

δὲ

τ

?

ι

εσῖιμὶ 19 ἶωΰγἔῖ/¿ας7:υ;ῖγρῖξῖ9ἶ;_ὴ ἕΪση#ἔ:α.:β:ἕ›07ξί0ξὶ›μ ι ην ου ι ν αιωνιον ε ει, την ἔν έργειοιν κατὰ χρόνον. Χ ἢ αὰρ ἄμιρω αἰωντωτ εξω, ἢ οὶρφω κατὰ χρόνον, ἢ το ρὲν κ τ

γ

κ

®

που ἔχουν

ν

ττ

κ

κ

_

τ

λ

ν

τ

κ

γ

Α

περι

κ

τ

ι

κ

Ν

κ

Η

κ

·

τ

κ

ό

Ξ

κα πουγἶχετιζονται με τοι σωματα. ς › τι Γιατι αν ειναι ἡ ψυχη αὑῖόζωη χω αυῖουποσὶῖατη 189), τταρξη της εἶναι χωριστὴ ἀπὸ τὰ σώματα (πΡ­ 186ὶτ Θὶναὶ επεκε πςτδτγ εἶναι ἀνὡτερη ἀπὸ όλα τὰ μεμιο­τὰ ττθὺ σχετίζονται μὲ τα σωμα­ ὶ ' Τα Γγαῖὶ αὐτὰ εἶναι ὁλότελα ἀχώρτσ­τα ἀπὸ τὸ υποκειμενό τθϋη̨̃ Και · εν . ι Ου και .. 8 αγ ουν­γαι αζι με τους μεριστους όγκους αφηνουν τον εαυτο τ ς ι ιι ρ 9! ` | που εχουν τα σωματα. την αμερεια Τ ο ως καὶ απο χ του̃ν τὶς διαστάσεις ­ ­ ­ Τ ι της αιτια ειναι δεν επίπεδο της ζωης, στὸ εἶναι τους Καὶ αν η υπόσταση ει κ τ· ζωῆς τους ἀλλὰ αὐτῶν που τη μετεχουν, και αν υπαρχουν στην ταξη της ὕπαρξης χαὶ του̃ εὶδους δὲν εἶναι τὰ εἴδη του̃ ἑαυτοῦ τους ἀλλὰ εκείνων ®

_

κ

Κάθε ψυχὴ εἶναι ἐνὁγάμεση στἱς ἀμέθωτες ἀθχὲς καἱ στὰ μεθγ.

(Ζ 90)

κ σωμ ἄἶωμ Τη"

223

νεη

η

×

­

ν

τ

ε

ν

=

ν

υποσταση __ η