Page 1


ΑΛΤΑΝΗ

10ν Βιβλίον 'ΆΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟI"

Έπίδαυρος, Θόλου Άποκάλυψις (5η εκδοσις)

20ν Βιβλίον

.. ΑΡΡΗΤΟΙ

ΛΟΓΟI"

Θεοί, Σύμβολα, 'Αρχέτυπα τώνΈλλήνων (4η εκδοσις)

30ν Βιβλίον 'ΆΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟI"

Κένταυροι, Άμαζόνες, Μέδουσα, τά της ψυχης πάθη

(2α εκδοσις)

40ν Βιβλίον 'ΆΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟI"

Έλληνlκός Δ ι α -λογισμός (20 εκδοσις)


Πάν γνήσιον αντίτυπον φέρεl τήν ύπογραφήν της συγγραΦέως


Έκδότπς:

KενrρlKfι διάθεσις: Βιβπιοπωπεϊον:

"Λ. ΓΕΩΡΓιΑΔΗΣ

- ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

ΑΛΤΑΝΗ

ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ"

Λένορμαν

114 - Άθfιναl, (τπΠ.: 2103815000) Σόπωνος 114 - Άθfιναl, (τπΠ.: 210 3847347) Κπφισίας 236 - Κπφισιά ίστοσεπίς: georgiadesbooks.gr

e-mail: hellinikiagogi@yahoo.com πρώτη Δευτέρα τρίτη τετάρτη

εκδοσις: εκδοσις: εκδοσις: εκδοσις:

Ύπεύθυνος Έκδόσεως: Έπιμέπεlα: Σεπιδοποίπσις: Φίπμς - Μοντάζ:

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

2004 2004 ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2004 ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2007 ΜΑΡΤιΟΣ

Άδωνις Άθ. Γεωργιάδπς Άπόστοπος Τζαφερόπουπος "Κ. Σταυριανάκπς & Σια Ε.Ε." (τπΠ.: 210 3803866) Γραφlκές Τέχνες, Ν. Χατζππέρπς (τπΠ.:

Έκτύπωσις: Βιβπιοδεσία:

210 3845613)

Χ. & Γ. Ζαχαρόπουπος - Δ. Σιταράς ο.Ε. Θ. Πατούνας

Πνευματικά δικαιώματα: © ΑΛΤΑΝΗ Δ/νσις Διαδικτύου: www.altani.gr

ISBN 960-316-207-8

ΆπαγορεύετOl Γι παρουσίασις από βήματος, Γι αναδπμοσίευσιςκαί γενικώς Γι ανα­ παραγωγή εν Ολ4), εν μέρει περιλππτικώς Γι διασκευή εστω καί μιας σελίδος παραγράφου τού παρόντος εργου, καθ' οΙονδήποτε τρόπον (μπχανικόν, fΊλεKΤΡO­ νικόν, φωτοτυπικόν, ιΊχογραφήσεως αλλως πως), συμφώνως πρός τόν Ν. 237/ 1920, 4264/62, 2121/93 καί λοιπούς εν γένει κανόνας Διεθνούς Δικαίου, ανευ προπγουμένπς άδείας τiΊς συγγραφέως, Γι όποία εχει τήν αποκλειστικότπτα, τήν κυριότπτα, τήν νομήν καί κατοχήν.

n

n

n

n

ΤΕΤΑΡΤΗ 0;;;,... &..",,",''''


ΠΙΝΑ:: ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ

Άντίπρολόγου

Κεφάλαιον 10ν: "Τετρακτύς" τών Θεών

1. Ό

3

Όρκος

2. τέσσαρες αl διαβαθμίσεις του Φωτός 3. ουράνιαl Άποτυπώσεις: δύο Ζεύγπ Διδύμων α. ΆρτεμlςΙΆπόλλων

, Ι ' β. Καστωρ Πολυδευκπς

4 8 8

11

4. Γέννπσlς Δ n λ ί ο υ = Δ + Ήλίου Άπόλλωνος 5. 'Ερμπνεία μύθου γεννπσεως

17 22

Κεφάλαιον 20ν: "Τετρακτύς" τών θνητών

1. "Άναγωγπ" εΙς τπν τετΡακτύν 2. Θέωνος Σμυρναίου, τετάρτπ καί ένάτπ τετρακτύες 3. Τρείς οι αόρατοι φορείς της ψυχης, τέταρτον τόόρατόν σώμα

4. Ή ρευστότπς τών στοιχείων Ιψυχlκών καταστάσεων 5. πέντε αl αΙσθπσεlς, πέντε αl πύλαl του σώματος 6. τέσσαρα τά στοιχεία, τέσσαρες οι φορείς του ανθρώπου α. Στοιχείον Γης β. Στοιχείον 'Ύδατος

γ. Στοιχείον Άέρος δ. Στοιχείον Πυρός

35 39 44 46 49 55 55 57 61 65

κεφάλαιον 30ν: "τετρακτύς" της Άρετης

1. 2.

Προϋπόθεσις Άθανασίας,

h "Άρετπ"

τέσσαρες αl Ιδιότπτες της Άρετης

73 77

α. Σωφροσύνπ

80

β. Άνδρεία γ. Φρόνπσις

83 86

δ. Δικαιοσύνπ

87

3. Συσχετισμός Ιδιοτπτων καί διαβαθμίσεων Άρετης 4. Νους, πούς, ρους 5. Α rσ θ n σ ι ς καί Ά"ί" δ n ς

89 94

100 νίί


6.

παράδειγμα

KUKfIlKnc

περιφορας τών στοιχείων

105

κεφάλαιον 80ν:Ό Πόλος Ά+πόλwλων

113 118 124 134

1. τό τρισυπόστατον rnc λέξεως Π ό λ ο ς 2. Σύνδεσις λεκτική, επαφή νοπτική 3. Άπόλλων καί 'Έλλπνες 4. Άπώλεια Άποτυπώσεων, καταστροφή φυλετικnς 5. "Γης παΙς είμl. 6. Άρετή, nδολοφονπμένπ αξία 7. 'Ύμνοι rnc Άρχαίας παραδόσεως

κεφάλαιον 40ν: Ά γ ω γ ή ε ί ς (ΕΙσαγωγή> τόν άποσυμβολισμόν τού λ ό γ ο υ

1. τεκμπρίωσις αναγραμματισμών 2. Κανόνες καί παραδείγματα 3. Ά λ ή θ ει α, n θ ε ί α α λ n 4. Ψ + ε δ δ ο ς, Ο ϋπνος rnc Ψ - <Uxnc) Κεφάλαιον 50ν: Άγω γ ή ε Ι ς (ΕΙσαγωγή> τόν άποσυμβΟλlσμόν των μ ύ θ ω ν

1. Άντικείμενον, ΣύμβΟλον καί Άρχέτυπον 2. Ή Άπολλώνιος Τετρακτύς: Τόξον, Λύρα, Τρίπους, 3. 'Εν + τυπώσεις/Εκ + τυπώσεις 4. "Χθόνιαl Άπο + τυπώσεις", τά τέρατα rnc ψυχnς κεφάλαιον δον:

1. 2. 3. 4.

υθο+θυμΟ+Αογία

Συναίσθπμα εναντl ρίζα θ υ

=

Κεφάλαιον 90ν: ιφραγίδων διαδοχή

146 148 160 163

Ύγιεία

Ψυχο

+

ΛΛ1ιι

173 177 180 186 188 192 196 199 204

_

'Ήμισυς/Μύπσις

-αλογον

α. Λ ό γ ο ς/αΙτία ταυτίσεως τεράτων /Ήρώων β. Λόγος/ανα

- λογία

εξελικτικών επιπέδων

γ. Λ ό γ ο ς α'ίτιον /αΙτlατόν, πρόγονοι, γονείς καί γόνοι δ. Κοινός λ ό γ ο ς μεταξύ δύο ακρων δρων

5.

1. Ό Λύκειος Άπόλλων 2. Σφραγις Νομου, Σφραγις Άπολλωνος 3. Ήλιακόν τό ''ΑΙώνιον'', Άπολλώνιον τό 4. ΕΙκόνες, τά ονόματα τών Θεών 5.τό Λίκνον rnc Ψυχnς "

Έρμπνεία διά λ ό γ ο υ/ομιλίας

α. Μnτις/Φρόνnσις

β. Θέμις/Θεσμοί/Νόμοι γ. Ευρυνόμπ/Ευρύτπς Νόμου

δ. Δπμήτπρ,

rn

μήτπρ τών όντων

ε. Μνπμοσύνπ/Μνήμπ ς. Λπτώ/ Λήθπ ζ. Μαία

Σεμέλπ

θ. 'Ήρα/Ψυχή

κεφάλαιον

νίίί

'

1. τό γένος Διός, κατά τόν Ήσίοδον 2. Ζεύς/Ζ ή ν /ΝοΟς καί αl εννέα σύζυγοι

n. 1. Ψυχlκαί Άποτυπώσεις, ονόματα τών Θεών 2. Ή δύναμις tnc "πολυωνυμίας" τών θεών 3. Έπικοινωνία μετά τών θνπτών, τά Φ α ε ι ν ά σ ή μ α τ α 4. Φαεινά σήματα Άρτέμιδος 5. Φαεινά σήματα Άπόλλωνος 6. Γένεσις Άποτυπώσεων εΙς ψυχήν

1:>

"Φαεσίμβροτον" όμμα

285 286 .. 293 297 300

Κεφάλοιον 100ν:

....

fIOYIKnc

Οι τέσσαρες Λ ό γ Ο Ι καί παρ

Μνήμπς

245 250 257 259 264 273 277

211 217 220

3. Άρχή καί κόσμου, ο 4. 'Ήρα καί 'HpaKfInc 5. Ήσίοδος καί Άριθμοσοφία

309 318 318 323 326 330 338 342 343 344 348 350 356 362

. 231 236

ίχ


τόν Άναγνώσων

".... μυούμενοί

τε καί εποπτεύοντες

εν αύγ{'1 καθαρζ1 καθαροί δντες .... " (Ππάτωνος "Φαίδρος"

χ

250C)

χί


ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ

Ή πρότασις τό Βιβλίον "ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ

-

Θ ε ο ί, Σύμβολα, ΆρΧέτυπα τών Έλ­

λήνων" εΤναl όφlερωμένον εΙς τήν προσπάθειαν επαναφοράς τϊiς μνήμπς εΙς εκεΊνα τά δσια καί Ιερά, τά όποΊα εγνώρισε καί ελάτρευσε κατά τό πολύ μακρινόν παρελθόν τπς Ψυχή τοΟ 'Έλλπνος.

n

Έλλπνlκή Γλώσσα/Φιλοσοφία/Ψυχολογία θά εΤναl ΟΙ όδπγοί τοΟ νέου όδοιπορικοΟ, ΟΙ όποΊοι θά όποκαλύπτουν διά τών συμβόλων καί τών Άρχετύπων δ,τι εχει όΠOKρυβϊi εΙς τό ΜΟθον. Ό νοΟς όδπγεΊταl εΙς τήν κατανόπσιν τϊiς ύπερχρονικότπτος τϊiς όρχαίας έλλπνlKϊiς Σκέψεως μέσφ τϊiς Μυθολογίας. έρμπνευομένπς όπο­ κλειστικώς εΙς ψυχογονlκόν επίπεδον. Διά τϊiς όναγνωρίσεως τών λεπτοφυών επιπέδων τών Συμβόλων επέρχεται "κάθαρσις" εΙς τήν ψυχήν, όποία διακρίνει τάς ελλείψεις καί τάς ύπερβολάς τών κινήτρων τών πράξεών τπς. Ή Ψυχή καλεΊται νά όνεύρn ''τό μέ­ τρον" μεταξύ ελλείψεων καί ύπερβολών. διεισδύουσα εΙς τά Σύμβο­ λα καί τά Άρχέτυπα.

n

n

Μέ ένοποlπμένας τάς θέσεις τών όνωτέρω Κλάδων τϊiς Γνώσεως δπμιουργεΊταl όλλπλουχία συγκλινουσών παραστάσεων. όποία θά επlτρέΨn τήν όνάσυρσιν καί όνάΠλασlν τοΟ ΈλλπνικοΟ ΣυνδετlκοΟ Λόγου μεταξύ τών Μακροκοσμlκών Άοράτων Θείων 'Όντων τοΟ Ύπερκοσμίου Φωτός καί τοΟ μlκροκοσμlκοΟ, όρατοΟ έαυτοΟ.

n

Διά τήν επανασύνδεσιν τών λπσμονπμένων βαθμίδων τϊiς Άρετϊiς

μέ όντίκρυσμα τήν όποκατάστασιν τϊiς ΨυxΙKϊiς ύγιείας. συνιστάται είς τόν Άναγνώστπν μελέτπ τών "Χρυσών 'Επών" τών Πυθαγο­ ρείων.

n

Γρύψ όΦlερωμένος εΙς τόν Άπόλλωνα των Δελφων.

Φύλαξ χρυσού,

Φύλσξ γνώσεως

xii

n

Ή όναχώρπσις τοΟ σκότους (ΛπτοΟς). ελευσις τοΟ ιΊμίφωτος (Άρτέ­ μιδος) καί όνατολή τοΟ φωτός (Άπόλλωνος) είς τόν όρίζοντα τϊiς

n

ψυxϊiς εΤναl τό μέσον επαΦϊiς τοΟ μlκροΟ μετά τοΟ Μεγίστου. τοΟ μέρους μετά τοΟ 'Όλου. τών Πάντων μετό τοΟ Ένός. τοΟ θνπτοΟ μετά τών Άθανάτων. Προϋπόθεσις δέ τϊiς επαΦϊiς ψυχονοπτική ύγίεια.

n

xiii


Σ κ ο π ό ς τού Βιβλίου είναι

n προσπάθεια αναιρέσεως καί έξαλεί­

ψεως τών μαζικών δολίων ύποβολών, αΙτία τών πάσπς φύσεως ασθενειών της ψυχης. Αϋτπ καθπμερινώς βομβαρδίζεται εΙς δλους τούς τομείς της ζωης μέ σιωππλάς, ψευδείς, εlκονlκάς παραστάσεις

καί κραυγαλέας σοβαροφανείς θεωρίας. Σ τ ό χ ο ς τού Βιβλίου:

n

απαλλαγιΊ της πλύσεως έγκεφάλου, τιΊν όποίαν εχει ύποστη ό 'Έλλπν καί εΙς τιΊν όποίαν ύποβάλλεταl από τιΊν στιγμιΊν της συλλιΊψεως εΙς τόν μπτρικόν κόλπον μέχρι καί τιΊν τελευταίαν του έπί Γης κατοικίαν.

n ρ ό τ α σ ι ς, nέπάνδρωσις της ψυχης μέ τιΊν γνώσιν τού Μυθολο­ γικού Όρίζοντος, μέ τιΊν άπτιΊν, φυσlκιΊν, ύλlκιΊν, όρατιΊν τετρακτύν: τών ονομάτων τών Θεών, τών Ήρώων, τών Άρχετύπων καί τών

Συμβόλων αυτών. Ή γνώσις αϋτπ είναι τό προανάκρουσμα της αυτοθεραπείας της ψυχης καί

h κατεύθυνσις

της νέας τπς πορείας

πρός τιΊν κορυφιΊν τών 'Ολυμπίων Άνακτόρων.

Ό Ναός της Άθπνδς Νίκπς εΙς τήν Άκρόπολιν. Νίκπ τού πνεύματος, στερεωθέντος επί τού Ιερού βράχου χίν


1. Ό

'Όρκος

2. τέσσαρες αl διαβαθμίσεις του 3. ουράνιαl Άποτυπώσεις: δύο Διδύμων

a. 'Άρτεμις/Άπόλλων β.Κάστωρ/Πολυδεύκης

4.

Γέννησις Δ η λ ί ο υ Άπόλλωνος

=Δ +

Έρμηνεία μύθου γεννήσεως


ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 10ν

-

"ΤΕΤΡΑΚΤΥΙ" ΤΩΝ ΘΕΩΝ

3

"ναί μά τόν άμετέρg ψυx~ παραδόντα τετρακτύν, ΠαΥάν άενάου Φύσεως ριζώματ' εχουσαν".

"τετρακτύς", ώς πρός τόν δρκον τών Πυθαγορείων, εΙναι αφ' ένός

h

εξωτερικιΊ αναγνώρισις τών τεσσάρων στοιχείων, τών όποίων Ππγπ

είναι

h αιωνία

Φύσις, καί αφ' έτέρου

h εσωτερική

εναρμόνισίς των εΙς

μΙαν καί μοναδικπν ψυχικπν ουσίαν καί 'ενότπτα. τά τέσσαρα στοιχεία

είναι: γη, ϋδωρ, απρ, πΟρ1. Γενικώτερον

h

φύσις τοΟ αριθμοΟ τέσσαρα συνθέτει εΙς εν δλον

τέσσαρα διαφορετικά εΙς εΙδος, αλλά δμοια εΙς γένος, όντα, Ιδέας,

n

lδιότnτας, καταστάσεις γεγονότα, τά όποία άρμονικώς συντονlσθέ­ ντα παραδίδουν τπν σφαlρικήν, φιλοσοφικήν αντίλπψ,ν τοΟ όρατοΟ τοΟ αοράτου κόσμου.

Ό 'Όρκος είναι

h βάσις, επί της όποίας θεμελιοΟταl τό ΟΙκοδόμπμα

τοΟ Κόσμου καί τοΟ ΠολιτlσμοΟ. Άνευ της γνώσεως τών τεσσάρων στοιχείων δέν γίνεται κατανοπτόν τό θαΟμα τοΟ Άρχαίου ΈλλπνικοΟ

Πνεύματος. Σπάει h νοπτικιΊ αλυσος καί συν λείται από τό σκότος της αγνοίας.

"Ζηνα δ' δρκιον καλώ ......

+ θλίβεται,

καθώς λιθοβο­


4

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

-

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ

"ΚαΙ επειδή

5

nΛητώ άλληγορεϊταl και εΙς λήθην

εΙς

κτα, τά τέκνα ενταύθα σημαίνουσιν, ό μέν Άπόλλων 'Ήλιον,

nδέ Άρτεμις τήν Σελήνπν".

(Άθαν. Σταγειρίτπς, "Ώγυγία", τόμος Α, σεΠ. 235, εΚδ. ΕΛΕγΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ).

Μέ εκκίνπσιν τήν Σφραγίδα 2 τού παιωνΙου 3 Απόλλωνος, Σφραγίδα Φωτός καί Ψυχικπς Ύγιείας, παρούσα έρευνα αποπειρόταl νά προσεγ­ yion τά Φ α ε ι ν ά σ ή μ α τ α, τά όποία αποστέλλουν οί Όλύμπιοl Δίδυμοι Θεοί, 'Άνακτες τόσον τού Θείου Φωτός, ό Απόλλων, δσον καί τού αμιγούς, αλλά άμυδρώς καί εξ αντανακλάσεως προερχομένου,

n

n

'Άρτεμις.

Μέ τήν ευμενπ των συμπαράστασιν οί "ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ" διά τών Συμ­ βόλων καί τών Αρχετύπων, θά φέρουν εΙς τό προσκήνιον τήν απολε­ σΘείσαν μνήμπν τπς 'Ιερός Παραδόσεως, τήν σΧέσιν έχουσαν μέ τήν άποκατάστασιν τπς ψυχοσωματικπς Ύγιείας.

Ανάγκπ διά τόν ανθρωπον εΊναι

nαναγνώρισις τών διαβαθμίσεων τού

Φωτός: εκ τού σκότους εΙς τό πμίφως καΙ προοδευτικώς εΙς τό Φώς,

ώς αυταl εμφανίζονται εΙς τήν Έλλπνικήν Μυθολογίαν καί αναλύονται εΙς

α. τήν μπτέρα Λπτώ (Λπθώ/ Λήθπ/σκότος> β. τά Δίδυμα τέκνα τπς, 'Άρτεμιν (πμίφως> καί Απόλλωνα (Φώς> καί

γ. τόν Πατέρα άπάντων Δ ί α/Νούν, ΑΙτίαν τού παντός, πανσυμπα­ ντικήν κεραύνιον νοπμοσύνπν τών Δ ία - Λογισμών καί τών Σ ύ ν Λογισμών τού μή δύοντος Φ ω τ ό ς.

Συνευρισκόμενος ό Νούς/Ζεύς μετά τού σκότους/Λήθπς/Λπτούς/

Λπθούς/"τό λείον τού πθους", ώς εΊπεν ό Σωκράτπς εΙς τόν Κρατύλον 4,

n

τό Φώς εκ - δ n λ - ούταl εΙς τό νοπτόν Σύμπαν, εΙς τήν νπσον Δ λ ο ν, μέ τήν γένεσlν τών Διδύμων, Αρτέμlδος καί Απόλλωνος. Λπτώ/Λπθώ/

λήθπ/σκότος,

nμπτέρα των εΊναι τό εφαλτήριον, nππγή τών "δυνάμει"

Ιδιοτήτων τού Φωτός, κυοφορούσα εκ τού Διός εΙς τό σκότος καί τήν λ ή θ n ν τά μέλλοντα νά εκ - δ n λ - ωθούν νοπτικά σχήματα τών συλλογισμών, έργα τών τέκνων τπς, πμίφωτος Αρτέμιδος καΙ φωτός Απόλλωνος.

Σύνδεσμοι αυτών εΙς τό φυσικόν σύμπαν εΊναι ό μέν 'Ήλιος τού Απόλ­ λωνος5,

nδέ Σελήνπ τπς Αρτέμlδος.

Λπτώ, Απόλλων, 'Άρτεμις, βάσις τπς νοπτικπς πυραμίδος


ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ

6

- ΘΕΟί,

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

"τό λεΤον τοΟ πθους"6, διά τό αψογον τοΟ πθους, τπν απουσίαν της σκλπρότητος, τπν γλυκύτητα καί τπν όμαλότητα τοΟ χαρακτηρος

ωνομάστηκε Λ η θ ώ από εκείνους οί όπΟίοl της εδωσαν τό δνομα.

Αί Ιδιότητες αυταί εΊναι

n, εκ των ών ουκ ανευ, προϋπόθεσις

της εμφα­

νΙσεως τοΟ Φωτός της γνώσεως εΙς τπν ψυχΠν.

Άρχική "δυνάμει" πηγπ Φωτός εΊναι τό σκότος. Ή παρατπρησις της Φύ­

7

Μία τετρακτυϊκή πυρίνη πυραμίς, τό πρωτον στερεόν 9, σχηματίζεται εκ της βάσεως των τριων Θείων 'Όντων, ΛητοΟς, Άρτέμlδος, Άπόλλωνος, μέ κορυφπν τόν Δία/ΝοΟν. Ή πυραμίς περιγράφεl τάς θείας των Ιδιότητας μέ τρόπον μυστικόν καί αρρητον, ετοιμον νά αποκαλυΦθfi μόνον εΙς τόν "εραστπν"10 τοΟ Θείου κάλλους, Σοφίας καί Άγαθότη­ τος11.

σεως διδάσκει, δτl τό νυκτερινόν, αμυδρόν φως προελαύνει εκ τοΟ αρχlκοΟ σκότους εΙς τό φως. τό αυτό συμβαίνει καΙ εΙς τπν διάνοιαν: γνωσις. εκ της αγνοίας καί αμαθείας, προσλαμβάνεται σταδιακως καί απαlτεΤ τό λ ε Τ Ο ν τοΟ θ Ο υ ς, τπν Λ η θ ώ, διά νά ΦωτΙσ!1 τπν ψυ­

Δύο αρρενες άρχαί καί δύο θήλειαl, Ισοτίμως,

n

εξlσορροποΟν διά της Πυραμιδlκης τετρακτύος τάς διαβαθμίσεις τοΟ Φωτός.

n

χΠν.

10V - "ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ .. ΤΩΝ ΘΕΩΝ

Έκπρόσωποl:

Ύπάρχουν δύο παραδόσεις σχετικως μέ τπν Μυθολογlκήν Νύκτα, αί

όποΤαl συγκλίνουν:

n

n πρώτη εΊναι nΝύξ της Όρφικης Θεογονίας καί n

δευτέρα γένεσις τοΟ Έρέβους καί της μαύρης Νυκτός εκ τοΟ χάους τοΟ Ήσlόδου 7 . Ή διάνοια τοΟ θνητοΟ ελλόγου καί νοπμονος δντος, καθ' όμοίωσίν των, εκ τοΟ χάους της αγνωσίας <σκότους> εχει σταδια­ κως τπν ίκανότητα νά προσλαμβάν!1 τό νοητόν φως της γνώσεως. Σ κ ό τ Ο ς εΙς τήν άλληγορίαν σημαίνει

αγνοιαν, άμάθειαν, δοκησισοφίαν καί δογματισμόν. Φ ώ ς σημαίνει γνώσιν, νοημοσύνην, κατανόησιν. διαλεκτικήν σκέψlν μετά λόγου.

n"μεταξύ" - τό πμίφως εΙς τό σύμπαν - μεταφερόμενον εΙς τόν ψυχισμόν εΊναι nμεταβαλλομένη κατάστασις τοΟ θνητοΟ.

της μητρός ΛητοΟς εΙς τό φυσlκόν, αΙσθητόν Σύμπαν τοΟ Ζ4>διακοΟ

ΆγροΟ τοΟ Διονύσου, εΊναι

nΝύξ12,

τοΟ πατρός Διός, ό όποΤος ων αχραντος Άρχπ καΙ Νοητπ ουσία τοΟ παντός, καθαρός καί αμίαντος ΝοΟς, δέν εχει εκπρόσωπον εΙς τό

φυσικόν Σύμπαν. Όλόκληρος ό Κόσμος εΊναι ΝοΟς/Ζεύς13,

n

Διδύμων: Άρτέμlδος, Σελπνη κατά τπν διάρκεια της Νυκτός, τοΟ Άπόλλωνος. ό 'Ήλιος κατά τπν διάρκεια της Πμέρας14. πα1\1ά~)xαια ονόματά των 15 συνδέουν τπν όρlοθετημένην μας διά­ μετά της Μυθο + Λογίας/Θεο + Λογίας, Πηγης πάσης συμπαντlγν~J)σεως, συνδεδεμένης αρρήκτως μέ τόν προ - πρόπαππόν μας ΙΓΙΠ'Ι/ΓΙΗ μέσ4> Άστρονομίας, Μαθηματικων, Άστροφυσικης, Άστρολο-

Ή κατάστασις

Ή Λητώ, ώς θεία Ιδιότης "εκ τοΟ λείου τοΟ πθους της", εξ αυτης ταύτης δηλαδπ της "δυνάμει" άγνης Φύσεώς της, θά κατοlκήσ!1 εΙς τόν 'Όλυ­ μπον μέ τούς τρεΤς Όλυμπίους αγαπημένους της, τόν Δία, πατέρα των δύο τέκνων της, τπν Άρτεμιν καί τόν Άπόλλωνα. Άν καί θεά δμως, δέν

εΊναι Όλυμπία 8 •

Ζεύς

Σκότος καί λήθη <Λητώ>, <Ημίφως <Άρτεμις/Σελήνη>,

Ζ4>δlακόν Κύκλον, εΙς τόν Άγρόν τοΟ Διονύσου Ζαγρέως της >ΟQIΦΙI<ΠC παραδόσεως, αί ψυχαί ερχονται, παρέρχονται καί επανέρχο­ διά τπν απόκτησιν αυτοσυνειδησίας <εσωτερlκοΟ φωτlσμοΟ>. Ώς

. τούς λόγους τοΟ Σωκράτους, αί επανενσαρκώσεις των ψυχων

απειροl εντός της αΙωνlότητος17. Έπlτρέπεταl εΙς τπν ψυχπν, μέ

επαναπρόσληψιν των Φ α ε ι ν ω ν Σ η μ ά τ ω ν τοΟ Άπόλλωνος καί Άρτέμlδος, εκ νέου ενεργοποίησις των ρευμάτων της μνπμης, μόνον των παλαιων της ελλείψεων καί αδυναμιων, αλλά καί των ε τ ω ν της 18 διά τπν περαιτέρω εξέλlξίν της καί πρόσληψιν της Σε­

n

Nn',IIf'lI,nr

Φώς (Άπόλλων(Ήλιος>,

καί Νόησις <Ζεύς>,

είναι Γι Άνωτάτη,

<ιερωτάτη τετρακτύς,

συνθέτουσα την Νοημοσύνην διά τών Συλλογισμών. 'Άρτεμις

καί της Ήλιακης Γνώσεως των Διδύμων.


8

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ

ΑρχΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 10ν

μεταφέρl1 εΙς

9

Βάσει

πρός tIv()na'PCIItJtCllaIV εκλεκτίϊς

- "ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ" ΤΩΝ ΘΕΩΝ

διά θαλάσσπς απαγωγης της

άνl:::ιncιρεστ(~θn εΙς τούς χάρτες

ρανού

(κολυμβωντος) Ταύ·

(Νεώτερον Έγκυκποπαιδικόν Λεξικόν ΗΛΙΟΥ, τόμος ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ, σεΠ. 143).

α. Άπόλλων (Άρτεμις: Ό μήν Θαργπλιών τοΟ τρέχοντος πμερολογίου αντιστοιχεί εις τόν μηνα Μάϊον. 'Άρχεται τήν 15πν ΜοίΌυ καί λήγει τήν 14πν Ίουνίου.

Κατά τούς ΔΠλΙους, εΙς τάς 6πν καΙ 7πν Θαργπλιώνος έωρτάζοντο τά γενέΘλια τών Διδύμων τοΟ Φωτός, της Άρτέμlδος τήν 20ήν καί τοΟ

'Άρτεμις, κόρπ τοΟ Διός, καταλαμβάνει εΙς τό ουράνιον στερέωμα πλέον τιμπτικήν Θέσιν, κατέχουσα πμέρα τfΊς γεννήσεώς τπς ,

;)

,

,

,

,

n

_;),

c

(

_

'!

(.

Θεσιν εις το ουρανιον στερεωμα του αστερος, ο ΟΠΟίος ειναι π

Aι ... ,,,l/r"'''·1~,r τοΟ όΦΘαλμοΟ τοΟ Διός. Ή γέννπσίς τπς δπλοίτήν δυνατό­

ενοράσεως τών ελλόγων αντων, κλΠΡΟδότπμα τοΟ πατρός τπς Bat;}PCIV επί τοΟ όποίου υψοΟνταl τά Μυστήρια της Νυκτός, τfΊς Δι­ Άρτέμιδος.

'Απόλλωνος τήν 21πν ΜαΤου.

ΕΙς τήν αρχαίαν Έλλάδα έτιμώντο μέ lδlαlτέραν λαμπρότπτα τά γενέ­ Θλια τών Θεών. Ή πμέρα της γεννήσεως ΘεοΟ έΘεωρείτο μία ιδιαι­

τέρως τυχερή πμέρα καί ΟΙ Θνπτοί, ΟΙ όΠΟίΟI είχαν τήν τύχπν νά γεν­ νπΘοΟν τήν πμέραν εκείνπν επιστεύετο δτl είχαν όμοιότπτα μέ τόν

χαρακτηρα τοΟ ΘεοΟ. Λέγεται δη ό Πλάτων εγεννήΘπ τήν 6πν καί ό Σωκράτπς

Θαργπλιώνος.

Ένδlαφέρον εΙναl τό γεγονός, δτl ΟΙ δίδυμοι 'Άρτεμις καί Άπόλλων έχουν γενέΘλια, αχl τήν Ιδίαν πμέραν καί ωραν, ώς Θά πτο αναμενόμε­ νον, αλλά δύο συνεχομένας πμέρας, επειδή πμέραν πρό τοΟ αδελΦοΟ τπς.

n'Άρτεμις εγεννήΘπ μίαν

ανεύρεσις της αντιστοιχίας τών πμερών μετά τών μοιρών επί τοΟ

ουρανίου στερεώματος είναι απαραίτπτος διά νά γνωσΘfΊ

nφύσις τών

Ζφδιον Διδύμων μεταξύ

,uVlfJVV

καί Καρκίνου

γενεΘλίων τών Θεών. Άμφότεραl αl πμέραl, 6π 7π Θαργπλιώνος, έχουν συμπέσει ζφδιακώς μέ δύο χαρακτπριστικάς μοίρας: μέν 'ΆρτεέγεννήΘπ εΙς 29πν μοίραν ό δέ Άπόλλων εΙς

n

σο τών Διδύμων.

Ή σύμπτωσις είναι

n γένεσις

1"'<.'" ,,..,"τ,",'",,,

φωτός ('Άρτεμις) εΙς

σπματοδοτείταl ό

εΙς

Λαμπαδίας nH"I\lT!~ΠI'Ί(Ί1'Ί1ι/l Ό Λαμπαδίας εΙναι

ό λαμπρότερος αστήρ τοΟ Ταύρου/Διός. τόν αστερισμόν νπ τών Πλειάδων καί τών Ύάδων.

καί

τόν όΦΘαλμόν τά σμή-

UO\/ICJji5nc έΦεσlς διά >ΔnnNί~f.)'.I(Ίr κατά τήν αμέσως

n

αρχίζει υλοποίπσις ΦυσικοΟ. υλlκοΟ πεδίου. Έδώ

διά

εναλλαγfΊς σκlθς/πμίφωτος/Άρτέμlδος καΙ φωτός/Άπόλλωνος.


ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

10

Ή 'Άρτεμις, συνδέουσα τό ημίφως μέ τό απλετον φως, κρούει τπν εναρξιν τnς προσλπψεως γνώσεως των εμφρόνων όντων μέΧρι τπν πλπρπ απόκτπσιν σοφίας, δπου τό πεδίον ένοποιείταl διά τnς εξα­ φανίσεως των σκιων.

τό φως Δ ι α

- λ ά μ π ε ι, προπορευόμενον εκ τοΟ όΦθαλμοΟ τοΟ Λ α μ π α - Δ ί α κατά μίαν μοίραν καί μίαν ημέραν πρό τnς γεννπσεώς τοΟ Άπόλλωνος, συνοδεΟον τπν γέννπσlν τnς Άρτέμlδος. 'Όταν εΙς τπν διάνοιαν ovatinnn ο Άστερισμός των Διδύμων, επέρχεται η Θεία Ένό­ ρασις εΙς τόν "ενθεον" ανθρωπον. πως ώρίσθπ αστρονομlκως η ακριβπς θέσις τnς γεννπσεως των Διδύ­ μων επί των μοιρων τοΟ 24)δlακοΟ κύκλου από τό Άρχαιοελλπνlκόν 'Ιε­ ρατείον, ανευ αστρονομlκων όργάνων μεγίστπς ακριβείας; ΕΙς τπν ερώ­

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 10ν

- .. ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ"

ΤΩΝ ΘΕΩΝ

11

β. οί Δίδυμοι Διόσκουροι, Κάστωρ/Πολυδεύκης: 'Εξ Ίσου σπμαντικόν εΊναι τό γεγονός, δτl πέραν των γεννπσεων Άρτέμlδος καΙ Άπόλλωνος μέ τπν εναρξιν τοΟ ΆστερlσμοΟ, Ο Άστερισμός των Διδύμων περιέχει δύο λαμπρούς αστέρας, τούς έτέρους διδύμους υΙούς τοΟ Διός καί τnς θνnτnς "καλλισφύρου" Λπδας, τούς Διοσκούρους, τούς Διός κούρους (= υΙούς).

τό μυθολογlκόν σπμαινόμενον των Διοσκούρων συνδέεται μετά τοΟ αρlστοκρατlκοΟ καί υπερπφάνου πτηνοΟ, τοΟ κύκνου. ΕΙς κ ύ κ ν ο ν μετεμόρφωσεν η ΆΦΡΟδίτπ τόν Δία διά νά KataKtnon τπν Λπδαν, ώραιοτάτπν κόρπν. "Διός δέ Λήδl';l συνελθόντος όμοlωθέντος KύKν~, καί κα· τά τήν αύτήν νύκτα Τυνδάρεω, Διός μέν εγεννήθη Πολυ·

τπσιν δέν υπάρχει απάντπσις.

δεύκης καί 'Ελένη, Τυνδάρεω δέ Κάστωρ καί Κλυταιμνή· στρα".

<Όταν δέ Ο Ζεύς συνευρέθη μέ τήν Λπδα, εχων τπν μορφπν

τοΟ κύκνου κατά τπν Ιδίαν νύκτα <ι1 Λπδα συνευρέθη> μέ τόν Τυνδάρεω, εκ μέν τοΟ Διός εγεννπθη ο Πολυδεύκπς καί ι1

'Ελένπ, εκ δέ τοΟ Τυνδάρεω Ο κάστωρ καί η ΚλπταιμνΠστρω. (Άποππόδωρο( "Βιβπιοθπκπ': Βlβπίον Γ' , Χ, 7λ

Σπέρμα Διός εΊναι μόνον Ο αθάνατος Πολυδεύκπς, ενω ο κάστωρ εΊναι σπέρμα τοΟ συζύγου τnς Λπδας τοΟ Τυνδάρεω. 'Εκ τοΟ Τυνδάρεω ΟΙ Δί­ δυμοι, κάστωρ καί Πολυδεύκπς, ώνομάζοντο καί Τυνδαρίδες. "ΣωΤi'Ίρας τέκε παϊδας επlχθονίων ανθρώπων".

(τούς τεκνοποίπσε σωτnρες των επίγειων ανθρώπων). rΌμπpΙKός 'Ύμνος εΙς Διοσκούρου( ΧΧΧΙΙΙ, σΤ.6, απόδ.

Δ.

n. Παπαδίτσα(

Έπένπ Λαδιά, έΚδ. ΒIΒΛIΟΠΩΛΕιΟΝ EΣTlAΣJ.

"'Ο κάστωρ πτο θνπτός καί Ο θάνατος πτο καταγεγραμμένος εΙς τπν μοίραν του από τό Πεπρωμένον. 'Ο Πολυδεύκπς, γένος 'Άρεως, ΠΤΟ αθάνατος", γράφεl Ο Κλπμπς Ο Άλεξανδρεύς, Προτρ.

11-35.

Ιστορία των 1ίJνδαρίδων εΊναι λίαν ενδιαφέρουσα καί ανάγεται εΙς τπν εποχπν τnς Άργοναυτικnς εκστρατείας, πρό τοΟ ΤρωϊκοΟ Πολέμου, κατά τόν οποίον, ώς αναφέρεταl από τπν Έλένπν εΙς τπν Ίλlάδα 19 , ΟΙ Δίδυμοι δέν εμφανίζονται εΙς τό στρατόπεδον των Άχαιων. ΟΙ Δίδυμοι,

αδελφοί όντες τnς 'Ελένπς, δέν θά συμμετείχαν εΙς πόλεμον εναντίον Συνεύρεσις ΜΊδας καί κύκνου.

τά πτερά του εΊναι σύμβολον ψυχικnς ανατάσεως

τπς.


ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ

- .. ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ" ΤΩΝ ΘΕΩΝ

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

-

13

Σπμαντικά επεισόδια διαδραματίζονται κατά τπν διάρκειαν τπς ζωπς των ώς συμμετοχπ των εΙς τπν Άργοναυτικπν Έκστρατείαν, κατά τπν όποίαν περιγράφεταl μάχπ τοΟ Πολυδεύκους εναντίον τοΟ γίγα­ ντος Άμύκου, βασιλέως τών Βεβρύκων 2Ο• Ή παρουσία των κατά τόν πε­

n

n

ρίπλουν τπς ΆργοΟς εΊναι σωτπριος εΙς πολλάς περιπτώσεις διά τπν απόκτπσιν τοΟ χρυσομάλλου Δέρατος. "Κάστορl χρυσείων φαλάρων πολυτεχνέα κόσμον'

πυγμαχίης δέ τάπηθ' άλlανθέα δώκε φέρεσθαl αθλοφόρφ ΠΟλυδεύκεl' δ γάρ Κλυτόν ηρατο νΤκος". (εΙς δέ τόν Κάστορα, νlκπτπν κατά τόν όγωνα lππασίας, έδωσε <ό Ίόσων> χρυσά φόλαρα, κόσμπμα κατασκευασμένον μέ πολλήν τέχνπν' διά τόν όγωνα της πυγμαχίας έδωσεν εΙς τόν νlκπτήν

Πολυδεύκπν τάππτα στολlσμένον μέ ανθπ θαλάσσπς διότι αυτός κατήγαγεν ένδοξον νίκπν). f'Oρφέως "Άργοναυτικά': στ.

587 - 589,

απόδ. Σπ. Μαγγίνας, έΚδ. Έγκ. ΗΛΙΟΣ).

'Άλλο επεισόδιον εΊναι

n συμμετοχπ n

των εΙς τό κυνπγιον τοΟ Καλυ­

n

δωνίου κάπρου, καΘώς καί μάχπ τών Διοσκούρων εναντίον τών εξαδέλφων των Άφαρπτίδων, Λυγγέα καί 'Ίδα. Ή μάχπ αυτπ εστοίχl­ σεν

κάστωρ καί Πολυδεύκπς, αμοιβαία αφοσίωσίς των αιτία καταστερώσεως αμφοτέρων

ζωπν εΙς τόν Θνπτόν κάστορα. Ό Πολυδεύκπς εΙς τπν Aπ~,,~.,I!_

σίαν του διά τόν Θάνατον τοΟ αδελΦοΟ του, επlκαλεΤταl τόν Δία. Ό Ζεύς προτείνει εΙς τόν όΘάνατον πολυδεύκπν νά εγKαταλείψrι τόν Θνπτόν αδελφόν του καί να παραμείνrι αΘάνατος νά δεχθfΊ νά ευρί­ σκεται αυτοο μίαν πμέραν εΙς τόν Κάτω κόσμον καί τπν έπομένπν ό καστωρ νά ανέρχεται μετ' αυτοο εΙς τόν 'Όλυμπον. ουδέ λεπτόν στασεν ό Πολυδεύκπς, απΟδεχόμενος ευγνωμοσύνπς τασιν τοΟ Πατρός του 21 •

n

n

αστρα, ό Αυγερινός ό έχουν ταυτlσΘπ Πολυδεύκους καί Κάστορος. Ό μέν αΘάνατος Πολυδεύκπς ό δέ κάστωρ μετά τοΟ Ό κάστωρ έξαφα-

καί ουδέποτε επραξαν κάτι, τό όποίον δέν εΙχαν από KOIνοΟ συμφωνήσει απόλυτος μεταξύ των αφοσίωσις εl-

τόσον συγκινητική καί σπανία, ωστε αντημείΦθη από τόν Δία, ό όποΤος κατηστέρωσεν αμφοτέρους εΙς μέ­ γαν Άστερισμόν τών Διδύμων. Ό Ποσειδών τούς έπιβρα­ βεύει διά τόν αύτόν λόγον: τούς χαρίζει τούς ϊππους, τούς όποΙους ίππεύόυν καΙ τούς καθlσΤξ! σωτήρας

(ΥγΤνος, "Άστρονομία", Βιβπίον 11,

ανατέλλrι ό Πολυδεύκπς. Λαμπρότερος εΊναι

καί δεύτερος εΙς ό κάστωρ. Φώς κάστορος συνεχώς μεlοΟταl, ενώ έΚFΊvο

αΘανάτου, "αμωμπτου" Πολυδεύκους αυξάνεται

ναυ­

τικών".

VU'JG V

22).

τρομερώτερον διά τόν ναυτικόν σλων τών εποχών από τπν

t:lv(linv τρικυμίαν της Θαλάσσπς. Τπν αρχαίαν εποχπν, ΟΙ ναυτικοί κατά

δlά,ΡΚf:lαν τπς τρικυμίας εΊχαν τπν συνπΘεlαν νά επlκαλοΟνταl Διοισκ()ύι:>ους. καΘώς τρικυμία υπεχώρεl ενεφανίζοντο εΙς τόν τοΟ πλοίου λάμψεις, αl όποΤαl απεδίδοντο εΙς τά δίδυμα τέκνα Έπίστευον δπλαδπ στl ΟΙ Διόσκουροι πρχοντο εΙς βοπΘειαν

n

Kινδύνcμ ευρισκομένων ναυτικών.


14

ΑΡΡΗΤΟΙΛΟΓΟΙ·

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 10ν

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

-

"ΤΕΤΡΑΚΤΥΙ" ΤΩΝ ΘΕΩΝ

15

Ή Ιδιότπς αυτπ τών Διοσκούρων είχε τήν προέλευσίν τπς εκ της συμ­

ανIClφ.Sρ~~ταl εΙς τό αμφίβιον ζώον κ ά σ τ ω ρ, τό όποΤον ζii παρά

μετοχης των εΙς τήν Άργοναυτικήν Έκστρατείαν, σταν εκινδύνευσεν η Άργώ εΙς τάς ακτάς της προποντίδος. ΆΦοΟ κατέπεσεν η τρικυμία, ενεφανίσθπσαν δύο αστέρες εΙς τάς κεφαλάς τοΟ κάστορος καί τοΟ Πολυδεύκους καί τοΟτο εθεωρήθπ σπμεΤον παρουσίας καί προστασίας

lδιότπς αλλπγορικώς μεταφερομένπ εΙς τήν φύσιν τοΟ θνπτοΟ κάστορος. Λίμναι καί ποταμοί εμβολιάζουν διά τοΟ στοιχείου

τοΟ Θείου Κόσμου. 'Έκτοτε ΟΙ Διόσκουροι, lππεύοντες τούς λευκούς 'ίπ­ πους, τά αγρια, λευκά κύματα της θαλάσσπς, δώρον τοΟ Ποσειδώνος ανακτος της θαλάσσπς, αναλαμβάνουν τήν προστασίαν τών ναυτικών,

σταν ουτοl τούς επlκαλοΟνται

Ή μεγάλπ αγάππ, η όποία ένώνεl τούς δύο έτεροθαλεΤς αδελφούς, κατά τό ανωτέρω απόσπασμα τοΟ Ύγίνου, έρμπνεύεταl εΙς δύο επίπε­

δα. τό πρώτον είναι ό Ισχυρός αδελφικός δεσμός αγάππς καί αφοσιώ­

σεως, ό όποΤος σπανίως εμφανίζεται εΙς αδέλφlα, πόσον μαλλον εΙς έτεροθαλη αδέλφlα επί της Γης. ΕΙς δεύτερον επίπεδον, ό Κάστωρ - η

θνπτή ανθρωπότπς - είναι ό σύνδεσμός μας μετά τοΟ Θείου Κόσμου τοΟ αθανάτου πολυδεύκους.

τό μάθπμα διά τήν ανθρωπίνπν διάνοιαν εΙναl εκ τών σπουδαιοτέρων. Ή αρνπσις τοΟ πολυδεύκους νά αποδεχθίΊ τήν αθανασίαν, τήν όποίαν

δlκαlοΟταl ανευ τοΟ αδελΦοΟ του, επισπμαίνεl στl είναι δυνατόν διά

όχθας λιμνών

υδατος τήν ενσαρκον κατάστασιν τοΟ θνπτοΟ. Γη εΙναl η

του κινήσεως.

την λέξιν Κ + ά σ τ ω Ρ εμπεριέχεται εκ προϊμίου η μελλοντική - α σ τ έ ρ ω σ ι ς τοΟ Κ ά σ τ ο Ρ ο ς! ,vu<;.v,,,••,, i;<;.r.... n'rrι

nλέξις

Ώ ό ν,

εντός τοΟ όποΙου εκυοφορηθησαν Πολυδεύκης καΙ Έλένη, έμφανΙζεl πρό της όθόνης μας την λέξιν Ν ο ώ! 'Ως επαθλον αφοσιώσεως καί πραγματικης αδελφικης σχέσεως, ό Ζεύς/νοΟς - ό σπέρνων τό Ώ ό ν /Ν ο ώ/Ν ο Ο ν εΙς τόν κόσμον τών θνπτών - καταστερώνεl, όχι μόνον τό Ιδικόν του σπέρμα, τόν αθάνα­ τον πολυδεύκπν, ό όποΤος, ανευ τοΟ αδελΦΟΟ του, ηρνήθπ τήν αθανα­ σίαν του, αλλά καί τόν θνπτόν Κάστορα!

Κυρίως διά τόν λόγον αυτόν ΟΙ Διόσκουροι είναι ΟΙ σωτηρες τών επι­ γείων ανθρώπων, καθοδπγοΟντες ημας από τό υψος τοΟ ουρανοο. Άποτυπωθέντες εΙς τό ουράνιον στερέωμα ύπάρχουν διά νά αφυπνί­ ζουν τήν "καθεύδουσαν" (κοlμωμένπν) νοπμοσύνπν μας. τό περίεργον όνομα τοΟ Κάστορος επιβεβαιώνει τά ανωτέρω καί εχει διπλην εξήγπσιν:

είναι ό π ο λ ύ δ ε υ κή ς

= γ λ υ κ ύ ς,

ό κατέχων τήν

της μονοεlδοΟς φύσεως καί ώς εκ τούτου καθίσταται σλον καί

,,..,",:,... """1"1'

'Όσον αυξάνεται τό Φώς/γνώσις, τό αθάνατον μέρος

τόσον μειοΟται τό θνπτόν καί ένοποlεΤταl η ουσία του. ]:nlσnΙJαI,Jετ,αlστl όχι μόνον πατήρ τών Διδύμων θά πρέπεl νά εκλπΦθίΊ

εφ' σσον αμφότεροl ΟΙ αδελφοί όνομάζονταl Διός ΚοΟΡΟl, αλυπάρχεl καί η παραλλαγή τών ονομάτων τών δύο μπτέρων: της Λπ­ καί της Λήδας. Λ

Η

Τ

Ω

Λ

Η

Δ

Α

Ι Ι

n

Άναγραμματlζομένπ

Ή διττή Φύσις τοΟ ζώου είναι

σΗ;ρέlωσlς, η καταστέρωσlς εΙς τό ουράνιον Στερέωμα 22 • τό όποίον στέρεον καΙ αμετάβλπτον, λόγιΥ της σταθερότπτος της αεί

της συνεννοήσεως καί της εναρμονίσεως τοΟ θνπτοΟ κάστορος μετά

τών θείων Ιδιοτήτων τοΟ αθανάτου πολυδεύκους, τό θνπτόν γένος νά ανέλθ!1 εΙς τό ουράνιον Στερέωμα. τό ΘεΤον δέν αφήνει τό θνπτόν εΙς τήν τύχπν τήν ατυχίαν του, εφ' σσον τό θνπτόν εχει απΟδείξει εμπράκτως στl κατενόπσεν καί ακολουθεί τόν Θείον Νόμον, τόν δlέπο­ ντα τά αθάνατα 'Όντα.

n ποταμών.

OV1CIKCltOI:JτQIOIC τοΟ οδοντικοΟ συμφώνου τ μέ τό επίσπς όδοντικόν κα€lώc καί τοΟ μακροΟ φωνήεντος Ω διά τοΟ Α εΙς τά ονόματα τ ώ καί Λ ή δ α, αποκαλύπτει μίαν καί τήν αυτήν φύσιν εΙς διαφο­

ρει:1κά επίπεδα. Θεά η Λπτώ, θνητή η Λήδα, συνδέονται μέ τόν Δία καί ,thr.TCf'lI'"II

αποκτοΟν Δίδυμα τέκνα εΙς τήν Γην!

αλλά δύο ζεύγπ Διδύμων κατέχουν τό εξαιρετικώςευαίσθπτον ""uμ:μ'Ι\.\JV σπμεΤον τοΟ ΆστερlσμοΟ τών Διδύμων: τό πρώτον ζεΟ­ καί 'Απόλλων, αναλαβόντεςτήν δι πλην φώτισιν τών εσω­ τει:IIΚG:)ν πεδίων, της νυκτερινης μυήσεως καί τοΟ ημερπσίου "γνώθι , διανοίγουν τόν τρίτον οΦθαλμόν τών θνπτών. τό δεύτε-

ζεΟγος είναι ΟΙ Διός ΚοΟροι Ό θνπτός κάστωρ καταστερώνεταl

της αμοιβαιότπτος της, τόσον σπανίας, αδελφικης αγάππς. ΕΙς ένοποlπμένον πεδίον της αθανασίας μέ τήν αποδυνάμωσιν της ι-!\/η,τη" Φύσεως τοΟ Κάστορος, ΙσχυροποlεΤταl η αθάνατος φύσις τοΟ 'u, ,'uuC'VI\.\JV\,.

Ή θνπτή φύσις μέ τάς σκιάς τών ελλείψεων καί τών

1-lnc~f'ιΙ::Ιι'\;::Ι':\\Ι της ουσίας τπς φωτίζεταl σταδιακώς μέχρις στου γίνπ μέ­

τόν πυρηνα τπς αυτόφωτος.


ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 10ν

- .. ΤΕΤΡΑΚΤΥΙ"

ΤΩΝ ΘΕΩΝ

17

16

Δέν υπάρχει

χπς ροπ εΙς

έξέλlξlν

εΙς τό Μυθολογlκόν "\l,"::"""CΙ/,,l,'

διά τπς όποίας

συνεχώς νέαl προοδευμέναl Ιδιότητες.

Διός εΊναι διαφορετικπς

διαβαθμίσεως

τόν '(διον χώρον, εΙς τό τρίτον δωδεκατημόριον τό κατέχον ιδιότητα τπς διδύμου φύσεως τεινπς καί τπς φωτεινπς.

'Ο θνητός, εχων αμφοτέρας τάς Ιδιότητας τοΟ

Κάστορος

τοΟ αθανάτου Πολυδεύκους εΊναι ό υπεύθυνος τών επιλογών του:

αυτός θά απoφασίσrι εάν επlθυμ!1 νά αKoλoυθπσrι αθανάτου μέρους τπς ψυχπς του

n

φύσιν

παραμείνrι εΙς τόν επαναγεν-

νητικόν χώρον τών θνητών.

n

αντ!θεσlζ, όποία προκύπτει από τπν ενωσιν διαμετρικών ....... ~lvnTr,:, ... f.'" (~IOC/~OnaEG?C: Χ ΛητοΟς/λπθης/σκότους),

11'.,.,'''''',,

ε~ωΤIKη~ ζευξl~ Δι?ς/ Λη,τοος νά υΠOδηλώσrι νέαν εξελlφασιν, εις, , ?ποιαν, θα πρoχωρπσrι διά νά εργασθ!1 τό ον, α~o την K~ταστασιν ΛητοΟς (αγνοίας), αλλα Λ ~ θ, ο υ ς Λ(εl?υ> 'Ή θ ο υ ς23, εΙς κατάστασιν Διός

=

(VνrωCJεu)c και αυτοσυνειδησιας>.

Λητώ (νύξ) καί τέκνα, Άρτεμις <Γιμίφως), Άπόλλων (Φώς)

σκοπόν εχει


18

ΑΡΡΗΤΟΙ

ΣΥΜΒΟΛΑ, ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

19 ευτ' επί Δήλου εβαινε μογοστόκος Eii1IEiE~ull],

ως ππγαινε nλοχεύτρια ΕΙλείθυια πΡός τπ Δiiλo, (στ. 115) κι 6 τοκετός εσΦιξε τπ Λητώ κι πθελε νά γεννήσει

τότε δή τόκος είλε, μενοίνησεν δέ τεκέσθαι

αμφί δέ φοίνlκι βάλε ηήχεε, γούνα δ' ερεισε λειμώνl μαλακ@, μείδησε δέ

'/l\II/nRllnrll:

ίιπένεΡθεν'

εκ δ' εθορε πρό φόως δέ, θεαί δ' όλόλυξαν απασαι σε, πϊε ΦοΤβε, θεαί λόον καλ@ αγνώς καΙ καθαρώς,

δ'

λοιπόν ω φωτοδότπ Φοίβε, σ' έλουσαν ΟΙ θεές μέ

φάρεϊ λευκ@

πε,ιταΚάΙ3αι:)0 νερό άγνά κι αμωμα καί σέ ϋΦασμα λευκό σnαο,/α\i'ωCJαν λεπτουΦαντο καινούργιο' καί σέ χρυση

λεΓlτω νηγατέφ' περί δέ χρύσεον στρόφον Πκαν. :Απόλλωνα χρυσάορα

μήτηρ,

φασκιιά σέ τύλιξαν.

αλλά Θέμις νέκταρ τε καί αμβροσίαν έρατεινήν αθανάΤ!1σlν έπήρξατο' χαΤρε δέ Λητώ

n

καί θήλασε μητέρα του τόν χρυσότοξον Άπόλλωνα,

nΘέμις νέκταρ κι όμβροσία θεόγευστη πρόσΦερε

οϋνεκα τοξοφόρον καί καρτερόν υΙόν ετικτεν".

(Άλλ' οταν πιά

<h Λητώ>

n

Τ' όθάνατά της χέρια- τότε χάρηκε Λητώ (στ. 125) τεκνοποίησε ρωμαλέο καί τοξοΦόρο γιό).

ώρκίστηκε καί τέλειωσε

τόν ορκο, h Δiiλoς πολύ χάρηκε γιά τοΟ μακροβόλου ανακτα τή γέννα, (στ. 90) κι εννέα μέρες

(Όμπρικός 'Ύμνος πρός Άπόππωνα ΔΠΠI0ν, 89 - 127, απόδ. Δ. Π. Παπαδίτσας - 'Ef1. Λαδιά,

nΛητώ κι εννέα νύχτες όπό όνέλπlστες

είχε περονιασΘη ωδlνες καί ολες 0\ Θεές παρευρεΘήκανε εκεϊ. οσες ησαν αριστες, h Διώνη, 'Ρείη, καί h Ίχναία Θέμις καί

n nπολυστέναχτη Άμφιτρίτη, καί ΟΙ αλλες ΟΙ όΘάνατες,

εκτός της λευκοχέρας 'Ήρας' (στ.

95)

εΚδ. ΒIΒΛIΟΠΩΛΕιΟΝ ΤΗΣ EΣTlAΣJ.

Κqη~άδιωl<:ομ:ένn nΛπτώ από τήν σύΖUγOν τοΟ Διός, τπν ζηλότυπον "Ηραν, πουθενά αποδεκτή διά νά γεννήσΓΙ 'Η "Ηρα δέν θέλει νά επl­

γένεσlν τοΟ Φωτός. ΕΙς τπν σειράν τών συζύγων τοΟ Διός, κα­

γιατί αυτή καθότανε στά μέγαρα τοΟ νεΦελοσυνάχτη Δία. Μονάχα λοχεύτρια ΕΙλείθυια δέν τδχε μάθει' γιατί στήν ακρια κάθονταν τοΟ 'Ολύμπου κάτω όπό νέφη

HQ'IOC:'Ov~q προπγείταl

n

n σχέσις ΛΠΤΟΟς/σκότους καί Διός/Νοο καί n"Ηρα.

λαμβάνεται ώς νόμιμος σύζυγος τοΟ Διός,

χρυσαΦlά όπό πρόνοια της 'Ήρας της λευκώλενπς,

"R()laeO'tCI1cnv δ' 'Ήρην θαλερήν ποιήσατ' ακοιτιν ...".

πού τήν εμπόδισε λόγ4'> ζηλοτυπίας, πού δυνατό κι αψογο γιό (στ. 100)

τελευταία κι ανθόκορμη γυναίκα του τπν "Ηραν επη-

nόμορφοπλόκαμπ Λπτώ εμελλε νά γεννήσει

Καί τότε αυτές όπό τήν καλοχτισμένπ Δηλο στείλανε

(Ήσιόδου "Θεογονία" 921, απόδ. π. Λεκατσά, εΚδ. ΠΑΠΥΡΟΣ).

τήν 'Ίριδα νά φέρεl τήν ΕΙλείθυια, υποσχόμενες μεγάλο

περιδέρσlο εννιάππχο όπό χρυσές κλωστές άρμαθlασμένο' νά τήν καλέσει τότε πρότρεψσν κρυφά όπό τήν 'Ήρα (στ. 105) τήν λευκώλενη μήπως καί μέ τά λόγια τήν όηότρεπε νά ηάει Κι οταν λοιπόν τό ακουσε όνεμοπόδαρη γρήγορη 'Ίρις όρχίνησε νά τρέχει καί μεμιάς ολο τό διάστημα διάνυσε.

n

Κι οταν στών θεών τήν εδρα, στόν όπόκρημνο 'Όλυμπο εφτασε γρήγορα τήν ΕΙλείθυια εξω όπό τήν θύρα (στ.

τό φοίνlκα καί στπριξε τά γόνατα στό τρυφερό

κι nγη άπό κάτω τπς μειδίασε καί σάν αυτός ηΡθε Φώς, ολες μαζί αλαλάξαν ΟΙ θεές. (στ. 120)

110)

τοΟ μεγάρου όφοο τήν κάλεσε της είπε λόγια φτερωτά ολα ώς παράγγειλαν αυτές πού κατοlκοΟν στά 'Ολύμπια δώματα. 'Έτσι λοιπόν στά στήθη τήν καρδιά της τήν μετέπεισε, καί βηματίζαν ομοιες μέ φοβισμένα άγριοπερίστερα.

· , ....

.......

είναι 6 μένων οπίσω, 6 υΠΟλειπόμενος, 6 εσχατος, 6 Φθά­

τεί~EΙΙΠ1Ί()(' Λοισθοτάτπ n'Ήρα είναι nεσχάτη, nτελευταία, nυπο­

,ιιι.vμ<:.",,, Ποία n έρμπνεία της λέξεως διό τών αναγραμματισμών;

.~~ Ι Σ Θ Ι


20

ΣYI\~BO'ΛA. ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI·

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ

Διά τών άναγραμματισμών προκύπτουν αι λέξεις: δ λ ο ς καί ι' σ θ ι ''Ισθι

εΙναι η προστακτική, δευτέρου προσ. έν. τοΟ ρήματος οlδα = έχω γνωρίσει τό ρημα οlδα εΙναl παρακ. τοΟ ρ. ει'δω, τό οποίον δέν χρπσιμοποιείταl εΙς τόν ενεστώτα καί σπμαίνεl γνωρίζω. Ή νέα έρμπνεία τοΟ λ Ο ί σ θ ι Ο ς

εΙναl: έχεις γνωρίσει τό δλον καί συνεπώς έΦθασες εΙς τήν ολοκλήρωσιν τοΟ τέλους, εΙς τό λ Ο ί σ θ ι Ο ν. ΕΙς την περίπτωσιν της 'Ήρας, Ο Ζεύς διά τών οκτώ προπγπθέντων γάμων του 25 ωλοκλπρώθπ καί άφοο εγνώρισεν τό δλον, "λοισθοτάτπν", εσχάτπν έλαβε ως σύζυγόν του την 'Ήραν.

Ποία έρμπνεία δίδεται εΙς τήν ζnλOτυπίαν της 'Ήρας, πέραν της τετριμ­ μένπς ανθρωπίνπς διαστάσεως τών δικαιωμάτων της τελευταίας, «λοισθοτάτπς» συζύγου; ζnλOτυπία της 'Ήρας, ως αϋτπ αναφέρεταl εΙς τήν Μυθολογίαν, εκ­ φράζεταl έναντι δλων τών προπγουμένων συζύγων τού Διός, αί οποί­

- .. ΤΕΤΡΑΚΤΥΙ" ΤΩΝ ΘΕΩΝ

21

Μυθολογlκώς ο Ζεύς δέν θά είναι ποτέ πιστός εΙς τήν τελευταία ν, νόμιμον σύζυγόν του, πλήν δμως δέν θά χωρίσn τήν 'Ήραν/Ψυχήν χάριν κάποιας αλλπς θπλείας αρχης. Νούς καί Ψυχή θά μείνουν διά παντός ηνωμέναl, παρ' δλας τάς διαφωνίας καί προστριβάς των, αΙ οποίαι εξιστορούνται εΙς τά 'Έππ τού 'Ομήρου.

Καθ' ομοίωσιν εΙς ψυχήν τού κάθε θνπτού ύπάρχεl εΙς απειρο­ ελάχιστον μlκρογραφίαν η αυτή διαμάχπ. Άπό τήν στιγμήν κατά τήν οποίαν ο θνπτός θά συνειδπτοποιήσn τήν ύπεροχήν της νοήσεως διά τών νέων του επιλογών, θά αρχίσουν αί εσωτερικαί προστριβαί. τό αλλπγορικόν επίπεδον, αί νέαι επιλογαί θά πάρουν τήν μορφήν τών προπγπθεισών συζύγων τού Διός, τάς οποίας αντιμάχεται h 'Ήρα/ψυ­ χή του.

Γάμου Ψυχης καί ΝοΟ εΙς τό αχρονον α ε ί.

Έκτός τών ανωτέρω, αί Ψυχlκαί αδυναμίαl τού θνπτού προκύπτουν από τήν διπλην σύνδεσιν της ψυχης: αφ' ένός μέ τό σώμα καί αφ' έτέ­ ρου μέ τόν νούν. Κατά τήν διάρκειαν της ενσαρκώσεως, πλπσlεστέρα η ψυχή πρός τό σώμα, παρασύρεται από τάς γπίνας απαιτήσεις τών απολαύσεων καί τών ηδονών καί απομακρύνεται από τάς αυστπράς καί ορθάς επιταγάς της νοήσεως. Ή διάστασις δμως αϋτπ πρέπει νά αποκαλυΦθn εΙς τήν Ψυχονοπτικήν οντότπτα τού θνπτού, , σκομένπν εΙς τό σκότος της λήθπς/Λπτούς κατά τήν πρώτπν αφυπνl­ σι ν, κατά τήν οποίαν ο θνπτός παραπαίει. Λπτώ καί 'Ήρα παλεύουν εΙς

Ή "χρυσόθρονος" 'Ήρα, εΙς τό Όλυμπιακόν Πάνθεον, εΤναl η Ψυχή τού

τέμlδος καί τού φωτός/Άπόλλωνος.

αl εΤναl θεαί, αλλά καί έναντι τών ερωμένων νυμΦών και θνπτών γυναl.:. κών, αί όποίαl επονταl τού γάμου τπς.

Άποκαλύπτεταl η απόλυτος ανάγκπ αποκλειστικης ένώσεως ψυχης/ 'Ήρας μετά τού νού/Διός, η όποία δέν αποδέχεται τήν συνύπαρξιν μέ αλλπν θεάν, νύμφπν θνπτήν. ουδεμία παρέκβασις εΙς τό απόλυτον της σχέσεως 'Ήρας/Ψυχης καί Διός/Νού γίνεται αποδεκτή από τήν

n

'Ήρα/Ψυχήν, της οποίας απαρέγκλlτος στόχος εΤναl η σύναψις 'Ιερού

Κόσμου, Ισότιμος μέ τόν σύζυγον τπς. Θά παραμείν!1 αΙωνίως πιστή εΙς τόν "τερπlκέραυνον" Νούν Δία. Διότι η Ψυχή αναγνωρίζει τό ύπέρ­ τατον μεγαλείον της ένώσεώς τπς μέ τόν "παγγενέτπν", ο οποίος ορίζει τήν ζ ε ύ ξ ι ν καί δ ι ά ζ ε υ ξ ι ν άπάντων τών γεννπτών δντων της Δπμιουργίας.

ψυχήν μας μέχρι τήν στιγμήν της εκδπλώσεως τού ημίφωτος/Άρ­

Ζ ε ύ - ξ ι ς καΙ δ ι ά - ζ ε ύ - ξις, ο Ζ ε ύ ς. εΤναl η σύντπξις και η διάσπασις τών Κόσμων, εξπγεί διά τού διπλού του ονόματος ο Ζεύς, γεν. Διός. Ι-Ml"ΊΠ\,Ιlι.rπ Μυθολογία εύρίσκεταl εΙς απόλυτον συμφωνίαν μέ

σπ-

μερινήν επικυρώνει τό βάθος της αίωνιότπτος μεγάλπν διαχρονlκήν αλήθειαν της ονοματοθεσίας τών θεών, επα­ λπθεύοντάς τπν επιστπμονlκώς πρό της επιστήμπς. 'Ο Ζεύς δμως. Ύπάτπ 'Αρχή τού Σύμπαντος, προσωποποιούμενος ως νούς, αποκαλύπτει διά τών διπλών ριζών τού ονόματός του εΙς τούς θνπτούς τάς δυσνοήτους συμπαντικάς αλπθείας, αλλά ταυτοχρόνως τάς αποκρύπτει μέ τόν μανδύαν μύθου.

πσιν τού γίγνεσθαι είναι απαραίτπτος η συνεύρεσίς του μέ αλλας

λείας οντότπτας, αλλων επιπέδων,προκεlμένου νά προωθπθούν οί σκοποί

συνολlκης συμπαντικης εξελίξεως.

'Ίρις,

h αγγελιαφόρος τών θεών


22

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ

ΘΕΟΙ,

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

10V - "ΤΕΤΡΑΚΤΥΙ" ΤΩΝ ΘΕΩΝ

23

,ιν"Ίνi'lnυ τών ωδίνων ένός νοητικού τοκετού, κατόπιν κυοφορίας iλλιi\ll,ι:~ωv εΙς τά αγωνιώδη πεδία τίΊς αναζητήσεως τού

καί A ....~rInll"'iirIH διά

τήν απώλειαν, οχl φυσlκίΊς κόρης, αλλά ψυχlκίΊς

Οε<Πu>ς (Περσεφόνης>μετά τίΊς μητρός/αρχlκίΊςεκπορεύσεως. τών εννέα ψυχονοητικών Φάσεων, θά γεννη­ Φώς/Άπόλλωνκαί τό Ψυχικόν Φώς /περσεφόνη (Φερέ­ ΕΙς τόν Όμηρικόν 'Ύμνον "πρός Δήλιον Άπόλλωνα", ώς πρός τούς ανω­ τέρω στίχους (σελ. 17-19>, ύπάρχεl λεπτομερής αφήγησις τού τοκετού τίΊς τραγlκίΊς Λητούς.

Ή συμβολική έρμηνεία τού τοκετού περιλαμβάνει τάς έξίΊς εννέα Φά­ σεις/εννοίας:

ψ"ιμvιιv"" τό Φώς) εΙς τόν ερευνητήν. ))(ΟIJενοl εΙς τήν σημασίαν τού ονόματος τπς Λητούς, ρίζα λ η θ-, αλληγορικώς στl εΙς τήν νοητικήν φύσιν των δντων δέν

χω()ος, ό όποϊος να δέχεται να ΦlλΟξενήσnτό σκότος καί τήν λιl-

Τόν άριθμόν 'Εννέα, 'Ήρα, Δπλος, ΕΙλείθυια, έννεάπηχον χρυσούν περιδέραιον, Διώνη, 'Ρέα, Θέμις, Άμφιτρίτη. 'Επί εννέα ημέρας καί εννέα νύκτας, καταληΦθείσα από τούς σφο­ δρούς καί απροσδοκήτους πόνους τού τοκετού, η Λητώ διασχίζει τάς εκτάσεις καί παρ' όλας τάς παρακλήσεις τπς ουδείς τίΊς προσφέρεl καταφύγιον διά νά YEvvrlon 26, διότι ουδείς δέχεται νά ΠΡοσφέΡn σσυ­ λον εΙς τήν γένεσlν τίΊς πεφωτlσμένης διανοίας!

Ό αριθμός εννέα εΙς τήν Πυθαγόρειον Άριθμοσοφίαν είναι τό αριθμη­ τικόν αρχέτυπον, τό όποίον όλοκληρώνεl τήν εκδήλωσιν τών πρώτων εννέα Θείων Νόμων. Ή εκφρασίς των δlαφέρεl αναλόγως τού επιπέ­ δου λειτουργίας των, η ουσία όμως παραμένει πάντοτε η αυτή' απαι­ τεί εννέα φάσεις διά νά όλoKληpωθfΊ καί νά απελευθεpωθfΊ η κυο­ Φορουμένη ενέργεια/Ιδέα/τέκνον. Ή σύνδεσις αοράτου/όρατΟύ πε­

δίου είναι όΦθαλμοφανής: εννέα μίΊνας χρειάζεται τό εμβρυον διά νά όλοκληΡώσn τό Φυσlκόν σώμα μέ τάς λειτουργίας του.

ΕΙς τήν περίπτωσιν τίΊς Λητούς/λήθης/νοητικού σκότους, ό αριθμός εν­ νέα κλείνει τόν κύκλον τών πρώτων εννέα ημερονυκτίων τού σκότους καί τών ωδίνων καί εξ αυτών γεννάται ό νέος κύΚλος τίΊς ελεύσεως τού νοητού Φωτός. τό αυτό συμβαίνει καί εΙς τόν ερευνητήν: θά Κλεί­ on κύκλον εννέα φάσεων ωδίνων καί αγωνιώδους αναζητήσεως, κατά τόν όποίον ουδείς θά τού ΠΡοσφέΡn σσυλον καί βοήθειαν. ΕΙς τά 'Ελευσίνια Μυστήρια η Δήμητρα αναζητεί τήν εξαφανlσθεΤσαν κόρην της Περσεφόνην επί εννέα ημέρας, ώς αναφέρεταl εΙς τόν Όμη­ ρlκόν 'Ύμνον τίΊς Δήμητρος27.

ΕΙς τάς προαναφερθείσας περιπτώσεις Λητούς καί Δήμητρος, ό αρι­ θμός εννέα εκφράζεl

'Ήρα, η ψυχή τού κόσμου


ΑΡΡΗΤΟί ΛΟΓΟί

24

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

θπν, δίiλα δή τήν αγνοιαν, προτού επέλθ!'1

h συνειδπτοποίπσις αυτiΊς

της

nθ Ο υ ς, διά τού όμαλού καί πρέμου χα­

αγνοίας διά τού λ ε ί ο υ τού ρακτΠρος.

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 10ν

δυνατότπς προσφέρεταl εΙς

φωτός; πως καί πότε τό σκότος,

Λπτώ νά γεννήσΙΊ τέκνα

nαγνΟία θά μετατραπούν εΙς

h λήθπ

ΨυΧήν τού θνπτού δντος εΙς ενέργεlαν φωτός; Ή ονοματοθεσία της νήσου,

h όποία

θά τήν φιλοξενήσΙΊ διά νά γεννπσΙΊ,

χαρακτπριστική: Δίiλoς, τό δνομα

νήσου.

=

Δίiλoς, εκ τού δπλόω ω, φανερώνω, ρωθFΊ, νά KαταστFΊ δίiλoν, φανερόν.

Δ

Ι

Δ

Η

+

Λ

εΙς τό Φ ω ς νά φανε-

Ο

Σ

\ \ \ Ι Η

Λ

Ο

1// \

Σ

~

Δ+ΗΛΙΟΣ

καθ

καί Π Δ η λ Ο ς εκ - δ - nλ - ωθjΊ εΙς τπν διάνοιαν, - nλ ω - μένπ διά παντός ώς Π λ - ι α κ ή γνώσις. (Η λ ο ς λ ι ο ς

= Φώςλ

=

προπορευόμενον σύμΦωνον Δ, διά τού σχπματός του φέρεl εΙς διάνοιαν 'Ιερόν ΤρίπΟδα τού Άπόλλωνος, έπικυρώνων λων νπσου, εΙς όποίαν εγεννΠθπ. ό λωσεν νησον δέν σείεται σεlΠ πάνσοφος Μυθολογία, συνάδουσα

n

-n

(Άθ. Σταγειρί'ιπς, "Ώγυγία': τόμος Α', σεΠ. 233).

ό τόπος σταθεροποιπσεως

σσον ό Δ σμως θά

nλ ι ο ς

Άπόλλων ειναl Δ +

έφικτόν, σταν π Ε Ι λ ε ί θ υ ι α, ονόματός

ΕIΛΕIΘΥIΑ=ΕΛΕν

ΘΕΙΑ

- "ΤΕΤΡΑΚΤΥΙ" ΤΩΝ ΘΕΩΝ

25


26

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟI

- ΘΕΟΙ,

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Έννέα πήχεων χρυσοΟν περιδέραιον, συνδεδεμένον μέ ηλεκτρον (σΤ.104) ύπόσχονταl αl θεαί εΙς τήν ΕΙλείθυlαν, διά νά ελθn νά βοηθήσn εΙς τήν γέννησlν τοΟ Φοίβου Άπόλλωνος. Άποστέλλουν αl πρεσβύτε­ ραl θεαί τήν 'Ίριδα, αγγελιαφόρον τοΟ Διός, εΙς τάς κορυφάς τοΟ Όλύ­ μπου νά τήν φέρn, διά νά αναλάβn τήν όμαλήν διεξαγωγήν καί τήν ευθύνην τοΟ τοκετοΟ. Θ ε ί α πραγματικώς h ε λ ε υ σ ι ς της Ε Ι λ ε ι θ υ ί α ς από τάς κορυφάς τοΟ Όλύμπου, κορυφήν τών νοητών κορυ­

Φών τοΟ κόσμου.

n,

Έξαγοράζεταl τό θεΊον μέ ενα χρυσοΟν περιδέραιον, κάποια αλλη κρυφή σημασία καλύπτει τήν ανθρωπίνην αδυναμίαν νά συλλάβn τήν ύψίστην στιγμήν της γενέσεως τοΟ φωτός της νοήσεως;

τό χρυσοΟν έννεάππχον περιδέραιον όδπγεϊ εΙς την 'Ηλιακην διαχρονlκην Γνώσιν,

έκ τοΟ γίγνεσθαι εΙς τό Άεί τοΟ δντως 'Όντος.

Ό χρυσός αλληγορεΊ τό αΦθαρτον καί αναλλοίωτον της αθανασίας. τό έννεάπηχον μηκος τοΟ περιδεραίου τάς ώλοκλπρωθείσας Εννέα ψυχικάς φάσεις. τό κυκλlκόν σχημα τοΟ περιδεραίου τήν επαναληπτl­ κότπτα τών Φάσεων. Άλλωστε εΙς τό φυσlκόν πεδίον, αντανάκλασιν τοΟ νοητοΟ, τό έμβρυον, ώς ηδπ έλέχθη, κυοφορεΊταl επί εννέα μηνας.

Ό αριθμός εννέα επανεμφανίζεταl διά νά δώσn τήν νέαν διάστασιν

τοΟ Νόμου της όλοκληρώσεως. Ειναl h στιγμή της επαφης τοΟ συνδε­ τlκοΟ λόγου/περιδεραίου μεταξύ όρατοΟ καί αοράτου κόσμου. ΠροηγεΊται τό πμερονύκτιον /πλήρης κύκλος/εννεάπηχον χρυσοΟν περιδέραιον καί επεταl h Άνατολή τοΟ Ήλίου. ΠροηγεΊται h αφύπνισις/ αυγή/ολίγον Φώς καί επεταl h εγρήγορσις/ανατολή.

Συνδεδεμένον μέ χρυσά νήματα, τό περιδέραιον από ηλεκτρον, Ιδιό­ τητα Ήλέκτρας, απεικονίζει τήν αδιάσπαστον διεισδυτικότητα τών πλιακών ακτίνων. Αι πλιακαί ακτΊνες/γνώσlς, απαξ καί διαπεράσουν

τόν νοΟν, μετατρέπονται εΙς

nλ ε κ τ Ρ ο ν = κεχριμπάρι Αυταl συμπυ­

κνοΟνταl εΙς τό στερεόν στοιχεΊον της γης, τό κεχριμπάρι, ώς πλιακή μάζα φωτός, h όποία, λόγcy της στερεότπτός της, ουδέποτε θά δια­ λυθji. 'Όταν h πλιακή γνώσις απορροφηθji από τόν νοΟν καί yfvn βιω­ ματική, καθίσταται ανεξίτπλΟς, διότι τό περιδέραιον (ψυχή) συνέχει

τούς κρίκους/βίους, οι όποΊοl έχουν τήν ποιότητα τοΟ

nλ έ κ τ Ρ ο υ/

Ή λ ι α κ η ς Γνώσεως.

τό εννεάπηχον π ε Ρ ι δ έ Ρ α ι ο ν, διά τοΟ κυκλlκοΟ σχήματος, περιελίσ­ σεται π έ Ρ ι ξ της δ έ Ρ η ς (λαιμοΟ>, χωρίζον τό ύπόλοιπον σώμα από τήν κεφαλήν. τό εννεάπηχον περιδέραιον αλληγορεΊ τό σύνολον της νοήσεως - αλλη έκφρασις τοΟ αρlθμοΟ εννέα - επί της όποίας τυ­ πώνονται αl μνημαι

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 10ν - "ΤΕΤΡΑΚΤΥΙ" ΤΩΝ ΘΕΩΝ

27

'Αποτέλεσμα Ήλιακπς 'Εκτυπώσεως, ΗνΓlιιαl μεταφέρονταl όπό ένσάρκωσιν εΙς ένσάρκωσιν.

εΙς τήν όποίαν προσφέρεταl τό περιδέραιον από τάς θεάς, eVC'i\l1'Ί h όποία μεταβιβάζει τήν στιγμήν τοΟ τοκετοΟ ολας τάς 16lότητας, μέ προεξάρχουσαν τήν γνώσιν τοΟ κύκλου/εν-

vν(J)σ~~ωc τοΟ μυστηρlακοΟ κύκλου ουδέν εΙναl εΙς θέσιν νά ό ανθρώπινος νοΟς. 'Άπαντες οι συλλογισμοί ακολουθοΟν οσον ό νοΟς έχει εξασκηθη εΙς τήν ουρανίαν κίνησιν τών ανατολή τών αστέρων κατά τήν διάρκειαν της νυκτός)

"'.."~,." ..,,

τών αστρων καί κατανοήσει τήν σημασίαν τοΟ πρό,

τοΟ μετά εΙς κυΚλlκήν περιφοράν.

τών Ιδιοτήτων, χαρακτηρίζουσα τό περιδέραιον: χρυ­ αριθμός εννέα καί ηλεκτρον συσχετίζονται μέ τά ανώτε­ πεδία. Ό αριθμός τέσσαρα, αριθμός της Πυθαγορείου Τε-

είναι τό αρχετυπικόν ύλlκόν τοΟ φωτlσμοΟ τοΟ αΙσθητοΟ όποΊον διά πρώτπν φοράν θά Kαταστji νοημον. Έάν

h

κάτοχος τοΟ χρυσοΟ, εννεαπήχου περιδεραίου, τοΟ

'.... υ,-..".". μέ ηλεκτρον, δέν θά μεταβlβασθοΟνολαl αl ανωτέρω τό νεογνόν Φώς της νοήσεως.

naIJOlJoi(]c τών τεσσάρων αρχαίων θεαινών, Διώνης, 'Ρέας, Ir!\I1rni'r.... 1'"

-

συμπαρίστανται καί αλλαl θεαί, αλλά δέν κατο­

95) - εΙς

τόν τοκετόν της ΛητοΟς, μεταβιβάζονται εΙς

υΙΑJιuc."υυ νοητόν Φώς αl χαρακτπριστικαί των Ιδιότητες.

Δ ι ώ ν η ς είναι ό θπλυκός νοΟς εΙς αντιστοιχίαν τοΟ ΝοΟ Δ ι

-, τά αρχικά γράμματα αμφοτέρων τών ονομάτων ύπονοοΟν τήν δ II Κ ή ν Ιδιότητα της νοήσεως, h

διττης Φύσεως, αρρενος καί θηλείας. Είναι δέ Ισότιμος, μυθολογlκώς, h Διώνη YEvvij τήν Άφροδίτην, θεάν τοΟ αποτέλεσμα συνευρέσεως καί επαφης αρρενος

ν ο Ο. τό δεύτερον συνθετικόν τοΟ ονόματός Δ ι

+ώ -

είναι h αγορά, h αξία ένός πράγματος καί εκ τούτου h

δ ν η σ ι ς. τήν ωφέλεlαν /0 ν η σ ι ν της θηλυκης ίκανό­ ν ο ή σ ε ω ς (ο ν ή σ ε ω ς) μεταβιβάζει, διά της παρου­ Δ ι - ώ ν η εΙς τόν Άπόλλωνα.

ς h κοσμική Ρ ο ή, εΙναl h σύζυγος τοΟ κρόνου. Διά της κύκλων τοΟ Κρόνου/χρόνου, h 'Ρέα μεταβιβάζει τήν καί αλληλοεξάρτησιν τών μεταβολών, αΙτίων καί απο­ ΠΙΙf'ΊΤf.'ι\Ι τάς όποίας επlφέρεl ό χρόνος.


ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI-

28

γ. '1δlότπς Θ έ μ ι δ ο ς, δευτέρας συζύγου τοΟ Διός, κατά τόν ΉσίΟδον, "πυκινούς όάρους όαρίζει" (λόγια σοφά ανταλλάσσει> μετά τοΟ Διός περί τών Νόμων καί τών Θεσμών 3Ο . Ή Θέμις μεταβιβάζει εΙς τόν Άπόλλωνα τήν άρμΟδlότπτα τοΟ δικαίου καί τών θεσμών. δ. '1δlότπς Άμφιτρίτπς ώς "αγαστόνου", συζύγου τοΟ Ποσειδώνος, με­

ταβιβάζει τόν σφοδρόν = αγαν, πχον = στόνον τπς θαλάσσπς. Ό πχος ουτος, ώς θά αναλυθji λεπτομερώς, είναι Ο πχος τών παθών τοΟ βίου τών θνπτών, Ο οποίος είναι αγάστονος = Ο πολλών στε­ ναγμών αξlος31.

τπς ανακεφαλαιώσεως ανωτέρω μεταβιβάζονται αί έξπς χαρακτπριστικαί Ιδιότπτες εΙς τό νεογνόν Φώς Νοήσεως: α. Ο θπλυκός νοΟς, β.

h ροή

τοΟ χρόνου,

γ. οί Νόμοι καίοί θεσμοί καΙ δ.

h γνώσις τπς πολυπαθοΟς ζωπς τών

θνπτών.

Ή 'Ήρα/ψυχή δέν έΦ' δσον αρνείται νά aΠ(::>δ~sχ8In αλλπ θεά εΙς θέσιν νά προσφέΡ!1 εΙς έξελlκτικήν l\.υI..Η..ΙΙ-

Φώς. ΔιότΙ, h Ψυχή είναι αθάνατος καΙ αυτοκί"n'Ff"Ίr5~, δμως δέν είναι αυτόΦωτος. θέσις τπς είναι τοΟ σκοκαί

φωτεινπς νοήσεως. έτερόφωτος καΙ αδυτό οποίον h 'ίδια δέν κατ:έχ:sl.

δέν

,c;.. \,ι'υ, λων.

\,,1

v

"'... ,"lTr,c,ncI

απο προσφέΡ!1 τάς ύππρεσίας τπς εΙς προκειμένου γεννπθfΊ τό Φώς/' Απόλ-

Θέμις τών θεσμών εΙς τόν χωρόχρονον


30

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ

-

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 10ν

- "ΤΕΤΡΑκτνΣ"

ΤΩΝ ΘΕΩΝ

31

κεφαλαίοω 74,καίόΈμπεδοκλπς, 17, 18.62,2.84,5.84,7.84, αναφέρονταl εΙς τπν εξωτερικπν Φύσιν τών στοιχείων, ενώ εΙς τόν διάλογον "Τίμαιος" 31Β - C, 43C - D, 49Β - 50Β, 51 57C, εΙς εσωτερικήν. Άπόλλωνος 34, 26, 'Όφρηγίδα τυπώτιν".

ό ανήκων εΙς τόν παιώνα, lατρικός, θεραπευτικός, Ιαματικός. "Κρατύλος" 406a "περί τοΟ ΕΙ τού εν Δελφοίς", 4 καί 21 "Θεονονια",

406b 123

πρός Δι1λlον Άπόλλωνα, 5

55, στοιχείον πυρός. 210b

,nΛλ'f'\'ΙΙ"

"Φcιίδριος" 246D, πρόκλου "περί της κατά Πλάτωνα Q,Rr~jf'\\I Α, κε,

109 - 11 Ο, 15)

απ. 26, 57, 67, 99, "ευφρόνπ". 'ΌRΡΗΙCΟRUΜ FRAGMENTA", 'Ιεροί Λόγοι εν ΡαΨ4>δίαlς ΚΔ,

"πάντα γάρ εν Ζπνός μεγάλου τάδε σώματι κείταΙ", ίπ

1, 24 Diehl, Όρφικοί 'Ύμνοι Διός XV, ΧΙΧ, ΧΧ, ΙΧΧLL1 uμJ"UV, "περί τοΟ ΕΙ τοΟ εν Δελφοlς", Άθ. Σταγειρίτου, '''Ωγυγία'', 235 καί τόμος Β', σελ. 200 "κριτίας" 109D - 110C "Πι"Ι,λ .... ,e,rι"

498D

"Πλ,λ,τ,ι:-in"

497D,

περί Μνπμης, "Θεαίτητος"

191D - 192D,

249C - Ε, "Φαίδων" 73 - 77 ΓI.\.iIIlIIμIUJ\.\)U εΙς 'Άρτεμιν, 3, 12 ,μ,::;\";.,,..,,

Γ234

- 242 ,663 - 669

~όδώρ()υ "Βιβλιοθπκπ", Βιβλίον Γ, χι

"περί τοΟ Σωκράτους Δαιμονίου" 593F-594B, ''οι επί της

,.,.,:",..."",..

(θεοί) σlωπjΊ θεώνται μόνον".

406a 918 - 922 "eEI':)VOvia", 886 - 943 "ΘδiανoνIa",

πρός Άπόλλωνα Δι1λlον, στ.91


ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

32 27

Όμπρικός 'Ύμνος Δήμπτρος, 47

28

Όμπρικός 'Ύμνος πρός ΔΠλlον Άπόλλωνα, 116

29

Όμπρικός 'Ύμνος πρός ΔΠλlον Άπόλλωνα, 14 - 17

30

Όμπρικός 'Ύμνος εΙς Δία, ΧΧΙΙΙ

31

Δ. Δπμπτράκου "Μέγα Λεξ. δλπς τϊΊς Έλλ. Γλώσσπς", λiΊμμα "άγάστονος".

32

Πλάτωνος "ΦαΤδρος"

245C


ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 20ν

-

ιιΤΕΤΡΑΚΤΥΙ•• ΤΩΝ ΘΝΗΤΩΝ

35

την Τετρακτύν C1vC)OOu. ό 'Υμνωδός απευθυνόμενος εΙς τόν ΜουσαΤον. λέγει "τπν μύησιν τπν πολυσέβαστην. τπν προσευχΠν. πού ,nt.\,Tf:f'ltΊ δλων τών αλλων μυπσεων καί προσευχών":

τού Κόσμου. πού εχει τέσσαρες κίονες, προ-

fΌΡΦIKoί 'Ύμνοι πρός Μοuσαίον, απόδ. Σπ. Μαγγίνα, εΚδ. Έγκ. HΛIOΣJ.

:$σ~σα~)α εΊναι ό περιέχων εντός του δλας τάς άποκρύφους ένιsον'είcιc διά τπν όλοκλπρωσιν τού ΟΙκοδομπματος τού σαlρες κίονες τόν στηρίζουν. τά μέρη τού τετρακίονος Κό­ Όρ<ρικ()ς 'Υμνωδός. Ή Παράδοσις τού άριθμού τέσσαρα

περιέχεται πάν δ.τl εΊναι απαραίτητον διά νά λεl­ της 'Εξελίξεως διά της Άλληλεγγύης - εΊναι παπαρέλαβεν ό Πυθαγόρας καί τπν παρέδωσεν μέ τόν Ιερώτατον 'Όρκον. τόν 'Όρκον εΙς τπν

'1"\"""",,.. πτο τόσον περιεκτικός, ωστε εΙς δώδεκα μόνον luμΡU"c. αμφότερα. τό σύνολον της Δημιουργίας καί τά

τοl){εΤά της. τό μlκροκοσμlκόν ΕΊναι καί τό μακροκοσμlκόν 'ΎΓltΊI"'I,:!=Ι\l τού παντός καί τόν επιμερισμόν τού δλου. VI\!'nnIf"

τού Νόμου τών πυκνών στοιχείων τού φυσlκοΟ,

""V'JI,oIU'V

πρός τά ασυλλππτωςλεπτά επίσης υλικά στοl­

νοητού. πτο h υψίστης σημασίας γνώσις. τπν όποίαν

lUeaν~::>O(]C διά τού 'Όρκου εΙς τούς μεμυημένους μαθη­ της αναγνωρίσεως της γνώσεως ταύτης υπ' αυτών βάθη της συνειδπσεώς των τπν ανάγκην δπως όρκί­

ό όποΤος τούς παρέδωσεν αμφοτέρας. τπν εξω­ εσωτερικπν κίνησιν τών Στοιχείων/Μερών της Δη­ "tε:ΤΡ~:ικί~'Jνc)c κόσμου".


36

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

"TETPAKTVI"

Ή γνώσις αυτπ είναι

nσπμαντlκωτέρα δλων, διότι όδπγεί

ανα­ εκεί-

γνώρισιν καί επίγνωσιν εκείνων πού εγιναν, εκείνων νων πού γίγνονταl καί εκείνων πού θά γίνουΨ.

Όπως εΙς τπν φύσιν διακρίνεται τό όρατόν μέρος, oxl δμως το αορατον 3 , τό '(διο συμβαίνει καί εΙς τό ανθρώπινον ον, τό όποϊον διά φυσlκού του σώματος μετέχει τού όρατού μέρους της Φύσεως, ενώ Ψυχπ του μετέχει διά τών αναλογιών εΙς αόρατον μέρος κόσμου. 'Άλλωστε, ώς αναφέρεταl εΙς τό σύνολον σχεδόν της Αρ­ χαίας Έλλπνlκης Γραμματείας, τό θνπτόν ον εχει φύσιν διττπν: τό θνπ­ τόν σώμα καί τπν αθάνατον ΨυχΠν 4 . Ή αντίθεσις ενυπάρχει εΙς αυτπν ταύτπν τιΊν Φύσιν τών οντων, εΙς τά επί μέρους καί εΙς τό σύνΟλόν

n

τπς.

n

Ό αριθμός τέσσαρα αναφέρεται εΙς τά τέσσαρα ριζώματα στοιχεία, ώς πρός τπν Πυθαγόρειον Τετρακτύν, αλλά καί γενlκώτερον εΙς τπν

λόγων καί ~μΦ~όνων,Oντων.Ταύτα είναι ό σωματικός φορεύς, ό συν­

αl?θ_πματικος, ο κατωτερος νοπτικός καί ό ανώτερος νοπτικός.

αυτων:

α. ό σωματικός φορεύς είναι ό όρατός, είναι h γη του,

β. ό συναισθπματικός εχει

γ. ό κατώτερος νοπτικός αναΦέρεται εΙς τό στοιχείον τού αέρος καί δ. ό ,ανώτερος νοπτικός n ενθουσιαστικός, εΙς στοιχείον πυρος.

Ό π~~τoς είνα! τό όρατόν, Φυσlκόν σώμα, ενώ ΟΙ τρείς τελευταίοι εί­

ναι αορατοl και συναποτελούν τιΊν ουσίαν της Ψυχης.

r

κινπτικότπτος καί διαπερατότπτος: τό <Ύδωρ, ό Αήρ

Π= σώμα

δωρ=

τό

Αήρ

"ΚαΙ τούτων μέν μεθετέον, τά δέ γεγονότα νΟν τ@ λόγ~ γένη διανείμωμεν εΙς ηΟρ καΙ

αναλογίαν εΙς τό στοιχείον τού ϋδα-

τος,

αρχαίαν Γραμματείαν. Αυτά είναι κατά σειράν βάρους, πυκνότπτος,

n

37

nύ ρ

καί ϋδωρ καΙ αέρα".

('Ας αγνοπσωμεν δμως αυτά καί ας μοιράσωμεν τά γένπ πού εδπμιουργι1θπσαν μέ τόν συλλογισμόν μας εΙς πυρ καί γην και υδωρ καί αέρα>.

= =

ανωτέρα

v "'., ''''\O'YU

Ή τετ~α~τυ~'Kι1 ,εργα,σΙα κατά ;ι1ν πρώτπν Φάσιν συνίσταται εΙς μετά­ ~εσlν απο ~πν,?ρα~πν, Φυσlκπν πραγματικότπτα εΙς τι1ν άόρατον νοπτι1ν. Η μεταβολπ αυτπ ως φιλοσοφικός δρος καλείται "όναγωγΠ".

(Ππάτωνος "Τίμαιος"

55D,

άπ6δ. Ά. Παπαθεοδώρου, εκδ. ΠΑπγΡΟΣJ.

Ό αέναος χορός της εναλλαγης τών αντιθέσεων τών τεσσάρων, ανά δύο, στοιχείων, Πύρ/Ύδωρ καί Απρ/ΠΊ, αφυπνίζουν τπν "καθεύ­ δουσαν" (κοιμωμένπv) ΨυχιΊν. Αόρατον καί όρατόν, συνειδπτόν καί ασυνείδπτον, φυσικόν καί Ψυχικόν, αθάνατον καί θνπτόν, ύποχρεώ­

νουν τόν ανθρωπον νά συνεlδπτοποlπσΓl, δτl αl αντιθέσεις είναι εκεί­

"Αναγωγή: τό πρός τά ανω αγεσθαl, ανι]νι.}νl~[1'Ί μέθΟδος είναι

διcινοιαν πρός

n

φορά.

n εγε~iρc)uσα. naVCΙVI)UCJQ

rΔ. ΔπμπrράKOυ "Μέγα Λεξ. δππς τfις ΈΠΠ. Γπώσσπς"λ

της μεταβολης προκύπτει δτl

n"αναγωγπ":

ναι, αΙόποίαl τόν φέρουν εΙς κατάστασιν εγρπγόρσεως. πάσπς Φύ­ σεως αντιθέσεις τόν αναγκάζουν νά προσλάβ!1, νά αφομοlώσ!1 καί νά lσοζυγίσ!1 τπν εναλλαγπν τών θέσεων καί αντl - θέσεων, διά νά ανακαλύΨ!1 τπν αενάως διαφεύγουσαν lσορροπίαν 5 •

τού φυσlκού στοιχείου της Γπς όδπγεϊ εις τόν σωματικόν Φορέα β. τού 'Ύδατος εΙς τόν συναισθπματικόν φορέα, ' γ. τού Αέρος εΙς τόν κατώτερον νοπτικόν Φορέα καί

ΟΙ αριθμοί,

δ. τού Πυρός εΙς τόν ανώτερον νοπτικόν n ενθουσιαστικόν Φορέα.

6

γόρου • Ή

4, 10, καί 36 είναι ΟΙ τρείς Τετρακτυϊκοί αριθμοί τού ερευνα θά tatlaaen μόνον εΙς τπν ποιότπτα τού αριθμού

τέσσαρα, ώς πρώτου δομικού ύλlκού, τό όποίον εΊναι

n βάσις τών

λων δύο τετρακτυϊκών αριθμών. ανωτέρω τέσσαρα όρατά στοιχεία εύρίσκονταl εΙς φυσικιΊν ανα­ λογίαν καί εΙς ΨυχlκιΊν σχέσιν μετά τών τεσσάρων φορέων τών ελ-

nδιάιvοιια

"άναγωγήν" fΗ/!Ι:-n~'eΤ',,,,, είς τό OOlpalCOV nE(jIIOV

,μέ~Oδoς, _ αν?γ:ι'γ~ς θά α~ΟλουΘn τπν ερευναν κατά πόδας, διοτι ανευ αυτπς δεν υπαρχεl προσβασις εΙς τό αόρατα πεδία. Διά νά ταύτα, δνευ απροόπτων καί κινδύνου, απαιτούν


38

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 20ν

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟI • ΘΕΟΙ, ΙΥΜΒΟΛΑ, ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

-

(ιΤΕΤΡΑΚΤΥΙ .. ΤΩΝ ΘΝΗΤΩΝ

39

όρθπν, αντικειμενlκήν γνώσιν τnς αΙσθπτnς πραx.μα:IKότ~τoς, ΓΙ ?π~ία

εχει ώς βάσιν τά τέσσαρα στοιχεία. 'Άλλως όνους εκτρεπεταl εις τπν

φαντασίωσιν, τά όμοιώματα καί τάς εΙκόνας, ακρως έΠIKίyδυν~ν χlμαl~ ρικήν ασθένεlαν τnς ψυχnς, Ικανπν νά δlαλύσ!1 τό λογlκον πλεγμα και

νά μπν τnς έπlτρέΨ!1 τπν έπαφπν μέ πεδία καί δντα ανωτέρας συνεlδπτότπτος.

συντονlσμένπ μείξις τών τεσσάρων αδελΦών στοιχείων, ΓΙ όποία

προnλθεν από τπν άρμονlκήν των συνεργασίαν, εΤναl ΓΙ Πυθαγόρειος τετρακτύς εΙς τπν ένάτπν τών ενδεκα έκφράσεών τπς, κατά τόν Θέω­ να τόν Σμυρναίον. Μαθπματικός καί πλατωνικός φιλόσοφος, πκμασεν έπί έποχnς Άδριανού εΙς ΆθΠνας. 'Ο Θέων ό Σμυρναίος αναλύει τόν 'Όρκον εΙς τπν Ίεράν τετρακτύν, εΙς ενδεκα διανοπματα ενδεκα έπί μέρους Τετρακτύες. Ή κατωτέρω αναφορά έλπΦθΠ από τό βιβλίον τού Γράβιγγερ "'Ο Πυθαγόρας καί ΓΙ Μυστική Διδασκαλία τού Πυθαγορισμού", σελ. 168-169, έΚδ.

n

ΘΕΑΤΡΟΝ/ ΔΙΜΕΛΗ.

Ή πρώτπ προέρχεταιεκ τnς αθροίσεως(επlσυνθέσεως)τών τεσσάρων πρώτων αριθμών 1 + 2 + 3 + 4 10.

=

δευτέρα, διά πολλαπλασιαμού τών αριθμών αρτίων καί

...

·/λ" ώς

Cf" .......

23489 δύο αυταl πρώταl τετρακτύες "τούς τε μουσικούς καί γεωμετρικούς καί αριθμπτικούςλόγους περlέχουσαι,έξ ων ΓΙ τού παντός άρμονία συ­ νέστπ". (Σχ.1>'

1

δέ εστl τετρακτύς κατά αυτπν

2

Γl\lf"Ίλl"'\flfΊl" παντός

3

UF.\,~Alnll( Φύσιν

Τυφωεύς, "τό δεινόν πέλωρ",

τέρας, τό όποίον έφόνευσεν ό Ζεύς κατά τπν Γιγαντομαχίαν

<-A~JV,",'U••• παντός μεγέ­ συμπλπρωματική σπμείου, γραμμnς, στερεού. Te ...•.... """,... δέ Τδι:ρακτι)ς

4

8

9

Σχπμα

1

27


40

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟί

APxeτYΠA ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

-

41

α. δ' εστl τετρακτύς h τών σχπμάτων σωμάτων h γάρ πυραμίς σχημα πυρός, τό δέ όκτάεδρον αέρος, τό δέ εlκοσάεδρον υδατος, κύβος δέ γης.

h

δέ τών φυομένων τό μέν δέ εΙς μηκος αυξεl δυάδl καί

c, .... 'rt.,.,,\I\:.'lifΊ

h δέ

ανάλογον μονάδι h δέ εΙς

εΙς πάχος τετράδl

'-ρ\,.ιvμ' δέ τετρακτύς h πος, δυάς δέ οΊκος,

στερεφ.

κοινωνιών' CJ~xn μ~ν , , μ~νά5 ανθΡ~δέ κώμπ, τετρας δε πολις το γαρ εθνος εκ

τούτων

'Ογδόπ δέ τετρακτύς πδε, τούτων

ουσα: νοΟς,

δόξα, dιΌθπσις.

Φέρεl πονταl

όργανα,

εξωτερικαί alOSnOEIC/KIvnOEIc καί

ε ν τ υ π ώ σ ε ι ς. Δέρμα,

όΦθαλμοί

ΟΙ πέντε υππρέτες

αiσθnσεων.

εξωτερικαί

κ Ι ν n σ ε ι c/alOSnOEIC διέρχονται εκ πέντε π υ λ ώ ν αΙσθπτόν κόσμον μεταβαίνουν ώς ε ν τ υ π ώ σ ε ι ς αόρατον. Ό σωματικός φορεύς εΊναι τό όχπμα Ψυχης καί ό νος όρατός, ό διαθέτων τά Φυσlκά όργανα διά γωγnν από όρατόν εις τό αόρατον πεδίον.

'Ύδωρ:

ό α ό ρ α τ ο ς συναισθπματικός φορεύς, ΠΟ(λ)ΤCΙC

λαμβάνων τάς εξωτερικάς KlvnOEIC, τάς t'lnr,inr σαν aloSnOEIC καί από αΙσθnματα τάς I\:.'T,nNf~tιf'1;ΓI~1

ό επιθυμπτικός Φορεύς τοΟ όντος, παΙ)ΟΡlμΠΊ:lκc)ς ξέλεγκτος, υποκειμενικός καί αμφιταλαντευόμενος, παΙ1Iνc:::>ρc)μl.cος

καί απρόβλεπτος.

δέ τετρακτύς ώρών (εποχών) δι' ας γίνεται μετόπωρον, χειμών.

εαρ, θέρος,

Ένδεκάτπ δέ ηλικιών, νππίου, μειρακίου, ανδρός, γέροντος.

Ό α ό ρ α τ ο ς νοπτικός φορεύς, δεύτερος αόρατος σεlτόν συναισθπματικόν φορέα, παραλαμβάνει ouvaIoSnκαί προβαίνει εις λογlκnν επεξεργασίαν των. ό θυ-

μικός φορεύς, ευρισκόμενος μεταξύ μέρους Ψυχης καί τοΟ λογlστlκοΟ, Ικανός νά ΟΠ(Jκ~:lμ~:νl~cπν αντίλπΨlν καί όχι μέ άν1[IK~:lμc:νIKότrηα NnlliIfnI

σταθερώτεροςδμως

α ό Ρ α τ ο ς ενθεος φορεύς, κατανοών αποτελέσματα, όποία θά προκύΨουν εκ τών OIUOUφάσεων ε ν τ υ π ώ σ ε ω ν, ανευ παρεμβάσεως συν(επιθυμπτικοο> καί κατωτέρου νοπτlκοΟ (θυμlκοΟ> ΦοΡέως. ό λογιστικός Φορεύς, ό εχων θέασιν ΤΕ"ω()τπ τετρακτύς αναφέρεταl εΙς τέσσερα στοιχεία τών σωμάτων. h υλπ, h όποία μορφοποιείται καί καθlστζΊ τόν Ι'VΙ.Jμ\.I\i ('Ii"l,fΊTrnI προερχομένπ από

αΙωνίου Φύσεως.

στοιχεία σειράν πυκνότπτος εΊναι: h τέσσαρα ς φοράς πυκνοτέρα τοΟ τό 'Ύδωρ Φ~Ράς Π,υKyό~ερoν ~~ί ό Anp ,δύο Φοράς. Κατ'αναλογίαν πυκνότπτος ειναl και τ? β?ρος και n KlνΠ~ΙKOΤΠ~ των. Ό

εΙς τόν

συσχετίζει τα τεσσαρα στοιχεια μετα

τών τεσσάρων Στερεών: κύβος εΊναι εδρον ό

onp

h

εlκοσάεδρον τό 'Ύδωρ,

καί πυραμίς τό ΠΟρ 7.

τέσσερα στοιχεία, αναλογοΟντα εΙς τόν ανθΡώπlν~ν Ψυχισμόν, συγκροτοΟν τούς τέσσαρας φορείς της ενάτπς τετρακτυος.

εξωτερικώνκlνπσεων/αlσθπσεωνκαί εσωτερικών ε ν τ υ π ώ­

σ ε ω ν /παθπμάτων.

N~r'TfΊ,T!:'r'fΊ\I του αερος

προσφέρεl

μοναδlκόν φωτεινόν στοl-

δυνατότπτα μετά tnv κατανόπσιν τών

RN.~n", π Ρ ό τών γεγονότων τά μέλλοντα

λόγ4>

αν'Ί:IΚΙΞlμΙΞνll<πς φωτεινότπτος της εσωτερικης του όράσεως. Ή

h "ενθεος μανία", h όποία δίδεται διά θείας χορπγίας8 εΙς

~fIr,vlf"'",,,,, συνεlδπτοποlπμένα ατομα.

YI1"nvTn,,1r;1rlvι"I τών τεσσάρων Ψ υ χ ι κ ώ ν στοιχείων εχουν

φυσlκόν, όρατόν πεδίον μόνον πυκνότπτος, καί

εννοιαν τπς βαδιαπερατότπτος

[ηΙΙ'"1ΜΓ\ΗIΓI\I τών τεσσάρων Φ υ σ ι κ ώ ν στοιχείων.


ΕΛΛΗΝΩΝ

42

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 20ν

Αι όνομασίαl τών στοιχείων είναι "κατά συνθιΊκπν" όνομασίαl, διευκο­

λύνουσαl τιΊν κατανόπσιν της φάσεως τών ψυχικών διαθέσεων, αl όποίαl προκύπτουν από τούς προκαλουμένους αντιστοίχους ερεθι­ σμούς της εξωτερικηςαντικειμενlκηςπραγματικότπτος,(Σχημα 2>'

- .. ΤΕΤΡΑΚΤΥΙ"

ΤΩΝ ΘΝΗΤΩΝ

43

καί ΠΟρ είναι είναι τά δρώντα, οι περιττοί αριθμοί (1, 3, 5, 7, 9), τό Νείlκος, τό δοΟναl, τό ποlοΟν. Γη καί ϋδωρ είναι τά πάσχοντα στοιχεία, αριθμοί (2,4, 6, 8), h Φιλότπς, τό δίδοσθαl, τό πάσχον.

1. Δέρμα

2.

Γευστική κάλυξ ουσίαl πρέπει νά δlαλελυμέναl εΙς

nεΙς σίελον της

ΓεΟσlς

2.

'Ύδωρ

'Επιθυμπτικός

κοιλότπτος) Όσφρπτική μεμβράνπ

'Όσφρπσις

3. Αήρ

4. 'Ώτα

Ακοή

Αήρ

5. ΌΦθαλμοί

'Όρασις

4.ΠΟρ

της ρινός

2: Ό εξωτερικός κύκfιος εlνaι τό όρατόν σώμα. οί τρεις εσωτερικοί

Πίναξ

εlνaι οί αόρατοl φορεις τίΊς ψυχίΊς.

Θυμοειδής

Λογιστικός

1

'Ο πίναξ 1 παρουσιάζει τάς αντιστοιχίας τών σωματικών όργάνων ώς πρός τάς αισθιΊσεlς, τά στοιχεία καί τούς φορείς τοΟ ανθρωπίνου όντος.

τά δύο πρώτα στοιχεία (Γη καί "Υδωρ) αφοροΟν εΙς τό αλογον μέρος τοΟ όντος. τά δύο δεύτερα (ΑιΊρ καί ΠΟρ) εΙς τό λογικόν μέρος του.

αντιθέσεις ανά δύο ζεύγπ χαρακτπρίζουν τά τέσσερα στοιχεία, δια­

χωριζόμενα ώς πρός (Σχημα 2):

πυκνότπτα, βαρύτπτα καί

δρώντα καί λογικά είναι τό εΊναι τό 'Ύδωρ καί h Γη. Ώς πρός

καί ό ΑιΊρ. όρολογία

των.

αλογα

φιλοσόφων εΊναι:

κυl<.λι.α'ν των Τό περιεχόμενον τοΟ φατνώματος όροφης Θόλου Έπιδαύρου. ΕΙκών τετρακτύος: ό όρθός σταυρός, ό χιαστί σταυρός καί ό κρίνος μέ τά 4 + 4 πέταλα


44

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI·

Ό σωματικός φορεύς ικνόΤ~Ξοclν αλων

APxeτYΠA ΤΩΝ

6ντος,

nγπ του, είναι τό ορατόν μέρος,

τό πλέον βραδυκίνπτον. Άκολουθούν κατά σεl-

IΙIΚ 1ιlότπτ()(' κινπτικότπτος καί διαπερατότπτος Ο επιθυμπτικός φο­

ϋδωρ, Ο θυμικός φορεύς, Ο όπρ, καί Ο ενθεος

nλογιστικός, τό

2):

'Ύδωρ

Μαύρος 'Ίππος

Λευκός 'Ίππος

Θυμοειδές

'Ηνίοχος

Λογιστικόν

2 Ό πίναξ

φορέων είναι όπό τόν Φαίδρον

'Ηνιόχου καί τών δύο Ιππομόρφων μερών 9 • όπό

Πολιτεία

Ό μύθος

Πλάτωνος, Ο μύθος δέ ορολογία ελπΦθπ

10.

'Ηνιόχου εΙς τόν Φαίδρον είναι συντονισμένοςμέ τούς

όοράτους φορείς, τούς όναφερομένουςεΙς

Πολιτείαν.

Ό 'Ηνίοχος τών ΔελΦών,

οδπγών τό

αρμα τών στοιχείων


46

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ • ΘΕΟΙ, ΣΥΜΒΟΛΑ, ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ

20V -

«ΤΕΤΡΑΚΤΥΣιι ΤΩΝ ΘΝΗΤΩΝ

47

σλων τών διαβαθμίσεων πυκνότπτος. 'Εάν εΙς τήν θέσιν της έννοίας "αλλαγή" τοποθετnθii h λέξις "διάθεσις", τότε h διαδοχή τών φυσlκών στοιχείων άνάγεταl εΙς τήν διαδοχήν τών ψυχικών "διαθέσεων" καί δύναται νά αποδοθii μέ τήν αντίστοιχον όνομασίαν τών στοιχείων. Λέγει καί πάλιν ό "Τίμαιος εΙς τόν όμώνυμον διάλογον τού Πλάτωνος:

...... Καί

τά τέσσερα στοιχεία, ανταποκρινόμενα εΙς ,tQS ψυχικάς ~αταστ~σεlς,

δέν υποδπλουν παρά μόνον αλλπγορικώς τπν εννol~ν των ;εσσαρ,?ν στοιχείων της Φύσεως. Διότι ώς τά στolxεί~ τ~ς ~υσεως ~xoυν ~π~ lδιότπτα νά μεταλλάσσωνταl συνεχώς: κατα,τον 1~IOν τροπον και αl ψυχικαί καταστάσεις ουδεμίαν σταθεροτπτα εμφανιζουν. Λέγει ό Πλάτων εΙς τόν "ήμαlον:

"πρώτον μέν δή, σ νυν ϋδωρ ώνομάκαμεν, πηγνύμεΥον ώς

δοκουμεν λίθους καί γην γιγνόμενον όΡώμε~, τηK~μ,εyoν δέ καί διακρινόμενον αυ ταύτόν τούτο πνευμα και αερα,

ξυγκαυθέντα δέ άέρα πύρ, άνάπαλιν δ~ π?λιν ~ύΡ ~υ,γKα­ Φθέν καί κατασβεσθέν εΙς Ιδέαν τε απιον ?υθις α~~o~,

καί πάλιν άέρα ξυνιόντα καί πυκνούμενΟΥ νε~~ς K~! ομl­ χλην έκ δέ τούτων ετl μάλλον ξυμπιλουμενων ρεον υδωρ,

έξ ϋδατος δέ γην καί λίθους αυθις, κύκλον τε οϋτω δια­ διδόντα εΙς αλληλα, ώς φαίνεταl. τήν γένεσlν ...''.

(Κατά πρώτον αυτό πού εχομε όνομάσεl ~δωρ, ~τ~ν παx~νrι,

σπως νομίζομε, τό βλέπομε νά γ~νεταl ~lθO~ ~αl γπ; κ?1 ο:αν λειώνπ ό πάγος καί διαλύεται, βλεπομε οτι το lδιο αυτο πρα~­

μα, τό' υδωρ, γίνεται ανεμος καί αήΡ',? αήρ ~ά~I, σταν συγKα~,

βλέπομε στl γίνεται πύρ. Άντlθέτως. ~ταν τ? ~~ρ συ~Π,υ,Kνω~rι καί σβήσrι, λαμβάνει πάλιν τήν μορφπν τo~ αερος; ? ~πρ παλl,

δμα συσσωρευθii καί πυKνώσrι, γίνεται νεφος και O~IXλΠ, K~I όπό αυτό πάλι, αμα συμπυκνωθούν όκόμπ περlσ~oτε~o, γl­ νεται υδωρ πού ρέει, όπό τό υδωρ πάλι Υίν,εταl γπ, και λιθοl καί γενlκώς. καθώς φαίνεταl, τά σώματα αυτα μεταδιδουν κυ­ κλικώς τό ενα εΙς τό αλλΟ τήν γένεσιν). (Πfιάτωνος "Πμaιoς"

τjΊ τού θυμού έγέρσεl, προγιγνώσκοντες στl διά πυρός τοιαύτη πάσα εμελλεν οϊδησις γίγνεσθαι τών θυ­ μουμένων. έπικουρίαν αύτjΊ μηχανώμενοl τήν τού πνεύμο­ νος Ιδέαν ένεΦύτευσαν ....''.

n

Ι ... σταν ΦOυσKώνrι

h όργή, γνωρίζοντες εκ τών προτέρων ΟΙ

θεοί στl τό τέτοιο Φούσκωμα τών εξωργlσμένων προέρχεται εξ όλοκλήρου όπό τό πύρ, προσεπάθπσαν νά εϋρουν μέσον

νά βοπθήσουν τήν καρδίαν καί δι' αυτό εκόλλπσαν επάνω τπς τόν πνεύμονα. ...). (Πfιάτωνος "Πμαιος"

70C, άπόδ. ώς άνωτέρωJ.

όργή ίσοδυναμείμέ τό πύρ, ένώ τό μπ κατανομαζόμενον συναίσθπμα

ιϋδωρ) συνδυάζεται μέ τήν καρδίαν. Ό δέ πνεύμων καθώς είναι ό αήρ όνακουφίζρ καί θά δροσίζρ τήν καρδιά. στα ν θά είναι θερμή".

διαδοχή τών στοιχείων, τού πυρός. τού αέρος καί του υδατος είναι

h πλέον

άρμόζουσα, διότι τά τρία αυτά στοιχεία έχουν δnμιουργnθii τπν συνένωσlν τού Ιδίου γεωμετρικού σχπματος: τού τρlγώνου 11 •

δέ τρίγωνον είναι

h εlκονlκπ αναπαράστασις τηςψυχης. ώς λέγει ό

τπν περίπτωσιν της υπερισχύσεως τού 'Ύδατος, h περιγραφπ συμβάντος θά δπτεταl της συναισθπματικης ταραχης σχετικης μέ τπν πραγματικότπτα, αναλόγως της ευαισθπσίας προσ­

λn~~ε<ι:)c τών έ ν τ υ π ώ σ ε ω ν του ατόμου.

ό Άπρ είναι τό δεσπόζων χαρακτπριστικόν της ψυχης. h περιγρα­

n

τού συμβάντος θά χαρακτπρίζεταl από τπν λογlκπν παράλογον αλίΊnflουJχίc)ν τών εΙκόνων, τών κινπσεων καί τού λόγου τού συμτου στοιχείου τού Πυρός

h περιγραφπ

θά συμπερlλάβrι τό πάθος

προσωπικης θέσεως τού περιγράφοντος, χαρακτπρίζον (τό πύρ)

49C,

άπόδ. Ά. Παπαθεοδώρου, εκδ. ΠΑΠΥΡΟΣλ

'Όπως προκύπτει έκ τού ανωτέρω αποσπάσματος υπ~ρx~1 μία έσωτε;

ρικπ ένότπς τών στοιχείων καί δι' αυτης πραγματοποιειταl n μετατροππ

ουσίαν του συμβάντος.


ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 20ν

-

ιιΤΕΤΡΑΚΤΥΣ" ΤΩΝ ΘΝΗΤΩΝ

49

περιγραφή των αΙσθήσεων συσχετίζεται μέ τά στοιχεία, τά οποία l1αIΡε()όε~nCJαν εΙς τόν διάλογον "Τίμαιος", από σπου καί τό σχετικόν

"πολλοΟ γάρ όντος τοΟ καταΚλύζοντοςκαί άπορρέοντος κύματος, Ο τήν τροφήν παρεϊχεν, ετl μείζω θόρυβον άπειρ­

γάζετο τά των προσπιπτόντων παθήματα έκάστοις, οτε πυρί προσκούσειε τό σωμά τινος εξωθεν άλλoτρί~ περl­ τυΧόν καί στερε4> γης πάγ~ ύγροΤς τε όλισθήμασιν ύδά­ των, έίτε ζάλrι πνευμάτων ύπό άέρος φερομένων κατα­

n

ληΦθείη. καί ύπό πάντων τούτων διά τοΟ σώματος αί κ ι

-

ν ή σ ε ι ς έπί τήν ψυχήν φερόμεναl προσπίπτοιεν· αϊ δή καί επειτα διά ταΟτα έκλήθησάν τε καί νΟν ετι αΙσθήσεις ξυνάηασιν κέκληνται". <Διότι. αν καί τό κΟμα πού πλπμμύριζε τό σώμα καί τό ετρεΦε

καί κατόπιν εΧύνετο πάλιν εξω άπό αυτό πτο πολύ, πολύ μεγα­ λυτέραν ταραχπν επροξένουν εΙς τά δlάΦορα σώματα τά

εξωτερικά αl'τια. όσάκις δπλαδπ τό σώμα κάποιου ζώου συνπ­ ντα ξένον πΟρ καί προσέκρουε εΙς αυτό στερεόν εδαΦος γης τπν όλισθπράν επlΦάνεlαν τών όδάτων όσάκις κατε­ λαμβάνετο όπό όνεμοθύελλαν προκαλουμένπν όπό τοΟ όέ­ ρος· αl κινπσεις προκαλούμεναl όπό δλα αυτά, διερχόμεναl διά

n

n

n

μέσου τοΟ σώματος, επέπlπτον επί της ψυχης δι αυτόν τόν

λόγον αl κ ι ν

nσ ε ι ς αυταί ωνομάσθπσαν δλαl μαζί α i σ θ ή -

σ ε ι ς. καΙ σήμερον όκόμπ ετσl όνομάζονται ΑΙ αΙσθήσεις λοι­

πόν αυταΙ προκαλοΟν όπερβολικήν καί Ισχυροτάτπν κίνπσιν καΙ μέ τό διαρκώς καΙ συστπματικώς όνανεούμενον κΟμα ΚΙ­ νοΟν καί διαταράσσουν δυνατά τάς περιΦοράς της ψυχης>. {Ππάτωνος "Τίμαιος" 438,

άπόδ. Ά. Παπαθεοδώρου, εΚδ. ΠAΠYPOΣJ.

τοΟ ανωτέρω αποσπάσματος προκύπτει στl εΙς τά στοιχεία καί

n

τάς αΙσθήσεις εχει προστεθη κίνπσις. Κατά τόν Πλάτωνα, ο ψυχικός διάκοσμος τοΟ ανθρωπίνου δντος εξαρταταl από τάς κινήσεις, αl


50

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟI· ΘΕΟI,

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 20ν

όποίαl προέρχονται από τά εξωτερικά αl'τια, τά όποία κάθε Φορά αντι­ μετωπίζει ό ανθρωπος ερχόμενος εΙς επαφιΊν μέ τάς κlνιΊσεlς ένός αλλου ανθρώπου, εμψύχου όντος καί tiic; Φύσεως, καί τάς όποίας κ ι ν σ ε ι ς ό Πλάτων ονομάζει α Ι σ θ σ ε ι ς ...

n

n

n

- "ΤΕΤΡΑΚΤΥΙ" ΤΩΝ ΘΝΗΤΩΝ

51

πύλαl ανοίγουν εκ τών έσω πρός τά έξω κατά τήν αντίστροφον /1)()(1αν διά τήν δlέλευσlν τών συλλογισμών, προκειμένου νά γίνrι εκ εμφάνισις καί ύλοποίησίς των εΙς τό φυσlκόν πεδίον. (Πίναξ 3):

n

Στοιχεία, αΙσθιΊσεlς καί κlνιΊσεlς εξομοιούνταl, κατά τόν Πλάτωνα, διό­ τι τό κοινόν χαρακτηριστικόν, το όποιον τάς συνδέει εΊναι έλλειψις

n

n

σταθερότητος. Ή μεταβολιΊ εΊναι Φύσις τών στοιχείων, λόγφ tiic; αε­ νάου κινητικότητός των, δέ φύσις τών στοιχείων προσδιορίζεται εκ

n

ταχύτητος καί tiiC; εντάσεως καί tiic; χαλαρότητός των.

tiic;

tiic;

κlνιΊσεως

n εκ tiiC; βραδύτητος

1.

ΑΙ αΙσθιΊσεlς, αν καί φαινομενlκώς διακριταί, ουσιαστικώς μεταβάλλΟ­ νται εΙς εντυπώσεις καί Χάνουν τιΊν Ιδιαιτερότητά των. τό αποτύπωμα, τό όποιον αφιΊνουν εΙς τιΊν ΨυΧιΊν, γίνεται αντιληπτόν μόνον ώς κίνη­

σις, εΊπεν ό Πλάτων.

2.

Δέρμα

ΣτοματικιΊ κοιλότπς

3.

Ο

Μύτπ

ΆΦιΊ

n

εΙς φορέα

:::-

Σωματικός

'Ύδωρ

Συναισθπματικός

Ποσειδών

ΆιΊρ

κατώτερος Νοπτικός

ΈρμfΊς

>-

Γεϋσις

n::

f!.

2.

3.

'ΌσΦρπσις

:::-

«

a.

4. Ώτα

Ο

ΑκοιΊ

'ο

::.:

3. ΆιΊρ

>-

ο

5.

ΌΦθαλμοl

'Όρασις

4.Πϋρ

Πίναξ

(Διά νά επαΚΟλουθήσn λοιπόν αμέσως μετά τήν ερευναν τών γενών h ερευνα περί τών εντυπώσεων, ας ερευνηθοΟν πρώτον δσα όφοροΟν εις τό σώμα καί την ψυχήν).

61D,

κατώτερος

ΈρμfΊς

Νοπτικός

Νοπτικός

n

χ

3w

ο

~ a.::

~

Ζεύς

3

'Όταν αl αΙσθησεlς/κlνιΊσεlς κρούουν τιΊν θύραν tiic; ψυχiiς, αl Πύλαl ΑΙ αΙσθήσεις/κινήσεις εΙσερχόμεναl εΙς τήν Ψυχήν μεταβάλ­

άπόδ. ώς Cινωτέρωλ

nψυχή, παραλαμβάνει

ΑΙ πέντε αΙσθήσεις ανιΊκουν εΙς τόν όρατόν, φυσlκόν φορέα τού όντος, εΙς τό σώμα του. τό σώμα, αναγόμενον εΙς τό στοlχεlον tiiC;

i'lf'\\,ITfΊl εΙς ε ν τ υ π ώ σ ε ι ς. τό αόρατον μέρος,

πλέον δυσκίνητον δλων.

ρέων θά επεξεργασθf1 τάς ε ν τ υ π ώ σ ε ι ς αναλόγως

Γiiς, εΊναι τό βαρύτερον, πυκνότερον, τό ολιγώτερον διαπερατόν καί

Ή πρώτη δυνατιΊ σύνδεσις μεταξύ όρατού καί αοράτου, μεταξύ τού στοιχείου tiiC; riic;. τού σώματος τού όντος καί τών τριών αλλων

στοιχείων, εΊναι ό συσχετισμός τών πέντε αΙσθητηρίων οργάνων τού φυσlκού σώματος, εκ τών όποίων εκπορεύονται αl αντίστοιχοι α Ι σ θ ή σ ε ι ς/κινήσεις μετά τών τριών αοράτων φορέων tiic; ψυχiiς.

::ι:::

>-

'Ενθουσιαστικός

πρότερα ημΤν τά περl σώμα και ψυχήν όντα".

(Πflάrωνος "ίιμαιος"

ΔπμιΊτπρ

Ανώτερος

<:

"~Iνα ουν έξης τά παθήματα λέγηταl τοις γένεσlν, έστω

ΓαϊΌ, Ρέα,

ΓfΊ

1.

ο

Άρχέτυπον

ο

Ι-

ΕΙς τόν αυτόν διάλογον γίνεται λεπτομεριΊς ανάλυσις tiic; ποιότητος τών στοιχείων, όποία προσδιορίζει καί τιΊν κινητικότητά των 12 •

Μετάθεσις από στοlχεlον

Α'ίσθησις

-

ΑΙ πέντε αΙσθιΊσεlς όμοιάζουν ώς νά δlέρχωνταl εκ πέντε πυλών, αl όποlαl ανοίγουν καί πρός τά έξω καί πΡός τάέσω, διά νά επιτρέψουν τήν αναγωγήν εκ τών κάτω πρός τά ανω, εκ τού όρατού πρός τό αόρατον, εκ τού φυσlκού εΙς τό νοητόν πεδίον. Ή αισθησις μετα­ βάλλεται εΙς αισθημα, δταν αl πύλαl ανοίγουν εκ τών έξω πρός τά έσω.

ε ν τ υ π ώ σ ε ι ς, τάς προερχομένας εκ τών αΙσθήσεων καί τάς μεταβάλλει εΙς αΙσθήματα. Ή ψυΧή, διά τών τριών αοράτων της φο­

tiic; φύσεως tiic;

συνολlκiiς μνήμης καΙ τών εμπειριών τού παρόντος καί τών προηγου­ μένων της βίων.

Καί επαναλαμβάνεται, δτl κατά τόν Πλάτωνα ό Ψυχικός διάκοσμος τού ανθρωπίνου όντος εξαρταταl από τάς κινήσεις, αl όποίαl προέρχονται από εξωτερικά αl'τια, τά όποΤα κάθε φορά αντιμετωπίζει ερχόμενος (ό ψυχικός διάκοσμος) εΙς επαφήν μέ τάς κινήσεις ένός αλλου όντος, καί τάς όποίας κινήσεις ό Πλάτων ονομάζει α Ι σ θ ή σ ε ι ς ...

".... καl νυν

έτι αΙσθήσεις ξυνάπασαl κέκληνταl".

Ό Πλάτων ονομάζει τάς ε ν τ υ π ώ σ ε ι ς, αl όποlαl έχουν προέλθει εκ

τών στοιχείων, παθήματα

tiic; ψυχiiς.

'


ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI-

52

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

53 τού ε εΙς η, υπηρέτης' κυρίως γάρ ό ναύτης. Καί ρημα υπη­ ρετώ. Ύπηρέσlον: ό διδόμενος μισθός τοΙς υπηρεΤΟΟσl, τοΙς στρατευομένοlς,καί έΡέσσουσl. καί δουλεύουσl'όπό

"τά δέ παθήματα αύτών δι' ας αΙτίας γέγονε πειρατέον έμ­ φανίζειν".

(Πρέπει τώρα νά προσπαθήσωμεν νά φανερώσωμεν τάς αΙ­

τό υπηρετώ'"'ο

τίας, ενεκα τών όποίων δημιουργούνται εντυπώσεις εξ αυτών < τών στοιχείων>). (Πfiάrωνος "Τίμαιος"

61C,

rThomas Gaisford, "Μέγα Έruμοflογlκόν Λεξικόν", έΚδ. ΠEΛEKANOΣJ.

άπόδ. ώς άνωrέρωJ.

Ή ψυχή διά τών αΙσθήσεων, αΙ όποίαl είναι κινήσεις, μεταφέρεl εκ τού αισθητού εΙς τό νοπτόν τάς ε ν τ υ π ώ σ ε ι ς καί διά της μεταφορας επιτυγχάνει tnv επαφnν μεταξύ τών δύο πεδίων: τού αισθπτού μετά τού νοπτού13 .

(Δ. ΔπμπrράKOU "Μέγα Λεξικόν δfinς τfις 'EflfI. Γfiώσσnς"J. (

(

,

ο υπ π Ρετ

δημιουργείτήν ε ν τ ύ π ω σ ι ν, τήν ε ν - τ ύ π - ω σ ι ν. τήν ε ν τ ό ς ω σ ι ν/ωθησιν εκ τού τ ύ π ο υ.

Δημιουργεί δηλα δή τό πάθημα. τό όποΙον εΊναι

'3'

,

ι::.,

>

ειναl ο αναλαμβανων εθελουσίως τό κωππλατείν

ναύτπς εις τόν κυκλlκόν διάπλουν της κατακτnσεως της Γνώσεως tnv ε ξ υ π n Ρ έ τ n σ ι ν τού Νόμου της Φύσεως, τού δlέποντος Ώκεανόν "τ?ύ τε,τρακίονος Κόσμου", ορατού καί αοράτου, τού

Ή Ψυχή προσλαμβάνουσατήν αϊσθησιν/κίνπσιν.

τπν Θειαν τετρακτύν.

nποιότπς τού

Μισθός τού ύ π n Ρ έ τ ο υ

nκαί περισσοτέρων της μιας αισθήσεων.

Ή εντύπωσις, τό πάθπμα της ψυχης, της επιτρέπει, αναλόγως της εξε­

λίξεώς τπς, νά ανάγεται εΙς τό νοπτόν πεδίον. Ή επαφn τπς δίδει tnv Ικανοποίπσιν, δτι μετέχει συνειδπτώς εΙς τό κοσμlκόν έργον, γενομέ­ νπ αΠΟδέκτπς - εφ' δσον τό KatavonOEI - της λειτουργίας τών μεγά­ λων Νόμων τού Σύμπαντος, καί δn τών δύο μεγάλων Νόμων: α. της Άλλπλεγγύπς μεταξύ τών 'Όντων καί τών όντων καί β. της Έξελίξεως.

Ή ψυχn δέχεται tnv βοnθειαν τών ανωτέρων αοράτων πεδίων καί tnv παρέχει εις τούς αδελφούς τπς, τού ορατού, ωστε ο Νόμος της Έξελίξεως νά μnν σταματζ! ποτέ. Διότι συνειδnτn γνώσις της

n

n διά

πρός tnv ανωτέρω έρμπνείαν της λέξεως εις τό μεταΦορlκόν πε-

Τί σπμαίνεl ε ν τ ύ π ω σ ι ς;

τ ύ π ο υ εκ μιας

"·γηηρεσία είναι πασα βαρεία διά τών χειρών

σώματος γινομένη επίπονος έργασία, δουλειά".

n

μεταβολης, οποία προέρχεται εκ της αναγωγης εΙς τό νοπτόν, έχει προέλθει εκ της αρχικης κινnσεως, μετατροπης, μείξεως καί εναρμο­ νίσεως τών στοιχείων, διά τών οποίων επιτυγχάνεται εξισορρόππσις καί ύγιεία της ψυχης. Ή ψυχn διά της "αναγωγης" εΙσχωρεί εις τάς

n ευδαιμονία, n οποία αναδύεται από tnv

έVΕnvc)v του συμμετοχήν εΙς τό Θείον 'Έργον, διότι διά της ύ π

ς, δηλα δn της προσφορας ανιδιοτελούς καί επιπόνου εργασίας knf}iC51:nL,nl λειτουργός τών Στοιχείων. Εις τό ύλlκόν πεδίον δέν θά "μισθόν" οστε δόξαν μηδέ αναγνώρισιν.

επαφn τού ύ π n Ρ έ τ ο υ μέ τόν Όρκον, είναι

n σύνδεσις n

φυσlκων στοιχείων μετά τών αοράτων Φορέων τού όντος. Είναι τών αοράτων Άρχών καί αορατοποίπσις τών ύλlκών.

n

v,c;,' ,c;U'VI"

εκ τών Πυλών,μέ γνώσιντού Νόμου της μεταστοιχειώσεως

ορατού εις τό αόρατον καί αντιστρόφως,είναι Γι πρώτπ καί'ίσως

σπ(::>υ()αl(::>τ~:pακίνπσις της ψυχης, ουσα ένσαρκος.

n

n

αφανείς αΙτίας, ενεκα τών οποίων δπμιουργούνταl αl φανεραί ε ν τ υ π ώ σ ε ι ς/παθnματα/αποτελέσματα.

-

ΈΦ' δσον τό επιτύχ!1, καθίσταται αυτάρκπς καί νοnμων ύ π n Ρ έ τ n ς, συνεlδπτός καί ευδαίμων, της Θείας Λειτουργίας τού κύκλου της Περι­ φορας τού Σύμπαντος111.

Ή λέξις ύ π n Ρ έ τ n ς μέ tnv αρχαίαν σπμασίαν είναι: "Ύπηρέτης: εκ της προθέσεως υ π ό καί τού έ Ρ έ σ σ ε ι νι τό κωπΠλατείν, γίνεται υπηρέτης έKβoλfΊ ο καί τροπή

nΡ ε -

Άλέκτωρ: Γι αφύπνισις εκ τού αΙσθπτού εΙς τό νοπτόν


ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 20ν

- .. Tr::T~fIVTV~"

ΤΩΝ ΘΝΗΤΩΝ

55

τό συμβολlκόν πεδίον τά τέσσαρα στοιχεία, τά όποία εκπροσω­ ...."'.""1"''1 από τάς πέντε αlσθπσεις, συνδυάζονται μέ τπν αντίστοιχον μυθολογικπν, ψυχολογlκπν, συνειρμlκπν καί λεκτικπν έΚC!>Ρc]σl'v: Ό πίναξ 3, σελ. 51 παρέχει παρέχει σχετικπν ταξινόμησιν:

ΣτοlχεΤον Γης

n

εξωτερικαί κ ι ν σ ε ι ς τών αλλων όντων'καί τπς Φύσεως ερχονταl επαφπν μέ τά αΙσθητπρlα όργανα τού σώματος καί διοχετεύονται ως αίc}θnισειc αναλόγως τπς κινητικότπτός των εΙς τά έπόμενα έλαφρύ­ στοιχεία, αφού βεβαίως διέλθουν πρώτα από τό σώμα. αΙσθπτπρlα όργανα ανπκουν εΙς τόν όρατόν, φυσlκόν φορέα, τό σώμα, τό στοιχείον τπς ΓΠς. τό δέρμα, στοματικπ ΚΟlλότπς,

n

n

τά ωτα καί ΟΙ όΦθαλμοί προσλαμβάνουν τάς εξωτερικάς κινπσεις

διά τών αΙσθπσεων μεταδίδουν τάς σχετικάς πλπροφορίΌς εΙς τόν

F:v~(E<t)anIOV διά τπν περαιτέρω επεξεργασίαν των από τούς τρείς

""",\Ι""" φορείς. Αποκλειστικώς δμως τό δέρμα, διά τού συνολικού τπς άφπς, καί όΧΙ μόνον τπς άΦπς τών χειρών, ανπκεl εΙς σωματικόν φορέα.

εlναl

nπλέον βασlκπ αι'σθπσις από τάς λειτουργίας διά τπν επl­

[~I(.)ι1IV κάθε αλόγου καί ελλόγου όντος τού ζωϊκού βασιλείου. Ή κυριω­

εκφρασις "εχασε τπν επαφπν μέ τό περιβάλλον", εlναl περιγρα­

τπς απωλείας τών ύΠΟλοίπων αΙσθΠσεων. σΤ()IΧΕ:ίον τπς Γπς, αλλπγορουμένου ώς μπτέρας τών όντων, καί εΙς όλόκλπρον τό κοσμlκόν σύμπαν, συνιστζι τπν πρώτπν μπτέρα τροφόν τών όντων.

n α'(σθπσις Γαία,

nΜπτηρ τών όντων

τπς άΦπς εlναι

n πρώτπ

α'(σθπσις/κίνπσις,

n όποία

εΙς επ + αφπν τό νππιον μέ τό έξωτερικόν περιβάλλον - τπν ~n("'Τ~'f'\IL'n" ανάγκπν μέ τπν εξωτερικπν πραγματικότπτα. Ή λπψις

τροφπς τού νππίου, διά τπν συντπρπσίν του εΙς τπν ζωπν, εlναl ... 1"'\/" ......

επαφπ μέ τόν μαστόν τπς μπτρός του καί γίνεται διά τού

Ot(JU(]tOIC

εξ ου καί σ τ ό μ α

= μ α σ τ ό ς.


56

ΑΡΧΙ:ΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI·

Ή δευτέρα συλλαβή έγινε πρώτη καί η πρώτη δευτέρα. Ό κύΚλος δέν

θά κλείσΙΊ ποτέ.

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ

57

αργανα τών πέντε αΙσθήσεων, τά όποία ανήκουν εΙς τό σώμα (at:OI),ElC)V Γης), απαlτοΟν δπως αl πέντε πύλαι παραμένουν πάντοτε

Ι

ι

Ι

\.AV'''''''''''''', προκειμένου αl εξωτερικαί κ ι ν ή σ ε ι ς νά εΙσχωρήσουν εΙς

ι

ΣΤΟΜΑΣΤΟΣΤΟΜΑΣΤΟΣ ι

ι

ι

ι

Ή οΙκονομία της Έλληνlκης Γλώσσης εΊναι άξιοθαύμαστος. Ή λογική τών άναγραμματισμών καί της διαιρέσεως τών λέξεων αφήνεl τόν ερευνητήν αναυδον, διότι ό ερευνητής γνωρίζει τόν ασύλληπτοναρι­ θμόν τών ριζών καί τών λημμάτων της ΈλληνlκηςΓλώσσης καί απορεί, αχl διά τήν οlκονομίαν, αλλά διά τήν επινοητικότητάτης.

ψυχήν "πού δλαι μαζί αl κινήσεις ωνομάσθησαν αΙσθήσεις"16.

καλή ανάπτυξις τοΟ σώματος μέ τήν ορθήν διαπαlδαγώγησlν17 επl­

... Λ""'''''

τήν διέλευσιν τών αΙσθήσεων από τό εξωτερικόν περιβάλλον

τό εσωτερικόν της ψυχης, χωρίς παραμορφωτικούς καθρέπτας.

τό δώρον της επαφης, πού προσφέρεl η μήτηρ Γαία εΙς τά τέκνα της, τούς παρέχει τήν δυνατότητα νά ενταχθοΟν πρώτον εΙς τό φυσlκόν περιβάλλον,τό περιβάλλοντης Γης καί εν aUVEXEiQ νά έλθουν εΙς επα­ φήν συναισθπματικώς (στοιχείον τοΟ ϋδατος), νοητικώς (στοιχείον

τοΟ αέρος) καί τέλος ενθουσιαστικώς(στοιχείον τοΟ πυρός) μέ τά αλ­ λα αντα. Ή Γαία δημιουργεί τά κατάλληλα αργανα εΙς δλα τά έμβια τοΟ πλανή­ του μας, ωστε νά ύπάρξΙΊ η δυνάμει Ικανότης της μετουσιώσεωςτών κ ι ν ή σ ε ω ν από τήν α'ίσθησιν, η όποία προκαλείται από τόν εξω­ τερικόν ερεθισμόν, εΙς τό α'ίσθημα, απόκτημα (- μα, κατάληξις σημαί­ νουσα τήν κτησιν).

'Άνευ τοΟ σωματlκοΟ φορέως, ανευ Γης, δέν ύπάρχεl παλιγγενεσία, δέν ύπάρχει δυνατότης εξελίξεως της ψυχης, η όποία θά παρέμενε εΙς κατάστασιν ημιναρκώσεως, εΙς αΙωνίαν αναμονήν αναγνωρίσεως της ουσίας καί της οντότητός της από τόν 'ίδιον της τόν έαυτόν. Ή ορθή Γι λανθασμένη αντίληψις της εξωτερικης πραγματικότητος

εξαρτάται κατά ενα μικρόν μόνον μέρος από τήν λειτουργίαν τών φυ­ σικών οργάνων καί κατά μέγιστον μέρος από τήν συνολlκήν εξέλlξlν τοΟ αοράτου μέρους τοΟ αντος, δηλαδή της ψυχης.

Έκτός της επαφης μέ τό περιβάλλον, τό στοιχείον της Γης εΊναι επl­ φορτlσμένον μέ τήν θρέψlν καί τήν συντήρησιν τοΟ σώματος διά τήν καλήν λειτουργίαν του, ωστε η ψυχή νά μή παρακωλύεται από τήν

κακήν του ύγιείαν μέ συνακόλουθον τάς ασθενείας. Έπειδή δμως τό

σώμα εΊναι μεταγενέστερον της ύπάρξεως της ψυχης15, εΊναι τό έκά­

στοτε "φόρεμά" της, ό φορεύς της, τό σώμα πρέπει νά παραχωρΙ; τά ηνία τών επιθυμιών καί ενστίκτων του εΙς τήν ψυχήν, ωστε τό ορθόν μέτρον καί η λιτότης της διατροφης, της γενετησίου όρμης καί της

εξουσιαστικης επιθυμίας, νά χαλιναγωγοΟνται ύπακούουσαl εΙς τάς ψυχlκάς εντολάς.

Δημήτηρ, Γη

Itc)lxs:Tov

- Μήτηρ,

μέ στάχυες καί αφεις

'Ύδατος.

στ()ιχ~~ίoν τοΟ 'Ύδατος αντιστοιχεί εΙς τόν συναισθηματικόν φορέα αντος.

καί έλλογα αντα συμμετέχουν εΙς τά δύο πρώτα στοιχεία καί 'Ύδατος), λόγ4> τοΟ δτι εΙς τήν ανελlκτικήν κλίμακα η ψυχή, γεννάται καί προσλαμβάνΙΊ τόν σωματικόν της φορέα, κάνει της από τά βαρύτερα, πυκνότερα καί πλέον δυσκίνητα (Jt(JIX:ETa. προκειμένου από τήν Γη καί τό 'Ύδωρ νά ύψωθΙ; εΙς τά λε­

IΊτ()τεοα. ελαφρύτερα καί πλέον ευκίνητα τοΟ Άέρος καί τοΟ Πυρός. συμπαγές στοιχείον της Γης, τό πλέον δυσκίνητον, αl εξωτερικαί αΙσθήσεις μεταφέρονται εΙς τό αμέσως έπόμενον ώς πρός n_ .•,.,'._-----

καί τήν κινητικότητα στοιχείον. τό ύγρόν στοιχείον, τό

αλληγορούμενονώς συναίσθημα, έχει περιορlωσμένηνκινητι­

της όποίας η δύναμις εΊναι κρυφή.

βάθος τών ύδάτων μέχρι τήν επιφάνεια, τά ύδάτινα ρεύματα τήν δράσιν των, παρά μόνον κατ' ελάχιστον βαθ­ Ή επιφάνεια της θαλάσσης, της λίμνης, τοΟ ποταμοΟ ανεπαισθή­ ΠΡIDδίδει τά εΙς τό βάθος τεκταινόμενα....


58

APxeτYΠA ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI·

Ή Ιδία αναλογία Ισχύει διά τά συναlσθιΊματα, τών όποίων

n

n έντασις,

τό βάθος καί όρμιΊ εΊναι συχνότατα κρυΦά. τό κρυφόν πάθος ανιΊκεl εΙς τό 'Ύδωρ. τό συναίσθπμα εΊναι πρώτπ επαφιΊ τπς ψυχπς μέ τόν

n

αΙσθπτόν κόσμον.

Άπρ

ΕΙς τιΊν "α'ίσθπσιν" εχει προστεθπ τό α'ίσθπμα, τό απόκτπμα τπς αΙσθιΊ­ σεως (- μα). Ή ψυχιΊ, μέ τιΊν επαφιΊν διά τού συνόλου τών αΙσθιΊσεων /

'Ύδωρ

Πύρ

κlνιΊσεων, δπμιουργεί τάς ε ν τ υ π ώ σ ε ι ς/παθιΊματα, όπότανπ Γπ μεταστοιχειώνεται εΙς συναίσθπμα, δήλα διΊ εΙς 'Ύδωρ. τό συν - αίσθπ

- μα εΊναι τό δεύτερον εΙς τιΊν σειράν πυκνότπτος στοιχείον, αλλά τό

πρώτον επί τού όποίου θά ΟΙκοδομnθj1 τό νοπτικόν πλέγμα τού ανθρω­ πίνου δντος.

Αι'σθπσις, αι'σθπ

- μα,

καί συν

- αισθπ - μα

έχουν καί τά μιΊ έλλογα δντα

τπς δπμιουργίας. Διότι τά δύο πρώτα στοιχεία Γπς καί 'Ύδατος εΊναι αφ' ένός μέν τά πυκνότερα τών τεσσάρων, αφ' έτέρου δέ εΊναι τά δεκτικά

στοιχεία, τά όποία δέχονται χωρίς τιΊν μεσολάβπσιν τπς κρίσεως δ,ΤΙ πθελε προκύψει από τάς εντυπώσεις/ παθιΊματα, τάς δπμιουργπθείσας εκ τών αΙσθιΊσεων τού εξωτερικού περιβάλλοντος.

'Άλογες εΊναι αl καταστάσεις, αl όποίαl δπμιουργούνταl εΙς τιΊν ψυ­ χιΊν από τιΊν επlδρομιΊν τών εξωτερικών εΙσβολέων /Κ ι ν

nσ ε ω ν.

ΌτlδιΊποτε εΙσέρχεται εΙς τιΊν ψυχιΊν δπμιουργεί ε ν - τ υ π - ώ σ ε ι ς καί προξενεί εν δυσάρεστον ευχάριστον συν + αίσθπ - μα, φόβον θάρρος, αποδοχιΊν απόρριψιν, χαράν λύππν, ανοχιΊν σύγκρου­

n

n

n

n

n

σιν.

τό στοιχείον τού ϋδατος εκπροσωπείται αναγωγlκώς από τιΊν υγράν σύστασιν τπς σιέλου (σάλιο>. Ή έκφρασις "πικρά γεύσις" εξ αΙτίας ένός δυσαρέστου γεγονότος

n

''γλυκεία γεύσις" εξ αΙτίας ένός ευχαρίστου, εΊναι χαρακτπρlστlκιΊ ώς πρός τιΊν αναλογίαν τού στοιχείου τού υδατος μέ τιΊν σίελον. τά "πικρά δάκρυα" ανιΊκουν καί αυτά εΙς τιΊν δlκαιοδοσίαν τπς γεύσεως διά τού αλμυρού υδατος τών ρεόντων δακρύων.

Ή Ισχύς τού συναισθπματικού φορέως εΊναι αστάθμπτος, αφανιΊς, εν­ σκιΊπτεl ανευ προεlδοποlιΊσεως εΙς τόν χρόνον, όμοία μέ θαλάσσιον "μπουρίνΙ". 'Εντός τπς κυοφορούνταl δλαl αl εν συνεχείςl κατευθύνσεις τπς ψυχΠς. τό 'Ύδωρ/συναίσθπμα αφανώς κυοφορεί τιΊν αγάππν / μίσος, καλωσύνπν /κακίαν, εμπιστοσύνπν /καχυποψίαν καί αλλας μιΊ έλεγχομένας τάσεις τπς ψυχπς, αl όποϊαι προέρχονται από τά ένστικτα καί τάς επιθυμίας τού σώματος.

n

ΕΙς τό υγρόν στοιχείον συντελείται κάθε κυοφορία, βραχύβιος μα­ κρόβιος. τά συναlσθιΊματα, σχέσlν έχοντα μέ τό υδωρ, απαιτούν κυο­

Φορίαν, δπλα διΊ διάρκειαν εΙς τόν χρόνον, τόσπν δσπν εΊναι αναγκαία

Ποσειδών κρατών τρίαιναν μέ τά τέσσαρα στοιχεία


60

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ· ΘΕΟI,

ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 20ν - "ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ" ΤΩΝ ΘΝΗΤΩΝ

διά νά διαμορφωΘοΟν καί νά άποκτήσουν σταΘερότπτα καί συνέπειαν. 'Άλλως τά συναισΘήματα είναι τόσον ευμετάβλπτα, δσον καί αl διαΘέ­ σεις της Θαλάσσπς, αl οποlαl είναι απρόβλεπτοι, ανελεξέλεγκτοl καί

σάν δεσμός στά πόδια του' τόν Θεό λοιπόν, τόν αρχπγό autf1c tf1C δυνάμεως, τόν ωνόμασε Ποσειδώνα ώς δένοντα τά πόδια

καταστροφlκαΙ

<π Ο σ ί δ ε σ μ Ο ν>' τό ε προστέΘπκε 'ίσως γιά κομψόΤΠΤα).

ΜυΘολογlκώς αl Ψυχαί τών Θνπτών εχουν σύνδεσιν μετά τοΟ Ποσει­ δώνος, εφ' δσον ανήκουν κατά τόν ενσαρκον βίον των εΙς τήν επικρά­ τειαν τοΟ συναlσΘήματος, τό οποίον διά τοΟ στοιχείου τοΟ 'Ύδατος ορίζει ο Ποσειδών.

φορέως τών αντων, μέ τήν συμβολlκήν τρίαιναν, αναταράσσει τά συν­ αlσΘπματlκά ϋδατα, προκαλών ανεξελέγκτους κρίσεις δακρύων καί παραλόγων φαντασιώσεων.

παράδειγμα "αναγωγης" είναι τό σύμβολον της τριαίνπς τοΟ ποσειδώ­

νος, τό οποlον αναπαριστζι τά τέσσαρα στοιχεία. Ή τρίαινα εν τφ συ­ νόλφ τπς, ΓιΤΟI n λαβή μέ τάς τρεις απολήξεις τπς, αναπαριστζι τήν Γην, τό ορατόν σώμα τοΟ ΘνπτοΟ. ΑΙ τρεις απολήξεις αναπαρlστοΟν: τό ϋδωρ/συναίσΘπμα, τόν αέρα/νόπσlν καί τό πΟρ/ένΘουσlασμόν, ορ­ μήν της ψυχης. Ό ποσειδών διά της χειρός του σείει τήν τρίαιναν, τό σώμα τοΟ ΘνπτοΟ, καί από τήν στιγμήν αυτήν αρχίζει ο ανεξέλεγκτος χορός τών ενστίκτων καί τών επιΘυμιών, τών συναlσΘπμάτων καί τών αλόγων σκέψεων (ΕΙκών σελ. 59>'

n

τρίαινα τοΟ ποσειδώνος, τό οποlον αναπαριστζι διά τοΟ σχήματός του καί τό πρώτον γράμμα της λέξεως Ψ υ χ ή.

ΟΙ πόδες ανήκουν εΙς τήν επικράτειαν τοΟ ποσειδώνος, εφ' δσον, ως λέγει ο Σωκράτπς εΙς τόν κρατύλον, "ο ποσειδών εΊναι ποσίδεσμος"18, δένει τούς πόδας τών Θνπτών διά νά μήν χρπσlμοποlοΟν τήν λογικήν, αλλά μόνον τό συναίσΘπμα, τοΟ οποίου ο ϊδιος εΊναι ο 'Άρχων. "τό μέν τοίνυν τοΟ ποσειδώνος μοl φαίνεταl ωνομάσθαι (τοΟ πρώτου όνομάσαντος), στι αύτόν βαδίζοντα έπέσχεν της θαλάττης φύσις καί οίικέτl έίασεν προελθεΤν, αλλ'

n

ωσπερ δεσμός τών ποδών αύτ@ έγένετο. τόν ουν αρχοντα

της δυνάμεως ταύτης θεόν ωνόμασεν "ηοσειδώνα" ώς <ποσίδεσμον> οντα' τό δέ ε έγκειται 'ίσως εύπρεπείας ενε­ κα".

(Λοιπόν τό ονομα Π ο σ ε ι δ ώ ν μοΟ φαίνεται στι δόΘπκε από εκεΙνον πού πρώτος ετσl τόν ωνόμασε, γιατί ενώ αύτός <ο ανΘρωπος> εβάδιζε, τόν εσταμάτπσε h φύσπ της Θάλασσας

καί δέν τόν αφπσε νά προχωρήσn πάρα πέρα, αλλά τοΟ εγινε

{Ππάτωνος "Κρατύπος"

4028,

δπόδ. ΉΠ. ΛαΥίου, εΚδ. ι. ZAXAPOΠOYΛOΣJ.

"n

τό ανωτέρω πλατωνlκόν κείμενον εΊναι εμφανής αναγωγή" τοΟ ϋδατος εΙς συναίσΘπμα, τό οποlον δέν επιτρέπει εΙς τήν νά περάσ!1 εΙς τήν αντlπέραν αχΘπν διά νά αντlλnΦΘn εκ tf1C

atolxElclu τοΟ

Ό ποσειδών, κυρίαρχος τοΟ ύγροΟ στοιχείου καί τοΟ συναlσΘπματlκοΟ

τό σύμφωνον/σύμβολον ψ τοΟ αρχαίου ΈλλπνικοΟ Άλφαβήτου εΊναι

61

αχΘπς τήν αποψιν /Θέασlν /Θέσlν τοΟ αλλ ου. Σταματζι πρό 0,..,;:1"',,,,,,1",1,,,11"

tf1C

(στοlχεlον ϋδατος) λόγφ συναlσΘπματlκών εξαρτήσεων εΙς

σπμεΙον, τό οποlον εύρίσκεταl καΘπλωμένπ διά τών ποδών τπς ύπό π ο σ ι δ έ σ μ ο υ Ποσειδώνος.

συμβαίνει εΙς τά στομα, τά οποΤα δέν εΊναι εΙς Θέσιν νά επικοινω­ μέ τήν ύψπλήν 'Οντότπτα τοΟ ποσειδώνος, tf1C δπμlOυργlKίiς φaιντιοσίας, συνδεδυασμένπς μέ τήν έΚλέπτυνσιν αφ' ένός τίiς καλλl­ δπμιουργίας, τών ανακαλύψεων/αποκαλύψεων καί αφ' έτέ­ τίiς ψυXIKίiς ανωτερότπτος καί τίiς ενOραΤΙKίiς δυνάμεως. Στοιχείον Άέρος.

είναι τό σύνολον τών σκέψεων, τών προελΘόντων εκ τίiς εΙσ­ τών εξωτερικών κ ι ν ή σ ε ω ν (αΙσΘήσεων /Γίi). 'Εν συνεχείζl με­

αl σκέψεις εΙς ε ν τ υ π ώ σ ε ι ς/παΘήματα ελαβαν τ ό ς τίiς ψυχίiς τόν τ ύ π ο ν τοΟ συναισΘήματος (ϋδωρ) μέ αΙσlο-

n

αποκάλυψιν /καταστολήν καΙ αφοο ύποχωρήσουν, ν' αναλάβ!1 ΓIn\flVn (αήρ) τήν περαιτέρω επεξεργασίαν τοΟ γενlκοΟ καί τών έπlμέ-

δεδομένων τών ε ν τ υ π ώ σ ε ων.

εΊναι n όρΘή διάκρισις μεταξύ δύο επιλογών κατά τήν επεξερ­ VαCJI(]\I τών έ ν τ υ π ώ σ ε ω ν/παΘπμάτων. ΕΊναι επιλογή μεταξύ τοΟ

n

καί τοΟ παΘεΙν", ''τοΟ ποlεlν καί τοΟ παΘεΙν" καί "τοΟ τί παΘεΙν καί τί ποιεϊν", τοΟ Πλάτωνος19.

Άήρ είναι εκεΤνος ο οποlος, διά τίiς λOγlKίiς παρεμβάσεως, Θά κρίν!1 τά πόσον τό στοιχεlον τίiς Γίiς (αΙσΘήσεις) εΊναι αντικειμενικώς όρόνο Καί εάν, εν συνεxείζl, κατά τήν δευτέραν μεταβολήν/μεταστοl­ .είωσιν αl αΙσΘήσεις (Γίi) εΙς συναίσΘπμα/Ύδωρ, τό στοlχεlον τοΟ ατος δέν έλειτούργπσε ως παραμορφωτικός καΘρέπτπς τών εξωτε­ ών κ ι ν ή σ ε ω ν, παρεμβαΙνον καί αλλάζον τήν αντικειμενlκήν αγματικότπτα μέ τήν παράλογον ύπερβολήν συναlσΘπματlκών ;ξαl:)σ~~ων καί παρορμήσεων.


62

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟί

APxeτYΠA ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Ή λειτουργία τοΟ όέρος εΙναl

nενέργεια, nμεταστρέφουσα τήν κα­

ταστροφικήν δύναμιν τοΟ όνεξελέγκτου πόΘους (συναισΘήματος)

εΙς λογικήν

nπαρασυρομένπ υπ' αυτοο Θά μετατραπfi εΙς όνεμοΘύελ­

λαν, δίiλα δη εΙς παράλογον όντιμετώπισιν τίiς εξωτεΡIKίiς πραγ­ ματικότπτος εν συνδυασμ@ μετά τίiς εσωτεΡΙKίiς όναταραxίiς (τρι­ κυμίας συναlσΘπμάτων>. Αι όνΤIΘέσεις τίiς νoΠΤΙKίiς λειτουργίας, εκ­

63 "V"'f>JV "1..1

τοΟ ΈρμοΟ εΙς τήν ανΘρωπίνπν ψ

, '"

,

τόν κατώτερον νοπτικόν Φορέα διότι διά τυίiχςΠ~Kεφχ~ρια9ςντα~OλK~lσlν

εκq>ραζΟ\ιfταl αΙ σκέψ

,

'.

εις.

'Ο'

' ,

του

ογου

λογος δεν αναπτύσσεται ευχεΡώς ανευ

_ο κατΘωτερος_νοπτικός Φορεύς εΙναl ο υπεύΘυνος τών αποΦά

τπς κα πμερινπς ζωίiς.

φραζόμεναl διά τοΟ όέρος, εΙναl δυνατόν νά καταστοΟν εξ '(σου έντο­ νοι μέ εκείνας τοΟ συναlσΘπματlκοΟ φορέως. Διάκρισις/ σύγχυσις, σύγκρlσις/μονολIΘlκότπς, έρευνα/δογματισμός,

όνάλυσlς/σύνΘεσlς, όντικειμενική/υποκειμενlκή κρίσις, εΙναι τό νοπτl­ κόν πλέγμα, τό όποlΌν συνΘέτει τό ΟΙΚΟδόμπμα τών Ιδεών τοΟ έλλό­ γου όντος, αλλ οτε Θετικώς καί αλλοτε όρνπτικώς. Ή νόπσις έχει τήν όντιστοιχίαν τπς εΙς τό στοιχείον τοΟ Άέρος, ενεργοποlOΟντος την όκοην, κύριον αΙσΘπτήρlον τίiς συλληψεως πολυπλόκων καί συνΘέτων εννοιών διά τίiς εκφορός λόγου.

n

Ή όντικειμενlκή πραγματικότπς, δlοχετευομένπ διά τών α Ι σ Θ σ ε ων, δέν μπορεί νά γίνrι ορΘώς όντιλππτη όπό την ψυχήν, εάν αl προσλαμ­ βάνουσαι παραστάσεις δέν έχουν υπoστίi κατά την παιδικήν πλικίαν την ορΘην επεξεργασίαν διά τίiς OυσιασΤΙKίiς παιδείας. Αϋτπ μετα­ δίδεται κυρίως διά τίiς διδασκαλίας μέσω τίiς όKoίiς

ό ν Ο Ο ς είναι ν καί εχει βοπΘόν τήν εΙκόνα, διότι

μέσ4) τοΟ ο

uς, γεν.

+ Ο Uς

nνόπσις όναπτύσσεται διά τίiς όKoίiς

ω τ ό ς, διότι τό ο

εΙναι τό όρατόν όργανον

τίiς μεταβάσεως όπό τήν αΙσΘπτην πραγματικότπτα εΙς την νοπτην.

n

'Εάν λογική διά τίiς κρίσεως Ctvantuxefi ορΘώς, τότε όναγωγlκώς παρεμβαίνει τό αΙσΘπτήρlον τίiς οσφρησεως, τό όποίον χρπσlμοποlεΊ καί αυτό τόν Άέρα, προκειμένου νά μεταδοΘοΟν αl Οσμαί. Ή "ωξυμμένπ

όσφρπσις" εΙναl μεταφορικώς τρόπος τοΟ λέγειν, ό όποίος δπλώνεl

δτl τό ατομον εχει ωξυμμένπν την ικανότπτα νά όντιλαμβάνεταl τήν όντικειμενlκήν πραγματικότπτα ορΘώς καί νά πράττrι συμπλέον μέ αυτήν, επωφελούμενον τών έκάστοτε περιστάσεων, ανευ τίiς συμπα­ ραστάσεως τών οπτικών εΙκόνων.

ΜυΘολογlκώς Ο Έρμίiς είναι Ο εντεταλμένος δπως παραλάβrι τάς σκέ­ ψεις, τάς προερχομένας όπό τόν συναlσΘπματlκόν φορέα, καί νά τάς έρμπνεύσrι, διότι Ο Έρμίiς, λέγει Ο Σωκράτπς εΙς τόν διάλογον "Κρατύ­

λος"20, "τό ε'ίρειν εμησατο", δπλαδη αυτός εΙναι ό Θεός, πού επενόπσε

τόν λόγον καΙ Ο οποίος λόγος μεταδίδεται διά τοΟ όέρος. φορά όνέμου συμπαρασύρει δυναμώνων όποδυναμώνων (ο ανεμος) τήν εντασιν τών πχων καΙ τών ομιλιών.

n

Έρμίiς μέ πτερά εΙς τούς πόδας

διακινείται μέσω τοΟ Άέρος ταχύτατα 'Ως ε' , - φ" . κ τουτου nll:r;:\I('!/, ' ~πς ερεl πάντοτε πτερά εΙς τά πέδιλα ΕΙς ~OνOν παραστασεις Φέρεl πτερά καΙ εΙς τόν πέτασον 21 ~oύ

,

αλλπγορίαν ο Έρ

ετπν ~~αλην ~oυ. ΔI?τl προΦανώς κlνπτοποlούμεΘα κυ'ρίως πιπο, αιαν .?κεΨlν των ποδών/συναlσΘηματος καΙ σπανίω

λ~)γIKπν/ν?υΥ' '~πεlδή δέ εΙς τόν μΟΘον ο 'Eρμίiς εμΦανί ε~

~ν~IΘεΤIKας ~δIO~ΠΤ~~ εΙς τόν λόγον, τίiς αλπΘείας καί τ~o απεδωσαν εις τον υlον του Πόνα την διπλίiν Φύσιν τοΟ λό-

-


ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 20ν

64

-

ιιΤΕΤΡΑΚΤΥΙ» ΤΩΝ ΘΝΗΤΩΝ

65

δ. Στοιχείον Πυρός

n

προκειμένου ζωπ νά Kαταστji βίος, απαιτείται ρου νοπτικου Φορέως, του Πυρός.

nσυνδρομπ του ανωτέ­

"Βίος <ό>, έπί τών όνθρώπων, τό νά ζfι τις, νά ύπάΡΧ!1 ώς λογικόν δν. 'Ορισμός Θωμά Μαγίστρου Μ

153:

βίος ζωης

δlαφέρεl' βίος μέν λογικών τάσσεται ζώων, τουτέστιν όν· θρώπων μόνον. ζωή δέ έπί όνθρώπων καί έπί τών όλόγων ζώων......

(Δ. Δnμnrράκου "Μέγα Λεξ. δπnς τπς ΈΠΠ. ΓΠώσσnς"J.

ζωπ τών αλόγων ανΘρώπων μετέχει μόνον εΙς τπν χαμπλοτέραν εκ­

mnv('!lv του Πυρός. Δέν μετέχει εΙς τπν Θεlοτέραν του εκφανσιν. ΣκέΨεις μετουσιούμεναl εΙς Ιδέας ημπορουν νά ανυψωΘουν υψπλότε­ του Άέρος, τόν όποίον εκπροσωπουν, καί νά μετατραπουν εΙς στοιχεΊον έλαφρύτερον του Άέρος καί πλπσlέστερον πρός τπν ~IiTΊIίν του Φωτός, τόν 'Ήλιον. <Πίναξ

4).

ΑΟΡΑΤΟΣ ΨΥΧΙΚΟΣ ΔΙΑΚΟΣΜΟΣ ΣTOIXEION

ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΝ

ΑΠΟΤΕΛΟΥΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΜΝΗΜΑΣ

1. ΓiΊ

Σεισμός

Λανθασμέναι εντυπώσεις προερχόμεναl από προγενεστέρας ασθενείς/

Έρμnς φέρων πτερά εΙς τόν

πίλον καί τούς

ελαττωματικάς μνπμας τiΊς ψυχiΊς.

2.

'Ύδωρ

τρικυμία

πόδας

ΕΙς τό νοπτόν πεδίον μόνον nκίνπσις επlτρέπεl τπν ανταλλαγπν από­ ψεων καί Θέσεων, εξ ου καί τά διπλά πτερα του Έρμου προδιαΘέτουν εΙς τπν μεγάλπν κινπτικότπτα τnς διανοnτικnς συντονlσμένπς μετά τών ποδών λειτουργίας. Άγγελιαφόρος του Διός, ό Έρμnς φέρεl τά πτερά εΙς τόν πίλον καί τούς πόδας. Ψυχοπομπός, συνοδεύων τάς ψυ­ Χάς, εχει πτερά εΙς τούς πόδας.

Λέγει δέ συνοπτικώς ό Πλάτων εΙς τόν διάλογον "κρατύλος"23 οτl ό λόγος εκφράζεl τό παν <τόν Θεόν πανα) καί περιστρέφει καί περlστρέ­ φεταl αδιάκοπα καί ειναl δύο εΙδών: αλπΘπς καί ψευδΠς. Λοιπόν τό αλπΘές του μέρος ειναl κομψόν καί ΘεΊον, καί κατοικεί υψπλά εν μέσ4) Θεών, ενώ τό ψευδές μένει κάτω μεταξύ του πλπΘους καί ειναl τραχύ καί ομοιον μέ τράγον <τραγlκόν>. Διότι εΙς αυτόν γύρω, δπλαδπ εΙς τόν τραγlκόν βίον, ευρίσκονται οι περισσότεροι μυΘοl καί τά ψεύδπ.

Παραμορφωμένα συναισθπματα, όφειλόμενα εΙς ύπερβολπν παραλόγων παρορμπσεων ύποτονlκών αντιδράσεων εξ αΙτίας KαKiΊς ερμπνείας τών προσλαμβα­ νομένων ερεθισμάτων.

n

3.

ΑιΊρ

4. Πύρ

Ανεμοθύελλα

Ανεξέλεγκτοι σκέψεις, διασκορπι­ σμέναι ανευ συνoχiΊς καί εΙρμού, αl όποίαι προκαλούν σύγχυσιν καί αναποτελεσματικότπτα εΙς τπν πραξιν.

Κεραυνός

Βία καί καταστροφικός θυμός συνεπείι;J αλων τών ανεξελέγκτων επιθυμιών καί παρορμΠσεων.

Πίναξ

4

ό nλιος ειναl ευεργετικός μέ τό Φώς καί τπν Θερμότπτα τών ακτί­ καί καταστροφικός μέ τπν υπερβολlκιΊν ανοδον τnς Θερμοκρα­ κατ' αναλογίαν, οταν αι lδέαl μετατρέπονται εΙς πυρ, ημπορεΊ


66

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI-

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

νά φωτίσουν τήν διάνοιαν καί νά θερμάνουν τήν ψυχήν, εξ '(σου

δμως εΊναι δυνατόν νά προκαλέσουν τήν πλήρπ καταστροφήν μέ τάς ανεξελέγκτους εκρήξεις θυμού καί βίας, δταν παρασυρθούν από πάσπς φύσεως επιθυμίας, ένστικτα, συναισθήματακαί σκέψεις. Ή αρνπ­

τική όψις τού Πυρός εΊναι η όργή καί η βία.

67

επίγνωσις αϋτπ συνδέει τπν Ψυχήν τού μlκροκοσμlκού έλλόγου μέ τό μακροκοσμlκόν Σύμπαν εΙς μίαν ενδελεχii ανταλλαγήν συνεργασίαν μέσ4) τών φυσlκών ηλιακών ακτίνων, αl όποΊαl διά riic "'\IΙ"ΊΝΓΙ\ΙIΓ1Γ όδπγούν εΙς τόν Απόλλωνα, δπλαδπ εΙς τπν Ε Ν - οποίπσιν τεσσάρων στοιχείων.

Τελικώς, τό λεπτότερον, ελαφρύτερον καί ταχύτατα εξαπλούμενον

ώς πλέον κινπτικόν τών στοιχείων, εΊναι δυνατόν νά προκαλέσn καί

τάς μεγίστας τών καταστροΦών, διερχόμενον διά μέσου δλων τών στοιχείων, τά όποΊα διατρέχουν τόν χώρον riic ψυχiiς καί νά τήν απο­ τεφρώσn. Διότι μόνον η όρθπ παρατπρπσις riic αντικειμενlκiiς πραγματικότπτος

δ' εν 'Απόλλωνα πλήθους άποφάσεl

της μονάδος".

<τό δέ εν έκάλουν 'Απόλλωνα <ά - πολλών), διότι εlναl αρνπσις

των πολλών καΙ διά την άΠλότπτα <=τό όσύνθΕτον

τα>

riic μονάδος).

διά τών ε ν τ υ π ώ σ ε ω ν μέ τήν ανάπτυξιν riic διακρίσεως φέρει τό όν εΙς επαφήν μέ τόν αόρατον κόσμον. τό ανυπέρβλπτον ϋψος τού Αρχαίου Κλασσικού Πολιτισμού, εΙς δλους τούς τομεΊς riic διανοή­

σεως, θεμέλιον εΊχε, τήν εΙς βάθος μελέτπν καί εντρύφπσιν riic αντι­ κειμενlκiiς πραγματικότπτος, καί τήν εν OUVSXEi<;l διάκρισιν τών δυνα­ τοτήτων riic ψυχiiς, η όποία διά riic ενοράσεως πρχετο εΙς επlκοινω­ νίαν μέ Ανωτέρας 'Οντότπτας τών Θείων Πεδίων.

Ή ύψίστπ αϋτπ έκφρασις τού Πυρός, τό όποΊον εξαίφνπς εμΦανίζεταl ώς έμπνευσις ώς "θεωρία" ενεργοποιεΊ "τό riic ψυχiiς όμμα" τού Σω­

n

κράτους, τήν ενόρασιν. Έκφράσεις εμπνεύσεως εΊναι η καλλιτεχνlκπ δπμιουργία, η επιστπμονlκπ ανακάλυψις, η μαντική τέχνπ, η ύψπλή Τε­ λετουργία...

δι' άΠλότπτα

= Ιδιότπ­

(ππουτάρχου "Περί '1σιδος καί Όσ{ριδος': 381F,

άπόδ. Λεων. Φιπιππίδου, εΚδ. ΠΑΠΥΡΟΣΥ.

ερυθρόν χρώμα καί η θερμότπς riic κυκλοΦορίας τού αΊματος μlκροκοσμlκού όντος αναλογούν εΙς τό πύρινον χρώμα καί τπν

o'<::r,IIf'1,Tn'rf1

riic

εκπομπiiς τών Ακτίνων τού μακροκοσμικού Ήλίου.

η μεγάλπ Καρδιά τού Απόλλωνος συνδέεται διά riic θερμότπτος, στοιχείου αμφοτέρων, τού στοιχείου τού πυρός, μέ τπν μlκροΨυχΠν. Ό Απόλλων άνάπτεl τπν Φλόγα, άπονέμων εΙς τπν

·\J\JI"""",V

τό επαθλον riic ευδαιμονίας, έπαθλον διά τπν εμπνευσμένπν τού ατομικού τπς πυρίνου onlvSiipoc, τού τετάρτου λεπτο­ αβαρούς καί λίαν ευκινπτου τπς φορέως, τού πυρός.

Ή ε π α Φ Π μέ τό Θεία Πεδία δίδει διαχρονlκπν όξίαν εΙς τήν εμπνευσιν. Ή λέξις επαφπ τότε ανυΨούταl εΙς τήν δευτέραν τπς σπμασίαν, η

όποία εΊναι η ά φ Π riic Φλογός riic ψυχiiς. Αϋτπ τήν φωτίζεl κατά τήν διαδρομπν riic ανόδου τπς εΙς τά πεδία riic ανωτέρας συνεlδπτότπτος. ΠοΊος δμως ό ύπεύθυνος riic άΦiiς ταύτπς;

πομπός φυσlκού φωτός ό πλlος, όρατός εΙς πάντας, εΊναι ό προπομπός τού αοράτου θείου 'Όντος, τού Απόλλωνος, τού ανάπτοντος τπν διά­ νοιαν διά τού ψυχικού πυρός. ΎΨώνων τήν ψυχήν εΙς τά ανώτερα ενο­ ρατικά πεδία, διά riic ά Φ ii ς, τήν Φωτίζει μέ τήν διαχρονlκπν κατα­ νόπσιν τών πρώτων Αρχών καί τού Νόμου. Τάς άπορίας της μεθοδευμένπς σκέψεως περί της ουσίας τών 'Όντων τάς θέτει ό 'Απόλλων εΙς τήν ψυχήν του φιλο­

σόφου, άνάπτων τήν θεϊκήν Φλόγα διά νά φωτισθουν αl '1δέαl, λέγει ό Πλούταρχος24.

σχέδια καί οί τέσσαρες πίνακες Ξδπμοσιεύθπσαν εΙς τό τριμπνιαίον πε­ ΙΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ εΙς δύο τεύχπ, τό 130ν τεύχος Μαρτίου 2001 καί 160ν 2001).


ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 20ν

- .. ΤΕΤΡΑΚΤΥΙ .. ΤΩΝ ΘΝΗΤΩΝ

69

Σημειώσεις 20υ κεφαλαίοω 1 "ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟI, Θεοί, Σύμβολα, ΆρΧέτυπα των Έλλήνων", σελ.

'Ομήρου "Ίλιάς" Α

3

"ος πδπ τά τ' εόντα, τά τ' εσσόμενα πρό

70,

τ' έόντα".

Πλάτωνος "ΝόμοΙ" 898θ Πλάτωνος "Φαίδων"

71C - 72Ε καί 79Α - C 'Ηρακλείτου άπ. 8, 10,26,36,51. 54, 76 λουτάρχου "περί 'Ίσιδος καί Όσίριδος", 383F < ό αριθμός 4>,382 <ό ριθμός 36>, Ίεροκλέους "Σχόλια επί των Χρυσων Έπων" <αριθμός ο> καί 'ΆΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟI, Έπίδαυρος, Θόλου Άποκάλυψις" κεφ. 20όν αί220ν Γιλότωνος 'Ίίμαιος" 56Α

-D

λότωνος "ΦαΤδρος" 244Β

rιλάτωνOς "ΦαΤδρος"

253D

l"1λότωνος "Πολιτεία" 438Ε rιλάτωνOς "Τίμαιος"

l"1λάτωνος "Τίμαιος" rιλάτωνOς "Τίμαιος" ότωνος "Τίμαιος"

- 444Ε, επιθυμπτικόν, θυμlκόν, λογιστικόν. 53C - 55C 58Β - 61C 56D - 58C, κίνησις μεταστοιχειώσεως. 58

ότωνος "Τίμαιος" 41Ε

λqτωνος "Τίμαιος"

43C

άτωνος "πολιτεία", Βιβλίον

r

άτωνος "Κρατύλος" άτωνος

qτωνος

404d "ΦαΤδρος" 270 "Κρατύλος" 408b

ον

άτωνος "Κρατύλος"

408C - d άτωνος "Κρατύλος" 408d ()υτόρχου "τό περί τού ΕΙ τού εν ΔελφοΤς"

Ζεύς μέ κεραυνόν,

".... στράπτων αΙθερΙου στεροππς πανυπέρτατον α'ίγλπν ...." (ΌρΦικός 'Ύμνος κεραuνίοu Διός)


ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 30ν

- .. ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ" ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ

προϋπόθεσιςάρρήκτων δεσμών Άθανάτων/θνητών είναι

n

nθεω­

ρητική γνώσις καί πρακτική εφαρμογή τών, εν χop~, συντονι­ σμένων τεσσάρων Ιδιοτήτων της Άρετης:

σωφροσύνη. άνδρεία. φρόνησις καί δικαιοσύνη

ΑΙ τέσσαρες αυταl Ιδιότητες της Άρετης είναι τοιαύτης σημα­ ωστε θά ητο δυνατόν νά αποτελέσουν τήν δωδεκάτην τοΟ Θέωνος τοΟ Σμυρναίου.

Ή αρμονική των συλλειτουργία, μέ τήν αντίστοιχον εκδήλωσιν εις τάς πράξεις τοΟ βίου, επιτρέπουν τήν εναρξιν συνδέσεως θνπτοΟ μέ τά αόρατα λεπτοφυη πεδία τών Άθανάτων. Ή σύ1I1δε.:σlc πραγματοποιείται μέσ4) τοΟ δαίμονος της ψυχης. 'Άνευ uuιμu'vul.., δέν ύπάρχεl "επαΦή"1.

"δαίμων" αναφέρεταl εις τά Χρυσά 'Έπη τών πυθαγορείων 2 ά ενδιαφερόμενος δύναται νά αναζnτήσΓI εις αυτά τήν πρώτην επαφήν μετά της Άρετης, τών Ιδιοτήτων της καί τοΟ

του. Ή μελέτη τών Χρυσών 'Επών είναι

n βάσις της

''''T'CΓ'iC''Tf'I εξελίξεώς του. Μετά τήν μελέτην καί εφαρμογήν τών ΧΡΙJσ6:)ν 'Επών, τό συμπέρασμα ανήκει εΙς τόν Άναγνώστην.

θά εχΓΙ γνώμην επί τοΟ θέματος καί θά κρίνΓΙ εκ τών απτών

αποτελεσμάτων τήν επελθοΟσαν μεταβολήν εΙς τόν ψυχικόν διάκοσμον. Ή τεχνική της αυτοσυνειδησίας αποκτάται μέ τήν σταδιακή ν καί πλήρη αποτύπωσιν τών Χρυσών 'Επών εις τήν ψυ­ σταν άρμή της δέν δεσμεύεται πλέον από καμμίαν αν­

n

ι-ιnr,\πι\.ιnυ αδυναμίαν καί ακάθεκτος ovaζntf1 τήν ενωσίν της μέ

κυρίαρχον, αλλά απόμακρον, ΝοΟν/"δαίμονά" της3. Ή παρουσία τοΟ "δαίμονος" διατρέχει τήν Άρχαίαν Γραμματείαν μέ μέγιστον ηρότυπον τό "δαιμόνιον" τοΟ Σωκράτους.

n

Σωκράτης, διαχρονlκόν ηρότυπον Άρετης

Μέσ4) τοΟ "δαίμονός" της εξαγνισθείσα καί ενάρετος Ψυχή ερχεταl εις επαφήν μέ ύψηλοτέρας 'Οντότητας λεπτοφυεστάταχυτάτων δονήσεων 4• 'Άνευ επαφης θνητοΟ μετά τοΟ δαίμονός του, δέν ύπάρχεl δυνατότης επαφης καί συνδέσεως τοΟ θνητοΟ, παρά μόνον μετά τών άμοίων του καί ακόμη χαμηλοτέρων δντων εκείνων της Γης5.

n

73


ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 30ν - "ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ" ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ

ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

74

ασκησις της Άρετης, βάσις τών Μυστηρίων διά της καθάρσεως, εΤναl

ό κεντρικός πλιος της αρχαιοελληνlκης κοσμοθεάσεως καί ουσία τού πολιτισμού μας. τά κείμενα επί τού θέματος της αρετης αΦθονούν, ωστε κάθε ερευνητπς νά EXf\ προσπέλασlν εΙς αυτά, εφ' σσον καί εάν τόν ενδlαφέΡf\ h ουσlαστlκιΊ του ανέλιξις εΙς λεπτοφυέστερα πεδία. 'Άνευ της γνώσεως ταύτης, h καλπάζουσα φαντασίωσις της εγωπαθείας καί ματαιοδοξίας, h όποία φαινομενlκώς τά πάντα γνωρίζει, τόν εξαπατξΊ. Νομίζει στl γνωρίζει εκείνα, τά όποΤα δέν γνωρίζει, "καθώς h λανθα­

ροης

σμένη γνώμη εΤναl εμπόδιον διά τπν αληθινπν μάθησlν"6.

'Εκείνα τά όποία νομίζει πώς γνωρίζει, δηλα δπ παρακλπσεις, επικλπσεις, λατρείαl, προσκυνπματα, αφιερώματα, προσφοραί κ.λπ., ουδεμίαν αξίαν εχουν, εάν δέν συνοδεύωνταl από "τόν ψυχικόν καθαρμόν", τόν προερχόμενον εκ της ενασκπσεως της Άρετης7.

ΕΙς τόν διάλογον "κρατύλος" ό Πλάτων έρμηνεύεl τάς τέσσαρας lδιότn­ τας της Άρετης χωρίς νά τάς συσxετίζf\ μεταξύ των, αποδίδων σμως εΙς σλας τό κοινόν χαρακτηριστικόν της Ρ ο η ς. Αϋτη συνοδεύει τπν ψυχπν κατά τάς αναζnτπσεlς της, ωστε νά μπ napaoupeji από περl­ οριστικάς, δογματικάς καί εξ αποκαλύψεως "μοναδlκάς αληθείας", αλλά νά παραμείνn σταθερά εΙς τπν αναζπτησιν διά τπν ανεύρεσιν της Άληθείας. αναζi1τησlς αϋτη εΤναl h κ ί ν n σ ι ς τών τεσσάρων ρεουσών lδιοτπτων της Άρετης, h όποία θά τπν όδnγji σλον καί σlέστρον εΙς τπν ψηλάφησιν της Άληθείας8.

Ό Πλάτων εΙς τούς διαλόγους του αφιερώνεl μεγάλα αποσπάσματα όλοκλπρους διαλόγους εΙς τπν ανάπτυξιν τών lδιοτπτων της Άρετης. Διότι ασφαλώς τό ζnΤOύμενOν δέν εΤναl μόνον h κατανόησις της Ρ ο η ς, αλλά h ενδελεχπς καταγραφπ τών lδιοτπτων μιας έκάστης. Διά της αναλυτικης των περιγραφης εΙς τά εσωτερικά τεκταινόμενα, αl lδιότnτες συνδράμουν τόν αναζπτητπν καί τού λύνουν τάς απορίας, καθώς αυταl προκύπτουν εν μέσ<ι,> βοης τού καθπμερινού βίου.

n καί

ΟΙ διάλογοι εΙς τούς όποίους ό Πλάτων αναπτύσσει τάς μέρους lδιότnτας, OXL σμως απομεμονωμένας καί ασυνδέτους, καί τάς όποίας συνεχώς επαναφέρεl εΙς τπν συζi1τησlν, εΤναl ΟΙ έξης:

α.

τόν διάλογον "Χαρμίδης" πραγματεύεται τπν σ ω Φ Ρ ο σ ύ νην,

β. ΕΙς τόν διάλογον "Λάχης" τπν α ν δ Ρ ε ί α ν,

γ. ΕΙς πολλούς διαλόγους του τπν Φ ρ ό ν n σ ι ν, μέ τπν πλέον ενδια­ φέρουσα ανάλυσιν εΙς τόν διάλογον "Φαίδων"g, καί τέλος

n

δ. ΕΙς τόν διάλογον "πολιτεία, περί δικαίου πολιτικός", κείμενον δέκα Βιβλίων, ό Πλάτων αναπτύσσει διεξοδικώς τπν σημασίαν της δlκαιοσύνης, h όποία στέφεταl όπό τών δώδεκα Βιβλίων τών

ή Ρ ο ή είς

, Α λ nθ ε ι α = Άγαθόν

=

ά λ ή θ ε ι α

Άν α θ ό

Θε ία + α λ n (=όρμπ, κίνησις, περιπλάνησις, περιφορά), (421b>.

Άγ α σ τ ό ν

+ θ ο ό ν,

τό αξιοθαύμαστον

(αγαστόν) της ταΧύτητος (θοόν>,

OXL

κάθε

ταΧύτητος, αλλά μόνον μέρους της

(412c, 422a). ή έρμηνεία j~I;'Tn'fr"''''

ροης;

καθάρσεως ώς

κ ά θ α Ρ σ ι ς = α ρ σ ι ς κ α τ ά τών εμπΟδίων της Ρ ο η ς (-ρίας) καί Θάρσος, τό θαρσείν, θάρ(ση)σις κατά τπν επιδίωξιν Ιδανικού

δημιουργούν κ Ρ α σ ι ν α θ ά ν α τ ον. ΚΑΘΑΡΣΙΣ

~)(\\I

ΑΘ+ΚΡΑΣΙΣ

75


ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ

76

Νόμων

"n περί Νομοθεσίας

30V -

({ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ"

ΑΡΕΤΗΣ

77

ποΓliτικός", τελευταίον γνησιον εργον

του Φιλοσόφου.

ΟΙ "Νόμοι" καλύπτουν τό εν πέμπτον του δλου σώματος του πλατω­

νlκου εργου. 'Ο Πλάτων πρό του θανάτου του αφlέρωσε την ώριμό­ τπτα της σκέψεώς του εΙς τό θέμα της δlκαιοσύνπς. ΓΙ όποία ενθρονος προίσταται, συντονίζουσα δλας όμου τάς lδιότπτας της Άρετης.

'Ο μέγας νους του Πλάτωνος, τόσον αριστουργπματικώς καί διεξο­ δικώς, ανέπτυξεν τό θέμα της Άρετης διά της "καθάρσεως" μέ φυσlκην

συνέπειαν την αυτομύπσιν του ερευνπτου, ωστε ΓΙ μικρά αϋτπ εργασία μόνον έλάχιστα αποσπάσματα θά αναφέΡ!1 επί του θέματος εκ τών κειμένων του Πλάτωνος. Ε'ίθε δπως εκ νέου ενεργοποιπθji εΙς

τόν συνοδοιπόρον /αναγνώστπν τό ενδlαφέρον επί της ουσίας της Άρετης καί, μόνος του, αναζnτησ!1 τόν αναβλύζονtα κρουνόν εΙς την πλατωνlκην ππγην.

τnς προσεγγίσεως του θέματος τnς αρετnς θά πρέπει μέ τόν Ξέ­ εΙς τόν διάλογον του Πλάτωνος "Σοφιστης" νά παρατπρησωμεν

"::1:.: πονηρίαν ετερον δρετης έν ψυχΙ; λέγομέν ΤΙ; ΘΕΑΙ: Πώς γάρ ου; ::1:.: Καί μην καθαρμός γ' ην τό λείπειν μέν

n

θάτερον, έκβάλλειν δέ δσον αν πού τι Φλαύρον; ΘΕΑΙ: "'Ην γάρ ουν. ::1:.: καί ψυχης αρα, καθ' δσον αν εύρίσκωμεν κακίας δφαίρεσίν τινα, καθαρμόν αύτόν λέγοντες έν μέλει φθεγξόμεθα

....;...

<ΞΕ.: Μέσα στήν ψυχή δέν λέμε πώς ΓΙ κακία εΊναι κάτι διαφο­ ρετικό από τήν όρετή; ΘΕΑΙ.: Πώς σχl; ΞΕ.: Άπό τήν αλλπ μεριά

ε'lχαμε πεί, πώς καθαρμός εΊναι νά κρατάμε τό καλό καί νό πετάμε δ,ΤI τύχει νά' ναι κακό. ΘΕΑΙ.: 'Έτσι ε'lχαμε πεΙ ΞΕ.: 'Αν λοιπόν βρίσκουμε πώς κι όπό τήν Ψυχή διώχνεται μέ κάποιον τρόπο ΓΙ κακία, θά μιλήσουμε πολύ σωστά, αν τ' όνομάσουμ' αυτό καθαρμό;

...). (Ππάτωνος "Σοφιστπς"

227D,

άπόδ. Δπμ. Γππνός, εΚδ.1. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣJ.

εκδίωξις τnς κακίας από την ψυχην εΊναι ΓΙ κάθαρσις, ανευ τnς όποίας τnς_ α ρ ε τ n ς, ΓΙ όποία καταλαμβάνει όλόκλπρον την έπιτπς. εΙναι αδύνατος. ''ΕΙ δ' επί τοιούτοις τούτου

nδ Ρετή

n κα κ ία

εστίν τουνομα, τούναντίον

αν έίη, σημαίνον πρώτον μέν εύπορίαν,

έπειτα δέ λελυμένην τήν ροήν της δγαθης ψυχης είναι δεΙ ωστε τό δ σ χ έ τ ω ς καί δ κ ω λ ύ τ ω ς δ ε ί Ρ έ ο ν επωνυμίαν έίληφεν, ώς έοικε, τούτο τουνομα, δ ορθώς μέν

Περικλnς, ό πρώτος ΠΟλίτπς τών Άθπνών

εχει δ ε ι Ρ ή τ η ν καλείν συγκεκρότηταl δέ καί καλείται δρετή".


78

('Αν δμως διά τούς λόγους αυτούς εΧ!1 δοθπ τό όνομα <κα­

κία>,

h <αρετπ> μπορεί νά είναι τό αντίθετο αυτοο, διότι αρ­ h κίνπσις της

χικά απμαίνεl ευκολπ κίνπσιν, επειτα δμως δτl

αγαθης ψυχης είναι πάντοτε ελεύθερπ, ωστε εκείνο πού διαρκώς ρέει ακατασΧέτως καί ανεμποδίστως εχει λάβει, δπως

φαίνεται, αυτό τό όνομα. Καί είναι όρθόν νά τπν άποκαλοΟμε <αειρπτπ>, ώσάν δπλαδή h κατοχπ αυτης νά είναι προτιμότερη κάθε αλλπς συναlρέθπκε δμως καί ονομάζεται <αρετΠ». (Ππάτωνος "Κρατύπος"

415d,

απόδ. ΉΠ. Λάγιος, έκδ. ΠΑπγΡΟΣJ.

Ή ροπ είναι

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 30ν

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI-

h στοιχειώδης κίνπσις, h όποία ύπάρχεl "δυνάμει" εΙς τπν

ουσίαν της Άρετης καΙ ώς συνδετικός αόρατος ίστός, διεισδύει διαπερ­ νώσα τάς τέσσαρα ς Ιδιότητάς της. Ή Ρ ο καί h κίνησις εΙς τπν ασκη­ σιν της Ά Ρ ε τ η ς δέν πρέπει νά παρακάμπτεται, διότι αυτη, διά τοΟ ψυχlκοΟ καθαρμοΟ, απαλλάσσει τπν ψυχπν από τπν εγωπάθειαν της δοκησισοφίας, μεγίστης ασθενείας της ψυχης. Ψυχικός καθαρμός επέρ­ χεται μέ τόν αδιάλειπτον έλέγχον κάθε εσφαλμένης γνώμης10.

n

-

"ΤΙ::ΤDlΙIt'Τ'V~"

79

κι:.IΙUζ; 1VVV είναι πολυσύνθετον καί απαιτεί από τόν ενάρετον τπν τών αγαθών καί τών κακών - τών πρό, τών νΟν καί τών μελ­

- , διά νά είναι εΙς θέσιν νά δρξΙ τόσον εΙς τό Φυσlκόν πεδίον

σχέσεις του μέ τούς συνανθρώπους του, δσον καί εΙς τό νοη­ εΙς τάς σχέσεις του μέ τό θείον, κατά τόν άρμόζοντα τρόπον. '3'

τ_ι

(

:ι,

,

αΨDΡ~SΤII<:Π ειναl η προσεγγισις του Πλατωνος εις το Δ' Βιβλιον της

. 'Εκεί ύπάρχει μία σημαντικπ αναΦορά τών Ιδιοτπτων της μέ αρχπν την επίκλησιν εΙς τόν Άπόλλωνα τόν εν Δελφοίς, ό επιλαμβάνεται της επιστασίας εΙς την Ί'δρυσιν τών ναών, τών της λατρείας τών θεών, τών δαιμόνων, τών ηρώων καί τών "II1VIr)V(l)V Ό Σωκράτης προτείνει τόν Άπόλλωνα "ώς πάτριον εξη­ διά την όρθην έρμηνείαν τών Άρχών. ουΥ, εΦη, ετl αν ημΤν λοιπόν της νομοθεσίας έίη; έγώ εΙπονοτl ημlν μέν ουδέν, τφ έν Δελφοlς τά τε μέγιστα καί κάλλιστα καί μοθετημάτων

Απόλλωνl τφ των νο-

......

ΕΙς τόν διάλογον "Λάχης" (εΙς τόν όποίον αναπτύσσεται η Ιδιότης της

(ΑΔ.:Τί μας υπολείπεται λοιπόν από τήν νομοθεσία;

αφορών εΙς τπν ΆρετΠν.

στα νομοθετπματα, τά κάλλιστα καί τά σπουδαιότατα αναφέ­ ρονται εΙς τόν δελφικόν Άπόλλωνα).

ανδρείας),

6 Πλάτων

έχει ενα σύντομον καί περιεκτικόν απόσπασμα

ΣΩ.: ΕΙς ήμας, τοΟ λέω, δέν υπολείπεται τίποτα. Άλλά τά μέγι­

"ΣΟ.: ΔοκεΤ ουν σοι, ω δαιμόνιε, άπολείπειναν τι ό τοlοΟτος άρετης, έίπερ είδείη τά τε άγαθά πάντα καί παντάπασινώς γίγνεται καί γενήσεταl καί γέγονε, καΙ τά κακά ώσαύτως;

n

καΙ τοΟτον οίεl αν σύ ένδεα είναι σωφροσύνης δικαιο­ σύνης τε καί όσιότητος, φ γε μόνCι!> προσήκει καΙ περί θεούς καΙ περί άνθρώπους έξευλαβεΤσθαί τε τά δεινά καί τά μή, καί τάγαθά πορlζεσθαl, έπισταμένCι!> ορθως προσομlλεΤν"; (ΣΟ.: Νομίζεις λοιπόν, θαυμάσιε, δτl από τόν τοιοΟτον <τόν γνωρίζοντα τά παρελθόντα, τά παρόντα καί τά μέλλοντα

αγαθά καί κακά> θά rIcinn h αρετπ, αν βέβαια γνωρίζn καί δλα τά άγαθά καί εΙς δλας των τάς μορφάς πώς γίνονται καί θά γίνουν καί εγιναν, καί τά κακά ομοίως; Καί ακόμπ νομίζεις

δτl είναι δυνατόν νά ncfnn h σωφροσύνπ

n h δικαιοσύνπ καί

οσιότης από εκείνον, εΙς τόν οποίον μόνον άρμόζεl καί ώς πρός τούς θεούς καί ώς πρός τούς ανθρώπους καλά νά

h

προσέχη καί τά δεινά καί τά μπ δεινά καί νά λαμβάνn τά αγα­ θά, διότι γνωρίζει νά εχn τπν πρέπουσαν σΧέσιν <πρός τούς θεούς καί τούς ανθρώπους»; (Ππάτωνος "Λάχnς"199d,

απόδ. 8ασ. Ί. Τζαφάρα, έΚδ. ΠΑΠΥΡΟΣJ.

(Ππάτωνος "Ποπ/τεία" 4278, απόδ. ΆΠrάνπJ.

ό ΔελΦlκός Άπόλλων προ"ίσταται καθπμενος εΙς τό κέντρον της τόν όμφαλόν της, καί δίδει τάς αναγκαίας εξηγπσεις εΙς τούς ανα­ τήν γνώσιν περί τοΟ Θείου. ΕΙς δ,ΤI δμως αφορξΙ εΙς τήν ανά­ τών lδιοτπτων καί τήν ασκησιν της Άρετnς, η ερευνα πρέπει νά από τούς παρευρισκομένους καί τόν ι'διον τόν Σωκράτη, ώς δηλοί εΙς τό εν λόγcμ απόσπασμα της Πολlτείας12. της Άρετnς, διά τών τεσσάρων της Ιδιοτήτων, εξαγνίζει καί

nOlcaeaiPEI τήν ψυχήν.

"τό δ' άληθές τφ οντl j; κάθαρσίς τις των τοιούτων πάντων καί nσωφροσύνη καί nδικαιοσύνη καί nανδρεία καί αϋτη h φρόνησις μή καθαρμός τις

j;".

ι .. μήπως δέ τό αλπθές <Γι Άρετπ> είναι κάποια κάθαρσις από

σλα τά τοlαΟτα καί μήπως h δlκαιοσύνπ καί h σωφροσύνπ καί h ανδρεία καί αυτή Γι φρόνπσις είναι κάποιον εΙδος εξα­ γνlσμοOJ.

(Ππάτωνος "Φαίδων" 698 - D,

απόδ. Θ. Κ. Άραποπούπου, έΚδ. ΠΑΠΥΡΟΣJ.


80

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI-

n

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 30ν - «ΤΕΤΡΑΚΤΥΙ" ΤΗ! ΑΡΕΤΗΣ

Καί ποία ύψίστπ έκφρασις της Άρετης; ΕΙς τόν διάλογον "Μενέξενος" τοΟ Πλάτωνος δίδεται ι'σως ώραlοτέρα καί περlεκτlκωτέρα τπς περιγραφπ ύπό τοΟ Σωκράτους:

n

n

(Έξ αλλου σ ω Φ Ρ ο σ ύ ν n είναι σωτπρία εκείνου πού τώρα δά εξετάσαμε, δπλαδή της Φ Ρ ο ν ή σ ε ω ς <σωτπρία φρονή­

σεως».

(Ππάτωνος "κρατύπος" 411e,

"π πόθεν αν ορθώς άρξαίμεθα ανδρας άγαθούς έπαlνοΟ­ ντες, οϊ ζώντές τε τούς έαυτών ηϋφραινον δι' άρετήν καί

άπόδ. ΉΠ. Λογίου, έΚδ. ΠΑΠΥΡΟΣΥ.

τήν τελευτήν άντί της τών ζώντων σωτηρίας ηλλάξαντο";

Σωl(Ράτn,ς σ~νδ,~εl τάς δ~O εννοίας σωφροσύνπς καί φρονπσεως, εις τ~ν 7ννΟl9ν τπ~ φρo~πσεως εξυπακούεται δτl ύπάρχεl ;νκιΡάΙ:,εlα τω~ Πδo~ω~, και τών επιθυμιών. μπ ορθώς ελεγαποκλειουν τπν εννοιαν της φρονΠσεως. Τπν ταύτπν

(Μέ αλλας λέξεις. από ποΟ εlναl ορθόν ν' αρχίσω τόν επαινον τών γενναίων ανδρών, οΙ όποίοl καί εφόσον εζοΟσαν πυφραl­ νον τούς Ιδικούς των μέ τπν αρετπν των καί μέ τόν θάνατόν των τπν αντήλλαξαν μέ τπν σωτπρίαν τών ζώντων); (Ππάτωνος "Μενέξενος"

επαναΦέρει ό Πλάτων εΙς τπν Πολιτείαν λέγων:

237,

ηδ<)νaιν τινων

άπόδ. ΚαΠΠ. Έπεοπούπου, έΚδ. ΠAΠYPOΣJ.

Ή εύρπματικότπς τοΟ ανωτέρω αποσπάσματος έγκειται τόσον εΙς τπν σύλλπψιν, δσον καί εΙς τπν λακωνlκότπτά του. Ό Πλάτων αναφέρεταl εΙς τούς αγαθούς ανδρας, οΙ όποίοl εν ζωj'1 διά της αρετης των εδιδαν τπν ευφροσύνπν εΙς τούς αλλους καί διά της ανταλλαγης της των μέ τόν θάνατον, έδωσαν τό πολυτιμώτερον τών αγαθών, τό όποίον διέθεταν, τπν ζωπν των διά νά ζi1σoυν οΙ αλλοl.

n σωφροσύνπ εlναl n εγκράτεια

επιθυμιών, ώς λέγουν ... >.

έπl~~υμlών έγ-

ώρlσμένων πδονών

(nπάr:ωvος "Ποπ/τεία" 430Ε, απόδ. ΆΠτάνπΥ.

Σύντομος. εξ αλλπς δΨεως δμως. είναι ό όρισμός της Άρετης. τόν όποιον δίδει ό Πλάτων εΙς τό Α' Βιβλίον της πολιτείας: ::t

_

"

,

_

c:.,

"$'

l'

",

''ουκουν και αρετη δοκεl σοι είναι εκαστω, ~περ και εργον

τι προστέτακταl;"

(σέ κάθε πράγμα πού εχει αναλάβει εναν προορισμό ύπάρχεl καί αρετή);

(Ππάτωνος "Ποπ/τεία"

απόδ. Ά. Παπαθεοδώρου, Χ. Παππά, έκδ. ΠAΠYPOΣJ. v

τοΟ τεραστίου οlκοδομΠματος. το όποιον ανεγείρει ό Πλάτων εΙς διάνοιαν εκείνων, οΙ όποίοl έρχονται εΙς επαφπν μέ τούς οlalnσνΟΙJC του.

φρονήσεως".

δέ σωφροσύνπ <αυτό εΙν' ανεγνωρlσμένον> KUριαρχ()ς νά εlσαl πδονών καί επιθυμιών. τόν δμως lσχυροτέρα καμμία δέν εlναι, λέγουν, ιΊδονή. κατώτεραι λοιπόν φυσικά ύπό τοΟ "Ερωτος. Kυ~)lαρ,xεί' καί άφοο κυριαρχεί

ci. Ιωφροσύνη

"Ι ω Φ Ρ ο σ ύ ν η

δέ ό καθείς εις κάθε τί τόν δσα δ' έλιsύθερc)ς μ' ελεύθερον κανείς θά συμΦωνnσn,λέγουν τ η ς ο λ ι τ ε ί α ς ο Ι α ρ χ ο ν τ ε ς. ο i ν ό μ ο ι, εlναι. δlκαιοσύνπν, σωφροσύνπν αΦθονον προικισμένος 'CV'VCI-IU

3538,

τά έλάχιστα περί Άρετης ανωτέρω αποσπάσματα εlναl δείγματα ... vv v

πδονών καί

θά εχn σωφροσύνπν).

δέ σ ω τ η Ρ ί α

ου νυνδή έσκέμμεθα,

81

απόδ. Ί.

"Συμπόσιον"

'Κ'Η,Π"" έΚδ. f. Δ. ΚΟΛΛΑΡΟΣ ΚΑΙ ΣΙΑ

1968,


82

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI·

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 30ν - "ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ" ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ

83

ανωτέρω απόσπασμα ανπκει εΙς τό εγκώμιον τοΟ 'Έρωτος, όχι Σωκράτους Διοτίμας, ώς θά αναμενόμενον, αλλά εΙς νεαρόν Αγάθωνα. Ό Αγάθων, βραβευθείς γουμένπν διά τό εργον του, έορτάζεl έπομένπν εΙς στενόν

n

~πl\lίIEIf'Ί εΙς

οlκίαν του. 'Άν καί

μερος, Ο λόγος του εΊναι Ό λόγος του

.

δόξα του IΊni'\n>!~\ι

αποσαφπνίζεl

τπτα τπς σχέσεώς του ώς πρός

Inn\lIf1I\1

h

φερόμενον ώς εραστπν του,

'Έρωτος μεταξύ tΊλΓlων otjJG~)Gtal

Περιλαμβάνει δέ καί τάς τέσσαρας nPIDQ1\1Q(~G~)ec:iOCIC

Ιδιότπτας. -FvωnlΩV ολων Ο Αγάθων βεβαιοί

ων ανώτερος σωφροσύνπν. Ό Αγάθων, διά

{Είναι φανερό ΟΤΙ h α δ ι κ ί α είναι πραγματικά τό εμπόδιο, σ' τό όποΤο διαπερνά (δ ι αϊ ό ν τ ο ς), h α ν δ Ρ ε ί α ομως εχει τό όνομά τπς από τπν μάχπ. Μέαα στπν ποlC!νι.lαίlκότπι:ο

Π!:'Γ'/"Ίί~~ηΓΊI\I του εΙς Ο,τι αφορζΙ εΙς

εΊναι h εγκράτεια, οποίαν ιδιαιτέρως αυτπς, φυσlκόν εΊναι νά μετέΧ!1 Ο 'ίδιος εΙς

αν βέβαια ρέΓΙ, h μάχπ δέν ειναι

εις τάς ΓΊδονάς τάς επιθυμίας ενστίκτων εΙς φυλοφιλlκπν μετά Παυσανίου. 'Άλλως, ενώπιον πλέον τών τπς εποχπς του, δέν θά νά εκφέΡ!1 γνώμπν, χωρίς νά

Άπλώς θά σωφροσύνπς....

στόχος ειρωνείας καί finl{TI~r(-;"I

τό θέμα τπς

εΙδlκώτερον

ο

αλλο παρά h αντίθετπ

n.'Άν λοιπόν αΦαιρέσωμε τό δέλτα από τπν λέξπ ανδρεία, τό δνομα α ν Ρ ε ία σπμαίνει αυτπ την ενέργεια.

σμως φανερό στl h α ν δ Ρ ε ία δέν είναι h α ν τ ί θ ε τ n Ρο σέ κάθε Ρ ο η, αλλά εκείνη πού ρέει παρά τό δίκαιον' γιατί αλλοιώς δέν θά επαινούσαμε τότε την α ν δ Ρ ε ίο>.

n

(Ππάτωνος "κρατύπος"

413e,

άπόδ. ΉΠ. Λάγιος εΚδ. Ι. ΖΑΧΑροπογΛΟΣ).

'δρ~;ιoς δέν εΊναι μόνον εκείνος, ο οποίος διακρίνεται εΙς

μαχών υπεραμυνόμενος τπς πατρφας γΠς. Έξ l'σου ανδρείος εK~::ιν()( Ο οποίος εχει τό σθένος, γνωρίζων εκ τών προτέρων τά riI'"Ί\/Τf'Ί δεινά καί τά μέλλοντα αγαθά, νά μάχεται εις τό πλευρόν Ασχέτως ώς πρός τπν εκβασιν τπς μάχπς, h οποία θά από τπν υπεράσπισιν τών Αρχών, τών Αξιών, τών 'Ιδεών καί 'Ιδανικών του, Ο ανδρείος δέν υποχωρεί πρό τών δεινών, τά οποία εις τό μέλλον εκ τοΟ αποτελέσματος τπς μάχπς καΙ δεινά εκ προοϊμίου γνωρίζει

τελευταίον τών Όρφικών 'Ύμνων περί τοΟ 'Άρεως,

h ανδρεία

βασlκιΊ ιδιότπς τοΟ ΘεοΟ τοΟ πολέμου, Ο οποίος μάχεται παρά '~V'JV v τών δικαίων ανδρών καί εΊναι βοηθός τπς Θέμιδος, θεάς V'""JI-,UJV καί τών νομΟθετπμάτων.Ό 'Άρπς δέν εΊναι Ο αγριος, αl­ θεός τών μαχών εις τό Φυσικόν πεδίον, αλλά ο υπερασπl­

υπεραμυνόμενοςτπς δικαιοσύνηςκαί "ο τύραννοςτών αντlθέ­ , αρα ο επιδιώκων τπν εξισορρόππσιν διά τπς υποταγπς τών

.ΤΙΘ:εσε:ων εΙς τόν ζυγόν τπς δικαιοσύνπς.


84

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI-

"την Cινδρείαν έπιστημπν φ(ις δεινών τε καί θαρραλέων 'J

ειναl;

...

,

,

,

κατα την παροιμιαν

n

_

'>1

:ι:ι,

_

7

αρα τ~ οντl ουκ αν πασα υς

γνοίη ουδ' αν Cινδρεία γένοιτο".

(παραδέχεσαι δτl η ανδρεία εlναl επιστήμη τών δεινών καί τών

θαρραλέων; ... σύμΦωνα λοιπόν μέ τήν παροιμίαν δέν εlναl δυνατόν κάθε χοίρος νά γνωρίζr1 τά δεινά καί τά θαρραλέα

οϋτε εlναl δυνατόν νά γίν!1 ανδρείος>. (Ππάτωνος "Λάχπς"196Ο,

απόδ. 8ασ. Ι. τσαφάρα, εΚδ. ΠΑΠΥΡΟΣ).

τά δεινά καί τά θαρραλέα, εΙς τά όποία αναφέρεταl ό Σωκράτπς, εΤναl τέκνα επιστήμπς, συνεπώς μόνον ΟΙ κατέχοντες νουν καί επιστήμπν

εΤναl ανδρείοι Ό κάθε χοίρος - αλλπγορία ανθρώπου αμαθους, απ αl­ δεύτου, ακαθάρτου καί αμυήτου - δέν μετέχει ανδρείας. Ό χοίρος φο­

νεύεταl, πρό της μυήσεως του μύστου, κατά τήν δευτέρα ν ημέραν τών Έλευσινίων Μυστπρίων καί αλλπγορεΤ τό ακάθαρτον μέρος ψυχης, τό όποίον καταστρέφεταl διά παντός διά της φυσlκης πράξεως του λουσίματος εΙς τό Φάλπρον καί της εξοντώσεως του χοίρου

θάλασσαν τών παθών. Εlναl προφανές δτl η αναφορά του συγκε­ κριμένου ζώου από τόν Σωκράτπν δέν εΤναl τυχαία.

. <Ηγούμεθα δ' ημείς δεινά μέν είναι α καί δεος παρέχει, θαρραλέα δέ α μη δέος παρέχει' δέος δέ παρέχεlν ου τά

γεγονότα ουδέ

τών κακών, άλλά

κώμενα' δέος γάρ είναι προσδοκίαν μέλλοντος οϋτω καί ώ Λάχης";

n

ιΣΩ.: Ήμείς λοιπόν νομίζομεν δτl δεινά εlναl δσα καί φόβον εμπνέουν, Θαρραλέα δέ δσα δέν προξενούν φόβον' προξε­

νούν δέ φόβον οχl δσα κακά εγιναν οϋτε δσα εlναl παρόντα εξ αυτών, αλλ' δσα αναμένονται νά γίνουν' διότι κατά τήν

γνώμπν μας δέος εlναl προσδοκία μέλλοντος κακού' Π μήπως δέν έχεις καί σύ αυτήν τήν γνώμπν, Λάχπ); (Ππάτωνος "Λάχπς" 1988 -

C,

απόδ. 8ασ. Ί. τσαφάρας, εΚδ. ΠAΠYPOΣJ.

Καί. επιγραμματικώς, συμπλπρώνεl λέγων ό Σωκράτπς, "δτl δεινά μέν λέγομεν μέλλοντα κακά, Θαρραλέα δέ τά μέλλοντα, οχl κακά, πτοι μέλλοντα αγαΘά, καί έπιστήμπν αυτπν ονομάζομεν ανδρεία ν".

Άθπνθ, "η 'Ηθών Νόπσις", ητις "τά θεία νοεϊ"


86

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ

APXETvnA ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 30ν

-

"ΤΕΤΡΑΚΤΥΙ" ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ

87

γ. Φρόνησις

διάλογον

<φρόνησις>'φορας γάρ n\ll'111"'11\I

ιοσύν

υπολαβείν φoocις'

σθαί έστιν". (ΣΩ.: Ή <φρόνησις>, διότι αυτπ φανερώνεl κατανόηση κινπ­ σεως καί μεταβολnς (φορας καί ροϋ>. Θά μπορούσαμε σμως νά τπν θεωρήσουμε καΙ σάν ώφέλεlα τnς κινήσεως (ανησιν φορας), όπωσδπποτε σμως αναφέρεταl πάντοτε στήν κίνπ­

n

λέγει

αφορζΙ εΙς

δ ι κ α ί ο υ σμως φαίνεταl στl, ενω αρχάς συμφωνοΟν συΙJuετέ)i[Qντες εις συζι1τπσlν, εν συνεχείζ] αμφlσβπτοΟν.

αρχ:ίζεl λέγων ό Σωκράτπς.

ση).

(Ππάτωνος "κρατύπος"

411d,

άπόδ. Βασ. Χρ. Kριrσεπfι, εΚδ. ΠΑΠΥΡΟΣ).

Ή σπμασία της γνώσεως της φορας της ροης φέρεl εΙς τό προσκήνιον τπν συνεχη αναζπτπσιν της ουσίας της Άρετης. Αϋτπ όδπγεί εΙς τπν

Άλπθείαν τών αντων καί τών πραγμάτων. Ή φρόνπσις, συνεχώς δια­ φεύγουσα καΙ αλλάζουσα "φ ο Ρ ά ν Ρ ο η ς", εΙς καμμίαν περίπτωσιν δέν επιτρέπει τπν παγιοποίπσίν καί τόν εφπσυχασμόν. Καθίσταται

ωφέλεlα

= ανπσις, διότι h ωφέλεlα εΙναl πραγματικπ μόνον σταν μετέ­

χrι της νοπσεως, δ ν

nσ ι ς /

νό

n σ ι ς14.

"ΣΩ.: Άλλά τούτων δή ενεκα χρή ων διεληλύθαμεν. ω μία.

ποlεΤν. ωστε αρετnς καί φρονήσεως έν τ~ βί~

τασχείν' καλόν γάρ τόν αθλον καί Γι έλπίς μεγάλη". (ΣΩ.: Άλλ' από σσα εως τώρα συνεζnτήσαμεν, Σιμμία, έξά­

n

γεταl υποχρέωσlς, νά προσπαθωμεν μέ κάθε δύναμιν νά μετέχωμεν κατά τήν ζωπν μας τnς αρετnς καί τnς φρονήσεως,

διότι Γι ανταμοιβή εΙναl ώραία καί

nέλπίς μεγάλπ).

(Ππάτωνος "Φaίδων"114D,

απόδ. Θ. Κ. Άραποπούπου, εΚδ. ΠΑΠΥΡΟΣ).

τό ανωτέρω απόσπασμα ευρίσκεται εΙς τό τέλος τοΟ διαλόγου "Φαί­

δων". Ειναl

h τελευταία καίίερωτέρα παρακαταθπκπ αρετης καί φρονπ­

σεως, τπν όποίαν ό Σωκράτπς, αφοο διεξοδlκως απέδεlξεν διά τών λό­ γων καί εμπράκτως εφπρμοσεν εΙς τόν βίον του. αφπσεν ώς κλΠΡΟδό­ τπμα εΙς τούς μαθπτάς του.

έπιτρ()πε:ύεl τά αλλα nf'!\ITfΊ

tKi~nEln

<δίκαιον>. εύ(,τclμίCJς

('Όσοι δπλαδή πιστεύουν στl τό σύμπαν βρίσκεται σέ κίνησπ,

υποθέτουν στl τό μεγαλύτερο μέρος του εΙναl τέτοιο, ωστε νά μήν κάν!1 Ολλο τίποτε παρά νά προχωρίΙ καί στl υπάρχει κάτι πού διαπερνάει σλο αυτό καί μέσ~ αυτού γίνονται σλα

τά γινόμενα' καί εΙναl αυτό ταχύτατο καί λεπτότατο. αλλοιώτικα δέν θά μπορούσε νά δlαπερνζΊ σλο τό υπάρχον,

αν δέν πταν πολύ λεπτό ωστε τίποτε νά μήν τό έμποδίζι1, OUτε αρκετά ταχύ ωστε κοντά του τό υπόλοιπο νά εΙναl σάν ακίνπτο. 'Επειδή λοιπόν διευθετεί σλα τά αλλα (διαϊόν), ώνομά­

σθπ μέ τό ανομα δ ί κ α ι ο ν, αφού χάριν ευφωνίας προσέλαβε τή δύναμπ τού κ ...). (Ππάτωνος "κρarύnος"412d,

απόδ. ΉΠ. ΛαΥίου, εΚδ. Ι. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ). s::'\I\J'f'llfΊ της Ρ ο η ς, καί μάλιστα της ταχυτάτπς ροης,

h όποία δέν στα­

ενώπιον ουδενός προσκόμματος, αλλά τό δlαπερνζΙ απ' ακρου

διά νά ΦθάσΙΊ μέχρι την ουσίαν τοΟ ζητουμένου, εΙναι h

τοΟ δlκαίου. 'Εν συνεχείζ] ό 'ίδιος ό Σωκράτπς αντιτίθεται εΙς τπν

Μαθπταί του σμως δέν εΙναl μόνον τά ολίγα εκείνα ατομα, τά όποία παρευρέθπσαν κατά τάς τελευταίας του στιγμάς. Ειναl παρακαταθπκπ

ιr.'T'~I"\'_' αποψιν. Αϋτπ δμως δέν παύει νά εΙναl ακρως ενδlαφέρουσα,

εΙς τούς μαθπτάς του ανά τούς αΙώνας καί ανά τπν υφπλιον, τπν υπό τόν ηλιον υπάρχουσαν Γην, φωτlζομένπ εΙς τό φυσlκόν πεδίον από τόν 'Ήλιον τοΟ Σωκράτους καί εΙς τό νοπτόν από τόν 'ΉλΙΟΥ τοΟ Άπόλ­ λωνος, τόν όποΤον επικαλείται ό Σωκράτπς.

σλων τών καταστάσεων καί τών γεγονότων, διά νά εμφανισθn

τό δίκαιον πρέπει ν6 εΙναl ίκανόν ταχύτατα νά δlαπερνζΙ

της αντικειμενlκης πραγματικότπτος καί νά λάμΨΙΊ

h δlκαιο-


ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 30ν

ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

88

- ιιΤΕΤΡΑΚΤΥΙ .. ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ

89

τελείως διαφορετική Γι έννοια της δlκαιοσύνης, αλλά εξ'(σου σημαντική εΙς τήν ΠΟλlτείαν, μεταξύ πολλών αλλων είναι καί Γι έξης: "'lΞθέμεθα δέ δήπου καί πολλάκις έλέγομεν, εΙ μέμνποαl, στl ενα εκαοτον εν δέοl έπιτπδεύειν τών περί τήν πόλιν, είς σ αύτοΟ φύοις έπιτπδειοτάτπ πεφυκυΤα έίπ ......

n

(Ώρίσαμε τότε καί τό λέγαμε πολλές φορές, αν Θυμάοαl, ΟΤL κάΘενας ΠΟλίτπς πρέπει νά εξασΚ!1 μονάχα ενα επάγγελμα από οσα εΊναι στήν πόλπ, εκείνο γιά τό όποίο h lδlοΦυ"ί"α του εΊναι πολύ Κατάλλπλπ ....).

κάτωθι αναγραφόμενα περί συσχετισμού στοιχείων καί Ιδιοτήτων

Άρετης, καθώς καί τών διαβαθμίσεών της, είναι λίαν περιληπτικά

(Ππάτωνος "Ποπιτεία" 433Α,

άπόδ. Ά. Παπαθεοδώρου - Φ. Παππά, εΚδ. ΠΑΠΥΡΟΣ).

Διότι εξασκών ό καΘείς αποκλειστικώς τήν τέχνην, εΙς τήν όποίαν εί­ ναι εκ Φύσεως Ικανώτατος, καί μή παρεμβαίνων εΙς τήν τέχνην τού

αλλου, εΙς τά εργαλεία του, τόν χώρον του, τούς συναλλασσομένους του Κ.λπ., δέν θά δημιουργηθούν έριδες καί διενέξεις ώς πρός τήν όρθότητα κάθε ενεργείας καί Γι δικαιοσύνη θά λειτουργ!1 ανευ ανάγκης δικαστηρίων. Ό Πλάτων επαναλαμβάνει τήν αυτήν αποψιν καί εΙς τήν αρχήν τού διαλόγου "ΤΙμαlος"16, αναδεlκνύων τήν μεγάλην σημασίαν τού νά ασχοληταl ό καθείς μόνον μέ εν αντικείμενον, εΙς τό όηοίον έχει τήν μεγαλυτέραν Ικανότητα "Καί κατά φύσιν δή δόντες τό καθ' αυτόν έκάστφ πρόσφορον εν μόνον επιτήδευμα".

Ό Πλάτων αφlέρωσεν εΙς τήν δlκαιοσύνην τό κείμενον της πολιτείας. τό μνπμειώδες του αυτό έργον είναι τό αόρατον Μνημείον, τό αφιε­ ρωμένον εΙς τήν ανθρωπότητα, τό όποίον πραγματεύεται τό θέμα δικαιοσύνης από πάσης πλευράς. Ό αναγνώστης της Πολιτείας καθίστα­ ται ΠΟλίτης τού κόσμου, Ικανός νά συναλλάσσεται μετά δικαιοσύνης εΙς οΙονδήποτε σπμείον τού πλανήτου καί εάν ευρεθ!1. ΟΙ "ΝόμοΙ", τό περί Νομοθεσίας έργον του, έρχεται ώς επιστέγασμα τού βίου του νά όλοκληρώσ!1 τήν ψυχικήν δομήν τού δικαίου ανθρώπου.

είναι μόνον ενδεικτικά της αναγκαίας γνώσεως, τήν όποίαν ό δύναται νά ανεύΡ!1 εΙς τά κείμενα, τά όποΤα παρατίθενται παρούσαν έρευναν. Διά νά αναπτυχθούνθά εχρειάζετοτόμος ΒιΒλίου, μή αναγκαΤος, εφ' δσον τά αρχατα κείμενα καλύπτουν αναλυ­ τάς Ιδιότητας καί τάς διαβαθμίσειςτης Άρετης μέ αρχήν τά "Χρυ­ Έππ" τών Πυθαγορείων. αφερόμενοlεΙς τήν φύσιν τών τεσσάρωνστοιχείωνεν σΧέσει μέ τάς ότητας της Άρετης, ώς ανεπτύχθπσαν έστω καί λίαν περιληπτικώς, :ιΦ(]ίν~;ταl Γι κάτωθι τάξις τών στοιχείων, τά όποΤα μεταφραζόμενα

κ ι ν ή σ ε ι ς αποκαλύπτουντήν συγκρότησιντης ψυχης, ώς είπεν ημιοιος, καθ' όμοίωσιν της Ιδίας της α ε ί Ρ ε ο ύ σ

Ά Ρ ε τ η ς, της

ι ρ ή τ η ς, της ευρισκομένης εΙς μόνιμον κΙVησlν καί Ρ ο ή ν.

Γη

ΑΙσθήσεις

'Ύδωρ

Συναίσθημα

Άνδρεία

Άήρ

Νόησις

Φρόνησις

Πύρ

Γνώσις

Δικαιοσύνη

Σωφροσύνη

σωφροσύνη, σΧέσlν έχουσα μέ τήν εγκράτειαν τών ενστίκτων

τών επιθυμιών είναι τό εηιθυμητικόν/αλογον μέρος της ψυχης

αναφέρεταl εΙς τό στοlχεΤον της γης. ανδρεία, σΧέσlν έχουσα μέ τήν δύναμιν της ψυχης πρός δράσιν,

άνIClΦ:έρ~;ταl εΙς τό στοlχεΤον τού υδατος, είναι τό θυμlκόν μέρος ψυχης. Ή έννοια, τήν όποίαν αποδίδει ό Σωκράτης εΙς τήν αν­ δαι:,ιαν ενώ μετέχει διά τού στοιχείου τού υδατος, υπερέχει τού θυ­

καί συνδέεται μετά τού έπομένου στοιχείου τού αέρος. φρόνησις,Γι όποία κlνητοποlεΤταlεκ της όρθης σκέψεωςεπί αμφο­ τέρων τών προηγουμένων Ιδιοτήτων της αρετης, κινπτοποιείταl

υπό τού αέρος.


.......''-'''1"'1'\1 ΛΟΓΟΙ

δέ δικαιοσύνη,

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΘΕΟΙ,

n πλέον· διεισδυτικπ

δλων τών προηγουμένων

lδιοτπτων, τό δ ι (κ)α ϊ ό ν, συμπεριλαμβάνει δλας ανωτέρω Ιδιότητας εΙς άρμονlκπν συνεργασίαν καί εκπροσωπείται τό στοιχείον τοΟ πυρός, συνολικώς ενθεον φύσιν τοΟ όντος. δικαιοσύνη ώς τό πΟρ εχουν διεισδυTIVr\Tn,Ff'I

καί τπν

κινπσεώς των 17 .

Ό Διαμαντόπουλος τά έξπς σχετικώς μέ τά

Πολιτείας18 αναφέρεl

n

Ό Πλάτων εΙς τόν διάλογον "πρωταγόρας" απέδεlξεν Άρετπ εΊ­ ναι διδακτπ, καί εlναl μόνη όδός, όποία όδηγεί τόν ανθρωπον

n

n

εΙς τπν ευδαιμονίαν. ΕΙς τό ΧΙΙ Βιβλίον τοΟ εργου του "ΝόμοΙ" καί ΟΙ μετ' αυτόν σχολιασταl του, ό πρόκλος "Σχόλια εΙς τπν Πολιτεία" καί ό Όλυμπιόδωρος εΙς τόν Φαίδωνα, πραγματευόμενοl τό θέμα τπς "καθάρσεως" διέκριναν τά έξπς 7 γένη τπς Άρετπς:

τήν Θεωρητικήν. τήν παραδειγματικήν τήν Θείαν Θειουι)γl~{nν

n

ΑΙ διαβαθμίσεις αυταl ανευρίσκονται εΙς τά "Χρυσό 'Έπη" τών Πυθαγο­ ρείων, τά σχολιασθέντα υπό τοΟ Ίεροκλέους.

Φυσικπ καί

n Ήθlκπ

Άρετπ δέν αναφέρονταl εΙς αυτά, διότι αυταl έξυπακούεται δτl προ­ ϋπάρχουν.

ΟΙ 71 στίΧοι τών Έπών, μέ πρόσθετον τπν όνομασίαν των "Χρυσό 'Έπη" 72 στίΧοι χωρίζονται αντιστοίχως εΙς τάς υπολοίπους πέντε βαθμίδας, αl όποίαl όδηγοΟν διά τπς καθάρσεως εΙς τπν Θείαν Άρετπν καί δι' αυτπς εΙς τπν Άθανασίαν:

=

α. Πολlτικαί Άρεταί, 1 - 8, β. καθαρτικαί Άρεταί, γ. δ.

ε.

9 - 45, Θεωρητικαί Άρεταί 46 - 51, Παραδειγματικαί Άρεταί, 52 - 62 καί Ίερατικαί nΘεουργικαί Άρεταί 63 - 71.

Πυθαγόρας, ό Διδάσκαλος τπς Άρετπς


ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ

92

-

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 30ν - "ΤΕΤΡΑΚΤΥΙ" ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Ή σύνδεσις αρετiiς καί καθάρσεως εξηφανίσθη σΠμερον. Ή "~ι,, .... I: κατεστράφη. ουδείς γνωρίζει κάτι τό θετικόν, λεπτομερές καί r.",f"INII_

93

ΠΛΟΥΤΩΝ

τικόν ώς πρός τπν άπλii εννοιαν τiiς αρετiiς, πόσον μάλλον των διαβα­ θμίαεών της.

''Ευ

-

δαιμονία" σμως δέν ύπάρχεl ανευ αρετΠς. Ή ευτυχία έΈ.(]οτ:αταl

από τπν τύχην καί οχl από τπν γνωσιν, κατάστασιν εΙς τπν

nnr.irnI

μετέχουν ΟΙ "δαπμονεςδαίμονες"19 των Έλλπνων, Θεοί. 'Ήρωες καί λόσοφοι.

"Ζεϋ πάτερ,

nπολλών τε κακών λύσειας απαντας, εΙ πασιν

δείξαις, οϊ4> τ@ δαίμονl χρώνται".

(Ζεϋ, πάτερ, αναμφιβόλως μπορεΊς νά απαλλάξΙΊς από πολλά

κακά δλους εν γένει τούς ανθρώπους, εάν δείξΙΊς εΙς δλους ποίαν Ψυχήν εχουν).

(Γ. Σακεππαρίου "Πυθαγόρας ό Διδάσκαπος τών ΑΙώνων", Ίεροκπέους "Χρυσά 'Fnn" στ.

61 - 63,

άπόδ. π. Γράβιγγερ, εΚδ.IΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ / ΔΙΜΕΛΗ, 1999).

Ή λέξις "δαίμων" εΙς τό αρχαΊον κείμενον αναφέρεταl εΙς τπν .1" ", .... \1

nόποία μόνον, αφού ό Ζεύς/Νούς - nανωτάτη ν ό η σ ι ς τού nύπερσυνείδησις θά ελέγαμε σπμερον - ηθελεν τiiς αποκαλύΨει

πραγματικπν της Φύσιν, θά πμπορούσε νά απαλλαγfΊ εκ των "";~rlI;:\,,

της δεινων καί νά KαταστfΊ ευδαίμων, ευ + δαίμων, δαπμων, γν(i>ριφι,σα διά τπς νοπσεως καί ουχί πιστεύουσα διά τού συναlσθΠματος. ΑΙ τέσσαρες Ιδιότητες τπς Άρετπς προϋποθέτουν πρώτον τπν "",i;",III\I των στοιχείων τπς 'Ιεράς τετρακτύος. Διά τiiς όρθπς παιδείας, θά δυνατόν νά ανασυρθούντά ι'χνη τπς παλαιάς σοφίας τπς tπιι:α~:αθμιcιu κλίμακος τπς Άρετπς καί ό πεlθαρχημένος,επίμονος, μεθοδικός καί θεος ερευνητπς νά ανέλθ!'1 τπν κλίμακα των έπτά αναβαθμων της.

Ή σύνδεσις Άθανάτων/θνητων θά πτο δυνατπ μετά τπν εΙς βάθος εΙς αυτοσυγκέντρωσlνεντρύφησιντων ανωτέρω. Διά τiiς Kα(3ά~)σι::ως ύΠΟδεlκνύεταl εΙς τά "Χρυσά 'Έπη" τών πυθαγορείων στl Ψυχπ ασΦαλείας θά εβάδιζε τότε εΙς τπν όδόν τπς Άθανασίας,

n

VOCIOK()C

< Πράξεις

εΙς τό νοητόν Πεδίον, Βασίλειον Διός ("Κρατύλος" 395e - 396b)

εΙς τό αΙσθητόν πεδίον, Ποσειδωνος

("Κρατύλος"

402e - 403a)

""Ην δ' άπαλείΨας σώμα ές αΙθέρ' έλεύθερον ελθnς, εσσεαl άθάνατος, θεός αμβροτος, ουκέτι θνητός".

(δταν δέ εγκαταλείΨΙΊς τό σώμα σου καί ελθΙΊς εΙς τόν ελεύ­

θερον αΙθέρα, θά είσαι αθάνατος, θεός αμβροτος, οχl πλέον θνητός>.

Περοκπέους "Χρυσά 'Έπn" στ. 70 - 71, άπόδ. Π. Γράβιγγερ, εΚδ.IΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ/ΔIΜΕΛΗ, 1999).

Μάθησις

εΙς

υποχθόνιον πεδίον, Πλούτωνος/Άί'δου ("Κρατύλος" 403a - 404ω

- - - ΆΦομοίωσlς Βασίλειον


ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟί

30ν - .. ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ» ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ

ΣΥΜI30ΛΑ, ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

95

φιλοσοφία προσπγγισεν τπν νά αποκαθάΡ!1 τπν Ή κάθαρσις, προϋπόθεσις ανόδου εΙς λεπτοφυέστερα νοπτικά αποτέλεσμα ΆρετΠς20. θά επlτρέΨ!1 τπν σύνδεσιν μετά των

Μεγάλων 'Δf'\s~λm,(,'Η'

ΓιΟΙJειC5ω"rοc. Πλούτωνος, τέκνων κρόνου δτl h αφύπνισις ψυχπς δταν ό XO()vOC; KI~tn/nr 'Ροπς/,Ρέας κατάλλπλον χρονlκπν

" " " " ' ..... 1

δομπν

6 ....... .+....'\1

μlκροlκοc~μl~~οΟ

Q " .., .........

μω(ΡΟΚΟ(Jμl~~ωv Θείων 'Όντων.

ενσάρκωσιν ανάγεται εχοντα εΙς τόν

t:\\l'''ΤI''Ι'-'

τό

εΙς τόν Ποσειδωνα,

των ένσάρκων ψυχων καί κατά τό ετερον τόν παρακολουθοΟντα νόπσίν των.

Ή σπμαντlκωτέραδλων

h σύνδεσις των δύο

Μεγάλων Άδελφων, Διός καί Ποσειδωνος μετά των θνπτων εν συνεχείζ] h σύνδεσίς των μετά τοΟ τρίτου αδελΦοΟ Πλούτωνος/ ΆΤδου κατά ασαρκον κατάστασιν ΨυχΠς. Ή Γλωσσα εμφανίζεl έκπλΠξεlς. Διά τπς συγκρίσεως καί αντιπαραβολπς των συμβόλων τριαίνπς/κε­ ραυνοΟ καθίσταται φανερά h διαμετρlκιΊ αντίθεσις των Ιδιοτπτων ΠΟ­ σειδωνος/Διός:

h τρίαινα =υδωρ/ απροσδιόριστον σκοτεινόν συναίσθπμα τπς άρμο­ διότπτος τοΟ Ποσειδωνος εναντl

β. τοΟ κεραυνοΟ τοΟ Διός.

ψυχπς,

ψυχlκων διεργασιών,h όποία μυθολογικως

μεταφέρεταl εΙς τό Όλυμπιακόν Πάνθεον, είναι

α.

αρθρώσεις των Θεων ('Ήφαιστος>, των

= πυρός/ΦωτισμοΟ

τπς διανοίας τπς άρμΟδlότπτος

σύνδεσίς των δμως ποΟ εκδπλοΟταl; Μππως h Γλωσσα h ΈλλπνlκιΊ διά των λέξεων/συμβόλων εμπεριέχει αφανως τάς Ιδιότπτας των δύο Θεων, κεκρυμμένας εΙς τά ακρα των θνπτων, συνδεδεμένων μέσC!,> τπς ροπς;

Ή λέξις π ο ύ ς εχει αρκτικόν σύμφωνον τό Π τπς π ύ λ

n ς. Διά τπς σχεδιαστικπς του αναπαραστάσεως τό Π εΙκονίζει μίαν π ύ λ n ν. Είναι

βασιλοπαίδων ωlδί -

,

δεικνύουν

ουτοι εχουν σπμείον χωλότπτος

αδυνα-

nδυσμορφίας

τούς πόδας.

ψυχπ εχει αμεσον σχέσιν μέ τούς πόδας, 'Q .....

i"lI"Ί\lIf'1 Σπμερον αl αδυναμίαl

τόν ψυχολόγον μέ ΟΙ πόδες εκφράζουν

h

ψυχπς γίνονται αμέσως

παρατπρπσιν ποδων ασθεσυναισθπματικόν, ύδάτινον φo~έα

καΙ. δταν δέν εΊναι άρμονlκοί, επισπμαίνουν τάς αδυναμιας τπς.

εΙναl τά κάτω ακρα rtVr\A\I

του: ό νοος

ανθρώπου, ΟΙ πόδες του.

εύρίσκεται εΙς τπν κορυφπν, εΙς

'!

,

>1

ειναι το ανω

κεφαλπν

ανθρώπου.

λέξις ν ο Ο ς εχει αρκτικόν σύμφωνον τό Ν, αPK~IKόν τπ,ς Νοπσεωι::

όποίον διά τπς σχεδιαστικπς του αναπαραστασεως αναπαρισΤζ]

κεραυνόν τοΟ Διός καΙ συγχρόνως εΙναl τό σύμβολον (σπμερον!) ηλεκτρlσμοΟ.

τό περίεργον εΊναι δτl καΙ n'ΕλλπνlκιΊ Γλωσσα επισπμαίνεl δτl καΙ ΟΙ πό­ εχουν ώτα, ώς εχει καΙ ό νοος!


96

ΑρχΕΤνΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI·

Ι

11

-

"ΤΕΤΡΑΚΤΥΙ" ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ

ειδών εΙναl ό σ ε ί ω ν διά

ΝΟΥΣ=Ν+ΟΥΣ

Ι

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 30ν

ος"

11

αλλά καί ψυχήν τοΟ δlκαιοδοσίαν τοΟ Ποσειδώνος,

97

, OXL μόνον ώς OXL

Οι σεισμοί εΙς εΙς

ΠΟΥΣ=Π+ΟΥΣ

'Όχι, οί <Έλληνες Θεοί ουδέποτε έγκατέλεlΨαντός Ψυχός μας. δέν άναγνωρίζομε των έντός

ανώτερα πεδία συνειδπτότπτος, ώς UUCΗΟ'vω­ χοροΟ τών π ο δ ώ ν, τών συνδεδεμένων

+ ους)

ΆξιοθαύμαστονεΙναl τό γεγονός, δτl εΙς τήν Μυθολογίαν τά δύο

κοσμlκόν μU\.,I".4\./1I

Ποσειδώνος συλλαμβάνει

τα αντίθετα ακρα τοΟ ανθρώπου ανήκουν αντιστοίχωςεΙς τάς δύο

h εσωτερική

ακοή τοΟ

γάλας θεότπτας: ό μέν Ν ο Ο ς/ λογική εΙς τόν Δία, οι δέ ΠrΊί'Ίs:'f'

αίσθπμα εΙς τόν π ο σ ε ι δ ώ ν α!

~ετoυι)νll(ός χορός, θεία εκφρασις

Οι δύο αδελΦοί. συνδεδεμένοι διά τοΟ ώ τ ό ς (ν + ο υ ς καί π + ο υ

όρίζουν εΙς τήν Έλλπνlκήν Γλώσσαν τήν νοπτικήν (Ζεύς) καΙ ψυχοσωματικήν (Ποσειδών) κίνπσιν θνπτοΟ. Ή σύνδεσΙς απεκαλύΦθπ μέ τρόπον απροσδόκπτον, αλλά συντονισμένον S"\H.lnII." λογικώς. Διαμονή των εχουν, ό μέν Ζεύς τό ανω ακρον τfΊς "ΠIVfΊΙ'Ίτs:'lnr μαι:;,

κεφαλήν μας, ό δέ Ποσειδών ΠΟΥΣ,

λέξεως π

Θ

Ο

-

Σ

\ \\

Ρ+ΘΥΜΟΣ

n

επί τfΊς ό δ ο Ο διά τών π

V

Ι λ

ΠΟΔΟΣ=Π+ΟΔΟΣ

σματος επιτρέπει

τό ο υ ς

Ρ

κάτω ακρα, τούς πόδας

γενικήν πτώσιν, πούς γεν. π ο δ ό ς, τό σύμφωνον

ανωτέρων κόσμων, διοχε-

Ποσειδώνος, διά τοΟ Ρ υ Ψυχήν, διακατεχομενπν σφοδρας συνδέσεώς μετά τών ανωτέρων θείων κόσμων.

Ι

+ο δ ώ

Ρ+

+ ο υ ς εχει ακούσει καί 1'Ί\Ι'I'"Ιί'Ίr'Ί(j)f~n πιροιcoυ

:;κ

Ι

δεϊ διά τών 6Φθαλμών επερχόμενον εαν τό ι"ΊΠ'Γιιa'\\1 πεδίον δεν ελεύθερον, ζώα, καΙ κυρίως οι κύνες, οι I:vr\\lT!r;:r ανεπτυγμένον τό αKofΊς τfΊς 6σφρήσεως, Άέρος, αναγνωρίζουν έλευσιν των πρό εμφανίσεώςτου,

Ρ

Ι

Ρ

+

11

ΥΘΟΣ

/1

ο

V Σ

Ο

V Σ

Ι Ι

π ο σ ί δ ε σ μ ο ς Ποσεlδών,δένωνΤΓ\llrnr.r.Ι'ΊΓδεσμεύει πον

Δέν

ελευθέραν IS:TI'Vi\tnnl\t

γεν.

"τών π ο δ ώ ν", C1νiClφ:ερ~:ταl

εΙς Klvnt()nC~inCHC; lcfΊc; ψυxfΊς,

n

ε> Σ ΕΞ Ι Δ Ω

Ι Ι n

Ν

Ι Ι Ι

Ο

Δ

Σ Ε

Ω Ν

//

Ω

Ν

h συνδέουσα

ΛΙΟ'VU, \/I\Ι'::ΤI"'11 διά τfΊς Ρ ο fΊ ς

...

(ο υ ς). Ό Ρ + ο Ο ς τοΟ Ρ υ θ μ ο Ο ς θ υ μ ό ς εχει

όρατόν

πχου καί συλλαμβάνεταιδιά

τόν θ υ μ ό ν,

τόσον

λoγΙKfΊς. Μόνον δμως τό συναίσθπμα ενεργοποιείται ο Ο καί εκφράζεται διά μ ύ θ ο υ. Μ Ο θ ο ς σπμαίνεl λόγος

ώς πρώτον συστατικόν τόν Ρ ο Ο ν,

εΙναl μ Ο θ ο ς.

Ρ ο ή ν τοΟ λόγου,

h


ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 30ν - "ΤΕΤΡΑΚΤΥΙ .. ΤΗ! ΑΡΕΤΗΣ

ΣΥΜΒΟΛΑ. ΑρχΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

-

Ή λέξις Ρ υ θ μ ό ς έχει μίαν κυκλlκπν φοράν. επαναλαμβανομένπν ει τό δlπνεκές. ΡΥΘ

+

ΥΘΟΙ

ΟΙ

+

=

ΟΥΙ

ΘΥΜΟΙ

+ ΡΟΥΙ + ΘΥΜΟΙ + + ΡΟΥΙ + ΟΥΙ = ΡΥΘΜΟΙ

δΡξΙ ώς όρμός "μεταξύ" τών ακρων διά της ροης/ρ ο Ο ς. 'Άνευ ο ο/ροης τοΟ αέρος νόπσις δέν θά πλπσlάσΙΊ τό συναίσθπμα θά λειτουργήσn ορθώς τό ψυχικόν σωμάτιον.

n

n

μεγαλειώδπς πομππ τών λέξεων διά τοΟ Ρ υ θ μ ο Ο συνέχεται εΙ τάς τελετουργίας. Έπραγματοποlεlτο δέ εΙς τάς επισπμους πομπάς μ τόν αναπαιστικόν Ρ υ θ μ ό ν 25 • μέ τάς εΙδlκάς συμβολlκάς χειρονομία καί μέ τά προσωπεία. τά όποία ενέπνεαν τό δέος καί τόν σεβασμό εΙς τάς Ψυχάς, αl όποlαl παρπκολούθουν τά θεΙα δρώμενα διά τοΟ λα τρευτlκοΟ χοροΟ κατά τάς 'Ιεράς Τελετάς τών Μυστπρίων.

Ό χορός τών Μουσών καί τών ΝυμΦών. αl όποlαl συνοδεύουν τάς nd ραστάσεις τοΟ Άπόλλωνος καί αl όποlαl ευφραίνουν τπν ψυχπν του

Διός εΙς τά ανάκτορα τοΟ 'Ολύμπου. είναι ό συνδετικός λόγος της ψυ­ χης μετά τών ανωτέρων πεδίων.

Ό Ρ υ θ μ ό ς, ποσεΙδώνιοςlδιότπς, αναιρεί τόν π ο σ ί δ ε σ μ ο ν. τό δέ­ σιμον τών ποδών καί απελευθερώνει τπν ενορατικπν ψυχπν διά τοΟ ρυθμοΟ της κινπσεως τών ποδών. Έν προκεlμένφ συνεπώς διά τnς μουσlκης καί τοΟ χοροΟ παρατπρείταl μία επαφή τοΟ συναισθπματικοο στοιχείου. τό όποιον συνδεόμενον μετά τοΟ ωτός διά της μουσlκης φέρεl εΙς συνομιλίαν τά δύο ακρα τοΟ όντος. τό συναίσθπμα μέ τπν νόπσιν, τούς δύο αδελφούς, τόν Δία μέ τόν Ποσειδώνα.

εΙς τό φυσlκόν πεδίον θάλασσα έχει ρυθμlκόν κυματισμόν. ,στ()ίχυ)ς ό βπματισμός τοΟ ανθρώπου είναι ρυθμικός. 'Όταν ακούn μουσlκπν ό βπματισμός αυτομάτως συντονίζεται μετά τοΟ ρυ­ οτης μουσlκης. τήν όποίαν ακούεΙ, όχι διά τοΟ ωτός της κεφαλης, ά διά τοΟ ωτός τών ποδών του.

πο ύ ς ανταποκρίνεται εΙς τόν φυσlκόν Ρ ο Ο ν τοΟ Ρ υ θ μ ο Ο. ν ό μουσικός κραφ τόν ρυθμόν μέ τόν π ό δ α. Ή εσωτερική π ύ τών ανωτέρων πεδίων ανοίγει. δταν h μ + ο Uς - ική διά της ακοης

έρχεται εΙς τπν ψυχπν καί διά τοΟ Μ, αρκτlκοΟ της λέξεως Μ +ου­

ή, τπν Μ υ ε Τ. τότε συλλαμβάνει τόν Ρ υ θ μ ό ν. τπν μελφδίαν τήν όρμονίαν. Εις τόν χορόν ΟΙ π ό δ ε ς (π + ο ς) εκτελοΟν τάς

ολάς τοΟ νοΟ καί, εάν δέν έχουν Ιδικόν των ο

u uς. πώς θά ύπα­

'σουν εΙς τόν ν ο Ο ν. λέγει ό Πάνσοφος. ό Λόγος ό Έλλπνlκός, συν­ μετ' , αυτών '3'καί τπν λέξιν "ρ + ο Uς", εφ' δσον εκ της ροης προ_ ειταl παντοτε πχος.

ΟΙ δύο Μεγάλοι ΆδελΦοί, τοΟ πυρός καί τοΟ 'Ύδατος. Φέρουν τπν Ισορ­ ροπίαν εΙς τό ανθρώπινον όν διά τοΟ στοιχείου τοΟ αέρος. ΟΙ δύο πό .. λοl, h κεφαλή καί ΟΙ πόδες. συντονίζονται διά της μουσlκης,

ΜΟΥΙΙΚΗ

Ι

\ \ Ι \\

Ι

Μ+ΟΥΙ+ΙΚΗ

τό στοlχεlον τοΟ αέρος έχει ώς κύριον χαρακτπριστικόν τπν Ρ ο

99

nν,

τόν Ρ ο Ο ν. Ένδιάμεσον στοlχεlον. ό απρ. εύρίσκεται μεταξύ τών δύο αντιθέτων στοιχείων/πόλων τών εννοιών

α. πυρός/νοΟ/Διός, εφ' δσον ό Ζεύς μέ τόν κεραυνόν σχίζει τόν ουρα­ νόν διά τοΟ πυρός καί β. γης/ποδών/Ποσειδών. εφ' δσον ό Ποσειδών μέ τπν τρίαιναν ώς "γαιποχος" σείει τπν γην.

'Ενθουσιαστικός χορός Μαινάδων


100

APxeτYΠA ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 30ν

- "ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ"

ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ

101

1αΡlαΚ(J.)λιJεταl από ασΘενείας. Ή κάΘε Ψυχή έχει διαφορετικόν ενσαρκώσεων καί διαφορετικπς ποιότητος εμπεlρίας27. Καί Γι Γιλlκίαν, αν καί αΘάνατος, διότι προπλΘε από αΘάνατον κόσμου28. δέ Γι εξωτερική, αντικειμενικήπραγματικότπςγίνεται ι'Ι"1Ίλππτη

'Εκ τών πλατωνικών κειμένων τοΟ Φαίδρου, Τιμαίου, Φαίδωνος Πολιτείας, έχουν λπΦΘπ αl κάτωΘι απόψεις ψυχπς καί σώματος σΧέσει μέ

ψυχήν αναλόγως τών αναμνήσεων,τας όποίας έχει αποκομί­ τό παρελΘόντοΟ συνόλου τών βίων τπς29, δι' αυτό Γι εξωτερική, πραγματικότπς ποτέ δέν γίνεται κατά Trιt"lnrl\1 από τούς ανΘρώπους.

α'ί σ Θ π σ ι ς διδάσκειδτl αl ε ν τ υ π ώ σ ε ι ς τώνπαρελΘόντων εκείναl, αl όποίαl μαζί μέ αυτάς τοΟ παρόντοςδιαμορφώνουν

στοιχεία.

Φυσlκός,

lπεl::>ιφιορc!ν <σύν

φορεύς,

είναι εΙς κάθε ένσάρκωσιννέος.

<:

τών παρελθόντωνβίων τπς.

'Ως λέγει ό Πλούταρχος, εΙς τό "περί τοΟ Σωκράτους δαιμονίου" <S81D):

εστίν

.

μετέσχεν, αλογος δέ καΙ ανους ούκ

Άπό τάς αναμνήσεις τών ε ν τ υ π ώ σ ε ω ν όλοκλήρου τοΟ παρελ­ θόντος τπς, εξαρτάται Γι Ικανότπς τπς νά προσλάβΙΊ αντικειμενικώς n όχι τάς νέας, τάς όποίας τπς παρέχουν τά πάντοτε νέα τπς αΙσθπτήρlα όργανα. πόσον ν έ α ι δμως εΙναι αl απορρέουσαl εξ αυτών αΙσθήσεις; ΨυΧή, προκειμένου νά ταξlνομήσΓl, νά εξαγνίσΙΊ καί νά αξlοποlήσΙΊ τάς κινήσεις/αΙσθήσεις αναλόγως τών τριών τπς αλλων φορέων: τοΟ συναlσθπματlκοο/επlθυμπτlκοΟ, νοπτlκοΟ/θυμοεlδοΟς καί έν­

θέου/λογlστlκοΟ, πρέπει νά έχΓΙ τήν έξουσίαν έπί τοΟ σωματlκοΟ τπς φορέως, έπειδή εΊναι πρεσβυτέρα αυτοΟ 26 . Ή Ψυχή πρέπει νά μετα­ χειρίζεται τόν όρατόν, σωματικόν τπς φορέα ώς όχπμα, τό όποίον διατπρεί εΙς αρίστπν κατάστασιν, οϋτως ωστε Γι λειτουργία τπς νά

Άίδπς είναι ό σιωππλός α'ίτιος τπς ποιότπτος τών αΙσΘήσεων, ,

'l

,

Α

Ι

Δ

Η

Σ

\ f:1>ι<1\

ΑΙΣΘΗ·ΣΙΣ

όντος, από τήν ΨυΧήν.

'Έρχεται από τό παρελθόν, προσκομίζουσατό σύνολον τών

τπς ψυχΠς.

οποlου αυταl προερχονταl

ΕΙς αυτόν ανήκουν αΙσθπτήρlα όργανα, τά όποία παραδίδουν εξωτερικάς κινήσεις, τάς προερχομέναςαφ' ένός από τό πει)ιβ(]λnιον καί αφ' έτέρου από τούς αλλους ανθρωπίνουςοργανισμούς. 'Η λπψίς των εχει μόνον πλπροφοριακόν χαρακτπρα, εΙς τόν όποϊΌν αντικειμενική παρατήρπσις εξαρτάται από τό αόρατον μέρος δμως δέν είναι

- περί - φοράν)

ι.uμψιc;.vμς;. V ul αl δύο λέξεlς, Ά Τ δ π ς καί α'ί σ θ π σ ι ς, παίζουνμεταξύ

τά πέντε γράμματα τπς λέξεως Άίδπς εΊναι κοινά. τά έπόμενα τρία

ς λέξεως α'ί σ θ π - σ ι ς εΊναι επανάλπψις τών ηδπ υπαρχόντων Σ καί ΕΙς τήν λέξιν ΆΤδπς τό Οδοντόφωνον σύμφωνον Δ αντικαθίσταται ς τήν λέξιν α ι' σ θ n σ ι ς υπό τοΟ επίσπς Οδοντοφώνου Θ καί διά ταθέσεως τοΟ Σ πρό τοΟ Θ αl δύο λέξεις συμπίπτουν.

vrι"fιnl",~lr - σ ι ς τπς λέξεως α'ί σ θ

n-σ ι ς

διά τπς επαναλήψεως τοΟ

ΟυII.JΦ(ι)ν(>υ Σ, συμφώνου τοΟ σεlσμοΟ 30 αναφέρεταlεΙς τπν συνεχπ δια­ v"tr't""!I\I

τών ψυχών από καί πρός τόν Άίδπν. ΑΙ α Ι σ θ ή σ ε ι ς συνο­

τήν ψυχήν κατά τάς απείρους τπς παλινδρομlκάς κινήσεις γεννήσεως/Φθοράς. ΑΙΣΘΗΣΙΣ

\11

\1\\\\

'Άϊς+θΕΕΣIΣ

r

Πλέον, εΙς τήν λέξιν α σ θ n σ ι ς τό Η εΙναl Γι εκτασις τών δύο ώς πρός τήν Γραμματικήν. Κατά τήν έρμπνείαν, τήν όποίαν δίδει ό

lOOI<patnc εΙς τήν λέξιν ν ό n σ ι ς, θά επρεπε νά προφέρωμεν τό n μέ


102

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI·

APxeτYΠA ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

δύο ε, ν Ο έ ε σ ι ν 31 . Φαίνεταl δτl τό αυτό Θά πρέπει νά συμβn καί τήν λέξιν αl'σΘησlς, α Ι σ Θ έ ε σ ι ς.

Θέσις

=

Θ

+ ε σ ι ς,

αναλόγως της ε σ ε ω ς

τήν όηοίαν κατείχεν

n Ψυχή

εΙς τόν

= ωΘήσεως32 των πράξεών της, καΘορίζει

τήν δυνατότητα προσλήΨεως των κινήσεων/αΙσΘήσεων, ως ό Πλάτων, μέ αντικειμενικότητα, ορΘότητα καί ηρεμίαν

n μέ

.-.__..._.

μενlκότητα, παραμόρφωσιν καί αγχος. ΔιότΙ, ενω ό κάΘε (]νIΗ()(.)π()("

(σωμα

+ Ψυχή)

φέρεl εΙς κάΘε ενσάρκωσιν νέον σωματικόν φορέα

νέα αΙσΘητήρια όργανα,

nΨυχή είναι πάντοτε nΙδία μέ αναμνήσεις,

όποίαl προστίΘενται εΙς κάΘε ενσάρκωσιν.

Θεωρία των αναμνήσεων είναι κεντρική εΙς τήν Ό(),ΦI~:οπυθi:lν()()εlον Παράδοσιν καί συνεχίζεται ύπό τοΟ Πλάτωνος αδιαλείπτως. Δι' αΙτιολογείται καί ενδυναμώνεται Θεωρία των επανενσαρκώσεων 33 .

n

'Άνευ αΙσΘήσεων δέν δημlουργοΟνταl αναμνήσεις. Συνεπως αl

"'''.... rl_

σεις, αl όποίαl είναι κινήσεις της ψυχης, όπωσδήποτεΘά πρέπει νά νοδεύουν πάντοτε τήν Ψυχήν, τόσον εΙς τόν Άί'δην, δσον καί εΙς Γην καί νά μή πεΘαίνουν μέ τό ΦΘαρτόν σωμα,

τό σωμα, ως νέον "όχημα" εΙς κάΘε ενσάρκωσιν,πρέπει νά είναι ό ρέτης της Ψυχης καί όχι ό κυβερνήτηςτης.

Ή αl' σ + Θ η σ ι ς + Θ έ σ ι ς + ε σ ι ς + ω σ ι ς διά της ω σ ε ω ς/ωΘήσεως της Ψυχης ανοίγει τάς πύλας εκ των έσω πρός τά έξω καί διακινεί εντυπώσεις, τας εκ τοΟ Ά"ί" δ ο υ προερχομένας. Ώς εκ τούτου

Θά πρέπει νά κατανοήσn δτl

n σύν + περί + φορά

nψυχή

της είναι πάντοτε

εξηρτημένη, όχι εκ των έξωΘεν προσλαμβανομένων αΙσΘήσεων, αλλά εκ τοΟ συνόλου των προϋπαρχουσων παΘημάτων/εντυπώσεων.

Ή κατωτέρω αποΨlς τοΟ Πλουτάρχου περί τοΟ Qδου καί των τεσσάρων Άρχων διατυπώνεται εΙς τό κείμενον τοΟ Πλουτάρχου "περί τοΟ Σωκρά­ τους Δαιμονίου" καί δίδει μίαν ακόμη διάστασιν της Τετρακτύος, όποία δέν ανεΦέρΘη μέχρι στιγμης, συνδέουσα τόν Qδην μετά των στοιχείων /κινήσεων /αΙσΘήσεων καί των Άρχων της Τετρακτύος:

n

τις

n Στύξ εστιν; 'Οδός εΙς n ...... vu.

nρ~:)ειισιν έξ εναντίας, αυτ['ί σχιζουσα

φως δ', ώς όΡ9ς, εκ ψαύεl περlφερομένηκαί φωτός. όφορίζεl μερίδα των

n

μέν Φθορας δ' ή

Τέσσαρες δ'

όρχαl πι'i\ΙTΙ.lι\l

κινήσεως δ' ή δευτέρα. γενέσεως δ' συνδεί δέ δευτέρ~

την Μονάς

όόρατον,

ΝοΟς καθ' Πλιον.

δέ

σελήνην ......

Kάτωθ2~ν

n

δέ δευτέραν

πρός τετάρτην Φύσις

Άρπαγή περσεφόνης


104

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟί

ΘΕΟI, εΥΜΒΟΛΑ, ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 30ν

-

"ΤΙ::ΤDIΙVΤV'Ι""

105

n

ερώτπσιν δέ - Ποία Στύξ; - 'Οδός εΙς τοΟ ':ι;.δου τά βασίλεια, άπήντπσε, καί προχωρεί εξ εναντίας ρας, χωρίζουσα διά

κορυφπς της τό Φώς όπό τό σκότος

καθώς βλέπεlς, όρχίζουσα νά εκτείνεται όπό τοΟ ':ι;.δου

βασίλειον κάτωθεν ψαύεl, περlφερομένπ, τοΟ φωτός καί

χωρίζει τήν εσχάτην μερίδα τών δλων. τέσσαρες δέ είναι

ζωπς nδευτέρα της κινή­ nτελευταία τπς Φθορας. Συνδέει δέ τήν πρώτπν μέτήν δευτέραν n Μονάς, κατά τό όόρατον' αl όρχαί τών πάντων. Ή πρώτη σεως

n

της γενέσεως'

τήν δέ δευτέραν μέ τήν τρίτην ό ΝοΟς, καθ' 'Ήλιον' τρίτπν πρός τήν τετάρτπν

δέ

nφύαις, κατά Σελήνην ...).

(Ππουτάρχου "περί του Σωκράτους Δαιμονίου",

'Ορφικόν όρίζοντα βοπθεί εΙς 'Οντοτήτων.

5918,

απόδ. Ά. ΚοντοΟ, εΚδ. ΠAΠYPOΣJ.

είναι ό μισπτός ποταμός, εΙς

n κρήνπ

n

n

εΙς τά βασίλεια τοΟ

n κατά

n γνώσις

Ιδιαιτέρων χαρακτπριστικών

παράδειγμα κυκλlκης περιφορας κυκλlκης εναλλαγης οlχείων προσφέρουν Άφροδίτπ καί ό 'Άρπς. 'Ο 'Έρως των θά αράφορος καί παράνομος εΙς τήν αlωνlότπτα, διότι ανανεώνεται έναρμόνισιν τών τεσσάρων στοιχείων, πού εκπροσωποΟν ΟΙ

όποίαν ώρκίζοντο ΟΙ 0εοί 34• Ή Στύξ προχωρεί εξ εναντίας

ρας, ανερχομένπ καί οχι κατερχομένπ, ώς εΤναl

ΙΠΙfΊV/"1,11 πανθέου,

φύσιν

τών υδάτων. 'Οδεύει εκ τοΟ βάθους πρός τό ϋψος. τό υγρόν χείον χωρίζει διά της κορυφης του τό κάτω τοΟ σκότους από

ανω τοΟ φωτός. τά υγρά πεδία δπτονταl τοΟ σκότους καΙ εΤναl οιαχω­ ρlσμένα από εκείνα τοΟ Φωτός, λόγ4> της συνδέσεώς των μετά ενσαρκώσεων. Ή συναισθπματική εξάρτπσις τών παθών, τών f:"f=fΊλλl(,)v

επιθυμιών καί τών ενστίκτων όρίζουν διά βίον επικρατείας τοΟ Ποσειδώνος.

n

n

n

ϋδατος τόν ενσαρκον

n

'Άνω ζωή καί κίνπσις, κάτω γένεσις καί Φθορά. Μονάς, αφανής, δεσπόζει κατά τό άόρατον. 'Ο ΝοΟς κατά τόν 'Ήλιον κάμνει τά nrη1ΤfΊ όρατά. Γένεσις καΙ Φθορά κατά Φύσιν ανήκουν εΙς τήν Σελήνπν, εΙς

τό Πμίφως. ΑΙ τέσσαρες Άρχαί, τά μέρπ τοΟ τετρακίονος κόσμου εΤναl: Ζωή, Κίνπσις, Γένεσις καί Φθορά.

'Ο ΆΤδ n ς εΤναl ό χώρος τοΟ πμίφωτος, δπου αl α Ι σ θ ή σ ε ι ς ασάρκων ψυχών ευρίσκονται εΙς συνεχη κινπτικότπτα, ερχόμεναl καί απερΧόμεναι μετά της ψυχης, αλλοτε προσλαμβάνουσαl τόν εν­

σαρκον φορέα καί αλλοτε αποβάλλουσαl αυτόν. ΑΙ α Ι σ θ ή σ ε ι ς εl­ ναι αl συνοδοί της αυτοκlνουμένπς ψυχης από καί πρός τόν Ά Τ δ λέγει ό Έλλπνlκός Λόγος.

άόρατοl αΙσθήσεις μετά της άοράτου ψυχης μετέχουν ζωης καΙ κιν'πσεως. τό όρατόν σώμα μετέχει γεννήσεως καΙ Φθορας.

n ν,

Hι:iIFlP\I

n τήν

των <Ύrtαι::Jlξlν

s::'\f1"nr

'Άρπς, αρρεν μέρος της ανθρωπότπτος, είναι εκπρόσωπος Άει)οι:: καί τοΟ Πυρός, δέ Άφροδίτπ, τό θηλυ, τοΟ 'Ύδατος καί της αυτό από ενωσίν των γεννάται θυγάτπρ των Άρμονία!

n

n

n

Άφροδίτπ 'Ορφικών 'Ύμνων εΤναl αρχαιοτάτπ ουρανία τοΟ ουρανοΟ, κυοφορπθείσα υπό τοΟ πόντου καί είναι ϋδατος, αΙωνίως κυοφοροΟσα καί δlατρέφουσα όντα. Θεά μορφοποlεΊ τά οντα, δίδουσα εΙς αυτά τόν σωματικόν

n,

n

φοι)εα, τό στοιχείον της Γης διά της δ ι α τ Ρ ο Φ fI ς. ΑΦΡΟΔΙΤΗ

~I

ΔΙΑΤΡΟΦΗ

\Ι'ν,\;,\ίτη σπμαίνεl επίσπς αφρός καί δαίτπ

= τροφή.

διό τοΟ Ά έ ρ ο ς ('Άρπς/Άήρ/'Ήρα, μπτέρα 'Άρεως) διακινεΊ ζωήν καί πυρακτώνει τάς Ψυχάς διά π υ Ρ ό ς.


ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 30ν

-

"ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ .. ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ

107

~υ ι.c:;μu ΆΦΡΟδίτπ είναι κόρπ Διός καί Διώνπς. Άρπς καί δευτέρα δίτπ είναι ΟΙ αΙώνιοι έρασταίτοΟ Δωδεκαθέουκαί εΙς τόν Ζωδιακόν ον κατέχουν θέσεις ΠΟλικότπτος,δπλαδπ ευρίσκονται εΙς αΙωνίαν ίθεσιν. Ή μέν ΆΦροδίτπ κυοΦορεί καί μορΦοποιεί('Ύδωρ καί Γη), ό Άρπς διακινεί καί πυρακτώνει/ζωογονεί(Άπρ καί ανυψώνει τπν ψυχπν εΙς τόν αέρα διά τοΟ έρωτός του πρός ΆφpO<5ιtΓlν (Γη καί 'Ύδωρ), προκειμένου νά εξατμισθοΟν συναl"ΙΙ/"l'I"IIΕι'Ί υδατα καί h Ψυχπ νά Kαταστji "αϋπ ψυχπ"35 έλαΦροτάτπ, ι"Τ'ι",τη θερμοτάτπ, ξπροτάτπ καί φωτογενπς, διά νά μετάσχn της

tlκ~~ιμ~~νl~cnς πραγματικότπτος τών θείων πεδίων. ι"ιlΙ'l\/(')\ι τό αρρεν διά τοΟ Άέρος (Άπρ = 'Ήρα =Άρπς) τπν ένέργειαν στοιχείον φύσεως τοΟ Άρεως, τό ΠΟρ εξατμίζει τά

υδατα τοΟ θπλεος, εντός τών όποίων κυοφοροΟνταl l"/οlΡΦIQI (στοιχείον Γης) υπό της Άφροδίτπς καί μετουσιώνει τόν συν-

JVKlvn:OICIKD

ι"l:a,n, "'ΤιL'i'ηι των φορέα ('Ύδωρ) εΙς πύρινον ένθουσιασμόν. Αυτός

ό αΙώνιος 'Έρως τοΟ Άρεως δια τπν ΆΦΡΟδίτπν. h επαναπορεία τοΟ οντος διά μέσου τών στοιχείων, μέχρις οτου Φθά­ τπν "εντελέχεlάν" του. '"V;>o,,'_''''' εΙς τήν συμβολlκήν τοΟ ΌρφlσμοΟ είναι τό στοιχείον,

επαναφέρει τάς Ψυχάς εΙς ένσάρκωσιν, διότι αl ψυχαί πρίν lσαΡΚ(ύθC>Ον πίνουν ακάθεκτοι από ππγπν της Λήθπς. αλλπγορεί τήν αδυναμίαν

ψυχών νά κρατήσουν

,,"U'l:.V'λL τάς εντυπώσεις τών προτέρων βίων διά νά μπ επανατά ι'δια λάθπ 36 . συναισθπματικός των φορεύς, αλογος Ισχυρότατος καί τό επιθυμπτικόν μέρος ψυχης συνεχώς νέας ενσαρκώσεις. ψυχπ, λόγφ της επιθυμίας ενσάρκου τπς φορέως, πίνει τό νερό λπθπς, νά πάντοτε υγρά 37 •

μΟΙ)ΦC>ΠΟίnσlς (στοιχείον Γης) είναι έργον ΆΦΡΟδίτπς. πλοl ενσαρκώσεις, είναι h αέναος έπαφή ΆΦΡΟδίτπς (μορφης) κοπόν συνεύρεσιν διά τοΟ έρωτος τοΟ πολlκοΟ αντιθέτου

otlC)IX;EiOIU, τό

όποιον διά τοΟ πυρός εκπροσωπεί ό Φλογερός εραστπς Αυτός θά εξατμίσn τά συναισθπματικά 'Ύδατα καί θά επαναφέρn Ψυχπν εΙς τήν ουρανίαν τπς εΙς ουρανίαν καί

ΑΦΡΟ()IΤΓιν 'Έρως εΊναι ό αΙώνιος εναρμόνιος δεσμός τών αντιθέσεων.

ΓΊ/"l\,ΙT'"Ί'I"~ νέος καί τέκνον τών δύο εραστών εκ τών όποίων '"'''l\lλ'''''''''

Άφροδίτπ,

h ".... τερπομένπ θαλίnσιν, γαμοστόλος, μήτπρ Έρώτων ...." fΌΡΦIKός 'Ύμνος ΆΦροδίτπς)


ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 30ν

- .. ΤΕΤΡΑΚΤΥΙ" ΤΗΣ

109

Πλουτάρχου "περί Σωκράτους Δαιμονίου" 588Ε, "δαίμονος ανευ φωνίΊς εφαπτόμενον δπλoυμένcμ τοΟ νοοΟντος". "Χρυσά

στ.

10υlτάIΡχ()υ "περί

61 - 63

Σωκράτους Δαιμονίου" 5888, "Σωκράτεl δ' ό

καθαρός ων καί nnf,Anr"

Ώς ανωτέρω 589Α

ο

Ώς ανωτέρω 5890 - 590C, "ό ηχος τών μεταλλωρύχων δια τών Ί(ΓιfΊI(I"fων ασπίδων ακούγεται μόνον από τάς εξαγνισθείσας ψυχάς, αl

κατέχουν τάς ασπίδας". Σύμβολον ΆρετίΊς είναι Γι χαλκίνπ Mr:lI"'",I,,\\lr\1, "Σοφιστπς" 230Α - Ε Πί"iι",TI,,\\ΙΓ\,.. "Τίμαιος" 18Α

- ο,

αναΦορά εΙς τήν "αρετήν"

άοι)έν'ων καί θπλέων τών Φυλάκων πόλεως, ώς διεξοδικώς ανεπτύχθπ εΙς "Πολιτεία ν" καί εΙς τόν διάλογον "Φαίδων" 114C, 'Ό! φιλοσοφίς:! Ικανώς καθπράμενοι". Πλουτάρχου "περί

Σωκράτους Δαιμονίου"

Πλάτωνος "Φαίδων" 69 - 70, όλλπγορία lί"'ΙI'ΊΤΙ.\1,ΙΓ\,.. "Σοφιστής" 230Α

-

5898

ανταλλαγίΊς νομισμάτων.

Ε

Πλάτωνος "Πολιτεία" 4278 - 436 Ιί"'ΙI'ΊΤΙ.)\,ΙΓ\Γ' "ΠολIΤ:Ξία" 4270

- 433 δέ άρετίΊς 'Έρωτος μετά

nRI:JtCιίJVC)C "Συμπόσιον" 196b,

νοήσεως αναλύεται συσχετιζομένπ μετά Πλάτωνος "Κρατύλος" 412c,

ρ ο fΊ ς.

δικαίου συνέσει".

Πλcιτω'vοc "Τίμαιος" 1Π Πλάτωνος "Κρατύλος" 412a,

53C

Πλcιτω'vοc "ΠολIΤ:Ξία" εΚδ.

σελ.

55C

16

Πλc]τωνοc "Κρατύλος" 397e- 398c Πλ(]τωνοc "Φαίδων" 84Α Ifi"'",'.\1,lf'\1'

C 560 - 57Ε "Τίμαιος" 55C. τό

"Τίμαιος"

Πλάτωνος στοιχείον τοΟ αΙθέρος αναφέρεται άπό τόν Πλάτωνα χωρίς νά κατονομάζεται, καί χωρίς νά αναπτύσσωνται αl Ιδlότπτές του. Π.Χ. ό ΔπμοΦών, τόν όποιον εμβαπτίζει εΙς τό πΟρ Γι θεά Δήμπτρα, ό Άχιλλεύς, τόν όποΙον εμβαπτίζει θεά Θέτις Κ.α.

n


110

24

25

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟί - ΘΕΟί, ΣΥΜΒΟΛΑ, ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Πλάτωνος "κρατύλος" 403a

Δ. Δημπτράκου "Μέγα Λεξ. δλπς της <Ελλ. Γλώσσης", "Άνάπαιστος = ά εκ δύο βραχειων καί μιας μακρας συλλαβης συνιστάμενος πούς'Ό

26

Πλάτωνος "Τίμαιος"

27

Πλουτάρχου "περί τού Σωκράτους Δαιμονίου" 582Α - F

28

Πλάτωνος "Φαϊδρος"

29

30 31

32 33

35

245C πλάτωνος "Φαίδων" 72Ε - 778 Πλάτωνος "κρατύλος" 427a Πλάτωνος "κρατύλος" 411a, "νοέεσσlς ειναl h άρμη πρός τό νέον". Πλάτωνος "κρατύλος" 411d πλάτωνος "Φαίδων" 72 - 77D, "Θεαίτητος" 191Ο - 197, περί Μνπμοσύνπς, "Μένων" τό Δήλιον πρόβλπμα.

34

<Ομηρου "'Οδύσσεια" ζ 184 - 188 καί Ήσιόδου "Θεογονία"

773 - 780

35

<Ηρακλείτου απ.

36

Πλάτωνος "Πολιτεία" 6218, ".... τόν δέ αεί πιόντα πάντων επιλανθάνεσθαι"

37

<Ηρακλείτου απ.

118 . 12,36,77, 117


40ν - Α r Ω r Η

τών

28 γραμμάτων

καί

1

2

3

4

5

Α'Ζώvπ

Α

Β

r

Δ

Ε

IΘμπτlκή αξία

1

2

3

ΡIΘμnτlκn σειρά

10

11

12

κ

Λ

luμ'vv .., .... ερευνα τού αποσυμβολισμού τών όνομα των καί τών lδιο­ ν, τών σχετικών μέ τόν Απόλλωνα καί τό στενόν συγγενlκόν του

ν περιβαλλον, δέν θα πτο έπαρκπς, έαν δέν ησχολείτο καί μέ τπν

ΆρlΘμπτlκή αξία

10

20

30

40

50

60

ΆΡIΘμnτlκn σειρά

19

20

21

22

23

24

ρ

Σ

Τ

γ

Φ

Χ

Γ' Ζώvπ

ναν σχετικπν μέ τόν λ ό γ ο ν. 'Ήδπ τό παραδειγμα Διός/πο­ ώνος κατέδεlξεν οχl μόνον τπν ουσίαν τών όνομά των τών θεών, καί μεταξύ των συγγένεlαν. -ι;.;nnnΊllllrnι Γλώσσαν λειτουργεί ενα θαύμα ανεξπγπτον καί OUG,JU"

ΆρlΘμπτlκή αξία

113

27 Θέσεων

ΆΡIΘμnτικn σειρά

Β' Ζώvπ

Ε Ι Σ (ΕΙσαγωγή) ΤΟΝ ΑποιγΜΒΟΛIΣΜΟΝ

00 300 400 500

ακόμπ ανεξερεύνπτον.

n

προσπαθεια να προσεγγlσΘ!Ί τό Θαύμα τού Λ ό γ ο υ, ι:::.ιμ':;.ιι ....'υ καί αλλοl ερευνπταί, ακολουθούντες τα 'ίχνπ παρέδωσεν εΙς τόν διαλογόν του "Κρατύλος" καί I'V'Ίι"Ίn\I\ιlfi$='\Ι ό Πρόκλος, να αποκαλύψουν ενδότερα ενδότατα, αποκρυΦθέντα εντός τών -ι;.;n,rιnΊllllr,r ι i"'if.'I"'!f'''iI''If''' τών

n

Ξύλινος γραπτός πίναξ μέ παραστασιν Θυσίας, γίνεται γυναίκας εΙς βωμόν διακρινόμενον δεξια. Εύρέθπ εΙς σππλαιον κορινθίας (χρονολογείται μετα τα μέσα τού 60υ αΙ Π.Χ.>. Διακρίνεται τό σύμΦωνον Θπτα μέ εσωτερικόν σταυρόν.

'ίσως II"1TIVf:',\!


ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

I(Ι-WΨ,l\t~IVI~ 40ν

-

Α

rΩrΗ

ΕΙΣ

ΤΟΝ An()IYMB~JAIJEM()N

γραμμάτων δέν είναι μόνον

n

115

αναγνώρισις

διαστικπς αναπαραστάσεως από τόν μανθάνοντα ανάγνωσιν, αλ­ κατανόπσις τού συμβόλου/γράμματος/στοιχείου τόν ερευνπτπν, τόν μετ' επιμονπς καί aνευ δεσμεύσεων "'1\,,,./... αλπθείαν μετ' ακριβείας,

n

ο Άρlστοτέλπς. συγκεκρlμένον γράμμα/στοιχείον,

συνείδπσιν εΙς σύμβολον, αρχίσει νά ε αναδύεται εΙς συνείδπσιν νέα μεταφερέταl εν συνεχείςι εΙς λέξιν. επιτρέπει

θέασιν τών

n

"''''''''''.\\1 έκάστου γράμματος εΙς

.... "'.=I~", .... ~ίλ"

έρμπνείαν, οποία θά εκδnλωθn Jυν;Εχεια εΙς τό αρκτικόν κυρίως γράμμα λέξεως.

κεφαλαία τού Άλφαβήτου, ώς έμφανίζονταl εΙς τάς oxcIiac έπιγραφάς, αποτελούνται από δύο καί μόνον βασικά στ()ιχ:εία.

ευθείαν καί τό Πμlκύκλιον. Έξ αυτών τών δύο πλασιασμού τού πμlκυκλίου ο κύΚλος καί διά καθέτου lζοντίου ευθείας Ο σταυρός. (Άρχαίον Άλφάβπτον, σελ. 112). γνώσις

αποσυμβολισμού

ευθείας,

σταυρού,

τού πμlκυκλίου εΙναl απαραίτπτος, διότι ΟΙ συνδυασμοί των

1

γράμματα τού Άρχαίου Άλφαβήτου

Ανάλυσις τών γραμμάτων/στοιχείων πρόoδoντπςέρεύνπ~

(ΆριστοτέΠ0υς "nnlnTIKn"

απόδ.

1456b, 22).

28

θά εμφανίζεταl


1lι;.~IΗΗ1ι~ILΙI~ 40ν

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ημllκύκλ'ιον τοΟ τόξου υποδηλοί διπλασιαζόμενον τόν κύΚλον, κάθετος ευθεία της χορδης μετά τοΟ όριζοντίου β έ λ ο υ ς, εΙς έτοιμότητα β ο λ η

c:, σχηματίζουν

τόν σταυρόν.

ΟΙ Δίδυμοι θηρευταί τοΟ Φωτός

,.....

- ΑrΩrΗ

Ε Ι Σ (ΕΙσαγωγή> ΤΟΝ

".Ν.\(' μέ τάς συλλαβάς, ύπάρχεl μία περικοππ εΙς τόν Θεαίτητον,

<ποία αποκαλύπτει τπν σκέψlν τού Πλάτωνος. Αϋτη πηγάζει εκ τπς 'ας τπς διαφορετικπςδιατάξεως των γραμμάτων εντός τπς λέξεως, κειμένου νά εμφανισθούν νέαι Ιδιότητες, αφανείς, εΙς τπν καθ' λέξιν.

παίζουν μέ ολα τά γράμματα τοΟ Άρχαίου Άλφαβητου

διά τοΟ τόξου καί των β ε λ ω ν/β ο λ ω ν,

"χρη γάρ 'ίσως την συλλαβην τίθεσθαl

άλλ' εξ εκείνων εν τι γεγονός είδος, Ιδέαν μίαν αυτό

θηρεύοντες την ά λ η θ ε ι α ν.

αύΤΟίί εχον, ετερον δέ των στοιχείων... Σκεπτέον, καί ου προδοτέον οϋτως άνάνδρως μέγαν τε καί σεμνόν

τό σύμφωνον Θητα, ό σταυρός εντός τού κύκλου αναπαρlσΤζ!, ώς καί τελευταΤον γράμμα της 1ης Ζώνης τού Άρχαίου Άλφαβπτου, όλότητα τού σύμπαντος διά τού διπλού συμβολισμού: ό μέν

τά στοιχεlα,

.--.... "'~.­

λόγον".

τό απρόσωπον θεΙον, ό δέ σταυρός τπν θνητπν Φύσιν. τό σuιμβ()λc)ν

('Ίσως επρεπε νά θεωρησωμεν συλλαβην οχl τά γράμματα,

εμπερlέχοντος τό όρατόν (σταυρός).

αποτελοΟσαν Ιδιαιτέρα ν μονάδα διαφορετικην από τά γράμματα ... Πρέπει αυτό νά τό εξετάσωμεν, καί νά μη προδώσωμε ετσι ανανδρα ενα τόσον μεγάλον καί σεβαστόν λόγον).

Θητα εlναl σύνθεσις τού παντός, δηλα δπ τού αοράτου (κύκλος)

Κύκλος, τό δόρατον θεΙον --~

αλλά κάποιο είδος νέον προελθόν από εκεΊνα, μορφην νέα ν

(Ππάτωνος "Θεαίτπτος" 203Ε,

απόδ. τάκπ Δπμοπούπου, έΚδ. ΠΑΠΥΡΟΣ). Σταυρ6lς. ό όρατός κόσμος --~~

τό σύμφωνον Φ

= 500,

μορφπ συλλαβων προκύπτει διά της ανακατατάξεως των γραμ­ μέ βάσιν τά παραδείγματα τού διαλόγου "Κρατύλος". Μοναδlκπ

διάμετρος τέμνουσα τόν κύκλον, εΙς τό κέ­

ντρον των 1.000 αριθμων, εlναι τό κέντρον τού αρρπτου λόγου, διότι αριθμοί "δέν λέγουν, μόνον σημαίνουν". Τεμνόμενος ό δίσκος τού υπό της διαμέτρου, υποδηλοl μέ κατεύθυνσιν διατπν κάθοδον των ουρανίων δυνάμεων εκ τού αοράτου, νοη­ τού θείου πεδίου εΙς τόν όρατόν. αΙσθητόν καί θνητόν χωρον.

διάταξις των γραμμάτων, τά όποια αποτελούν τάς συλλαβάς, εlναl

e-ve',,,n η όποία προκύπτει εκ των αναγραμματισμων. Έξ αυτων ενεφα­ \ιίr;Αnrtn\l ενδlαφέροντα εύρΠματα.

κύκλος (ffi, Κ, Ο, Q, Φ, Ω), ημικύκλιον ς, Ρ, Ψ καί Σαμπτ>, ευθεία καί γώνιος (Α, Β, Γ, Δ, Ε, F, Ζ, Η, Ι, Λ, Μ, Ν, Ξ, Π, Σ, Τ, χ), σταυρός (ffi), τά τέσ­ σαρα στοιχεία (κύκλος, ημικύκλιον, ευθεία, σταυρός) των κεφαλαίων Άλφαβπτου διαγράφουν τό σχημα των τάς

σεις των ουρανίων σωμάτων καί τάς διασταυρώσεις των τροχιων των εΙς τό ουράνιον στερέωμα υπό τπν εποπτείαν των Διδύμων τού Φω­

τός, διότι εΙς τό σκότος ουδεμία κίνησις θά πτο ασφαλπς, άρμονικπ αΙωνία. ... ασύνθετον των γραμμάτων τού Πλάτωνος αναφέρεταl εΙς

I1"\n,,,,,,,,, διά τπς φωνπς τού στοιχείου/γράμματος καί οχι εΙς

εκσχε-

διαστικπν του αναηαράστασιν, η όηοία εlναl σύνθετος καί υπάρχει κα­ λόγον, δηλαδπ εν συσχετlσμ~ μετά των υπολοίπων VΙJ\jι..ιι.lu εντός αρχαίου Κώδικος ΆλφαβΠτου.

Κιονόκρανον εύρεθέν εΙς Έπίδαυρον: δνω ό νοητός κόσμος, κάτω ό αΙσθητός καί,

συνδέουσα τό δνω μετά τού κάτω, η διπλπ σπειροειδπς κίνησις τού κόσμου


118

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI·

APxeτYΠA ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

(OXI '(δια να ι Jn~~nl\,rl"Ίl

όπό

ill!=

ονόμαΤα). ΙΠλlπτ,",Η HV' "Κρατύπος" 439b, απόδ. Μ. ΤζαφερόπουΠος).

των συμβόλων

σοφίας


"ΓΨMI\""υl~ 40ν

120

ΤΑ<Ι>ΟΣ

ΕΣ

l(π\,'ι;~\I 10ς: Διαχωρισμός τού αρκτικού nτών δύο πρώτων γραμμάτων τπς λέξεως καί εμφασις εΙς τήν σημασίαν των. τό πρώτον γράμμα δη­

λώνει τό κύριον χαρακτηριστικόν τπς λέξεως διά τπς σχεδιαστικής του αναπαραστάσεως nδιά τπς εννοιολογικής του ταυτότητος, Π.Χ. :

Ν +

=

Ψ

ΨΙ:~ifΛCIΣ

σ.60)

+

+ΥΛΗ + ΑΙΩΝΙΟΣ B\ν"'Λ~: Ε + ΔΙΑΠΥΡΟΣ 11 Λ ,ιινcιn-r = Ε + ΔΙΑ ΠΥΡΟΣ ΜΑΝΙΑ = Μ(ή) + ΑΝΙΑ

νέας λέξεlς, Π.Χ.

= ΘΕίΑ ΑΛΗ (421b)

ΣΩ + ΦΡΟΣΥΝΗ = ΣΩ(τηρία) ΦΡΟΝΗΣΕΩΣ (41 ΘΕΙΑ ΒΟΗ

ΘΥΜ(ός) + ΙΑΜΑ (Κεφ. 60ν, σελ. 1 ΔΗ + ΜΗΤΗΡ (Κρατ. 404b) ΔΕΙΛΙΑ: ΔΕΙ + ΛΙΑΝ (μεγάλη δέσμευσις της ωυ}.rιι.;. κραΤ.415θ)

IFiI""IIMLIIL

= ΔΗΛΗΤΗΡ + ίΑΣΙΣ

Κανών 30ς: Πλήρης αναδιάταξις τών γραμμάτων τπς λέξεως νά αποκαλύΨ!1 μία n καί περlσσοτέρας νέας Ιδιότητας μή ι'o"",Fln,nT"r κατ' αλλον τρόπον, Π.Χ.

= ΝΟΥΣ + ΟΡΑ = τ<ελλειψις) + ΣΚΙΑ (άπουσία σκιάς. nάκτίς) ΑΡΙΘΜΟΣ = ΑΘΡΟΙΣΜ + Α(ρχή άθροίσματος ό άριθμός) ΗΡΑ = ΑΗΡ. ΑΡΗ(ς), (κρατ. 404C).

ΟΥΡΑΝΟΣ

= ΔΙΑΤΡΟΦΗ. Αφρο(ς) + ΔΑΙΤΗ. (Κρα!. 406d). ΑΙΜΑ: ΙΑΜΑ ΡΑΒΔΟΣ = ΡΑΔ<ίως) + ΒΑΔ<ίζεlν) ΒΑΘΜΟΣ = εΙς ΒΑΘΟΣ Μανθάνειν

ΑΦΡΟΔΙΤΗ

= ΜΑΘΟΣ εΙς Β(άθος> = ΟΦΙΣ + Α(ρχή σοφίας ό οφις> ΣΟΦΙΑ = ΦΑΟΣ { : Φώς> +ι(ερόν nσοφία>

ΒΑΘΜΟΣ ΣΟΦΙΑ

ΤΟΝ ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΝ

121

Τ + Φ Α Ο Σ (στάσις Φωτός>

Iln\fMV 40ς: 'Ενδέχεται διά τών αναγραμματισμώννά προκύπτουναλ­

λέξεις συναφείς τού αρχικού νοήματος. τά τυχόν εναπομένοντα vμuιμμu, γίν?νται αρκτικά λέξεων, τά όποία εχουν συγγένεlαν μέ

= ΦΟΡΑ + ΟΝΗΣΙΣ (ώφέλεlα>

: ,..."",,,,n

Στ<άσις) ΟΡΓΗΣ

Κανών 20ς: Διάσπασις τπς λέξεως εΙς δύο τμήματα δημιουργεί

= ΘΥΜίΑΜΑ = ΔΗΜΗΤΗΡ =

Ε Ι Σ Ιl:ί .... ","'.\\'η\

n

- ΦΟΡΑ

= =

ΒΟΗΘΕΙΑ

rΩ rΗ

τό σύμΦωνον τ σπμαίνει στάσιν (Ππάτωνος "κρατύπος" 427aJ. ΕΙς rnv άρχnν τfις πέξεως σπμειοδοτεί rnv στάσιν έππειψιν τού περιγραΦομένου πράγματος.

1

ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ: Στ<άσις) ΧΑΣΜΑΤΟΣ EV~DPC)NH ΕΥ + ΦΟΡΑ + (νά) ΝΟΗ ΑΛΗΘΕίΑ Α + ΛΗΘΗ

ΑΛΗ +

=

Α

μητερα λεξιν.

ΠΥΛΗ: Π ΙAlς~NIC)Σ: Π

=

-

"'ΜIr-ΌI..ι.I,1"'Ι. "'1"1.'1""4.111"1.

=

ΦΟΡΑ

1ά>'

+ + +

:

=

(εΟκολος) ΑΡΔ(ευσlς>

αναγραμματισμός τπςλέξεως Φ ο Ρ ά εΙς Ρ ο Φ ζΊ λειτουργεΊ έξ αποτελεσματικά καί εΙς τήν λέξιν Φ Ρ ό ν η σ ι ς, εΙς τήν όποίαν Ρ ο ν η σ ι ς ειναι ο ν η σ ι ς ωφελεια τπς ν ο η σ ε ω ς. τόσον ,

=

')')f

=

:.

,

,

δ ν η σ ι ς, δσον καί h ν ό η σ ι ς εχουν σχέσlν μέ τήν αρρόφησιν/απορρόφησιν 'Ιδεών.

50~ (70ς εΙς τό 10ν Βιβλίον 'ΆΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟI, Έπίδαυρος, Θό­ Ά-ποκαλυψις"). Δυνατόν διά τού αναγραμματισμού νά προκύψη

ανιcίθε:σιc τπς έννοίας. ΕΙς τόν λόγον λειτουργεί ενίοτε ό αντί

+

Πράγμα δυσκολώτατον νά γίν!1 αντιληπτόν παρά μόνον διά

....FI;~,., ..,FI,':'·", παραδειγμάτων, ώς Π.Χ.

Ν ΕΟ Σ 1"1Ei\lln'f"

"ι;;".v&. ΚΕΝΟΣ

MEr~OI

MEr'iOI ΞΕΝ()Σ ΞΕΝ()Σ ΣΘΕΝΟΣ

ΣΘΕΝΟΣ

ΣΘΕΙΝΟΣ

= = =

Ε Ν Ο Σ (παλαιός> (Kpat.409b) Γ

+

=

Κ Κ

+

Μ

+

= = = = = = = =

Γ+

+

ΝΕΟΣ

+ ΝΕΟΣ

Ξ+ Ξ + ΝΕΟΣ ΕΝΟΣ

ΝΕΟΣ

+ +

ΘΕΟΣ ΤΙ::\:~UL

ΘΕΟΣ +ΕΘΟΣ

ΕΘΝΟΣ + Σ

ΝΕΟΝ καί ΕΝΟΝ ΕΘΟΣ εκ ΘΕογ προερχόμενον χαρακτηρίζει τό ΣΘΕΝΟΣ


122

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI-

APxeτYΠA ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 40ν

Ή επιβεβαίωσις τών ανωτέρω εννοιών προέρχεται ξεων, αι

μέ

r, Κ, Μ, Ξ, ΣΘ.

πρώτον

πρόσθεσιν

Π('\(.\ΤrΊΙ

εΙναl καθοριστικόν τπς εξελίξεως

- Αr Ωr Η

ΕΙΣ

ΤΟΝ

λειτουργεί ό

φωνπέντων.

διαφορετικών εννοιών.

lJnJJΠζρωωυ "Μέγα Λεξ. οππς

Ξέ νο ς: ν α ς)

ό ε

,",''''''V,-"V

ν έ α ς κα1:αστάο;εlς.

123

έτεροιώσεως


ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 40ν

124

-

Α

rΩrΗ

ΕΙΣ

ΤΟΝ ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΝ

125

n

λ θ n παράγεται εκ τού ρπματος λ α ν θ άνω. Λανθάνω σπ­ ίνεl δτl εν γνώσει μου αποκρύπτω τι, δέν κοινοποιώ εκεΤνο, τό οίον θά ωφειλα να καταστπσω γνωστόν, αποσιωπώ, παραλείπω, τlπαρέρχομαl, παραμελώ. Λέγει ό 'Όμπρος δτl ό Όδυσσεύς

"... ιN" ... ,~""

InVIBCl\fE. δάκρυα λείβων", δπλα δπ ουδείς αντελπΦθπ δτl (ό Όδυσ­

εχυνε δάκρυα.

nθ ε ι α Μέ βάσιν τάς πέντε ανωτέρωδιευκρινίσειςτών αρχικών έπτά είναι δυνατόν νά προκύψουνλίαν ενδlαφέρονταευpπματ~:ι εξεταζομένπ λέξις είναι "Φύσεl"13, δταν n εννοιά τπς πε()lν_()άd:>εΤ1QI διά τών γραμμάτων, τών συλλαβών nκαί τών άναγραμματισμων, _ ψις τπν όποίαν υποστπρίζεl ό κρατύλος. 'Εάν δμως εχει συμφωνπθπ από κοινού εκφώνπσις μιάς λέξεως, ασχέτως δεσμών τών νΙΛλl.llJlυ

μέ τό κατονομαζόμενον, τότε αυτπ είναι "κατά συνθπκπν", αποψις όποίαν υποστπρίζεl ό Έρμογένπς14.

παράδειγμα αναδείξεως τών ανωτέρω είναι αl λέξεις α λ nθ ε ι α καί αντίθετος αυτπς Ψ ε ύ δ ο ς. ΑΙ πολλαπλαί των σπμασίαl , διά τών ανωτέρω 5 κανόνων καί θά εξετασθούν κατ' αντιπαραθεσιν. 'Η λέξις α λ nθ ε ι α είναι συγγενπς μέ τό θέμα τού Φωτός τών μων διά τπς μπτρός των Λ π τ ο ύ ς καί τών έτεροθαλών αδελφών Διδύμων, συγκεκριμένως τπν τρίτπν τών Χαρίτων, τπν Θ α λ ί π ν

συνεπώς είναι

nαποκάλυψις διά τού λόγου: n

καθαράς καί αυθορμπτου σκέψεως τού όμιλούντος, όποία προσωπlκιΊ, υποκεlμενικιΊ εκφρασις τπς κατά τπν αντίλπψίν γνώσεως τού πράγματος, τπς εννοίας γεγονότος δύο δυνατότπτας: νά ανταποκρίνεται εΙς ουσίαν τού Π.Χ. ' 11 αλπθεια τών λόγων μου" μπορεί νά διαπιστωθn αποφαντlκιΊ τπς υπαρχούσπς πραγματικπς καταστάσεως

n

n

αναlρετικιΊ από τπν ελλειψιν τπς α λ τacΗάlσεως, γεγονότων, καί

n

n θ ε ί α ς τού

πράγματος, κα-

καθ' έαυτού πραγματικότπς τπς ουσίας τού πράγματος, τπς εν­ τού γεγονότος, τό όποίον καθίσταται υποκείμενον, εΙς "'nr'I .....H ανταποκρίνεται σκέψις καί εν OUVEXEfQ εκφρασις τού

n

n

τό πλlοκεντρικόν σύστπμα είναι "'r ι", ( Ι ειναl μια α ε ι υπαρχουσα

υποκειμενικών απόψεων. ~ς IUAVU\JVU εΙς πάσαν

n

n

nαλπθεια τού ουρανίου "

n δlαχρονlκιΊ

1

ανεξαρτπτος

υπάρχουσα παpελθό~παpόν λέγει ό

τπν τρίτπν τών Μουσών, τπν Θ ά λ ε ι α ν.

Άρχπ τών όντων, nσκοτεινπ μπτρα τπς μΠτΡός, δέχεται τό , σπέρμα διά νά τεKνOΠOlπσrι εΙς αμφότερα τά πεδία: εl~ τό ,φυσlκον φυσlκά τέκνα καί εΙς τό νοπτόν τ~ς σ~έψεlς~lδέας. E~ς το , σκότος τπς λ nθ n ς / Λπτούς, μΠτΡος των Διδυμων του Φωτος δέν υπάρχει εν ενεργείςι Πολλοί τπν ονομάζουν Λ n θ ώ, λέγει ό l.ωκ.IJU­ τπς εΙς τόν κρατύλον 15 • Δυνάμει καί ανεκδπλωτα τά πάντα

τπν αφιξιν τού νοπτού φωτός διά νά αποκαλυΦθούν, παle>αc5ίδι)νι:a

εΙς τπν α λ nθ ε ι α ν τό πλέον o~σlα~ΤIKόν ~πς χα?αKτπ~lσ~~Kόν, αποκάλυψιν. 'Εάν n γνώσις δέν ειναl α λ n θ n ς γνωσις, δεν εχει σιολογlκόν περιεχόμενον καί καθίσταται Ψ ε υ δ 10ς κανών: ΑΛΗΘΙΞΙΑ

nς.

= Α + ΛΗΘ + ΑΕΙ

<Η λέξις ά λ ή θ ε ι α, έμπερlέχουσα τήν ρίζαν - λ η θ -, της όποίας προηγείται τό στερητικόν Α - ,

άναιρεϊ τήν σημασίαν της άποκρύψεως, της μή άποκαλύψεως.

αγαθού κανείς, αναγκαίως

εΊναι h απι)τελε(JUα


ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ

-

40ν - Α

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

rΩΓΗ

Ε Ι Σ ΙΙ:lΙ1I,,1\1'Mνrι1 ΤΟΝ ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΝ

ώΡαιότn1CΟC σέ τα οντα, Φώς καί τόν κύριόν εξουσιάζει καί

του (f

'3'

:1,

f

οτι είναι αναγκπ να

σωφροσύνπ (Ππάτωνος 'Ποπιτεία" 5

Ά. ΠαπαΘεοδώρου ΓΗ αραίωσις τfις fιέξεως

- Φ. "J"" "

1/

α λ

afI fι θ ε ι α έγένεro διό τόν τονισμόν τfις

n".

Ιδέας τοΟ αγαθοOJ.

όλ

nθ ε ι α,

θ ε fα α λ

n).

ιπατωιvοc "κρατύπος" απόδ.

IBOIFIOVIKG)(" ΓΙ Λ

n τ ώ,

συζευχθ!i μετό

J1

Α""",., εΚδ.

!.

L,...",,...rCJ,

42

h

127


ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

εΙλ

καί 'tc!>

ν

επίσης <ό Πλιος> νά ονομασθΙ; ετσι, επειδή στήν πο­ του ακατάπαυστα περlστρέφεται γύρω στή γΠ). (Ππάτωνος "κρατύπος"

409a,

40ν - Α

rΩr Η

Ε Ι Σ (ΕΙσαγωγή> ΤΟΝ ΑΠΟΣγΜΒΟΛIΣΜΟΝ

ε ι θ α λ έ ς τπς Φύσεως εντοπίζεται εΙς την Μυθολογ[αν εΙς τάς δύο JVQ1CtP()C; τού Διός, έτεροθαλεΤς αδελφάς τού Άπόλλωνος, μέ τό κοινόν

Θάλεια.

άπόδ. ώς άνωτέρω).

Άναγραμματισμοί τπς λέξεως ό λ ή θ ε ι α εχουν σημαντικάς προεκτά­

σεις διά τήν κατανόπσιν τπς κοσμlκπς φορθς τπς θ ε ί α ς α λ η ς, αϋτη έμφαν[ζεταl εΙς τό αΙσθητόν πεδίον μέ τόν 'Ήλιον καί εΙς τό νοητόν

τόν Άηόλλωνα:

ΘΑΛΙΗ

+

Ε

+

Α

~I

ΑΛΗΘΕΙΑ

=

ΑΛΗΘΕΙΑ

~ +

Θ Η Λ Ε Ι Α

Α(ρχη)

129

Θ α λ ί η + Ά<ρχή) + 'Έ<ρωτος> ά λ ή Θ ε ι α. iΊ τρίτη τών χαρίτων καί ΘΑΛΕΙΑ+Η

~

ΑΛΗΘΕΙΑ

'Η Θ ό λ ε ι α

= ά λ ή Θ ε ι α,

iΊ τρίτη τών Μουσών <ΌρΦlκός 'Ύμνος Μουσών>.

ΑΛΗΘΕ

Ι

Α

ΑΙ τρεΤς χάριτες καί ό Άπόλλων


ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ

130

-

Ή Θ α λ ί π εΊναι θυγάτπρ της Ευρυνόμπς, τρίτπς συζύγου τού κατά

tnv

Η

ΑΡΧΙ:ΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΘΕΟΙ,

Θεογονία τού Ήσιόδου18.

n

τό δεύτερον συνθετικόν

λέξεως - νόμπ τονίζεται ε ίι ρ ύ τ π ς τού Ν ό μ ο υ διά τών μάτων Ν και δπου τό Ν της νοnσεως προπγείται τού Μ, της μ καί της μ - αθnσεως. Σχετικώς μέ tnv πρώτπν σύζυγον τού Διός tnv φρόνπσιν, κτικόν σύμφωνον της MntIOC, τό σύμφωνον Μ της μαθnσεως και σεως, προπγείταl ώς αρκτικόν σύμφωνον της πρώτπς συζύγου Διός.

τό σύμφωνον /σύμβολον Μ επιμένει εΙς tnv σπμασίαν της διπνεκούς επαναφοραςεκ τών κάτω εΙς τά ανω πεδία καί επιστροφnνεΙς τά κάτω, εΙς τά γnϊνα, προκειμένου μάθπσις, επαναλαμβανομένπ σταδιακώς, νά κατασφ αναπόσπαστον μέρος της ψυχης.

n

/\/\ Ή κατ' επανάλπψιν αναγνώρισις καί κατανόπσις τών εκεί πραγμάτων εΙς τά εδώ καί αντιστρόφως, αποκαλύπτεται από τό μέγα μυπτικόν σύμβολον, τό σύμφωνον Μ. τό Μ διδάσκει tnv nPOaEKtlKnv επαναφο­ ράν τού νού εΙς tnv Γην, επειδn ό Νούς πρέπει νά telaen σταδιακώς διά της επαναλnψεως τών διαδρομών εκ τών κάτω πρός τά ανω, καί επιστροφης κάτω εΙς tnv Γην απειρους φοράς, προτού γίνει ικανός νά επισκέπτεται τά θεία πεδία. ΕΙς τό σύμβολον Μ, αρκτικόν γράμμα τών λέξεων Μητις, μnτπρ, μάθπ­ σις, μαθπματικά, μύπσις, έχει ανατεθη ό ρόλος της μ

- πτέρας, της μ αθnσεως διά τών μ - αθπμάτων, τά όποία θά όδπγnσουν tnv ψυχnν ' εΙς tnv μ - ύπσιν, προσδιορίζον τό σύμφωνον Μ tnv σπμασίαν της ΚΙ­ νnσεως εκ τών κάτω πρός τά ανω καί επιστροφης απείρους φοράς, διότι ό αριθμός δύο εΙς tnv ΠυθαγόρειονΆριθμοσοφίανσπμαίνει απεl­ ρον 19 .

Ε Ι Σ (Εισσνιι)νηι ΤΟΝ ΑΠΟΙΥΜΒΟΛΙΣΜΟΝ

131

τών τριών Χαρίτων, n Θ α λ ί π, λ ε ι μέ tnv Ά - pxnv (Α) τού ''Ε - ρωτος (Ε) καί n Θ ά λ ε ι α + Η, τών εννέα Μουσών, θ ά λ λ ε ι λόγιΥ της θερμότπτος εκ της τού 'Ηλίου (Η). Άμφότεραl ππγάζουν από tnv Qpxnv της α λ π -

ον σπμαντικόν εΊναΙ, δτl

n τρίτπ

ί α ς, της θ ε ί α ς α λ π ς, της θ π λ ε ί α ς θ ε ί α ς α λ π ς = περιφο­

nόποία συμπεριλαμβάνει εΙς tnv μνnμπν τπς τό παν. ΘΑΛΙΗ +Α

=ΘΑΛΕΙ Α

=ΑΛΗΘΕΙΑ

α λ ί π, μετά tnv πρώτπν Χάριν ΆγλαΙα, tnv απαστράπτουσαν, καί δευτέραν Ευφροσύνπν,tnv ε υ φ ~ ρ ο σ ύ ν ~ ν, διότι Κ9 λώς ,aUJl-

δίζεl μέ τά πράγματα 21 , προσδίδει θ α λ λ ο ς και θ ~ λ πωρπν δl~ τπν άδυσιν της ψυχης εκ τών χαμπλών αργοδονουμενων συχνοτπτων

ς αγνοίας καί τού Ψ ε ύ δ ο υ ~ εΙς τά,ίιψπ~ά, ~λlαKά,

?ε ~ θ α λ η, πε­

δία της γνώσεως. Αυτά προσφερουν αl τρεις Χαριτες εις τπν ψυχπν.

σον αφορζΙ εΙς τάς MOuaac/MunaEIc22, εΙς αυτάς ovnK~U~ αl πύλ~1

~ων μυnσεων. Ή μέν Κ λ ε ι ώ, nπρώτπ τών Μουσών, κρατεl τπν κ λ ε 1-

δα της συνολlκης'ιστορίας τού παντός, tnv όποίαν παραδίδει εΙς τ~ν δευτέραν Μούσαν, tnv Ευτέρππν. Ή Ε υ τ έ Ρ π π, τ έ ρ Π ο υ σ α; τπν ι[Juxn, τ ρ έ π ε ι tnv κλείδα και ανοιγεl tnv πύλπν τών γενομενων, των δντων και τών εσομένων.

Θά λ ε ι α εΊναι nτριτπ Μούσα, Θ ά λ ε ι α + Η = α λ n θ ε ι α, της θ α λ -

πωρης τού 'ΗλΙου (Η), ενεκα τού όποιου τά πάντα θ ά λ - λουν. τά _αθά­

νατα, αόρατα δντα, εκ της Ιδιότπτος τού θ ά λ λ ε_ι ν; δl~τπρoυν=αl λόγιΥ ευκολίας της ροης τών Munas~v τω~ ε~νεα M?υσ~ν εΙς δλο καί λεπτότερα πεδία Φωτός μέ Μουσαγετπν τον αδελφον των

6ε ι θ α λ η

lViουσών, Άπόλλωνα.

Αι έπόμεναl τρείς Μούσαl, Μελπομένπ, \ερψιχ?ρπ καί Έpατ~ ?δr:γού~ εΙς νέαν πύλπν τόν μυούμενον ίιψπλοτερων αναβαθμων, οι οποιοι θα

αναπτυχθούν εΙς μετέπειτα χρόνον. 'Όσον αφορζΙ εΙς tnv πo~ύμνl~ν,

ουρανίαν καί Καλλιόππν, αl μυnσεις απτονταl τών θείων πεδιc:>ν',των εκτός της παρούσπςερεύνπς. Μόνον μετά tnv nRnpn βlωματι~πν ~φo­ μοίωσιν τού Πλανπτικού Συστnματος αl τρείς τελευταίαι Μουσαι απο­

Ή Θ ά λ ε ι α, έχει μπτέρα tnv Μνπμοσύνπν2Ο, πέμπτπν σύζυγον τού Διός καί τρίτπν θυγατέρα μεταξύ τών Μουσών. (Τό σύμΦωνον Μ, αρκτικόν τών δύο όνομάτων, Μνπμοσύνπς καί Μουσών, επιβεβαιώνει tnv έρμπνείαν τού συμφώνου Μ. Φρόνπσις

Εύρύτης Νόμου Μνήμη

είναι

= = =

Μητις,

Εύρυνόμη καί Μνημοσύνη.

βασlκόν Πλέγμα της λειτουργίας τοΟ ΝοΟ τοΟ Διός.

καλύπτονταΙ.

Μητις/φρόνπσις,

n τρίτπ

n πρώτπ

σύζυγος, Ευρυνόμπ/ευρύτπς δlκαιοσύνπς,

n

σύζυγος καί ΜνπμΟσύνπ/μνnμπ, πέμπτπ σύζυγo~ δραστπ~ ριοποιούν τόν Νούν τού Διός. "Εν, τρία, πέντε, 01, πρώτοι ;:ρεις περlτ~ol αριθμοί (μονο[) έχουν εν~ργπτl~όν X~ραKτηpα; επl~αλλ?μενoι ε~ς τ~ν διάνοιαν, ωστε

n

διαδοχπ τών lδιοτπτων να ειναl π πρεπουσα εκ τπς Ιδίας της φύσεως τών αριθμών.


132

40ν - Α Γ Ω Γ Η

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ· ΘΕΟI, ΣΥΜΒΟΛΑ, Αρχι:τγΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Ε Ι Σ (ΕΙσαγωγή> ΤΟΝ ΑΠΟΣγΜΒΟΛIΣΜΟΝ

Ή διαδοχή των αριθμων σπμαίνεl, δτl ό κοινός συμπαντικός νοΟ (Ζεύς>, εΙς τόν όποιον μετέχουν τά έλλογα δντα της δπμιουργίας, δι της φρονήσεως (Μήτιος>, ευρύτπτος δlκαιοσύνπς (Ευρυνόμπς> καί μν' μπς (Μνπμοσύνπς>, εύρίσκονταl εΙς κατάστασιν ΑΛΗΘΕΙΑΣ

ΛΑΘΟΣ

Λ< χ

τού ανά πάσαν στιγμήν α ε ι θ α λ ο ύ ς θ ά λ λ ο υ ς τού συγκεκριμ

11 \

ΘΑΛΟΣ

Ή κατανόπσις της α λ n θ ε ί α ς, της θ ε ί α ς α λ n ς, της θ ε ί α ς φοράς, εξαρτάται από τήν δυνατότπτα συλλήψεως καί κατανοήσεω

,

λάθους ό αθλ<Η;

νου θπρευτοϋ.

ΙI~1·nλλnι,n~~τnl

n

Ή Μυθολογική εΙκών είναι επιθυμία της ψυχης, δπως από Ψυχή Λπτώ Λπθώ/λήθπ/ σκότος γίνrι αξία καί ίκανή νά συζευχθΙ; τόν Δία/Νο

νεαρων ακμαίων ""',;,,....,."'.... '... 'n&::I.::-\I

n

(Μνπμοσύνπς>. 'Έκτπ εΙς τήν διαδοχήν των συζύγων τού Διός, Λπτ ' ψυχή τού θπρευτού, θά καταστΙ; ακόλουθος τού Φωτός, δπλαδή το αρματος τού Άπόλλωνος, υίΟύ της Λπτούς23.

αεί επαναλαμβανομένπς κινήσεως, ασταθη καί ρέοντα εΙς τό όρατόγ καί αΙσθπτόν διά της ανομοιομορφίας καί αταξίας της κlνήσεως24.

Ό θπρευτής των ψυχολογlκων αδιεξόδων διά των λ α θ ω ν, των εκ της λ ή θ n ς προελθόντων, αναγνωρίζει τάς ύπερβολάς τάς ελλεί­ ψεις της Φύσεώς του καί καλεΤταl νά εφαpμόσrι τό μέτρον, νά ανεύ­ prι δπλαδή τήν θεότπτα εντός του, εξισορροπων ύπερβολάς καί ελλεί­

n

ψεlς25.

μόνον μπορεί νά κατέχουσα

n

(οί έπτά αθλοl τού Θπσέως>, αλλοτε τό κατατροπώνει (Ήρακλης καί Λερναία 'Ύδρα, της όποίας αί εννέα κεφαλαί κατακαίονται, αλλά κεντρική κεφαλή μόνον ενταφιάζεταl, χωρίς νά onOKOnji>, αλλοτε τό

n

δεσμεύει (οί φοράδες τού Διομήδους), αλλά ποτέ δέν τό αποφεύγει.

n

τού πρωος μετατρέπονται εΙς α θ λ ο υ ς, δταν διά

τού αναγραμματισμού, τό λ ά θ ο ς καθίσταται α θ λ ο ς.

εΙς θ α λ λ ό ν,

αΙωνίαν

\if:,nTr\TN

ουσα άθάνατος καί έκ φύσεως ά ε ι θ α λ ή ς. I:MMlnHILrn

Γλωσσα διά των συνεχων μετασχπματισμωντων λέξεων,

όποίων τά γράμματαεναλλάσσουντάς θέσεις των, ώς εΊπεν ό Σω­ εΙς τόν Θεαίτπτον (σελ.

117>,

δπμιουργούν μέ συνέπειαν καί

\ι,.",π\l τήν εξελlκτικήν κατιούσαν η/καί ανιούσαν πορείαν των ψυχl­

καταστάσεων. ΛΗΘΗ-ΛΑΘΟΣ-ΑΘΛΟΣ-ΘΑΛΟΣ-ΘΑΛΛΟΣ Α ΛΙΗ

Ό πρως/θπρευτής, αναγνωρίζων καί κατανοων τήν αΙτίαν, όποία προεκάλεσε τήν εμφάνισιν τού θπρίου/τέρατος, αλλοτε τό φονεύεl

nαναγνώ-

μέ θ α λ λ όν.

εΙς τήν Μνή·

μπν τπς πάν δ,ΤI ύπάρχεl εΙς τό σύμπαν, είναι εννοια ρευστή διά τήν ανθρωπίνπν διάνοιαν, σταθερά δμως διά τό θεΤον, τό όποιον γνωρίζει δτl τά πάντα είναι αεί αναλλοίωτα εΙς τό αόρατον καί νοπτόν διά της

λ ά θ ο ς,

από τόν πρωα, καθίσταται α θ λ ο ς.

τού λ ά θ ο υ ς από τήν ΨυΧήν εξουδετερώνει τόν εγωϊσμόν καί ν ύπεροψίαν καί της επιτρέπει νά αναKτήσrι τό θ ά λ ο ς δια­ ρούσα έαυτήν εΙς κατάστασιν ες αεί νέαν, όμοίαν νεαρόν βλα­

, nς

θ ά λ ο ς.

ά λ ο ς εΊναι ό νεαρός βλαστός, ό κλάδος, ό θαλλός. Μεταφο-

ανερχομένπ τάς τρεις αναγωγlκάς βαθμίδας της φρονήσεως (Μήτιος της ευρύτπτος τού δικαίου (Ευρυνόμπς> καί της διαχρονlκης μνήμπ

Βεβαίως τά λ ά θ

\\

ΑΘΛΟΣ

= ΘΑΛΕΙΑΣ + Η = ΘΑΛΙΗΣ + Α + Ε

Ά λ ή θ ε ι α, συμπεριλαμβάνουσα διά της Θ ε ί α ς 'Ά λ

133

-

- ΘΑΛΕΙ Α· Θ Η ΛΕΙ Α - ΑΕΙ ΘΑΛΗ Σ - Α ΛΗ ΘΕΙ Α

μlκροκοσμlκόν πεδίον τού ελλόγου δντος σχετικως μέ τήν

θ ε ι α ν, τό αυτό επιβεβαιώνει καί ό Πλάτων διά της θεωρίας της


ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

134

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 40ν

-

Α

rΩ rΗ

ΕΙΣ

ΤΟΝ

135

τούς δέ αλλους όνθρώπους λανθάνεl όκόσα έγερθέντες ποιούσιν, δκωσπερ όκόσα εϋδοντες έπιλανθάνονταl"ο

"

•• 0

Ι .. ΟΙ δέ αλλοι ανθρωποl λησμονούν εκείνα τά όποία πράτ­ τουν, σταν ευρεθούν εν εγρηγόρσει, σπως ακριβώς λησμο­ νούν καί εκείνα τά όποία πράττουν κατά τήν διάρκειαν πού κοιμούνταΙ>.

AaveIjvC)UV καί επιλανθάνονται, λέγει δύο φοράς ό Ήράκλειτος διά

Άντίθεσις τίiς α λ η θ ε ί α ς τό Ψ ε Ο δ ο ς. Πάν τό μή αληθές, ό ψευδής λόγος.

αλlnθ~;ία(:2ί. Ή θέσις τοΟ Ήρακλείτου είναι ακόμη Ισχυροτέρα, διότι ανlαΦ:έΡ~;τα εΙς τήν αδυναμίαν τοΟ ανθρώπου νά συνεlδητoπoιίi τά

''Ού γάρ έπί ψευδέσσl πατηρ Ζεύς εσσεταl όρωγός". (διότι εΙς τούς ψευδομένους ό πατήρ Ζεύς δέν γίνεται αρω­ γός).

(ΌμΙΙρου "Ίπιάς" Δ

ον μη εΊναι όληθές". (ΆρισίΟίέππς, "Μεταφυσlκά" 4, 7).

Ύπάρχεl μία φανερά καί μία υπολανθάνουσα αντίθεσις μεταξύ τίiς εννοίας τίiς α λ η θ ε ί α ς καί εκείνης τοΟ Ψ ε ύ δ ο υ ς. Ή φανερά ανα­ δεικνύεται από τό ανωτέρω απόσπασμα τοΟ Όμήρου διά τίiς απολύτου αρνήσεως τοΟ Διός νά ελθrι αρωγός εΙς τούς ψευδομένους, καθώς καί από εκείνον τοΟ Άρlστοτέλους περί τοΟ όντος καί τοΟ μή όντος. Ή υπολανθάνουσα αντίθεσις αφορζΊ εΙς τήν σημασίαν τίiς "'1\/"'1"'«".,1" /ακινησίας, διότι εΙς τήν εννοιαν τίiς αληθείας ενυπάρχει άπι)καιλυ­

n

Kινητ~)c τών πράξεών του εΙς αμφοτέρας τάς καταστάσεις:ϋπνου καί

ενι)η,rόcισεωc.Διά ποίον σμως λόγον ό ανθρωποςδέν αντιλαμβάνεται, λn1,/ΑClvF.1 καί επιλανθάνεταιτών πράξεών του;

235).

"τό μέν λέγειν τό ον μη εΊναι n τό μη ον εΊναι ψεύδος, τό δέ ον εΊναι n τό μη ον είναι ψεύδος, τό δέ ον εΊναι n τό μη

n

"αλλους" ανθρώπους, επαναλαμβάνων τό ρίiμα λανθάνω, ουχί ώς τοΟτο ανεπτύχθη μέ τήν σημασίαν τίiς μή αποκαλύψεωςτίiς

n

πτικότης αΦ'ένός καί αΦ'έτέρου θεία περιφορά, κίνησις. Πάσα απο­ κάλυψις απαιτεί αλλαγήν καταστάσεως καί πάσα αλλαγή προϋποθέτει κίνησιν.

Ψ+ΕΥΔΟΣ

Δ.lclχωlρίζ:ΟV'ίεςτό πρώτον γράμμα, τό Ψ τίiς λέξεως Ψ

Ιυ!.l ,:;. v c;.1

<τό παν είναι κίνησις καί ουδέν αλλο παρά κίνησις).

λέξεως Ψ - υχή, τήν όποίαν ό Ήράκλειτος χαρακτηρίζει ώς διατε­ λοijσcιν εΙς μόνιμον ϋπνον, εφ'σσον δέν ενθυμείται ποτέ, οϋτε εν ενι)η,rόcισεl οϋτε εν ϋπν4) τά κίνητρα τών πράξεών της. Σημασίαν δέν όρατή πράξις αυτή καθ'έαυτήν, αλλά τό αόρατον κίνητρον τίiς

n

I"ΙΡΙ:Ίξεως. 'Όμως είναι αποδεκτόν στl πάσα ψυχή είναι αθάνατος, διότι ψυχή είναι αυτοκίνητος, ώς είπεν ό Πλάτων εΙς τόν Φαίδρον 28 .

n

πεΙDίεΙDγc)ς αντίφασις εΙς εν τόσον σοβαρόν θέμα ώς κίνησις τίiς εΦ'δσον κίνησις προϋποθέτει κίνητρον καί τό κίνητρον αυτό­ .,ι 11.11"'" ενέργειαν!

n

πρoχωρήσrι

n αναζήτησις

τοΟ ε ϋ δ ο υ ς

διά

εΙς τήν αΙτίαν τίiς φαινoμενΙKίiς ακι­

=ϋπνου

+ ν ο Ο ς),

τίiς υ π ό τόν ν ο Ο ν

τών αναγραμματισμών, ι'σως αναKαλύΨrι τήν

ι:satjutEOC]\j κεκρυμμένην σημασίαν τοΟ Ψ ε ύ δ ο υ ς.

(Ππάτωνος "Θεαίτπroς" 156λ

πρό τοΟ Πλάτωνος, ό Ήράκλειτος επεσήμανε τήν Ιδιαιτερότητα τίiς αν­ θρωπίνης φύσεως μή διστάζων νά τήν περlγράΨrι ώς "καθεύδουσαν", δηλαδή ώς κοlμωμένην. ΕΙς τό τέλος τοΟ 10υ αποσπάσματος διατυπώ­ νει τήν έξίiς απόλυτον αποψιν διά "τούς αλλους":

+ ε Ο δ ο ς, ενα­

ό ϋπνος τοΟ Ήρακλείτου. τό σύμφωνον ψ

θΦlορσ προφανώς εΙς τήν ουσίαν τίiς Ψ υ χ ίi ς (ψ) πρώτον γράμμα

\1"'1",,,..,,

"τό παν κίνησις ην καί αλλο παρά τούτο ούδέν" ο

n λέξις ε uδ ο ς,

Ε γ Δ Ο Σ

~\ \ Ι

γ+ΕΔΟΣ


ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ

δος

rVI\IIBOlhA. ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΚU\:Jlluμu, εδρα

n

'[OIKiOIV τών θεών.

τά μακρόκοσμου Ο ψu,",Ι\.\.J ....

εlναl κατεlλπμμένος

τά

απο

προερχομένπν εκ συναισθπμάτων του. Μεγίστπ δύναμις τού Ποσειδώνος.

Ό ϋπνος

= ευδος

ψυχης, κατά

εΙναl εΙς

οποίαν απουσιάζει

n κατάστασις

nλογlκπ λειτουργία, διότι κατά

διάρκειαν τού ϋπνου τά όνειρα, ναί μέν έχουν μεγίστπν

της

VI\I'nTllvA·rn,.,,,,

καταργώντα χρόνον καί χώρον, πλπν Όμως στερούνται λογlκης αλλπ­ λουΧίας, ώς επί τό πλείστον υπαγόμενα εΙς τούς ελευθέρους συνειρ­ μούς τού υποσυνεlδΠτου. ΟΙ ελεύθεροι συνειρμοί εξυππρετούν τά ανομΟλόγπτα πάθπ, ένστικτα, τραύματα τάς βαθυτέρας ανάγκας της ψυχης, μέ σκοπόν νά της επιτρέψουν διά της εκτονώσεως τών ψυ­ χικών εΙκόνων μίαν δlκαίωσιν διά τπν έστω καί προσωρινπν, απατπλπν επούλωσίν των. 'Άνευ της ασφαλιστικης δlκλείδος τών απατπλών εΙκό­ νων τών ονείρων συναισθπματικπ φόρτισις καθίσταται επικίνδυνος διά τπν ψυχΠν.

n

n

Ό Άσκλππιός, Ο θεραπευτπς τών θνπτών, ΠΤΟ Ο κατ'εξοχπν γνώστπς της θεραπευτικης Ισχύος της εκφραζομένπς κατά τπν διάρκειαν τού

ϋπνου διά τών ονειρικών εΙκόνων. παρεμβαίνων κατά τπν διάρκειαν τού ϋπνου δρούσε απ'ευθείας εΙς τόν συναισθπματικόν κόσμον τού ασθενούς, επαναφέρων τπν απολεσθείσαν Ισορροπίαν διά τών συμ­ βολικών του όφεων.

δΦις

=σ οφ ί + α =Φ ά ο ς + Ι

Άσκλππιός, Ο θεραπεύων τάς Ψυχάς κατά τπν διάρκειαν τού ϋπνου καί τά σώματα κατά τπν έγρπγορσιν


ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 40ν

ϋπνος

= τό

- ΑrΩrΗ

Ε Ι Σ (ΕΙσαγωγή) ΤΟΝ ΑΠΟΣγΜΒΟΛIΣΜΟΝ

ευδος "τοίς καθ - ε

139

- ου σι ν" του Ήρακλείτου , διά

ς απουσίας τών λογικών κινnτρων, έπlφέρεl tnv στασιμότπτα tnc λlκτικnς πορείας tnc ψυχnς κατά tnv κατάστασιν έγρπγόρσεως. έγας γνώστπς τών ψυχικών διεργασιών ό Ήράκλειτος έπεσnμανε καθ' όλοκλπρΙαν απουσίαν tnc λογlκnς από "τούς αλλους". Ε

V

Δ Ο Σ

Ή\\

ν+ΔΕΟΣ

δ έ ο ς , ό φόβος ό προερχόμενος έκ tnc απατnλnς auvalaenIJatlKnc φοl:>τί'Jεu)ς του ύγρου στοιχείου (V), δπμιουργεί την tapaxnv, tnv πο,)ελθοi:Jσc]ν έκ του Ψ ε ύ δ ο υ ς, του ε ϋ δ ο υ ς

tnc

Ψυχ

nς !

έnειδn τό Ψ ε υ δ ο ς εχει απόλυτον ανάγκπν, διά νά έκφρασθn,

δρασιν, τά ωτα καί τόν λόγον, προκεlμένου νά έξαπατnσn μέ βά­

τα φαινόμενα καί οχl τάς αΙτίας, τάς όποΙας έξαφανίζεl,

h φωνn εύρίσκονταl παρόντα έντός tnc λέξεως ουχί έντός tnc λέξεως/έννοίας α λ n θ ε ι α.

CIKOn

καί

h

δρασις,

Ψευδος

ΨΕγΔΟΣ

\ ν)f

ΟΨ+ΟΥΣ

Ψ εlναl h Ο Ψ ι ς τών πραγμάτων. τό ψευδος ένεργοποιεί τπν δρα­ (οψ> καί tnv CIKOnv (ους>. τό ψευδος λέγει: δ ό ς (20ν πρόσ. προστ ένεργ. φ.) Ο Ψ καΙ ο υ ς, δnλαδn δώσε οπα = φωνnν εΙς τόν ψεΙJδάlμε 1i/ον διά νά έκφρασθn καί ους εΙς τόν ακούοντα διά νά έξα­ I"1rι'rn~ln Ή φωνn (οψ> καθlσΤζ]

tnv

έκφοράν του Ψ ε ύ δ ο υ ς προσl­

καί KataVOntnv εΙς τόν CIKPOatnv διά tnc γοπτείας, λέγει ό Πλά­ . Διότι τό Ψ ε υ δ ο ς εχει βασισθn εΙς tnv φαινομενlκnνπραγματl­ ΚΟτ!πτα καί οχl εΙς

tnv αθέατον α λ n θ ε ι α ν τών πραγμάτων, h όποία tautnc καί αυθορμnτως:

I'ΊnΙ"lIΝ'lλIΊnτ~~τf'ι1 μόνον αφ'

Ύγίεια μέ θεραπευτικόν οφιν ανά χείρας

n

n

"Φαίνεταί μοl δόξα έξlέναl εκ διανοίας έκουσίως άκου­ σίως, έκουσίως μέν του μεταμανθάνοντος, άκουσίως δέ πάσα άληθής".

n

n


140

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI-

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

40ν - Α

.... ".'.",c::-....

rΩr Η

Ε Ι Σ (ΕΙσαγωγή) ΤΟΝ ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΝ

40υ κεφαλαίοω

"ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ, 'Επίδαυρος, Θόλου Άποκάλυψις",κεφ. 230ν Πλάτωνος "Θεαίτητος" 1550, "μάλα γάρ τοΟ φιλοσόφου τοΟτο τό πάθος, τό θαυμάζειν' ου γάρ αλλη άρχή φιλοσοφίας αϋτη, τό θαυμάζειν".

n

Πλάτωνος "Κρατύλος"

424d - e πλάτωνος "Σοφιστπς" 262a Πλάτωνος "Σοφιστπς" 260 - 264b Πλάτωνος "Θεαίτητος" 203 - 2068 'ΆΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟI, 'Επίδαυρος, Θόλου Άποκάλυψις", σελ. Πλάτωνος "Κρατύλος"

34 - 64

424e

'ΆΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟI, 'Επίδαυρος, Θόλου Άποκάλυψις", κεφ. 30ν

Ο 'ΆΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟI, 'Επίδαυρος, Θόλου Άποκάλυψις", σελ. Ό 'Ύπνος μέ πτέρυγας,

σύμβολον ανατάσεως εΙς τόν αστρικόν κόσμον (Νομίζω πώς μία Ιδέα βγαίνει από τόν νου μας εΊτε θεληματικά

εΊτε αθελά μας θεληματικά βγαίνει h ψεύτικη Ιδέα, αμα μα­ θαίνομε τπν αλΜεlα, αθελά μας βγαίνει κάθε αληθινπ Ιδέα). άπόδ. Ά. ΠαπαΘεοδώρου

(Ππάτωνος "Ποπιτεία" 413, Παππα, εΚδ. ΠAΠYPOΣJ.

- Φ.

κεκρυμμέναl σημασίαl τών δύο λέξεων, αλπθείας/ψεύδους, εύρί­ σκονταl διά τών αναγραμματισμών εΙς μόνιμον αντιθετικήν φοράν. Ή Έλλπνlκπ Γλώσσα εξπγεl τά βαθύτερα αl'τια της ύπάρξεώς των h καθεμία καί αμφότεραl συνάδουν απολύτως μέ τήν ανωτέρω φιλοσο­ φικήν σκέψlν τοΟ Πλάτωνος. ΕΙς τήν Πολιτείαν 31 ό Πλάτων δπμlουργεl

μΟθον, ό όποιος εκτυλίσσεται αποδίδων διεξοδικώς τόν τρόπον, μέ τόν όποιον εκπαιδεύονται διά της εναλλαγης ψεύδους/αλπθείας ΟΙ "παντελεlς φύλακες".

Σ ύ μ β ο λ ο ν, λ ό γ ο ς καί μ Ο θ ο ς ένοποlπμένα εΙς μίαν εννοιολογl­ κήν αλλπλουχίαν μέ κορυφαίαν τοΟ χορο032 τήν Έλλπνlκήν Γλώσσαν, έδραlομένπν επί τοΟ Άρχαίου ΈλλπνlκοΟ Άλφαβήτου, διευρύνουν τό πεδίον κατανοήσεως της θνπτης μας φύσεως διά της αεl ύπάρξεως της ψυχης μας. Ή ένοποίπσις είναι πάντοτε ό ασφαλής όδπγός, ό φέρων εΙς τά πεδία της αοράτου, αθανάτου, αΙωνίου πραγματικότπτος τών Μουσών καί τοΟ Μουσαγέτου των, τόν Άπόλλωνα.

45

1

Πλάτωνος "Κρατύλος"

2

'ΆΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟI, 'Επίδαυρος, Θόλου Άποκάλυψις", κεφ. 230ν

405d

3 Πλάτωνος "κρατύλος", αποψις Κρατύλου 390e 14 Πλάτωνος "Κρατύλος", αποψις Έρμογένους 385a - 386a 15 Πλάτωνος "Κρατύλος" 406b 16 Αυτά εΙναl τά Άκασlκά Άρχεlα της Άνατολlκης Παραδόσεως. 17 "ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟI, 'Επίδαυρος, Θόλου Άποκάλυψις", κεφ. 230ν 18 Ήσιόδου "Θεογονία" 907 19 Ίαμβλίχου "Τά Θεολογούμενα της Άριθμητικης", Περί Δυάδος. 20 Ήσιόδου "Θεογονία" 915 21 Πλάτωνος "Κρατύλος" 419d, "ευ συμφέρεται". 22 Ήσιόδου "Θεογονία" 22 - 68 23 Πλάτωνος "Φαlδρος" 2538 24 Πλάτωνος ""ήμαlος" 36C - 370 25 'ΆΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟI, 'Επίδαυρος, Θόλου Άποκάλυψις", κεφ. 190ν 26 Πλάτωνος "Θεαίτητος" 191d - 195b, "Μένων" 81b - 87b, "Φαlδρος" 249c - 250c, "Φαίδων" 72e - 74, "Πολιτεία" 621 Κ.λπ. 27 'ΆΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟI, Θεοί, Σύμβολα, Άρχέτυπα τών ΈλλΠνων", σελ. 124 28 Πλάτωνος "Φαlδρος" 245C 29 Πλάτωνος "Κρατύλος" 427c 30 Πλάτωνος "Πολιτεία" 4130 31 Πλάτωνος "Πολιτεία" 413 - 4178 32 Πλάτωνος "Θεαίτητος" 173C

141


50V -

ΑΓΩΓΗ ΕΙΙ Ιl=innVf,\Vι'Ι\ ΤΟΝ ΑΠΟΙΥΜΒΟΛΙΣΜΟΝ ΤΩΝ ΜΥΘΩΝ

φίλος λοιπόν Απόλλων φαίνεταl στl τις απορίες θεραπεύει καί διαλύεΙ, παρέχοντας έκείνΟΙJC οί

Απόλλων

...... τούς εν

opxf1 περί τόν

θεόν φιλοσοφπσαντας ......

συμβουλεύονται, βάζει

145


146

ΑΡΡΗΤΟΙΛΟΓΟΙ·

50ν - ΑΓΩΓΗ ΕΙ!: ΙΕΙοαγωγή> ΤΟΝ ΑΠΟ!:ΥΜΒΟΛΙΣΜΟΝ ΤΩΝ ΜΥΘΩΝ

ΣΥΜΒΟΛΑ. ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

147

n

'?"υ,,,λJν • πραγματικόν γεγονός, πτώσις τοΟ Ίλίου, δι' ένός σπμείου, σπματος, συμβόλου, αναμμένου

'VIJVVV,

'Πf'ΊI'\(,\I"", καί μεταφράζεταlαναλόγως.

εικών, τό Σππλαιον, τοΟ Ζ' Βιβλίου τπς Πολιτείας ,Q"",NI7'!:'1

τπν απαιδευσίαν καί τπν δουλείαν, αl όποίαl κρατοΟν

ul;l.Jμ' .... v..., τούς ανθρώπους,

γεγονός, τό κώνειον, εις τό όποίον κατεδlκάσθπ ό Σωιφάτnς θυIJβc,πιι::;ει κάθε τελεσίδικον καταδlκαστικήν απόφασιν,

i'\n/"ΊΤf1iH Cιντικειμε,/ον εις τό Φυσlκόν πεδίον εχει

μετατlθέμενον από χεταl εΙς νοπτπν του εΙκόνα. Άφ,αιι;ιειταl μόνον αόρατος lδιότnς

n

αντικείμενον, τρίαινα τοΟ Ποσειδώνος, συμβολίζει επί τοΟ υγροΟ στοιχείου.

n

γεγονός καί αντικείμενον δύνανται νά

1I!:'1rnTnnI1nIlV

διά

αναγωγΠς1. ΔΙ' αυτπς ό νοΟς ανέρχεται εις λεΓΗοφυ,ΞταΧύτατα παλμοδονούμενα, φωτεινότατα πεδία αΙσθπτόν πεδίον μετέρχεται εις τό αόρατον, \ir\'n ....r'"

,FιTf1nlr τών Νεοπλατωνικών.

σύ'μβ()λ()ν εις τπν μ υ θ ο λ ο γ ί α ν, φέρον εις επαφπν μ Ο θ ο ν

λ ό γ ο ν, πραγματοποιεί διά

φωτlσμοΟ

αναλογία5 συναντπσις τπ φέρεl εΙς συσχετισμόν τό άπτόν μέ τό ανέπαφον, τό συγκε­ O()I::ltolu καί αοράτου πεδίου τπν σύνδεσιν τών δύο.

lμένον μέ τό αφπρπμένον, τό φανερόν μέ τό αφανές, καθιστών τοΟ όρατοΟ πεδίου καταλππτόν εΙς τό νοπτόν. Ό νοΟς έπων τόν ανπμμένον πυρσόν αντιλαμβάνεται στl τό 'Ίλιον κατε­

'f'lTnrl,"lnT'nH

ΠΦθπ. σ ύ μ β ο λ ο ν, ανπκον εις τό λεξιλόγιον τοΟ Άπόλλωνος, θεραπευ­

n

Θεών καί θνπτών, καθίσταταιμέσον καθάρσεωςτπς ψυχπς, όπο!α νοεί καί εκ ταύτπς (τπς καθάρσεως) προέρχεται ό θεραπευτικος

Vf'lf\I"'IVTnf'\

νν,ωΟιίζει ΑI('ΧΙ:Ιλος, Ά,ναllJέlJlνωlν σύμβολον>, τό

8,

<και

σ ύ μ β ο λ ο ν, εάν φορτισθ!i συγκινπσιακώς μέ δlευρυμένπν Τ,πν

nσυ·

φυλάσσω

\/f'\I'TIlfI"HI

nll\l/At~KI1IV καlομένου, τό της φρυκτωρίας σημείον".

"τό άρχέτυπον ώς ούσιαστικόν είναι ό άρχικός τύπος, τό

fΔ. ΔπμπrράKOυ "Μέγα Λεξ. δππς τπς ΈΠΠ. ΓΠώσσπς"Υ.

πρότυπον, τό ώς ύπόδειγμα χρησlμεΟον".

n

ανπμμένπ δςις, δαυλός Φλεγόμενος. τό σύμβολον της φρυκτωρίας, τοΟ ανπμμένου πυρσοΟ, "τό τπς λα­

μπάδος σύμβολον", εlναl

σρασιν, φωτlζομένπν εκ τοΟ Ιδίου τοΟ μ ύ θ ο υ, μεταβαλ­

εις α ρ χ έ τ υ π ο ν.

πυρσοΟ, τοΟ κατά

Ή φρυκτωρία εΙναl ό φρυκτός, ό πεφρυγμένος, ό ξεροψπμένος,

τοΟ συμβόλου.

n όρατπ εξαγγελία τπς πτώσεως τοΟ Ίλίου

(τπς τροίας>, ώς τπν περιγράφει ό Αισχύλος εις τπν τραγ4)δίαν του

fΔ. ΔπμπrράKOυ "Μέγα Λεξ. δππς τπς ΈΠΠ. ΓΠώσσπς'Ί.


50V - ΑΓΩΓΗ ΕΙΣ (ΕΙσαγωγή> ΤΟΝ ΑΠΟΣγΜΒΟΛIΣΜΟΝ ΤΩΝ ΜγΘΩΝ

APχeτγΠA ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

επώς

149

nΆπολλώνιος τετι:>ακτύς είναι: α. <Η κάθαρσις διά της τοξευτικης τέχνπς, β. ή έναρμόνισις διά της μουσlκης. γ.

nπρόγνωσις διά της μαντικης.

αl όποίαl όδηγοΟν τήν διάνοιαν είς τήν κατανόησιν δ. της φυσικης λειτουργίας της <Υγιείας.

Ιατρική. ή τετάρτπ Ιδιότης τοΟ ΘεοΟ. άπαιτεί τήν ασκησιν καί

Ό Άπόλλων, διά τοΟ φωτlσμοΟ της διανοίας, είναι ό κατ' έξοχη θεός, ό κατέχων τό σκηπτρον τοΟ συμβολlσμοΟ. ΕΙς αυτόν ανηκεl λεξιλόγιον, τό προκύπτον εκ τοΟ Ισχυροτέρου τών συμβόλων: τό ξον μετά τών β ε λ ώ ν του.

t

Έλλπνlκη Γλώσσα διά της μυθΟλογίας αφlέρωσεν εΙς τόν Θεόν Φωτός, τόν Άπόλλωνα, τό σύμ - β ο λ ο ν, τό β ά λ λ ο ν διά τών β λ ώ ν /13 ε λ ώ ν

τόξου

διάνοιαν. Ταυτοχρόνως ό 'Λ .... ,,.:.~;:I'.'\I

φωτίζεl την διάνοιαν διά τών β ε λ ώ ν /13 ο λ ώ ν /ακτίνων του. 'ΌΧι αλλά καί αl δύο έπιδιώξεις, τοΟ φωτlσμοΟ καί της επιτεύξεως

σΤC)XO υ , είναι

δικαιοδοσίας τοΟ ΘεοΟ. 'Άνευ φωτlσμοΟ ό ""... Α"",,..

δυσδιάκριτος καί

nαποτυχία αναπόφευκτος.

τριών άνωτέρω ένσυνεΙδήτων ένεργειών. ώς έν συνεχείι;ι θά άποσυμβολlσθοΟν διά τοΟ τόξου, της λύρας καί τοΟ τρίποδος.

ρόλος της Μυθολογίας εμφανίζεταl καθαρώτερον, οταν αl τρεϊς εκ ν τεσσάρων ανωτέρω lδιοτητων τοΟ θεοΟ εlκονοποlοΟνταl διά τών τιστοίχων σ υ μ β ό λ ω ν:

nκαθαρτικη διά τοΟ τόξου, της χορδης καί τών βελών, nεναρμόνισις διά της λύρας καί τών έπτά χορδών, ή πρόγνωσις διά τοΟ τρίπΟδος καί

, αποτέλεσμα nαόρατος, ανευ συμβόλου, ύ γ ί ε ι α, είναι Φυσlκη συ­ τών τριών ανωτέρω lδιοτητων.

την συνολlκην κατανόπσιν τών ανωτέρω lδιοτητων τοΟ ΘεοΟ ;nΓlI"1Iτς,"ίτnl

n επί μέρους ανάπτυξις μιας έκάστπς τών ανωτέρω 'Ιδεών,

νά όδπγjΊ από τό πραγματικόν όντικείμενον, δπλ. τό τόξον, λύραν καί τόν τρίποδα, εΙς τό σύμβολον καί εκ τοΟ συμβόλου/ εΙς τό όρχέτυπόν του, εΙς τό όρχικόν πρότυπον, τό ώς ύπόδειγμα j\μllvιμlc.U\J\Ι Ό φυσlκός συγκερασμός τών τριών όδπγεϊ εΙς την συνθε­ δρασιν τοΟ ΘεοΟ, εΙς την Ίατρικην.

n

n.. ""!!:"'.,.......'γ,

ό ξ ο ν, λ ύ Ρ α καί ό τ Ρ ί π ο υ ς, εχουν ψυχικην σύνδεσιν μεταξύ εφ' οσον όνηκουν εΙς τόν Παιώνιον Άπόλλωνα, τόν θεραπευτην συνεπώς λαμβάνονται τό κάθε εν κεχωρlσμένως ώς παράδειγμα IS:-Τf1Rrιλπf" όπό αντικείμενον /παράστασιν εΙς σύμβολον καί όπό σύμ­ RI'Ί;:~I'Ί\I εΙς αρχέτυπον.

"llRs:-n1rl'Ίf" καί ανευ συμβόλου

nΎ γ ί ε ι α

δεσπόζει, ύπέροχος, παροΟσα,

ανευ χαρακτπρισμών, εφ' οσον ύπάρξουν καί ενσυνειδητως λεl­ κατ' αυξουσαν σειράν καί δυναμlκότπτα τά τρία σύμβολα


·

50ν

-

ΑΓΩΓΗ ΕΙΣ (Εlοι::ιν(ι)VΙ1) ΤΟΝ ΑΠΟΙΥΜΒΟΛΙΣΜΟΝ ΤΩΝ ΜΥΘΩΝ

Σύμβολον, τό πμεριΊσlον, όρατόν τ ό ξ ο ν διαδρομπς εΙς τόν ουρανόν, β ά λ λ ο ν διά τών β ε λ ώ ν /13 ο λ ώ του, φωτίζει τά σκοτεινά σώματα καί αντικείμενα εΙς όρμιΊ ψυχπς β λ έ π ε ι τόν συμβολισμόν τού αν'tlκ:sιμ::;:ν()υ νοπτπς εΙκόνος τού τ ό ξ ο υ καί τό μεταλλάσσει εΙς 'Ιδέαν, ,"",I" ... cl\In\l

πμlκύκλιον δlαδρομιΊντού πλίου ύπεράνω τού όρίζοντος.

τόξον φονlκόν σπλον κατέστπ τό Φώς σ ύ μ β ο λ ό ν του.

ζωοδότου

Άρχέτυπον, τόξον μετουσιώνεται,σταν ό ύπερφορτlσμένος συγκlνιΊσεlς νούς τό χρnσιμοποιr; ώς σπλον εξοντώσεως αγνοίας δοκπσlσοφίας5. κατανόπσις τπς διαφορθς λ,HΙrΊllν' l\ινCΛ)σι::ως συνάπτεται μετά αντιστοίχου συνδέσεως rtίrlΑn1ΓrΊΓι !\lnnTr\I-. πεδίου καί ό γάμος τών αντιθέσεωνσυνταράσσει tΊ\I\IrΊIrl\l

κlνπτlκότπτος/κατανοιΊσεως/ φωτισμού Ir",A'rf"\1'

τού Εlναι

-VOC)uaΙC α ρ χ ε τ ύ π ο υ, τπς α ρ χ

ακινπσίαν/

τ υ π ώ σ ε ω ς,

λιcliTrtι διά τπς αποκαλύψεως τών αντιστοιχιών καί τών αντιθέσεων

συμβόλου. Τότε φέρεl διά τού τόξου καί τών β ε λ ώ ν πολυπόθπτον πρεμίαν εΙς τιΊν τεταραγμένπν εκ - β ο λ ι ώ ν ψυχιΊν.

μέ τόξον κατευθύνει βέλος πρός σκοπεύων τούς αστέρας <εργον

καθαραγχους,


152

ΑΡΡΗΤΟί ΛΟΓΟί

ΘΕΟΙ, ΙΥΜΒΟΛΑ, APχeτYΠA ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

\11 'Ερμηνεία Λ ύ Ρ α ς: α. Ώς αντικείμενον,

hλ ύ Ρ

α είναι τό έπτάχορδον μουσlκόν

nl'''.fn\,rn\l

τό πλέον έΚλεπτυσμένον τών μουσικών οργάνων, τό συ'νο<)ειιον τά έππ καί τάς φδάς6. β. Ώς σύμβΟλον, h λ ύ Ρ α διά τών έπτά ένπρμονlσμένων χορδών έγγίζεl τό συναίσθπμα καί συγκινεί, σύν + κινεί, ομου κ ι ν ε ί έπτά αΙθερlκούς χιτώνας του ανθρώπου 7 • τό σύμβολον τπς λ ύ Ρ του Άπόλλωνος παλμοδονεί εΙς τάς αυτάς συχνότπτας τόν avt::lDCι)­

πον μετά τπς μελ4>δίας, τπς αρμονίας καί του Ρυθμου. Είναι

πλέον απτόν παράδειγμα, τό οποίον πιστοποιεί τπν σύνδεσιν του/ορατου: τπς όοράτου μουσlκπς μετά του ορατου aV'8DI:uni~1 του εύρlσκομένου διά του φυσlκου του σώματος εΙς τό ('I'λι::lη,-A" πεδίον, καί τπς ψυχπς του, h οποία έχει τπν υπαρξίν τπς εΙς τό τον πεδίον, έντός του φυσlκου του σώματος. Ή συγκίνπσις τοποιείταl διά τπς ομου κινπσεως εΙς τό αόρατον πεδίον του άνΙ3D(ί)~ που καί τπς λύρας. γ. Ώς Άρχέτυπον, αl μελ4>δίαl τπς λ ύ Ρ α ς σχπματίζουν αοράτους κύ­ κλους εΙς τόν αέρα διά τών έπτά τόνων καί δι' αυτών κυκλικώς. Αυτούς πρώτος ο Πυθαγόρας ανεκάλυψεν, έμέτρπσεν δlι1ρεσεν έφαρμόζων τά βάρπ εΙς τό μπκος καί τό πάχος τών χορδών εΙς τό "χορδότονον" τπς lδlκπς του έπlνοΠσεως8. Μεταλλασσόμενοl νοπτικώς ΟΙ κύκλοι τπς λ ύ Ρ α ς εΙς τό αlθερlκόν διάστπμα <έντός του οποίου σχεδόν ΟΙ πάντες κινουνταl κυκλικώς, συν + κινουνται>, έρχονται εΙς έπαφπν αl έπτά τροχιαί τών πλανπτών μετά τών έπτά αΙθερlκών χιτώνων τών αΦυπνlσθέντων θνπτών. Ή συνάντπσις καί h σύνδεσις πραγματοποιείται εΙς τό αlθερlκόν διά­ στπμα διά του όοράτου αρχετύπου τπς λύρας μετά του ορατου πλανπ­ τικου συστπματος καί του ανθρώπου. Σύμβολον μετουσlωθέν εΙς Άρχέ­ τυπον h Λύρα κινείται εΙς αμφότερα τά πεδία: τό ορατόν διά τών χορ­ δών καί τό αόρατον διά του ηχου.

Ό αόρατος πχος τπς λύρας καθίσταται αΙτία ορατοποιπσεως διά τπς αλλαγπς τών ορατών βαρυδίων εΙς τάς χορδάς, συνδέων μέ πράγματι μυστπριακόν τρόπον τό ορατόν μετά του όοράτου διά τπς συν - κινπ­ σεως, τών ομου κινουμένων σωμάτων.

Ό Άπόλλων μέ έπτάχΟΡδον λύραν συντονίζει τούς έπτά πλανπτας μετά τών έπτά χιτώνων του θνπτου


ΣΥΜΒΟΛΑ, ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

τόξου

10υσlU;lτεr)οv δλων τών Γλωσσών, εις OQι:JID(JtI~(Q τόξον λύρα, κάνουν οlκονομίαν, καθώς

n συμμετέχει χαρακτπρίζουσα δύο nυ,·IΑς::τιιrι"'t,.

νοιαν

h

S'\I\lnlnr·

τόξου/πΟλέμου/θανάτου

-

ΑΓΩΓΗ ΕΙΣ ΙΕlσαν(λ)VΙυ ΤΟΝ ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΝ ΤΩΝ ΜΥΘΩΝ

155

ό 'Έρως πρόσβασιν, εγκαταλελειμμένα του. μεσΟλάβπσlν τοΟ 'Έρωτος h Άρμονία έπτά άνθρωπίνων χιτώνων, ό 'Έρως διαμορκατάστασιν ύγιείας καί ουδείς αλλος έχει οστε ό 'ίδιος ό Άπόλλων, αλλπγορεϊ ό

μΟνίας/ζωnς9.

Μία h χορδπ τόξου. επενεργείας αμφοτέρων α. εις τόν

Άρμονία εΙναl τέκνα

αl χορδαί

φορέα,

h

χοΡδ

n

τόξου καί

β. εΙς τόν συναισθπματικόν φορέα, αl έπτά χ ο Ρ δ α ί εναρμονίζουν διά ανθρώπου.

rnc;

1ι1'ΊΙ-IΤ$:'("Ι'" τά σύμβολα τοΟ Άπόλλωνος, τόξον καί λύρα, αποσκο­

φαντασίας τόν ψυχονοπτικόν όρίζοντα

αl χ ο Ρ δ α ί

λύρας εχουν άπι)κι:ιύψεl

Φδnς10,

β. ενώ μία

h

χοΡδ

ψεων εΙς τόν χ

Χ

Ι

Χ

n τοΟ τόξου εχει φονεύσεl

== χωρόχρονον.

Ο

Ρ

Δ

Η

J><Xt/

+ΡΟ Η+Ω

Δ Η Ις}

ΧΟΡΔΗ

/ \\\\

Χ+ΟΡΔΗ

τό μυστπριον τών αναγραμματισμών, λέξεως χ ο Ρ δ

Γνωρίζοντες

n,

τπν κάθαρσιν, τό τόξον, καί εΙς τπν ψυχlκπν άρμονίαν,

h

''-'',.'0''''''' φιλόσοφος, ό 'Ηράκλειτος, συνέλαβεν παρέδωσεν nnir:!I\lT("I("Inrl\l άρμονίπν", h όποία εΙναl ακριβώς όμοία εΙς τά δύο

χωρόχρονον==Χ

α.

tnc; Θεάς τοΟ Κάλλους, tnc; ΜΟΡΦΟΠ()ΙΠ-

'Ισορροπίας, "'Cnc; ΆΦΡΟδίτπς ΘεοΟ τοΟ }-\ι:;ιεωιι;, τοΟ μαχομένου εΙς τό πλευρόν tnc; Θέμιδος καί τό OKnntpOV τών δικαίων ανδρών 12 .

tnc;

δύο t'ι\l'TIA,eTnrt'ι,.. $::\ι\I("ΙI(1Ι-

ροπν

τοΟ Άπόλλωνος, εφ' δσον "h διαφορά γίνεται κατά λόγον :>Ιόιrnτος, ... καθώς h διάσπασις δέν γίνεται τυχαίως"13.


· 50ν - ΑΓΩΓΗ ΕΙ! (ΕΙσαγωγή> ΤΟΝ ΑΠΟΙΥΜΒΟΛΙΣΜΟΝ ΤΩΝ ΜΥΘΩΝ

157

...", ... """,u 'Ιερού τρίποδος αντικείμενον, ό τ Ρ ί π ο υ ς εΙς την Αρχαίαν Έλλάδα εΙχε πολλάς

"τρίπους, - ποδος, ό. πόδας ... , 2) εκ

n..... IV) 1) λέβπς εκ τινός τρίποδος

n

εχων τρεΙς εν Δελφοϊς Ιέ­

εχρπσμοδότεl καθπμένπ επί τού OfIIJIOU. Πλι]τ(ι;ινοc.

719C.

ώς εκ

tPlino()oc;

(Henry G.

λένιειν MI-.Ι:lCO\J,τlll'i;,I,

- Robert Scott,

"Μέγα Λεξικόν τfις ΈΠΠπνΙKfις ΓΠώσσπς'Ί.

εχρπσιμοποιεϊτο ώς σκεύος εΙς πολλάς εργασίας,

Ό Ιερός Άπολλώνιος τρίποuς, μαντικόν σύμβολον παρελθόντος, παρόντος, μέλλοντος


ΑρχΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

50ν

-

ΑΓΩΓΗ ΕΙ! (Είσαν(Αιν!'Ί) ΤΟΝ ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΝ ΤΩΝ ΜΥΘΩΝ

μετατονlσθέντων r:\f()nn,lnll~\ιrnl Ηυυ"λ v εΙς τπς -V\lI~If'!""

α. τό τ ό ξ ο ν ασθένεlαν. fΊnr\lrnI

εΙς

nσπουδαιοτάτπ φάσις τπς διαγνώσεως, κατά

nψυχή, έχουσα σκοπεύσει, επέτυχε τόν στόχον

ακρlβοΟς εφόνευσε έλάττωμα, αδυναμίαν, διαστροφήν, ασθενείας όπότε προβαίνει εΙς κάθαρσιν, έχουσα ανακαλύψει καλώς κεκρυμμένον α'ίτιον.

β. Ή λ ύ ρ α αποσκοπεί εΙς τήν συνολlκήν εναρμόνισιν τών θερικών τπς χιτώνων, προεκτείνουσα δρασιν εΙς φυσlκούς αδένας16. φάσις τπς αναπροσαρμογπς τπς v"",,, ,"'ριφορας (σύν + περί + φορας) τών κύκλων κατά τήν διάρκειαν

n

θεραπείας διά τπς επιδράσεως τπς μουσlκπς εν συναρτήσει τών συμπαντικών κύκλων 17 •

Ό ανθρωπος όφείλεl νά συντονίσΙΊ τόν γήϊνον σωματικόν του φορέα μετά τών ουρανίων δονήσεων, ώς προστάζει Θόλος διά τών επτά πλανπτικών τροχιών τοΟ δαπέδου τπς. Ή περίοδος τπς θεραπείας ανήκει εΙς τό σύμβολον ιαρχέτυπον τπς Λύρας.

n

γ. Ό τ Ρ ί π ο υ ς, διά τπς μαντικής, αποσαφηνίζεl δτl,ιΊ πρόβλεψις προηγείται τοΟ αΙτίου (τόξοω καΙ τπς θεραπείας (λύρας), αφοο δμως ό ικέτης τοΟ Άπόλλωνος γνωρίσει τήν χρπσιν τών δύο αυτών συμβόλων τοΟ ΘεοΟ. Μέ τήν συνειδητοποίησιν τοΟ συνολlκοΟ χρόνου διά τοΟ μαντlκοΟ τρίποδος δέν θά ασθενήσΙΊ ποτέ εΙς τό μέλλον, αναγνωρίζων εκ τών προτέρων τό αl'τιον, τό όποίον όδηγεί

κεφαλή Ύγιείας, συμμετρία, Ισορροπία, κάλλος

159


ΣΥΜΒΟΛΑ, ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

50ν

-

ΑΓΩΓΗ ΕΙΣ ΙΕlσανιο)νl1) ΤΟΝ ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΝ ΤΩΝ ΜΥΘΩΝ

ΕΝ+ΤΥΠ+ΩΣΙΣ

Ι

Ι Ι Ι

Ι

111

Ι

111

ΕΚ+ΤΥΠ+ΩΣΙΣ Ω Σ Ι Σ

άρΧέ-τυπον

εν - τ υ π - ώ σ ε ω ν

-τ υ π -ώ

καί

Έντυπώσεις εΊναι αl προσλαμβανόμεναι από εκτυπώσεις αl έξ αυτών απορρέουσαl αντιδρασεις. 'J

(: . ) ,

ειναl αl εντυπωσεις

τ

αl εκτυπωσεις,

π/ν.'''''''' αl αρχικαί παραστάσειςεΙς

ηα'ναι)χαίας της μ ν ή •

"ΣΩ

.:

(ΣΩ.

: ... δέν

,',ΓI/,,,VC" διδασκαλία,

(ΠfιάrιϋvC)(' "Μένων" 82,

εΚδ. ΠΑΠΥΡΟΣJ.

"ΣΩ.:

(Σω.: παρουσιάζεται h ταl: δέν κάνει αλλο παρά νά συζnτΓι έρωτώσα h Ιδία τόν έαυτόν της καί άποκρlνομένη, καί βεβαιούσα κάτι καί όρνουμένη>.

161


162

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ

• ΘΕΟΙ, ΣΥΜΒΟΛΑ, ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

50ν

- ΑΓΩΓΗ

ΕΙΣ (ΕΙσαΥωγή> ΤΟΝ ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΝ ΤΩΝ ΜΥΘΩΝ

163

nψυχή διά της εσωτερικης διαλεκτικης (ερωτήσεως καί rιΠΙ"!H,-γ., σεως εΙς επίπεδον αυτογνωσίας) αντλεί από τόν lδιόν τπς τόν <orι, ·, ... Α, λπσμονπμένπν γνώσιν.

Πρός τό παρόν, ό Θπρευτής κοιμάται εΙς τό σκότος καί λήθn Λπτώ. Δύναται νά αφυπνισθji μετά από συντόνους, σταθεράς έπιμόνους προσπαθείας μέ δύο τρόπους:

α. διά τών μεθοδικών, κατευθυνομένων ερωτήσεων, ώς αποδεlκνύ ό Σωκράτπς εΙς τόν Διάλογον "Μένων"20 Γι β. διά της προσωπικης αναζητήσεως. Λέγει ό

lυπ'τινΓ\Γ' νούς αποκαθαίρεταlαπό τάς ψευδείς δοξασίας καί

πλύσιν εγκεφάλου διά της θπρεύσεως, αναλύσεως καί iuνlθέCJεu)ς τών προοδευτικώς εμφανlζομένων αποκρύΦων λογικών

"Σοφιστής":

μή συνειρμών.

Σu,/ειι:>μClc είναι (Σκέψις

λόγος εΊναι λοιπόν τό 'ίδιον

Μέ μόνπν τήν

διαφοράν, ώνομάστπκε όπό εμάς "σκέψlς" ό διάλογος, νlν:::τι11 μέσα εΙς τήν ψυχπν μέ τόν τπς, χωρίς συμμετοχην της φωνΠς).

(Ππάτωνος "Σοφισrnς" 263Θ σκέψεως, i'tnr,~~n\ll

δοξασίαν θρπσκευτικης, M";~''''''J"fi'ιt''

δεσπόζονχαι)ακτπι)ισ·tικ()ν ζπι:ησεως, ανευρέσεως αλπθείας. τών

τών βελών

δοκπσισοφίας χου ορθης κατευθύνσεως τών συλλογισμών.

n σύνδεσις

τών παραστάσεων ........"" ...".

βάσιν της συνδέσεως αυτών". fΔ. Δnμnrράκοu "Μέγα Λεξ. δfinς τίΊς ΈΠΠ. Γfiώσσnς'').

ψυχολογικήνπροσέγγισιντών μύθων, γενικώτερον,καί όχι εΙς ν επιστπμονlκήνερευναν, ΟΙ μή λογικοί, εκ πρώτπς όψεως συνειρμοί. εξ IΌου πολύτιμοι, εάν όχι καί περισσότερον, τών λογικών. Διότι συνδέσεις μεταξύ τών εννοιών διά τών συνειρμών, όμοιάζουσαl μέ

λειτουργίαν τών ονείρων, δέν εΊναι πάντοτε αποτέλεσμα λογl-

συνειρμοίπρέπει νά τύχουν Ιδιαιτέρας προσοχης, διότι ΟΙ μ ή λογικοί όμ()ιά,ζοιιν μέ τό περιεχόμενον κλειστού ο'ίκου, ανήκοντος εΙς αγνω­ ΟIΚΟδεσπότπν, ό όποιος "έξαίφνπς" ηναγκάσθπ παρά τήν θέλπ­ του νά δείξΙΊ τό περιεχόμενοντού ο'ίκου του, ανοίγων τήν θύραν. ΕiσεΡ.><:όμενc)ς τότε ό θπρευτής εΙς τήν οlκίαν, αναμιμνήσκεται δτl ό xGJI)OC: τού γνωστός καί τού ovnKE κατά τό απώτερον παρελθόν,

δέ αγνωστος οΙκοδεσπότπς δέν εΊναι αλλος εΙ μή μόνον τό 'ίδιόν του υποσυνείδπτον.

ιασμωοικοι συνειρμοί, εμφανιζόμενοι υπό μορφήν μυστπριωδών τ ε ά τ ω ν /θπρίων ανευ λΟγlκnς αλλπλουχίας, αποκτούν λογικήν συ­ νοχήν καί ασκούν τήν καθαρτικήν των Άπολλώνιον αποστολήν. νε(υί~~Dα προσέγγισις tnc; ψυχολογίας έρμπνεύεl μέ τόν l'δlον "'l"ΊfΊnr,\Ι τά αρχετυπικά σύμβολα της μυθολογίας μας21.

Ή ουσία ώρlσμένων Άρχετύπων δέν εΊναι αλλπ από

γνωστά τ έ -

Ρ α τ α tnc; Έλλπνlκης Μυθολογίας, αλλά καί Μυθολογιών αλλων αρ­ χαίων λαών. Διότι τά αρχέτυπα ανήκουν εΙς τό συλλογlκόν ασυνεί­ δπτον όλοκλήρου

tnc;

ανθρωπότπτος.


50ν

-

ΑΓΩΓΗ ΕΙΣ ΙΕICJ(:Ι\I'ωνnJ ΤΟΝ ΑΠΟΙΥΜΒΟΛΙΣΜΟΝ ΤΩΝ ΜΥΘΩΝ

165

μως τά τ έ Ρ α τ α, όποια κατακυριεύουν εΙς μητικώς κλειστής οΙκίας τπν ψυχπν έρω νά συμμετάσχΙΊ εΙς ΟΙ έπόμενοl συλλογισμοί ά αποκαλύψουν συσχετισμόν τ ε Ρ ά τ ω ν θείσης Απολλωνίου Ιδιότητος,

n

nnf~nIt1\1 !/Ι'"'ΙΤλ'ΙVίrΗI ώς Χθόνιοι

τ έ

nOC}JtcJV δρο-

nrv;\TnI ενσαρκώσεις, εΙς

τ έ ρ α τ α και των τριών

-

ωργισμένα

uuc,vu. συγκρούωνταlανεξελέγκτωςμεταξύ των, υι !ιJiUliJIΛ'UU

καί πάθη εΙς ατομον δέν γνωρίζ!1

I\lnnhnNin

ψυχΠν. Λόγύ) έρμητικώς κλειστής OU!-JUI.... αίτίαν τής ψυχικής του αναστατώσεως.

n ψυχπ τοΟ ΘηρευτοΟ, ανευ δεσμεύσεων καί φόβων,

ΦυσlκιΊν έξέλlξlν τών συνειρμών διά τής έρμηνείας τών υ μ β ό λ ω ν. Μαθαίνει μέ αργόν ρυθμόν μεγάλον πόνον, αναγνωρίζ!1 αναμνπσεως παρελθόντα, προτέ-

εμπειριών.

I\'nf.. e' .... τής

Χθόνιαl Αποτυπώσεις εΙναl

αl

υπήρχαν εΙς

αναδυθεΤσαl ανα-

παλαιά ν κατ:οικίαν

δlέμενεν ό αγνωστος ΟΙΚΟδεσπότης. 'Όμως πώς εΙναl δυνατόν νά γνωρίσΙΊ τά μέλλοντα; φοτβος Απόλλων εΙς "Ίλιάδα" έδώρισε εΙς Ικανότητα νά γνωρίζ!1:

..... ίά Τέρας τοΟ 'ΕγωlσμοΟ

κάλχαντα

τ'

Ι .. καl τά τωρινά, καΙ τά μέλλοντα και

παρελθόντα). (Όμπρου "Ίπιάς" Α 70).


166

50ν

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟί· ΘΕΟί, ΣVMBOΛA, APxeτYΠA ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

- ΑΓΩΓΗ

ΕΙ! (ΕΙσαγωγή> ΤΟΝ ΑΠΟΙΥΜΒΟΛΙΣΜΟΝ ΤΩΝ ΜΥΘΩΝ

167

Ή Ψυχή μπορεί νά κατασφ μάντις Κάλχας. μέλλοντα εΊναι απ τυπωμένα εΙς τό παρελθόν της ψυχης καί δέν εΊναι παρά τά αποτ λέσματα, τά προερχόμενα από τά τρία επίπεδα της παλαιάς τπς κ τοικίας. τά ΆρχαΤα τ ε Ρ α τ ώ δ π σύμβολα τού παρελθόντος αποκ λύπτουν τότε τά μυστικά των, φέροντα τό μέλλον εΙς τό παρόν.

Κ ά θ α Ρ σ ι ς είναι τό λούσιμο της Ψυχης εΙς τό φως της γνιωσεωll::. διά των συμ β ό λ ω ν

/

βολων

/

βελων

τέρατα μισαλλΟδΟξίας.

τόν Πλάτωνα,

nΓνώσις ύπάρχει "δυνάμει" εΙς τήν ψυΧήν καί διά

αναμνήσεως εΊναι δυνατόν διά των κατευθυνομένων συνειρμων τό ύποσυνείδητον νά

ovaoupeji

καί νά επανέλθΙΊ εΙς τήν συνεί-

τοξευτικης τέχνης τού Άπόλλωνος.

μάθησις είναι

Ό μαντικός ΆΠΟλλώνlος τρίπους συνδέει τά νυν,

μέ τά πρό καί τά μετά . (ΠfJουτάρχου "περί τού ει τού έν Δεflφοίς':

fnilnLI\InrllC'''24

τόCfQV εΙς ο,τl αφoρςi εΙς

22

αλλά

6).

εΙς αφoρςi εΙς τόν έσω έαυτόν, nar'olcIV κ,a'[(')ικιίaν της 1110 l'vnI'"

Κατά τήν αγωνιώδη αναζήτησιν τών αΙτίων, μετά μεγάλης δυ(JκC>λίclς καί μακράς αντιστάσεως θύρα ανοίγει καί παλαιά κατοικία φU:IΤlζ:S­ ταl. τό Φώς τού Άπόλλωνος διά τού "γνώθι σαυτόν" αποκαθαίρει

n

n

εσωτερικόν τών αρχαίων τριών επιπέδων τού ΕΊναΙ. 'Ένστικτα, VV"'-'Γ σθήματα, σκέψεις, εΊναι τά τρlκέφαλα τέρατα της Μυθολογίας: βερος, Χίμαιρα, Δράκων τών Μήλων τών Έσπερίδων Κ.λπ. Αυτά εΊναι Χθόνιοι Άποτυπώσεις της ψυχης.

θεραπεύει

'..... H..-.",-.r τρίπους εΙς τάς χείρας των θεραπευτων εΊναιl'σως τό κυ­ DI(i)tGI)OV εργαλείον της μεγάλης των τέχνπς. Διά της μαντικης ΟΙ 'ArtI,FIn,nInli'inI εΙσδύουν εΙς τό αδυτον της ψυχης ανασύροντες

τά αποτελέσματα/τέκνα τών αοράτων αΙτίων /γονέων καε~ίσιcαν'tαl

e~""<\IT(;\\!r\\!T,r::f' τήν κεκρυμμένπν ασθένεlαν/θηρίον/τέρας της ψυ-

όρατά. τό λούσιμο της ψυχης εΙς τό νοητόν Φώς τού Άπόλλωνος

nμαντική τέχνη, nόποία πλέον αναγνωρίζει τά τ έ ρ α τ α, δηλα δή

νά αποφεύγΙΊ καί τί νά επlδlώκΙΊ, ωστε νά καθίσταται ρυθμιστής πεπρωμένου της καί εκ τών προτέρων γνώστης του μέλλοντός της. Ή Έλληνlκή Γλώσσα διευκρινίζει δτl μέ τήν αφαίρεσιν τού Τ καί αναγραμματισμόν τών φωνηέντων λάμπει α ρ ε τ ή εΙς δλην τπς δόξαν.

n

ΤΕΡΑΤΑ=Τ-ΑΡΕΤΑ

, Α Ρ ε τ ά εΊναι ό Δωρικός τύπος της λέξεως α ρ ε τ ή. τό f'ΊfΊIII,TlΙ,Λυ σύμφωνον Τ εΊναι τό σύμβολον της στάσεως, εΊπεν ό Σωκράτης23. τ έ Ρ α ς, σταματων τήν Ρ ο ή ν τού ε ρ ω τ ο ς, εχει καταστρέψει α ρ ε τ ή ν.

Ικανότης απαιτείται προκειμένου ό όραματιζόμενος νά σ ύ μ β Ο λ ο ν αναλόγως συγκεκριμένης μυθοπλασίας. XD~jv(;.)C ό προσδιορισμός του συμβόλου από τόν όραματιζόμενον nmls::iAIs::1 νά συνδέΙΊ τά δύο πεδία, τό αΙσθητόν μετά του νοητού. Ό όραι.ll.,l./μc.vv\, πρέπει νά μεταφράζΙΊ νοπτήν πραγματικότπτα εΙς

αΙσθπτήν διάστασιν καί αντιστρόφως. Ή Ικανότπς αϋτη εΊναι θείον

OW;:JOV των Διδύμων, της Άρτέμlδος καί τού Άπόλλωνος, ΟΙ όΠΟίΟI των φαεινων σπμάτων, τού φωτισμού των όντων των καθιστούν αυτά όρατά εΙς "τό της ψυχης

Δίδυμοι τού Φωτός διά του κυρlωτέρου σ υ μ β ό λ ο υ των, καί των β ε λ ω ν / β ο λ ων, β ά λ λ ο υ ν συμ βολικως ola1Jolrlv τού όραματlζομένου. 'Άρτεμις καί Απόλλων εΊναι ,,,,υ,"",λ"-εκ όποίας αντλούνται αl. εκ Φωτός

n

Xt:ll)VIIQI

Αιnοιcυπώσ:ειςείναι

ΤέΡατ

άνtlσtαε~μlί~οulντάς ουρανίας ΑΠ IΟΤΙIΠ<Α1lσειις Άθανάτων Ά Ρ ε t ων. ΤΕΡΑΤΑ

τέΡαt α

= Τ-ΕΡ έΡαt

οταν έΚflείΙΙI!1

α ει νων

σ η μ ά τ ω ν /έμπνεύσεων, nl'V'rti"lrΊi

\!Ι',,·,τ,υ,...ί παραστάσεις κατ' ανα

+ λ ο Vί α ν


168

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ

τών

ΣΥΜΒΟΛΑ, ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

lλλ,ονIΙΊυύι)\Ι εφερε

. 50ν - ΑΓΩΓΗ ΕΙΣ (ΕίcιανωνlrΊ> ΤΟΝ ΑΠΟΙΥΜΒΟΛΙΣΜΟΝ ΤΩΝ ΜΥΘΩΝ

''!<άθαρσιν'' εΙς

V V .........\N.

169

έχω

Ώμέγαεναλλάσσονταιμέ IOLJI~O\J,jOLJ "'!::;:INn,nΓlI'"' IS::ΓIln\lnf''III'"'''

K()OI'vBIj:JKa

27, 1

"Ήράκλειτος",σελ.

ΕΙ τοΟ εν Δελφοϊς", Ι Ν .... ΤΙ.\1, ,1"\ " "Κρατύλος" 427α

Άρχ,αϊκπ Σφίγξ εΙς

τό αόρατον μέρος

Πλάτωνος "Φαίδων" 76Α

6

242,


ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ βαν· Mveo

n

ΘΥΜΟ

+

ΛΟΓΙΑ

= ΨΥΧΟ + ΛΟΓΙΑ

173

Μυθο+Λο­

ΘυμΟ+Λογίο θ υ μ ό ς:

{Δ. Δπμπτράκου "Μέγα Λεξικόν δππς Ή

Μυ θ ο

+Λογία

ΓΠώσσπς"Υ. της κρυφήν nVl'iAFιil\l

διά τοΟ ανωτέρω αναγραμματlσμοΟ, εμφανίζεταl αΙσθήσεων (Ισχυρά συναισθήματα

nπάθπ)

h

επιθυμία

λόγου/λογlκίΊς

σκέψεως, ώς

φιλοσοφικΓΙ έννοια. Ή διείσδυσις εΙς αμφότερα όνιcιθξ~τικ:ά αυτά ρεύματα εντός λέξεως θ υ μ ό ς

r.nr,rv,ITn,rrll, διά

κατανόπσιν

Μ υ θ ο

+Λογ

Ό '~λλπ\/IIL(''II'" J\inVf1IC

-0/ ...",." ... ei..e.

Μ γ Θ Ο

εΙς

εμφρονος Ισχύος

κερουνίου πυρός

Ή λέξις θ υ μ ό ς εΊναι

n

έΟIJπv'εία

+ Λ Ο r Ι Α Σ. στον 0

γΜ

nκλείς εΙς

δlκασίας άλλαγης συνδεσμολογίας

Ο

rΙΑΝ

ία ς.


n

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 60V· ΜΥΘΟ

1",n'rt'l"

ΘΥΜΟ

+

ΛΟΓΙΑ = ΨΥΧΟ

+

ΛOΓlA

όπό τπν έρμπνείαν, τπν οποίαν δίδει Ο Σωκράτπς εΙς

175

λέξιν

μ ό ς:

('Ο θυμός φαίνεταl δτl εχει τό δνομά του αυτό όπό τιΊν ζέσπ

ταρα-

ψuχiiςJ.

(Ππάτωνος "κρaτύπος" 41ge,

απόδ. ΉΠ. ΛάΥlος εΚδ. Ι. ZAXAPOΠOYΛOΣJ.

δονπσεις τοΟ όργοδονουμένου συμπαγοΟς, άλΓ~ά(loυν συχνότπτα μέ

ψυχπν

φυσlκοΟ σώμα-

επlσταμένπν rHI,.,7nITn,rll\I

τότε εκδπλώνεταl

n"ζέσις", διά n

,.."ιr\n"τών συμβόλων.

μ υ θ ο

παρελ-

θερμό-

εκδπλοΟταl εξέρχεται πρός

ο γ Ι κ ά σύμβολα v,",'~ir<'Fn,,".. ,",1 τότε

λογΙκά διά της - θ υ μ - πσεως οlεγεll;:>ΟΙJV όνωτέρω δlέγερσlν, λόγ4> της αυτοσυγκεντρώσεως, ωυσιω,νο\/ταl εΙς άρ){έτυl

άνlίlθξ~ΤIK:ών τάσεων:

ύΠΙ~ΡICJΧίll1

ΆμΦlτρίτπ καί Ποσειδών:

Θρίαμβος τοΟ συναισθπματος εΙς

θάλασσαν τών παθών

τοΟ βίου τών θνπτών

της λογlκης.

nλn\Jrlκt\

εξαίρεσιν τόν

θυγατρός

εϊμι~θα

'-\1\..1" U , J U \f

Κάδμου,όπογόνου

..."'",,,'"


176

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ βαν· ΜΥΘΟ

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟί • ΘΕΟΙ. ΙΥΜΒΟΛΑ. ΑΡΧΕΤΥI1Α ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

(;\f\.JV"-'V'~λvμ'vv τού

ΘΥΜΟ

i'i

+

ΛΟΠΑ = ΨΥΧΟ

+

ΛΟΓΙΑ

177

του. όδl1γεl άρμονίαν

Ή ρίζα θ υ

• της

θ ύ σ ε ω ς τοΟ θ υ μ ο Ο, έκ της όποίας

προέρχεται τό ρημα θύω. εχει δύο εύδιακρίτους σημασίας. Ή πρώτη σημαίνει "τελώ θυσίαν" καί

n δευτέρα

"βιαίως

κlνοΟμαl, όρμητικώς φέρομαl".

διπλούν αντιθετικόν κίνπτρον της ρίζπς θ ύ - ω (καρδίας/νοΟ> όδπεις τήν ανοδον της θερμοκρασίας. Διότι ταραχή θύσις - ζέσις αί θ ύ σ ι ς μετά από θ υ σ ί α ν εΙς τούς θεούς - φέρεl τήν ψυχήν. ήν έχουσαν προβη εΙς δλας τάς απαραιτήτους καθαρτικάς. τελεστικάς ράξεις εΙς τό αμέσως ανώτερον πεδίον διά της έλλάμψεως τού έσω­ ερικού φωτός. 'Όπως ό φυσlκός ηλιος θερμαίνει τό σώμα. κατ' ανά­ λογον τρόπον ό νοπτός 'Ήλιος, ό Άπόλλων. θερμαίνει τήν ψυχήν.

n

n

=

n

ΑΙ πραγματοποιούμεναl θ υ σ ί α ι. αΙματπραί καί αναίμακτοι. πρός τιμήν

-εών θεών είχον ώς στόχον οχι μόνον τήν έκφρασιν σεβασμού πρός τό θεΙον. αλλά καί τήν δυνατότπτα ανυψώσεως της ψυχης εΙς εν ανώ­ τερον πεδίον έκείνου της καθπμερινότπτος.

n

Τούτο συνέβαινε. δταν ψυχή. αποκεκαθαρμένπ τών ρύπων της Ιδιοτε­ λούς παρακλήσεως καί συναλλαγης μέ τόν θεΙον κόσμον. έφέρετο αποκλειστικώς έξ έρωτος πρός Αυτόν. μέ τήν διακαη έπl - θ υ μ - ίαν δπως έν - θ υ μ - neji έκ νέου ύπερτέρας. συμπαντικάς παραστάσεις της α λ n θ ε ί α ς τών Θείων 'Όντων καί τών 'Ιδεών, τάς όποίας κάποτε

είχεν lδεl4•

Ή έν - θ ύ μ - πσις καί αφομοίωσις τών ΆρΧών τών τύπων. τών α ρ χ ε­ τ ύ π ω ν, τών πρώτων αρχών. φέρει τήν ψυχήν πρό τών θυρών τών ανωτέρων πεδίων 5• Ά Ρ χ έ τ υ π α, τά ψυχικώς φορτlσμένa σ ύ μ β ο λ α, δονοΟν συγκινησιaκώς, σύν

ι ν ο Ο ν (κlνοΟν όμοω,

τήν φύσιν τοΟ Θπρευτοο της ά λ

ε ί α ς.

κατά συνέπειαν αl δονήσεις ύψπλοτέρων συχνοτήτων τών προσφερο­ μένων θ υ μ - Ι α μ ά τ ω ν πρός τόν ΘεΙον Κόσμον 6 μεταφέρουν αντα­ ποκρίσεις ανα - θ υ μ - Ι ά σ ε ω ν τού Θείου κόσμου. αl όποlαι. θερα­ πεύουσαl τάς νοσπράς lδέας, έπιτρέπουν τήν '( α σ ι ν διά τού συντο-


178

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟI

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 60V - ΜΥΘΟ

- ΘΕΟI, ΣΥΜΒΟΛΑ. ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

νισμού των εΙς ύψπλοτέρας συχνότπτας. Θ υ μ - Ι ά μ α τ α και αν • θ υ μ - Ι ά σ ε ι ς έχουν αφ' ένός εξαγνιστικόν χαρακτΓφα καί, έτέρου, πιστοποιούν διά της συνθέσεως τών λέξεων τήν κόλουθον ι' α σ ι ν /θεραπείαν της ψυχης. Ό δέ τρόπος της Ι ά σ ε τπς διά της εν + θ + υμήσεως αποκαλύπτει δτl

ΘΥΜΟ

+Ι α μ ά τ ω ν

+

ΛΟΠΑ

= ΨΥΧΟ + ΛΟΓIΑ

ηλεκτροεγκελογραφήματα ώς μία φυσlκή, αντικειμενική πραγμα­ Ή επιστήμπ επεταl της Έλλπνlκης Γλώσσπς, δέν προπγείται

_ ..n" ....nl'"

θ υ σ ί α ι <αίματπραί καί αναίμακτοι> εΙς τούς βωμούς, εΙς τό εξωτε­

τών ναών, τού οχι καί τόσον μακρινού μας παρελθόντος,είχαν

' 'Έρωτος

συνδέσεως τών

"F:vθέ('i)ν" θνπτών μέ τόν Θείον Κόσμον κατά τήν απ' ευθείας επαφην μέ τόν ουράνιον θόλον, ανευ σκεπης, κατασκευασθείσπς ύπό τών

~\\\I VΗ Σ Ι Σ

Ε Ν Θ <εάζω> + Μ

=

Ένθεάζω καθίσταμαι ένθεος, πλπρούμαl θείας εμπνεύσεως, διά της συνεπαγομένπς θύσεως καί ζέσεως της ψυχης νά επέλθ[1 μ ύ n σ ι ς. ΕΝ+Θ+ΥΜΗΣΙΣ

11

Ι

χ

1111

ΕΝ+Θ+ΜΥΗΣΙΣ

'Εν + Θ + μ ύ n σ ι ς είναι h εν(τός>, h εσωτερική μ ύ n σ ι ς, h αυτο + μ ύ­

n σ ι ς,

τήν όποία διά της Θείας (Θ) επιπνοίας τών θ υ μ - Ι α μ ά τ ω ν έλαβεν h ψυχή ώς προανάκρουσμα της επελθούσπς Ι ά σ ε ώ ς τπς καί κατά συνέπειαν συνδέσεώς τπς μετά τού Φωτός τών Θείων Κόσμων.

ΕΝΘΕΝ+ΜΥΗΣΙΣ

'Έ ν θ ε ν

= επί χρόνου = μετά ταύτα επέρχεται h

μύ

n σ ι ς.

παράδειγμα αναγωγης εκ τού αΙσθπτού εΙς τό νοπτόν πεδίον είναι h λέξις α Τ μ α. τό ι' α μ α, αναγραμματισμός της λέξεως α Τ μ α, είναι τό αόρατον στοιχείον αναφορδς εΙς τόν θείον κόσμον, τού όποίου ε'(δω­ λον εΙς τόν αΙσθπτόν είναι τό φυσlκόν α Τ μ a. Α Ι Μ

Χ

ι

Α

Α

11

Μ

179

καταγράφονταl σήμερον εΙς

στόχον την δυνατότπτα της αμέσου δι

ΕΝθ+ΥΜΗΣIΣ

\//

υ μ - Ι ά σ ε ω ν τών θ υ μ

n

Α

(n

Ή'( α σ ι ς ι' α μ α), προερχομένπ εκ της κατανοήσεως τού μ ύ θ ο υ διά της εν - θ υ μ - ήσεως, προκαλεί μικράς ηλεκτρικάς εκκενώσεις εΙς τόν εγκέφαλον διά της επιταΧύνσεως της ροης τού α ϊ μ α τ ο ς. Αί νοπτικαί εκλάμψεις, προερχόμεναl εκ τών εν • θ υ μ - ήσεων διά τών ανα -

Μούσα πολύμνια, κατά τόν Πλούταρχον. h Θεά της Μνήμπς καί της Γνώσεως


180

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ

. ΘΕΟΙ,

ΣΥΜΒΟΛΑ, ΑρχΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 60ν

- ΜΥΘΟ

n

ΘΥΜΟ

+

ΛΟΓΙΑ

= ψγχο + ΛΟΓΙΑ

181

"ΕΙ γάρ μή όεί όνταποδιδοίπ τά ετερα τοΤς έτέροlς γιγνό­

n

μενα, ώσπερεί KύKλ~ περιιόντα, όλλ' εύθεΤά τις ε'ίη γένε­ σις έκ τοΟ έτέρου μόνον εΙς τό καταντικρύ καί μή όνακά­

μπτοl πάλιν έπί τό ετερον μηδέ καμπήν ποιοίτο, οίσθ' στl πάντα τελευτώντα τό αύτό σχημα αν σχοίπ καί τό αύτό πά­ θος αν πάθοl καί παύσαιτο γιγνόμενα;".

/

(Διότι, εάν δέν εγίνοντο τά εναντία εκ τών εναντίων εΙς αύ­ α

τό άντίξουν συμφέρον

τά καί δέν επανήρχοντο εΙς αυτά αδιακόπως, διαγράφοντα

..

οϋτως εΙπείν κύκλον, αλλ' αν ευθεία τις ητο

Τό ''ΕΊ "Εν" ανήκει εΙς τήν θείαν οντότητα του φωτός καί εΊναι η

σφώνησις, τήν όποίαν απηύθυναν ΟΙ Πυθαγόρειοι εΙς τόν .ι.ι.ΠΙ'"Ίι"ir,l(,\\ιrι

διότι η ουσία του δέν διασπάται ΕΊναι μονοειδής, ένιαία, άπλn, χής. Ή ανελικτική πορεία τών αθανάτων δέν πραγματοποιείται τnς άλλαγnς τnς Φύσεώς των, IΌως μόνον αλλαγnς τnς θ έ σ ε ω διότι ΟΙ θ ε ο ί θ έ ο υ σ ι ν 7, τρέχουν, αλλάζουν θ έ σ ι ν εΙς τόν

nγένεσις εκ τοΟ

έτέρου μόνον εΙς τό απέναντι εντελως καί δέν εκαμνε στρο­ φπν, αντιλαμβάνεσαι στl σλα εΙς τό τέλος θά ελάμβανον τό

αυτό εξωτερικόν σχημα καί τό αυτό πάθος πθελον πάθει καί θά επαυον νά γίνωνταl;>. (Ππάτωνος "Φαίδων"

728,

άπόδ. Θ. Κ. Άραποπούπου, εΚδ. ΠΑΠΥΡΟΣJ.

ουράνιον τόπον του Φαίδρου.

Ή επιβεβαίωσις τnς ανελlσσομένης θνητnς ψυχnς παρέχεται από Έλληνlκήν Γλώσσαν εΙς δ,τι άφορά εΙς μυητικά θέματα. ΟΙ αθάνατοι δέν μυουνταl εΙς τό Φώς, εφ' δσον δΙ' αυτούς η αΙωνιότης περιβάλλει τήν μονοειδn εκ φωτός φύσιν των, εΙς τά πρό καί τά αεί του ν υ ν εντός τnς αχρόνου 'Υπάρξεώς των.

Άντlθέτως, η διττή φύσις τών θνητών απαιτεί τήν σταδιακήν λnψιν τnς γνώσεως/μυήσεως/Φωτός,η όποία εΊναι η συνειδητοποίησιςτnς μεταβάσεως εκ του φυσlκου, όρατου κόσμου εΙς τόν αόρατον, νοη­ τόνο

Ή τμnσις του κύκλου ύπό τnς διαμέτρου εΙς δύο αντιθετικά σημεία χω­ ρίζει τόν κύκλον εΙς δύο ημίσεα μέρη. τό μ ι σ υ του δλου διά τnς τμή­ σεως του κύκλου εΙς τό μ ι σ υ εΊναι τό σημείον τnς μ ύ η σ ε ω ς. Ό

n

n

αναγραμματισμός τnς λέξεως μ ύ η σ ι ς.

nμ ι σ υ ς

παράγει αυτούσιον τήν λέξιν

ΗΜΙΙΥΙ

ΜΙ

ΜΥΗΣΙΣ

- ΓΕΝΝΗΣΙΣ/ΘΑΝΑΤΟΣ Ό κύΚλος αποτελείται από δύο ημικύκλια. Τό ανθρώπινον δν, επειδή εΊ­ ναι θνητόν, διανύει ενα τ ό ξ ο ν. 'Όταν Φθάσn εΙς τό απέναντι, τό εκ

διαμέτρου αντίθετον σ η μ είΌ ν, πού εΊναι τό

nμ ι σ υ

του κύκλου,

αλλάζει τό πεδίον δράσεως τnς ψυχnς. Άπό ενσαρκος η ψυχή μετα­ βάλλεται εΙς ασαρκον. Άφου διανύσn τό νέον ημικύκλιον, τό ετερον

nμ ι σ υ

του τ ό ξ ο υ του κύκλου, τότε θά αλλάξn καί πάλιν πεδίον.

Άπό ασαρκος αυτη θά onOKtnon εκ νέου Φυσlκόν περίβλημα, σώμα, θά Kataotji ενσαρκος. Ή στροφή, "καμπήν ποιοίτο", διά τήν όποίαν όμl­

λεί ό Πλάτων, εΊναι τό

nμ ι σ υ

του κύκλου' εΊναι τό σ η μ ε ί ο ν της

αλλαγnς του πεδίου τnς ψυχnς καί τό σ η μ ε ί ο ν μ υ ή σ ε ω ς εΙς τά ενδότερα μυστικά του κύκλου. Ή Έλληνlκή Γλώσσα κατέχει τό μυστικόν του τόξου, δταν φέρn ενώ­ ηιόν μας τήν συνώνυμον λέξιν του τόξου, τήν λέξιν β ιός. Ό τόνος από τήνλήγουσαν κατέρχεται εΙς τήν παραλήγουσαν. Ή κάθΟδος του τονισμου, από β ι ό ς εΙς β ί ο ς, προμηνύει καί τόν θάνατον του

βίου .... Μία κάθοδος εΊναι πάντοτε μία επιστροφή εΙς τά Κάτω Πεδία τοΟ ΆΤδου.

Μέ τήν λέξιν β ι ό ς παίζει καί ό Ήράκλειτος, λέγων εΙς τό απ.

Ή έρμηνεία άπαιτεί τήν ενεργόν συμπαράστασιν τών αντιθέσεων, αl όποίαl διά του τόξου του ημικυκλίου καθορίζουν τόν νόμον τών επα­ νενσαρκώσεων, εντός του όποίου ό Πλάτων περιγράφεl τήν περl­ Φοράν τών Ψυχών (σελίς 182).

48:

"τ@ ουν τόξ~ όνομα βίος, εργον δέ θάνατος".

(τό δνομα του τόξου είναι βίος, εργον του σμως είναι ό Θάνα­ τος).

(Ήράκπε/τος, απ. 48, απόδ. χ. Α. Λαμπρίδπς, εκδ. ΚΛΕΙΩλ


182

ΑΡΡΗΤΟΙ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 60ν -

Mveo n

ΘΥΜΟ

+

ΛOΓlA

= ψγχο + ΛOΓlA

183

"όμολογείταlαρα ήμίν·καίταύτrι τούς ζώντας εκ τών τεθνε·

Η ΚΥΚΛΙΚΗ ΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

ώτων γεγονέναl ούδέν ηττον

n τούς τεθνεώτας εκ

τών

ζώντων."

ΑΝΩ ΗΜIΣν ΚΥΚΛον

~

ΑΝΩ ΤΟΞΟΝ

(Συμφωνούμεν λοιπόν στι κατά τούτον τόν τρόπον ΟΙ ζώντες

~tAPI(O

εκ τών τεθνεώτων έχουν προέλθει, σπως ΟΙ τεθνεώτες εκ τών ζώντων).

~

ππάτωνος "Φαίδων" ΣΗΜΕΙΟΝ

ΜΥΗΣΕΩΣ

~νατoς

ΓέννησlΥ

Ή αρχπ των εναντίων από τπν ζωπν εΙς τόν θάνατον καί h αντlστροΦπ τπς κινπσεως αυτπς, αποτελεί εν των κυριωτέρων χωρίων τού Πλα­ τωνικού Φαίδωνος8. Πρίν από τόν Πλάτωνα, ό Ήράκλειτος έχει σημα­ ντικά αποσπάσματα 9 σχετικως μέ τπν κυκλlκπν φοράν των επανεν­

ΣΗΜΕΙΟΝ /

Μ ΥΗ Σ Ε Ω Σ

72,

άπόδ. Θ. Κ. Άραποπούπου, εΚδ. ΠΑΠΥΡΟΣJ.

σαρκώσεων.

ΚΑΤΩ

HMIIV ΚΥΚΛον

"τό άντίξουν συμφέρον καί εκ τών διαφερόντων καλλίστην άρμονίαν καί ηάντα κατ' εριν γίγνεσθαl".

..q.tAP\<'O'\.. ΚΑΤΩ ΤΟΞΟΝ

Τόξ,ον K~ί βί~ς auvavt~vtc:,εΙ~ τό σημεΙον εΙς τό όποιον διίστανται

β ι ~ ς εlν~, η ~,αδρoμη του β ι ο υ, τπν όποίαν θά διανύση ό 1-1\11",-,...,.. Φ~ανων ~ις το, δlα~εΤΡIKως αντίθετον σημεΙον τού β ι ό ύ, Irl'Ίrl!:'j,-rιI να μ~ταpαλΓI τον β ι ο ν του. Ή μεταβολπ εΙς τό

β ι ο υ ει ναι σ η μ ε ι ο ν μ υ

nσ ε ω ς.

nμ ι σ υ

τού

,-v<.,vv/

Τά δέ, σ η μ ει_α, τ~ όποια προσδιορίζουντά h μ ίσε α τού κύκλου,

ναι τα σ η μ ε ι α της στροφπς τού Πλάτωνος.

ΣΗΜΕΙΑ

/Μι ΗΜΙΣΕΑ

Έπ~ιδ~ δ~ μ~νoν εΙς τόν πληθυντικόν αριθμόν τά σ η μ ε ι α λειτουρ­

γουν ω,ς η ~ ι σ ~ α ~ υ nσ ε ω ς, ϊσως δι' αυτόν τόν λόγον ό αναγραμ­ ματι?μ~ς τω~ δυο λεξεων συμπίπτει αΠΟλύτως μόνον εΙς τόν πληθυ­

ντικον αριθμον.

Ή_ θέ,σlς ~Oύ ~λάτων9ς ε!ς Πλε!στα δσα χωρία είναι σαφπς εΙς δ,ΤΙ αφο­

~α εις τ? θεμ~τα ,των ~νΤlθεσεων β ί ο υ/θανάτου, ζώντων/τεθνε­

ωτων, λεγων εις τον Φαιδωνα:

(τά άντίθετα συνάπτονται καί από τά διιστάμενα προέρχεται h τελεία άρμονία καί τά πάντα γίνονται κατά τούς νόμους τπς συζυγίας τών αντιθέτων). (Ήράκπειroς, άπ. 8, άπόδ. ώς άνωτέρωλ

n

τό ανωτέρω απ. επισημαίνει δτι εΙς τό μ ι σ υ τού κύκλου, "εΙς τό αντί­ ξουν συμφέρον'Ί h ψυχη λαμβάνει την μ ύ η σ ι ν, δπλα δη αναγνω­ ρίζει τελεσιδίκως την διττην φύσιν τπς ουσίας της. Άντιλαμβάνεταl εΙς τά συγκεκριμένα αυτά σ η μ ε Τ α "τού ανΤΙξόου συμφέροντος", ει'τε κατά την ωραν τπς αφίξεως/γεννησεως ε'ίτε τπς αναχωρπσεως/θα­ νάτου, τπν αΙωνιότητα τπς υπάρξεώς της, "τπν κατ' εριν γίγνεσθαι". <Η ψυχή άντιλαμβάνεταl δτl κάθε φορά

είς τό

nμ ι σ υ

θά αύτο μ υ

τού κύκλου τοΟ έκάστοτε βίου της

nτ α ι, δηλαδή θά εχrι έπίγνωσιν

των μέχρι τοΟδε πεπραγμένων της σφαλμάτων

καί έπιτευγμάτων, άναλαμβάνουσα είς τά σ η μ ε ία τοΟ ή μ ί σ ε ο ς τοΟ κύκλου τάς νέας της ίιποχρεώσεις καί καθήκοντα. καθώς θά

napatnpf! ταυτοχρόνως

έπί τοΟ β ι ο Ο = τόξου τάς δύο φάσεις τοΟ β ί ο υ της, θά συνεlδητOΠOιj'Ί τήν ένιαίαν ίιφήν της συνολlκπς της ίιπάρξεως.


184

ΕΙς τά σ

n μ εί α

συμΦέρον",

αυτά, εΙς τά

n ψυχπ

+

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI·

nμ ί σ ε α

τοΟ κύκλου, εΙς τό

",...",...,l;:,ι"\,

συλλαμβάνει τπν ένιαίαν ουσίαν εκ της Απ,.",..,.,

όποτελείται καί προχωρεί εν βημα πρός τπν αυτοεπίγνωσιν καί "γνώθι σαυτόν", τπν θείαν αυτπν Άπολλώνιον προτροπΠν.

δσον χρόνον

nψυχπ είναι ενσαρκος, ταυτίζεται κατά κανόνα μέ

σωματοεlδές, "τό όστρακον", καί δέν όποσπθται προσεγγίζουσα θείαν τπς ουσίαν, τόν νοΟν. 'Υππρετεί τάς ανάγκας τοΟ σώματος.

"Καλλίστπ όρμονία "είναι

nαυτοεπίγνωσις της διπλης τπς Τ/"Ι'

....

ι-...........",.

της ενσάρκου καί της ασάρκου. Ή "καλλίστπ όρμονία" εμφανίζεταl κατά τπν στιγμπν της μ ύ n σ ε ω ς εΙς τό μ ι σ υ τοΟ κύκλου τοΟ βίου « _ '3' τπς, ο οποιος ειναl ταυτοχρονωςκαι ο βιος τπς, το τοξον της επιγείου ι

f

n

( ,

,

Ι

).

διαδρομης τπς.

n

απείρως από τό κέντρον της έστίας τοΟ Ήλίου.

'Ο όριθμός τών ενσαρκώσεων/β ί ω ν τπς θά είναι μέγας, επανερχομένπ επί τοΟ β ι ο Ο/τόξου, διά νά λάβn τά μαθπματα της αυτοσυνειδπσίας εΙς τό πεδίον tiiC μάχπς τοΟ β ίου. 'Όσον πλπσιάζεl διά tiiC εσωτερικης 'Ηλιακης Γνώσεως τό κέντρον τοΟ κύκλου, αδlαφοροΟσα διά τό τό­ ξον/β ι ό ν, τόσον καί θά μεlοΟταl καΙ h απόστασις τοΟ ΙδlκοΟ τπς κέντρου από τό κέντρον τοΟ Ήλίου.

n

καταστάσεων τοΟ είναι τπς, τοΟ σωματlκοΟ καί τοΟ νοπτlκοΟ - ενυπάρ­

χουσα ερις - προξενεί μεγίστπν ταραχπν εΙς εκείνπν τπν ψυχπν, όποία δέν εχει φιλοσοφπσεl εΙς τόν βίον τπς καί δέν εχει ασχολπθη μέ

τπν παιδείαν τοΟ θανάτου, υποκύπτουσα εΙς τάε ν στίγματα, τά όποία τπν σπμαδεύουν.

+σ τ ι κ τ ά

τπς, τά

'''Ότl έκάστη ηδονή καΙ λύπη ωσπερ πλον εχουσα προσηλοί αύτήν πρός τό σώμα καΙ προσπερονζι καί ποιεϊ σωματοειδη.

δΟξάζουσαν ταΟτα όληθη είναι απερ αν καί τό σώμα φfi. ΊΞκ γάρ τοΟ όμΟδοξεϊν τ@ σώματι καί τοϊς αύτοϊς χαίρειν όνα­

γκάζεταl, οίμαl. όμότροπός τε καί όμότροφος γίγνεσθαι καί οϊα μηδέποτε καθαρώς εΙς 'Άιδου όφlκέσθαl." (Διότι κάθε ηδονή

nλύπη σάν μέ καρφί προσπλώνεl την ψυχπ

εΙς τό σώμα καί οΙονεί διά περόνπς καρφώνεl καί καθιστζ!

αυτήν σωματοειδη, καί τήν κάνει νά νoμίζf1 δτl εκεΤνα είναι αλnθii, δσα καί τό σώμα νομίζει αλπθΓ1. Διότι έξ αΙτίας τοΟ δτι φρονεΤ τά'ίδια μέ τό σώμα καί διά τά αυτά χαίρει, αναγκάζεται, νομίζω, καί μέ δμοιους τρόπους νά εχΙΊ πρός τό σώμα καί

όμοίως νά τρέφεταl, καί αναγκάζεται νά είναι τοιαύτπ, ωστε νά μπ ελθΙΊ ποτέ καθαρά εΙς τόν 'Άδπν). (Πflάrωνος "Φαίδων"

83D,

άπόδ. ώς άνωrέρωJ.

n

'Εάν Ψυχπ κατά τπν διάρκειαν της ενσαρκώσεώς τπς εφρόντισε διά της καταλλπλου παιδείας καί μαθπτείας 1Ο νά προσεγγίσn τπν μ ύ n σ ι ν. τοΟτο σπμαίνεl μείωσιν της όποστάσεώς τπς από τπν έστίαν τοΟ φωτός, τοΟ κέντρου τοΟ κύκλου, δπου δεσπόζει ό 'Ήλιος.

185

'Η απόστασις τοΟ όντος από τό κέντρον τοΟ Φωτός προσδιορίζει καί τπν τρέχουσαν βαθμίδα της εξελίξεώς του, της όποίας επόπτπς καί γενεσιουργός αΙτία είναι ό "Ηλιος. 'Εάν τό κέντρον της ψυχης ευρί­ σκεται επί τοΟ τόξου/β ι ο ο, τά ενδlαφέροντά τπς αφοροΟν εΙς τπν όποκλειστικπν όπόλαυσιν καί ίκανοποίπσιν τών ενστίκτων, απέχουσα

ΕΙς τό όπειροελάχιστον καί όπροσδιόριστον στιγμιαίον της μεταβά­ σεως εκ τοΟ ένός πεδίου εΙς τό αλλο, εΙς τπν στιγμπν τοΟ στίγματος, ψυχπ δέν καlροσκοπεΙ Τότε αντιλαμβάνεται δη "τά πάντα κατ' εριν γίγνονταl", διότι συνεlδπτοποίπσlς τών αντιθέσεων, τών

n

ΛΟΠΑ

Άπόλλων, τό κέντρον της Ψυχης


186

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ· 01:01. ΣΥΜΒΟΛΑ. ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 60V· Mveo

n

ΘΥΜΟ

+

ΛΟΓίΑ = ΨΥΧΟ

+

ΛΟΓίΑ

187

'Όταν τά σύμβολα μετουσιώνωνταl εΙς αρχέτυπα, δπμιουργείταl μία αμεσος σύνδεσις τοΟ αΙσθπτοΟ πεδίου μέ τό νοπτόν, λόγ4> ακριβώς τnς αλλαγnς τών συχνοτπτων τών δονπσεων τοΟ σωματlκοΟ/θνπτοΟ καί τοΟ ψυχlκοο/αθανάτου φορέως τοΟ όντος. τό σωματοεlδές "τά δεσμά" καί τό "όστρακον" τοΟ Σωκράτους εΙς τόν "Φαίδρον" συμμετέχει καί αυτό εΙς τπν ψυχονοπτικπν σύνδεσιν μετά τοΟ ανωτέ­

ρου πεδίου. Δέν είναι αμέτοχον καί απόν. Ή τριδύναμος ένότπς τοΟ

~έ α~φαλn ?δπγόν :rούς αναγραμματισμούς, h Μυθολογία an()<D()iv:~τt"1

ειν_αl γΥπσlον ~εKνoν τnς αναμνΠσεως. τnς πανσυμπαντικnς μ~ς, τπς α λ n θ ε ι α ς, προερχομένπ εκ τnς καθΟλlκnς ΚΟσμlκnς 01:1

Ισοπλεύρου τριγώνου (τοΟ ,1εροΟ Άπολλωνίου τρίποδος>. σώμα. ψυχπ, νοΟς, θ ά λ λ ε ι εΙς πλπρπ α γ α λ - λ - 'ί α σ ι ν μέ διεγερτικόν τπν επl θ υ μ ί α ν εν - θ υ μ -πσεως τοΟ μ υ θ ο + λ ο γ Ι Κ Ο Ο σπμαlνομένου.

"11 μέν

χπς.

(h

ΜυθΟ+λογία=ΘυμΟ+λογία

ψυχή τ4) θείφ (εοlκεν>. τό δέ σώμα τ4) θνητ4)."

μέν Ψυχή όμοιάζεl πρός τό θείον. τό δέ σώμα πρός τό θνπ­

τόν>.

Ά~αγρα~μ~τlσμ?ς τnς ,λέξεως μ υ θ - h ρίζα θ υ μ - , αποκαλύπτει

(Ππάτωνος "Φαίδων" 80,

άπόδ. Κ. Άραπόποuποu, εΚδ. ΠΑΠΥΡΟΣ).

τO~ νουν οχι μονον τον θ υ μ ό ν, τό πάθος καί τπν ορμπ τοΟ

σ~π~ατ~ς, αλ~~, καί τπν ανάμνπσιν. 'ΕΦ' δσον εν + θ ύ μ - πσις

τπν εντος του οντος μνΠμπν.

V"""UIVGI

Ό μ ~ θ ο ς πρ~πε~ νά,εξεΤ9σθίiτουλάχιστονμέ τούς τέσσαρες

θl τρoπo~ς, τους o~oloυς απαιτεί Ο λ ό γ ο ς μεταξύ τών πολλών

Φορετικων σπμασιων του:

α.,αIΤ,~α, β. αϊ!ιον ΠΡό,ς αl:lα~όν, γ. αναλογία καί δ. μέσος λόγος μεΊ:αζυ

δυ? ακρων ?ρων. ΤΟ,Τ,ε ,υπαρx~, δυνατότπς νά αναβλύσrι h μνπμπ

του π~ρε~θoντoς και n ερμπνεια τών σ υ μ β ό λ ω ν νά KDtaOtn λ ό γ ο ς/ομιλια: .

τό Θνπτόν σώμα καΙ

φορέως του εκ τπς αλλαγnς τών συχνοτήτων της ροης τοΟ χθονίου

πεδίου. Κ

'~ρμπνεί~ τnς μ ~ θ ?- ~ ~ μ ο - λ ο γ ί α ς διά τοΟ λ ό γ ο υ/ομιλίας θά αKOλoυ~πσrι μετα τπν εξετασιν τών τεσσάρων ανωτέρω τρόπων τοΟ

συλλογιζεσθαι.

Α

Θ

Α

Ι

Ρ

Σ

Σ

ΚΡΑΣΙΣ+ Α Θ(άνατος>

Χ

11

Ι

Α ΡΣ Ι Σ

β. Λ ,ό γ ο ς ~lτί~υ/?πoτε~έσμ~τoς είναι ΟΙ πρόγονοι, γονείς καί

δ. κοινός λ ό γ ο ς μεταξύ δύο ακρων δρων (γονέων/γόνων).

διττή

Φώς τών θείων κόσμων. Έξαγνισθείσα h δlττιΊ φύσις τοΟ ανθρώπου δέν Θά ύΠOστn τάς οδυνπράς συνεπείας τπς διαλύσεως τοΟ διττοΟ

α. Λ ό γ ο ς/α Ι τ ί α ταυτίσεως Τεράτων/'Ηρώων

και

h

τας, δύνανται διά της ζέσεως (ό σωματικός φορεύς> καί διά της Θύσεως/ ταραχπς (ό νοπτικός φορεύς> νά αντικρύσουν τό κ α θ α Ρ ό ν αΙθερlκόν

β ο λ ο υ δια του λ ο γ ο υ ειναl:

γ. Λ? γ ο ς/ανα - λ ο γ ία δlαΦορετlκών εξελικτικών πεδίων

άΘάνατος φύσις τοΟ ανΘρώπου, δfΊλα δή

του όντότπς, συντονισμένα αμφότερα εΙς αποκεκαΘαρμένας συχνότπ­

ΟΙ ,τέσσερεl~ ΤΡ,?ποl: ΟΙ oπo~ol οδπγοΟν εΙς τπν κατανόπσιν τοΟ συμ

γονοl, θεων, πρωων και τερατων

h

κ ά θ α Ρ σ ι ς εκ τοΟ καθαίρω.'Η α ρ σ ι ς τών επl - θ υ μ ι ώ ν δπμlουργεΤ κ Ρ ά σ ι ν α θάνατον. διευκρινίζουν ορθώς ΟΙ αναγραμματισμοί. τό μυστπριακόν πλέγμα. τό καλώς κεκρυμμένον ύπό τόν μανδύαν τών αναγραμματισμών, διά τnς συνοχης καί αλλπλουχίας τών εννοιών αποκαλύπτει τάς τελεστικάς πράξεις, αl οποΤαl αναδιοργανώνουν τπν σύνθεσιν τών δύο εκ τών τριών μερών τπς ψυχης διά της κοινης ρίζnς

θυμ

- , τό επl - θ υ μ - πτικόν καί τό θ υ μ - ικόν' τό τρίτον τό λογιστικόν,

ανηκον εΙς τόν λόγον /λογlκπν, είναι τό αι'τιον της ορθης λειτουργίας τοΟ ελλόγου όντος διά της ορθότπτος τών συλλογισμών.


188

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟI • ΘΕΟI, ΙΥΜΒΟΛΑ, ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 60V· ΜΥΘΟ

n

ΘΥΜΟ

+

ΛOΓlA = ΨΥΧΟ

+

ΛOΓlA

189

α. Λ ό V ο ς/αίτία ταυτίσεως Τεράτων/,Ηρώων

Ό Ήρακλπς εΙς σλους τούς αθλους καθυστερεί καί δυσKOλε~εταl ν~

Μέχρι τούδε, εΙς τό σκότος τπς αγνοίας τών χαμπλοτάτων rΊn\fnI,,~,.\\ τών Ρ υ n α Ρ ώ ν σκέΨεων, h οργιώδπς φαντασίωσις διώγκωνε νοσπρούς Φόβους τών σκιών, αl οποίαl σμοιαι μέ τέρατα, έβc]σάνlζlD.\ τπν ψυχΠν. Ό Ρ ύ π ο ς τών χαμπλοτάτων δονπσεων, ευρίσκει αντίθεσιν εΙς τήν έννοιαν τού π υ Ρ ό ς, τών υψπλών συχνοτπτων

εΙς πολύ μακρινήναπόστασιν.Ή αποστασιςκαι n δυ,σΚΟλlα ανευ~εσε~ς τών θπρίων/τεράτων υποδεικνύουν τήν δυσκολιαν παρα~oχπς"των ελαττωμάτων μας, διότι δέν θέλομεν νά τά ανεύρ~~εν. ιΥιονον o;:α~ υψωθώμεν υπεράνω τών χθονίων μας επι~υμιώ~ και ~ν~,ΤΙKτων; θα Τ,α ανακαλύψωμεν. Τότε θά τά υψώσωμεν τoσo~ υ~,Πλα, ωσ;:ε να ,Φθα­ σουν εΙς τόν ουρανόν καί νά KατασΤ,εΡ~θo~ν, "ωστε β~επoyτας, τα πάντοτε νά μήν τά λπσμονούμεν, δια να μπν εχουν τπν ~υKαlρl~ν νά μας κατακυριεύσουν εκ νέου. Διότι, εάν παραμείΥουν επl~ελ~ς κεκρυμμένα καί μακράν, θά έχουν πάντοτε τήν δυναμιν να μας εξοντώνουν.

φωτός.

Ό προσερχόμενος εΙς τόν Μαντείον, ζητών τπν χρπσμΟδότπσlν, σεπάθεl νά KataVOnon τόν λ ό γ ο ν, διά τόν οποίον λοιμοί, la'lT·nnI'\.i ντισμοί, καταστροΦαίπάσπς Φύσεως, εταλάνιζανδιά τών τ ε Ρ ά τ

τό σώμα καί τπν Ψυχήν. Ευλογος h προτροππ "γνώθι σαυτόν". Διά αυτογνωσίας τό έλλογον ον δέν κατασκευάζει εσωτερικά τ έ ρ α καί διά τπς καθάρσεως είναι εΙς θέσιν νά διακρίνn καί νά Iι"Π'I-ΠΤI('ΊrΊΙ,,:,,"!" τά έξωθεν προερχόμενα (πλύσις εγκεΦάλοω. Φονεύεl διά τπς

σεως καί τού Φωτισμού, καθ' ομοίωσιν τού Άπόλλωνος, τπν

Δράκαινα τπς σπΨεως καί τού σκότους.

..... τόν οίόμενον είναι σοφόν τούτων ών Ο'(ΟIΤΟ πέρl δεινός

είναι, μετά δέ πολλού πόνου τό νουθετπτικόν είδος τπς παι­

δείας σμlκρόν άνύτειν".

Ι. 'Όταν κανείς Exn τήν Ιδέα πώς είναι σοφός, ποτέ δέν θέλει νά μάθΓ! τίποτ' από κείνα πού νομίζει πώς είναι ξεΦτέρι, καί γΙ' αυτό σέ τέτοιους ό συμβουλευτικός τΡόπος τπς παιδείας μέ

μεγάλους κόπους μικρά μόνον αποτελέσματα μπορεί νά Φέ­

ΡΓΙ).

(Ππάτωνσς "Σσφιστπς" 230,

άπόδ. Δπμ. Γππνός, έΚδ.1. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ).

ΕΙς τό πμίΦως τπς δοκπσlσοΦίας11, h Ψυχή δέν αντιλαμβάνεται στι τ έ Ρ α τ α είναι h εΙκών τού Ιδίου τπς τού έαυτού, είναι τό s::'lnI','Nt'\\l τπς. Είναι h οψ,ς τπς, h οποία μεταμΦιεσθείσα εΙς τ έ ρ α ς ΠrΊΙ"ΊrιΓIΠι::I~1 νά αυτό - Ι α θ n καί αποστέλλει σπμα κινδύνου - τήν προβολπν έαυτού τπς - εΙς τήν εΙκόνα "τού αλλ ου".

ΕΙς τπν πρώτπν Φάσιν τών μπ λογικών συνειρμών, Ο αγνωστος οΙκο­ δεσπότπς είναι "ο αλλος", αυτός πού κατοικεί εντός τπς κλειστπς κίας, τπς οποίας h θύρα είναι έρμΠτlκώς κλειστή. 'Ο "αλλος''/τό υποσυ­ νείδπτον Kρατζi δεσμευμένον τό τρlκέΦαλον θπρίον, τά τ έ Ρ α τ α

τών τριών επιπέδων, τά οποία απειλούν τόν πρωα από τό εσωτερικόν τπς οΙκίας. Έάν, εκ τού εσωτερικού τπς οlκίας, ο ΟΙΚΟδεσπότπς ανοίξn τήν θύραν, τά τέρατα θά κατασπαράξουν τόν Πρωα/θπρευτΠν.

ανεύρn τό τ έ ρ α ς, τό οποίον ε!ν~1 πάντοτε,~αλώς Kε~ρ~μμεν?ν και

ΑΙ Χθόνιαl Άποτυπώσεις τών τ ε Ρ ~ τ ω ν ~έν, α,νευΡίσ~oντ?, καί ~Ρέ~ πει νά καταβλnθn τ ε Ρ ά σ τ ι ο ς Koπ~ς δια ,να αν?~,αλυΨn n ψυχπ τα εΙς τό βάθος τού υπογείου ενταΦιασμενα παθπ και ε ν σ τ ι κ τ α.

τά έ ν σ τ ι κ τ α είναι σ τ ι κ τ ά ε ν τός μας. Ό σ τ ι κ τ ο ς ειναl, ο ,

'3'

,

εστlγματlσμένος, ο πλήρπς κπλίδων, Ο κατάστικτος, ,ο μ~ K?θα?o~.

Ή σ τ ι κ τ ή γραμμή εΊναι h διά σ τ ι,γ μ ~ ν σπμ,εloυμεν~. ,ο ε.ντο,ς, ο

εσωτερικός μας κόσμος, ο σ τ ι κ τ ο ς, ο Kατεχoμ~νoς υπο ,των εν: σ τ ί κ τ ω ν πρέπει διά τπς α ρ σ ε ω ς τών σ τ ι γ μ α τ ω ν να Kataotn κ Ρ α σ ι ς α θάνατος

( = κάθαρσις).

ΕΝΣΤΙΚΤΟΝ

\1 \\\\\11

ΕΝ+ΣΤΙΚΤΟΝ

Διότι τά έ ν σ τ ι κ τ α τ ί κ τ ο υ ν ε ν τ ό ς τπς ψυχπς τά τέρατα καί πα­ λινδρομούν11 ππγαινοερχόμενα,αθέατα εΙς τό σκότος.

ΕΝΣΤΙΚΤΟΝ

I/\~\\\\I

ΕΝ+Σ+ΤΙΚΤΟΝ

τό τέρας Άνταίος, τέκνον τπς Γπς (Στοιχείον Γπς = ασ~γK~,άτπτα, χθόνια ένστικτα καί επιθυμίαl) καί τού ΠΟ,σεlδώνο,ς (Στ?,ιχεIΟΥ υδαΤΟ5

= αρρωστπμένπ συναισθπματική φαντασlωσl~), μονον o~αν av~~~en

εΙς τόν αέρα καί τό Φώς από τόν Ήρακλπ, ~ΠOδ~yαμoυ.ταl, ~" εχ~ν

επαΦπν μέ τήν μπτέρα του ΓΠν. Ό Ήρακλπς, <υιος του Διος/Νοω,


190

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ- ΘΕΟΙ, ΣΥΜΒΟΛΑ. APxeτYΠA ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

γνωρίζωντπ~ δύναμιν,τπς ανυΨώσεωςτπς σκέψεωςεκ τών χαμπλ αργo~oνo~μεν~νΠ,~δlων εΙς καθαρώτερα καί λεπτότερα. δύναται

~oν~υσΓ}τα ~θ~νlαεν?τικτα,διακόπτωντπν επαΦπντών όρμεμΦύτ

ενστικτων με τπν ππγπν των. τπν μπτέρα των ΓΠν.

τό ~υθo ,+ λOxl~όν αΡΧέτυπον, τό τέρας, εμφανίζεταl ώς παρα + λο

σμος" διοτl ευρlσK~τα~ π? ρ ά τόν λ ο γ ι σ μ ό ν καί αθέατον δΡξί π

~αλλΠλ~ς προς τπν .? λ ~ θ ,ε ι α,ν τού ,συλλογισμΟύ. 'Ο θπρευτπς α λ n θ ~ ι α ς. ~α:ανoων ,αυ;:ΠΥ ~πν Π,αραλλΠλον δρασιν τπς προβολ

μ,ετα~ρεπεl το ~Iδωλoν απο εlκονα εις πρωτότυπον. μετατοπίζων αυ εις τον νοπτικον του χώρον καί από αντικείμενον τό καθιστα ,-,...,.",...: μενον, αναγνωρίζων εΙς τό τ έ Ρ α ς τόν έαυτόν του. . 'Εντός τού <Ήρωος κατοικεί τό τ έ Ρ α ς.

ΑνομΟλόγπτα έξαλλα ένστικτα καί επιθυμίαl κεκρυμμένα είς τά βάθπ τού ύποσυνεlδήτου είναι τό ΤΕΡΑΣ=Τ+ΕΡΑΣ ΤΕΡΑΤΑ=Τ+ΕΡΑΤΑ= = Τ + Α Ρ Ε Τ Α = στάσις όρετης

ΕΡΑΩ = ΕΡΩ, είμαι σΦόδρα ερωτευμένος

'Άρνπσις ίδανlκών καί έλλειψις nύπερβΟλή Μ Ε Τ Ρ Ο γ ...

r

ειναl το Τ Ε Ρ Α Σ

Μέ τπν ~ετ? ~ ε σ ι ν Τ~ύ τέρατος από αντικείμενον εΙς ύποκείμενον,

Θ n σ ε υ ς, ο καθε Θπσευς, μπορεΙ νά ανασύρπ από τόν σκοτεινόν

ρ!νθ~ν Τ~ύ Νού τό τ έ ρ α ς Μινώταυρον, τόν "όλλον", αν(Jγ\rωι:)lι::u)ν

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 60ν

- ΜΥΘΟ

n

ΘΥΜΟ

+

ΛOΓlA = ΨΥΧΟ

191

αναγνώρισις τού νέου 'Εαυτού εΙς τό νοπτόν διά τών νέων αποκτπ­ θεlCJων αποκεκαθαρμένων ΙδlοτΠτων. σπμαντικπ έρμπνεία τπς λέξεως τέρας,

ψυχlκπν διαδικασία, είναι

nέξπς:

nόποία εντείνει τπν ανω­

"Τέρας - ατος (τόΙ .. παν Φυσlκόν φαινόμενον ούχί εκ της συνήθους πορείας τών της Φύσεως μεταβολών, άλλ'

εκτακτον καί θαυμαστόν εΙς δ διανοε1ταί τις ν' άναγνω­ ρίσrι προαγγελίαν μέλλοντος θέλησlν θ~OO, σημεϊΌν προ­ φητικόν διό ΦυσlκοΟ φαlνομένου, διοσημια".

n

(Δ. ΔπμπrράKOU "Μέγα Λεξικόν δfJnς τfΊς

'EfJfJ. ΓfJώσσnς").

τό μυθο + λογικόν τ έ ρ α ς εφώτισε τπν διαν?ιαν μ_έ ΤΠ,ν αναγ~ώρlσ~ν τπς εκτάκτου εμφανίσεως θαυμαστ~ύ σ~μεloυ, ~πς ~ λ ,~ θ ,ε ι, α ς. Η ψυχπ τότε. μετά τπν μανιώδπ ταρα~πν, α",ερχo~~νπ εις ε~ ε_ΠIΠ~δoν νέον. φωτεινότερον τού προπγουμενου. αυτ~ -ι α τ? ι ~Iα τωΥ ~να­ θ υ μ - Ι ά σ ε ω ν. Διά τπς μνπμπς, εν - θ υ μ - πσεως, n νοπσις ανηλθ~ εΙς ύψπλοτέρας συχνότπτας καί επέτρεψε διά τπς ~ ~ ~ ε ~ ς ,του εσωτερικού φωτός τπν αποκάλυψιν τού τ έ ρ α τ ο ς. το οποιον ωδπγπ­

n

σεν τπν ψυχπν εΙς τό Φώς τπς α λ

n θ ε ία ς.

Μ.ιτός είναι ό ασφαλπς τρόπος ψυχlκπς θεραπευτικπς αγωγπς, ό όποιος δέν θά εχΓ} ύποτροπάς.

εις το προσωπον τού νεκρού Μινωταύρου τπν προβολπν τού έαυτού

Μ ι ~ ώ τ α υ ~ ο ς, Π,έρ~ν ,τπς διασπάσεως τπς λέξεως εΙς Μ ί ν ω ς καί

τ ? υ ~ ο ς; διδεl ,και τπν ακριβπ χρονlκπν στιγμπν, τπν ω ρ α ν = επο­ ~πν τ~ς ω,Ρ ι μ ? ν σ ε ω ς, κατά τπν όποίαν ό Ν ο ύ ς είναι Ικανός νά

εκτυλlξΓ} τον μ ι τ ο ν.

ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΣ

\/~

ΜΙΤΟΣ+ΝΟΥΣ+ΩΡΑ

'~K Τώ,ν ανα~ραμματl?μών, "τήν δπμιουργίαν νέων συλλαβών", ώς

ΛOΓlA

ικόν επίπεδον, ό Μινώταυρος μετατονίζεται μέ τπν ώ ρ ί μ α ~ σ ι ν τo~ ο ύ εΙς Μυσταγωγόν τού Θπσέως, φαινόμενον,συνοδευομενον~ε μεγίστπν ταραχπν τπς, ψυχπς κ?ί ζέσl,ν τού σωμ_ατος. Συ~~OλIKω~ Φσ'νυι, εΙς τό φυσlκόν πεδιον σπμαινεl θανατος του παλαιου Εαυτου

του.

ειπεν ο Σωκρατπς, καθισταταl εμΦανές δη εΙς τό αμέσως έπόμενον νοπ-

+

Ποσειδών μέ τρίαιναν. lππεύων Ιππόκαμπον εΙς τπν θάλασσαν τών παθών τού βίου


192

β. Λ ό γ ο ς/όνα

α. τό μέτρον /έξιδανίκευσις

- ελλειψιν/παραμόρφωσιν

διό της όλληγορίας των συνταυτlσθέντων ηρώων/τερότων. Ή Μυθολογία. εις τπν ψυχολογlκπν της διαστασιν, ασχολείται ii'\I''''tIT'f:, ρως μέ τας δύο αυτας ακραίας ψυχικας έκδηλώσεις. Ανασύρει από βαθος τού συνολικού χρόνου - τού όντος αεί δια τού γlγνομένου. συλλογlκοΟ ασυνειδπτου δια τού ατομικού - τπν εν - θ ύ μ ι σ ι ν, εσωτερικπν (εν) μνπμην (θύμισιν) τπς αορατου ύπαρξεώς της δια

- θ υ μ - ι α σ ε ω ν.

ο γία

ο γία

=Ψ υ

+λ ο

γ ία

+ λ ο γ ί α. χ ο + λ ο γ ί α.

'Ήρωες καί τέρατα έχουν εν κοινόν σημείον επαΦΠς. δια τού επικοινωνούν μεταξύ των καί ώς εκ τούτου δύνανται να C;<"'JV~JC ρώνουν αλλΠλους. Άμφότεραl αl έννοιαl κlνοΟνταl εντός τπς υπ~::oBlo­

λπς Γι τπς ελλείψεως/ενδείας. τό μέτρον εΤναl εις αμφοτέρους rι\l"II.\. στον. ΔροΟν εκτός τών όρίων τπς λογlκπς καί εντός τπς σφαίρας παραλόγου.

Πα Ρ α τό α λ ο γ ο ν Γι π α Ρ α τόν λ ό γ ο ν εΤναl τό π α Ρ α - λ ο γ ο ν; 'Ερώτημα. τό όποίοναπαιτεί διπλπν απαντησιν.

τό π α Ρ α λ ο γ ο ν τών μύθων εΤναl τό π α Ρ α (τό δίπλα εΙς) τό α­ λ ο γ ο ν, τό ανευ λογlκπς, εΦ'δσον

h ψυχπ ''!ών πολλών" δέν εν­ διαφέρεταl να εξετασn, Katavonan καί εξηγnσn τόν μΟθον εις τπν συμβολlκπν του παραστασιν, όπότε ό μΟθος παρουσιαζεl πλείστα δσα π α Ρ α τό α λ ο γ ο ν στοιχεία. "τά γάρ της τών πολλών Ψυχης όμματα καρτερείν πρός τό

θείον όφορώντα όδύνατα".

δητότητος, Φθανων μέχρι τοΟ ύπογείου τπς παλαιας του κατοικίας. προσπαθεί δπλα δπ να διεισδύσn εΙς τας μνπμας τπς ψυχπς του, εκ _ t α Φ - lαζων εκ τπς λ n θ η ς τα τ έ ρ α τ α, τα εκ τοΟ παρελθόντος προερχόμενα, πιθανώτατα δέ, καί εκείνα τών προτέρων του βίων.

..... έπειδή καί ΟΙ αλλΟI διηλθον. πορεύεσθαι απαντας εις τό της Λήθης πεδίον διά καύματός τε καί πνίγους δεlνοΟ ...'· . Ι .. δταν πέρασαν καί ΟΙ αλλοι, εκίνπσαν δλοι νά πάνε στό πε­ δίο της Λήθπς μέ μιά φοβερή καί αποπνικτική ζέστπ ...).

621,

άπόδ. Ά. παπαθεοδώρου, - Φ. Παππά, έΚδ. ΠΑΠΥΡΟΣ).

ένοποιείται μέ τήν ψ υ χ ο

αρα Μ υ θ ο

Π α Ρ α (δίπλα> καί όχι ανΤΙθέτως πρός τόν λ ό γ ο ν/λ ο γ ι κ n ν λει­ τουργεί ό μοναχlκός, επίμονος θπρευτής τών θηρίων/τ ε Ρ α τ ω ν, έΦ' δσον δέν Ικανοποιείται μέ τπν αναγνωσιν τού μύθου καί αρχίζει

(Ππάτωνος "Ποπιτεία"

= Θ υ μ ο + λ ο γ ί α.

Διό της θύσεως καί ζέσεως της ψυχης η Θ υ μ ο

(Ππάτωνος"Σoφιστfις" 25481.

τπν προσωπικπν διερεύνησιν εις όλονέν καί βαθύτερα επίπεδα συνεl­

διό της όλλπγορίας των θεων καί

Μ υ θ ο

193

κόν).

h προσέγγισις τπς Μυθο + 1\i'Ί',"",'

h όποία δπτεταl τπς ψυχολογίας. παρουσιαζουσα ακραίας v,..·r,..r' ... An .... ανα - λ ο γ ι ώ ν:

β. τήν ύπερβΟλήν

+ ΛΟΠΑ = ΨΥΧΟ + ΛΟΓΙΑ

(διότι τά όμματα της ψυχπς "των πολλων" δέν εχουν τήν δύναμιν νά βλέπουν διά μεγάλον χρονικόν διάστημα τό θεϊ·

ο γ ία έξελlκτικων έπlπέδων

Μέτρον καί ύπερβολrVέλλεlψlς εΤναl

ανα

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 60V· ΜΥΘΟ I'i ΘΥΜΟ

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟI • ΘΕΟI, ΣΥΜΒΟΛΑ. ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

..... καί τόν της Λήθης ποταμόν ευ διαβησόμεθα καί τήν ψυ­ Χήν ού μιανθπσόμεθα".

ι .. καί τό ποτάμι της Λήθπς θά τό περάσουμε καλά, καί nΨυχή μας δέν θα μολυνθj'1).

(Ππάτωνος "ποπιτεία"

621D,

απόδ. Ά. Παπαθεοδώρου - Φ. παππά, έΚδ. ΠAΠYPOΣJ.

Σπμερον ψυχίατρος καί ασθενπς προσπαθοΟν δια τπς αναμνησεως, εν - θ υ μ - Πσεως. να ανασύρουν τας λησμονημένας Φίζα λ η θ - ), τραυματικας εμπειρίας τπς αρρώστου ψυχΠς. 'Ή Ρ ω ς καί τ έ Ρ α ς, ό ασθενης, συμπλέκονται ταυτιζόμενοι, χορεύοντες εις τόν τραγικόν ρυθμόν τοΟ λ α θ ο υ ς, τοΟ εκ τπς λ n θ η ς προερχομένου. Ό μέν ασθενπς όμιλεί εΙς καταστασιν χαλαραν, h όποία σταδιακώς δύναται να Φθασn εΙς μέγιστον παροξυσμόν, ό δέ Ψυχίατρος ακούει μέ τεταμ­ μένην την προσοχΠν.

ΑπότόύποσυνdδητοντοοασθενΟύς,εΚΤΟΟύπογdουλαβυ~νθουτπς παλαιας του κατοικίας, εκ τπς λ η θ η ς, αναδύονται αl μνπμαι, αl Χθόνιαι Αποτυπώσεις, ανα - θ υ μ - Ι α σ ε ι ς εν - θ υ μ - Πσεων. Ό ψυχίατρος μέ τπν γνώσιν της λειτουργίας τών αρχετύπων (θεών καί πρώων/τε-


194

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟI· ΘΕΟΙ, ΙΥΜΒΟΛΑ, APxeτYΠA ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 60ν· ΜΥΘΟ

,.............. ό

n

ΘΥΜΟ

+

ΛΟΓIΑ = ΨΥΧΟ

+

ΛOΓlA

195

τών ανΙI:!Κ1:0ρων

ό Λαβύρινθος της

ό λ ο υ

τό ψυχολογlκόν επιιπε(>ον

επιστροφή εΙς τό Φώς γίνεται, στα ν ό ν ο ύ ς εΙς τήν ω ρ α ν του ώ ρ i μ ά σ 11, χάρις εΙς τόν μ ί τ ο ν της Άριάδνπς, ώς δπλώνεl η ονομα­ σία Μ ι ν ώ τ α υ Ρ ο ς. 'Άρl + 'Άδνπ, h πολύ αγνή, (άρl λίαν καί

=

όδνή = αγνή εΙς τήν κρήτπν) είναι αΙ νέαl α γ α θ α ί σκέψεις, αl όποΤαι εκτυλίσσονται από τήν ό γ α θ ί δ α (κουβάρι τού νήματος>. Αυταl

δέν πρέπει διά κανένα λόγον νά διακοπούν από άλλας ακαθάρτους (θραύσις τού νήματος), διότι άλλως ό Θ n σ ε ύ ς δέν θά δυνnθf! νά επανεύρl1 τόν δρόμον της επιστροφης εΙς τήν νέα ν συνειδπτότπτα, h όποία αλλπγορεΤταl από τό Φώς της ιΊμέρας. Ό νεκρός Μινώταυρος

είναι ό παλαιός έαυτός, ό όποΤος ανασύρεται εΙς τήν εξοδον τού

Λαβυρίνθου τού νού καί εχει δώσει τήν θ έ σ ι ν του εΙς τόν νέον Θ n σ έ α διά της α γ α θ ί δ ο ς, συνόλου α γ α θ ώ ν σκέψεων της ψυχης.

Λαβύρινθος (Θόλου Έπιδαύροω ό νούς τού ανθρώπου

ρ?των) ~Iά Τ~N ~αΤ?λλή,λω~ερ~τ~σε~ν,της θ ύ σ ε ω ς καί ζ έ σ ε

τ~ς ψυ~πς, ~α τα Φερl1 εις το Φως, εκτος της παλαιάςκατοικίας ΑΙ

- ο γ ι α ι n Ρ ω ο ς/τ ε Ρ ά τ ω ν είναι συγκλονιστικαί.

.

Τά, λ ά_θ ~/τ έ Ρ α τ α; σκιαί τού παρελθόντος, τού απωτέρου καί

Kα~ του α~ωτα~oυ, εκ της λ ή θ n ς συρόμενα εν πλήρεl EnI1i/\f(,'\/'i$:'I και σ~νεl?πσεl υπό τού θεραπευτού, θά αποκαθαΡθούνδιά της

γνωρισεωςτων από τήν άρρωστον Ψυχήν.

Κανένα ~έρας της ~υθ? + λογίας δέν αντιστέκεται εΙς τήν εν + θ ύ

-: πσl~ τπ~ συνOλ~KIΊς ~σωτεΡIKης μνήμπς της ψυχης, σταν avaOIJptIn εκ ,του σKo~~υς :rnς, λ ~ θ n ~ της ύπογείου κατοικίας τών χθονίων στικτων και ανοlξl1 n θυρα εις τό Φώς της συνεΙδήσεως.

Δ!ότl η θύ?ις, ταΡ9χή καί ζέσις της Ψυχης, διά της μνήμπς Γ1nΙ"Ίvrιλ ..'r.....""

τπ~ ταυτ~τπ:α τπς ?ιαστροφης, η όποία προέκυΨεν εκ της (1)n\fTf,_ σlω~εως. ,~ α~αλoγlα παίζει τό παιχνίδι της Φαντασιώσεως διά

καλυψl1 τα αδlεξΟδα της ασθενούς ψυχης.

Ό,Θπσεύς, ~έ μ~θlKόν πατέρα τόν Ποσειδώνα,αφού σκοτώσει τόν

βνω;~υρoν ε~τo,~ τού ΛαβυΡ,ίνθου τού νού του, τόν ανασύρει, μέ τήν οπ ειαν του μ ι τ ο υ, νεκρον εΙς τό Φώς της ημέρας.

'Όταν τό τ έ Ρ α ς της φαντασιώσεως (Ποσειδωνίου προελεύσεως) εξέρχεται εΙς τό Φώς της συνειδήσεως, εκ - τ α Φ - lάζεταl εκ τού ύπογείου λαβυρίνθου τού ύποσυνεlδήτου καί αποκόπτεται από τήν

τροφήν του. τροφή τού τέρατος είναι τό σκότος της αγνοίας, της δοκπσισοφίας καί της εγωπαθείας. Άφού ελειτούργπσεν h συνολική μνήμπ της ψυχης, h όποία αναπαρί­ σταται μέ τήν εΙκόνα τού λαβυρινθώδους νού, (h παλαιά οΙκία) εΙς τό φυσlκόν επίπεδον, επηλθεν h 'ία σ ι ς διά τών όνα - θ υ μ - Ι ά σ ε ω ν της ψυχης.

''οΙ ψυχαί όσμώνταl καθ' 'Άιδην"

.

(01 ψυχές όσφραίνονταl στόν ';δπν).

(Ήράκπειτος, άπ. 98λ

'Εκ τών ανα - θ υ μ - Ι ά σ ε ω ν τού ';δου, h ψυχή συγκροτεΤ τό νέον τπς σώμα πρός ενσάρκωσιν. 'Έχει συνεπώς διά τών λέξεων εν - θ ύ μ­ πσις καί όνα - θ υ μ - 'ί α σ ι ς τήν ανάγκπν όφ' ένός της μνήμπς τπς καί όΦ' έτέρου κατέχει σπερματικώς τήν Ικανότπτα της αύτο - Ιάσεως διά τών προπγουμένων τπς μ υ ή σ ε ω ν (ενθ - ύμπσις/ενθ - μύπσις).


196

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟί • ΘΕΟί, ΣΥΜΒΟΛΑ, APxeτYΠA ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 60V· ΜΥΘΟ 11

γ. Λ ό γ ο ς, ΑϊτιονΙΑίτιατόν. πρόγονοι, Γονείς καί Γόνοι

υπερβΟλή

..... τό ν~ θ~λ~σ" κανείς νό δΙδόξ" πρός δλους τούς άνθρώ­

πo~ς ,,:ην ?ληθεlα~ περί τών θεών, θό προκαλέσ" είς μέν

τους ~νoητoυς, την περιφρόνησιν λόγ~ της άδυναμίας των ,να Kα~α~oησoυν, είς δέ τούς μορΦωμένους τήν άδια.

φ?ριαν' ~Iα της σ~γKαλύψεως άντlθέτως της άληθείας διό μ~θων δεν ~Iατρεxoμεν τόν κίνδυνον νό προκαλέσωμεν την περlφ~oνησιν είςτούς μέν καί προτρέπομεν τούς αλ.

λους εις την ΦlλοσοΦίαν".

fΣafiούσr/ος, "Περί Θεών καί Κόσμου': 111, 4λ

Τό, KυΡlώτ~ρoν ,εργαλείον διά τπν διαλεύκανσιν σπμείων αlτlοκρστικί'Ίι?

Ή ~εKαλ,υμ~έν~ λ ~ γ ~ κ n των μ ύ θ ω ν ακολουθεί μυστπρlακιΊν

ρ~lαy, τπ~ ΟΠΟ,lαν 9φπνουν τά Ι'χνπ της lεραρχπσεως των θεων.

αυτων _θα,βαδισn ο θπρευτΠς. ακολουθων τπν πορείαν τοΟ

λογlκου δενδρου.

vcv'cu-

Τ?Oτ~ είναι ~αυμαστόν, διότι οϋτω μποροΟν νά καταστοΟν σαςρεϊς

?τοι, τα δυναμεl χαρακτπριστικα των τέκνων δυνατόν νά

Σ κ έ Ψ ε ι ς μας ΟΙ γονείς, π Ρ ά ξ ε ι ς τά τέκνα των

εxo~ν on~R,utc:v α,νάγΚΠ,ν τπν κατανόπσιν των πρώτων αρχων,

Υονε,ων, οι Οπ?IΟI εμφανιζονταl ώς Ιδιότπτες δύο τύπων: α. \IΓIlnTIll'nf' ικ..αν?τπτοςΚ.9 1 ~. ?υν~lσθπμαΤIKηςπαρορμπτικότπτος,τοΟ μέτρου τπς υπερβολπς n ελλεlΨεως αντιστοίχως.

Τό μέτ~o~ άποκωδlκοποιείταl διά της έξιδανlκεύσεως με την προσωποποίησιν των θείων δντων

π.χ. Z~ύς ~ ό ν?ος; 'Ήρα = η ψυΧή, Άπόλλων = τ6 Φώς, Ερμης

=ο Λογος, Άθηνα =η σοφία Κλπ. καί

nέλλειψις άποκωδlκοποιείταl μέ τήν παραμόρφωσιν + λογίας,

τών συναισθηματικών του τεράτων,

τά όποία εΊναι οϊ εξ λησταί της διαδρομης τροιζηνος Ι Άθηνών. σά περισσότερα είναι τέκνα Ποσειδώνος). Ό ΉραΚλης, τέκνον Διός (στοιχείον Πυρός

= άνωτάτη

νοημοσύνη>, παλαίει μέ τήν άνlκανότητά του νά κατανοήσ!" τό θηλυκόν μέρος της ψυχης του.

Έξ αύτοο άπορρέει η καταδίωξις τοΟ κλέους (δόξης> της 'Ήρας (ψυχης).

ΑΙ lδιότπτες, Χθόνιαl Άποτυπώσεις των τεράτων, μόλις εντοπlσθοΟν καί γίνουν αποδεκταί από τόν πρωα, θά καταστοΟν κίνπτρα (τά τέ­ ρατα καθίστανται ΟΙ μυσταγωγοί των ηρώων), διά νά onOKaeapeji η ψυχπ από τπν "δοξοσοφίαν", δηλα δπ τπν υποκεlμενlκιΊν αντίλπψιν της ανεράστου, δογματικης, ακοlνωνιΊτου, απομεμονωμένπς καί δφρο­ νος απαιδευσίας τπς12.

Άντlθέσεlς των lδlοτιΊτων τοΟ 'Έρωτος είναι επακριβως τά εμφανl­ ζόμενα αυτά χαρακτπριστικά. 'Όταν αυτά ύποχωρπσουν, τότε τά τ έ Ρ α τ α καθίστανται ερατά - Τ 13 . Τ έ Ρ α τ α Τ έ Ρ α ς

Vl\fl'"1ll\f

των φάσιν καί γίνουν "εν ενεργείςι".

197

παλαίει μέ τήν φαντασίωσιν

αl σ~εσ,εl~ λ ο,γ o,~ - αΙτίου/αποτε,λέσματος. 'Εάν ΟΙ γονείς είναι

αντιλππτάπρό της εΚδπλώσεώςτων εΙς πράξεις εΙς τπν uε[F.ΕF.λll(ίιl~ή\l

= ΨΥΧΟ + ΛΟΠΑ

= η ματαιοδοξία, Σθενώ = η έπικυριαρχία, Εύρυάλη = η φαντασίωσις. Ό Θησεύς, υΙός Ποσειδωνος (στοιχείον 'Ύδατος = συναίσθημα>

Αϋτπ ~~εl τπν εδραν ~πς, εΙς τπν λ ο γ Ι κ nν καί δέν συγγενεύει

να αντικρυσουν τπν αλπθειαν τοΟ απλέτου φωτός.

ΛΟΠΑ

Π.Χ. αϊ τρείς Γοργόναl: Μέδουσα

φ~σεω~ των μυθων γενlκώτερον, είναι η κατανόπσις της VS 1i1SCINOIVil"!ll",

εχει, επιμελως,αποκρυ,βη η σπμασία τοΟ συμβόλου, διά νά μπν ξ~ν~σn ταραχπν Κ,αl ~ε~lν εΙς ψυΧάς, αl άποίαl δέν είναι ακόμπ s:'Tf'1,IIII"I!

+

διά τών τεράτων καί τών ηρώων της μυθο

των Θεων.

παρ - α λ, ο γ ο ν, ~αρα ,μονον εΙς σπανίας εξαιρέσεις. ΑΙ εξαιρέσεις 7 αl Π~OKυπτ_oυ~ απο τπν Φύσιν ανωτέρων πεδίων, εντός των, .. ",1<"\1

ΘΥΜΟ

-

= (Τ) - έ Ρ α τ ά (άξlαγάπηΤα)

= (Τ) - έ Ρ ζι ς (άγαπζις μέ πάθος>

Διά της αποβολης τοΟ πρώτου συμφώνου της λέξεως, τοΟ τ, (το Ο συμ­

φώνου τό άποίον χαρακτπρίζεl τπν ουσίαν της στάσεως, τπν ελλειψιν ροης) εμφανίζεταl η Ιδιότπς τοΟ ε ρ αν. Έ ρά ω ω εΙς τπν ενεργπτlκιΊν φωνπν σπμαίνει αγαπω σφόδρα. ΕΙς τπν μέσπν καί παθπτlκιΊν φωνπν ερωμαl καθιστω τόν έαυτόν μου αξιαγάππτον. ΈΦ' δσον αφαιρεθji τό τ, της στάσεως των δυνατοτιΊτων τπς εξελίξεως, δπλα δπ τπς ροης της ενεργείας, η συνειδπτπ πλέον δρασις κατατροπώνει τό τ έ Ρ α ς.

=

=

Ό εγωϊσμός καί η συσκότισις εκ τοΟ Τ α Ο της στάσεως εχει αποβλπθπ καί εχει απομείνει τό ε ρ Q ς, τό άποίον αφ' έαυτοο δπλώνεl καί τπν ποιότπτα της δράσεως τοΟ σφοδροΟ, συνεlδπτοΟ ε ρ ω τ ο ς. ΕΙς τόν πλπθυντικόν τά τ έ Ρ α τ α διά τπς αποβΟλης τοΟ Τ εχουν, οχl άπλως εξΟυδετερωθji, αλλά εχουν γίνει καί αξιαγάππτα, τ - ε ρ α τ ά.


198

Ποία

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ· ΘΕΟΙ, ΙΥΜΒΟΛΑ, APxeτYΠA ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

n ουσία της λέξεως nρ ω ς

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 60ν • ΜΥΘΟ

i1

+

ΛOΓlA

=

ψγχο

+

ΛOΓlA

199

εΙς αντιστάθμισμα τοΟ τ έ ρ α

Άπαντξl ό Σωκράτης εΙς τόν 'Ερμογένη ν:

" ΕΡΜ. : Ό δέ δή < ηρως> τί αν εϊη; ΣΩ. : Τούτο δέ ού ηάνυ χαλεη6ν εννοησαι. Σμικρ6ν γάρ

ηαρηκται αύτών τ6 δνομα. δηλούν τήν εκ τού ερωτος γένεσιν."

(ΕΡΜ. Καί < πρωας> λοιηόν τί μηορεί νά είναι;

ΣΩ. Αυτό δέν είναι ηολύ δύσΚολο νά τό καταλάβnς. Γιατί

αυτό τό ονομα ηΟλύ λίγο τροποποιήθηκε, όΦού σημαίνει τήν

γέννηση όπό τόν έρωτα).

(Ππάτωνος "Κρατύπος" 398c.

άπόδ. ΉΠ. Λάγιος, εΚδ. '/. ZAXAPOΠOVΛOΣ).

'Ή Ρ ω ς καί τ έ ρ α ς εύρίσκονται εΙς αμεσον ανΤΙθετικήν εννοιο + κήν σχέσιν. ΕΙς τήν συσκοτισμένην διάνοιαν ύποκείμενον είναι ό καί αντικείμενον τό τέρας. ΕΙς τήν μ υ θ ο + λ ο γ Ι κ ή ν .έρμηνείαν αντικείμενον δέν είναι παρά τό iι'δωλoν τοΟ ύποκεlμένου. Ή γένεσις της λέξεως nρ ω ς προκύπτει εκ της λέξεως ε ρ ω ς διά

'Έερως/'Ήρως

εκτάσεως τοΟ ε εΙς εε =η. Διά της εκτάσεως αυτης $λ~sυθiεΡ(:i)ν~~ται

επίμαχος λέξις, ύπό τήν νέαν της μορφήν ε ε Ρ ω ς14.

δ. κοινός λ ό γ ο ς μεταξύ δύο ακρων δρων Η Ρ Ω Σ

τό πεPlεχ~μεντOήνν t~~r~~O~p~n~~~~~~~~~~~~ ~~~~~ν~~~~~:'~~~~~ί~

Λ Ι Ι Ι Ε Ε Ρ Ω Σ Δικαιολογείται ετσl αΠολύτως

n σημασία

-

λογΙκως

" ,

ε'ς τούΠΟδηλοόν αορατον μετα­ τήν

,

καί γόνοι/τέκνα, εξlδανIKε~μ,έν<:, η απoτpoπαlo~, ι

τοΟ ε ρ α ν.

τάς λέξεις μέ αναπόσπαστον δεσμόν μεταξύ των: nρ ω ς/ε ε Ρ ω ε ρ α ν μέ δυνατότητα ταυτίσεως της λέξεως τ έ ρ α ς = (Τ) _ ε ρ ξι Ό δΙΠλασιασμός τοΟ Φωνήεντος Ε, απαστράπτει καί άποβάλλεl διά

διπλης του Ισχύος τό σύμΦωνον τ, τοΟ τ + έ ρ α τ ο ς. 'Ο ε ρ α τ ό

ό εκ τοΟ σΦοδροΟ ε ρ ω τ ο ς προελθών, αποτρέπει τήν έK~)tιλωσllν

τ ε Ρ α τ ω δ ώ ν Ιδιοτήτων.

ΎπερβΟλαί καί ελλείΨεις. κοιναί Ιδιότητες ηρώων καί τεράτων.

δlαΦΟΡΟΠΟIΟϋνται ώς ηρός τό αποτέλεσμα τών πράξεων <τέκνα>. τών όποίων αl αΙτίαl άνευρίσκονται είς τάς σκέΨεις <γονείς>. Άναλογίαl σκέΨεων πρός πράξεις προκαθορίζονται καί

άλληλοεξαΡΤώνταl. οταν είναι γνωστοί ΟΙ μυθολογικοί γονείς.

τρέπονται εΙς lδlότ~τας, ~' οποιαl μετεξελφι~σςo~ε~~ΌτεPήματoς/Ιδα_ νέαν κατάστασιν ελαττωματος/διαστρο νlκοΟ εΙς τόν αΙσθητόν κόσμον.

η

;>1

"Σχετικώς μέ τούς θεούς αύτούς καθ' έαυτo~ς, μύ~OI τούς ηαριστάνουν συμφώνως μέ εκείνο π?υ εl~αl, εηι­ τρεητόν νά άναKOlνωθfΊ, σχετικά μέ τ6 ρη~oν Κ?ι ~o, αρητον, τό άφανές καί τό όρατ6ν, τ6 σαφ~ς _και .τ? απο­

~ρυπτόμενoν' ηάντα ταύτα άηoμlμo~νταl ~' μυθ~' α~?ηα. ριστ

ου-ν ο'μο'ιως τήν άγαθότπτα των θεων, δIΟΤI. οηως

, , , , , θ ' ά όποία έKεϊvOΙ. άναμεταδίδουν ηρος o~o~ς ~α αγα ? ~ λ θείας ηροέρχονται εκ τών αΙσθητών, ενω τας_νo~τα~ α η , , 6νον εΙς τούς εμφρονας τάς χo~ηγo~ν: ~μolως Κ?' 0,1

~ύθOI λέγουσl ηρ6ς αηαντας πώς οι θεοl ~ηαρχoυν, α~λα ηοία είναι

nΦύσις τούτων καί ηοίαl α~ δ~ναμεlς,των. ~αυτα

διδάσκουν μόνον εΙς τούς Ικανούς να τα γνωριοουν (Σαπούστιος, "Περί Θεών καί Κόσμου':

. 111, 3).

,


ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 60ν· Mveo n

ΘΥΜΟ

+

ΛOΓlA = ψγχο

+

ΛΟΓΙΑ

201

τά ελαττώματα, τά οποία συχνάκις αναπτύσσονται εΙς διαστροφάς, συμβολίζονται υπό τών τεράτων. Όρατόν διά tnc εlΚΟνιστικnς του περιγραφnς τό τέρας, αόρατον τό ελάττωμα, τό οποίον εκδπλοΟται μεγενθυνόμενον εΙς διαστροφήν. τό αΊτιον (γονείς) προπγείται τοΟ αΙτlατοΟ (τέκνων>.

Γονείς τών αποτροπαίων Γοργόνων, κατά τόν Ήσίοδον 15 , είναι Ο Φόρκυς καί η Κπτώ. Ό πατήρ Φόρκυς είναι διπρόσωπος καί εΙς τήν έτέραν του όψιν, πατέρας φοβερών τεράτων, συμβολίζει τήν αγρίαν τρικυμlσμένπν θάλασσαν τών συναισθπματικών παθών τοΟ βίου.

φ

ρ ο

ο

ρ

Κ

V

Σ

V Σ + Φ ο Ρ<ος> +Κ (ΥΚΛΙΚΗΣ)

Ή Φ ο Ρ ά τοΟ κ ύ κ λ ο υ διά tnc Ρ ο n ς αλλάζει δύο πρόσωπα: α. εΙς τό ανω ημικύκλιον λούεταl εΙς τό ημερήσιον Φώς tnc γνώσεως, ενώ β. εΙς τό κάτω, βυθιζομένπ εΙς τό σκότος tnc αγνοίας, γεννQ τά τ έ Ρ α τ α tnc" δοξοσοφίας".

Ή σύζυγός τοΟ Φόρκυνος Κ n τ ώ, μπτέρα τών Γοργόνων, είναι τό υπερμέγεθες θαλάσσιον κ n τ ο ς/τ έ Ρ α ς, τό οποίον καταβροχθίζει τήν Ψυχή, τήν μαlνομένπν εΙς τά τρικυμισμένα, συναισθπματικά πάθπ τών φαντασιώσεών τπς (ο πατήρ Φόρκυς, η μπτέρα Κnτώ/Κnτος καί η Άνδρομέδα/Ψυχή, θυγατέρα τοΟ κπφέως καί tnc Κασσιοπείας). Τέκνα Φόρκυνος καί ΚπτοΟς, όχι μόνον αl τρείς Γοργόναl, αλλά και αl τρείς

Γραίαι, είναι τά αΙτιατά, τά τ ε Ρ α τ ώ δ n αποτελέσματα, τά τέκνα/πρά­ ξεις τών τερατωδών γονέων/σκέΨεών μας.

ΕΙς τόν αντίποδα τών ηρώων καί τών τεράτων, ΟΙ θεοί είναι η αΙτία tnc εξιδανικεύσεως. Ό Ν ο Ο ς τοΟ Διός, η μεγίστπ τών εξιδανικεύσεων, περιλαμβάνει δλας τάς εκ Φωτός προερχομένας νοπτικάς δυνατότπ­ τας.

"εν

σοΦ6ν μοΟνον λέγεσθαl όνομα".

1:6

έθέλεlκαίέθέλεl

ln·

(εν τό σοφόν καί μόνον δέν δέχεται περί τπς ουσίας του λό­ γον καί δέχεται τό όνομα τοΟ Ζηνός>.

Άνδρομέδα Ψυχή καί Περσεύς ηλιακός πρως

(Ήράκfiειrος, απ. 32, απόδ. χ. Α. Λαμπρίδπς, εΚδ. KΛElΩJ.


ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 60ν • ΜΥΘΟ

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI·

202

Ό Ζεύς εκδπλουταl διά τπς λογlκπς α) τόσον εΙς τόν συνολικόν ανέκφραστον καί αόρατον κόσμον τών τίων ('ΆΦθαρτος, Θείος Κόσμος),

β) δσον καί εΙς τό όρατόν διά του εκδεδπλωμένου τών ΑΙτιατών σμος τπς Φθορας καί του θανάτοω. ΑΙτίαl καί αποτελέσματα, αόρατα καί όρατά, ενυπάρχουν εΙς τόν Νουν Διός. Κατ'όνα - λ ο γ ί α ν ό νοος κάθε ελλόγου όντος λειτουργεί εΙς ροελάχιστον σπερματική ν σμίκρυνσιν κατά τόν ι'διον τρόπον.

κοινός λ ό γ ο ς μεταξύ τών δύο ακρων δρων:

ΘΥΜΟ

= ΨΥΧΟ + ΛOΓlA

καί αρετΠς.

Ν ο υ ς, ό Ιεύς του 'Ολυμπιακού πανθέου,

είναι "πατήρ θεών τε άνδρών τε" καί υψίστπ σπερμογόνος,δπμιουργlκή, αύτοσυνειδπσιακή'Οντότπς,

μεταξύ θεότπτος καί τέρατος,

προϋπάρχωνκαί υπεράνω τού Διός, ό Νόμος,

Χ

ΥΠΕΡΒΟΛΗ Ι ΕΛΛΕΙΨΙΣ

ΜΕΤΡΟΝ/ΕΞΙΔΑΝΙΚΕΥΙΙΣ

έκπροσωπούμενοςυπότηςΝεμέσεως, Άδραστείας, Δίκης, Δικαιοσύνης,

=

ΚΟΙΝΟΙ ΝΟΥΙ

Άνάγκης, Είμαρμένης, Μοιρών, πεπρωμένου καί του Νόμου τού Άντιπεπονθότος...

Ή νοπτική διαδικασία εΊναι ό κοινός λ ό γ ο ς μεταξύ τών δύο ΩKΓIfι)ν δρων, τπς α ρ Ρ ε ν ο ς αρχπς, τπς α ν ω Ρ ο

n θ ε ί α ς, h όποία

16

καίτπς θ

nλ ε ί α ς

θ ά λ λ ε 117 εΙς τήν α ν ω Ρ ο ή ν. 'Λ ... ",... ,:"

λεσμα αυτπς τπς συνευρέσεως, h δπμιουργlκή κατάστασις του νου πεδίον ύψπλοτέρων συχνοτήτων τπς ροπς τών προγενεστέρων. τά τέκνα, αν καί εχοντα εν ενεργείc;ι τάς Ιδιότπτας τών γονέων των, τούτοις θά αναπτύξουν νέας δπμιουργlκάς καί θετικάς εκδπλώσεις, Θείον, καταστρεπτικάς καί αρνπτικάς, τά τέρατα. ΑΙ νέα ι έκ~)nλώσειc

h κοινή συνlσταμένπ τπς αφομοιώσεως τών Ιδιοτήτων τών

νέων. Π.Χ. Ζεύς (Νους) + Μνπμοσύνπ (μνήμπ) γεννουν τάς εννέα Μούσας (Μυήσεις>, διότι ανευ νοπμοσύνπς καί μνήμπς, μύπσις εΙς τά ανώτερα

πεδία εΊναι αδύνατος. Φόρκυς (τρικυμία παθών)

=

+ Κπτώ (τέρας ύπερβολπς) γεννουν τάς Γορ­

=

=

γόνας (Μέδουσα ματαιοδοξία, Σθενώ επικυριαρχία, Ευρυάλπ ντασίωσις), τήν κατ' ανα + λ ο γ ί α ν αΦομοίωσlν, τόν κοινόν λ ό γ ο ν τών Ιδιοτήτων τών ακρων δρων τών γονέων των.

203

τά εκ του σπέρματος του Διός προερχόμενα τέκνα δέν εχουν μπτέρας μόνον θείας οντότπτας, αλλά καί νύμφας Π θνπτάς, τών όποίων h ηθική εΊναι αμεμπτος (Σεμέλπ, Ευρώππ, Άλκμήνπ, Δανάπ κλπ.). Ώς εκ τούτου, τά τέκνα, τά εκ του Διός προερχόμενα, μέ ελαχίστας εξαιρέσεις ('Άτπ, τάνταλος) εΊναι όντα, τά όποία θά πΟλεμήσουν τά τέρατα μέχρις εσχά­ των καί εΙς τό τέλος θά αναγνωρισθουν ώς διαχρονlκαί αξίαl πθους

Διά τπς αλλπγορίας τπς συνευρέσεως του Διός μέ τάς δlα,Φοοε1CIΚCIC θπλείας αρχάς, τάς παραπλπρωματικάς Ιδιότπτας του σύμπαντος, φορουνταl αl νέα ι προοδευτικαί βαθμίδες καί γεννώνται τά "τέκνα". α'ίτια, α1 σπερματικαί Ιδιότπτες τών γονέων, καθίστανται αΙτιατά, α1 1κανότπτες (τέκνα> τπς δπμιουργlκπς, γενετικπς, νοπτικπς διαδΙΚ~:J-. σίας δρουν εΙς τό φυσικόν πεδίον.

εΊναι

ΛOΓlA

Ισχύος, σοφίας καί άγαθότητος εΙς τό σύμπαν.

-τ::"'ε=Ρ"':::'Α-=Ι:"'--

χπς τπς α λ

+

ό ν ο υ ς ευρίσκεται είς ϊσπν άπόστασιν μεταξύ μέτρου καί υπερβΟλης/έλλείψεως. Θ Ε Ο Σ

n

Νέμεσις


204

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ - ΘΕΟΙ, ΙΥΜΒΟΛΑ, APχeτYΠA ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 60ν - ΜΥΘΟ

n ΘΥΜΟ + ΛOΓlA = ψγχο + ΛOΓlA

205

Ό Ζεύς, διά τόν όναζητητπν, ε ί ν α ι νοητικόν, συμπαντικόν

Ό ϊδιος ό Ζεύς, λόγφ τίiς πανσοφίας του, διαθέτει τόν έαυτόν του μέγιστον παράδειγμα χρησιμοποιπσεώς του όπό κάθε έλλογον ον σύμπαντος. 'Όσα θνητά οντα τού πλανήτου μας είναι έλλογα καί έχο τπν δlαKαίi επl θ υ μ ί α ν νά εκθρέψουν τόν σπόρον τών ΔIι~cω\JΊΔΙΙ Ιδιοτήτων, δύνανται νά τόν μετουσιώσουν εΙς νοητικόν Φώς, όναζητπσουν καί όνεύρουν κατάλληλον εσωτερικόν σύντροφον τόν έσω διάλογον καί εξωτερικόν διά τόν όντίλογον, ηροκεlμένου γεννηθούν τέκνα εl'τε νοητά εl'τε Φυσlκά.

Διό της συνεργασίας τών δύο αρχών: α ρ Ρ ε ν ο ς καί θ π λ ε ία ς, δημιουργείται τό ίδανlκόν

της α ν ω Ρ ο η ς της α λ η θ ε ία ς.

Ή δημιουργία ηροχωρεί γεννώσα γόνους εΙς όμΦότερα τά ηεδία: σlκόν καί νοητόν. Διότι ό Ζεύς, διά τών ονομάτων τών συζύγων καί

τέκνων του, όναδεlκνύεl τάς διαδοχlκάς εκπτύξεις τών οlalσυνο:sσΕ:ωv καί λειτουργιών τών Ιδιοτήτων τού ν ο ύ διά τίiς νοπσεως, ώς ΠΡ()εκlυ­

ψαν εκ τίiς επαΦίiς του μετά τών συζύγων του. 'Η όπιστία τού πρός τπν σύζυγόν του, 'Ήραν, είναι Φυσlκή όνάγκη διά τπν ΠΡ()Οδευ­ τικήν νοητικήν όνάπτυξιν του κόσμου καί τόν έμπλουτισμόν του

νέας Ιδιότητας.

'Ήρωες καί τέρατα τίiς μυθΟλογίας όποκαλύπτουν τπν ""''''i''VI~I-,''' φύσιν των, μόλις γίνει γνωστπ h γενετική των προέλευσlς, ωστε κάποιου βαθμού νά όναγνωρίζεταl καί h τελlκή έκβασις τού μύθου. νούς δύναται νά προβλέΨn τπν εξελιιαlκήν πορείαν τού τέκνου, καί τπν δρασιν_του, εφ' δσον γνωρίζει τούς γονείς καί τάς ίδl()τητάς

των, ΟΙ όΠΟίΟI εΙναl ΟΙ δύο γενεσιουργοί ακροι δροl.

u

τό έλλογον ον μπορεί, εάν α τ ο β ο ύ λ ω ς τό επlθυμj1 νά n\l!;;:nrln τούςτέσσαρεςόναλυθένταςόναβαθμούςκαίΦθάνοναναΡΙJlχlDμ~SVC)y εΙς τάς ύψηλάς κορυφάς τού νοητού ορους 'Ολύμπου, νά πλπσιάσn όνάκτορα τού Διός. τότε "τά τ' οντα, τά τ'εσσόμενατά πρό τ' ~tΊ1Ι/Τf',"18

θάΤOύόΠOKαλυΦθOύ~

Μετά τπν όλοκλπρωσιν τών συνδέσεων τών όνωτέρω τεσσάρων όνα­ βαθμών,

α. Λ ό γ ο ς ταυτίσεως Ήρώων/τεράτων, β. Λ ό γ ο ς/όνα

- λ ο γ ία

τών εξελικτικών πεδίων,

γ. Λ ό γ ο ς/αϊτιον καί αΙτlατόν, πρό

- Γόνοι,

Γονείς καί Γόνοι καί

δ. κοινός λ ό γ ο ς μεταξύ δύο ακρων δρων τό τέκνον, ώς διεξοδικώς όνεπτύΧθησαν, ό θηρευτπς δύναται νά έρμηνεύn εκ­ φράζων διά τού λ ό γ ο υ τά μυθο + λογικά σημαινόμενα εΙς τό επί­ πεδον oxl μόνον τών ψυχολογικών, λεπτών όποχρώσεων τών κρυ­

Φών ε~νOlών, όλλά καί νά CInOKaRuntn βαθιά τραύματα, εκτροπάς τού ψυχικού βίου, όκόμη δέ καί διαστροφάς.

Ή όνεκπαίδευτος εΙς τπν εξέτασιν τού βίου ψυχπ, όδυνατεί παντελώς νά κατανοπση έστω καί κατ' ελάχιστον τά όνωτέρω σημαινόμενα,

όπορρίπτουσα κάθε έπαφπν μετά τού όοράτου πεδίου τών όφηρημέ­ νων εννοιών.

"ΞΕ.: ΨυΧήν δρα άνόητον αΙσχράν καί δμετρον θετέον. ΘΕΑΙ

: 'Έοικεν.

ΞΕ.: ~Eστl δή δύο ταύτα, ώς φαίνεταl, κακών

έν αύτΙ; γένη, τό μέν ηονηρία καλούμενον ύηό τών πολ· λών, νόσος αύτης σαφέστατα δν. ΘΕΑΙ: ΝαΙ

. Τό δέ γε δγνοιαν μέν καλούσl, κακίαν δέ αύτό έν ψυχΙ; μόνον γιγνόμενον ούκ έθέλουσlν όμολογείν ... ΘΕΑIΤ.: τό δέ της πολλης καί παντοδαπης άγνοΙας πάθος αίσχος θε· τέον". ΙΞΕ.: Τπν όνόητη αρα Ψυχπ πρέπει νά τπν θεωρπσουμε ασχη­ μπ καί χωρίς μέτρο. ΘΕΑΙ.: 'Έτσι μοιάζει ΞΕ.: 'Υπάρχουν λοι­

πόν μέσα σ' αύτόν, δπως φαίνεταl, δύο γένπ κακών, εκ τών όποίων τό ενα ΟΙ πολλοί τό ονομάζουν πονπρία, καί σαφέ­ στα τα πρόκειται γιά νόσον. ΘΕΑΙ.: ΝαΙ ΞΕ.: τό αλλο τό απο­ καλούν αγνοια, δέν θέλουν δμως νά παραδεχθούν δτl αυτό


+ 206

APxeτγΠA ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

APPHTOIJ\OrO!-

ΛΟΠΑ

μόνο του μέσα στήν ψυχή είναι κακία. ΘΕΑΙ.:... καί τό πάΘπμα της πολλης καί κάΘε ε1'δουι::; αγνοίας πρέπει νά τό Θεωρήσουμε ασχήμια>.

(Πfiάτωvος "Σοφιστπς"

228D,

άπόδ. Απ. Μ. ΤζαφερόποufiοςJ.

Ό επίμονος θπρευτής δμως ειναl εΙς θέσιν, όχι άπλώς νά 'H'-ΓIHInn τόν μυθο + λογικόν όρίζοντα διά τiΊς ενταΤIKiΊς καί εΠI'ίεl\/ομεvrιc: προσπλώσεώς του εΙς τό περιεχόμενον τών αναμνπσεών του,

λά καί νά έρμπνεύΙΊ δια τiΊς λ ο γ Ι κ iΊ ς καί τοΟ λ ό γ ο υ, τά νέα φορά εκκολαπτόμενα τέρατα. Αυτά ουδέποτε θα παύσουν νά νίζωνταl εΙς τπν νοπτικπν του όθόνπν, μεταμφlεσμένα πάντοτε δiΊΘεν αφελεϊς καί αβλαβεΊς φαντασιώσεις, ενώ h πραγματικότπς

παραμένει εξ 'ίσου αποτρόπαlΟζ ώς πτο πάντοτε.

1

ΌρΦlκός 'Ύμνος Διός,

2

ΌρΦικός 'Ύμνος Ποσειδώνος,

3

Όμήρου "Ίλιάς" Ο

4

Πλάτωνος "Φαϊδρος"

15 17

249C - D

Πλάτωνος "Συμπόσιον" 203b - c, h πενία πρό της Θύρας τών ανακτόρων.

6

Σαλουστίου "περί Θεών καί κόσμου" Πλάτωνος "κρατύλος"

397d 8 Πλάτωνος "Φαίδων" 71C - 72Ε 9 Ήρακλείτου απ. 12,26,36,59,67,77 10 Πλάτωνος "Πολιτεία" 619C 11 Πλάτωνος "Σοφιστής" 2318, "δοξοσοφία". 12 Πλάτωνος "Πολιτεία" 618C - 619 13 Πλάτωνος "κρατύλος" 427a 14 Πλάτωνος "κρατύλος" 398d - e 15 Ήσιόδου "Θεογονία" 270 - 276 16 Πλάτωνος "κρατύλος" 414a 17 Πλάτωνος "κρατύλος" 414b 18 Όμήρου "Ίλιάς" Α 70

7

207


ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ίον

- "ΠΟΛΥΩΝΥΜίΑ"

Kcιί "ΦΑΕΙΝΑ ΣΗΜΑΤΑ"

211

Πολλά τά έρωτπματα, τά όποία άναμένουν απαντΠσεις. Ήσχολι1θπσαν ποτέ μέ τό ανθρώπινον γένος αί Θείαι, Έγκόσμιοι Όντότπτες τοΟ Έλλπνι­ κοΟ πανθέου, πρός όφελος τπς ανθρωπότητος; 'Εάν ναΙ πότε, ποΟ καί πώς ανευρίσκονται, καθώς καΙ πώς συνδέονται οί Θεοί μέ τπν Έλλπνικπν

Ψυχπν; Ειναl ό Θείος Διάκοσμος έναργπς εΙς τάς ψυχάς μας καί τΙ παρέχει 14 ΚΙΟΝΕΣ -.JΓΊΙ-""'" ΠΑΝΣΕΛΗΝογ

εΙς αυτάς;

Άπάντπσιν ρπτπν καί κατπγορπματικήν περί της φύσεως τών θεών, όλίγον πρό τοΟ θανάτου του, δίδει ό Σωκράτπς εΙς τόν διάλογον "Φαί­ δων" τοΟ Πλάτωνος:

..... παρά θεούς δεσπότας πάνυ άγαθούς ηξειν, ευ 'ίστε οτι, είπερ τι αλλο τών τοιούτων, διισχυρισαίμπν αν καί τοΟτο".

Ι .. θά έλθω πρός θεούς, οί όποίοι εΙναl αγαθοί δεσπόταl, νά

26 ΚΙΟΝΕΣ

γνωρίζετε καλώς, στl τοΟτο περισσότερον από κάθε αλλο

ΤΕΛΕΟΣ ΕΝΙΑΥΤΟΣ

πραγμα δύναμαι νά διαβεβαιώσω).

n

(Ππάτωνος "Φαίδων" 63C, άπόδ. Θ. Κ. Άραποπούποu, εΚδ. ΠΑΠΥΡΟΣ).

Μετάπτωσις τών 'Ισπμεριών

οί θεοί, ώς πανάγαθοι οΙκο - δεσπόταl, εΙναι ετοιμοι νά ύποδεχθοΟν τήν ψυχήν τοΟ φιλοσόφου, ό όποίος, ακολουθών τήν αρετήν καί ύπακούων εΙς τόν Νόμον, έδρασε πάντοτε κατά τήν διάρκειαν τοΟ βίου του ώς πρός τήν θείαν Έπιταγήν της Άρετης καί τοΟ Γνώθι Σαυτόν.

τό ανωτέρω σχέδιον τοΟ δαπέδου της Θόλου της Έπιδαύρου εύρίσκεταl εΙς τό βιβλίον τοΟ αρχαιολόγου Π. Καββαδία "'Ιστορία της Έλλπνlκης Τέχνπς", τόμος Β', σελ. 461.

Ό Π., Καββαδίας εΙναl ό 'Έλλπν αρχαιολόγος, ό όποΤος πρώτος επραγματοποίπσε τάς ανασκαφας εΙς τήν Έπίδαυρον.

Ή όνομα σία τών πλανπτών καί η αρίθμπσις τών δύο κιονοστοιχιών ανήκουν εΙς τό βιβλίον "ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟI, Έπίδαυρος, Θόλου Άποκάλυψις".

οί Θεοί πράγματι αφπσαν τάς όρατάς Άποτυπώσεις των μέ τήν απεlκό­ νισιν τοΟ ΉλιοκεντρlκοΟ Συστήματος εΙς τό Μνπμείον της Θόλου της

Έπιδαύρου. Ειναl τό φυσlκόν μέσον επαφης τοΟ θνπτοΟ μετά τών

Νοπτών Θείων 'Όντων. Ό Άπόλλων, εκ τοΟ κέντρου επί τοΟ δαπέδου, καταλαμβάνει τάς διαστάσεις τοΟ σύμπαντος από Βορρδν πρός Νό­ τον 1 • Μέ αρρπτον, αλλά εμφανη τρόπον, φωτίζεl τούς εκπροσώπους τών Θεών, τούς Πλανήτας καί τούς Άστέρας τοΟ ουρανίου Θόλου, ώς 'Άρχων τών Ήλίων καί Άγαθός ΟΙκοδεσπότπς. Διά τοΟ Θείου, ΝοπτοΟ Φωτός του θά καταστοΟν ταΟτα όρατά από τό φυσlκόν μας όμμα πρώτον κατά τήν διάρκειαν της ημέρας καί εν συνεχείζ] από τό σμμα της ψυχης μας κατά τήν διάρκειαν της νυκτός.


212

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI-

"~Aστρων δή περί

καί σελήνης.

τε

n

νών καί ηασών ώρών πέρl, τίνα αλλον έρούμεν, τόν αύτόν τούτον, ώς έπειδή μέν ψυχαί πάντων τούτων αίτιαl έφάνησαν, άγαθαί δέ πάσαν άρετήν. θεούς αύ-

n

τάς είναι φήσομεν, είτε έν σώμασιν ένούσαl, ζ4>α όντα, κο­ aIJC>Oallv πάντα ούρανόν, είτε δπ" τε καί δπως, έσθ' δστις ταύτα όμολογών ύπομενεί μή θεών είναι πλήρη πάντα; .... ψυχήν γένεσlν άπάντων είναι πρώτην, καΙ ταλλα δσων τούτων έίπομεν συνεπόμενα

......

<Ποιά αλλη έρμπνεία μπορούμε νά δώσουμε απ' αυτή καί γιά

σλα τά αστρα. τό φεγγάρl. τούς μηνες. τά χρόνια καί τίς επο­ Χές; Ή ψυχή ΟΙ ψυχές μέ τήν αρετή πού διαθέτουν. απο­ δείχτπκαν αΙτία δλων αυτών τών φαlνομένων καί πρέπει νά τίς θεωρήσουμε θεούς ε'ίτε βρίσκονται ζωντανές μέ­ σα στά σώματα καί ρυθμίζουν τήν κίνηση τού ουρανού, εϊτε ενεργούν μέ κάηοιον αλλο τρόπο. Μπορεί KaVcfc νά τά δεχτεί αυτά Kaf συγχρόνως να αρνείται δτl στα πάντα

n

ύπάρχουν ecof;.... h Ψυχή εΊναι h πρώτη αΙτία τών πραγ­ μάτων καί δσων αναΦέραμε σχετικά ....>.

δ. τού Ήλίου καί ε. τού Δορυφόρου της Γης, της Σελήνπς.

Μνημεία κατεκρημνίσθησαν, αγά~ματα ,Kα,τε?τΡάφησα~, ζ~γ,~α:~~ί εξηλείΦθπ από προσώπου Μνημειων και οlκιων. Μου,σlκη και ,π,

εχάθησαν. τό πνευματικόν εργον, κατά τό ~έγlσ~oν_μερoς του" εξηφα­

vfoen Οι θεοί δμως τού 'Ελληνικού Πανθεου δια τ~ς Π,αν,σοφιας τ~ν, γνωρίζοντες τήν επερχομένην λαίλ?πα, τώ~ κ?ιρων, ~πετρεψαν την αποτύπωσιν τών Θεfων 'ονομάτων εις τον Ουρανιον Θολον. τό σφρίγος τού Oupavfou Θόλου θά προβάλΙΊ εκ νέο_υ εΙς τάς, συνειδ_Π­ σεις μας τάς ονομασίας τών Θεών τών Έλλήνω,ν, των ,συ~βo~ων ,τω,ν θεών καί τών μυθολογικών μας πρώων ~αί τ~;pαΤCι;>ν, εις 9lω~lαν απ_ο­ δει lν δτl οι θεοί δέν εχουν εγκαταλειψεl, οχι μ?νo~ το γ~νoς τ~ν

'Eλ~π~ων αλλά καί ολόκληρον τό βορεlοδυΤΙΚΟΥ ημlσΦ9Iρl?ν, της

ανθρωπό~ητoς. 'Όσον τό ουράνιον Στερέωμα στεΦ,εταl μ~ -τ:.ας , ονο, τών Θεfων 'Οντοτήτων τού Έλληνlκού πανθεo~ δl9 της lερο­

~~~~~ςμας Μυθολογίας, οι Θεοί παραμένουν "δυνάμει" εις τας μlκροκοσμlκάς μας συνειδήσεις.

(Ππάτωνος "Νόμοι" 899b, εκδ. ΚΑΚΤΟΣ).

'Όλοι ΟΙ εκπρόσωποι τού ουρανίου Θόλου παρευρίσκονται εκτός εντός τού Μνημείου διά α. τών Άστερισμών τών

26 κιόνων

"αστρων δή περί πάντων".

β. τού Πλανητικού Συστήματος μέ τάς ρομβοειδείς τροχιάς τών εξ νπτών (έητά μετά της Σελήνπς>, γ. τού Ήλίου, λευκης πέτρας εΙς τό κέντρον, καί δ. της Σελήνπς, κιονοστοιΧίας τών

14 Κορινθιακών

κιόνων πεΙ)IΦ:ΕΡΗ]-

κώς.

πράγματι ουδείς εκπρόσωπος τών θεών απουσιάζει 'Όλοι

nf'1fV'''I"I"Cf'

διά τών φυσικών σωμάτων τών αστρων/πλίων, διά της σελήνης διά τών κύκλων τών τροχιών τών πλανητών,

Πώς δμως πραγματοποιείταιh σύνδεσις Θόλου, θνπτών καί VVI\JU'IVV εΙς τήν συνείδπσιντού 'Έλληνος; Ή σύνδεσις ύπάρχει, ανέκαθεν χε Kaf θα ύπάρχΙΊ εΙς τό αεί τού χρόνου. αποτυπωμένη εΙς τόν νιον θόλον, Ο οηοίος Φέρεl τά Ο ν ό μ α τ α α. τών Άστερισμών,

β. τών αστέρων, γ. τών Άστεροειδών. Πλανητών καί τών δορυΦόρων των,

,

ΟΙ Θεοί συνοδεύουν τόν 'Ήλιον

διά της ονοματοθεσίας τών πλανπτών


214

ΑΡΡΗΤΟΙ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ίον

Ό Z~διαK~ς Κύκλος nΖφδιακός Άγρός είναι διάσπαρτος μέ τά '"'

V

'v.." ... -

τα, των θ~ων/πλανπτών. Κρόνος, Ζεύς, 'Άρπς, ΆΦΡΟδίτπ, 'ΕρμΠς. φορ,οι Kρ~νoυ μέ ονόματα θεών: Τπθύς, Διώνπ, Ρέα, Θέμις, 'γπερίων, πε,ΤΟς, Φοιβπ. ΔορυΦόροl Διός: Άμάλθεια, Ίώ, Καλλιστώ, Ευρώππ. ~OΡO~ 'Ά~εως: Φόβος καί Δείμος. Άστεροειδείς: Δπμπτρα, "Ηρα, Άθπνα Κ.α.

Τά ονόματα τών Δορυφόρων καί τών Άστεροειδών εδόθπσαν όπό Άστρονόμους προσφάτως, δπλα δπ εντός τών 200 τελευταίων Φαίνεται δη η όνθρωπότοςκατέχεται όκόμπ όπό μίαν

νoσ;αλ~ίανΈKεί,νω~,ΟΙ ό~OίOΙ κάποτεύππρξαντό πρότυποντπς

δπγπσεως των εις τον διαπλουν τοΟ βίου.

215

Μέ τπν ουρανίανΆποτύπωσιντών ονομάτωντών θεών εΙς τπν ύποσυ­ νείδπσιν (εξελικτικόνεπίπεδον της ψυχης) τπν ύπερσυνείδπσιν (όνε­ λικτικόν), η σύνδεσις μας εκλΠΡΟδοτπθπ διά νά μπ λnσμονnθf1 ποτέ όπό τάς Ψυχάς, αί όποίαι εχουν ελθει όπό τπν ουρανίαν των πατρίδα. Διότι ως λέγει ό Πλάτων εΙς τόν Τιμαιον:

n

"τό δέ δη περί τοΟ κυριωτάτου παρ' ημίν ψυχης εϊδους

διανοείσθαl δεί τnδε, ως αρα αί!τό δαίμονα θεός έκάσΤ4> δέδωκε τοΟτο, δ δη φαμέν οΙκείν μέν ημών έπ' αΚΡ4> t<i> σώματι, πρός δέ τήν έν oίIpav<i> ξυγγένεlαν από γί'Ίς ημας

α'(ρειν, ως οντας φυτόν οί!κ εγγειον, αλλά οί!ράνιον, όρθό· ταία λέγοντες".

ΕΙς όπόστασιν,πέραντοΟ ΜεγάλουΘεάτρουτπς ΖωπςτοΟ ΖωδlακοΟ

κλου τοΟ Διονύσου Ζαγρέως, τά ονόματα τών 'Ηρώων τών'οulμΙ:SCJI1Cι.>ν τών Θεών, τών συμβόλων τών Ήρώων καί τά τέρα~α κlνοΟνταl

τ~ν φοράΥ Τών, Γαλ?ξιών Kα~ Τώ~ Άστερισμών:'Όφις, 'ΟφιοΟχος,

Κυκνος, Βελος, Άετος, ΔελΦιν, Ππγασος, Κπτος, Κύων Μέγας Κύων

κρός, '::δρα, Κόραξ Θυμιατπριον n Βωμός, Φοίνιξ Άργώ, 'Ωρίων,

κων Κ.α.

(Διά τό σπουδαιότατον είδος της ψυχης πού είναι μέσα μας, πρέπει νά σκεπτώμεθα ως έξnς: ό θεός τό εδωκεν εΙς τόν κα­

θένα μας ως θείαν μοίραν, καί είναι αυτό τό λεγόμενον δτι έδρεύει εΙς τό επάνω μέρος τοΟ σώματός μας καί πού μας ανυψώνει από τήν γην πρός τήν ουρανίαν συγγένειάν μας,

επειδή λέγομεν, καί πολύ δικαlολογπμένα, στι ε'(μεθα οχι γήϊ­ νον αλλά ουρανιον πλάσμα).

Θεοί καί πρωες επίσπς μέ τρόπον όνεξίτπλον εχάραξαν τά τωΥ εΙς τ?ύς Άσ:έρας KCI,f τούς Γαλαξίας: Λαμπαδίας, Κάστωρ καί δευK~ς, HραKλπ~: Πλειαδες,Ύάδες, Περσεύς, Άνδρομέδα, KOCJOI()-

(Ππάτωνος "Τίμαιος" 90Α,

VV\JMU

π~, ~ενταυρoς ~.α. Συνεπώς η ΈλλπνlκιΊ Μυθολογία συνδέεται μέ o~ρανloν Στερεωμα διά τών κοινών ονομασιών τών θεών τών

βOλ~ν ;:'ών, θεώ~ ~αί τών ηρώων, όποτυπωμένων εΙς τοό ς όστερl­

σμους, αστερας/πλιους, πλανπτας καί δορυφόρους.

Τά ,Ονό.!Jατ~ τών θ,εώ~ εΙς ~πν 'Ελλπνlκπν Γλώσσαν εύρίσκονταl όπό τό

αει, τo~ χρον?υ εις τo~ ουρανόν. ΆποκαθlστοΟν δέ τπν επαφπν τών

Θ~lω~ O,vtotntC;Uv μ,ετα Τώ~ ~νθΡώπων διά τπς ονομαΤΟθεσίας,

δπ των αποτυπωσεων των επl τών Πλανπτών καί τών Άστέρων. Ή φαντασμαγορική εικών

τοΟ Δαπέδου της Θόλου, σιωπηλός Μυσταγωγός, μυεί τήν ψυχπν εις τό μυστήριον τών ουρανών, συνδέουσα τό θνητόν γένος τών <Ελλήνων μετά τών Άθανάτων "Όντων.

Τό όρατόν παράδειγμα της Θ ό λ ο υ, τΙ; συναινέσει τοΟ Άπόλλωνος, επlτρ~πoν τόν σ_υσχετισμόννοητικης όράσεως μετά της φυσlκης, αποκαθιστςι τήν, μεταξύ τών όντων, ψυχικήν σύνδεσιν. >,

- "ΠΟΛΥΩΝΥΜίΑ" και "ΦΑΕΙΝΑ ΣΗΜΑΤΑ"

άπόδ. Ά. Παπαθεοδώρου, εκδ. ΠΑΠΥΡΟΣ).

τό ανω μέρος τοΟ σώματός μας, ως δαίμων, μας όνυΨώνει πρός τούς ουρανίους μας συγγενείς καί τπν ουρανίαν μας πατρίδα. Έκεί η Ψυχπ άναγνωρίζει τπν διαχρονικότπτα tnc όληθείας τπς, ενθυμουμένπ τπν όναχώρπσίν τπς όπό τόν όστέρα/πατέρα τπς2 μέχρι τπν αφιξίν τπς εΙς τπν μπτέρα τπς Γπ (μέσπ τροχιά μεταξύ τών πλανπτών), σταθμεύουσα εΙς τόν ενδιάμεσον χώρον πρό τπς ενσαρκώσεώς τπς, μεταξύ Ήλίου καί Γπς, εΙς τπν ΣελΠνπν 3 •

ΕΙς όντιστοιχίαν η ψυχπ β λ έ π ε ι εΙς τό δάπεδον τπς Θόλου τπν ίστο­ ρίαν τπς καί διά τών τροχιών τών πλανπτών ενθυμείται τά ονόματα τών θεών καί τπν συλλογlκιΊν/ότομlκιΊν τπς ίστορίαν. τά ονόματα τών Θεών, Ήρώων καί Συμβόλων εΙς τόν ουράνιον θόλον

είναι η αΙωνία, αρρπτος καί όόρατος επαφπ μέ τπν μνπμπν τπς κατα­ γωγπς μας καί τών γιγάντων προπατόρων μας, εκ θείου γένους προ­ ερχομένων, ως προκύπτει όπό τά "Χρυσα 'Έππ" τών Πυθαγορείων. "Άλλά σύ θάρσει' έπεί θείον γένος έστί βροτοίσιν......

(Άλλά σύ νά

Exnc θάρρος αφοο ενυπάρχει

τούς ανθρώπους ....

τό θείον γένος εΙς

). rΊερoKΠfις, "Χρυσά ''Εππ'' στ.

63,

εΚδ. ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΣΦΙΓΓΟΣ).


216

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI·

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 70ν

APxeτYΠA ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

κα( "ΦΑΕΙΝΑ ΣΗΜΑΤΑ»

-

217

ΝαΙ πσχολήθησαν μέ τό θνητόν γένος ΟΙ θεοί, εΦ'δσον εντός τού γένους ενυπάρχει τό θείον, λέγουν τά "Χρυσά 'Έπη". Θείαl Αποτυπώσεις των ονομάτων των Θεων εΙς τόν ουρανόν, σηματοδόταl, ΟΙ φωτεινοί μακρινοί 'Ήλιοι της ψυχης μας κατά τάς

δοχικάς ενσαρκώσεις, "έκείθεν γάρ, οθεν η πρώτη της Ψυχης γένεσις εφυ, το θείον τήν κεφαλήν καί ρίζαν ημών άνακρεμαννύν ορθοί

παν το σώμα".

<Διότι ό Θεός, αφοο εκρέμασεν όπό εκεΙ, από τόν ουρανόν, όπό δπου εγεννήΘη κατά πρωτον h Ψυχή, τΓιν κεφαλή μας ώς

είδος ρίζπς, κρατεί ορΘlον τό σώμα μας). (Πfiάrωνος "Τίμαιος" 90Α,

απόδ. Ά. Παπαθεοδώρου, εΚδ. ΠAΠYPOΣJ.

CH

ΑΙ θείαl 'Ιδιότητες των Θεων, αl ' Α Ρ ε τ α ί των, διά τπς "πολυωνυμίας"

δέν θά εχάνοντο, δσον θά εσώζοντο τά πολλά των ονόματα. Ή_"πολυ­

ωνυμίη", η όποία αναφέρεταl εις πολλούς 'Ορφικούς 'Ύμνους εΙναl εν­ δεικτική της μεγάλης σπμασίας τοΟ καθορlσμοΟ των Ιδιοτήτων των θεων:

"άλλά μάκαιρα θεά, πολυώνυμε, παμβασίλεια".

σύνδεσίς μας μέ τήν ουρανίαν πατρίδα καί το θείον γένος

ΌρΦlκός 'Ύμνος 'Ήρας αν/, 9).

είναι αύταΠΟδεlκτος λογ4> της προελεύσεως της καταγωγης καί άνεξίτηλος λ6γ4> της συνδέσεώς μας

μετά των θείων ονομάτων. λέξις "καταγωγή" δείχνει δτl εκ των ανω προερχόμεναl αl "αγονταl κάτω", - κατάγονται - , συνεπως τό γένος των ψυχων των λήνων, λόγφ των εξηγήσεων τπς Έλλπνlκπς Γλώσσης, ανωθεν ποιοε,)­

"Δηοί παμμήτειρα θεά, πολυώνυμε δαίμον".

ΌρΦlκός 'Ύμνος ΔΙψπφος {Χι, 1λ

cH

"ΚλΟθί μοl, ώ ηολύσεμνε θεά, πολυώνυμε δαϊμον".

Χόμενον, εΙναl ουράνιον.

οι θεοί εγνώριζαν δτl ναοί, αγάλματα καί θεόπνευστα εργα, πτο

ΌρΦlκός 'Ύμνος Άρrεμιδος αι, 1λ

τόν νά καταστραΦοΟν 4 • Ώς καί πράγματι εγένετο εις τέτοιον ι:sal:1μc)ν ωστε μετά δυσκολίας πλέον νά δύναταί τις νά αναγνωρίσΓΙ Θείους Τόπους τπς κατοικίας των επί της 'Ιεράς Έλληνlκης Γης.

"... Χαρίτων πολυώνυμε πειθώ".

ΑΙ ονομασίαl των δμως εις τά ουράνια 'Ύψη καί μέ τήν γνωσιν αρχετυπικων μυθολογlκων παραστάσεων, Αποτυπώματα των τπτων των Θεων, των Ήρώων καί των Τεράτων, δέν θά νούντο, εφ' δσον θά παρέμεναν "δυνάμει" εις τήν Ψυχήν, ετοιμαl καταστοΟν "εν ενεργείςι" εν ευθέτφ χρόνφ.

"κλΟτέ μου ευχομένου, πΟλυώνυμοι".

ΌρΦlκός 'Ύμνος Φύσεως (Χ, 13).

ΌρΦlκός 'Ύμνος Μοιρών ωχ 2λ

"κικλήσκω σε, μάκαρ, πολυώνυμε, μαlν6λα, ΒακχεΟ". ΌρΦlκός 'Ύμνος τριεrπρικού ΙΙΙ, 1λ

ΑΙ Μεγάλαl 'Ολυμπίαl Θεαί, 'Ήρα, Δήμητρα, 'Άρτεμις, ό Βάκχος, ό εντε­ ταλμένος επί των ανθρωπίνων ψυχων εΙς τόν Ζφδιακόν κύκλον, τόν Κύκλον τοΟ Διονύσου Ζαγρέως, ΜοΙραι καί Χάριτες εχουν ΠΟλυωνυμίαν καί βεβαίως όχι μόνον Αυτοί. αλλά καί δλοl ΟΙ θεοί μετέχουν πολλων Ονομάτων 5 •


218

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟί

.

ΑΡΧΕτνΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΠοΊος ό λόγος τών πολλών ονομασιών τών θεών; Διά ποΊον σκοπόν οι

γονοί μας επεκαλούντο τούς θεούς διά τών πολλών ονομάτων; Μαρτυρίαύπάρχεl εΙς την Πολιτεία ν τοΟ Πλάτωνος6 "πΟλλά t(i> Anofllrιw'vl πϋχετο. τάς τε επωνυμίας τοΟ θεοΟ άνακαλών", καί εΙς τόν δταν ό χρύσπς, ιερεύς τοΟ Άπόλλωνος7, τόν επικαλεΊται διά τών nf"l;~~':;",

του ονομάτων, δπως τlμωρησrι τούς Άχαιούς διά την ασέβεlάν των ς:\Ι("I\Ι,..

Ιερέως τοΟ Άπόλλωνος. Διότι, παρ' δλον δτl πλθεν εΙς τό rι,.,v.,,.''''n,el'.r,,, τών Άχαιών κομίζων δώρα διά νά τοΟ επιστραΦn

h θυγατέρα

του, ό

μέμνων τοΟ εφέρθπ σκαιώς καί τόν απέπεμΨεν μέ απειλάς.

Ή "πολυωνυμίπ" είναι h κλείς h ανοίγουσα τπν διάνοιαν εΙς τό Φώς θείων Ιδιοτπτων, αι όποΊαl είναι αποκλειστικώς καί μόνον "ο ρ ε τ α ί". "ΠΟλυωνυμίπ" τών ουρανίων Άποτυπώσεων συνδέεται "μέ εκείνας ψυχών, αl όποΊαl εγεννήθπσαν κατά πρώτον εκεί εΙς τούς

""""'...",...... ,,"8

καί δέν θά εχάνετο ποτέ, ακόμπ καί εάν κατεστρέΦοντο ΟΙ ναοί καί αγqλματά των. Δ!ό της "ΠΟλυωνυμίπς"

δέν θό ελπσμονούντοποτέ

αί θεία! lδιότπτες τών Θεών, αί ά Ρ ε τ α ί των. Ή πλέον μυστπριακή εμφάνισις της "πολυωνυμίας", ώς δρου, ύπάρχεl τόν ΌρΦlκόν 'Ύμνον τών Μοιρών, ωχ,

2),

δπου αl "απεlρέσlοl Μοίρα!"

λοΟνταl διά τών πολλών των ονομάτων, "τπν πολυωνυμία ν" των, νά χθοΟν "τάς ΙεΡάς προσΦοράς καί τάς προσευχάς" τοΟ μύστου, διότι "h Μοίρα καί τό τοΟ Διός δμμα γνωρίζουν διά παντός απαντα".

Ή "ΠΟλυωνυμία" άναφέρεταl εΙς τός ούρανίας Άποτυπώσεις, αί όποία! φέρουν την άνεξίτηλον σφραγίδα τού Θείου Ούρανίου Κόσμου.

Διόνυσος μέ κάνθαρον και θύρσον, σύμβολα ενθουσιασμού


220

ΑΡΡΗΤΟΙ

ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ίον

- "ΠΟΛΥΩΝΥΜΙΑ .. και "ΦΑΕΙΝΑ

ΣΗΜΑΤΑ..

221

συνειδπσεις μας, ΟΙ Δίδυμοι τοΟ Φωτός: 'Άρτεμις καί Άπόλλων. τό Φώς τών σ n μ ά τ ω ν, σ μ α ν σ ι ς τοΟ Άπόλλωνος καθιστζ! ευκρινείς τάς ανεπαισθπτους, μακρινάς, δυσδιακρίτους Άπoτυπώσεlς/Ίδlότπτα~ τών όνομάτων τών Θεών. Καί OXL μόνον, διότι επί πλέον 'Ήρωες και Σύμβολα Θεών καί Ήρώων καί ουράνια τέρατα, διά τοΟ Φωτός τών Δι­

n n

δύμων, εκαμαν ορατάς τάς lδιότπτάς των εις τ~ν ~υρανόν, ωσ~ε τ~ έλλογα, θνπτά ον τα νά μή τά λπσμονήσουν ποτε, να εΠIKolνωνoυ~ μ~

'Άρτεμις καί Άπόλλων, ΟΙ Δίδυμοι τοΟ Φωτός, εχουν ώς εΚΓ1ροσώποικ των εΙς τό φυσlκόν σύμπαν τήν Σελήνπν καί τόν "Ηλιον, τήν πει)ιφ:s ..

ρειαν καί τό κέντρον τοΟ δαπέδου tnc Θόλου. τά μαθήματα τοΟ

τπν αγαθότπτα τών θείων οντων καί νά μπ λπσμονοΟν επ' ουδενl να μελετοΟν τάς αποτυπώσεις/Ιδιότπτας τών τεράτων (Άστερισμόν τοΟ Δράκοντος, Όφιούχου, 'Όφεως, 'Ύδρας κλπ.).

Φαεινά Σ

nμ α τ α

τών Διδύμων διά τ~ς σ n μ α τ ο - δ~τπσ~ω,ς

τ?ο ενσ~ΡKO,υοντος περικλείονταιμεταξύ τών δύο ακρων, μεταξύ

τοΟ Π ό λ ο υ (Ά

οποίοι Φέρουν τά όνόματα τών Θεών!

τό Λ ί κ ν ο ν tnc ψυχnς, δια να Φανερωσουν εις αυτπν και παλιν τα αόρατα καί κρύφ,α tnc ουσίας tnc Φυσlκnς καί eEoUPYIKnc τάξεως τών 'Όντων καί τών Πραγμάτων.

n

λ~νπς ( Άρτεμιδος καί Ήλίου / Άπόλλωνος, εΦ'οσον ψυχή κατά καθοδον τπς προσλαμβάνει τούς χιτώνας τπς εκ τών πλανπτών

+Πόλ -

λωνος>, tnc rnc και τοΟ Άστερισμου του εl­

σβάλλοντος Ύδροχόου μετ?υ~lώνoνταl, εΙς φω~εlν?ς,εμπν~ύ~εlς εl~

'

"Δέν άπομένεl λοιπόν εις ι1μάς παρά νά ζώμεν καί ι1μείς συμΦώνως μέ τόν κύΚλον τοϋ ταυτοϋ, άΦοϋ ι1 Ψυχή μας

ΜΙΓΠΙΊΙ τήν άλήθειαν

nάφανής τυραννία

Koeapef!. Διότι μόνον τήν κ α θ α Ρ τ ι κ ή ν άρετήν δυνά­

μεθα νά θεωρήσωμεν ώς σώτειρα τών Ψυχών, διότι αϋτη

άποκόπτεl καί έξαφανίζεl ριζικά τάς ένύλους όρμάς καί ολα τά ηάθη ηού ηροσεΚΟλλήθησαν έΦ' ι1μών ενεκα tnc; ένσαρκώσεως, ι1 όποία διαχωρίζει τήν ψυΧήν, ογεl πρός τόν Νοϋν καί τήν κάμνει νά έγKαταλείψrι τούς χιτώνας, τούς όποίους κατά τήν κάθΟδον ένεδύθπ' διότι αί Ψυχαί

κατερχόμεναl εΙς τήν γην προσλαμβάνουν άπό τούς άστέ. ρας (Πλανήτας "στοιχεία"> ποικίλους χιτώνας, άερίους, ένυ­

δρίους, Χθονίους καί οϋτω βεβαρυμέναl εισέρχονται εις τό

παχύ τοΟτο σώμα".

(ΠρόΚΠ0ς, "'Εν 7iμαίcμ" 111, 297, 161.

Ό κύκλος τοΟ Ταυτοο, ο αναΦερόμενος εΙς τόν Tίμaιoν τοΟ Πλάτωνος καί αναλυόμενος υπό τοΟ πρόΚλου, εΙναl ο κύκλος τών 26 εξωτερικών κιόνων tnc Θόλου. ΕΙς αντιστάθμισιναυτών εΙς τό κέντρον tnc Θόλου υπάρ~εl ο "λευκός λίθΟς", ο Φυσικός "Ηλιος τοΟ δlκοΟ μας ΠλανπτικοΟ ~υστ~ματ~ς. '~ ορατή Φυσlκή εΙκών, ομοίωμα tnc vontnc, ανάγει =

n

α~ω αΥεl ε~ς τον ~oπτ?ν Άπόλλ,ωνα; Αυτόν όΦείλει νά GKofIouefi Ψυ­ xn, διοτl ουτος ει ναι ο Φωτεινος κυκλος, σύνθεσις ολων τών 'Ηλίων,

εκπροσώπων τοΟ Άπόλλωνος εΙς τό φυσlκόν Σύμπαν.

Άπό τό διάστπμα διαχρονικά Σ ή μ α τ α Φωτός εκπέμπουν, εΙς τήν Ιδίαν πάντοτε συχνότπτα πΡός ολας τάς συνεΙδήσεις καί πρός τάς

σκοτεlνοΟ μας πλανήτου

μέ σιδηραν πυγμήν προσπαθεί νά άΠOKρύψrι άπό

άνθρωπότητα πρός 'ίδιον δφελος,

σκοπόν

nnlQfIlJTCIV ύποδούλωσιν

τών Ψυχικών καί νοητικών της δυνατοτήτων.

Φύσις τών Φ α ε Ι ν ώ ν σ n μ ά τ ω ν τών Δlδύμ_ων ,είναι, απότ?κος τών ουρανίων Άποτυπώσεων tnc σφραγΊδος του Ουρανιου Νομ?υ (κεφ. 90V>. 'Επlκυρωμέναl (αl Άποτυπώσεις) εΙς τπν Έλλπνlκήν ψυχπν από καταβολnς tnc αφίξεώς εΙς τόν Πλανπτπν rnv ύπολανθάνουν μέΧρι σΠμερον. 'Όμως κατά τπν διάρκειαν τών επαν~νσαΡKώ,?εων εντός τών τελευταίων δύο χιλιάδων ετών παρενεβλπθπσαν αλ~?', ξέναl απορροαί, μή συνάδουσαlμέ εκείνας τοΟ ουρανίου Νόμου και εν συνεχείςι μετά τών Άπολλωνίων Σφραγίδων καί Άποτυπώσεων.

τό έκάστοτε θνπτόν σώμα είναι εν δοχεΊον, εντός τοΟ οποίου εμβαπτίζονταιαl Ιδέαl / σκεπτομορφαί tnc κάθε ενσαρκώσεως: ''Ουδέ εις περιρραντήριον έμβάπτειν".

<Τό περιρραντηριον ητο σκεΟος χρπσιμοποιούμενονκατά τάς σπονδάς δι' ϋδατος. "'Ητο έπομένως αντικείμενον λατρείας, καθπγlασμένον όπό των αλλεπαλλήλων ίερουργιών. 'Εντός

αυτού λοιπόν εΊναι αππγορευμένον νά εμβαπτίζωμεν αντικεί­ μενα μη καθαρά καί ουδεμίαν σχέσlν εχοντα μέ την πράξιν


222

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI-

ΑρχΙ:ΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

δι' ην εΙναl προωρlσμένα. Γενlκως

n προτροππ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ίον

- ..ΠΟΛΥΩΝΥΜΙΑ"

και "ΦΑΕΙΝΑ ΣΗΜΑΤΑ"

223

σπμαίνεl νά

άποφεύγωμεν τπν ανάμειξιν των όγνων μετά των ακαθάρτων σκέψεων, των ουρανίων μέ τά εγκόσμια, των πνευματικων μέ τά σωματικά, των ύψπλων μέ τά χαμπλάJ. (Πυθαγόρειον, "Άκούσματα καί Σύμβοπα': Άκουσμα 52, έρμ. Πέrρoυ Γράβιγγερ, εΚδ. ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΣΦΙΓΓΟΣ, 1966).

Βάσει τοΟ ανωτέρω Πυθαγορείου Άκούσματος, τό πεΙ)!DIDΟ1ιfτrIDlc)ν

αλληγορείταl εΙς θνητόν σκεΟος - τό σωμα - εντός τοΟ οποίου των αλλεπαλλήλων lερουργιων κατά τάς διαδοχlκάς έν(Jαι:;lκώσεlc:, δπλα δή διά των καθαρων σκέΨεων καί άρμονlκων βίων, ""Π,",..,,,'''''','''',

Ο καθαγιασμός του. Ώς εκ τούτου όΦείλομεν νά αποφεύγωμεν ψεις ξένας πρός τήν καθαρότητα καί τήν άγνότητα,

};,,....."',.,,..,-,,,.,.•.,,

τό σκεΟος άσπιλον καί αμόλυντον, διά νά εΊναι εΙς θέσιν νά προσλά­ βn τήν Διδασκαλίαν διά των Άπολλωνίων Άποτυπώσεων. τό προσλαμ­ βανόμενον καθαρόν υδωρ (μία θεία διδασκαλία) μολύνεται καί τήν διαύγειάν του, δταν εμβαπτlσθf1 εΙς ακάθαρτον σκεΟος, εΙς ρυπα­ ρόν σωμα.

"Μή καθαρ@ γάρ καθαροΟ έΦάπτεσθαl μη ου θεμιτόν

n".

<Διότι δέν εΙναl επlτετραμμένον εΙς τό μπ καθαρόν νά πλπσιά­

Q1 τό

καθαρόν). (Ππάτωνος "Φαίδων" 67Β,

απόδ. Θ. Κ. Άραποπούπου,εΚδ. ΠAΠYPOΣJ.

Άπαιτείταl συνεπως πρωτον h εξάλειψις αλλοτρίων αποτυπώσεων διά τοΟ θανάτου τοΟ προτέρου ακαθάρτου σώματος καί τήν γένεσlν τοΟ νέου διά τπς καθάρσεως από τήν Άρτεμιν, διά νά καταστοΟν εν συνεχείζ] οραταί αl παμπάλαιαl προγενέστεραl Θεία ι Άποτυπώσεις από τόν φωτισμόν τοΟ Άπόλλωνος.

Ό ΝοΟς φωτίζεταl μέ τό νοπτόν φως των Διδύμων. Διττή εΊναι h φύσις των σημάτων: καθαρότης Ψυχπς (Άρτεμις) καί Νοητική Καθαρότης (Άπόλλων).

'Άρτεμις θπρεύουσα τάς άγνάς ψυχάς των θνητων καί Σύμβολα τόξου, Έλάφου καί ΛαγοΟ συνειδητοποιήσουναl ψυχαί, αl οποΤαl αποκεκαθαρμέναισυλλαμβάνουν τά σ ή μ α τ α των Διδύμων.

Ό ΚΡόνος πτο ο παλαιός κυρίαρχοςτοΟ Ζ4>δίου τοΟ Ύδροχόου (Πτολε­ μαίου Τετράβιβλος)καί τό σκππτρον τπς εξουσίας θά εΊναι πάντοτε καί εΙς τάς χείρας του. Διότι h καθαρότης καί τό αμόλυντον τοΟ νοΟ επέρ­ χονται μέ τήν πρόΟδον τπς ηλικίας, μετά τήν ώρίμανσιν τοΟ χρόνου/

κρόνου. Κρόνος εΊναι ο κορόνους, κόρος καί νοΟς. Tf δέ σημαίνει "κό­ ΡΟζ μας τό λέγει ο Πλάτων εΙς τόν κρατύλον 9 • "κόρον γάρ σημαίνει ου παΤδα, άλλά τό καθαρόν αυτοο καί τό άκήρατον τοΟ νοΟ".

Διότι ο Ζεύς/ΝοΟς δέν θά ηδύνατο νά έχn πατέρα τόν νοΟν μlκροΟ παl­ δός, αλλά τήν καθαρότητα καί τό αμόλυντον.

Ή μέν πρώτη, h Ψυχική Καθαρότης, αναμένει τήν Ύδροχοϊκήν εντολήν τοΟ κρόνου/Χρόνου, διά νά Qpxian τό έργον της (Σπμα Άρτέμlδος>. Ή επιβληθείσα Ρύπανσις (= έξωθεν Πλύσις εγκεφάλοω αποβάλλεται

Μετά τήν μικράν παρένθεσlν περί κρόνου, ποίος ο λόγος νά σηματο­ δοτοθf1 μέ φαεινά σήματα ο νοΟς των Έλλήνων; Δέν λειτουργεί h μνήμη καί άνευ αυτων; Φαίνεταl πώς OXI. τό άνευ λογlκπς συναίσθημα τπς εποχπς των 'ΙΧθύων εκάλυΨεν μέ πειθαναγκασμόν, φόβον, δολιό­

Ή δέ δευτέρα, h Νοητική καθαρότης, θά οδηγήσn τόν νοΟν διά τπς "πεlθοΟς", λογlκπς καί διακρίσεως εΙς τήν οδόν τπς α ρ ε τ Π ς (Άπολλώ­

ΑΙ Άποτυπώσεις των Θείων 'Όντων

νιον ΣΠμα).

Τπν "καθαρτικήν αρετπν", συνδυασμόν Άπόλλωνος/Άρτέμlδος, την οποίαν ανέφερεν ο πρόκλος εΙς τό ανωτέρω απόσπασμα, δύνανται νά

τητα καί αχλύν τήν ΨυΧήν.

άπεχώρησαν άπό τήν Γην,

άλλά τά ονόματά των παρέμειναν διαχρονlκώς εΙς τόν ουρανόν.


224

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟί

ΘΕΟί, ΣΥΜΒΟΛΑ, APxeτYΠA ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Ή αποτύπωσις τπς Άρτέμιδος εΙς τόν ουράνιον Θόλον υπάρχει εΙς Μεγάλπν Άρκτον διά τπς αντιπροσώπου τπς ΚαλλlστοΟς1Ο.

ζεται επίσπς 'Άμαξα, διότι ΟΙ έπτά Άστέρες, ΟΙ όποΊοl τπν OPIOestC>OV εχουν τπν μορφπ τπς Αμάξπς. Έλίκπ δέ ονομάζεται διά τάς Ελlκας τάς συστροφάς τπς11. Ή Άρτεμις δΡ9 τπν νύκτα εΙς τό πμίΦως,

δύουσα εΙς τπν υποσυνεΙδπσlν μέ ππιότπτα, χωρίς εξάρσεις Φu:>τοc. ΑΙ ουράνιαι Άποτυπώσεις τών 'Ονομάτων τών Θεών άπ~::>κ(]λύιπτιο\ τάς '1δlότπτάς των μόνον εΙς τπν ψυχπν, Π όποία διά τπς σταθεράς θαρότπτος καί άγνότπτος <φαεινά σπματα Άρτέμιδος) εχει π ε ι σ Θ <φαεινά σπματα Άπόλλωνος) περί τπς υπάρξεως καί τί1ς όσιιότιnτc>c των, καί τά διακρίνει άκόμπ καί εις τό πμίφως τπς επικρατείας τπς. Ό πειΘαναγκασμός

διά τοΟ φόβου εξαφανίζεταl

από τπν

'ΕλεύΘερα τά τέκνα τών Θεών, ΟΙ θνπτοί, ώς εδπλωσεν ό Π;:;\,'ι ... ,."Η

ανωτέρω, διά τί1ς πεlΘοΟς επιλέγουν υπό τπν αΙγίδα τοΟ Φωτός Διδύμων τπν κατεύθυνσιν, τπν όποίαν μεΘοδlκώς επlΘυμοΟν νά λουθΠσουν. Κατ' αρχάς επιλέγουν τπν νύκτα, κατά τπν διάρκε:ιαν

τπς όποίας εΙς τό πμίφως π Άρτεμις επιτελεΊ τπν σταδιακπν κάΕ)αρσlν τί1ς ψυχί1ς, καί εν συνεχείςι προχωροΟν, καί σταδιακώς, εκ Λυκόφωτος <Λύκειος Άπόλλων) εΙς τό απλετον Φώς τί1ς Μεσπμβρίας,

όπότε ό Άπόλλων αναλαμβάνει διά τοΟ "γνώθι σαυτόν" τπν όλικπν πσιν τί1ς τελειώσεώς των.

Ό Πλάτων εΙς τόν ΜΟθον τοΟ Σππλαίου τπς ΠΟλιτείας12 δίδει τπν κωσιν τπς αλλπγορlκί1ς έρμπνείας τοΟ φωτός.

Πρός τό παρόν αί Άποτυπώσεις τών 'Ονομάτων τών Θεών, "π νυμία" των, δέν αναγνωρίζεται ακόμπ από τό πλπθος τών ΈλλΠνων.

Ειναι δμως πδπ εμφανές δτι, εΙς τπν φοράν τοΟ χρόνου μέ τπν αλ­ λαγπν τί1ς Θέσεως τοΟ Άξονος/πόλου <Ά + π ο λ - λωνος) τπς Γί1ς από τό ΖΦδlον τών 'Ιχθύων κατ' ανάδρομον φοράν εΙς τό ΖΦδlον τοΟ 'Υδροχόου, αρχίζει νά επέρχεται π αλλαγπ συνεΙδπτότπτος μέ τπν επαναφοράν τί1ς μνΠμπς13. Μεγάλος αριΘμός 'Ελλπνων σπμερον ασχολεΊται μετά σοβαρότπτος καί γράφεl βιβλία μέ Θέματα τπν Άρ­ χαίαν μας παράδοσιν.

'Άρτεμις μέ έλαφον <σύμβολον ?Υνότπτος ~υχπς) καΙ βέλΠ <μέσον καΘάρσεως και εξαγνισμου τπς)


ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ίον

- .. ΠΟΛΥΩΝΥΜΙΑ"

καί .. ΦΑΕΙΝΑ ΣΗΜΑΤΑ"

227

Σύνδεσμος, ό "μεταξύ", των Διδύμων Άπόλλωνος/ΆρτέμlδοςεΙς τό

Θέατρον της Ζωης, εΊναι ό έτεροθαλπς των αδελφός, ό Διόνυσος Ζα­

γρεύς. ΕΙς τόν Ζcyδιακόν Άγρόν, επικράτεια τοΟ Διονύσου Ζαγρέως, τοΟ ΆγροΟ της Ζωης, ό θπρευτπς (= αγρεύς) ό Διόνυσος των αγρίων ζώων, αγρίων ανθρωπίνων ψυχων, αναλαμβάνει τπν εξπμέρωσlν καί τπν "κάθαρσίν" των, μετά της "σεβαστης, αργυροτόξου,κυνπγέτlδος" Άρτέμlδος.

έργον

"καθάρσεως"

θά έπlτελεσθΙ; εΙς

Ζ4)δlακόν"Αγρόν

έλέου καί φόβου τοΟ πρl!)π()μrlοΟ τοΟ μεγάλου έργου,

τοΟ έργου

lllll\lIJIH]'IJ

όποΙον ell"l!:~'I"rtl

"καθάρσεως"της Αρ'ι:εμlδσlς.

"'Έστl μέν συν τραγ4)δία... δι' έλέσυ καί φόβσυ περαίνουσα των τοιούτων

(ΕΊναι λοιπόν

κάθαρσιν".

h τραγιΥδία ... μέ οlκτον καί φόβον όλοκλπρώνου­

σα τήν καΘαρσlν εκ παρομοίων παΘημάτων>. (Άριστοτέπους "ΠoιπrιKι1" 14498, 25),

Ή Έπίδαυρος φlλοξενεΤ ίό τελειότερον θέατρον, οχl μόνον της 'Ελλά­

δος, αλλά καί όλοκλπρου τοΟ Πλανήτου Γη. ΕΊναι συμπτωματική, λόγcy μορφολογίας τοΟ εδάφους,

nτελειότπς της ακουστικης εΙς τόν Ιερόν

χωρον;

Ή πρώτπ ύποσυνείδπτος όμαδική "κάθαρσις" τοΟ λαοΟ έπραγματο­ ποιείτο διά της όμοlοπαΘπτlκης εΙς τά μεγάλα θέατρα τοΟ Διονύ­

σου εΙς σλπν τπν 'Ελλάδα. Διότι "κάΘαρσις" δέν εΊναι μόνον

n

n δικαία

απονομή τιμωριων επάθλων εΙς τούς, επί σκπνης, πρωταγωνιστάς, αλλά, καί κυρίως, μεταφορά καί αποτύπωσις των συμβάντων εΙς τπν ψυχπν των θεατων. Έκ συμ + παΘείας (εκ παρομοίων π α Θ n μ ά τ ω ν)

n

ουτοl αΙσΘάνονται οΊκτον διά τούς πάσχοντας επί σκπνης, αλλα καί φόβον, μπ τυχόν καί εκ παρομοίων παΘπμάτων ύποστοΟν τπν αυτήν "κάθαρσιν" .

Θέατρον Έπιδαύρου, h όμαδlκή κάθαρσις

Ό Ναός της Άρτέμιδος εΙς τόν 'Ιερόν χωρον της 'Επιδαύρου προπγείται των Ναων τοΟ ΆσκλππlοΟ καί τοΟ Μνπμείου της Θόλου/Άπόλλωνος. Ή "κάθαρσις", τήν όποίαν επlφέρεl Έκπβόλος 'Άρτεμις εΙς τπν ψυ­

χπν, εΊναι μία νέα γένεσις της ψυχης,

n nόποία δέν απευθύνεται εΙς όλό­

κλπρον τόν λαόν, ώς εκείνπ τοΟ Διονύσου. ''Εχει πραγματοποιπΘη μία επιλογή ψυχων, αl όποίαl κατενόπσαν εΙς βάθος μετ' ενθουσlασμοΟ τπν Διονυσιακήν επιταγπν καί αποδέχονται τήν διά παντός άγνότπτα τοΟ βίου των, καθ' όμοίωσιν της θεός.


ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI-

228

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ίον

Αγνότπς τοΟ βίου δέν σπμαίνεl αποχπν από τόν σωματικόν --~",M"'", Π~O~,oμπόν,τοο ψυXOYO~ΤIKOO~είoυ "Ερωτος. 'Εξαγνισθείςό σωμα κος ερ~ς - ο προελθων εκ τπς επαφπς δύο ψυχών δlαΦορετικοΟ

λου, αl όποΙαl συμπλπροΟν n μία τπν ολλπν - όδπγεΙ εΙς τόν 'Έρωτα. Άππλλαγμένπ nΨυχπ τών ρύπων τπς ωμπς, προχείρου καί ναλππτικπς γενετπσίου πράξεως, ονευ επιλογπς τπς πραγματικπς φπς Ψυχπς εΙς έτερόΦυλον σώμα, θά αΚΟλουθnσn μέ θείαν s::n,.. "μανίαν" τό δρμα τοΟ ΘεοΟ n τπς θεάς, τό όποιον n Ιδία Ρn~~λ~JΙ:$:'\Ι

,TIlIl,t'. .

- "ΠΟΛΥΩΝΥΜίΑ ..

Ή 'Άρτεμις εχει τήν Ικανότπτα νά

nPOaonion

καί "ΦΑΕίΝΑ ΣΗΜΑΤΑ..

τήν αΙωνίαν παρθενlκό­

τπτά τπς ως δπλοΙ τό ονομά τπς. Είναι τό α τ Ρ ε μ έ ς τπς Φύσεως

τπς, τό α~Ρόμπτoν17, τό όποιον εκπορεύεται εκ τοΟ όνό~,ατός τπ~ καί

μεταδίδεται εΙς τάς ακολούθους τπς. Διότι h αγνότπς και n καθαροτπς χρήζουν προστασίας καί σθένους, διά νά δlατπρπθοΟν αΙωνίως, ως εζή­ τπσεν h 'Άρτεμις από τόν πατέρα τπς.

Αγνότπς τοΟ βίου σπμαίνεl "τό ΦρονεΙν οσια", δπλα δπ τπν αγνπν

ΑΡΤΕΜΙΣ

:ΆγΥείπ _δ' εστί φρονεΙν οσια" είναι n εντολπ τών Προπυλαίων εΙς

ΑΡΕΤΗΣ+ΙΣΤΟΡΑ

Ψιν μέ κίνπτρον τπν φρόνπσιν.

~

lερον χωρον.

Τό αντίστοιχον φ α ε ι ν ό ν σ Π μ α τπς Θεάς τπς αγνότπτος ΠΡ()έρ,χε" ταl από τόν 'Ύμνον τοΟ Καλλιμάχου. 'Η 'Άρτεμις ζπτεΙ από τόν

ρα Δία:

"Δός μοl παΡθενίπν αΙώνιον, αππα, φυλόσσειν καί ΠΟλυωνυμίπν' ίνα μη μοl Φοίβος έρίζrι

δός δ' Ιούς καί τόξα

.... αλλό φαεσφορίπν τε".

"<"Αρτεμις> δέ (διό) τό α ρ τ ε μ έ ς φαίνεταl καί τό κό­ σμιον, διό την της παρθενίας έπlθυμίαν'Τσως δέ α ρ ε τ i'Ί ς σ t ο Ρ α την θεόν έκόλεσεν ό καλέσας, τόχα δ'αν καί ώς τόν α ρ ο t Ο ν μ ι σ n σ ά σ π ς τόν ανδρός έν γυναlκί' διό τούτων τι διό πόντα ταύτα τό δνομα τούτο ό τιθέ­ μενος εθετο tfi θε~".

r

n

n

(Άρτεμις φαίνεταl ΟΤL σπμαίνει την ακεραιότπτα (α ρ τ ε μ έ ς)

(Δώσε μου, πατερούλπ μου, τπν δύναμιν

νά δlαΦυλάσσω αΙωνίως τπν παΡθενίαν μου

καί τά ΠΟλλά μου ονόματα, διά νά μπ ΦlλOνlKίi ό φοιβος μαζί

μου· δώσε μου βέλπ καί τόξα

καί τπν αξιοπρέπεια, γιατί αγαπξΊ τπν παρθενιά. Γνώστπν της αρετης (α ρ ε τ Π ς Ί' σ τ ο Ρ α) ωνόμασεν τπν θεάν ό δπμιουρ­ γός τοΟ ονόματός τπς καί lσως γιατί εμίσπσε τπν γονιμο­

ποίπσπ (ο Ρ ο τ ο ν μ ι σ

.... αλλά καί τπν δυνατότπτα νά φωτίζωλ

δρα-

( 'Ύμνος Καππιμάχου εΙς 'Άρτεμιν, στ. 6 - 9,

θπκε τό δνομα στπ θεά από εκείνον πού τό έβαλε). (Ππάτωνος "κρατύπος" 406b,

n Δίδυμος αδελΦπ

Άπόλλωνος εΙς τάς Έλλπνlκάς Ψυχάς; 'Εξ 'ίσου σπμαντικόν, όυσΚ()λΟί)­

n σ ά σ η ς) της γυναίκας από τόν ον­

nγιά κάποιαν από αυτές τίς αΙτίες nκαί γιά ολες μαζί δό­

απόδ. Ί Δ. Πασσα 'Τα Όρφικά': εΚδ. εγκ. ΗΛΙΟΥ;'

Ποιος ό ρόλος τπς Άρτέμlδος; Τί υΠΟδεικνύει

229

απόδ. ΉΠ. Λάγιος, εΚδ. Ι. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ).

τερον ομως νά Kατανoπθίi τό δεύτερον Φ α ε ι ν ό ν Σ Π μ α τπς

τά πολλά της όνόματα,

θως και των Συμβολων αυτών15.

τό~ "Υμνον τοΟ καλλιμάχου καθίσταται κατανοητόν διά ποίους λόγους

μl?ος, ~ίν91 n διάκρισις τ~ν όνομάτων τών Θεών καί τών 'Ηρώων,

Ό θνπτός μόνον κατά τπν διάρκειαν τπς νυκτός, επlκράτειαν

νπς/Άρτέμlδος, β λ έ n ε ι τά αποτυπώματα τών θεών, τών πρώων

σύμβΟλα αυτών καί τά τέρατα, δπλα δπ τούς αντιστοίχους , αστέρας καί Άστερισμούς εΙς τόν ουρανόν. "ΝυΚΤlδρόμος" n,-.. ,,,... ,~ 'Άρτεμις συμμετέχει καί h Ιδία, εφ' οσον ως "νυκτός ογαλμα καί αστράρ­ χπς", ορχούσα επί τών οστρων 16, εχει διαποτίσει μέ αγνότπτα τπν

Ψ~x~ν τοΟ α,να~τ~τoo, όπότε γίνεται αντιλππτή h αόρατος φύσις τπς

ουσιας τπς εις αυτον.

"h ΠΟλυωνυμίη" της, είναι τά Φ α ε ι ν ά σ ή μ α -

τ α τά όποια πρέπει νά δlαφυλαχθοΟν μετά τπς αγνότητός της. Άπό

h "πολυωνυμία"

τών θεών, τήν όποίαν Ιδιαιτέρως ζητεΙ

h 'Άρτεμις

από

τόν πατέρα της, εχει τόσον μεγάλην αξίαν διά τάς Ψυχάς τών θνητών.

ΕΙδlκως h "πολυωνυμίη" τπς Άρτέμlδος, οταν προσλαμβάνεται από τόν θνητόν διά τών αμυδρών φ α ε ι ν ώ ν σ η μ ά τ ω ν τπς νυκτός, αρχί­ ζει νά φωτίζfl ως θεία Ιδιότης τήν ψυχήν.

"εΙ μη ηλιος ην, ενεκα τών αλλων αστρων εύφρόνπ αν ην."


230

ΑΡΡΗΤΟΙ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ίον

<αν δέν ύπηρχεν ό Πλιος. θά ύπηρχε μόνον

χτα>.

- "ΠΟΛΥΩΝΥΜΙΑ" και "ΦΑΕΙΝΑ ΣΗΜΑΤΑ"

231

n εναστρπ νύ­

(Ήράκπειτος, άπ. 99, άπόδ. Χ. Ά. Λαμπρίδπς, εΚδ. ΚΛΕΙΏ). Φ α ε ι ν ά Σ ή μ α τ α Άρτέμlδος είναι

η άγνότης, η καθαρότης καί τό άρτεμές της Φύσεώς της. 'Επίσης τό άτρόμητον καί η πΟλυωνυμία της.

ΕΙς την Έπίδαυρον,

nδρασις τών Ιατρών θεραπευτών ενετοπίζετο εΙς

την αυρανΙψυχην. Ό Άπόλλων, ό μέγας θεραπευτης τών Θεών, είναι

ό άρμόδιος νά Φωτίσn τούς θεραπευτάς, εχων πρός τούτο αναθέσει την εκπαίδευσιν τού υιού του Άσκλππιού εΙς τόν Χείρωνα Κένταυρον διά την θεραπείαν τών θνπτών. Δέν ύπάρχεl ναός Άπόλλωνος εΙς την Έπίδαυρον ώς πρός τά αρχαιο­ λογικά εύρηματα, παρά μόνον ό αρχαϊκός βωμός του εΙς τό Κυνόρτιον

όρος, δπου πτο

n Θ ό λ ο ς,

n πρώτπ

του λατρεία. Πώς νά μην αναγνωρlσθf1

τό ύπέροχον εΙς την όψιν καί εκλαμπρον εΙς την ουσίαν Μνπμείον, ώς αποκλειστικώς Ιδικός του Ναός, κατά πολύ ανώτερος τού Ναού τού υΙΟύ του Άσκλππιού; Ό Ήλlοκεντρισμός εΙς τό δάπεδον καί όχι εΙς την όροφην της Θόλου,

είναι τό σπμανtlκώτερον Φ α ε ι ν ό ν σ η μ α, τό όποίον γενόμενον

n

όρατόν, εν συνεχείςι καθίσταται βιωματικη εμπειρία, ωστε ψυχπ διά της αναμνπσεως νά Qpxion νά νοσταλγf1, ενθυμουμένπ τπν απωλε­ σθεlσαν τπς ουρανίαν πατρίδα.

n

Ή έρμπνεία ένός Άπολλωνίου Φ α ε ι ν ο ύ σ μ α τ ο ς εΙς την ψυ­ χπν, προκειμένου νά αντlλnΦθf1 αΟτπ τπν αποτυπωμένπν διαχρονl­

κπν αλπθεια, είναι

nέξης:

τό πρώτον Φ α ε ι ν ό ν καί "εν ενεργείςι" Σ η μ α. είναι

n π ε ι θ ώ. Λέγει

ό Πλάτων εΙς τόν κριτίαν: "Θεοί γάρ απασαν ποτε κατά τόπους διελάγχανον, ου κατ' εριν, δίκης δέ κλήροις τό φίλον λαγχάνοντες κα­

τ4>κlζαν τάς χώρας καί κατοικίσαντες, οΤον νομflς μνια, κτήματα καί θρέμματα έαυτών ημας ετρεφον, πλήν

ου σώμασιν σώματα βιαζόμενοl, καθάπερ ποιμένες κτήνη

n

πληγρ νέμοντες, άλλ' μάλιστα εϋστροφον ζώον, έκ πρύ­ μνης άπευθύνοντες, οΤον οΤακl πειθοΤ ψuχflς έφαπτόμενοl κατά τήν αυτών διάνοιαν, οϋτως αγοντες τό θνητόν παν έκυβέρνων".

, , Άπόλλων καί 'Άρτεμις, οι Διδυμοl τού Φωτός λαμπρύνουν την διάνοιάν μας

(Διότι κάποτε οι θεοί μοιράζονταν μεταξύ τους ολπ την γη μέ κληρο, οχι μέ Φιλονlκεία- καί παίρνοντας ό καθένας μέ δικαία


232

"ΦΑΕΙΝΑ ΣΗΜΑΤΑ"

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ·

κλπρωσl τό δικό του μερίδιο, καί εγκαΘιστώντας σ' αυτό κατοί­ κους, μάς έτρεφαν σπως ΟΙ βοσκοί τά πρόβατά τους σάν κτπματα καί βοσκήματα, πλήν σμως χωρίς νά άσκοΟν στά σώ­ ματά μας βία, άλλά δlευΘύνοντάς μας ωσάν μέ πηδάλιο όπό

Σχέσις 'Έ Ρ ω τ ο ς συνδέει τόν ΆνΘρωπον μέ τόν Θείον ουράνιον Κό­ σμον.

"Διοτ.: Μέγας Δαίμων (ο 'Έρως). ώ Σώκρατες' καί γάρ πάν

τπν πρύμνη τοΟ πλοίου, προσεγγίζοντας δηλ. τπν ψυχπ μας

τό δαιμονlκόν μεταξύ έστl θεοΟ τε καί ΘνητοΟ".

μέ τπν δύναμl της πεlΘοΟς σύμφωνα μέ τπν Θέλησί τους, καί έτσι Οδηγώντας κυβερνοΟσαν σλο τό Θνητό γένος).

(Διοτ.: Δαίμων μέγας Ο 'Έρως, Σωκράτπ. 'Άλλωστε κάΘε τι δαl­ μονlκόν ευρίσκεται μεταξύ ΘεοΟ καί ΘνπτοΟ>.

(Ππάτωνος "Κριτίας"

109C,

αποδ. Άπ. ΤζαφερόπουΠος).

Ό Άπόλλων σ η μ α ί ν ε ι, υποδηλώνει μόνον μέ σ η μ ά δ ι α. ι:r..ιιc.μl τό πρώτον σπμα εΙς τάς συνεlδήσεlς, φωτίζεl τάς Θείας τάς οποίας αφησεν εΙς τό Θνητόν γένος τό γένος τών Θεών καί

ορατοποιεί μέ "τό τπς ψυχπς Ομμα".ΑΙ Άποτυπώσεις αυταl τών δέν είναι ο φόβος, ο οποίος γενναταl εκ τπς όπειλπς τπς τιμωρίας,

τάλληλος διά νά οδηγf1 τά ποίμνια, τά κτήνη, τά ανευ λογlκπς "Ψυχπς εφαπτόμενοl ΟΙ Θεοί", σημαίνει δτl ΟΙ Θεοί αφησαν τάς τυπώσεις των εΙς τάς Ψυχάς, ωστε ανεπαισΘήτως εγγίζοντες αυτάς τόν ο'ίακα τπς λογlκπς, δηλ. μέ τό τιμόνι από τήν πρύμνην τοΟ ni=l/"1,ίl"\."

εξ αποστάσεως, αλλά εντός τοΟ Ιδίου κόσμου, διά τπς π ε ι θ ο Ο ς.

- νά

κυβερνοΟν

"πατήρ ου φόβον ένθρώσκεl. πειθώ δ' έπιχεύεl". ('Ο πατπρ δέν σKoρπζl Φόβον, όλλά διαχέει πειΘώ>. (ΠππΘωνος[Γεωργίου ΓεμιστoύJ "Μαγικά Λόγια':

34).

(Ππάτωνος "Συμπόσιον"

202e).

Μέγας Δαίμων ο 'Έρως είναι εγκατεστημένος εΙς τήν ψυχήν τοΟ Θνη­ τοΟ.

"ως αρα αυτ@ δαίμονα θεός έκάστC!) δέδωκεν".

(εΙς τόν καΘένα συνεπώς Ο Θεός έδωσεν τόν δαίμονά τοω. (Ππάτωνος "1ίμaιoς"

90).

'Η Ψυχή - τό μικρόν πηδάλιον τοΟ πλοίου - βελτιώνουσα διά τοΟ ε ρ ω τ ο ς καί της π ε ι θ ο Ο ς τήν ποιότπτά της, μέ ελαχίστην προσπάΘεια ν κατευθύνει τό ογκώδες σώμα 21 . Ό ΝοΟς διά της πεlΘοΟς οδηγείτήν Άνά­ γκπν εΙς τήν συνεχη βελτίωσιν τών 'Όντων καί τών Γενών διά τοΟ ακα­ ταλύτου Νόμου της Έξελίξεως καί Ο Πλάτων συνεχίζει έρμηνεύων τήν σημασίαν της Νοήσεως διά τπς ΠεlθοΟς22. 'Άλλωστε δλαl ανεξαιρέτως αl Ψυχαί μετέχουν ΝοΟ (Άποτυπώσεως Διός). Ψυχή h οποία δέν εχει νοΟ δέν υπάρχει, λέγει ο Πλούταρχος.

ΑΙ Θείαl 'Οντότητες δέν τήν τρομάζουν, δέν τήν κακοποlοΟν, rι\l,.. ,t:\,Ι:_

"Ψυχή πάσα νοΟ μετέσχεν, αλογος δέ καί ανους ουκ

τως μόνον μέ άπαλότητα καί στοργή ν απτονταl αυτΠς. τήν μέ φροντίδα, χωρίς νά τήν πλπγώνουν διά νά τπς επlβληΘοΟν. Ή

εστιν ......

φρά κίνησις τοΟ μlκροΟ ο'ίακος (πηδαλίοω, δηλαδή

h

ελαφρά .,,,,I,,\I,,,<1,Ι­

τπς Ψυχπς επιτρέπει εΙς τό τεράστιον πλοίον (τό σώμα) νά αλλάζn ρείαν 18. . Διότι διά τπς π ε ι θ ο Ο ς τών θεών, καί οχι διά τοΟ π ε ι θ α -ά'ι'αγκαCJUC>Ο τοΟ φόβου τπς τιμωρίας, h Ψυχή έχει τήν ευκαιρίαν τπς επlλογΠς. αl επιλογαί ώς πρός τήν Παράδοσιν; α. Διά τοΟ Ν ο Ο, δηλ. της φρονήσεως19 (κατα ν ό η σ ι ς της φοράς της c

_

ι:.

ι::

,

'3'

:>τ

ροης, n οποια ειναl ο ν η σ ι ς

= συμφερουσα, λεγεl ο Σωκρατπς εις " c , ; ,

Κρατύλον), κατανοεί τπν λειτουργίαν τών Άρχών

nΑΙτίων καί τοΟ

σlκοΟ Νόμου καί β. διά της Ψ υ χ fΊ ς, δπλ. τοΟ συναισΘπματος, "μετά μανίας"20, Θά έn(,)ΤF.IJΑn

παράφορα τούς Θεούς διά τό εξαίσιον κληροδότπμά των ....

233

(Πάσα ψυχπ μετέσχε νοΟ, όλογος δέ καί όνους Ψυχπ δέν ύπάρ­ χει

.. >. (ππουτάρχου "ΠερίτοΟ Σωκράτους Δαιμονίου" 591 D, εκδ. KAKΤOΣJ.

'ο Ά π ό λ λ ω ν, ο' Α + π ο λ λ ώ ν,είναlπΆρχή, Α= 1,πφωτίζουσατούς "π ο λ λ ο ύ ς", ΟΙ οποίοι ενυπάρχουν εντός τοΟ Ένός, συνδεόμενοι διά τοΟ νοητικοΟ του Φωτός.

τό ""Ε ν" = Α = 1, τό '''Έ ν δέ Άπόλλων", τών Πυθαγορείων διεισδύει εΙς τούς επlθυμοΟντας νά φωτlσθοΟν διά τοΟ "γνώθι σαυτόν". Ό Ά π ό λ λ ω ν, π α λ λ ό μ ε ν ο ς β ά λ λ ε ι διά τών Φ α ε ι ν ώ ν σ π

-

μ ά τ ω ν του τό Λίκνον της ΨυχfΊς, καθ'ομοίωσιν τοΟ β α λ λ ο μ έ ν ο υ Διονύσου Λικνίτου. Νήπιον ον ο Διόνυσος, λικνίζεται κατ' ετος κατά τήν γέννησίν του εΙς τό Χειμερινόν Ήλιοστάσιον εΙς τά ασματα τών


234

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI.

ΕΛΛΗΝΩΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ίον

μαlνομένων Θυϊάδων καί τών Ιερειών τροΦών του εΙς τήν '''ν!-,'υψι

τοΟ όρους ΠαρνασσοΟ.

Ή λ η Ψ ι ς τών π α λ λ ο μ έ ν ω ν σημάτων υπό της ψυχης .""-.., ν ""u , ποιείται διά της ορθης κατανοήσεως τών εξωτερικών ερεθισμών

αΙσθήσ~ω~, ~Ράσε~ς Kα~ ακοης. ΤαΟτα προ + β ά λ λ Ο ν τ α ι εΙς νοητικην οθονην, ωστε η παρα + λ α β ή των εκ τοΟ αΙσθητοΟ εΙς νοητόν νά Φωτίζn τήν διάνοιαν, καθώς τήν ανάγει εΙς τό ΑΠΙ:1λflω\lιn\l

- ..ΠΟΛΥΩΝΥΜΙΑ" KCΙI .. ΦΑΕΙΝΑ ΣΗΜΑΤΑ"

235

χεταl συνεπώς εκ τοΟ παλαlοΟ. 'Έ ν ο ς, ε ν η, ε ν ο ν εΤναl ΓΙ αρχή/ρί­ ζα εκ της οποίας προηλθε ο ν έ ο ς, ν έ α, ν έ ο ν

ΝΕΟΣ·ΝΕΑ·ΝΕΟΝ

χ

11

χ

χ ι ι

ΕΝΟΣ·ΕΝΗ·ΕΝΟΝ

Φώς.

Ό αναγραμματισμόςδιά της απλης αντlστΡοφηςτών γραμμάτων, δlέ­ πων τήν ουσίαν ώρlσμένων λέξεων, αποκαλύπτει καί τήν εσωτερικήν σύνδεσιν της κυκλικης των περlΦορθς.

ΑΠΟΛΛΩΝ

')Κ\\\\

I~/I

Π.χ. τό Φαινομενικώς ν έ ο ν, δηλα δή ΓΙ σχετικώςπρόσφατος_αναγνώ­ ρισις τοΟ ΉλlοκεντρlσμοΟ,ΓΙ ν έ α γνώσις μόνον ν έ α δέν εΙναl, διότι ΓΙ ρίζα της φαίνεταl πώς ανέκαθεν υπηρξε εγκατεστημένη εΙς τά μυ­ στήρια, εφ' δσον ΟΙ ΌρΦlκοί 'Ύμνοι, ώς έρμπνεύθησανυπό τοΟ αστρο­ νόμου Κ. χασάπη, ανάγουν τήν γνώσιν τοΟ ΉλιοκεντρισμοΟεΙς τούς αρχαιοτάτουςτών χρόνων.

'Η εξωτερική ορθή όντίληψις της Φυσlκης όντlκειμενlκης πραγμαtlκό'tητος

ν ο ς καί ν έ Ο ς Ο Ήλιοκεντρισμός επανεμΦανίζεταl, όχι πλέον ώς αστρονομικόν φαινόμενον, αλλά ώς ε ν ο ν, παλαιόν ψυχικόν αποτύπωμα ένός προτύπου, τό οποίον δέν απόλλυται, δέν σβήνει, επανερχόμενονακάθεκτον από τά βάθη τών αΙώνων.

ΟΠΑΛΛΩΝ

Ι

/Ι Ι Ι /

ΟΒΑΛΛΩΝ

Ο

"3'

C:J

,

Λ

Α

Β

Ω

Ν

,

ειναl ο απαραιτητος συντροφος καί οδηγός

της εσωτερικης όναγνωρίσεως της ούσίας τών δντων. 'Η διαδικασία είναι ΑΠΟλλώνιος,

ώς λέγει nούσία τοΟ ονόματος τοΟ Απόλλωνος, διότι ο Π α λ· μός προ· β ό λ λ· ει Ίδέαν, οποίαν συλ . λ α μ β • όνων ο νοΟς τοΟ θνητοΟ Φωτίζεταl καθίσταται δηλαδή ΑΠΟλλώνιος

,

Μία εξαιρετικώς μεγάλη αλυσίδα ριζών/λημμάτων εχει τήν εκκίνησίν της εΙς τόν Ά π ό λ λ ω ν α. 'Εάν ευαισθητοποιηθη Ο "Ελλην κατά τήν

ομΙλ,ίαν το_υ, θά α!σθά~εται ~ΤI εΤναι αδιαλείπτως συνδεδεμένος μέ τήν

π~γηy του Φωτος, τον Π α λ λ ο ν τ α, Β ά λ λ ο ν τ α

Ά π ό λ λ ω ν α.

Αι λεξ~lς μετ~σχηματίζoνταl εΙς σπίθας διά τών πρΟθέσεων καί κατακλυζουν την καθημερινήν μας ζωήν, ανευ δμως επιγνώσεως τών

δυνατοτήτων της συνδέσεώς μας μετά τοΟ Φωτός.

Β ο λ ~ εTνα~ nεκ - τ ό ξ - ευσις ερωτήσεως, nοποία αναμένει τήν λ η _ Ψ ι ν απαντησεως. Ή ν έ α λ η Ψ ι ς προέρχεται από παλαιά ν β ο λ ή ν.

Ό ν έ ο ς εχει προέλθει από τόν ε ν ο ν, τόν παλαιόν. τό ν έ ο ν προέρ-

Καί αυτό τό ε ν ο ν καί ν έ ο ν θεϊκόν πρότυπονμήνυμα, εχει καταγρα­ φη εΙς τό σχέδιον τοΟ ΉλιοκεντρικοΟ Συστήματος τοΟ δαπέδου της Θόλου της Έπιδαύρου. Διότι αλλη ΓΙ αναγνώρισις καί κατανόησις τοΟ σχεδίου αυτοο, εάν θά ευρίσκετο εΙς αστεροσκοπείον,χώρον ασχο­ λούμενον μέ τήν αστρονομίαν, οπότε καΙ δέν θά υπηρχε εσωτερικός συσχετισμόςμέ τήν ψυχήν, καί αλλη ΓΙ αποκάλυψιςτοΟ ΉλιοκεντρlκοΟ Συστήματος εΙς τόν χώρον της Έ π ι δ α ύ ρ ο υ, ονοματοθεσία εντός της οποίας εμπεριέχεται ΓΙ εννοια "δ ρ θ σ ι ς ε π ί α ϋ ρ α ς/ψυχης"23.

Άπι:)λλιωνια φαεινό σήματα εΊναι

nσχέσις "Ερωτος

πειθώ τών

AeI':\\I"

τόν Θείον Διόκοσμον

τό λεξιλόγιον τό άνηκον εΙς

Απόλλωνα,

συνδετικόν άρμόν παρελθόντος/μέλλοντος.


236

ΑΡΧΕτνΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI-

Ή έλευθέρα

ψυχή κινεΊται τόσον εΙς τόν μlκρόκοσμον,

δσον

εΙς τόν μακρόκοσμον, έΦ' δσον είναι αθάνατος. Ή σχέσις τπς τών προτέρων τπς βίων είναι σΧέσις ενσάρκου τρεχούσπς ζωης α π ο τ υ π ώ σ ε ω ν τών προπγουμένων ενσάρκων τπς βίων 24 . Ή ήλιογενης φύσις τοΟ ΘεοΟ Άπόλλωνος αποτυπώνεται διά της "'''"'1''"'''''__ γΊδος του εΙς τήν Ψυχην 25 . Άνευ της σφραγίδος ταύτπς τό όν δέν

είχε τήν δυνατότπτα της απορροφήσεως καί αποτυπώσεως flΊt.\''f"nf'

διότι h ψυχή λειτουργεΊ διά της "όμοιώσεως" εΙς τόν νοπτόν χωIDΟV'~Ο καί όχι διά τών ανΤΙθέσεων, δπως εΙς τόν αΙσθπτόν, ώς όρίζεl ό κός Νόμος.

',Ι{αί τά μέν δή όρασθαί φαμεν, νοεΤσθαl δ' 00, τάς δ' αυ Ιδέας νοείσθαl μέν, όρασθαl δ'

00".

(τά μέν αντικείμενα είναι όρατά. OXI δμως νοπτά, ΟΙ Ιδέες έξ αλλου είναι νοπτές, ΟΧΙ δμως ορατές>. (Ππάτωνος "Ποπ/τεία"

απόδ. Α. Παπαθεοδώρου

- Φ.

507C,

Παππαλ

Ό αΙσθπτός, φυσlκός χώρος είναι εκεΊνος, ό όποίος καθίσταται Γ1\I'i1πl'Ί­ πτός διά τών αεί μεταβαλλομένων αντιθέσεων, τάς όποίας πρ()σΚID­

μίζουν εΙς τόν εγκέφαλον αl αΙσθήσεlς27. Αυταl παρουσιάζουν

τήν αείρευστον επιφάνειαν τών πραγμάτων καί τών όντων, όΧΙ εσωτερικήν των σταθερά ν ουσίαν, h όποία παραμένει εΙς τό al(.()νιc)ν σκότος τοΟ αΙσθπτοΟ πεδίου. Τό νοπτόν Φώς τοΟ Άπόλλωνος τών Θείων 'Όντων, τό φωτίζον τήν έσωτερικήν ουσίαν τών KQt,OfiOU πραγμάτων, τών όντων καί τών Ιδεών, δέν καθίσταται rI\I,TINlnn,-t'\H

από τάς αΙσθήσεις.

Ό Ήλlοκεντρισμόςείναι τόσον τό νοπτόν Φώς, δσον καί h ουσία όντων, τά όποΊα είναι σταθερά καί παραμένουν αναλλοίωτα καί aιωινιa εΙς τόν ΘεΊον Νοπτόν Διάκοσμον. Ύπό τήν γενlκήν έποπτείαν της επέκεινα ύπαρχούσπς 'Ιδέας τοΟ Άγα­

θο0 28, Άρχαί καί παγκόσμιος Νόμος τοΟ νοπτοΟ πεδίου είναι αμετά­ βλπτα. Έξ αυτών ππγάζουν εΙς τό αΙσθπτόν πεδίον αl σταθεραί αφα­ νεΊς αναλογίαl της Φύσεως.

Άπόλλων τοΟ ανατολlκοΟ αετώματος τοΟ ΝαοΟ τοΟ Διός εΙς Όλυμπίαν


238

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ίον

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

μεγάλπ ελπίς, ό λευκός λίθος, κρυμμένπ εΙς τό κέντρον τοΟ δου τοΟ Μνπμείου της Θόλου, αναμένει τόν Ικέτπν τοΟ Φωτός, αναζnτπτπν τοΟ ΚεντρlκοΟ πυρός.

n

Άλλως διάνοια, μπ αντlλαμβανομένπ διά της όράσεως τάς "'μ\JΨ~λ'­ αναλογίας, παραμένεl εΙς τό σκότος της αγνοίας τοΟ ουρανίου NO~ΙOυ. Διότι τό σταθερόν καί αναλλοίωτον - μορφοποιπτικπ Ικανότπς 'Ιδεών - εντός τοΟ φυσlκοΟ κόσμου της γενέσεως καΙ της Φθορας, ναι κρυφά. Ώς εκ τούτου ΟΙ 'θνπτοί μετέχοντες τών γεννπσεων

- .. ΠΟΛΥΩΝΥΜίΑ"

καί .. ΦΑΕΙΝΑ ΣΗΜΑΤΑ"

όποκαλύπτουντπν κρυφπν εννοιαν, εΙς τπν όποίαν διά Έλλπνlκης Γλώσσπςεχει δυνατότπτασυμμετοχης,l'σως, καί όλόκλπροντό ανθρώ­ πινον γένος.

n

τών θανάτων δέν εΊναι εΙς θέσιν ώς "αξύνεΤΟι"29 καί ώς "Ιδίαν S::νr.\fT~~f' φρόνπσlν"30 νά μεθέξουν της γνώσεως τών κρυΦών φυσlκών 11IIυ~λω\f δπου εχουν τπν αθέατον κατοικίαν των αl μορφοποιπτικαί """υυ,I'".1\ τοΟ Θείου κόσμου τών 'Ιδεών. Μόνον ΟΙ "επαί'οντεζ31, λόγ4> της της, εχουν τπν εφεσιν καί τπν δυνατότπτα τοιαύτπς μεθέξεως32.

Τπν σύνδεσιν Φ ω τ ό ς καί ανθρώπου πραγματοποιεί καί πάλιν

n

νlκπ Γλώσσα. τό κεντρικόν πΟρ, ό "λευκός" λίθος της Θόλου συνδέει αόρατον ομφάλιον λώρον, τόν 'Έλλπνα/ανθρωπον, μετά τοΟ ΙΙΠΓ'.l"Ιl"Ιι.'\..

νίου Φωτός. Συνώνυμον καί όμώνυμον της λέξεως ανθρωπος εΙναl λέξις Φ ώ ς. ΑΝΘΡΩΠΟΣ=ΦΩΣ

Φ ώ ς: εκ της ρίζnς Φ ύ ω, ώς πρός τό Μέγα Λεξ. δλπς της Έλλ. Γλώσ­ σπς, Δ. Δπμπτράκου. Ό Ευριπίδπς χρπσιμοποιεί τπν λέξιν Φ ώ τ ε ς χα­ ρακτπρίζων αμφότερα τά ΦΟλα, τό αρρεν καί τό θηλυ, δταν λέγΙΊ: "'Ήρα, δύ' οίκτρώ Φώτ' ανάΨυξον πόνων". ('Ήρα, καταπράϋνε τούς πόνους αμΦοτέρων των αξιολύππτων συζύγων).

(Ευριπίδπς, "'Επένπ"

1094).

Ή Σφραγίς τών Άποτυπώσεων εΙναl τό Άπολλώνιον δώρον τοΟ Φ ω τ ό ς εΙς τούς Φ ώ τ α ς, τό όποίον διατπρεί τπν μνπμπν πε - Φ ω τ lσμένπν, ώς εάν σταθερός εσωτερικός 'Ήλιος δlαλάμπΙΊ Φ ω τ i ζ ω ν τά πραγματικά κίνπτρα τών πράξεων, αl όποίαl απορρέουν από τάς εμ­ φύ

- τους Ιδιότπτας της

Ψυχης.

Ή σύνδεσις Φωτός καί ανθρωπίνου γένους KαθlστζJ εφικτπν επαφπν, εφ' δσον ό Ίδιος ό Λόγος επιτρέπει διά της ονομασίας Φ ώ ς Φ ά ο ς καί Φ ώ ς αμφότερα τά ΦΟλα, αρρεν καί θηλυ, νά μετέ­ χουν της δυνατότπτος της προσλπψεως τοΟ Φ ά ο υ ς Φ ω τ ό ς ώς Φ ώ τ ε ς. '1δlότπς Άπόλλωνος τό νοπτόν Φ ώ ς. Συνωνυμία καί όμωνυ­ μία συνδεδεμέναl

=

=

239

=

Ή παρθένος 'Άρτεμις "Δός μοl παρθενίην αΙώνιον, Οππα ...."


240

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI-

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ίον

- ιιnCIΛΥ!)Ν"ΜΙ~)J

241

"",-ι.π, ΛΟΓΟI, 'Επίδαυρος, Θόλου 'ΔΠΓIι.rι"ιλllllllό~", Kεφ~ ''''''"."πν'' δίαυλος

220V,

Θόλου.

908 Σελήνης" 943Α 4

Ε

9458 Πλάτωνος "κριτίας" 11 Ο

5 ΆΘ. ')ΤΓI\f$"lιnίτnι 6

μνεία εΙς

3 94Α 37 - 43

Πλ,.,τι""ιΓ"Γ' "r'f'\r~iTc,i,..."

..-'.. . '',......··

Α

90Α 9

396Α ,κεφ.110ν

11 "'" '"

,24 -

i , "

12 Πλi:lΤΟι)VC)C "rlf'\n,'Te" .... " 13

"APPHTOI

10ν

14 15

''!(n,ITinr''

110C

17

18 Πλ()υταρ){ου

19

20 Πλ"τ",,,ιΓ','" 21

Πλ,nΤf,,'''Γ',r

22

Π"ΙΓΙη,)Η()Γ

"tDOIOPIDC"

110ν 24 Πλ,αΤGuvc>ς "t::Ίer,i,..."Τf'\,r-" 191Ο

25 Πλl:JΤGι)V()C "rInAIITS:-I."I" AS::I'lfIf'Ίi\lInr"

-

192Ο

508 - 51 ΟΟ

R'~1'!,,n\f ς, lβ

1768 - 177C

26

''''ΠΤΙ.""",- "As:-niTIrlTnr"

27

Il,Iπτ,.)'ιιnr "Πο,λιτ:εία"

523C

"'ΠΤΓ,"""" "nn,nIT:Fin"

504 - 510

28

29

'I.lnnι.rf~S"iTnl

10ν

20ν

σελ~

406


242 31

'ΗραΚλείτου,

32

Πλάτωνος

112 μεθέξεως.


ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Βαν

- Ο ΠΟΛΟΣ Α+ΠΟΛΛΩΝ

245

τρεΊς εΙναl αl βασlκαί έρμπνεΊαl της λέξεως πόλος, δσον αφορζΙ εΙς τά ουράνια δρώμενα: "α.

* Πόλος (ό), πέλω, πέλομαl, ΠΟλέω, όκίνπτόν τι παί'Ίvιllα

περί Ο ετερόν τι στρέφεταl, δξων, ό δξων σφαίρας ...

β. ** νεώτερον εκαστον των δύο δκρων τοΟ αξονος περί α στρέφεταl πραγματικως νοπτως οΙαδήποτε σφαϊ­ ρα, Ιδίως δέ νοπτως η γΓίΙνπ. Πόλος βόρειος - νότιος τό

n

βόρειον ακρον τfΊς γπΤνπς τιον

n ούρανίας σφαίρας n τό νό­

...

γ. η σφαΤρα η περί

αξονα στρεφομένπ, ό θόλος τοΟ ού-

ρανοΟ, τό στερέωμα". (Δ. Δπμπτράκου "Μέγα Λεξικόν δππς rnς ΈΠΠ. Γπώσσπς"λ "Γην δέ τροφόν μέν ημετέραν, εΙλουμένπν δέ περί τόν διό παντός πόλον τεταμένον ......

<τήν ΓiΊν πού μας τρέφει καί περlστρέφεταl γύρω από τόν αξονα τόν τεντωμένον όπό τό εν ακρον τοΟ σύμπαντος εΙς τό αλλο ...). (Ππάτωνος "1ίμaιoς"

408,

απόδ. Ά. Παπαθεοδώρου, εκδ. ΠΑπγΡΟΣ).

Άκίνπτον πράγμα περί τό όποΤον στρέφεταl κάτι, ό αξων, ό πόλος μέ την αρχαίαν του σπμασίαν, στρέφεl τόν νοΟν κατ'αναλογίαν μακροκόσμου

- μlκροκόσμου πρός την όρθην καί σταθεράν σπονδυλlκήν στηλπν,

,Kίν~σl~ τού Ήλί9υ μετά της Γης καί τών πλανπτών

προς τον αστερισμον τού Ήρακλέους παρά τόν Βέγαν

πέριξ της όποίας ερποντα ανελίσσονται τά δύο ρεύματα της ζωης τοΟ θνπτοΟ. Ό ανθρωπος, ό εχων την σπονδυλlκήν στηλπν όρθην, όμοίαν μέ π ό λ ο ν, ακίνπτον, πέριξ τού όποίου περιστρέφεται ό βίος του, θά πρέπει να εxrι σαφη εΙκόνα της ακινπσίας τού Π ό λ ο υ Γης και ουρανού, διότι δι' αυτού, διά "της όμού π ο λ η σ ε ω ς" μετά τοΟ π ό λ ο υ Ά π ό λ λ ω ν ο ς1 συνδέεται μέ τόν ουράνιον Θόλον.


246

ΑΡΡΗΤΟΙ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Βαν

Ό π ό λ Ο ς/αξων της γης ταυτίζεται μετά τού π ό λ ο υ αξονος ουρανού2 • Καθ' όμοίωσίντων nσπονδυλική στήλπ τού ελλόγου καί νον όντος, κάθετος καί αϋτπ επί της Γης, καθίσταται προέκτασίς τπς συμπίπτει μετά τού Π ό λ ο υ τού ουρανού. 'ο π ό λ ο ς Ά π ό λ λ ω τό α'ίτιον εΙς τό νοητόν πεδίον, εχει τόν καθρεπτισμόν του εΙς τό τόν τού φυσικού πεδίου, τό αθάνατον εΙς τό θνητόν, τό αόρατον εΙς τό όρατόν, τό μακροκοσμικόν εΙς τό μικροκοσμικόν3.

.ό'ΆΡΌυν. ην δ' έγώ. ο γε ταυτόν αν τις προσείποl μείζόν τε και ελαττον, όνόμοιον τυγχάνεl δν ταύΤ!1 ταυτόν προσα­

γορεύεται

n

nομοιον;- 'Όμοιον, εφη".

(Άρά γε λοιπόν, είπα εγώ, σταν δύο πράγματα, ενα μεγαλύτε­ ρο και ενα μικρότερο, τά ονομάσουμε μέ τό 'ίδιο δνομα, είναι ανόμοια, αΦού ονομάζονται τό 'ίδιο n σμοια; - Είναι σμοια, εί­ πε>.

ΠΟΛΟΙ Α+ΠΟΛΛΩΝ

247

ΣΠΟΝΔΥΛΟΣ

~I

ΠΟΛΟΣ+ΔΥΝ+Σ

Ή σύνδεσις τού ελλόγου όντος ανθρωπος συ~εχίζεταιμε~ά τo~ π ό λ ο υ/ Ά π ό λ λ ω ν ο ς, εφ' σσον εΙς

α. τόν π ό λ ο ν /Ά

n λέξις

-

σ π ο ν δ υ λ ο ς αναφερεται

+ Π ό λ - λωνα,

β. τήν δ ύ ν α μ ι ν (δ ύ ν φονται πέριξ τού π ό λ ο υ,

-)

τών ρευμάτων, τά όποία περιστρέ­

γ. τά δ ύ ο ρεύματα (Σ+Σ>, τά κινούμενα ,παλινδρομ,ικώς διά τού αρκτικού καί τελικού συμφώνου Σ5 της λεξεως σ π ο ν -δ υ ( λ ) ο ς (δ ύ ο),

(Ππάτωνος "Ποπ/τεία" 435Α,

απόδ. Ά. Παπαθεοδώρου - Φ. Παππά, έΚδ. ΠΑΠΥΡΟΣJ.

Ή ορθή σπονδυλική στήλη, ό π ό λ ο ς, Ιστάμενος ορθός, επιτρέπει τόν θόλον τού κρανίου τού ελλόγου όντος νά δέχεται καθέτως, δηλα­ δή απ' ευθείας, τάς απορροaς τών Άστέρων καί τού Π ό λ ο υ Ά π ό λ _ λ ω ν ο ς τού ουρανίου Θόλου. Κατέχει ώς εκ τούτου "δυνάμει" τήν τροΦοδότησιν της λογlκης αλληλουχίας τών συλλογισμών, διότι ό

π ό λ ο ς είναι ό σταθερός αξων, πέριξ τού όποίου περιστρέφεταl καθ' όλοκληρίαν τό ουράνιον στερέωμα καί καθ' όμοίωσίν του επηρεάζεται

δ. τήν δευτέραν σημασίαν της λέξεως π ό ~,o ς, τήν,μ,~ταξύ Τ&:,ν δ ύ ο π ό λ ω ν ύπάρχουσαν εναντιοδρομίαν, ελξιν και απωσιν, εντασιν καί χαλάρωσιν, καί

ε. τόν καθολικόν αξονα/π ό λ ον /σφαίραν, πέριξ τού όποίου περιστρέφεται τό όν ανθρωπος.

Παλίνδρομος είναι nανελικτική κίνησις τών δ ύ? δ υ ν

9:- ώ ν

Ρ~υμ.ά­

nκίνησις της ψυχης/!.

των πέριξ της σ π ο ν δ υ λ ικ η ς στήλης, Τ,Ού π ο λ ο υ" η η μετ?ξυ τ~ν δ ύ ο π ό λ ω ν κίνησις τών δ ύ ο δ υ ν α μ ε ω ν (δευτερος ορισμος της λέξεως π ό λ ο ς, σελ. 245>-

Κατά περίεργον σύμπτωσιν nσπονδυλική στήλη, αποτελουμένη εκ :3 3 σ π ο ν δ ύ λ ω ν, εμπεριέχει εντός της λέξεως σ π ό ν δ υ λ ο ς τάς φυ­

ψυχή επέτυχε της σπονδυλlκης

σlκάς Ιδιότητας τού π ό λ ο υ

ΣΠΟΝΔΥΛΟΣ

'LJl1.

1 1I ΛΟΣ

ΠΟ

ΝΟ

γ

Ι

Σ

πράγματι εΙς τήν σπονδυλική ν στήλην ύπάρχουν ό Ν ο ύ ς, ώς Νωτιαίος μυελός, καί ό π ό λ ο ς, ώς αξων, συγκρατών τούς σπονδύλους εΙς τήν ορθήν στάσιν.

σύνδε?,ίν με:ι:ά τού Π.όλου Άπό~λωνoς δΙ~ στήλης, αξονος/πολου ~oυ φ~αρτ?υ, 1'υσl~oυ

της σώματος. Άπό αδαής καί αδιάφορος, ως ~ρoς την ?υρανια,ν καταγωγήν καί τόν ουράνιόν της προορισμον, μετ~τρεπεταl ~Iς ύπερδιαστημικόν ταξιδιώτην τού ουρανού μέ ~υγKεK~Iμενηy π λ,ε υ­ σ ι ν, διά νά Φθάσn εΙς τόν έκάστοτε πρooρι~μ~ν της, oχ~ Πλεoν.μo~oν επί της Γης, αλλά καί πέραν αυτης, εΙς τόν ευρυτερον χωρον της αιω­ νίας ύπάρξεώς της.

Ή Έλληνική Γλώσσα "όμοιώνει" τούς σ π ο ν δ ύ λ ο υ ς μετά ~o~ Π ό

-

λ ο υ/Ά - Π ό λ - λωνος. παρέχει δηλαδή τάς προϋποθέσεις της επεκεlΥα

ελξεως Άγαθότητος μεταξύ όμοειδών όντων, ε~oυσα τήν ~υσΙKη,ν της αναπαράστασιν εΙς τήν λέξιν σ π ό ν δ υ λ ο ς, εγκατεστημενην εις

τόν φυσικόν όργανισμόν τού ανθρώπου.

Ή 'Ιδέα της Άγαθότητος έλκει τά θνητά εκείνα όντα~ τά όποία ~~?υν συνειδητοποιήσει τήν αΙωνιότητα της ύπάρξεως του κεντρικου αξο-


248

Α+ΠΟΛΛΩΝ

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI·

νος/π ό λ ο υ των καί τείνουν πρός τάς Ιδιότπτας τοΟ Θείου Π ό λ Μετατονίζων Ο Πλάτων τό φυσικόν εΙς τό ψυχικόν πεδίον, λέγει εΙς τόν ανθρωπον ύπάρχει μία ψυχή,

h οποία

από

φύσιν τπς

Τ

ειναl

249

<

n

θεϊκή, αλλως δέν θά ΠΤΟ δυνατόν διά της "ομοιώσεως" νά τείνπ

.

~α~.

''''Ομοίωσις δέ δίκαιον και οσιον μετά φρονήσεως σθαl".

(Καί h εξομοίωσις σπμαίνεl νά καταστώμεν δίκαιοι και ευσεβεΊς μετά συνέσεως). {Πfiατωνος "Θεαίτπroς" 176Β,

άπόδ. τάκπς ΔπμόπουfiΟζ εΚδ. ΠΑΠΥΡΟΣ καί "Φαίδων" 80Α - Β, "Ποfi/τεία" ιχ 589Ε, 590Ο καί Χ 611Ε, "Ποfi/τlκός" 309C, "Κριτίας" 121Α - Βλ

ΘεΊα οντα ΟΙ αστέρες - πέραν της αστρονομικης θεωρπτικης καί κτικης γνώσεως διά τήν ανάπτυξιν εΙς τό φυσlκόν πεδίον της rι"'",,,,,,'" πλοΤας - επιτρέπουν εΙς τήν Ψυχήν διά τοΟ π ό λ ο υ τοΟ ουρανοΟ αναγνωρίζ[\ τό στίγμα τπς εΙς τόν Φυσlκόν ουράνιον κόσμον καί της αναγωγης νά εκσφενδονίζεται μετ' ασφαλείας εΙς τόν νοπτόν κοσμον, εΙς τόν αστέρα εκ τοΟ οποίου προηλθεν 6 •

τοιαύτπν σύνδεσιν προσφέρεl ποικιλοτρόπως η θεία Γλώσσα. Φαίνεταl δτl αl ρίζαl της Μυθολογίας συνυφάνθπσαν έρμπτικώς μετ' αυτης. 'Ο περίεργος αυτός γάμος ('Ελλπνlκης Γ,λώσσπς και M,υθo~oyίας)

πραγματοποιεΊ σύνδεσιν της ψυχης (μlκροκοσμος) μετα του Ουρα­ νοΟ (μακρόκοσμος), διά τοΟ όνόματος τοΟ Ά + Π ό λ - λωνος.

κοινός Λόγος ο Π ό λ ο ς, εντός τοΟ ονόματος τοΟ Ά - Π ό λ (λ ω ν) ο ς,

φέρεl τήν γνώσιν τών τριών κινήσεων: ετπσίαν κίνπσιν και

Συνεπώς ύπάρχεl ακόμπ δυνατότπς απ' ευθείας επικοινωνίας

1-1\1''''''1"1."1\1

μετά τών αθανάτων, διότι, δταν έστω καί εις θνπτός συλλάβπ τό uur,ur-

νόν σημα/έμπνευσιν,θά τό μεταδώσΙΊ εΙς τάς αλλας ψυχάς, αl

1"'\,..;"\1"'''

α~αμένoυν ετοιμαι νά τό προσλάβουν. Ή αλλαγή της ψυχlκης vv\.iiu.., θα πραγματοποιnθn κατόπιν αναπτύξεως δλων τών ΠDloσι:::ν\ι,Iσ~~ων

ίών σχετικών μέ τόν Ναόν Άρτέμιδος, τόν Ναόν τοΟ ΆσκλππlοΟ της Θόλου.

Ό 'Έλλπν, αναγνωρίζων τήν ρομβοειδn τροχιάν τών πλανπτών, Ήλιοκεντρικήν πραγματικότπτα καί τήν Μετάπτωσιν ίών lσnlμεIΡIG:~ν τά πάντα ορατά καί καθωρlσμένα επί τοΟ δαπέδου της Θόλου καί τοΟ παναρχαίου ΆλΦαβήτου7, αντιλαμβάνεται δη h κίνπσις άφι:>οα εΙς τόν πλανήτπν καί ενδεχομένως εΙς παρόμοια Συστήματα

ουρανίου Χώρου, καί μάλιστα εΙς τόν Βόρειον Π ό λ ο ν τοΟ at()vC)C τπς.

ημερονυκτίου,

ριών. 'Ελάχιστος ο κύκλος τοΟ ημερονυκτίου, μέγιστος ο κύκλος Μεταπτώσεως συνδέονται διά τοΟ Π ό λ ο υ της ε τ n σ ί α ς π ε Ρ ι Φ ο ρ a ς της κ ι ν ή σ ε ω ς της Γ η ς επί τοΟ Ζ ~ δ ι α κ ο ο.

'Ο Π ό λ ο ς της Γης εκ της γεωκεντρικης θέσεως προεκτεινόμενος καθίσταται Π ό λ ο ς τοΟ ουρανοΟ. Ό σταθερός αξων/πόλος 8

ουρανοΟ ειναl κοινός. 'Η ένότπς, διά ίήν οποίαν ομιλεΊ ο Πλάτων , απο­ καθίσταται καί εκδπλοΟταl διά της ρήσεως τών πυθαγορείων: ΕΝ ΔΕ ΑΠΟΛΛΩΝ

Καί ο λευκός λίθος τοΟ κέντρου τοΟ δαπέδου της Θόλου /"\IΊ,l'\ς:ι,,l/,,\"Ι'C'

επαυσε νά αποστέλλΙΊ τά φαεινά του σ ή μ α τ α. Ή δέ συνολική τύπωσις τοΟ Δαπέδου αποκτζι τώρα τήν Ψυχικήν ενέργεlαν, τήν σλαμβανομένπν εκ τών Άστέρων /Άπλανών καί Πλανπτών τοΟ νίου Θ ό λ ο υ. Ή συνομιλία θνπτοΟ Άστέρων εχει αποκατασταθη τοΟ Φ α ε ι ν ο Ο σ ή μ α τ ο ς τοΟ Άπόλλωνος/Ήλίου/λευκοΟ τοΟ κεντρlκοΟ πυρός της επιγείου Θόλου.

κίνπσιν

κίνπσιν της Μεταπτώσεως τών ,1σπμε-

"τό δ'εν 'Απόλλωνα πλήθους άποφάσεl και δι' άπλότπτα της μονάδος".

(τό δέ εν εκάλουν Απόλλωνα ιό - πολλών!, διότι εΊναι ορνπσις τών πολλών κα] διά την όπλότπτα <=τό όσύνθετον> lδιότπτα της μονάδος).

{Πfiούταρχο" "περί '1δlσος καί Όσίριδος", 3 81F, άπόδ. Λεων. Ί. Φιfiιππίδου, εκδ. ΠΑΠΥΡΟΣΥ.


250

ΑΡΡΗΤΟΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 80ν

Ό στόχος εΊναι είς:

nένότης.

-

Ο ΠΟΛΟΙ Α+ΠΟΛΛΩΝ

251

ν δέ .Α π ό λ λ ω

Ή ένότπς τοΟ Λόγου επαναφέρει τήν έ,νότπτα" εΙς τ~ν ψυ,χην. Δlό~1

ανά πασαν στιγμην ό 'Έλλπν μετα~ει~l~εται" ανε~ επ!γνωσεC?ς, ~o θείον ονομα τοΟ Α π ό λ λ ω ν ο ς, δια να εKφρα?tΊ εις Kαθ~ τομεα τπς καθπμερινπς του ζωπς εν αντικείμενον, μίαν καταστα?,ν, μl,?~ δραστ~­ ριότπτα, μίαν άρμοδιότπτα, δπλα δη μίαν συγκεκριμενπν νπν εννοιαν μέ βάσιν:

Ή ένότπς τοΟ Λόγου, h όποία Φύσει ενυπάρχει εΙς τόν π ό λ ο ν Απόλ­ λωνα, εχει ΠΟλλάς εκφράσεις εΙς τόν καθπμερινόν βίον τών θνπτών: ΠΟΛΟΣ

Πόλις, ΠΟλιτεία, ΠΟλίτευμα, Πολιτισμός,

n αφπρπμε­

α. την φανεράν κίνπσιν τοΟ πμερονυκτίου τπς περιστροφπς τπς Γπς πέριξ τοΟ όκινητου πόλου τπς, β. την φαινομενlκην τπς ετπσίας κινησεως τοΟ Ήλίου/Άπόλλωνος περί την Γπν, καί

ΠΟλίτπς, 'ΟΠλίτπς, <ΌΠλον, Πόλεμος,

γ. την αφανπ κίνπσιν τπς περιφορας τοΟ Π ό ~ ο υ τοΟ κύκλου Μεταπτώσεως '1σπμεριών τοΟ "Τελέου Ένιαυτου",

Πέλας, Πέλω, Πέλομαl, Πέλαγος, Πελασγός, Πέλωρ,

διότι ό χρόνος, ό όρίζων τούς"KύK~oυ~, ίΊμερoνυKτίo~, ετ~σίoυ κα! Με,­

Πλόος και Πλούς, Πλέω, Πλοίον, Πλεύσις, Πλύσις, Πλοηγός, Πλέγμα, Πλευρά, Πλήρωμα, Πληρότπς, Πληρωμή, ΠΟλλοί, <Όλος + Π Πόλος κ. δ ....

n

ταπτώσεως τών '1σπμερlών, ειναl ο μεγας εκπαιδευτπς των ψυχων, ο ι'διος ό 'Ήλιος/Απόλλων.

=

Π ό λ ο ς =δ λ ο ς + Αί τρείς σπμασίαl τπς λέξεως Π ό λ ο ς όποτελοΟν τό δ λ ο ν, την όλότπτα τπς εννοίας n ό λ ο ς, δπου τό σύμφωνον Π όρίζει την Π ύ λ n ν, h όποία ανοίγει τό δ λ ο ν διά τοΟ Π ό λ ο υ. την Πολιτείαν 9 ό Πλάτων μεταχειρίζεται οκτώ Φοράς εντός ενδεκα

γραμμών τάς ανωτέρω λέξεις μέ κορυΦαίαν

χοροΟ τήν λέξιν Π ο _

λ ι τ ε ία, h όποία εΤναl καί ό τίτλος τοΟ ανυπερβλητου εργου τοΟ

Πλάτωνος, nαλλως "Περί Δίκπς" ( = Δικαίοω.

μέ

εΙς τόν Α - Π ό λ - •• W" Υ,

Inn\lllΊl\I δηλαδή Π ο λ -ι τ ε ί α ν,

ώς λέγει ό ιδιος ό ΠλΙ~Τί'Llν10

'Έχων ό Πλάτων κατά νοΟν τόν "ξύνδεσμοντπς π ό λ ε ω ς" καί τό "ξυ­ ναρμόττειν τούς π ο λ ί τ α ς", αποσκοπείδιά τπς προσφορας τοΟ κα­ θενός εΙς τά κοινά, νά συντελn ό καθείς εΙς τόν·ένωτικόν δεσμόν τπς π ό λ ε ω ς διά την ευπμερίανοχι μιας τάξεως πολιτών, αλλά διά τό σύ­ νολον τπς π ό λ ε ω ς11.

Λέξεις Α + Π ο λ - λώνιαl αl ανωτέρω διασταλείσαι εννοιαl, επανασυ­

στελλόμεναl, έστιάζουν και σκοπεύουν μέ καταιγιστικά βέλπ, τά βέλπ τοΟ "'ΕκατΠβελέτου", ("τοΟ μακράν ρίπτοντος") Απόλλωνος, την διε­

σπασμένπν έλλπνικήν διάνοιαν.

Συνδεδυασμένπκίνπσις τπς ίΊμερπσία~ περlσ~~o~πς μετά τπς ετπσίας περιφορας τπς Γπς περιξ του Ηλιου

Ό Π ό λ ο ς τπς Γπς εΙς την περίπτωσιν τοΟ ίΊμ~ρoνυ~τίo~ παρ?μένεl σχεδόν όκίνπτος, εΙς την περίπτωσιν τοΟ δ_ευτε~oυ, ετπ?ι?υ, κυκλου, κινείται μέ αργότατον ρυθμόν 50" 2~ έκ. τπς_μ~,ρας Kα~ αναδρομον φοράν, καί εΙς τήν τρίτπν, τπς Μεταπτωσεως τ~ν ,!σπ~ερlων πρα_γ~ατ?­ ποιεί πληρπ κύκλον 3600 πέριξ τών Άστερισμων n του Ζφδιακου εντος περίπου 26.000 ίΊλlακών ετών.


252

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI·

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 8αν

ΠΟΛΟΙ Α+ΠΟΛΛΩΝ

253

=Φώς=Φώς=

=πόλος

"Ι::λλΠ\.fΓ1Γ' δέν θα φoβπθfΊ \I'r.Il"<v,nt:!f"\'-",rTf'11 μέ τα

.,.

είναι

ι'ιvι,ο(,)πι\ιπ ΦύσnJ. {nN'IιTI"1I1()r

..

Ι::ΠIIι'ουί'Ι:

988,

εΚδ. ΚΑΚΤΟΣJ.

Ή κίνπσις τού οξονος τού Π ό λ ο υ παριστζ!

την Μετάπτωσιν τών Ίσπμεριών διά τού αοράτου ρόμβου Καθ' όμοίωσιν τού Πόλου, η ψυχη όΦείλεl νά εΙσχωρησΓΙ εΙς έκάστπν κατάστασιν κινησεως τού Πόλου κεχωρlσμένως. Πρώτον νά δlακρίνΓΙ την σπμασίαν τού κύκλου της ημερονυκτίου σχεδόν ακινπσίας τού πόλου. Κατά τόν κύκλον αυτόν έλάχιστα nμάλλον καθόλου δέν φω­ τίζεταl από τό νοπτόν Φώς τού Φωτοδότου. 'Εν συνεχείςl, μέ την μι_ κράν ετπσίαν κίνπσιν τού Πόλου, λαμβάνει αμυδρώς τό ούλον Φώς τού Άπόλλωνος. Μόνον εΙς την τρίτπν φάσιν αντιλαμβάνεται την πληρπ περlΦοράν της κινησεως τού Πόλου κατά τόν κύκλον της Μεταπτώσεως τών Ίσπμεριών, αΦομοlώνουσα εΙς τό μέγιστον χρονι­ κόν διάστπμα τών ενσαρκώσεών τπς εντός τών 26.000 ετών τό 'Υπε­ ρούσιον, τό 'Υπέρτατον της ουσίας, τό Φώς τού Άπόλλωνος.

ΔεfjIΦΟΙζΆ,

2OJ.

σύγκρισις τών αναλογιών είναι μέγιστον μάθπμα διά τόν αναζπτπ­

την.

Ή άστρονομlκή παρατήρπσις KQ1BiOitatal μία ένσυνείδητος πραγματικότης.

ΠΟΛ·

.


254 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 8αν

-

Ο ΠΟΛΟΙ Α+ΠΟΛΛΩΝ

h Μυθολογική στήριξις ε/ναι Ισχυροτάτπ. 'Ο Α + - λων εκ πατΡός του Διός έχει προπάππον του τόν ουρανόν και εκ του ΛπτοΟς ''ίόν ΚοΙον ι1 Κρόνον n οίον τοΟ ουρανοΟ", MUiBOilOYICl

Ή σύλλπψις δμως μόνον διά τοΟ ΦωτισμοΟ καθίσταται έφικτή, εκ _ δ nλ Έκφράζεται δέ με Θείαν 'Οντότπτα ' Α + nό λ _

λωνος, ό όΠΟΙος

aOIJOVICI

=:

"aιr11ΌΙJVΟ'UIU::::

Ά π ό λ λ ω ν, Ά

ό λ-

n ό λ ο ς. Ι(ι"ιι(λ(ι(' IVilεΤIΙ::ΙΠ1cώCJε<Α>ς Ί~jn~ιεριων (

Φlλ,oσc~φICl

::::

le~;OriloYjla

::::

rεωIJεΤι::J~lα

::::

Ί:::λλη\,ικ(ιν

::::

6μοπολών

(Αυτός 6 θεός επιστατεΙ όρμονία κινώντας ολα μαζ) συγχρόνως (6 μ Ο π ο λ ω ν) σέ θεούς και σέ ανθρώπους>. (Ππάτωνος "Κρατύπος" 405d,

απόδ. ΉΠ. Λάγιος, εΚδ. Ι. ΖΑΧΑροπογΛΟΣ).

Ό ΌρΦικός 'Ύμνος τοΟ Απόλλωνος αΧχιν, 11 -16) ε/ναι απεράντου

γαλείου καί κάλλους:

::::

"Τόνδε σύ γάρ λεύσσεις τόν όπείριτον αΙθέρα ",...1.,.,.

έν

τ'

ϋπεΡθεν

όστεροομμάτου δρΦνης

ρίζας νέΡθε δέδορκας' εχεις δέ τε

παντός".

Κοι'\ιος λόγος

κόσμου

(διότι εσύ βλέπεις ολον αυτόν τόν απέραντον αΙθέρα καί από πάνω βλέπεις την ευτυχlσμένπ γπ

καί από κάτω στό σκοτάδι κατά την νύκτα εν ωρςι πσυχίας, πού έχεις γιά μάτια τ' αστρα, βλέπεις τΙς ρίζες (τά θεμέλια> καί έχεις τά πέρατα ολου τοΟ κόσμου <κάτω από τά μάτια

σοω.

rΊωάννoυ Δ. Πασσά 7ά Όρφικά",

απόδ. Σπ. Μαγγίνα, εΚδ. 'Εγκ. HΛ/OΣJ.

Ό n ό λ ο ς Α π ό λ λ ω ν ε/ναι εκεIvος, ό όΠΟΙος β λ έ π ε ι όλόΚλπρον τόν απέραντον αΙθέρα, τήν γπν, μέχρι καί των θεμελίων τοΟ απεράντου κόσμου. Ό γάμος Α π ό λ λ ω ν ο ς καί Αστρονομίας τελείται υπό την

επίβλεΨlν

κοινπς ρίζπς - π ο λ -.

"ξ ε

n

τπς

πόλος

μέ κωδlκοποlημένον τόν άριθμόν

26

255


ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 8αν

-

Ο ΠΟΛΟΣ Α+ΠΟΛΛΩΝ

257

άν(]φ~:ρο!μέ\iιων εΙς φωνηεντος'Ώ Μέγα

= 260ν

γράμμα τοΟ Άρχαίου Άλφαβητου, αναλογlκην αντιστοιχίαν μετά τών 26.000 ~νΙ:::OΊιιoυ βίου τών ώς πρός τόν Ήρόδοτον 13 .

Ή ουρανία κίνπσις,

nόποία σπματοδοτείταl

λ ω ν ο ς καί τοΟ συγκεκρlμμένου αρlθμοΟ

τοΟ Π ό λ ο υ Ά π ό λ -

26,

ερχεταl εΙς tnιι"lλr,υILπ'ηl

σχέσlν μέ ζωην τών θνπτών. Ό θνπτός αναγνωρίζει οτι lδlκην του Γλώσσαν έλλπνlκην - Μυθολογία, Άστο(')\/συία

Φιλοσοφία, Γεωμετρία καί Θεολογlκη εκφρασις συνςιδουν, ωστε νά όδπγοΟν μέ ασφάλειαν την ψυχην εΙς τό αφανές πεπρωμένον θείαν Άτραπόν ώς την όρίζουν ΟΙ Άστέρες" (Όρφικός 'Ύμνος 'Άστρων>.

Τι υπαινίσσεται ό Σωκράτπς οταν λέγ" εΙς την ΠΟλιτείαν: οίιδέν άνίήσ~:>μ~~ν τον καί τούς Ολί'!ους,

Ναός Άπnλί~ω\.ΙnΓ'

n

δέν θά παραλείψω κανένα μέσον, ως οτου νά σω καί αυτόν καί τούς αλλους, τουλάχιστον νά τούς προ­ παρασκευάσω κάποια ωφέλεια γιά τήν αλλπν ζωή, οταν,

n

δμα ξαναγεννπθούν, τύχ[l καί ευρεθοΟν εΙς παρόμοιες συζn-


258

ΑΡΡΗΤΟΙ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 8αν

-

Ο ΠΟΛΟΣ Α+πΟΛΛΩΝ

259

τ~σεlς. -, ΠOλ~ μl~Ρό xρoν~Kό δlάστη~α, είηε, τούς όρίζεις. - Αυ­

τ? λo~πoν το ?Iα~τημ?" ειπα, δέν ειναl τίποτα μπροστά στπν

αl?,νιοτητ? Δεν, ειναl .ομως καθόλου παράξενο δτl τό πληθος

δεν πιστευεl στα λεγομεναι.

(Ππάτωνσς "Πσπ/τεία" 498D απόδ. Ά. Παπαθεσδώρσυ - Φ. Παππά, εΚδ. ΠΑΠΥΡΟΣΥ:

'? συνO~IKός ~Ρό~oς, K~τά τόν, όποίον ό αξων /π ό λ ο ς

τοΟ βίου

ανθρ~πlνoυ ελλ,?γου O,ντ~ς: η σπονδυλική του στήλη, ό π ό λ

~Oυ, είναι συ~επως, κατα τα ανωτέρω λεγόμενα τοΟ Σωκράτους

?πα~ χρονlΚΟΥ δl?σ~η~α", τό, μή, περιοριζόμενον εΙς τήν

'

ε~σα~Kωσlν, ?λλα ,το εχον την αναμφισβήτητον προΟπαρξlν καί νεχειαν του εις τους προηγηθέντα ς καί μελλοντικούς του βίους.

ΑΙ Άποτυπώσεις τών Διδύμων εΙς τήν ΨυΧήν δλων τών προηγουμένων ενσάρκων της βίων α π ό λ λ υνταl 14 διά παντός, εάν Ψυχή δέν εν­ δlαφέρεταl διά τόν εσωτερικόν φωτισμόν της σταθερότητος τών συλλογισμών, τών όντων καί τών 'Ιδεών, μέ κορυφήν "ωσπερ θρl­ γκόν"15 τήν 'Ιδέαν τοΟ ΆγαθοΟ, τήν απορρέουσαν εκ της Διαλεκτικης

n

'Επιστήμης.

Ώς εκ τούτου, αl μνημαί της, μή δυνάμεναl νά ενεργοποlηθοΟν εΙς τήν

ασαρκον κατάστασιν μετά τόν έκάστοτε θάνατον, τήν καταδικάζουν εΙς τήν ανυπαρξίαν. Τό φ ώ ς <φάος> της ψυχης ά π ό λ λ υ τοι μέ τήν ταυτόχρονον έξοφάνισιν

της συνωνύμου/όμωνύμου λέξεως Φ ώ ς <Ονθρωπος).

Ώς λέγει ό Ήράκλειτος,

n ασαρκος

κατάστασις εΊναι τό "μάλλον δέ

αναπαύεταl"16. Σκοπός τοΟ προσδlορlσμοΟ τοΟ "μάλλον δέ" τοΟ Ήρα­ κλείτου καί όχι όΠλώς τοΟ "αναπαύεσθαι" εΙς τήν κατάστασιν ''τοΟ

τεθνεώΤΟς"17 εΊναι

nκριτική έπεξεργασία καί κατανόησις τών κινήτρων

τών πεπραγμένων κατά τήν παρελθοΟσαν ενσάρκωσlν 18.

Κατά τήν έκάστοτε τρέχουσαν ενσάρκωσιν

n διαφορά

μεταξύ Άπο­

τυπώσεων καί Μνήμης εΊναι σημαντική. Άποτυπώσεις καί Μνήμη

ανήκουν εΙς τό αυτό γένος, τό γένος τοΟ παρελθόντος, αλλά εΙς δια­ φορετικά εl'δη. Ή λεπτή διαχωριστική γραμμή μεταξύ τών δύο εΙδών, Άποτυπώσεων καί Μνήμης, συνίσταται: α. εΙς τήν αδυναμίαν της Ψυχης νά ενθυμηθf1 διά της συγκεκριμένης τρεχούσης Μνήμης γεγονότα όπτά τών παρελθόντων βίων. Έν4)

Έσωτερικόν Φατνώματος από τήν όροφήν της Θόλου της 'Επιδαύρου.

Τά 1 ~ πέτα~α τοΟ Ρόδ,ακος συμβΟλίζουν τόν ZCΜδlαKόν Κύκλον του Διονυσου Ζαγρεως, τό κέντρον, τόν πόλον Άπόλλωνα

β. αl Άποτυπώσεις της επιτρέπουν όχι μόνον νά αναγνωρίζ!"' διά τών εντόνων χαρακτηριστικών τάς Ιδιότητάς της καί τήν απουσίαν ώρl­ σμένων αλλων, αλλά καί τήν συνολlκήν φύσιν της μέχρι τούδε δια­ μορφωθείσης ουσίας της.


261 260

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟI

-

ΑρχΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΘΕΟΙ,

σαυτόν" αεί μεταβαλλομένης Φύσεώς έσωτεΡIKiΊς

'Ιδιότητες κατά

"τελεlότητος"19.

τρέχουσαν ενσάρκωσιν νοοΟνταl

n

n ευφυΤα nn

λειψίς της, n προσαρμοστικότης n μία δεδομένη δεξιοτεχνία, λουμένη εΙς νεαράν nλlκίαν ανευ προηγηθείσης έKΓlαl~5ε(,σε:ωc κατά τόν τρέχοντα βίον, n n δυσκολία μαθπσεως, n ανζ)ρεια n δειλία, n n n φρόνησις n αΦΙJοcrυνι

n

n

n

n

ανωτέρω Ιδιότητες εΙναl αποτέλεσμα Άποτυπώσεων Π"""'Τ':'ι'ν.\.(' βίων καί οχl άπλπς συμπτώσεως,n όποία προέκυψεν ανευ αΙτίας.

n

n

τητες είναι τό αποτέλεσμα τοΟ πεπρωμένου τfΊς Νόμου τοΟ Άντlπεπονθότος20. Ιδιότητες εΙναl εναρμονlσμέναι τοΟ νόμου τοΟ ΑΙτίου/ΑΙτlατοΟ, συμπορευόμενα ι ρofΊς καί οχl πρός παν δ, τι ύπάρχει

τfΊς ΦΟΙJαc:

"... μόνα

δ' εΙμαρμένα καί καθ' είμαρμένην τοΙς εν θείQ διατάξει προηγησαμένοlς".

..

ι είμαρμένα καί σύμφωνα μέ τπν είμαρμένην <πρέπει νά 6πο­

καλοΟμεν> τά δσα είναι επακόλουθα εκείνων πού προπγπ­ θπσαν ως πρός τπν διάταξιν τών πραγμάτων όπό τοΟ θείοω. (Πfiούraρχος, "Περί Είμαρμένπς': 570Η

Συνεπώς ΕΙμαρμένη είναι οχι παν δ,ΤΙ μοιραίως μέλλει γενέσθαΙ, λά μόνον δ,ΤΙ είναι επακόλουθον, συνςΊδον μπ, αναλόγως

n

Φύσεως τών πεπραγμένων τπς ψυχiΊς. Διότι, εφ' δσον

n

ψυχπ

ναι αότοκίνπτος21, είναι καί ύπεύθυνος διά τπν συνολικπν τπς ρείαν. ΈΦ' δσον είναι αότοκίνπτος, τά Ιδικά της κίνητρα εΙναl n τία τών πράξεών της καί εΊναι εκεϊνα, τά όποϊα μένουν συ'JοrIΙΚ(λ)ς α π ο τ υ π ω μ έ ν Q μέ τρόπον ανεξίτπλον εΙς τπν μ ν n μ η ν τπς θε τρεχούσης ενσαρκώσεως, διά νά μεταφέρωνταl συνολικώς ενσαρκώσεως εΙς ένσάρκωσιν, έΦ'δσον n ψυχπ μεταφέρει από σαρκώσεως εΙς ένσάρκωσιν μόνον τπν nelKnv της κατάρτισιν καί συμπεριφοράν της πρός κάθε ον, μετά τοΟ όποίου ψυχπ μεταφέρει μόνον tnv παιδείαν καί τπν ανατροφnν,τπν "'nr\iN\I έλαβεν, λέγει ό Σωκράτης.

(παρένθεσις:πόσον θλιβεραίθά εΙναl αl όποσκευαίτών νέων μας ανευ παιδείας καί ανατρoΦiΊς, δταν θά μετέλθουν μέ τπν σειράν των

ΈμπεδoKλiΊς

τόν χώρον τiΊς ευφρόνης, τοΟ '~δoυ, Kα~ά τόν 'Ηράκλειτον, αη. 26, καί πόσον ύπεύθυνος είναι n lδlκιΊ μας γενεαΟ

, ,

,

Αι εξωτερικαί συνθiΊKαι, αl όποΊαl αφοροΟν εΙς τ~ν χωρ~χΡ9νl~~~~IΤ~ό

λεσιν τών πράξεων τπς έκάστοτε ζωπς, δlαΦ,ευγουν ~Iς την ,υ ., ς αόρατα δμως Kίν~τρα αότ~ν τών πράξεων αποτυπουνταlδια παντο εΙς tnv διαχρονlκην της μνημην. "Cιργαλέαςβιότοιο μεταλλάσσοντακελεύθους". (κουραστικούςμεταλλάσσονταςδρόμους ζωfΊς). ('ΕμnεδοκfiFις, "Η ποίπσπ του Εμnεδοκfin", 115, 8, άπόδ. Γιάννπ Τζaβάρσ, εκδ. ΔΩΔΩΝΗ. 1988λ


262

ΑΡΧΕτνΠΑΤΩΝΕΛΛΗΝΩΝ

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI·

ΟΙ κουραστικοί δρόμοι εΙς τούς όποίους αναφέρεται ό Έμπεδοκλπς ναι επανάλπψις τών βίων καί υποδπλώνεται διά τοΟ ρήματος

n

λάσσω. Ή μετάλλαξις τπς ψυχπς δέν ειναl παρά

nκατάστασις ... Π./Π

... " ' .

τοΟ ένσάρκου φορέως τπς, ό όποϊΌς αποβάλλεται κατά τήν dOiap.COV κατάστασιν. Ή άποβολή αυτπ μέ τήν σειράν τπς θνήσκει, στα ν τήν νέαν ένσάρκωσιν προσλαμβάνεται ό νέος φορεύς. Ή Ψυχή >.τ."" .""νως, ώς εκ τπς Φύσεώς τπς, βιώνει θανάτους διά τπς εναλλαγπς, ταλλασσομένπ, μετέχουσα τπς αθανασίας διά τών αλλεπαλλήλων νάτων. Όξύμωρον τό σχπμα, αλλά πραγματικόν. Ειναl δέ KOlJOalotIKoi ΟΙ δρόμοι, "αργαλέαlς κελεύθοις", διότι απαιτοΟνται συνεχείς ΠΡ(Jσιιά­ θειαι "καθάρσεως". ΑΙ υπαινισσόμεναι καθάρσεις εχουν

από οδυνπράς εμπειρίας, αl όποίαι όδπγοΟν αναγκαστικώς εις

n

αυτοεπίγνωσιν, μέχρις στου Ψυχή κάποτε κατανοήσ!1 τόν συνολι­ κόν ουράνιον Νόμον 23 καΙ μέ αργούς ρυθμούς τόν ακολουθήσ!1 τοβούλως24. ΑΙ έναλλαγαί βίων μεταξύ ενσάρκου καί ασάρκου

στάσεως τπς ψυχπς διά τοΟ σρου "μετάλλαξις" ειναι

n πρότασις

Έμπεδοκλέους.

ΟΙ "κουραστικοί δρόμοΙ" ουδεμίαν αξίαν θά ειχον, εάν δέν αφπναν

n

τών αποτυπώσεων, διά τών όποίων Ψυχή νά αναγνωρίζfl σΦάλδιά νά μήν τά έπαναλαμβάν!1. τρέχουσα μνήμπ ενσαρκώσεως εχει αντίλπψιν τοΟ συνόλου τών αλλαγών, όποΙας ψυχή επιφέρει συνεχώς εις τήν ουσίαν τπς Φύσεώς τπς.

n

n

Ι .. εμείς ζούμε τόν θάνατον εκείνων

ζούν εκεϊναl

Ιδικόν μας θάνατον). (Χ. Α. Λαμπρίδου

απ. 77, εΚδ.

/'1

,~_I>υ_

όδπγεί

εΙς τόν νl-Λv<.- ....


264

ΑΡΡΗταl

ΑΡΧΙ:ΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛj\ΗI\IΟΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Βαν

α παΛαΣ Α+παΛΛΩΝ

265

'ΈΥΡΗΣΣΕΙΙ Δ' ΑΙΔΑΟ ΔΟΜΩΝ ΕΠ' ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΡ.-Ιι\ιΗII\ι

ΠΑΡ Δ' ΑΥΤΗΙ ΛΕΥΚΗΝ ΕΣΤΗΚΥΙΑΝ ΤΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΚΡΗΝΗΣ ΜΗΔΕ ΣΧΕΔΟΝ ΕΜΠΕΛΑΣΕΙΑΣ. ΕΥΡΗΣΕΙΣ Δ' ΕΤΕΡΑΝ ΤΗΣ ΜΝΗΜΟΙΥΝΗΣ ΑΠΟ ΛίΜΝΗΣ ΨΥΧΡΟΝ ΥΔΩΡ ΕΙΠΕΙΝ

. ΓΗΣ

ΦΥΛΑΚΕΣ ΔΈΠΙΠΡΟΣΘΕΝΕΑΙΙΝ.

ΠΑΙΙ ΕΙΜί ΚΑΙ ΠΊi,l;),ΙH\,IΠΊI

ΑΥΤΑΡ ΕΜΟΙ ΓΕΝΟΙ

OVPANION. ΤΟΔΕ Δ' ΙΣΤΕ ΚΑΙ

ΔΙΨΗΙ Δ' ΕΙΜΙ ΑΥΗ ΚΑΙ ΑΠΟΛΛΥΜΑΙ ΑΛΛΑ ΔΟΤ' ΨΥΧΡΟΝ ΥΔΩΡ

ΜΝΗΜΟΙΥΝΗΣ ΑΠΟ ΛΙΜΝΗΣ.

ΚΑνηοl ΣΟ)Ι ΔΩΣΟΥΙΙ ΠΙΕΙΝ ΘΕΙΗΣ ΑΠ<Ο ΛΙΜΝ)ΗΣ ΚΑΙ ΤΟΤ' ΕΠΕΙΤ' Α(ΛΛΟΙΣΙ

.. , ΓΟρΦικ(,νΑ,nόcτnαΙ'Juα 29).

πινακίδας

.ΙΗΣ τΟΔΕ

. ...

ΗΡΩΕΣΣΙΝ ΑΝΑΞΕΙΣ

ΘΑΝΕΙΣΘ

ΓΛΩΣΕΙΠΑ (1)

....

.

ΑΜΦIΚΑΛγΨΑΣ

έξίiς: μου

αναβρύζει

αυτοί θα σοΟ δώσουν

τότε

lερπ κρήνπ

τούς αλλους πρωες θά βασιλεύnς".

(Harrison Jane Helen, απόδ.

"ΌρΦικn ΦιποσοΦία",

Παπαδοnούπο~σεn142)

Όρφικά ταΦlκά έθιμα ωριζαν δπως τοποθετπθΙ; εΙς τόν τάφον ,uc ,,,.ι,, νεκροΟ Γι ανωτέρω από φύλλον χρυσοΟ εΙς έξαγωνlκόν κύλινδρον νά κρεμασθn από χρυσίiν αλυσιν εΙς τόν λαιμόν του ώς Φυλακτόν. τό έξαγωνlκόν σxίiμα τοΟ κυλίνδρου περlέγραφε τήν ουσίαν τίiς ψυ­

χίiς, διότι, κατά τούς Πυθαγορείους, ό αριθμός εξι πτο ό αριθμός, ό όποίος είχε Φθάσεl εΙς τήν εμψύχωσιν τών Οντων. Ταυτοχρόνως ό

Άρχαία Πινακίς

Νόμος τίiς ΣυμπανΤIKίiς 'Εξελίξεως εκφράζεται διά τοΟ αρlθμοΟ τού­ του. Ή συνύπαρξις τοΟ αρlθμοΟ τίΊς 'Εμψυχώσεως μετά τοΟ Νόμου τίΊς 'Εξελίξεως υποδπλοί τήν αέναον εξέλιξιν τίiς Παγκοσμίου Ψυ­ χίiς εΙς τούς μορφικούς σχπματισμούς. πράγματι Άφροδίτπν καί


266

ΑΡΡΗΤΟΙ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 8αν

ΠΟΛΟΣ

267

Εις τήν δεξιάν πλευράν ύπηρχεν h λίμνπ της Μνπμοσύνπς,

h όποία κα­ τωνομάζετο καί έφρουρεΊτο. Ή ρευστότπς τού υδατος εΊναι τό κύριον χαρακτπριστικόν γνώρισμα της μνήμπς.

Uδ ω Ρ εΙς της

n σχέσεώς του

ακάΘεκτοι τό υδωρ Προφανώς δέν γνωρίζουν των, επειδή h δέν κατονο-

<1::"' •• ,",,,

_.~E.T.Π.~-.-

_

συνοδεύων Ψυχάς,

όποίας παραδίδεl εις

χάροντα


268

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟί •

c========

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Βαν

-

Ο ΠΟΛΟΣ Α+ΠΟΛΛΩΝ

269

(ΠFιάτωνος "Φαίδων" 80Α).

ΓΙ μπτέρα τού ΓΙ Μήτρα, ΓΙ Δήμπτρα 'Ελευσινίων Μυστπρίων, τήν όποίαν τψζΊ, εκ της όποίας εγεννήθπ εΙς όποίαν θά επlστρέΨrι ό Φθαρτός του φ?ρεύς, τό σώμα του.

<TfΊς ΓfΊς παιδί ειμαl καί τοΟ εναστρου ουρανοο· τό γένος μου

εΊναι βεβαίως ουράνιο. Αυτό τό γνωρίζετε καί ΟΙ Ι'διοl. Φλέγο­

μαι από τήν δίψα μου και χάνομαΙ" δώστε μου γρήγορα κρύο νερό πού αναβρύζει άπό τfΊς Μ ν n μ ο σ ύ ν n ς την λίμνω.

, ψυχή τού μεμυπμένου κατονομάζει Μνπμοσύνπν τήν εκ δεξιών

λιμνπν. Γνωρίζει δηλα δή δτl, εΦ'δσον

εξ αυτης, δέν θά απολέσπ

OOIOO"OD tισtε')όε~νtοc: ουρανός, ό εναστρος νούς της αθανάτου φύσεως τού πατρός του, τού επιτρέπει νά αναγνωρίζι1 τήν ουρανίαν του καταγωγήν, ΓΙ όποία όδπγεί εΙς τήν αθανασίαν καθ' όμοίωσιν τού πατρός του. κατ' επέκτασιν, συνεπώς, κ έ κ τ n τ α ι δlκαιωματικώς εμπειριών, αι όποίαl δlεμόρΦωσαν Ιδιότπτας καί χαρακτπριστικά φυλετικης ταυτότπτος της ψυχης του.

καί εΙς τάς δύο περιπτώσεις, της Λήθπς καί της Μνπμοσύνπς, σύνδεσμος

uδ ω ρ. Διότι κατά τόν 'Όμπρον διά

τ~~ Mν~μ~ν του., Τό υδωρ, τό όποίον εΙς τήν περίπτωσιν της λήθπς είναι

καί κοινός συμβΟλικός δρος είναι τό

απο το βαθος τπς λιμνπς. 'Άγνωστον τό βάθος τπς26.

τών ΝυμΦών28. Κατά τόν Ήράκλειτον προσδιοριστικόνστοιχείον τών

α~τlα ~π~ ~φαιρ~σεως τ_ης }Jνήμn,ς, εΙς τήν κρήνπν της Μνπμοσύνπς ~lν?1 α,ιτl~ αναδ~σε~ς των αναμνπσεων τών προγενεστέρων τπς βίων

'~, αυτoσυ_νεί~πτoς, με~υπμένπ Ψυχή αρνείται νά napaoupefi από τό

αισθπμα τπς διψπς της επιγείου ζωης, ΓΙ όποία βρίθει λαθών καί φαντα-

τού υδατος έρχεται εΙς τήν ζωήν ΓΙ ψυχή μέ τόν ένσαρκον φορέα τπς εΙς τό Z<i,)aIOV τού καρκίνου ώς πρός τήν 8όρειον Θύραν τού >ll\I'Tf"lIf"'\U

μετενσαρκώσεωνείναι τό υγρόν στοlχείον29. 'Επίσπς ό Πλάτων εΙς

πολιτείαν3Ο εΙς τόν μύθον τού Ήρός αναφέρεl, δτl "δποιος έπινε περισ­ σότερο νερό από τόν Άμέλπτα ποταμό λπσμονούσε τά πάντα".


270

ΑΡΡΗΤΟΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 80ν

'ε.πlπρoσ~έτωςτό ϋ_δω~ ε!ναl τό στοιχείοντης συναισθπματικηςεδρας

τ~ς ψυx~ς. ΠΟ,σεlδων, ο, αναξ, Τών, σ~ναlσθπμαΤIKώνύδάτων, σείει μέ τπν τ, Ρ ι ~ ι ν α ν ΤΟ,υ το τ Ρ ι ς - υποστατον Είναι τοΟ Οντος. ουδείς φoρε3~ς, (εΠlθ~μπτl~oς/σωματικός, θυμlκός/Ψυχικός, λογιστικός/νοπ­ τl~oς εξ?,ρε,~αl τπ~ lω~lαρxίας τοΟ αδελΦοΟ τοΟ Διός, τοΟ Ποσεl­

δωνος. Διοτl ουτος ειναl ο

"δεύτεροςέκ .Διός είλl1χώς πάντεσσινάνάσσειν".

(ό δεύτε~oς; πo~ τοΟ ελαχεν ό κληρος νά βασιλεύn εΙς πά­

ντας μετα τον Δια>.

(Όρφικός 'Ύμνος πρός Ποσειδώνα,

άπόδ. Σπ. Μαγγίνα, εΚδ. Έγκ. ΗΛΙΟΣΥ.

'Ως δ~ύτερoς ό Ποσειδών εlναl ό αρχων τοΟ μέσου χώρου τών ενσάρ­

κων oντ~ν.: Ζεύς, ό πρώτος αναξ τοΟ 'Ολύμπου, είναι ό αναξ της Νοη­

σεως και των Συλλογισμών.

Ό εν~αΡKoς φoρεύ~ μετά :cόν θάνατον επlστρέφει εΙς τό πλέον αργο­

δoνoυ~ενo~ στ?,x~,oy, το σ~olxείoν της Γης. 'Εκεί θά Φlλoξενηθίi τό

Φθαρτον σωμα απο τπν Μεγαλπν Μπτέρα Δημπτρα.

-

Ο ΠΟΛΟΣ Α+ΠΟΛΛΩΝ

271

ψυχη μεταξύ δύο ενσαρκώσεων "μεταβάλλον αναπαύεται", εl­ πεν ό Ήράκλεlτος32, επεξεργαζομένπ τάς β,ωθείσας εμπειρίας καί προετοlμαζομένπ διά την μελλοντικην τπς νέαν ενσάρκωσιν. απ. 30, 36, 62, 77 τοΟ Ήρακλείτου δίδουν την ώλοκλπρωμένπν εΙκόνα της αενάου εναλλαγης ζωης/θανάτου τών ψυχών. Συνεπώς καί ό

Ήράκλειτος συμΦωνεί μετά τοΟ ανωτέρω ΌρΦlκοΟ Άποσπάσματος τών Πινακίδων.

Ποία εlναl

nσπμασία τοΟ προσδlορlσμοΟ της θέσεως, ώς καθορlστlκοΟ

στοιχείου τών δύο κρπνών, εΙς τόν χώρον τοΟ '1;\δου, από τάς όποίας προέρχεταl τό ϋδωρ; Ή θέσις από την όποίαν θά δ ε χ θ ίi

n ψυχη

την ροην τοΟ ϋδατος

διά νά μη απωλέσn τάς μνημας τπς, πρέπεl νά εlναl

n δ ε κ τ ι κ η,

της δ ε ξ ι α ς κρηνπς, εκ τοΟ δ έ χ - ο μ α ι καί οχι εκ της ευωνύμου (αριστεράς>, εκείνπς όποία εχει (κατ' ευΦπμlσμόν) ώραίον ονομα

(ευ

n

+

Ονομα). Ή δ ε κ τ ι κ η ψυχη εχει την δυνατότπτα διά τών πα­

λαιών τπς μνπμονlκών αποτυπώσεων, τών ύπαρχουσών "δυνάμει" εΙς την λίμνπν /ψυχην, νά απο δ έ χ ε τ α ι ενσυνειδητως τάς παλαιάς αποτυπώσεις33 κατά την νέαν τπς ενσάρκωσιν. κατά συνέπειαν

ενσυνείδπτος δ ε κ τ ι κ ό τ n ς είναι εκείνπ,

n όποία

n

επιτρέπει καί

προωθεί συγκρίσεις 'Ίών εκμαγείων" τών αλλεπαλληλων προγενε­ στέρων τπς βίων διά της αναμνησεως34. ΆποκτζΊ ετσl την Ικανότπτα διακρίσεως αντικειμενlκης αποδοχης απορρίψεως τών εμΦανlζο­ μένων καταστάσεων τοΟ τρέχοντος βίου, προκειμένου νά ΠΡΟΟδεύσn

n

εΙς την κοπιώδπ ανελlκτικην τπς πορεία. Πώς θά ΠΤΟ δυνατόν νά Kpfvn καί νά απoΦασίζf1 ανευ βιωματικών εμπειριών τοΟ συνόλου τών βίων τπς;

συγκρίσεων

προγενεστέρων

'Εάν εχπ συνειδπτοποιησεl την σπμασίαν τών αποτυπώσεων /εκμα­

γείων, 6Φ'ένός τών προγενεστέρων τπς εμπειριών καί αΦ'έτέρου την

σπμασίαν της γενεαλογlκης τπς προελεύσεως, θά απαlτησιΊ νά της επιτρέψουν ΟΙ φύλακες, ΟΙ όΠΟίΟI καί αυτοί γνωρίζουν την ουρανίαν καταγωγην τπς, νά πίιΊ τό ϋδωρ εκ της δεξιας κρηνπς.

n

Συμπερασματικώς, κατά την 'Ορφικην Παράδοσιν, εξελlκτικη πορεία της ψυχης εχει βάσιν την γνώσιν, όποία αποκτάται από τάς εμπειρίας

n

τοΟ συνόλου τών βίων καί δέν βασίζεται εΙς πίστιν

n δόγμα. Ή Ψυχη

καθίσταται δεκτικη καί ώς δ ε κ τ ι κ η εΙναl φύσεl δ ι α + λ ε κ τ ι κ η. Δια

+λ ε κ τ ι κ η

nΨυχη δlκαlοΟταl

" νά πιjΊ

όπά τήν ί ε Ρ ά ν κ Ρ ή ν 11 ν αλλσυς ηρωας ......

καί νά βασιλεύρ μαζί μέ

Ό ναός τοΟ Ποσειδώνος εΙς τό Σούνιον

"ΜνίΊμαι Προγονικοί" εδπμοσιεύθπ εΙς τό περιΟδικόν ΕΛΛΗΝιΚΗ ΑΓΩΓΗ, μπνός Δε­ κεμβρίου 2002.


ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 80ν

-

Ο ΠΟΛΟΙ Α+ΠΟΛΛΩΝ

Τέσσαρες εΊναι αί διαβαθμίσεις έντός των όποίων κινείται

273

nψυχή:

Λήθη, Γένεσις, 'Αποτυπώσεις καί Μνήμη.

Μεταφερόμεναl αυταl εΙς τήν ΜυθΟλογίαν φέρουν τάς Ιδιότητας Λήθην

nΛητώ, Γένεσlν n'Άρτεμις ΕΙλείθυια, 'Αηοτυπώσεις 'Άρτεμις/ 'Απόλλων καί Μνήμην n Μνημοσύνη μετά των έννέα Μουσων /Μυήσεων.

n

Σπμερον λέξις "αρετπ" έξωστρακίσθη εντέχνως από "ίό λεξιλόγιον των Έλλπνων μέ τπν δέουσαν επlμέλεlαν. Ή λπθπ σκοπίμως ερριψε τόν πέπλον τπς εΙς τπν μεγίστπν ταύτπν εννοιαν τών Έλλπνων, προ­ κειμένου μαζί μέ τπν σπμασίαν τπς νά εξοβελισθji καί μέγα μέρος τπς φιλοσοφίας τών Προγόνων μας.

Ό κορμός τπς ΦlλοσοΦικπς σκέψεως, από τόν Πυθαγόρα 35 έως τούς Νεοπλατωνlκούς, συθέμελος έδράζεταl επί τπς εννοίας τπς "αρετΠς". Μέ τπν εμφάνισιν τπς "αρετπς" εΙς τό προσκπνιον καί τπν προσπλωσιν εΙς τάς λεπτομερείας τπς αναλύσεώς τπς από τούς Πυθαγόρα, Πλάτω­ να, Άρlστοτέλπ καί τούς Στωϊκούς, h ουσία τοΟ ηθους τών Έλλπνων

δέν θά ητο δυνατόν νά βλnθji. 'Ως εκ τούτου αl δυνάμεις τοΟ σκοτα­

δlσμοΟ καί τπς Πλάνπς τπν κατεβύθισαν εντέχνως εΙς τό ερεβος τπς σlωπΠς.

τό θέμα τπς "αρετπς" είναι τεραστίων διαστάσεων καί καταλαμβάνει μέγα μέρος τπς Άρχαίας Έλλπνlκπς Γραμματείας. ΈλαΧίστπ είναι h

Κρόνος εΙς τόν θρόνον του. 'Άγαλμα ρωμα"ίκόν

αναφορά τπς εΙς τπν παροΟσαν εργασίαν. τονίζεται δμως δτl τό μέ­ γεθος τπς σπμασίας τπς προσεγγίζεται εΙς ϋψιστον βαθμόν από τόν Πλάτωνα εΙς τπν Πολιτείαν καί αl επί μέρους lδlότnτές τπς αναλύονται εΙς πΟλλούς διαλόγους, ωστε ό ερευνπτπς νά μπ ευρίσκεται εΙς τπν π λ ά ν n ν ένός αναποδείκτου δόγματος περί 'Ίιθlκπς", "πίστεως" καί "αγάππς", αλλά ενώπιον συγκεκρlμμένων lδιοτπτων, τάς όποίας όφεί­ λει νά έλέγΧ!1 καί νά μελεΤQ διαρκώς μέ αρχπν τά "Χρυσό 'Έππ" τών Πυ­ θαγορείων τοΟ Ίεροκλέους.


ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI-

274

- ο ΠΟΛΟΣ Α+ΠΟΛΛΩΝ

ΣΥI\IΙΒΩIΛΑ. APXEΤVΠA ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Ό διάλογος τού Πλάτωνος "Κρατύλος" δίδει μίαν πρώτπν όψιν της ,

_.)

_

μασιας της αρετης.

'J,

("

_ ,

,

ειναl μονον η αρχη της μεγαλης πορειας

τπν κατανόησιν καί lεράρχησιν τών Ιδιοτπτων, τάς οηοίας όφείλεl τελειοποιn Ο ερευνητπς, lδίςι διά νά επιτελεσθn ΓΙ "κάθαρσις" UUI.L/UI.?-.ρων τών Φορέων του, τόσον τού σωματικού, δσον καί τού ψυχικοο.

"".

συνεχώς νά παρακολουθώμεν,όχι επειδπ ΓΙ αρετπ είναι 1"'11"";::".;.π".., ,.,.... καί ασύλληπτος, αλλά διότι ΓΙ ψυχlκιΊ θέσις τού θνητού, δταν εΟ()ίσl<εται εΙς εγρπγορσιν καί επlθυμfΊ νά τπν κατακτπσΙΊ, εΟρίσκεταl εΙς UU'VF:J<:n ΡοΠν. αλλαγπ της ψυχικης θέσεως καί θεάσεως τού θνητού, επιτρέπει, καθώς βελτιώνει αντιληπτικότητά του, νά συί~λaluΒΙ'~Ηjrι δλο καί πληρέστερον τπν συνολlκπν εννοιαν της θείας αρετης. ώς λέγει εΙς τπν Πολιτείαν Ο Σωκράτης,

Άρετπ είναι κτπμα αδέσποτον'ανάλογα πρός

εΚΤίμησιν

nτην περιφρόνησιν πού θά τπς δείξΙΊ ο καθένας σας, θα παρη καί μεγαλύτερο

nμικρότερο μερίδιο>.

(Πf1άτωvος "Ποf1lτεία" 617Ε,

άπόδ. Ά. ΠαπαΘεοδώρου

- Φ.

Τι εχει τόσον επιμελώς αποκρυβη εΙς τά ΘεΙα 'Ονόματα, ωστε ΓΙ ανά­ μνησίς των νά εχΙΊ τπν δύναμιν νά μετουσlώνΙΊ τάς ψυΧάς, αl οποlαl

βλέπουν διά τού αμυδρού φωτός <σημα Άρτέμlδος), συλλαμβάνουν διά της "πειθούς" (σημα Άπόλλωνος) καί εκ νέου αναμιμνπσκονταl

(Άποτύπωσις Μνημοσύνης καί Μουσών/Μυπσεων> τπν γνώσιν, ΓΙ οποία "ύΠΟδηλώνεταlμόνον μέ σημάδια/σπματα";

Ό ορισμός τόν οποlον διά της αναλύσεωςδίδει ο Σωκράτης αεί ρέουσαν κατάστασιν της αρετης, τπν οποίαν Α"''''.:::ι,

275

ΠαππάJ.

είναι συ\ιδΞ.δε-

ι:::llllμi:;.ΓIWι., κεκρυμμέναl αί Α Ρ ε t α Ι γένους εΊναι εΙς τό Λίκνον της ψυχης μας κατονομαζόμεναl καΙ λησμονημέναl Αηοτυπώσεις τών Θείων 'Ονομάτων ....

φόβου

Α Ρ ε τ α ί θά όναδυθοΟν

μνήμη

όΦοΟ διά της π ε ι θ ο Ο ς (Αηόλλων)

nψυχή εχει όποκαθαρθη (Άρτεμις)

όπό τάς νοσηράς καταστάσεις της κακίας. της όμαθείας, τοΟ δογματlσμοΟ καΙ γενlκώτερον της εξωθεν επιβληθείσης πλύσεως ένι,εd>άλου.

"Επαθλον α ρ ε τ η ς εΊναι ΓΙ επανασύνδεσίς μας μέ Μνπμην / μοσύνην της συνολlκης πορείας της ψυχης μας διά μέσου τών ενσαρ­ κώσεων. ΘεϊκιΊ ΓΙ πορεία τών θνητών, ΓΙ οποία διέπεται από "τούς σπ­ μάντορας δλων"37 τούς αστέρας.

'Ο Άθ. Σταγειρίτης εΙς τπν ΩΓΥΠΑΝ38, μεταφέρων τάς γνώμας τών Ήρο­ δότου, Διοδώρου, Ευημέρου καί "τοσούτων αλλων Ιστορικών,

δέχεται δτl ΟΙ Θεοί ηταν ανθρωποl καί απεθεώθησαν διά τάς α ρ ε τ ά ς αυτών".

Οι Θεοί δέν χρειάζονται ιεράς τελετουργίας διά νά αποδείξουν ϋπαρξίν των, διότι είναι Φ ώ ς απαστράπτον, κάλλος, Σοφία καί Άγαθό­ της39 εΙς συνειδπσεις, αί οποlαl διά "ομοιώσεως" τών Ιδιοτπτων εχουν τπν δυνατότητα

Θείας Έηαφης.

'ΕκεΙνο τό οηοlον χρειάζεται είναι ΓΙ εκ νέου εντρύφησις, προσπλωσις καί επίγνωσις τών σημασιών τών θείων όνομάτων καί θείων lδιο­ τπτων, ώς αυτά εδόθησαν εΙς τούς 'Ορφικούς ''Υμνους, 'Ορφικά Άπο­ σπάσματα, εΙς τπν συλλογlκπν Μυθολογlκπν παράδοσιν καί εΙς τόν Πλάτωνα, ώς ο θείος αυτός Άνπρ μας παρέδωσε εΙς τόν διάλογον "κρατύλος". β.

ΟιJΙ1a\l'lοc θόλος φέρεl


ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Βαν

ΠΟΛΟΙ Α+ΠΟΛΛΩΝ

277

Ή επίΚλπσlς πρός τούς Θεούς διά των Θείων 'Ονομάτων θέτει εΙς παλ­ μοδονπτικήν, όμοιοπαθπτικήν ροπν τπν φωνπν των θνπτων δντων μετά των αστέρων, καθώς πομποί καί δέκταl ανταλλάσσουν ερωτικως τάς ενεργείας των. ΑΙ αποστάσεις εκμπδενίζονταl, σταν σιωππλοί μάρ­ τυρες ΟΙ Άστέρες όδπγοΟν "των θνπτων ανθρώπων τπν Θείαν Άταρ­

πόν", ώς είπεν ό 'Ορφικός 'Ύμνος των 'Άστρων, επειδπ ΟΙ Άστέρες δέν είναι ΟΙ αδιάφοροl αποδέκταl των επικλπσεων των θνπτων. Ή θέρμπ

καί h νοσταλγία της ψυχης διά τπν μακρινπν τπς πατρίδα φέρεl εΙς επα­ φπν τόν μεμυπμένον μετά τοΟ ουρανίου Θείου Διακόσμου.

ΠοΤος ό πρακτικός σκοπός της αναδύσεως της "πολυωνυμίας" των Θεων καί των Άποτυπώσεων των Διδύμων από τό Λίκνον της ψυχης; Καί επαναλαμβάνεται ,

h αρχική

παρατπρπσις τοΟ Βιβλίου (σελ. χίω:

<Όσον και αν φαίνεταl άπίθανον,

'3'

σκοπος ειναl

<

~,

n αναιρεσις

_

των πρ,ογι::>αι.lμCIΤI'Jμέ:νωlν

κατευθύνσεων καί της πλύσεως εγκεφάλου,

όποίαν εχει ύποστη καί εΙς την όποίαν έγκλωβίζεταl εΙς κατάστασιν πολιορκίας, ολο

περισσότερον,

ό άνθρώπινος νοος κατά

τελευταίαν

πλέον έπικίνδυνον έποχην τοΟ Ζ4)δίου των 'Ιχθύων. (Πολύ ενδlαφέρουσα διά τόν αναγνώστπν "περί βαφέων καί πλύσεως").

h περικοππ

της Πολlτείας40,

ΑΙ ουράνιαl Άποτυπώσεις κάνουν τπν εμΦάνlσίν των εΙς τπν συνείδπ­ σιν, εφ' σσον εχουν αναγνωρισθη ώς ΘεΤαl Ά Ρ ε τ α i. Διότι αl ΘεΤαl Ίδιό­ τπτες, αl προσδιοριζόμεναl εΙς τούς Ιερούς 'Ύμνους, μετατρέπονται εΙς ουρανίας Άποτυπώσεις καί εγκαθίστανται εΙς τό 'Άδυτον της ψυχης μέ τπν ε ν θ ε ο ν εκφοράν των 'Ύμνων. γΜΝΟΙ

~ +

Ν Ο γ Ι

Χαλκίνπ πεπλοφόρος κόρπ μετά φιάλπς καί προσφορων

Μωησις>

\~~ N+OVI+M


279 278

ΑΡΧΕΤΥΠΑΤΩΝΕΛΛΗΝΩΝ

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI·

ΟΙ όρθώς εκφερόμενοl

'Ύ μ ν ο ι

μ υ ο Ο ν τόν ν ο Ο ν ανευ

διαδlκασίας, δταν μέ παλλόμενον τόν Ναόν τοΟ ΕΤναl εΚ<!)ΡΟζΟΙJν τήν ανάγκην τπς ψυχπς νά εηlκοlνωνήσ/1 εξ 'Έρωτος μέ τό

εις μίαν προσωπικήν σχέσlν καθαρότητος καί άγνείας. τό ο ύ ς εξυμνοΟντος τό Θείον πρέπει νά ακού/1 τόν Λόγον,ό όποΤος εκ<ρε,)εται

ευκρινώς καΙ οχl σιωπηλώς, βεβαία ούσα h ψυχή δτl εισακούεται τήν αντίστοιχον αρετήν εις τόν κόσμον τών 'Ι δ ε ώ ν καί από θεότητα εΙς τήν όποίαν κατευθύνεται Τό σύμφωνον Μ εις τήν λέξιν 'Ύμνος εκτελεί χρέη τοΟ ('Ύ μ

- ν ο ς/Μ υ - σταγωγός, γ μ - εις Μ υ -). Τότε h lδΙα h ψυχή σταταl δέκτης τών αντιστοίχων ενεργοποιημένων πχων της, δταν, αφουγκραζομένη τάς Ιδιότητας τών θεών, τάς εκτυπώνει ώς α ρ τ ά ς εΙς τό λογιστικόν της μέρος ουτο + μυουμένη διά τοΟ συι.ιφ(;ι)νοιυ Μ. ΔΙ' αυτόν τόν λόγον ό 'Ύμνος πρέπει νά αρθρώνεται μέ OWIPIKC)V μέν ϋφος, αλλά καί πάλλουσαν εκφοράν. 'Εν απομονώσει εις σχ~;σlν μυστικήν, εκθαμβος ....

κουν μόνον εΙς Αυτούς, διότι,μόν?Υ ~υτoί ~χ?υν τή,ν ανταπόκρισίν των εΙς τό φυσlκόν σύμπαν δια του Ηλιου και της Σεληνης.

"Διότι τΙ αλλο ειναl αυτό πού πρoξε~εΊ (στήν ψ~χή!

, ~HJ· μπάθεια πρός αλλ ες καΙ αλλ ες δυ~αμεl~, π~ρα, το ν~ ε~rι λάβει "σύμβολα" όπό τήν Φύσιν, εκ των ?πolω~ τα ,με~

προκαλούν προσέγγισιν πρός αλλην σε~~α~ Θ~ων; τα ~ε

ηρός αλλην; Διότι ανωθεν προέρχεται Kα~ απο αυ~oυς τoυ~ θεούς ειναl έξηρτημένη η φύσις τους (των συμβo~ω~) κα! διανεμημένη περΙ τάς τάξεις τών Θεών. τοποθε:εl δε, σ:α σώματα (τών θνητών) "συνθήματα" τπς συγγενειας ~υτω~ πρός τούς Θεούς, στά μέν Ήλιακά, στά δ~ Σ~λ~νlα~α, σ~α

δέ κάποιου αλλου θεού, καΙ έπlστρέΦ~1 ~αl α~τα ~ρo~ τ?υ~ Θεούς, τά μέν πρός Θεούς γενικώς, τα δε ΠΡ05 αυ:ους ε~ω τούς θεούς, εχουσα τελειοηοιήσεl πρός διάφορες Ιδιότητες θεών".

(πρόκλος "ΕΙς Ίίμaιoν" 1 210, 11-21, ~Kδ. τeUbne!'

Άντιστοίχως τό ΘεΤον Ο ύ ς (Ν + ο ύ ς) διά τπς Θείας Νοήσεως εΤναl ό πα­

6πόδ. Άγις Μαρίνπς καί Πλfιθωνoς, (Γεωργιοu ΓεμlστοuJ,

"Μαγικά Λόγια", εκδ. ΙΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ, σελ. 46).

ραλήπτης τών αποστελλομένων δονήσεων τπς ψυχπς καί εισακούει

τήν ενθερμον κλπσίν της. ΟΙ 'Ύμνοι δέν εΤναι μία ευκαιριακή Oνl[]ν\ιCιl­ σις εις επετείους έορτών 'Ισημεριών καί 'Ηλιοστασίων εις τούς αρχαιο­

"Συνθήματα" άποκαλεΊ ό πρόκλος τά Φ α ε ι ν ό σ ή ~ α t ~

λογικούς χώρους αηό καλοπροαίρετα ατομα, τά όποία δέν γνωρίζουν οϋτε καν τήν ακριβπ σημασίαν τών λέξεων, τάς όποίας προφέρουν μέ ασυντόνιστον καί αδιάφορον τρόπον.

'Ύμνος ειναl

της συγγενείας, 'Ηλιακά, Σεληνιακά, καΙ αλ~ων ~ε~ν, τ? όποία εχουν έναποθέσεl εΙς τήν, ψυχ~ν~ας οι ,Θε?ι, εΠIΤΡ,ε.

ποντες εΙς ημας τήν θείαν επαφην δια της κατα το δυνατον

h ύψίστη κοινωνία τπς ψυχης μετά τπς θεότητος. Όφείλεl

συνεπώς h ψυχή, πέραν τπς ακρlβοΟς γνώσεως τών λέξεων, νά γνωρΙζ/1 από μνήμης τόν 'Ύμνον. Νά τόν εχ/1 συναρμόσει καΙ συντονΙσεl μέ τήν

σΦΟδράν επlθυμΙαν τπς "όμοιώσεως", ούσα εΙς καθημερινήν επαφήν μετ' Αυτοϋ. Έρωτευμένη μέ τάς θείας lδιότητας, τάς όποίας εκφέρεl

"όμοlώσεως"42.

τό άνωτέρω "συνθήματα" n φ α ε ι ν ό σ ή μ ?τ_α εύ~ίσKoνταl

?

άποτυπωμένα έντός τοΟ τοίχου τοΟ Σηκου ~ης ο λ Ο υ, ώς σ ή μ α τ α 'Ηλίου /Άπόλλωνος lfISUK0,c: λιθος>, , Σελήνης / Άρτέμlδος (Kloνoστolχί~ ~Ioνων) Kα~ θεών (λευκών ρομβοειδών τροχιων των πλανητων).

διά τοΟ ΈλληνlκοΟ Λόγου, καθίσταται μεστή τών θείων ιδιοτήτων, αl

όποίαl εκ

- τ υ π - οΟνταl ετοιμαl από "δυνάμει" νά καταστοΟν "εν ενερ­

γείςι". Ώς εκ τούτου ειναl

h αμεσωτέρα επικοινωνία τοΟ θνητοΟ μετά

τών αθανάτων, εις τήν όποίαν εχει δυνατότητα προσβάσεως καί ελευ­ θερίαν επικοινωνίας

h "ενθεος"

ψυχή.

Δέν τίθεται θέμα ανταλλαγμάτων καί εμπορικών συναλλαγών μετά τοΟ θείου κατά τήν εκφοράν τών 'Ύμνων. τό παρόν βιβλίον, διά τπς Φυλετικπς Μνήμης, θά επlδlώξ/1 τήν επανα­ σύνδεσίν μας μέ τόν Θείον Κόσμον τπς Σοφίας τοΟ Φωτός, δσον τοΟτο

εΤναl επιτρεπτόν. Άτενίζον μέ ερωτα, δέος καί "θάμβος"41 πρωτίστως τό Θείον ΖεΟγος τών Διδύμων, αναγνωρίζει δτl Αυτοί είναι h Αιτία τπς εκ νέου αναμνήσεως τών Θείων 'Ιδιοτήτων καί Ά Ρ ε τ ώ ν μέ τήν προ­ πομπήν τών Φ α ε ι ν ώ ν σ η μ ά τ ω ν /έ μ π ν ε ύ σ ε ω ν, τά όποία ανή-

γεννηματα της ως

,

Μέ σταθεράν προσπλωσιν εις τά ανωτέΡ~, K~τεβ~πθη K?θεό~~~~~:~ νω δυνατή προσπάθεια νά προσεγγlσθ/1 το θαυ~α των_

'

καί1διοτπτων τών θεών καΙ ειδικώτερον των σ~μβOλων ~ων Διδυμ~ν τοΟ Φωτός ώς καΙ

n κατανόησις τών διαβαθμισεων ΣKo~oυςι,φ~~~ς

, των όν~lστoίχων μύθων. Θυγατέρες της Μ υ θ ο ~ ο γ ,ι α ~,η ι -, δια , Άστρονομία καί h Ψυχολογία θά καταστουν "αl μoνl~ol και σο !α, n Ι έ τήν έλπΙδα νά φωτίσουν, εστω και ~~~ς~~~Ιε~ευβ~~~:Ι~i~ t.OTOV εχει βυθισθη σπμερον nδιάνοιά μας.

φ

<


280

ΑΡΡΗΤΟΙ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 8αν

-

Ο

281

(Σημειώσεις 80υ κεφαλαίοω 1

Πλάτωνος "Κρατύλος" 405C

2

ΌρΦlκός 'Ύμνος Μπτρός Θεών 27, 4 - 7 καί Γπς 26,8

3

Πλάτωνος "Τίμαιος" 41 - 42

4

Πλάτωνος "Τίμαιος" 348 - 35

5

Πλάτωνος "Κρατύλος" 427a

6

Πλάτωνος "Τίμαιος" 90 καί "Πολιτεία" 614Ε - 615D

9

7

'ΆΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ, Έπίδαυρος, Θόλου ΆποκάλυΨIς", κεφ. 230ν

8

Πλάτωνος "Έπινομίς" 991Θ

9

Πλάτωνoς"Πo~τ~α"423

10

Πλάτωνος "Νόμοι"

13

739D καί "Πολιτεία" 592 Πλάτωνος "Πολιτεία" 520 Άθ. Σταγειρίτου "'Ωγυγία", τόμος ,σελ. 232 'Ηροδότου "'1στορίαl" (Κλειώ), 32

14

Πλάτωνος "Κρατύλος" 404Θ

15

Πλάτωνος "Πολιτεία" 534Ε

16

'Ηρακλείτου,

11 12

17 18

20 'Ηρακλείτου, απ. 26 Πλάτωνος "Φαίδων" 72Ε "Θεαίτπτος" 191D - 194

"Μένων" 81D - 86C,

19

Πλάτωνος "ΦαΤδρος" 249C

20

Περιοδικόν "ΈλλπνlκιΊ Άγωγπ", τεϋχος Δεκεμβρίου 2002.

21

Πλάτωνος "ΦαΤδρος"

22

Πλάτωνος "Φαίδων"

23

- Ε

245C - 246 107D ΌρΦlκός 'Ύμνος Νόμου, 64 ΛΟΓΟI, Έπίδαυρος, Θόλου Άποκάλυψις", κεφ. 190ν

24 25

ΚΘΓΠ

26

'Ηρακλείτου, απ.

27

Πλάτωνος "Πολιτεία" 498

28

ΌμιΊροu "Ίλιάς" Ν

otto,

Fragmenta", 309 45 96 - 113 καί Πορφυρίοu

"περί τοϋ εν Όδυσσείς! τών ΝυμΦών 'Άντρου" 'Ηρακλείτου,

31

12,36,76,117 Πλάτωνος "Πολιτεία" 6218 Πλάτωνος "Φαϊδρος" 246

32

'Ηρακλείτου, απ. 84α

29

30


282 33

Πλάτωνος "Θεαίτητος" 194D _ 197

34

Πλάτωνος "Μένων" 81 - 83, "Φαίδων

35

"Θεαίτητος" 191C - 1958

-77 8,

ΊεΡΟΚλέους"Χρυσό 'Έηη" καί

"Άκούσματακαί Σύμβολα" των Πυθαγορείων.

36

Πλάτωνος "l'ίμαloς" 90C

37

ΌρΦικός 'Ύμνος των 'Άστρων, 7, 6

38

Άθ. Σταγειρίτου, '''Ωγυγία'', τόμος Α, σελ. 298

40

Πλάτωνος "Πολιτεία" 504 - 508 Πλάτωνος "ΠΟλιτεία" 42188 -430D

41

Πλάτωνος "Θεαίτητος" 155D

39

42

Πλάτωνος"Θεαίτητος" 1768 - 177C, "Φαϊδρος" 2478, 252 _ 253, "Πολιτεία" 4258, 499 - 500C, "Φαίδων" 80, "Συμnόσlον"195a, "Άλκιβιάδης" Ι 1338, "Γοργίας" 5108 - 512, "ΠΟλlτlκός" 307D,

"Παρμενίδης" 132D - Ε, "ΝόμοΙ" 716C, 905


ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 90V - ΣΦΡΑΓιΔΩΝ ΔΙΑΔΟΧΗ

285

Ή αναγνώρισις ύπό της ψυχης "της σπμασίας τού λ ε υ Κ ο ύ λίθου"

εις τό κέντρον τού έσωτερικού τού δαπέδου της Θόλου εΊναι ξις τού Άπολλωνίου φωτισμού, λάξεως.

nέναρ­

nβάσις της Ήλlοκεντρικης τπς μεταλ­

Ή πορεία από τόν 'Ήλιον εΙς τόν Άπόλλωνα, από τόν ύλlκόν, όρατόν, συμπαγη, "λ ε υ κ ό ν" λίθον εις τό Άνέπαφον, Άόρατον, Λ ε υ κ ό ν

Φώς, εΊναι μακρά.

τό Λ ε υ κ ό ν Φώς εΊναι τό Λ ύ κ ε ι ο ν Φώς τού Άπόλλωνος Λυκω­ ρέως1.

Λ

Ε

Υ

Κ

Ο

1»( \

Λ

Υ

Κ

Ε

(Ι)

Ο

Ν

Ι

Ν

τό λ ε υ κ ό ν τού ΛυκωρέωςΆπόλλωνος, έκ της λ ύ κ n ς τού λ υ κ α υ­ γούς καί τού λ υ κ ό φωτος προερχόμενον, απαιτεϊ προϋποθέσεις γνώ­ σεως τού Πρωταρχικού Άπροσώπου Θείου Νόμου, ώς μέ μυστικόν τρό­ πον μας παρεδόθπ ύπό της Μυσταγωγlκης παραδόσεως τού Όρφέως διά τών Όρφικών 'Ύμνων καί της αποκρύφου Μυθολογίας μας2.

Σθένος, συμμετρία, Ισορροπία


286

ΑΡΡΗΤΟΙ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 90ν

-

ΣΦΡΑΓΙΔΩΝ ΔΙΑΔΟΧΗ

χρlnσIJο()οτ:ήσεlςτων'

287

λοl-

τόσον ΟΙ Θεοί κατά τάς χρησμοδοτπσεις των, δσον καί ΟΙ εμπνευσμένοι ανθρωποl (θεόληπτοι) μετεχειρίσθησαν μύθους. Θείον δέν εκδηλώνεται εΙς τό θνητόν διά ευθείας επαφπς καί διά τού λόγου,

Άρ~γόςεΙς τό Μέγα 'Έργον τπς 'ΗλιακπςΜεταλλάξεωςτπς Ψυχπς

ταl η

μας.

κληρονομία τπς Παραδόσεως διά τπς

(Διότι

h

συνήθης φωνή προσομοιάζει μέ

ψυχπς

βιαίως τόν λόγον διά των ωτων εΙσδεχομένης, οταν συνομl­ λωμεν πρός αλλήλους....>. (Ππούταρχος,

nάν(]ζή'τηCl;lc τών nαi~αιίi)ν"

τού Σωκράτους Δαιμονίου"

απόδ.

Κοντού, έΚδ. ΠΑΠΥΡΟΣ).

(Ππάτωνος "Ποπιτεία" 3948).

(Δ. ΔπμΠτΡάκου "Μέγα Λεξικόν δππς rn, 'EfJfJ. Γπώσσπς"λ

h Μυθολογία διά τών κεκρυμμένων συluβc)λICJuci)ν παραδίδει

τε vnlΊπτel

(ό αναξ ό όποΤος τε φανερώνεl ουτε όπ()κρ,ύΠί:εl 1-,lπrι;"πλ(;"/~1 δια).

OΠ~Ξρl<:oσμίιA)ν νοητών Θεών καί

ΛaJuπ[.)ίδnlc. έΚδ. ΚΛΕιΩ).

εγκοσlJlίων πρ()σ(ιc)πl~cών VO~SDG)V' Θεών

εδημιούργησαν τούς ΔεΙΗειροικ

IVV~JVV Σπ.

Mnvvill/nr

64, 1 - 3, ΗΛΙΟΣ).


288

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 90ν

ΑΡΧΕΤΥΠΑΤΩΝΕΛΛΗΝΩΝ

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI·

ΣΦΡΑΓιΔΩΝ ΔΙΑΔΟΧΗ

289

Πρωταρχικώς απαιτείται Γι επισταμένη εντρύφησις εΙς τάς μυστηριακάς

πτυχάς τού Μεγίστου 'Αγνού 'Άνακτος, tnc μαΚΡΟΚΟσμlκnς Άπροσώπου Άρχnς, τού ουρανίου Νόμου. Ή κατανόησις tnc ουσίας τών δντων καί τών πραγμάτων, ώς ταύτα διέπονται ύπό tnc KaeOnIKnc έnIΚDι:ιη=:ίnr tnc σ Φ Ρ α γ ί δ ο ς τού Νόμου, δπτεταl tnc δικαιοσύνης επί άπάντων

τών δντων, θνητών καί αθανάτων. Διότι τό Άπρόσωπον Θείον, ό

Γαία/ου

ουράνιος Νόμος, διά tnc απολύτου καθολlκότπτος tnc εννοίας ουρανού, εύρίσκεταl ύπεράνω τόσον τών αθανάτων θεών, δσον τών θνητών ανθρώπων.

πόντου καί tnc ync. Ή σ Φ Ρ α γ ί ς είναι Γι νομοτελεlακιΊ

τού απροσώπου θείου, τού δ ι κ α ί ο υ ρυθμιστού πάσης καί ενεργείας, πάσπς στάσεως καί κινπσεως, πάσης δράσεως καί αντιδράσεως εφ' δλης tnc ϋλης, τόσον tnc αργΟδονουμένης, δσον tnc εΙς ασυλλππτους ταχύτητας ανερχομένης. τό απρόσωπον διέπει διά τών μερlκωτέρων Νόμων καί τά τρία βασίλεlα 4• 'Εν OU'VF.)(~F.irι ό ουΡάνιος Νόμος μεταβιβάζει τπν αρχπν rnc δ ι κ α ι ο σ ύ ν π ς, σ Φ Ρ α γ ί δ ο ς δμως, εΙς τόν εγγονόν του 'Ήλιον:

3

/

/Ύπ:;:οίι..)ν

2

Ό ουράνιος Νόμος θέτει πρώτος τπν δ ι κ α ί α ν του σ Φ Ρ α γ ί δ εΙς τό τρίπτυχον τού παντός, δnλα δπ τών αστέρων, τού ear~aaiofOIU

ανός

/

Ι

Σs::λ,ι'n/n

κοι)ν()('

Ι

/

4

Ι

"δείκτα δικαιοσύνης, Φιλονάματε, δέσποτα κόσμου πιστο· φύλαξ, άεί πανυπέρτατε, πάσιν άρωγέ· όμμα δlκαιοσύνπς, ζωης Φώς".

(δεlκνύειςτήν δlκαιοσύνην,αγαπάς τό νερό, είσαι ό δεσπότπς τοΟ κόσμου· ό Φύλαξ

tnc

αλπθείας, ό αΙώνιος ύπέρτατος, ό

βοηθός εΙς δλους είσαι ό όΦθαλμός της δlκαιοσύνπς , τό Φώς της ζωnς).

fΌΡΦΙKός υΥμνος Ήπίου,

απόδ. Σπ. ΜαΥΥίνας, εΚδ. 'Εγκ. ΗΛΙΟΥ}. Δύο φοράς Γι δ ι κ α ι ο σ ύ ν η - δείκτα δlκαιοσύνης, δμμα δlκαιοισυνl εΙς τόν 'Ήλιον ανευ δμως εξουσίας. Ό 'Ήλιος φέρεl κλειστικώς τπν ευθύνπν της παρακολουθπσεως τών πάντων διά

- ανατίθεται

δμματός του. "πανδερκές εχων αΙώνιον δμμα", είναι ό πρώτος ,..~:". . . ,.,

τού Όρφικού 'Ύμνου τού Ήλίου. ουδέν κρυπτόν ύπό τόν συνεπώς ουδέν θά διαφύγn εκ της δ ι κ α ί α ς κρίσεως τού aPIJO~.iOU

φωτισθf1

Ήλίου/φωτός εΙς τό φυσlκόν πεδίον, ωστε ουδέν εΙς

ουρανίου εντεταλμένου καί δχι τού Ήλίου, ό όποΤος είναι

"δείκτπς δικαlοσύνΠς"5. Ό 'Ήλιος δέν διαθέτει σ Φ Ρ α γΤ δ α, διότι

είναι ό άρμόδιος εκείνος, ό όποΤος θά εφαρμόσn τόν ουράνιον lιιυι.lυν. ΔΙ' αυτού τά πάντα ζωογονούνται, δέν δικάζονται, εΦ'δσον ουτος ναι" ζωnς Φώς", τό Φώς

tnc ζωnς.

δμως Γι σύνδεσις σεως Άπόλλωνος

αφάνειαν, αΦανέρωτον,

συνενοπτού φωτός


290

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI·

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 90ν

Δέν πρέπει νά δlαφεύγ!1 της προσοχης τό γεγονός, στl εΙς τούς Δελ­ φούς τό Μαντείον πτο αρχlκως αφlερωμένον εΙς τήν Γαίαν καί εν

συνεχείςι εΙς τήν κόρπν τπς Θέμιδα, επόπτριαν των Θεσμων. Πατήρ της Θέμιδος ό ουρανός. Ή παράδοσις τού Μαντείου της Θέμιδος εΙς τόν Άπόλλωνα μεταφέρεl τήν όρμοδιότπτα της απονομης της δ ι _ κ α ι ο σ ύ ν n ς εκ της Γαίας εΙς τήν Θέμιδα καί εκ ταύτπς εΙς τόν νέον Θεόν. Ό Άπόλλων αναλαμβάνει τήν εφαρμογήν τού Νόμου καί της δ ι κ α ι ο σ ύ ν n ς, δι' αυτό διδάσκεται τούς Θεσμούς από τήν Θέμιδα. ''Ούρανόπαιδ' άγνήν καλέω, Θέμιν εύπατέρεlαν, γαίης τό βλάστημα νέον, καλυκώπιδα κούρην, πρώτη κατέδειξε βροτοίς μαντήϊον άγνόν

n

Δελφικφ έν κευθμώνl, θεμιστεύουσα θεοίσιν, Πυθί~ έν δαπέδ~, οτε Πυθοί έμβασίλευεν, καί Φοίβον ανακτα θεμιστοσύνας έδίδαξεν".

n

<τήν κόρπν τού ουρανού τήν άγνήν προσκαλώ, τήν Θέμιν μέ τόν καλόν πατέρα, τό νέον βλαστάρι της Γης, τήν κόρπν πού εχει πρόσωπον σάν ανθος, πού πρώτπ έδειξεν εΙς τούς ανθρώπους τό ιερόν Μαντείον εΙς τόν κρυΨώνα τών ΔελΦών καί απέδιδε τό δίκαιον εΙς τούς θεούς εΙς τόν ναόν τού Άπόλλωνος, στε έβασίλευεν εΙς τούς ΔελΦούς αυτή πού καί τόν Φοίβον τόν ανακτα

έδίδαξε τά δίκαια>.

rΌΡΦΙKός 'Ύμνος Θέμιδο( 79, 3 - 7,

άπόδ. Σπ. Μαγγίνα, έΚδ. ΕΓκ. ΗΛΙΟΣ).

Ή διαφορά μεταξύ τού φυσlκού Ήλίου καί τού νοπτού Άπόλλωνος ναι h αναγνώρισις στl ό Άπόλλων, μόλις έγεννήθπ, δέν ~\Ir!nnl

ύπό "[ης μπτρός του Λπτούς

"άλλά ή Θέμις νέκταρ τε καί άμβροσίηνέρατεινήνάθανάτησιν χερσίν έπήρξατο". . (αλλά

nΘέμις νέκταρ καί αμβροσίαν θεόγευστπ πρόσΦερε μέ

τ' αθάνατά τπς χέρια>.

(Όμπρικός 'Ύμνος πρός Άπόππωνα, 124 - 126,

άπόδ.Δ. Π. παπαδίrσας - Έπένπ Λαδιά, έΚδ. ΒIΒΛIΟΠΩΛΕιΟΝ ΤΗΣ ΕΣΤιΑΣ).

-

ΣΦΡΑΠΔΩΝ ΔIΑΔοχΗ

291

ΔΙΑΔΟΧΗ ΣΦΡΑΓΙΔΟΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

1 Άπρόσωπον Θείον - Ό Ν ό μ ο ς 2 Άρχή Ν ό μ ο u - Γ α ί α 3 'Εγκόσμιος Νόμος - Θ έ μ ι ς 4 'Εφαρμογή Νόμου - Ά π ό λ λ ω ν τό γεγονός στl ό Άπόλλων λαμβάνει απ' ευθείας από τάς χείρας της Θέμιδος τήν τροφήν των θεων, νέκταρ καί αμβροσίαν, επικυρώνει τήν ύψίστπν λειτουργία ν, τήν όποίαν ό Άπόλλων αναλαμβάνει νά δια­ φυλάξ!1, τήν εποπτείαν των θεσμων καί της δlκαιοσύνπς. 'Εξ αΙτίας της εΙδlκης ταύτπς ενεργείας της Θέμιδος ό Άπόλλων καθίσταται κάτοχος της σφραγίδος, όποία επικυρώνει τήν lσχύν του "επί τού παντός".

n

"ουνεκα παντός έχεις κόσμου σΦρηγίδα τυπώτιν". (καί γι' αυτό κρατείς τήν σΦραγίδα, πού δίδει τόν τύπον εΙς σλον τόν κόσμον (διαπλάθει ολον τόν κόσμον). rΌΡΦΙKός 'Ύμνος Άπόππωνος XXXIV, άπόδ. Σπ. Μαγγίνα, εΚδ. Έγκ. HΛIOΣJ.

τό θέμα της δlκαιοσύνπς είναι πολυσχιδές καί h διεκπεραίωσίς του χρή­ ζει αναλύσεως διαφορετικων όρμοδιοτήτων. Αι όρμοδιότπτες εΙς τήν μυθολογίαν διαμοιράζονται καί λαμβάνουν ώς εκφρασιν τήν γέννπσlν αντιστοίχων θεϊκων τέκνων εκ θεϊκών γονέων. Διά τόν σκοπόν αυτόν h Θέμις, h δευτέρα σύζυγος τού Διός, YEVVQ εκ τού Διός εξ θυγατέρας /Ιδιότπτας: α. τάς τρείς 'Ώρας, Ευνομίαν, Δίκπν καί ΕΙρήνπν, των όποίων τά αποτε­ λέσματα διαδραματίζονται εΙς τόν χρόνον καί εΙς τόν χωρον, καί β. τάς τρείς Μοίρας, Κλωθώ, Λάχεσιν καί 'Άτροπον, όποίων εκτυλίσσεται εΙς τόν χρόνον 7•

h

δρασις των

Ό χωρόχρονος καλύπτεται

α. με τπν ώ ρ ί μανσιν των Ώ Ρ ω ν εΙς τόν έκάστοτε τόπον, διότι αl εποχαί (Ώραl) δέν συμπίπτουν εΙς σλα τά σπμεία της γης. Ή Ευνομία,

h Δίκπ καί h ΕΙρήνπ σμως είναι αξίαl, αl όποίαl αφορούν εΙς απαντα τά δντα της Γης εΙς σλα τά μήκπ καί πλάτπ αυτης,

β. μέ τήν κυκλlκήν περιφοράν των Μοιρων εΙς τόν χρόνον, παρελθόν h Λάχεσις, παρόν h Κλωθώ καί μέλλον h 'Άτροπος8. ΑΙ Μοίραl όρί­ ζουν τόν ορθόν χρόνον απονομης της δlκαιοσύνπς.


292

ΑΡΡΗΤΟΙ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 90ν

τοΟ

-

ΣΦΡΑΓΙΔΩΝ ΔIΑΔοχΗ

παραλαμβάνων

διάκρισιν τών αΦανών τών υπό τών φαlνομένων, τών αποτελεσμάτων, προκειμένου εν συνεχεία

σΦραγίζn

• 'vl""vu

(Θέμις,

αί 6 θυγατέρες των) ν6

μέ δlκαιοσύνπν, αναλόγως της lδιαιτερότπτος

μέρους χαρακτπριστικών τών γενών των.

(καί

τρία αυτα Φώτα ακολουθοΟν τό εν τό QfIfIQV, τό αΙσθπ­

τόν εκπορευόμενον εκ τοΟ εμΦανοΟς Μίου ~θανει εΙς ,τα σθπτα τό δέ έξ Άπόλλωνος εΙς

να νO~θooν,

δέ εκ

διανοπτικα,

αγαθοΟ εΙς

(πρόκπος, "περί τfις

νοπτά>.

Ππάτωνα Θεοπογίας" Βιβπίον ς,

Ό Άπόλλων υΠΟδέχεται τόν Διόνυσον εΙς τό ΜαντεΊον του

δυναμενα

59, 13 - 17).

(διαχωρίζεις τα διατπρούμενα εΙς την ζωπν ~Oλ? συν,κερασας δια της άρμονίας παγκόσμιον μοΤραν των ανθρωπων). rΌΡΦIKός 'Ύμνος Άπόππωνος, άπόδ. Σπ. Μαγγίνα, εΚδ. Έγκ. ΗΛΙΟΣ).

293


295 294

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI-

Ή Ικανότπς τού δlαχωΡ,lσμού απαιτεί όρθπν κρίσιν, έμπερlέχουσαν τό απαρασάλευτον τίiς δlκαιοσύνπς, αλλως δέν θά εδπμιουργείτο Γι άρμονία τίiς παγκοσμίου μοίρας εΙς τπν δlαχρονlκιΊν πορείαν τού αν­ θρωπίνου γένους.

Ν

Η

Σ

Ι Ι Λ\

Ι

Σ

ΝΟΕ-ΕΣΙΣ

Ό απ' ευθείας εντολοδόχος, ο παραλαμβάνων τπν ουρανίαν Σφραγίδα

τού Νόμου είναι Ο Άπόλλων, διότι Ο Άπόλλων είναι τό Νοπτόν Σώμα

Ι χ

1111

χ Ι

1111

ΝΕΟ-ΕΣΙΣ

τού σύμπαντος κόσμου, ενώ ο 'Ήλιος Ο φυσlκός του όΦθαλμός. τό θέ­ μα τίiς Kατoχίiς τίiς σφραγίδος διευκρινίσθπ εΙς τόν προτελευταίον στίχον τού Όρφικού υγμνου τού Άπόλλωνος (σελ.

Ο

ΕΝΟ-ΕΣΙΣ

291).

Ή φυσlκιΊ διαδοχπ τίiς Άλπθείας συνάπτεταl μυθολογlκώς εΙς τέλεlον

λογικόν οΙκοδόμπμα, επειδπ ο Άπόλλων είναι υΙός τού Διός, εγγονός τού lΊτανOς κρόνου καί δισέγγονος τού ουρανού. τά όντα πρώτον ύπάρχουν ύπό τπν σκέππν τού ουρανού πατρός, φωτίζονταl ύπό τού Ήλίου, υΙΟύ τιτανος, άντιλαμβανόμενα τόν χρόνον/κρόνον (τlτανa>12 καί εν OUVEXciQ λαμβάνουν τό δικαίωμα χρπσεως τίiς σφραγίδος τίiς δlκαιοσύνπς. Ή δέ ενδιάμεσος σύνδεσις μεταξύ ουρανίου Νόμου (απροσώπου

Θείου> καί Άπόλλωνος είναι ΔIIKίiς προελεύσεως. Ό Σωκράτης λέγει εΙς τόν κρατύλον δτl όπό μυστικάς πλπροφορίας, τάς οποίας ελαβεν ο 'ίδιος, ζπτών περαιτέρω εξπγπσεις περί δlκαιοσύνπς καί Διός όντε­ λπΦθη δτl

..... δοκώ

ύπέρ τά έσκαμμένα αλλεσθαl".

413J,

νόησις/Ν ο υ ς (Ν), εάν δέν εχ!1

, ο ,υ ς, δέν εχει δl~ικανότητα. Μένει αναυδος, στασlμo~ και σ~Τ~ΡIOλoγIKΠ,

σώζουσα ενδεχομένως προσωρινώς μόνον έαυτπ~, πoσω~ ενδιαφερο; 'Εξελιξεως των _ θεων...

ο

εΙς

("ό τόδε

απΟευθύνεταl πρός "τούς Θεούς Θεών"

ουρανίου Νόμου τά σπειρα δlαστΠματα.

Ό Άπόλλων, κατέχων αφ' ένός τπν ''οφραγΤδα τυπώτιν" καί αφ' έτέ­ ρου χρυσίiν λύραν, ώς Χρυσολύρπς, διά τών δονπσεων nxou άπλούταl εΙς τό νoίiμoν έπικράτειαν Διός, Νοόσφαιραν ορμπ πρός τό

= αφεσις ,καί β. 6ρμπ, , νον εΙς τόν Πλάτωνα 16 , h προερχομένπ εκ τ~ς ν ~ ε ε σ ε ~ ς ~ νοη­ σεως όφείλεl νά εξετάQΊ παν δ,ΤI προέρχεται εκ τ~υ παλαlo~ = ε Υ ο υ: ΠΡOK~lμένoυ νά μεταβ[\ εΙς τό , ν έ o~, δ~ότι "~lμl€;UταΤOν ,~;ν γαρ το πρεσβύτατον", λέγει ο Άριστοτελης εις τα Μετα τα Φυσlκα .

"'Μι"Ί\Ι,Ι'ΠΓΊI\I δίδει ο

Ή δlκαιοσύνπ είναι Γι κατανόησις τού δικαίου, τού δικαίου συνέ­ OEI,,13. Διά τίiς έλευθέρας επικοινωνίας εΙς τόν χωροχρονlκόν μάκρο - μlκρόκοσμον, h Θέμlς, εφαρμόζουσα τό δίκαιον, διατρέχει μέ

Ή "νόπσις τού νέου εστίν εσις", κράτπς εΙς τόν Κρατύλον 1ΙΙ.

'Η ε σ Ι ς = ω σ ι ς = ορμπ α. εσις εκ του ρ.

,

απόδ. ΉΠ. Λάγιος, εΚδ. Ι. ZAXAPOΠOYΛoΣJ.

τού Παντός. Ό νούς είναι ν + ους, λέγει ο

λαlός15.

δlκ(]ίαν σφραγίδα ο δικαίωμα δπως ολοκληρώσουν

Ι .. τότε πιά φαΙνομαl δτl ρωτώ πολύ περισσότερα όπ' δ,ΤI ΤQI­ ριόζεl καΙ δτl ύπερβαίνω τά δριa>.

σφραγίδα

αν;ίθεσιν

τίiς εννοίας μεταξύ τού νέου καί τού παλαιου, διοτl ε ν ο ς σημαινεl πα-

διά καθολικόν ουράνιον Νόμον A ... ,.,",'v" ειναl ακόμπ Ιδίων

τε ηδη μακρότερα του προσήκοντος έρωτόν καΙ

(Πfιάrωvος "κρσι:ύflος"

'Ο αναγραμματισμόςτού ν έ ο - εΙς ε ν ο - ~πlσ~μ~!νεl

Λόγος.

ο


296 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 90ν

σ

nμ a τ a

T';:'''If'I''I"n

aνθρώι:ου

τόν Προμηθέα

Θεοl του Δωδεκαθέου

σ βάθπ

-

ΣΦPAΓiΔΩN ΔΙΑΔΟΧΗ

έχουν

Ό ιιnΙ"Ίι'"Ι"lf.,υ

nμ aίνε ι

297

φωτίζων φαεινών σ aποκρύφων σ n μ ε ί ω ν

σ

n μ a ί ν ε ι "19,

nμ ά τ ων

σκοτεινά


298

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI·

APXETvnA

ΔΙΑΔΟΧΗ

ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

"Λέγω δέ εις έν KpattJfIC!> κα{ έκεϊ διό τών ε i κ 6 ν ω ν έπιβολήν τών Άπολλωνιακών δυνά­ μεων έπlβλέψας. "Εν γόρ δν τ6 δνομα τοΟδε τοΟ θεοΟ σας αύτοΟ τός δυνάμεις έκφαίνεl t ο ϊ ς της ό λ η θ ε ί α ς

299

αναλύει τήν σχέσlν 'Ηλίου/Άπόλλωνος.Διό τών ανωτέρω κειμένων σχηματίζεται μία συνολική ψυχική φωτεινή ε i κ ώ ν, διό της οποίας αποκαθαίρεται ο νοΟς καί δύναται νό πpoxωpήσrι εΙς την αυτοθεραπείαν του.

φιλοθεάμοσιν" .

'Η προτεινομένη αυτοθεραπεία εΊναι nβιωματική πραγματοποίησις της

(Λέγω δέ ταΟτα, αφοο παρετηρησα τόν Σωκράτη εΙς τόν Κρα­ τύλον καί την εκεΊ κατανόησιν τών δυνάμεων τοΟ Απόλλωνος

Ισχυρότερον Άπολλώνιον οπλον, αλλό καΙ φόρμακον διό τήν ψυχήν, τό οποΊον όφείλεl πρώτον ό nΡως νό KαταKτήσrι καί τελευταίον μέ τόν

μέσ~ τών ε Ι κ ό ν ω ν. Διότι τό ονομα τοΟ θεοΟ τούτου, παρ'

δλον δτι εΊναι εν, αποκαλύπτει δλας τάς δυνάμεις τοΟ θεοΟ

Άπολλωνίου προτροπης τοΟ Γνώθι Σαυτόν. τό Γνώθι Σαυτόν εΙναl τό ενσαρκον φορέα του νό εγKαταλείψrι.

εΙς τούς φιλΟθεάμονας της αληθείας).

(Πρόκπος, "Περί τfις κατά Ππάτωνα Θεοπογία,,:

6OJ.

(Ή αραίωσις εΙναι της παρούσης ερεύνης). Ό πρ6κλος λέγει δτl κατενόησε τούς

μέσC!>

Ν ο η τ fι εικών είναι τ6 δνομα τοΟ Άnιόλfιωνοc.

θριιcιμβ:ευιcικnε'ίσοδος

ilIVVU\,.JVV

εΙς


300 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 90ν

"KOleaIDOII:",

εnανδρώσn

h

ΣΦΡΑΓΙΔΩΝ ΔIΑΔοχΗ

301

εσω εγκεφάλου 28 , h ψυχικόν σθένος τόν ανδρείον, ι'lV:::Eι'liDτI1TC)V

s::jι"\lnτr,Η καί εκ νέου

3πς

α π ο Ρ ι ώ ν 29 εD~~uvnτrlv

Σωκρατικπ ε ρ ώ τ n σ ι ς, εξ ε ρ ω τ ο ς

ακάθεκτος όρμώσα εΙς

θπραν

Άλπθείας, θά s::nrl\lS::,'ΊΗn

n

προσκπνιον πΡός αγραν α n α ν τ σ ε ω v. τόσον π ό ν δσον τό δ π α ν, ανπκοντα εΙς θεόν Π ό ν α, συνδέουν τόν ε ρ ω τ α ερωτπσεως τόν Λόγον/απάντπσιν, πανός,

τό τοΟ Άπόλλωνος.

"Kα,θεύδoυ~αl"

-

έρμ

εΙς τό ""''.1,..."

ιστnΡlώδεlc Άπoτuπωσεις, μέ τάς όποίας εχει σφρα­ "δείκτπς"26,

τοΟΉλlακοΟ Φωτός;

αγρα

nνεία

ς τοΟ Λόγου 30.

nκυνπγιον είναι h κατ' εξοχπν

δύμων, Άπόλλωνος καί Άρτέμιδος. Ό Σωκράτπς εΙς Tn~'ns::1 δπως έπιδιδώμεθα εΙς θπραν τίiς δικαιοσύνπς.

h

πεται εκ τίiς "σφρπγίδος τυπώτιδος"

vrι1r';:ν.n\l1rΓ\r

πρώπν Μαντείον τίiς Θέμιδος,

Άπόλλωνος,

μεγάλπς θεός τών θεσμών.

'Όυ~ωOν ώ ΓλαιJίKων νάς θάμνον 1(111ι~rlω nει:ιιίΟ1cαοθαl πη

ταl".

np()olJ:xo'\ltcIC;


- ΣΦΡΑΓιΔΩΝ ΔΙΑΔΟΧΗ

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI-

302

(πρέπει λοιπόν, Γλαύκων, εμείς τώρα σάν κυνπγοί νά περικυ­ κλώσουμε τό θάμνο, καί νά προσέχουμε μήπως μας ξεΦύγ!1 άπό κάπου h δlκαιοσύνπ καί εξαφανlσθϊi καί γίν!1 αφαντπ). (Ππάτωνσς "Πσπ/τεία"

απόδ. Ά. Παπαθεσδώρσυ

- Φ.

4328,

ασχπμίας (τό α στερπτικόν καί σ χ

nμ α),

τίΊς δνευ σ χ ή μ α τ ο ς

οψεως τών πραγμάτων καί τών Οντων. Ή ψυχή αποκεκαθαρμένπ είναι

ετοιμος νά ανασύΡ!1 εκ τίΊς λήθπς (Λπτούς, μπτρός του> τάς Άπολλω­ νίους Άποτυπώσεις.

Παππά, εκδ. ΠΑΠΥΡΟΥΙ

Εις τήν ΦlλοσοΦlκήν διάστασιν h σπμασία της θήρας αναφέρεταl μόνον εΙς τήν θήραν της δlκαιοσύνπς, αλλά καί εΙς τήν θήραν όντως 'Όντος, ως ανέπτυξεν ό Σωκράτπς εις τήν Πολιτείαν, δίδων λυτικώς τόν αποσυμβολισμόν της μεταΦορlκίΊς έννοίας τίΊς 1:1"",".. ''' <

_

l'

οποιος ει ναι

"θήρα (π):

1) κυνήγlOν

άγρίων ζώων,

δίωξις παντός πράγματος,

2) μτφ. n επιμελής επι­ επιμέλεια, σπουδή ...''.

fΔ. Δπμπrpάκσυ "Με γα Λεξ. δππς τfις 'EπππνlKfις ΓΠώσσnς"J.

"δεΙ γάρ άεί κατά ταυτό εχόντων καί μηδεμίαν μεταβολή ν ποlουμένων τάληθές θηρεύει ν, τοlαΟτα δ'εστί τά κατά κόσμον".

(διότι είναι ανάγκη νά θπρεύεται τό άληθές εΙς εκεΤνα όποΤα εις ουδεμίαν μεταβολή ν μετέχουν, αυτά δέ είναι σύμφωνα

< μέ τήν Φύσιν> τού κόσμοω. (Άριστστεππς, "Μετα τα Φυσlκα"

Θήρα,

1063 α

h κατ'εξοχήν Άπολλώνιος τέχνπ, εύρίσκεταl αρρήκτως,

Ράτως συνδεδεμένπ μετά τίΊς δlκαιοσύνπς, στα ν μέ τήν c,~....,... A#

τών βελών του ό Άπόλλων εξαΦανίqι πάντα τά συστατικά '3' (') , Κ Ι α ς, τα οποια ειναl n α τ α ξ ι α, το π λ n μ μ ε λ έ ς καί τό ,

,

Ι'.

....

f

με τρ ον.

"ΤFιδέ ά π ο λ ύ σ ε ι τ ώ ν β ε λ ώ ν τήν'1\IΙ"tIl,\,ι:ο... lι,;.",I"'Ι ..." ...;;,·,..

τοΟ ά τ ά κ t Ο υ καί π λ η μ μ ε λ ο Ο ς καί ά σ υ μ μ έ διά της τοξlκης αίτίαν ...".

(Μέ τήν εξαπόλυσιν δέ τών βελών <ό Άπόλλων> διά

ξευτlκίΊς ύποδπλώνεl τήν αΙτίαν τίΊς αναιρέσεως παντός κτου, πλπμμελούς καί ασυμμέτρου <πράγματος». (Πρόκπσς, "Περί τfις κατά Ππάτωνα Θεσπσγίας",

τά β έ λ n τού Έκατπβελέτου Άπόλλωνος αποκαθαίρουν τήν ψυχήν διά τού φόνου τίΊς αταξίας, δυσαρμονίας,

303

Σφραγίς μέ δελΦΤνες


304

ΑΡΡΗΤΟΙ

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ 'i::.I\J'\Hf\IQN

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 90ν

-

ΣΦΡΑΓΙΔΩΝ ΔΙΑΔΟΧΗ

1

ΌρΦlκός 'Ύμνος Άπόλλωνος 34, 1

2

ΚθΓΠ

3

Σαλουστίου, "περί Θεών καί Κόσμου" νl, Ι καί Πρόκλος, "Περί

Otto,

305

Fragmenta"

'ΌrΡhicοrum

κατά

Πλάτωνα Θεολογίας" 4

"τό Όρφικά", σελ. 98 - 101, έΚδ.

5

ΌρΦlκός 'Ύμνος 'Ηλίου

6

'Ησιόδου "Θεογονία" 371 - 375

7

'Ησιόδου "Θεογονία" 901 - 907

8

ΗΛΙΟΣ

8.

"Πολιτεία" 6148 Πλουτάρχου "Περί τών όπό βραδέως τlμωρουμένων" 566D

9

Πλάτωνος "κριτίας" 121C

10

ΌρΦικός 'Ύμνος Άπόλλωνος

11

ΌρΦlκός 'Ύμνος

12

Πλάτωνος

13 14

15 16

Θείου

8

8, 1 -C "Κρατύλος" 412c 411d 409b 41 47Α

, ,,..Ι,.,,..,.,,,,.., Θε()λcιγιας"

18 IIfV,,/firΊi

ι.ιi!~i""il{ηl ς,

15 - 24

19 'j..!nnvi'l;:::iTrΊI 20 21 nn."ITf,,)V(\(' ""

22

"#Ο,

..... •;,j,",,~

420b - d

••

Πλc:ιτω1i/Q GEOf~OVIIOC"

ΠΡ'όκi~ου

60 - 65

52,3 'Π'Π'"

34 - 368 ""! - 42C

8 "}'ic,ΊΓi"'n 27

28 'I..Jnnv'i'I;:::ITnI 29 30

δlκαιοσU1i/nς

ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ Πλcπ:ωvοc "Π,.."ί"ΙIΤ$:"ίΓΙ" 429Ε


ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 100ν

Η ΜΕΠΣΤΗ ΤΩΝ ΤΕΤΡΑΚΤΥΩΝ

309

συ-

α.

β.

-

αl

αl

'-'Π;;;,λν,."ι εν δράσει εΙς τό έξεταζόμενονγένος/γονείς.

Ό

nεΙκών

nαλήθεια

αΙωνίου

Δπλα δή τό "ULJ''-.''~J'' διά αναλύσεως ονοματος ,.....,..",,..-λύπτει ουσίαν κατονομαζομένου θείου όντος καί τάς 11"'\.,-"..-..-._

τάς του.


310

Πρό

έχουν έλθει εΙς γάμον μετά τοΟ Διός οκτώ θεαί.

Ό ΉσίΟδος δέν αναΦέρεταl "εΙς ερωμένας", αλλά εΙς "συζύγους". 'Υπο­ δεικνύει κατ' αυτόν τόν τρόπον τπν επισπμότπτα καί τπν αναγκαιότπτα τπς εννόμου τάξεως, οχl μόνον εΙς τό θνπτόν γένος, αλλά κ α ί εΙς τπν ουρανίαν κοινωνίαν διά τπν περαιτέρω ορθπν ανάπτυξιν καί πρόοδον

τών τέκνων/Ιδιοτήτων.

Ή Ζωπ, εκ τοΟ Ζηνός προερχομένη, θά έλθn εΙς εΚδηλωσιν διά τπς νομίμου συζεύξεως τοΟ ΝοΟ/Διός μετά τών οκτώ θεαινών. Αι "δυνά­ μεΙ" Ιδιότητες τών θεαινών καθίστανται "εν ενεργείςι", δπλα δπ εκδη­ λοΟνταl εΙς σλα τά πεδία ΠΡΟΟδευτικώς μέ τπν γένεσιν θείων τέκνων

εκ τοΟ Θείου σπέρματος τοΟ Ζηνός/Διός/Ν ο ο. 'Η έννομος τάξις εΙναl τό βάθρον, επί τοΟ όποίου έχει στηθπ τό Ολύμηιον ΟΙΚΟδόμημα τών συλλογισμών.

1. ΜΗΤιΣ

"''Εστl δέ συλλογισμόςλόγος, έν i;) τεθέντων τινών, ετερόν

ΖΕΥΙ

ΧΑΡΙΤΕΣ

(Ευνομία, Δίκη, ΕΙρήνη)

(ΆΥλΟί·α, Θάλεια, Ευφροσύνπ)

ΜΟίΡΑI

(Συλλογισμός είναι ό " λόγος" <εν i;» εΙς τόν όποίον τεθέντων "τινών", κάτι αλλο <ετερόν τι>, εκ των κειμένων εξ ανάγκης (Άρlστοτέππς, "'Όργανον': ΤΟΠΙΚών ΒlβΠ. κεψ

1,

5. ΖΕΥΙ / ΔΗΜΗΤΗΡ ΠΕΡΙΕΦΟΝΗ

απόδ. Άρ. Παπανδρέου, έΚδ. Ι. Γ. ΒΑΣΙΛΕιογ). Διός h 'Ήρα επισημαίνει τό τέλος τοΟ κύΚλου των

Ένάτη σύζυγος τοΟ γάμων τοΟ Διός μέ αλλας θεάς. Νύμφαι καί θνηταί εΙναι "ερωμέναl" τοΟ Διός μέ εξαίρεσιν τπν Σεμέλην. Θνητπ h Σεμέλη, εκ τοΟ γένους τοΟ Διός καί αυτπ προερχομένη, εΙναl θυγάτηρ τοΟ Κάδμου, υΙοΟ τοΟ Άγπνορος, υΙοΟ τοΟ Διός. Ή Σεμέλη, αν καί θνητπ, συγκαταλέγεται μεταξύ τών συζύγων του. Άθανατοποιείται δέ ύπό τοΟ υΙοΟ της Διονύσου. Ό αριθμός εννέα έχει βαθυτάτην σημασΙΟλογίαν, οχl μόνον εΙς τόν 'Όμηρον καί τόν Πυθαγόρα, αλλά καί εΙς τόν 'ΗσίΟδον, καλύπτων σλον τόν μυθΟλογlκόν όρίζοντα. 'ΕμΦανΙζόμενος εΙς διαΦορετικά γεγονότα τπς Θεογονίας ύΠΟδηλοΟται κάθε Φορά τό τέλος κύΚλου καί h έναρξις νέου n τό τέλος καταστάσεως n h όλΟΚλπρωσις γεγονότος, αλλοτε μέ νέαν αρχπν καί αλλοτε μέ επισΤΡοΦπν εΙς τπν πηγΠν 3• τά γεννηθέντα τέκνα εκ τοΟ Διός καί των οκτώ θεαινών προετοιμά­ ζουν τόν παν - συμπαντικόν ΝοΟν διά τπν τελlκήν, όριστικήν καί αμε­ τάκλητον σύζευξιν τοΟ ΝοΟ μετά τπς παν - συμπαντικπς Ψυχπς, "λ 01σθοτάτης" συζύγου του "Ηρας, δπλα δπ τπς αΠΟλύτως τελευταίας του θείας συζύγου (στ. 921). 'Η "Θεογονία" τοΟ 'Ησιόδου δέν αναΦέρεl αλ­

λον γάμον τοΟ Διός μέ Θεάν.

ΘΕΜΙΣ

(Κλωθώ, Λάχεσις, 'Άτροπος)

τι τών κειμένων έξ άνόγκης συμβαίνει διό ίών κειμένων". συμβαίνει διά των κειμένων>.

/

ΩΡΑΙ

ΖΕΥΙ

/

6.

ΜΝΗΜΟΙΥΝΗ

ΜΟΥΙΑί

(Κλεlώ,Ευτέρπη,θάλ,εlα,

Μελπομένη, τερψ,χορη,

Έρατώ, Πολυμγια, ουρανία, Καλλιοππ)

9.

8. ΖΕΥΙ/ ΜΑίΑ ΕΡΜΗΣ

ΖΙ:ΥΙ/ΙΕΜΕΛΗ ΔIΟΝΥιο:ε

1 Ζ Ε

Vι /

ΜΗΤιΣ

Πίναξ

1


ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 100ν

- Η ΜΕΓιΣΤΗ ΤΩΝ ΤΕΤΡΑΚΤΥΩΝ

313

'Εννέα σύζυγοι καί εl'κοσl έπτά τέκνα, μεταφερόμενα εΙς τό lδεατόν πεδίον υποδεικνύουνσυγκεκρlμμέναςlδιότnτας. Ή άλυσιδωτπ διαδο­ χπ tnc λογlκnς των άΚΟλουθίας σκοπόν εχει νά όδnγnσn, διά μοτελείας καθαρός Προτύπου Ζωnς tnc; Νοπσεως (τοΟ Διός>, διάνοιαν θνπτοΟ εΙς τπν 6ρθπν δlευθέτπσlν καί ταξινόμπσιν τών σκέψεων κατά τόν διάπλουν

Άθπνό μέ ΚΡάνος,

ανευ UUIJJjlΙΠ(λιν

Ζωnς/l.


314

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟί

APxeτYΠA ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Ή νόπσις (ΝοΟς/Ζεύς) δέν εΊναι

- λογlστlκιΊ

στεγνπ, αφυδατωμένπ, ψωψα,

μπχανιστικπ λειτουργία. 'Έχει

τπς5 εντός της ψυχης.

n

Μέ αρχπν τό Ζην, ουσία Ζπνός ΝοΟ λαμβανεl ώς επίσπμον μό­ νιμον σύζυγόν του τελευταίαν, τπν "ερατπν" (αξιαγάππτον) 'Ήραν / Ψυχπν τοΟ σύμπαντος κόσμου 6 , διά νά κλείσΙΊ μέ τά Ιδικά τπς τέκνα Ο κύΚλος των θεϊκων τέκνων τοΟ Διός.

n

n

σύζευξιν

Διός Θεα!νων, _ ό~oίας ό, , " περασμένος ανΘρώπινος νοΟς αδυνατεl να σ~λ~αβIΊ ε 7 αlτ~ας, , μlκρότπτος καί των ατελειων του. δlα~oχl~π ε~μπνεlα _μιας εκαστπς όνομασίας των Θεαινων καί εν συνεχεlς! τ~ν τε~νων ~ων " ΦΘέντων εκ τοΟ Διός καί έκάστπς Θεάς, λα~πρυνεl τον ,νουν και εκτυ­ πώνει εΙς τπν ψυχπν, ώς εΙς "εκμαγείον"8, τπν μελετωμενπν

n

'Εξαίρεσις τελευταία κόρπ τοΟ Διός, Άθπνά Σοφία, οποία εχει συλλπΦθη πρώτπ καί γεννάται τελευταία. Καί πράγματι Ο κύκλος των τρείς Φοράς εννέα τέκνων τοΟ Διός μετά των εννέα συζύγων του, (27 τέκνα + 9 συζύγους 36 Ο συνολικός αριθμός τοΟ γένους καί

=

36: 9 = 4, Ο αριθμός τέσσαρα εΊναι Ο αριθμός της μορφοποιπσεως εΙς

τό αΙσθπτόν πεδίον>, εχει διά παντός oλoKλπρωΘfΊ. ΟΙ νοπσαντες τπν μέΘοδον της "εξ ανάγκπς ακολουΘίας των συλλο­ γισμων" κατέχουν τό προνόμιον της διά παντός "εν ενεργείς!" κατα­ νοπσεως της λειτουργίας τοΟ προτύπου.

'Εάν Ο μlκροκοσμlκός ανΘρώπινος νοΟς, καΘ' ομοίωσιν τοΟ συμπαντlκοΟ μακροκοσμlκοΟ ΝοΟ τοΟ Διός, μετ' απολύτου σεβασμοΟ πρός τό σπ­ μαινόμενον της έρμπνείας τοΟ δlττοΟ όνόματός του, κατανοπσΙΊ τό μέγεΘος τοΟ προτεινομένου προτύπου καί λάβΙΊ ώς αοράτους συζύ­ γους του τάς Ιδιότπτας, τάς οποίας παραδίδει ο Ήσίοδος διά της συ­ γκεκρlμένπς διαδοχης των όνομά των των Θεαινων, τότε εκ τοΟ Θείου διακόσμου προδιαγράφεται εΙς τπν Ψυχπν δυνατότπς, διά της ενδοσκοππσεως, νά εντρυφπσΙΊ εΙς τπν ουσίαν των Θεαινων καί εξ αυτων νά αναρρlχπΘfΊ εΙς τά όλύμπια ϋΨπ της κατοικίας των Θείων lδιο­ τΠτων.

n

Ποίος ο στόχος μιάς οδοιπορίας εΙς τά νοπτικά ϋΨπ, δπου τό τέλος της διαδρομης φαίνεταl απρόσιτον διά τόν ανΘρωπον, εφ' δσον

κατάλπξις, ουσα

n'ΆΘπνά Σοφία, εΊναι Ιδιότπς, nοποία ανπκεl

n

MV'VVV

εΙς τό Θείον; τό Θνπτόν γένος εχει τπν δυνατότπτα μόνον νά Φιλο­

σoΦfΊ, ενω σοφόν εΊναι μόνον τό Θείον7•

Ό στόχος είναι δπως, διά της "όμοιώσεως" μετά τοΟ Γένους τοΟ ο νοΟς τοΟ ΘνπτοΟ αντlλΠΦΘfΊ πρωτον τί πρέπει νά ΘεωρπσΙΊ ώς πρώ­ τας "δυνάμει"ΙδιότπταςεΙς τό νοπτόν σύμπαν καί νά αντlμετωπίσΙΊ λεκτικως τπν ακολουΘίαν τοΟ εξ ανάγκπς συσχετισμοΟτων. Έν χείς! μέ τπν παρατπρπσιντων "τέκνων" καΘίσταταιΙκανός νά μει:αθ:εφ τόν Ψυχισμόν του εΙς τπν "εν ενεργείς!" κατάστασιν,αναγνωρίζων σύζευξιν της νοπσεώς του μέ τάς Ιδιότπτας των Θείων τέκνων.

Ή ουσlαστlκιΊ δμως "όμοίωσις" τοΟ ΘνπτοΟ Θά πραγματoπolπΘfΊ τάς "Ιδιότπτας" των Θείων τέκνων καί οχl μέ τπν αρχlκπν απ' .... ""~ ....,,...

Ή Αθηνά με δλα τά πολεμlκά της σύμβολα


Ιδιότητες, αl απορρέουσαι εκ της γεννήσεως τών εικοσι έπτά τέκνων

τοΟ Διός μετά ίών εννέα συζύγων ίου, εχουν ώς βάσιν τό Πλέγμα της δικαιοσύνης.

Ζ

'Η δΙαδρομή μεταξύ συλλιΊΨεως της Ιδέας της δικαιοσύνης καί τπς γεν­ νπσεως σοΦίας εΤναι μακρά καί επίπονος. εlκοσl εξ διαδο­ χικάς Φάσεις γυμναστικης ασκήσεως. 'Η δικαιοσύνη διαμορ­

ΦοΟταl υπό τοΟ Διός/νοΟ εΙς τό χωροχρονlκόν γίγνεσθαι μέσφ τοΟ

καΘΟλlκοΟ, συνθετικοΟ νόμου εΙς αμΦότερα πεδία, νοητόν καί σθπτόν. ΈκΦράζεται δέ τών εννέα συζύγων καί τών ει'κοσι

ΜΗΤιΣ

κνων του.

1.

ΖΕΥΙ

/ ΘΕΜΙΣ

ΩΡΑΙ

ΧΑΡΙΤΕΣ

(Ευνομία, Δίκη, ΕΙρπνπ)

ΙΆγλοίΌ, Θάλεια, ΕυΦροσύνπ)

ΜΟΙΡΑΙ

(Κλωθώ, Λάχεσις, 'Άτροπος)

2. 3. ΖΕΥΙ / ΔΗΜΗΤΗΡ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ

ΖΕΥΙ

/ ΛΗΤΩ

4.

5. 6.

7.

8.

ΜΑίΑ Ε ΡΜ Η Σ ΗΒΗ ΑΡΗΣ

9.

ΕΙΛΕΙΘΥΙΑ

10.

h OOI:VIO! Αι::ιπ\ιια ΠΙ:ΊνίJIΠrι()('

!()I(πΠ'rπc συγκεντρωμένας

νίαν τοΟ 'Ησιόδου

ένοποιημένας.

συνδέονταlαρρήκτως

Θεογο-

προσΦέρουναναλυΤΙΚώςτάς ανωτέρωΙδιότητας

εΙς εκαστον 'Ύμνον τών προαναΦεΡΘέντωνΘεών.

Ζ Ε Υ Σ

/

ΑΘΗ

ΜΗΤιΣ Α

2

- 945)


318

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 100ν

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI-

- Η ΜΕΓΙΣΤΗ ΤΩΝ ΤΕΤΡΑΚΤΥΩΝ

319

αρετές λοιπόν,

χίiς, εΊναι σχεδόν παΙJό~jοι~~ς τί πραγματικώς, ενώ

κτώνται μέ τπν φρονπσεως, καθώς

n

Διός/Νού, εχοντος Vl'Ίflf.\r

αέναον έξ αρxίiς αφομοιώσεl

φρονπσεως/Μήτιος,

εχει

εν σχέσει μέ κάθε αλλο δέν χάνει δύναμή τπς, ανάλογα δέ πρός τήν περιστροφήτπς γίνεται χρήσιμο καί ώφέλlμο αχρπστο καί βλαβερό).

Mf'Ί,Ό,.,.ν,,-

(Ππάτωνος "Ποπ/τεία" Ζ

συζύγου του.

(απόδ. Α. ΠαπαΘεοδώρου

στα θεών τε (Κι ό Δίας,

ωστε

i δ ui α ν θεών ό Βασιλιάς, πρώτπ γυναίκα του

θεούς καί τούς θνπτούς ανθρώπους).

ΓΗσίοδΟς, "Θεογονία" 886 - 888, απόδ. π. ΛεKαrσάς, εΚδ. ΠAπγPOΣJ.

<11>

Τ.

εΙδυΤα.

"οΊδα, παρακείμενος τοΟ ρnματoς εl'δω

= γνωρίζω).

Ή Mίiτις εχει γνώσιν παλαιάν. προερχομένπν εκ τού ",.,ι,,\c:λιι::\r.'Ι/ΤΓΙ('

εΊναι φρονlμωτέρα ολων τών θεών καί τών θνπτών. Ώς επίθετον σπμαίνεl φρόνπσιν, σύνεσιν, σκέψιν, ευΦιίίΌν καί υυ~λpυυl Ό Σωκράτπς εΙς

ειναl

απεξπραμμένπ, EO'[E:ιJlnUEvt

Μπτις ως αρχή τών γαμων

n

Διός μέ ρίζα . ειναl μήτ . πρ συνολικού γίγνεσθαι εΙς τό νοπτόν πεδίον. Συνεπώς στοργπ καί τρυφερότπς μετά φροντίδος ειναl άπι:::ιο(]ίΤfnα συστατικά

Ιδίας ρίζπς

n

τό φυσlκόν πεδίον, προνοπτικότπτος μεταδίδει εΙς τό όποίας θά προέλθΙΊ αργότερον Τ ι ο ς δοθούν μαθ-

n

ψεως

rΔ. Δnμnrpάκοu "Μέγα Λεξ δπnς τfις ΈΠΠ. ΓΠώσσnς'').

σχέδιον, επιχείρπσιν.

συναισθπματικού/θυμlκού μέρους

nφρόνπσις

στoργίiς καί τρυφερότπτος

έππρε, πού ηξερε περισσότερα πράγματα απ' ολους τούς

δ υΤ α

τέκνον 'Ωκεανού καί υγρός φύσεως τού στοιχείου.

στοιχείον αυτό

δέ

εΚδ.

n

σύζυγος Διός προερχομένπ δπλαδή εκ

α.

- Φ.

518D,

ευφυ"f"ας, εφπρμοσμένπς εΙς

ματ

., μαθ ., μαθήσεως.

στοργπς, αφοσιώσεως εκ τπς αφού εκ μnτΡός Μήφρονήσεως, συνέσεως, εν γένει

,.....,.",,,',,,

δραστπριότπτα εΙς δλα τά πεδία, αόρατα καί όρατά, συμβουλών, σχεδίων καί O'[(}OTnVIIKnc

Ό μύθος κατά τόν Ήσίοδον αναφέρεl, δτl ό Ζεύς πρώτπν του σύζυγον, όποία πδπ κυοφορεΊ Άθπνό, πρώτον συλλπΦθέν νόμιμον τέκνον τού Διός εΙς αόρατον κόσμον τών λεπτοφυών, αΟλων, αΘανάτων Ίδεων. Ό ΝοΟς Θέτει ως βάσιν φρόνπσιν, επί τπς όποίας θά atnplxef1 δλον ΟΙΚΟδόμπμα. 'Άνευ

n

ουδεμία

θά

φρονήσεως Θά A ...."'~ι.. "'I"'... s:'Lrs:η,'n

ό "ς,n,fΊn'l"nr


320

ΤΕΤΡΑΚΤΥΩΝ

APxeτYΠA ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI·

321

ρομένπ εις τόν μύθον τού Πόρου καί της Πενίας10, δτι κατά τπν γέν­ νπσιν της Άφροδίτπς παρίσταται Ο πόρος, τέκνον ΜΠτlος. τό σπμαl­

νόμενον εΊναι δτl κάλλος <Άφροδίτπ) ανευ φρονπσεως <όφανπς παρούσα ΓΙ μπτπρ Πόροω δέν εΊναι ευκτέον, οϋτε επιθυμπτόν. αΙτιολογία

καταπόσεως της Μπτιος υπό τού Διός εΊναι

κνον, τό οποϊον εν συνεχείςι

κατά χρπσμόν

μετά τπν Άθπνά θά γεννπσπ ΓΙ

Γαίας καί τού ουρανού, θά

R" ...

,...."~eiλ,\Ι

τού Διός. τό δεύτερον, τό οποΊον θά είναι αρρεν τέκνον, λέγει Ο

χρπσμός, θά πάρl1 τό σκηπτρον της εξουσίας εκ τού πατρός του 11 . Συνεπώς, Ο Ζεύς καταπίνων τπν θά εγνώριζε πάντοτε τί καλόν κακόν θά εππρχετο εκ τών πράξεών του, χωρίς νά δlατρέξπ τόν

n

κίνδυνον της απωλείας

εξουσίας του.

'

'Η γέννπσις της Άθπνάς εκ της κεφαλnς τού Διός

ΕΙς τπν περίπτωσιν tnc πρώτπς συζύγου, tnc Μπτιος, επισπμαίνεταl διά τού ονόματός τπς, δτl μετά συνέσεως καί φρονπσεως πρέπει

νά πραγματοποιηταl ΓΙ έμπρακτος εφαρμογπ τών επιχειρπσιακών

αναγκών. Θεμέλιον διά τπν ΟIΚΟδόμπσlν της ορθης λειτουργίας τών συλλογισμών εΊναι ΓΙ αρχπ tnc συνεργασίας Διός καί ΜΠτlος. Νούς καί Φρόνπσις αφομοιώνονταl διά παντός εΙς τπν ουσίαν της Θείας 'Οντότπτος τού Διός/Νού, μέ αποτέλεσμα τπν σύλλπψιν καί κυο­ φορίαν της Άθπνάς. Αϋτπ δμως δέν καταλπγεl εΙς γένεσlν tnc Σοφίας αμέσως μετά μίαν διπλην κυοφορίαν, αφ'ένός υπό της μπτρός τπς καί αφ'έτέρου υπό τού πατρός τπς, αλλά θά προπγπθούν οκτώ γάμοι, θά γεννπθούν ε'ίκοσl εξ τέκνα καί τελευταία, εlκοστπ έβδόμπ, θά γεννπθΙ; ΓΙ Άθπνά Σοφία.

'Η διπλη κυοφορία, τόσον εΙς την κοιλίαν της μπτρός τπς, δσον καί εις την κεφαλην τού πατρός τπς, επισπμαίνεl τόσον τάς θπλείας δσον καί τάς αρρενας αρχάς της νοπμοσύνπς εις πληρπ συνδυαστικην ανά­ πτυξιν. κοιλία - Φυσlκαί καί νούς - νοπτικαί ανάγκαl πρέπεΙ, αφού κυο­ φορπθούν εν πληρεl συνειδησεl, νά λαμβάνωνταl αμφότερα υπ' όψιν καί νά ίκανοποιούνταl μετά φρονησεως (Μητιος) καΙ γνώσεως (Διός), καταληγουσαl αί lδιότnτες εΙς την Άθπνάν/Σοφίαν.


ουδέν καταργείται καί ουδέν καταστέλλεται, προκειμένου Γι τοΟ θνπτοΟ νά μπ ακρωτπρlάσΙΊ τπν σφαιρικότπτα τών "δυνάμει" τπτων τπς, αl όποίαl αναμένουν τπν γνώσιν τοΟ θείου προτύπου Γένους τοΟ Διός, διά νά εκδπλωθοΟν όΡθώς. Ή σφαιρικιΊ γνώσις παροΟσα εΙς τόν αριθμόν 36, σύνολον τών εννέα συζύγων καί

εΊκοσι έπτά τέκνων, εΦ'Όσον ό αριθμός ουτος υπαινίσσεται τόν κλον τών 360 μοιρών διά τών 36 δεκανών του. τό περίεργον φαινόμενον παρομοίου κυοφορίας εΊναι αΠΟλύτως γορικόν καί επιβεβαιωτικόν τών απαραιτπτων λειτουργιών. Αδταl

Ιδιότπτες πρέπει νά προϋπάρξουν "δυνάμει", διά νά καταστοΟν tvspysig" lκανότπτες καί νά επιτελέσουν τέλεlον εργον, τό Έργάνπς Άθπνaς. Διά τοΟ Νόμου τiΊς Άναγκαιότπτος τiΊς ΨV 'UC;VΙ/Ι... ysvvneji εΙς τόν ΝοΟν Γι Σοφία.

Ή Άθπνa μέ τπν επέμβασιν τοΟ Ήφαίστου, θείου τεχνίτου τοΟ μΟΙJφc) .. ποlπμένου κόσμου, διά τοΟ κτυππματος τiΊς σΦύρας εξέρχεται πλος εκ τiΊς KεφαλiΊς τοΟ πατρός τπς. τό κτύππμα τiΊς σφύρας φέρον τπν αλλαγπν συνεlδπτότπτος μετά τπν συνεχiΊ σφυρ<:>κcιπnσιv τiΊς νοπσεως καί μετά τπν μακράν κυοφορίαν τών συλλογισμών (27 τέκνων>, ΟΙ όΠΟίΟI καταλπγουν εΙς τό άπι)οcιδόκnιcον

αλλά απαστράπτον αλπθές συμπέρασμα. ΕΊναι Γι στιγμπ καθ' πν

ματοποιείταl Γι ενωσις τών δύο πεδίων, τοΟ αοράτου μετά τοΟ τοΟ διά τοΟ "εξαίφνπς" τοΟ Πλάτωνος14. Ή "εξαίφνπς" εμφάνισις πάντοτε μία βιαία προσαγωγπ εΙς τό Φώς15. Τό δέ "Φώς" εΙς τπν σαν τοΟ συμβολισμοΟ σπμαίνεl "αλΠθεlαν". Ή εμφάνισις τiΊς Άθπνaς χαρακτπρίζεl τπν τελευταία ν φάσιν σεως τiΊς Ύπερτάτπς Νοπμοσύνπς εΙς τό αόρατον πεδίον, εφ'

ώς είπεν ό Σωκράτπς, εΊναι h Θεονόπ, επειδπ τά θεία νοεί καΙ Ήθών Νόπσlς16.

Ή διαδρομπ τοΟ θνπτοΟ είναι μακρά καί απαιτεί ευσέβεlαν, δlάΚΡllal προσπλωσιν καί πολεμlκπν "μανίαν", διά νά δnμlουΡγnθji h νοπλία τiΊς Άθπνaς. 'Άμυνα h ασπίς καί επίθεσις τό δόρυ τπς αναγνώρισις υπό τπς ψυχiΊς τοΟ Νόμου τών Άντlθέσεων διά σπισιν τiΊς ΆρετΠς. 'Έπαθλον τiΊς όpθiΊς κατανοπσεως Όλων τπτων τών προπγπθέντων τέκνων τοΟ Διός μετά τών VVΙ-41μUJV

γων του είναι Γι περικεφαλαία τπς,

h όποία προστατεύει

στρατπγlκόν κέντρον τών συλλογισμών, από κάθε ξένπν Ή Άθπνa Σοφία κατακΤζ] τπν α υ τ ο

- Ν ο μ fα ν

μετά τπν Arι,,,,\v;::1 n Κ(Δι

Όλων τών ανωτέρω λειτουργικών ΙδlοτΠτων.

Ή ακολουθία καί

- Η ΜΕΓιΙΤΗ ΤΩΝ ΤΕΤΡΑΚΤΥΩΝ

APxeτYΠA ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

322

h αλπθεια τών συλλογισμών εΊναι vnT'nrι. h όποία εκθαμβος αρχίζει νά δlαlσθάν~~τClI

ανθρωπίνπν διάνοιαν,

323

κρυφόν σπμαινόμενον, καθώς εκ τών Ιδίων τπς δυνάμεων καί π Ρ ο σ π α θ ε ι ώ ν, φερομένων π ρ ό ς τό π ά θ ο ς τiΊς αναζnτπσεως τπς αλπθείας, ανασύρει τπν Ά Ρ ε τ ν εΙς τό Φώς.

n

β. Θέμις/Θεσμοί/Νόμος "Δεύτερον ηγάγετο λιπαρήν Θέμιν,

nτέκεν <Ώρας,

Εύνομίην τε Δίκην τε καί ΕΙρήνην τεθαλυΤαν, αϊ εργ'ωρεύουσl καταθνητοίσl βροτοίσl,

Μοίρας θ', [Ίς πλείστην τιμήν πόρε μητίετα Ζεύς, Κλωθώ τε Λάχεσίν τε καί'Άτροπον, αϊτε δlδοΟσl θνητοΤς όνθρώποισιν εχειν όναθόν τε κακόν τε".

(Δεύτερπ γυναίκα του επiΊρε τπν λαμπρπ Θέμιδα, πού τού εγέννπσε τίς ΊΏρες, τπν Ευνομία, τπν Δίκπ καΙ τπν ανθούσα ΕΙρπνη, αυτές πού επιτηρούν τά εργα τών θνπτών

ανθρώπων, καί τίς Μοίρες, πού τπν πιό μεγάλπ τιμπ τούς έδωκε ό βαθύβουλος ό Δίας, τπν Κλωθώ καί τπν Λάχεσl καί τπν 'Άτροπο, πού στούς θνητούς ανθρώπους δίνουνε καί τά καλά καί τά κακά τους>.

(Ήσιόδου "Θεογονία" 901 - 907, απόδ. π. Λεκατσάς, έκδ. ΠΑπγΡΟΣλ

'Η Μπτις/μπτηρ, διά παντός εγκατεστημένη εΙς τόν ΝοΟν τοΟ Διός, διά τiΊς φρονπσεως, απαιτεί Όπως h φυσlκιΊ τάξις διευθετηθji διά τοΟ Νό­ μου καί τών Θεσμών. Δι' αυτών θά tnpneji καί θά επlκρατπσΙΊ h άρμονία

καί Γι όμαλπ συμβίωσις τόσον τών αθανάτων, Όσον καί τών θνητών δντων εντός τπς ωργανωμένης αντιστοίχως αοράτου καί όρατπς κοι­ νωνίας (πίναξ

2,

σελ.

317>.

"θεσμός (ό) (τίθημl) δωρ. τεθμός, τό όποτέλεσμα τοΟ τίθη­

μι, νόμος Ιδίως εθος. συνήθεlα .. :Εν Άθηναις θεσμοί ωνομά­ ζοντο ΟΙ Νόμοι τοΟ Δράκοντος, ενώ ΟΙ τοΟ ιόλωνος έκα­ λοΟντο Νόμοι ..".

rΔ. ΔπμπrράKOυ "Μέγα Λεξ. δππς τfις ΈΠΠ. Γπώσσnς"J.

Δευτέρα σύζυγος τοΟ Διός, εΙς τπν διαδοχπν τiΊς λογlκπς, είναι συνεπώς

h Θέμις, h μεγάλη Θεά τών θεσμών. 'Άνευ αυτπς h δικαιοσύνη, μέ βάσιν

τούς θεσμούς, τό "εθος", δηλαδπ τό εθιμlκόν δίκαιον, δέν λεlτουργεΙ τό ε θ ο ς εχει θείαν προέλευσlν, εφ' Όσον διά τοΟ αναγραμματlσμοΟ μεταβάλλεται εΙς θ ε ό ς. Ή σύνδεσις ε θ ο υ ς καί θ ε ο Ο προϋποθέτει τπνεφαρμογπν τπς δικαιοσύνης εΙς δπαντα τά βασίλεια τών ελλόγων δντων. τό θ ο ς προκύπτον εκ τοΟ ε θ ο υ ς:

n


324

ΑΡΡΗΤΟ,ΛΟΓΟ,·

325

ΙΥI\IΙΒΩIΛΑ. ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

''ΟύκοΟν στου αν καλό ηθη ενόντα καί τφ ε'ίδεl όμΟλογοΟντα έκείνοις καί ξυμφωνοΟντα, τοΟ αύτοΟ μετέ· χοντα τύπου, τοΟτ' αν εΊη κόλλιστον θέαμα τφ ί'l11'ι/ηll~\lM θεασθαι";

(θά ητο λοιπόν πανέρμορφο θέαμα γιά δποιον μποροΟσε νά τό δlακρΙνιι αν μποροΟσαν νά συνυπάρξουν στό 'ίδιο ατομο τά καλά ΠΘπ της ψυχης καΙ h όμορφ,ά τοΟ σώματος, πού θά

εΙναl καί τά δύο ταιριασμένα μεταξύ τους. γιατl θαχουν τόν l'δlο τύπο>.

<Ππάτωνος "Ποπ/τεία" άπόδ. Ά. Παπαθεοδώρου

- Φ.

τό τρίπτυχον των 'Ω Ρ ώ ν δρζ1 εΙς τόν άπανταχοΟ χ ω ρ? ν τοΟ σύμπ.?­

ντος κατά τήν ώ Ρ ί μανσιν των υΠOθέσεω~ Kα~ των ν,εν,ονοτωΥ~προνοουν

(τό τρίπτυχον) διά τό μέλλον. Χ ώ Ρ ο ν και χ ω Ρ α oρl~?υ~ αl Ω Ρ ,α ι, δπ­ λαδπ Χ + Ω Ρ Α εΙναl nώ ρ ί μανσις εΙς τόν χ ω ρ ο ν n τπν ,χ + ω α ν, εφ' δσον h Δίκπ παρατπρεί εκ τοΟ ουΡ,ανΟ,ύ τόν τ~όπoν δ,?βιωσεως ολων των ανθρώπων, ΟΙ όποίοl κατοικούν εις τας ~I~,φoρoυ~, χ ω Ρ, α ς , Πλ,α­ νήτου καί δπου αλλοΟ υπάρχουν γεννπτα ελλογα οντα. Η, λεξ~ς χ ~ Ρ α απαντάται εΙς τόν 'Όμπρον καί εΙς την μετέπειτα Γραμματειαν. Ο Χ ω­

e

Ρ ο ς καθωρίσθπ υπό των Ώ Ρ ώ ν

402D,

Παππά).

(τίς εποχές. ΟΙ όποίες φέρουν τά

Ή Θέμις εlναl Τιτανίς, όπ' ευθείας θυγατέρα της Γαίας καί τοΟ ουρα­ νοΟ 17. Άρχαιοτάτπ δlκλείς ασφαλείας τοΟ δλου Γένους τοΟ Διός, προστατεύει διά τών θεσμών τό συνολικόν σύμπαν διά της επικρα­ τπσεως της Νομο - θεσίας. Ή θέμις εΙς τό θείον γονιδιακόν τπς κυτ­ τάρον δέν εχει όποταμlευμένπν τπν Ιδιότπτα τοΟ υγροο στοιχείου εκ των γονέων τπς. Πύρινος ό ουρανός πατπρ καί γπΊ\/π h Γη μπτπρ δέν επιτρέπουν συναισθπματισμούς καί αναιτίους όποφάσεις εΙς τπν διεκ­ περαίωσιν τοΟ Νόμου.

πρωτα τέκνα τοΟ Διός μετά της Θέμιδος εlνaι αl τρεϊς ΤΩρα!. Ό δρος ω ρ α προερχόμενος εκ της ώ Ρ ιμάνσεως εΙς τόν ενδεδεlγμένον Χώ­ ρον τπν ώ Ρ ι σμένπν χρονικπν στιγμπν φέρει τπν Ευνομίαν, τπν Δίκπν καί τπν ΕΙρπνπν εΙς τάς τρείς διαδοχικάς φάσεις της εφαρμογης τοο Νόμου. "τήν τό δίκαι' αγαπώσαν Εύνομίαν περί πλείστου ποιησα·

μένους,

nπόσας καί πόλεις καί χώρας σ4>ζει". (Kern Otto,

'Όrphίcοrum Fragmenta':

23).

Ευνομία είναι όπαράβατος δρος καί επίκουρος της Δικαιοσύνπς/ Δίκπς, προκειμένου νά

tnlKpatnon h ΕΙρΠνπ.

"»Ομμα Δίκης μέλπω πανδερκέος, αγλαομόρφου,

nκαί Ζηνός δνακτος, περί θρόνον ϊζει,

ούρανόθεν καθορώσα βίον θνητών πολυφύλων...... (τόν όΦθαλμόν εξυμνώ της Δίκπς. πού βλέπει τά πάντα καΙ λάμπει από όμορφ,ά, h όποία ακόμπ καί εΙς τόν Ιερόν θρόνον τοΟ Διός κάθεται καΙ παρατπρεί από τόν ουρανόν τόν βίον τών ανθρώπων, πού ανήκουν εΙς πολλάς Φυλάς ...). fΌΡΦIKός 'Ύμνος Δίκπς,

<+ χ).

LXII, 1 - 4,

άπόδ. Σπ. Μαγγίνας, εΚδ. Έγκ. HΛIOΣJ.

(Ήράκλειτος,

άπόδ. Χ. Α. Λαμπρίδπς, εκδ. "rI'""Π.

διά ωρων, ΤΩραl καΙ

σΤjsρ~;ω~!α αl γωνιακαί θέσεις τών αστέρων μονάδων μετρήσεως, n διά Θέμιδος Δlό~, ένOΠOIOϋ~ χω,οόχοι)ν()ν

έΦ' δσον αμφότεραl αl λέξ~lς υπ~δεIKνυ~υν σιν

αποστάσεων

τον χρονον δια

χωρον δια δlοlρκείας.


326

""Ωρα (n) .... 4) ΚΤ. πληΘ. τά τέσσερα σημεία τοΟ όρίζοντος λαμβανομένου τοΟμέν νότου ως Θέρουι:;. τοΟ δέ βορρό

n

ως χειμώνος. Ήρ. 2.26 εΙ δέ στάσις ηλλακτο τών ωρέων καί τοΟ ούρανοΟ tj'i μέν ό βορέης τε καί ό χειμών έστό­ σι".

(Δ. ΔπμπrράKOυ "Μέγα Λεξ. δππς τfις ΈΠΠ. ΓΠώσσπς"Υ.

Αι τρεις Μοίραl επονταl τών

ΤΕΤΡΑΚΤΥΩΝ

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI-

3 Ώ Ρ ώ ν. Συζευγμένον μέ τόν χ ώ Ρ ο ν,

τό αρκτικόν σύμφωνον Χ είναι τό κοινόν προσδιοριστικόν σύμβολον αμφοτέρων τών εννοιών: τού χώρου καί τού χρόνου. Ό χ Ρ ό ν ο ς διεσπασμένος εΙς τρία μέρπ όρίζεταl ύπό τών Μοιρών. Παρουσιάζεται μέ τήν σπμασίαν τού παρόντος, τό όποίον κλώθει Κλωθώ, τού μέλ­ λοντος, τό όποίον τελεσιδίκως καθορίζει 'Άτροπος, καί τού παρελθό­

n

n

ντος, τό όποίον συμπεριλαμβάνει παρόν καί μέλλον καί ανήκει εΙς Λάχεσlν 18. Δικαιοδοσία της τρίτπς Μοίρας είναι τό αΙώνιον

τού χρόνου", τό "ταυτόχρονον" τού παρόντος καί τού μέλλοντος, μετατρεπόμενον εΙς τόν φυσικόν, όρατόν, Φθαρτόν κόσμον αε'iιαιι)ι:' εΙς παρελθόν.

ΆδελΦπ της Μπτιος καί κόρπ τού 'Ωκεανού καί της Τπθύος, n δέν στερείται της ευαισθπσίας τού ύγρού στοιχείου, εκ τού όποίου προέρχεται Μετά τού Διός συνευρισκομένπ δωρίζει ευρύτπτα τού πνεύματος, αναγκαίαν εΙς τό απρόσωπον, ατεγκτον καί ουδέτερον προσωπείον τού Νόμου της Θέμιδος.

εΊναι h απαραίτπτος μετεξέλιξlς Νόμου, προκειμένου h δlκαιοσύνπ νά μπν αποδοθn μέ στυγνότπτα καί σκλπρότπτα, αλλά νά nPOOEyyion τπν ουσία τού αδικΠματος. Άδlκών καί αδικούμενος εύ­ ρίσκονταl εΙς κατάστασιν σφοδρός συγκρούσεως, δπου ΟΙ ρόλοι πα­ ραμένουν ασαφε1ς, καθώς τά οίτια, όποία ώδπγπσαν εΙς τπν πα­ ράβασιν τού Νόμου, μπορεί νά εΊναι αΠΟλύτως κρυφά, ενώ τά απο­ τελέσματα εμφανώς παραπλανπτικά. τών ών ουκ ανευ, h Ευρυνόμπ θά αποκαλύΨn τόν καθολικόν προσδιορισμόν της ορθης κατανομης ευθυνών, αl όποίαl συμβαίνει νά δεσπόζουν συχνά αθέατοι εΙς παρασκήνιον τού δράματος. Ευρυνόμπ θά xpEIaoen νά επιλnΦθn ανΤΙδικίας διά νά άπαλύνn τόν πόνον μιός ενδεχομένως 6Ρθnς, αλλά πολύ σκλπρός αποφάσεως. EULIUV'UUII

n

Μήτπρ Θέμις/Νόμος καί πατήρ ό Ζεύς/Νούς, αμέσως μετά τήν λειτουρ" γίαν της φρονήσεως, εγέννπσαν τάς εξ θυγατέρας, θεIJατ:οΦlύλ,ακ(]c τού Νόμου καί δπμιουργεΤταl ό χ ω Ρ ό χ ρ ο ν ο ς διά τών Ώ Ρ ώ ν τών Μ ο ι Ρ ώ ν. Ή δευτέρα συλλαβή - ρα, κοινή εΙς αμφοτέρας τάς ξεις 'Ώ - Ρ α καί Μοί - ρα, επιβεβαιοί τήν σπμασίαν της αενάου ροης τόν χωρόχρονον, τού ν ύ ν εΙς τό α ε ί, δπου παρελθόν καί μέλλον ναι ένοποlπμένα εΙς τό παρόν.

χάlριτc]ς τέκε In'lί~;:ΙIι"lnl"lήnllι

~υ",IJII, πoί~υήρα,l:oνεΊδος εχ()υσα, EίI(:I>D~Doljvrlv r-j,n;:Ιίrn, τ' i:nIΝη~lvl'Ίv"

h Ευρυνόμπ, h κόρπ τού 'ΩκεανοΟ μέ τό πολυλαχτάριστο θωρl, γέννπσε τΙς τρείς σμορφομάγουλες χάριτες,

ΆγλοlΌ,

Ευφροσύνπ καΙ τήν Θάλεια τήν αγαππτή>. (Ήσιόδου "Θεογονία" 907 - 910, απόδ. π. Λεκατσάς, εΚδ. ΠΑΠΥΡΟΣΥ.

Ό θνπτός αντιλαμβάνεται τήν Φυσlκήν αυτήν διαδοχήν nI"'lI"'lcA,AfI,ιITr,1"

παρόντος, μέλλοντος εντός τών πλαισίων της Ιδικης του νOtιuο,σίj'vnc διότι χρόνος εΙς τό Ιδεατόν πεδίον δέν ύπάρχει 'Εκεί εντός τού ν εΙς τό α ε ί δεσπόζει ό Α Ι ώ ν ....

n

γέννπσlν τριών θυγατέρων, των τριών Χαρίτων, τnς ΆγλοίΌς, Θαλίπς καΙ της Ευφροσύνπς εκ τού Διός/Νού καί της Ευρυνόμπς ονόματα τών Χαρίτων μετατονίζονταl εΙς λαμπρότπτα, ανθπσιν καί ευ φεροσύνπν, δnλα δή εΙς τό αποτέλεσμα της αΠΟδόσεως τnς δι­

καιοσύνπς,

Εύρυνόμη /Εύρύτης Νόμου.

n

ΑΙ αδελφαί Μητις, πρώτπ σύζυγος τού Διός, καί Εύρυνόμπ, ζυγός του, αμφότεραl τέκνα 'Ωκεανού καί Τπθύος, πλαισιώνουν Θέμιδα, δευτέρα ν σύζυγον τού Διός, τέκνον Γαίας καί Ούρανού, τάτπς Θεός. Θέμις διά της αυστπρότπτος τού Νόμου, εύι)ίσι<ετ μεταξύ της φρονήσεως (Μήτιος) καί Ευρυνόμπς, ευρύτπτος τού Προπγήθπ της Εύρυνόμπς, προκειμένου νά αποδοθη τό

προτύπου Άρχης, εΙς τήν όποίαν εν tn εξελίξει π"ροσαρτώνταl

Ιδιότπτες, δnλα δή της εύρύτπτος, της κατ' ουσίαν εκτελέσεως δικαιοσύνπς(πίναξ 2, σελ. 317).

327

OXL

ώς πρός τόν τύπον, άλλά ώς πρός τήν ουσίαν.

n

ευκολία της φορός ροnς (Ευφροσύνπ), n όποία χαρακτπρίζεl ανθπσιν τπς ψυχης (Θαλίπ) μέ τήν λαμπρότπτα (ΆγλοίΌ) της δικαιώσεως,

όποίαν εξυμνούν

τρείς Χάριτες.

(μεσ' στΙς γιορτές κι από τό στόμα τους τπν μαγική τοξεύονταςφωνή αναμέλπουνολου τοΟ βίου την τάξl,


328

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟί

-

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 100ν

καί τά Ιερά συνΜεlα τών άθανάτων διαλαλούν,

μαγική ΤΟξεύονταςΦωνή τους).

(ΉσΙοδος, "ΘεογονΙα" 65 - 68,

απόδ. Π. Λεκατσάς, εΚδ.

- Η ΜΕΓιΣΤΗ ΤΩΝ ΤΕΤΡΑΚΤΥΩΝ

(διότι ουτε αl ταχεΤαl Φλόγες τοΟ Μίου, ουτε τiΊς σελήνης τό Φώς, ουτε καί τό καύχημα τiΊς σοφίας, τiΊς άρετiΊς καί δρα­ στπρίας ουτε τiΊς λαμπρός ώραιοτάτπς νεότητος τού βίου Γι περίοδος διεγείρει χαρές εΙς ζωήν μας χωρίς lδlκήν σας παρουσίαν).

rΌΡΦIKός 'Ύμνος ΧαρΙτων ΙΧ, απόδ. Σπ. ΜαγγΙνας, εκδ.

6 - 10,

ΗΛIΟΥλ

ΚΛΕIΩλ

329


330

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI-

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

'Εντός τού άριθμού έ ν - ν έ α τό έ ν - επισπμαίνεl τήν ε ν τός n<1'''..,.'' Γι όποία επετελέσθπ εις τό εσωτερικόν του. τό - ν έ α πρ~:>εΙ:01~Jάζ:εl εναρξιν tiic; ν έ α ς καταστάσεως. Δέν εμφανίζεl, μόνον τήν αναγγέλλεΙ.

συνέχlσlς των ιδιοτήτων/τέκνων, όποία προκύπτουν μετέπειτα γάμους, πράγματι αλλάζουν τήν ουσίαν των εξελίξεων τού Γένους τού Διός. Ιδιότπτες δέν άν~:::ιφ:sρc)νταl μόνον εΙς ηθlκάς αξίας. βασεις εχουν tGeii επεταl tiiC; αναπτύξεως tiiC; διανοίας εΙς επίπεδον κοσμογονlκόν καί νlκόν.

n

ΕΙς τό κεντρικόνδιάζωμα τοΟ Γένους τοΟ Διός των

3 νέων vu<...u

VUlJV

ΤΡΟζ Μνπμοσύνπςκαί ΛπτοΟς, εμφανίζεταl τό ψυχικόν OtC)IXE:iOV θρωπότπτος, aνευ δμως τοΟ δlαχωρlσμοΟ εΙς επί μέρους

των ανθρώπων. Δπμπτρα τό Α'(τιον, περσεφόνπ τό ΑΙτlατόν. ανθρωπόΤΠΤΟζ

h περσεφόνπ/κόρπ, Γι Φερέφασσα n(1'\e,,,,6 ..,,..,,",,,,..

ρουσα εΙς επαΦπν τό θείον μέ τό θνπτόν. Αι προϋποθέσεις των αοράτων Νόμων καί Θεσμων

",... "'A..ν~,..,ι

πρώτων τριων συζύγων καί των πρώτων εννέα τ:εl<~vωiV μελλοντικαί ελλογοl ψυχαί, πέραν των αφπρπμένων nAIlla,\\1 κατά τάς ενσαρκώσεις των, απαιτούν καταλλήλους

.......'".."....,

νά αναπτυχθούν καί νά αναπαραΧθούν, ωστε Γι Φύσις εφευρίσκουσα, ώς "πολυμήχανπ μήτπρ καί παμμήτειρα άρμοδίους φορεΤς των θείων τπς εντολων (πίναξ 2, σελ. 'Όλπ

n οργανική

άρμοδιότπτος

Φύσις από τήν γέννπσlν εΙς τόν I-ΙfΊ,ι/n1"rΊΗ

tiiC;

μεγάλπς Δήμπτρος, όο\lονωΤliκnc

ζούσπς επί των απείρων εΙδων τού φυτικού καί ..,vv""v.... σις καί Δπμήτπρ συνάπτονται εΙς τό Όμοούσιον των των. ουδέν βλαστάνει, εάν Γι Μεγάλπ Δπμήτπρ τό rιΠI1\ΙrΊrΊ!

Δπμήτπρ φαίνεταl δτl επωνομάσθπ οϋτω "κατά δiiς δ ί δ ο υ σ α ώς μ ή τ n Ρ "Δ n μ ή τ n ρ" Σωκράτπς εΙς τόν Κρατύλον τού Πλάτωνος21. πnιιιιιrίτeιnl"l θεά. ΠΟlλu(~νΙJμε δΟIΙΙΟ'ΊΙ.

ΛnIII1'l1"~n κουροτρόφος,όλfllο~)lω1Ι::ι.

σταχυοτρόΦε.πaντ()δC>τεlραl...

('Ώ Δπώ μπτέρα των πάντων, θεά, δαιμονία ματα, σεβαστή Δήμπτρα πού τρέφεlς τά παιδιά

Δπμήτπρ, Γι rii Μήτπρ, Γι Ψυχή πανίδος καί χλωρίδος


332

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΑΡΡΗΤΟΙΛΟΓΟΙ-

ευτυΧίαν, ώ Θεά, πού δίδεις τόν πλοΟτον, τρέφεlς

στάχυα,

παρέχεις τά πάντα ...).

(ΌρΦικός 'Ύμνος ΔIιμπrρoς Έπευσινίας, απόδ. Σπ. Μαγγίνα, εΚδ. Έγκ. ΉΛΙΟ γ).

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 100ν

-

Η ΜΕΓίΣΤΗ ΤΩΝ ΤΕΤΡΑΚΤΥΩΝ

333

Νόμου τfΊς 'Εξελίξεως, εμΦανίζεταl διά συζεύξεως κρόνου/Ρέας. Μέ τπν γέννπσιν τών τέκνων κρόνου καί 'Ρέας εύρισκόμεΘα εΙς τό Βασίλειον τών Νέων Θεών, εΙς τπν Νέα ν Θεοκρατίαν τοΟ Διός, τά άποlα τέκνα επιλαμβάνονται τά τοΟ ΦυσικοΟ, άρατοΟ, ΦΘαρτοΟ κόσμου μέ προεξάρχον τό ζεΟγος Διός/'Ήρας.

Μετά τπν ΘεσμοΘέτπσιν τοΟ σύμπαντος διά τοΟ ΝομlκοΟ πλαισίου

(Θέμις, Ευρυνόμπ βασlζομένου επί τfΊς Φρονπσεως

(π. Γράβιγγερ "'Ύμνοι ΦlποσοΦικοί και Λειτουργικοί τών Άρχαίων

Μυστών", εΚδ. ΙΔf.:ΟΘΕΑjrΡC'Ν/ΔIΙΙJ1ΕΛΗ, σεΠ.

42

καίΚΘΓΠ Otto 'ΌrρhίcοrumFragmenta': ΙΕΡΟΙ ΛΟΓΟΙ ΕΝ ΡΑΨΩΔΙΑΙΣΚΔ,

198).

Μπτιος), τά

τυπα εχουν τεΘfΊ εΙς επαγρύπνπσιν τών πεπρωμένων μελλόντων νά συμβοΟν. Ό γάμος ZωfΊς/Z π ν ό ς/ΝοΟ/Δ ι ό ς, δ ι α λύσεως/ΦΘορας/ γεννπσεων /ΦυσlκοΟ Θανάτου συνάπτεται μετά τfΊς Δπμπτρος/όργα­ νΙKfΊς Φύσεως, τfΊς προστάτιδος τών μπ μονογενών όντων, διά τπν περαιτέρω εξέλιξιν τοΟ Θείου Σχεδίου. Ή γέννπσlς τfΊς Κόρπς/περσε­

φόνπς είναι γένεσις τfΊς Ψυχπς τfΊς άνΘρωπότπτος. '''Άπασα γάρ

n

θεΟλογία τήν δευτέραν ζωο-

γονίαν <Κορικήν> επονομάζει καί ζ~oγόν~ καί

δλn

δλην ύπόστασιν απ' εκείνης εχειν

φησί καί μετ' εκείνης ένεργεlν. ουδαμού γάρ αΙτιατά τών αΙτίων απέσπασταl της προνοίας' αλλ' αl μέν πλάναl καΙ αl ζητήσεις καί αl κατά περιόδους μεθέξεις τών προ­ νοουμένων εΙσίν, ι1 δέ θεία της μεριστης ζωης αΙτίαν συνή­ νωσεν αυτήν έξ αϊδίου πρός την δλην ζωογόνον πηγην,

ην καί μητέρα καλοΟσlν ΟΙ Θεολόγοι καί Ο Πλάτων αυτός. πανταχοΟ συνάπτων

tF! Δήμητρl

την Κόρην καί τήν μέν ώς

γεννητικην αΙτίαν προϊστάμενος, την δέ ώς απ' εκείνης πληρουμένην καί τά δεύτερα πληρούσα ανυμνών".

(Διότι ολόκληρος

n Θεολογία

τών Έλλήνων τήν δευτέρα ν

<κατωτέρα> ζωογονίαν όνομάζεl κορικήν καί τήν συνδέει μέ τήν καΘολικήν ζωογόνον πηγήν καΙ λέγει πώς λαμβάνει τήν ύπόστασίν της άπό εκείνην καί μετ' αυτfΊς ενεργεΙ Διότι ηου­

Θενά τά άποτελέσματα δέν είναι άπεσπασμένα τών αΙτίων των' άλλά εκ τών αΙτίων προέρχονται αl περιπλανήσεις καί αl άναζητήσεις καί αl συνάψεις, πού επέρχονται κατά περιό­ δους, δέ Θεία αΙτία τfΊς μερlστfΊς ζωfΊς ένοποlήΘη διά παντός

n

μέ τήν καΘ' ολοκληρίαν ζωογόνον πηγήν. ΟΙ Θεολόγοι τήν

άποκαλοΟν καί μητέρα, καΘώς καί Ο ι'διος Ο Πλάτων, ο οποίος παντοΟ συνάπτει τήν Δήμητρα μέ τήν κόρη, καί τήν μέν Δήμητρα ώς πρωταρχικήν αΙτίαν τfΊς γενέσεως, τήν δέ Περσε­ φόνην πληρουμένην υπό τfΊς Δήμητρος, συμπληρώνει δι

αυτfΊς μέ την σειράν της τά δεύτερα <κατώτερα». (Πρόκπου "περί τfις κατά Ππάτωνα Θεοπογίας", ς,

49, 20 - 53).


334

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI-

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 100ν

- Η MEΓJΣΤH ΤΩΝ ΤΕΤΡΑΚΤΥΩΝ

335

Τρία είναι τά Βασίλεια τά όριοθετπμέναύπό τού Όμπρου καί τρεΤς ΟΙ Βα­ σlλεΤς εΙς τούς όποίους διά κλπρου εχουν ταύτα κλπροδοτπθη.Είναι ΟΙ τρεΤς αδελφοί, υΙοί τού κρόνου καί της 'Ρέας: ό Ζεύς, ό Ποσειδών καί ό Πλούτων. Ό κληρος τού αεριώδους ζόφου έλαχε εΙς τόν Πλούτωνα, εΙς τόν Ποσειδώνα Γι μόνιμος κατοικία της θαλάσσπς, ενώ ό ευρύς ου­ ρανός μέ τόν αιθέρα καί τά νέφπ έλαχε εΙς τόν νεφελπγερέτπνΔία. Κοινή πάντων γη καί ό μακρός 'Όλυμπος, λέγει ό 'Όμπρος26. Όμοφω­

n

νεΤ καί ό ΉσίΟδος εΙς τήν Θεογονίαν 27. Ή τάξις της κόρπς έχει Φύσιν διπλην. Θά πδύνατο κάποιος νά onopfIon διά ποΤον λόγον Γι κόρπ μυθολογlκώς συνευρίσκεται μέ τόν Δία καί άρπάζεταl ύπό τού Πλούτωνος, χωρίς δμως νά έχn σχέσlν μέ τόν ΠΟ­ σειδG)Vα, τόν τρίτον αδελφόν, κυρίαρχον τού μέσου Βασιλείου, τού συναισθπματικού, κόσμου τού εκπεφρασμένου διά τών ύδάτων. 'Όταν Γι Κόρπ συνευρίσκεται μέ τόν Δία εμφανίζεταl ύπεράνω τού κό­ σμου καί ύφαίνεl τόν διάκοσμον τών ουρανίων πέπλων καί λέγουν

δτl είναι νύμφπ, συναΦθεΤσα μετά τού Διός, διά νά εμψυχωθούν καί

τά αλλότρια, τά όποΤα έχουν ζωήν 28 . Καί δίνει ύπόστασιν εΙς τόν ενα νέον δπμιουργόν τών επί μέρους ψυχών, τόν Διόνυσον, ό όποΤος δμως περιέχεται εις τήν κατάταξιν τού Ήσιόδου εκ μπτρός θνπτης, Περσεφόνπ καί Πλούτων

της Σεμέλπς. ΕΙς τούς Όρφικούς 'Ύμνους Ζεύς καί περσεΦόνπ γεννούν

τόν Διόνυσον. 'Έύβουλεύ, πολύβουλε, Διός καί Περσεφονείης. άρρητοι ς λέκτροlσl τεκνωθείς, αμβροτε δαϊμον".

Ό ΉσίΟδος εΙς τήν Θεογονίαν όρίζεl μέ τήν γέννπσlν της Κόρπς δευτέραν δπμιουργίαν,εκ της όποίας θά εμφανισθούντά δεύτερα, αΙσθπτά δντα εΙς τόν κόσμον της μορφης. ΕΙς τήν κορυφήν Γι Κόρπ νέρχεταl μετά τού Διός, εΙς "τά νέρτερα καί βένθεα" Γι Περσεφόνπ τόν Πλούτωνα. Ή διάκρισις τών δύο ονομάτων τπς προσδιορίζεl τήν λεπτότπτατης Φύσεως τών Ιδιαιτεροτήτωνκατά τήν τέλεσlν ύψπλών τπς καθπκόντων, αλλοτε ώς κόρπ μέ τόν Δία 24 καί αλλοτε

περσεφόνπ μέ τόν Πλούτωνα25.

..... διό καί φασίν

την Κόρην ύπό μέν τού Διός βιάζεσθαl, ύπό

δέ τού Πλούτωνος άρπάζεσθαl".

n

Ι .. ώς εκ τούτου λέγουν δτl μέν Κόρπ βιάζεται ύπό τού Διός. ύπό δέ τοΟ Πλούτωνος άρπάζεταl).

(Kern Otto, 'Όrphίcοrum Fragmenta': /ΕΡΟ/ ΛΟΓΟ/ ΕΝ ΡΑΨΩΔ/Α/ΣΚΔ, 195).

Σκπναί από τόν '1;\δπν


ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ

100V - Η ΜΕΓιΣΤΗ ΤΩΝ ΤΕΤΡΑΚΤΥΩΝ

337

('Ώ Ευβουλέα, πολυμήχανε, πού έγεννήθπς εΙς τάς όρρήτους κλίνας τοΟ Διός καί της ΠερσεΦόνπς, όθόνατε δαίμον).

rΌΡΦIKός 'Ύμνος ΔιονύσουΧΧΧ 6 - 8). Ή Κόρπ άρπάζεταl υπό τοΟ Πλούτωνος καί εκ της Γης Μήτρας, μπτρός Δήμπτρος, μεταφέρεταl εις τό Βασίλειον τοΟ '1?ιδου, επιμελουμένπ μετ' αυτοο τά νοήμονα καί έλλογα θνπτά δντα τοΟ σύμπαντος. Ή κόρπ

συνάπτεται μέ τά δύο ακρα, δπλαδή τόν Δία καί τόν Πλούτωνα, ποτέ μέ τόν Ποσειδώνα, ό όποΤος κατέχει τό μέσον καί επιτροπεύει "τό μέσον κέντρον" εντός της τριάδος τών τριών όδελΦών 29 • "Πλούτωνος πολύτιμε δόμαρ, κεδνή, βιοδώτl,

nκατέχει ς, Άίδαο πύλας ύπό κεύθεα γαίης.

πραξιδίκη, έρατοπλόκαμος ΔηοΟς θόλος άγνόν". <Σύζυγε πολύτιμε τοΟ Πλούτωνος, ένδοξε, πού δίδεις ζωή, σύ πού κατέχει ς τός πύλας τοΟ '1?ιδου εΙς τό έγκατα της γης,

πραξιδίκπ, μέ τό πλοκάμια τό έπέραστα, άγνόν τέκνον της ΔποΟς).

rΌΡΦIKός 'Ύμνος περσεΦόνπς χχιχ 3 - 6λ

ΕΙς τόν Ποσειδώνα έλαχε τό μερίδιον νά ζωοποιn τό όνΘρώπlνον γέ­ νος διά τοΟ συναισΘήματος. Δ έ κ α τ ο ν τέκνον τοΟ Διός, ώς πρός τόν ΉσίΟδον, ό - δ έ κ α - σ τ ο ς η περσεφόνη εΙς τόν '1?ιδην μετά τοΟ συζύγου Πλούτωνος/Ά"ί"δου,

εΙναl η πραξιδίκη, η δικαία πράξις της τελlκης κρίσεως

n

Θνητών, ώς

πρός τόν όμώνυμον Όρφικόν 'Ύμνον. Ή δικαίωσις η τιμωρία τών πρά­ ξεων κατά τόν ένσαρκον βίον έχει ώς τελικούς κριτάς τό ζεΟγος Περ­ σεΦόνης/Πλoύτωνo~ Μέ τήν άρπαγήν της Περσεφόνπς, η

επl εννεα πμερας περl­

επλανάτο εις τήν γην μέ δςιδας ανπμμένας, ανευ αμβροσίας καί νέ­ κταρος, εΙς αναζήτπσιν της Κόρπς30.

τό μυθολογlκόν σπμαινόμενον τών περιπλανήσεων, αναζητήσεων καί ανευρέσεως διαρΘρώνεται εντός κύκλου Εννέα ημερονυκτίων 31 .

τό ημερονύκτιον εΊναι αλλπγορικόν τών αντιΘέσεων, αl όποΤαι προκύ­ πτουν διά τών εναλλαγών τών ποικίλων ψυχικών μεταπτώσεων. Ό αρι­

Θμός εννέα εΊναι τό σπμαινόμενον της όλοκλπρώσεως.

Ψυχή, συνΟδευομένπ εΙς τόν '1?ιδπν υπό δύο δαιμόνων

Αϊτιον (Δπμήτπρ) καί αΙτιατόν (ΠερσεΦόνπ> είναι αρρήκτως καί διά παντός συνπμμένα μεταξύ των, εΊπεν ό Πλάτων. Συνεπώς πεΡIΠλανή­ σεις, αναζπτήσεις καί ανευρέσεις της Δήμπτρος επί της Γης συνάπτονται μετά τών αντιστοίχων κινήσεων της περσεφόνπς εΙς τά Βασίλεια τοΟ


338

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI·

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 100ν

ΣY~JlBCtAA. APχeτYΠA ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

'1:\δου, σπου άγνή καί αμόλυντοςεφπρπάσθπ,προκειμένουνά

.,......·.... ,.,·Ρ:;:.

ίκανή νά δlKάζfΊ μετά τοΟ Μεγάλου ΚρlτοΟ, ώς Πραξιδίκπ, τεFlεσllδίκωc. Άπαl1:είταl δηλα δή εσωτερικός, μυπτικός κύΚλος διά νά όλοκλπρωθη

κίνπσις της Κόρπς/ψυχης διά της συνδέσεώς 'Άνακτος εΙς

μετά τοΟ

.

συνεχείζΙ η Φερέπαφα/περσεΦόνπ, με βάσιν επαφήν της τπς δπμιουργίας τών πρώτων, μέσων καί έσχάτων, πραγματοποιεί

καθολlκήν κίνπσιν τών οντων, τών όποίων

ΜΕΓίΣΤΗ ΤΩΝ τιι:,rnΛ"τ"n",

339

σύλλεκτρον. ανασσαν,

nΜούσας τέκνωσ' Ιεράς. όσιας, λιγυφώνους,

έκτός εχουσα βλαψιφρονος συνέχουσα βροτών σύνοlκον εύδύνατον. κρατερόν θνητών αυξουσα RO~{IGI.lav

βασίλεια τοΟ '1:\δου.

δέουσα

"M 1vnlJloaOvrlv καλέω.

είναι η

μετά τών 'Άκρων, Διός καί Πλούτωνος, ηγεμόνων

<προσκαλώ τήν Μνπμοσύνπν, τήν σύζυγον τοΟ Διός, τήν δνασσαν, h όποία έγέννπσε τάς ίεράς, όσίας, λιγυροφώνους Μούσας, εχουσανπόντοτεέκτόςτήνκακήν,βλάπτουσα τάς φρένας μνήμπν, φέρουσα εΙς έπαφήν κάθε νοΟν τόν βρο­ τών μέ τήν ψυχήν, αυξάνουσα τόν ευδύνατον, Ισχυρόν λογl­ σμόν τών θνπτών>. (ΌρΦικός 'Ύμνος Μνπμοσύνπς ιχχνιι,

λοιπόν τόν τρόπον εσχατα .... ζωογονία>. (Πρόκπος,

ονομά τπς, ώς Φερέπαφαν,

",..",..ι-.γ,,.,

μέ

h Κόρπ συνυφαίνουσα < έπιλάμπεl/ακτινοβολεί>

κατά Ππάτωνα Θεοπογίας': ς, 51,

ό

εΙς

εχουσαν εΙς κίνπσιν

φέρεl

δlκαιοδοσίαν

10 -

15λ

1 - 6).

διά τήν ανθρωπίνπν διάνοιαν, εΙναl η πρώτπ εξ σλων τών νοπτικών Ιδιοτήτων, h όποία εμφανίζεταl εΙς τόν όρίζοντα τών γάμων τοΟ Διός, αμέσως τήν σύλλπψιν καί γέννπσιν της περσεφόνπς, ψυχης της συνολικηςανθρωπότπτος. Συνεπώς η προτεραιότπς αΟτπ της Μνήμπς ύΠΟδεlκνύεl καί τήν σπμασίαν τπς εΙς τήν ανάπτυξιν τοΟ ανθρωπίνου γένους.

Ή Μνπμοσύνπ φροντίζεl διά σύνδεσιν ψυχης καί νοΟ, αυξάνουσα τόν δυνατόν λογισμόν τών ανθρώπων καί απομακρύνουσα τάς ζπμίους, αρνπτικάς σκέψεlς33. Αί όδπγίαl αί σχετικαί μέ τήν αί όποlαl εντέχνως καί αφανώς σχπματίζουν τό πλέγμα τών συσχε­ τισμών μεταξύ ψυχης της ανθρωπότπτος <περσεφόνπς> καί νοΟ <Διός,

πατρός τπς>, κατευθύνουν τόν απαίδευτον θνπτόν εΙς σταδιακήν αναγνώρισιν τών προτεραιοτήτων. ,1διαlτέραν δπλαδή μέρlμναν ό θνπτός όφείλει νά δώσrι εΙς ανάπτυξιν της Ποίας σμως

'Εκείνπς, η όποία διά της παιδείας θά αναπτύξrι τό ηθος

θνπτοΟ. ε. MνηIJ4~σί)νη

'Εννέα αl θυγατέρες, τάς όποίας ό Ζεύς αΠΟΚΤζ] εκ της Μνπμοσύνπς, τάς Μούσας. ΟΙ VIJIKtCJC ~lllin\fl:,rl'1 l.Ιητί:ετα

vn,nι:b,Iv άl1' άΘανάτων άλλ' οτε

λέ:χος είσαναβαίνων'

ρ' ενιαυτός εην.

nδ' ετεκ' εννέα κούρας όl.ιlόΦIΡο\ιας <Urlvιilv άIAι\ιό\,ΙΤl'.ιJlν περί δ'

ετελέσθη>. διά

,.....,

. δσ<,αν

ηθεα 1I:!=IIi\ln Cιθ,Cιvι:η:ι,.ι\j κλείου,σιν


ΕΛΛΗΝΩΝ

340

('Εννιά λοιπόν μ' αυτήν εσμιγε νύχτες ό βαθύβουλος ό Δίας, κρυφά από τούς αθανάτους ανεβαίνοντας στό Ιερό κρεβ­ βάτι· μά σάν ό χρόνος εκλεισεν καί ΟΙ ώρες κύκλο εγύρισαν καί τά Φεγγάρια λείψαιναν, καί πολλές μέρες χάραξαν καί δύ­ σαν, εκείνη εννιά τοΟ γέννησε κόρες .... κι άηό τό στόμα τους τή μαγική τοξεύοντας φωνή, αναμέλπουν σλου τοΟ βίου τήν τάξl, καί τά Ιερά συνήθεια τών αθανάτων δlαλαλοΟν, τη μαγl­ κη ΤΟξεύοντας φωνη τους).

(Ήσιόδου "Θεογονία" 56 - 60 καί 65 - 68, απόδ. π. Λεκατσάς, εκδ. ΠAπγPOΣJ.

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 100ν

-

Η ΜΕΓΙΣΤΗ ΤΩΝ ΤΕΤΡΑΚΤΥΩΝ

341

Ό ΉσίΟδος τονίζει στl αl εννέα Μούσαl μέ τπν μαγlκπν των φωνπν επι­ λαμβάνονται ώς πρώτον μέλημά των τπν εξύμνησιν τοΟ Νόμου καί τών αθανάτων τάς Ιεράς συνηθείας. ΟΙ θνητοί. διά τπς μνπμπς, όφεί­ λουν'Ζκαθ' όμοίωσιν τών Μουσών, νά εξυμνούν τόν Νόμον, προκειμέ­ νου ουτος νά τυπώνεται εΙς τπν Ψυχπν μαζί μέ τάς συνηθείας τών αθα­ νάτων.

Διότι τό δσμα διά τού παλμού, τπς μελφδίας, τού ρυθμού καί τπς αρ­ μονίας συντονίζει τπν ψυχπν εΙς τούς ύψηλούς τόνους τών ουρα­ νίων συγχορδιών, διευκολύνον τπν ψυχπν εΙς τπν προσατένlσlν καί κατανόησιν τπς αρετπς, μέ προτεραιότητα τήν Δικαιοσύνην καί τόν Νόμον. 'Ό,ΤΙ κατέστη όρατόν ώς Θέμις μετά τών θυγατέρων της καί Ευ­

Ρ,υν~μη με~ά τών 1~IKών της, δπλα δπ ό Νόμος εΙς ολον του τό ευρος

εις την πρωτην τριαδα τών συζύγων, επαναλαμβάνεται τώρα εΙς τπν δ~υτέραν μέ τπν Ιδιότητα τπς Πραξιδίκης <Περσεφόνης), αλλά καί μέ ηυξημένας διασυνδέσεις τπς ουσίας τπς μνήμης/ Μνημοσύνης καί τών εννέα θυγατέρων της. 'Όταν ό νούς ασχολπταl μέ τό θεΙον, ύμνών εκ βαθέων τόν Νόμον καί τπν τάξιν, απομακρύνεται από τάς κακο­ βούλους καί φαύλους σκέψεις.

Ό αριθμός τών Μουσών εlναl καίπάλιν ενδεικτικός τπς όλοκληρώσεως ένός κύκλου, ό όποιος φροντίζεl τά τπς παιδείας καί τά τών μυστηρια­ κών τελετών.

Ή ανάλυσις τών όνομάτων τών Μουσών αναφέρεταl εΙς τάς αρμΟδιό­ τητας μιας έκάστης. 'Όλαl δέ όμού στόχον εχουν τπν καθοδπγησιν τών θνητών διά τπς όρθπς Παιδείας, καθώς καί τήν εΙσαγωγήν των εΙς τά Μυστήρια.

"θνητοΤς, οΤς κε παρητε, ποθεινόταταl, πολύμορφοι. πάσης παιδείης άρετήν γεννώσαl αμεμπτον' θρέπτειραl ψυχης. διανοίας όρθοδότειραι καΙ νόου εύδυνάτοιο καθηγήτειραl ανασσαl, αϊ τελετάς θνητοΤς παρεδώσατε μυστιπολεύτους".

(σείς σέ σσους ανθρώπους naPEUPEeiitE είσθε περιπόθητες, πολύμορφες, επειδπ γεννατε την αμεμπτον αρετή ν πάσης

παιδείας, εσείς τρέφετε την ψυχήν καί δίδετε την όρθην κα­

τεύθυνσιν εΙς την διανόησιν, καί είσθε αl όδηγοί βασίλισσαl τοΟ δυνατοΟ νοΟ, σείς πού έδείξατε εΙς τούς ανθρώηους τάς

Καλλιόπη

πολύμνια

τελετάς, αl όποίαl έορτάζονταl μέ μυστΠρlα>. (ΌρΦικός 'Ύμνος Μουσών, 76, 3 - 8, απόδ. Σπ. Μαγγίνα, εκδ. Έγκ. ΗΛΙΟΣ).


342

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ

100ν

ΑΡΧΕτνΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

-

Ή ανάπτυξις της 'Ιδέας τών εννέα Μουσών εΙναl ύψίστπς μετά τήν κατανόπσιν τών εννέα συζύγων τού Διός. 'Ίσως εΙς γενεστέραν εργασίαν nPOocyyloen τό εσωτερικόν εργον τών Μ ο υ σ ώ ν /Μ υ ή σ ε ων.

ΜΕΓιΣΤΗ ΤΩΝ ΤΕΤΡΑΚΤΥΩΝ

343

ζ. Μαία

Οι" Ατλαντίς

τέκε κύ~)ιμc)ν

νότων. Ιερόν λέχος εΙσαναβθσα".

n

n

<Στόν Δία ακόμπ κόρπ τού 'Άτλαντα Μαία γέννπσε τόν δο­ ξασμένο Έρμη, τόν αγγελιαφόρο τών θεών, στό Ιερό ανεβαί­ νοντας κρεββάτι>.

(Ήσιόδου "Θεογονία" 938 - 940, απόδ. Π. Λεκαστα, εΚδ. ΠAΠYPOΣJ.

Ή 'Άρτεμις προσφέρεl ελαφον εΙς τόν προσερχόμενον επί αρματος μέ λύραν ανά χείρας Απόλλωνα

ς. Λπτώ/ Λήθη.

n

Μετά τήν Μνπμοσύνπν, Λήθπ/Λπτώ. Ό Αναγνώστπς, Kal:aV'()cI'IV ανάλυσιν τών Συμβόλων καί τών Αρχετύπων της ουσίας 'Όντων εΙς τό Ψυχογονlκόν επίπεδον, αναγνωρίζει τήν ρας καί της lεραρχίας, τήν όποίαν πκολούθπσεν ό Μέγας

Ήσιόδου, εμπνευσθείςύπό τών Μουσών/Μυήσεων. .

ΕΙς τό επίπεδον της έρμπνείας, τό όποίον προσπγγίσθπ εΙς σαν ερευναν, δέν θά δοθούν περαιτέρω εξπγήσεις OX~Stll<:WC επενέργεlαν τού Φωτός εΙς τήν συνολlκήν φύσιν τού

Q "... .,.,..."

ΑΙ εξπγήσεις θά ανέλθουν εΙς τό επίπεδον τού αμιγούς CDω'Ί:ΟC δύμων μετά από αλλας αναγκαίας εξελlκτικάς διαβαθμίσεις, θά διαλευκάνουντήν εννοιαν "Σελπνιακή Γνώσις" καί "Ήλιακή μέ έπόπτας τήν 'Άρτεμιν καί τόν Απόλλωνα.

Νεαρός ό Έρμης

μέ πτερά εΙς τούς πόδας


344

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟI

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Ώραιοτάτη κόρη τοΟ τιτανος 'Άτλαντος καί της Πληϊόνης

nΜαία

στερώθη εΙς τό λαμπρόν αστρον τοΟ σμήνους τών Πλειάδων ΆστερlσμοΟ τοΟ Ταύρου. ορατή διά γυμνοΟ όΦθαλμοΟ.

Μετά τόν φωτισμόν της νοήσεως διά της Άπολλωνίου καε~αΙ:lότlnτc)c τοΟ Φοίβου, καταστέρωσlς της Μαίας επισημαίνει τήν έπ~~ρχομ:sνrιν δυνατότητα της εκ - μ α ι -εύσεως τών 'Ιδεών. αl οποίαl θά έκ(DΡ(]σε~οϋlv ύπό τοΟ Έ Ρ μ ο Ο καί θά έ Ρ μ η νευθοΟν, ύπό της διανοίας, ανευ σκομμάτων δογματlσμοΟ, σκότους, αμαθείας, Ιδιοτελείας κ.λπ. ρίστων, νεφελοειδών καταστάσεων. τό λαμπρόν αστρον της .......'' ........ οποία αναγραμμαΤlζομένη εΙς

n

Μ

Α

Α

Ι

Ι

Α

Μ

Α

>S( Ι

χ

ι

Α

11 Α

δημιουργεί διά τοΟ όνόματός της καί τοΟ όνόματος τοΟ μοΟ τάς καθολlκάς συνάΨεις, μέ τάς οποίας ο εγκέφαλός

δοτούμενος μέ τό α Τ μ α της Μ α ί α ς όποκαθαίρεται καί μ α (πίναξ

2.

σελ.

317>.

Άγγελιαφόρος τοΟ Διός ο Έρμης, καθlστζΙ τήν πεrjεΡ~::ισI-Iένl νοιαν Ικανήν νά συλλάβn τήν καθαρότητα διά τοΟ ρας Άπόλλωνος καί νά Katavohan διά τοΟ Κηρυκείου εΙς χειι)ας σταγωγοΟ ΈρμοΟ την έ Ρ μ η ν ε ί α ν της Θείας Βουλης τοΟ η.Σεμέλη

Ή Όρφική παράδοσις επιλαμβάνεται τοΟ μεγαλειώδους γlκοΟ ΟΙκοδομήματος, τό οποίον πηγάζει όπό τήν ενωσιν μετό του Διός. διά νά χαρίσn εΙς τήν ανθρωπότητα τόν σον.

"Καδμείη δ'ορα ΟΙ Σεμέλη τέκε φαίδιμον υίόν IJI>c:eISi'O' φιλότητl, Διώνυσον πολυγπθέα, άθόνατον θνητ"· άμφότεροl θεοί εΙσlν". (Καί τοΟ Κάδμου

nκόρη nΣεμέλπ τοΟ γέννπσεν, έΡ(ι.>τc)σμίν

ντα ς μαζί του. εξαίσιο γιό τόν πολύχαρο Διόνυσον, άθΙJνclτ,

θνπτή· όλλά καί ΟΙ δύο τώρα θεοί εΊναι). ('Ησιόδου "Θεογονία" απόδ. Π. Λεκατσά. έκδ. πtJlrιVΙ.Jf.

Σάτυρος μέ τόν Διόνυσον βρέΦος


346

ΑΡΡΗΤΟΙΛΟΓΟΙ-

Ό ΉράκλειτοςεΙς τό απ.

1\.1'""'ΙΙ:Τ'ιΙ" Ι\. ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

52 αποκαλύπτει

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 100ν

- Η ΜΕΓΙΣΤΗ ΤΩΝ ΤΕΤΡΑΚΤΥΩΝ

347

τά έξπς μυστηριακά nV':-Τ'L'/λ"

μέ τόν παίδα Διός/Σεμέλης καί τήν βασιλείαν τοΟ παlδός: "αΙών

έστl παίζων πεσσεύων' παιδός

nβασιλείη".

(ό αΙών ε/ναι παιδί πού παίζει ΤΟΠΟθετώντας εδώ κι εκεί τούς πεσσούς ΓΙ βασιλεία ειναl τοΟ παιδιοο>. {Ήράκπειroς, άπ. 52, άπόδ. Χ. Α. Λαμπρίδπς, εΚδ. KΛEIΩJ.

Ή εΙκών τοΟ κόσμου εΤναl η εΙκών τοΟ αΙώνος, μέ τήν όποίαν ό παίς Διόνυσος μέ τούς πεσσούς. ΟΙ πεσσοί εΤναl παlχνΙδlον ι.υΛ" 'L. 'Όμως εΤναl πράγματιέτσι nύπάρχεl μία εσωτερική αφανής vοιlοη~λFln η όποία εντός μεγάλων χωροχρονlκών κύκλων όρίζεl τό t'Ίnj"\f"I"i""'\I

Νόμου, τόν όποίον διά τπς εξουσίας του ό Διόνυσος καλείται από πατέρα του Δία νά εφαρμόσn;

OOI<PU'O σου.

Ό κόσμος διά τπς εlκόνος τοΟ 'Ηρακλείτου θά εΊναι αΙωνίως νέος, ναι καί ό παίς τοΟ Διός καΙ τπς Σεμέλης, ό μεταξύ τπς άθι:ινCJσίc]C' θνητότητος, ό αναλαμβάνων τήν φροντίδα τών επί μέρους τών ελλόγων καί νοημόνων όντων. τόν Αγρόν τοΟ Διονύσου Ζαγρέως, εΙς τόν Ζ<μδιακόν

v,·..,~"",

ντα ι καί επανέρχονται αl Ψυχαί τών θνητών, αλλοτε πάι)χc>υσαl αλλοτε ποlοΟσαl, πάντοτε δμως εν κινήσει Μεταβολή καί l{,υγΗ,'1" τό βασιλικόν παιχνίδιον τών πεσσών. Παίζει ό Διόνυσος πεσσούς εΙς τόν χώρον καί τόν χρόνον ώς βασιλεύς, οοίί:'ων κινήσεως τά τοΟ χρόνου εΙς τόν αΙσθητόν κόσμον. nECJOC)VOU< όρίζεl τήν νομοθετικήν εξουσίαν τοΟ δλου διά τοΟ "'u l.uμ,ι::;μIlJμι..ιv

πεσσών, ΟΙ όποίοl διά τπς επαναληπτικότητοςτών επί ""c;;.IJV'-'L επαναφέρουντήν τάξιν εΙς τήν αΙωνιότητα. Ώς πρός τό κατωτέρω Όρφικόν Απόσπασμα, ό L.1IVVUL,VL. τούς δρους τοΟ παιχνιδίου, θλίβεται διά τάς ψυχάς,

επlκαλοΟνταl,απελπlσμέναl,διά νά τάς όδηγήσn καί πάλιν τεινόν του κόλπον.

\/\/{.v,lll

τό μυστηριακόν αυτό απόσπασμα διευρύνει τήν συνειδητότητα καί τπς επιτρέπει νά KataVOIlon τήν θείαν προέλευσlν τών θνητών ψυ­

χών μέσ<μ τοΟ Διονύσου. ΑΙ Ψυχαί αυταl εΤναl πάναγνοι, δέν έχουν

δμως αυτοσυνειδησίαν. Αι ψυχαί, έχουσαl εγκαταλείψει τήν γενέ­ τειράν των, τόν αστέρα/πατρίδα, πίπτουν από πλανήτου εΙς πλανή­ την, εγκλωβιζόμεναl εντός τοΟ Ζ<μδlακοΟ κύκλου τοΟ Διονύσου. "Θά πάσχουν καί θά ηοlοΟν", μέχρις δτου αποκτήσουν ταυτότητα καί αυτο­ συνειδησίαν. Ό Διόνυσος, πάντοτε νέος εΙς τόν αΙώνα, παραλαμβάνει τό σκππτρον τπς εξουσίας από τόν πατέρα του Δία μέ εντολήν δπως βασιλεύn εφεξπς εφ' δλων τών νέων Θεών καί τών θνητών ανθρώπων.

κατανόησις τπς Διονυσιακπς Λατρείας εΤναl η μεγάλη προσδοκία τπς ψυχπς, ι'σως καί τό μεγαλύτερον επίτευγμά της, λόγ<μ διττπς Φύσεως τοΟ Διονύσου, ό όηοίος δΡζι μεταξύ ημών τών θνητών καί νων, τών Αθανάτων, ενθουσιαστικώς καί μετά μανίας.

Διόνυσος μέ αυλητάς σατύρους

'Όμως καί αυτό τό θέμα δέν δύναται νά πρoσεγγισθjΊ ώς επί μέρους, εξ αΙτίας τπς εξαιρετικπς του σπουδαιότητος καί διά τόν λόγον τόν διακόπτεται εΙς τό σημείον αυτό η συνέχlσlς τπς Διονυσιακπς ρείας.


ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 100ν

348

-

Η ΜΕΓιΙΤΗ ΤΩΝ ΤΕΤΡΑΚΤΥΩΝ

349

('Αν θυμόμουνατή γενεαλογίατοΟ Ήσιόδου, ποιούς όκόμπ λέ­ γει τούς παλιότερους προγόνους αυτών τών θεών, δέν θά

θ. Ζεύς/Νους και <Ήρα/Ψυχή

επαυα νά διπγούμαι στl σωστά είναι βαλμένα σ' αυτούς τά ονόματα, εως στου δοκιμάσω τί θά κάν!1 στό τέλος αυτή μου τωρινη σοφία, αν δπλαδη θά KOυραστjΊ οχl, αυτη πού μοΟ

n

n

κατέβπκε ετσl ξαφνlκά τώρα δά χωρίς νά καταλάβω όπό ποΟ ....

είναι λογικό πρό πάντων νά βροΟμε τίς σωστές ονομασίες στά παντοτεινά ύπάρχοντα καί όπό τη φύσπ πλασμένα πράγματα. Γιατί εδω κυρίως πρέπει νά έξετάσουμε μέ προσοχπ τη θέσπ

των ονομάτων' 'ίσως μερικά όπό αυτά νά δόθπκαν όπό κάποια πιό θεϊκη δύναμπ παρά όπό την όνθρώπινη). (Ππάτωνος "κρατύπος"

396c καί 397c,

απόδ. ΉΠ. Λάγιο( εΚδ.1. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ).

Άρμοί της ψυχπς, αl Μνπμαl, "εΙ δ' εμεμνήμην", εΊναι αρρήκτως συνδε­ δεμέναl μετά τπς Μυθολογlκπς μας Παραδόσεως, λέγει ό Πλάτων. Ή μυθολογική δμως απόκρυψις τπς ουσίας των σημαlνομένων των ονομάτων των θεων σκοπόν εχει νά Gton εΙς λειτουργίαν τόν νουν διά των συλλογισμων, ό όποίος εμπεριέχεται εντός τπς ψυχΠς35. Ή ΜυθΟλογία ύποκρύπτει εντός των ονομάτων τάς Ιδιότητας των Θεων, αλλά συγχρόνως μέ πλάγιον τρόπον τάς αποκαλύπτει Ό

των εΊναι ό κατ' εξοχήν παραδίδων τάς μυστικάς κλείδας τiiς έρμηνείας

των ονομάτων τπς Θεολογlκπς μας Άρχαίας Παραδόσεως. ανάλυσις των ονομάτων των θεων, ώς μεθΟδεύεται ύπό τοΟ Πλάτωνος εΙς τόν

διάλογόν του "Κρατύλος"36, εΊναι ύψίστης σημασίας διά νά yivn αντl­ ληπτόν τό σημαινόμενον, τοΟ όποίου Γι Φύσις εΊναι καθαρως μυητική.

Ζεύς/Νους και 'Ήρα/Ψυχή

"ΕΙ δ'έμεμνήμην τήν <Ησιόδου γενεαλογίαν, τίνας έτι τούς άνωτέρω ηρογόνους λέγει τούτων, ουκ αν έπαυόμην ξιών ώς όρθώς αυτοϊς τά όνόματα κείται, εως

της σοφίαςταυτησίτί ποιήσει, εΙ αρα άπερείn00, έμοί έξαίφ­ νης νΟν ούτωσί προσπέπτωκεν αρτl ουκ 01δ' όπόθεν .... μέν ουν τοlαΟτα δοκεϊ μοl χρηναl έαν' εΙκός δέ ημας εύρεϊν τά όρθώς κείμενα περί τά άεί δν~α καί ,πε cj!> υκιό· τα. 'Εσπουδάσθαl γάρ ένταΟθα μάλιστα πρεπεl, την

τών όνομάτων' ίσως δ' ένια αυτών καί ύπό θειοτερας μεως nτης τών άνθρώπων έτέθη".

τά "Σχόλια εΙς τόν κρατύλον τοΟ Πλάτωνος" τοΟ Πρόκλου, μέ τήν πε­ ραιτέρω ανάπτυξιν των ονομάτων των θεων, ανοίγουν πύλην των ανωτέρων κόσμων εΙς εκείνους μόνον, ΟΙ όποίοl, εκπαιδευθέντες διά των μαθπμάτων καί αποκαθαρθέντες διά τπς διαλεκτικπς γνη­ σίως ΦιλοσοΦοΟν, διότι "ωσπερ θριγκός* τοίς μαθήμασιν Γι διαλε­ κτlκΓΙ .. επάνω κείσθαι"37.


ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 100ν

350

-

Η ΜΕΓιΣΤΗ ΤΩΝ ΤΕΤΡΑΚΤΥΩΝ

351

Σ~μβα~νε~ λoιπ~ν ό~~ά νά όνομάζεταl ό θεός αυτός ετσl, διότι εl,ν9Ι εKε~νoς, εξ 91τιας τοΟ όποίου ύπάρχεl διαρκώς

? Oλ~ τα

, , ,ονΤ9. 'Έχει, δέ ~Iαιρεθ~ σέ δύο

n ζωή

Όπως

ακριβως προ ολιγου ελεγα, ενώ αρχικά πταν ένωμένο τονοδπλαδή στό "Δία"καί στό "Ζπνα" <δίδει ζωΠ». (Ππάτωνος "κρατύπος"

396 - 396b

απόδ. Νικ. Σ. ΜπαξεβανάΚI, εΚδ. ΠΑΠΥΡΟΣΥ: U\f\.Jμυlulu αρχικώς

"Τ4)

καί Τ4)

, δπλαδπ

'Ως πρός τόν κρατύλον τό Γένος Διός, προερχόμενον εκ της λείας τοΟ ουρανοΟ /Γαίας καί κρόνου/Ρέας, προορισμόν εχει τπν λωσιν /ζωπν τοΟ μορΦlκοΟ κόσμου, h όποία της διπλης ι..ιu\Jlu .... τοΟ Διός. έρμπνεία τοΟ ονόματος Διός, τοΟ τε θεών πάτερ' πδέ καί ανδρών"38, λίαν ενδlαφέρουσα, Σωκράτπς αναλύει εΙς τόν κρατύλον σπμασίαν διπλης ονομασίας:

εΙναι

<Φαίνεταl δε στl καί στόν λέγεται πατέρας του <τοΟ Ταντάλου>, εχει δoθίi τ' ονομα κατά τρόπο, πού πολύ ωραιότατα τοΟ ταιριάζει Δέν εΊναι σμως ευκολο νά διακρίνωμε καθαρά. τό ονομα τοΟ Διός εΊναι

σάν ενας όρισμός στό σύνΟλόν του, αφοο δέ τό εχωρίσαμε σέ δύο μέρπ, αλλοl μέν χρησlμοποlοΟμε τό ενα μέρος του,

καί αλλοl τό αλλο. Δπλαδπ αλλοl μέν τόν ονομάζουν "Zίiνα", αλλοl δέ σταν σμως δύο αύτά ένωθοΟν, ωστε ν' αποτελέσουν ενα ονομα, αύτό φανερώνεl τπν φύσπ τοΟ θεοΟ, τό παραδεχόμεθα άρμόζεl ονομα νά τό tKtGRfi. καί γιά μας καί σλα

ταλλα εμψυχα οντα δέν εΊναι δυνατόν νά εΊναι Ολλος αίτιος ζωπ

ό αρχοντας κι ό κυβερνήτπς


352

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI-ΘΕΟI,

ΑΡΧΙ:ΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 100ν

Διά τnς προσεγγίσεωςτοΟ προαναφεΡθέντοςΔιαλόγου .. v".,........ ::1,,, ••"

Η ΜΕΓίΣΤΗ ΤΩΝ ΤΕΤΡΑΚΤΥΩΝ

Jετι::ιτcινιζόμ~~νοl εΙς Ζωην/Φθοράν /ΝοΟν δύο Άρχών εΙς

τών Όρφικών Άποσπασμάτων (ί, 11, 111, lν, νΙ, 21a), τών Όρφικών αν, ΧΙΧ, ΧΧ, ιχχιιn, τοΟ Όμηρου καί τοΟ 'Ησιόδου αποκαλύπτεται

εΙς τό Δωδεκάθεον ό Ζεύς είναι, όχι μόνον

-

nΖωη, τό Znv, ό Ζην, ό

αλλά καί ό α'(τιος καί τnς διαλύσεώς του δ ι ά <Δ ί α) τnς τnς Φθορας. τόσον γέννησις δσον καί Φθορά όρlοθετοΟνταl τοΟ αεί ΝοΟ Ζηνός/Διός τοΟ σύμπαντος όρατοΟ κόσμου, δέ

n

n

n

είναι h Καθολlκή Ψυχη τοΟ Κόσμου <ΌρΦlκά Άποσπ.>. ΕΙς τόν ΌρΦικόν 'Ύμνον τοΟ Διός πιστοποιείται, δη

<αυτόν εδώ τόν ενα κόσμο, ό όποΤος περιλαμβάνει πάντα ανεξαιρέτως, οϋτε κάποιος από τούς θεούς οϋτε από τούς

'ΥΩ ! βασlλεΟ. διά σήν κεφαλήν έΦάνπ τάδε πάντα.

..

γαία θεά μήτπρ. όρέων θ'ύψαύχενεςΟχθοl. καΙ πόντος,

καΙ πάνθ' δπόσ' ούρανός έντός εταξεν".

θρώπους εδπμιούργησε, όλλ' ίΊτο πάντοτε, εΊναι καί θά εΊναι

(Ω! βασιλιά, από τό δικό σου κεφάλι εΦάνπσαν δλα αυτά,

πΟρ αείζωον, τό όποίον ανάπτει κατά καθωρlσμένα μέτρα καΙ σβήνει επίσης κατά μέτρα>.

h γη

nθεά μπτέρα καί τών βουνών ΟΙ ύψηλοί λόφοι

(ΉράκfJειrος, άπ.

καί ό πόντος καί δλα δσα ό ουρανός περιέχει).

30,

άπόδ. Χ. Α. Λαμπρίδπς, εΚδ. ΚΛΕΙΏ).

f'OρΦικός 'Ύμνος Διός, χν; άπόδ. Σπ~ ΜαγΥίνα, εκδ. ~EγK.

... " ΙΊ

"

,

Σ

"Διά σην κεΦαλην": έμΦανίζεταl πρό τnς νοπτικης μας nH,nHr\r Φορά εκ της "κεΦαλης" εΙς τόν "νοΟν" τοΟ Διός, εκ τοΟ "'Ι ,,"""'u τά όρατά εγεννηθησαν. "ΣκηπτοΟχος" καί "n(]vt:oVEV~SenIOC" λείταl ό Ζεύς εΙς τόν όμώνυμον ΌρΦlκόν του 'Ύμνον. rΊk'inn1-n της εξουσίας επί τοΟ παντός <επί της γnς, τών ορέων, καί πάντων δσων ύπάρχουν εΙς τόν ουρανόν> προέρχεται

Σ

(Ησίοδος, στ. 921-924> Τ

τουργηματος τnς "βασιλείας", της ύπάτης δηλαδη Άρχnς,

Ε

ό Ζεύς διά τnς νοητικnς παντοδυναμίας του κατέχει άδlαμIΦICJβrn:ι'!' καί δlκαιωματικώς.

Σ

Άντιστοίχως εΙς τόν ΌρΦlκόν 'Ύμνον τnς 'Ήρας άνι:::ιφι~ρεταl:

ΙΛΕΙΘΥΙΑ

"Ψυχοτρόφους αϋρας παρέχουσα ΠΡ~i)σrινεϊς... σέθεν ούδέν δλως ζωFις

<παρέχεις εΙς τούς ανθρώπους ηπιες αυρες, πού τρ:sφc)υ\l ψυχάς ... διότι χωρίς εσένα κανένα γενικώς πλάσμα ρίζει τήν φύσιν της ζωης ...). f'OρΦικός 'Ύμνος 'Ήρας, χνι,

Ό ΌρΦlκός 'Ύμνος τnς 'Ήρας παραπέμπει τόν θνητόν εΙς χήν, εκ τnς όποίας τά πάντα nponfIeav, διότι, ώς λέγει ό

πάντα είναι έμψυχα" καί

n όποία μέ ππίας ασρας τρέΦεl

δλας τάς Ψυχάς. 'Ως εκ τούτου απειροελάχιστον

δμως ''ουσίας'', "τό όμοούσιον", είναι θε μακροκοσμlκοΟ όντος.

"" '~λC''"/V

nΨυχη κάθε μIΚlροl<οα;μlκ:ο

.. Λοισθοτάτπν

δ' υΗρην θαλεράν ποιήσατ' δκοιτιν·

καΙ 'Άρπα καΙ ΕίλεΙθυlαν ετικτε μειχθείσ' έν Φιλότπτl θεών βασιλFιI καΙ ανδρών". <καΙ τελευταία κι ανθόκορμη γυναίκα του την 'Ήρα επηρε· κι αυτπ ερωτοσμίγοντας μέ τόν βασιλιά καί τών θεών καί τών ανθρώπων τοΟ γέννησε τήν 'Ήβη καί τόν 'Άρη καί τήν ΕΙλεί­ θυια>.

(Ήσιόδου "Θεογονία" 921-

923).

353


ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 100ν

- Η ΜΕΓΙΣΤΗ ΤΩΝ ΤΕΤΡΑΚΤΥΩΝ

355

'Ή β η, ΓΙ αμφίδρομος ονομασία τπς πρώτης Θυγατέρας Διός καί 'Ήρας. επισημαίνει τήν αΙωνίαν νεότητα τοΟ πρώτου τέκνου, τό όποΊον προ­ κύπτει εκ τοΟ γάμου Ψυχπς καί ΝοΟ. ΑΙωνία νεότης συνοδεύει τήν ψυχήν, ΓΙ όποία επαξίως έφερεν εΙς άρ­ μονlκήν συλλειτουργίαν τόν συναlσΘηματlκόν της κόσμον μετά τοΟ νοητοο.

'Όμως ανευ σΘένους. τό όποΊον Θά ύπερασπίζεταl τό δίκαιον, ολαl αl

προηγούμεναlΙδιότητεςείναι ανευ αξίας καί αποτελέσματος.Ό 'Ά Ρ η ς, αναγραμματισμόςτπς μητρός του 'Ή Ρ α ς, είναι τό "ερκος 'Ολύμπου", ό "δlκαιοτάτων αγός φωτών", ό "συνάρωγος Θέμlστος", κατά τόν τελευταΊον'Ορφικόν 'Ύμνον τοΟ 'Άρεως (πίναξ 2, σελ. 317>. Ό 'Ά Ρ η ς

είναι ό προασπίζων τά εΙρηνικά έργα διά τοΟ σΘένους του καί οχl ό καταστροφεύς αυτών. Ό τελευταΊος τών Όρφικών 'Ύμνων κλείνει μέ τήν επιταγήν τπς δικαιοσύνης, ΓΙ όποία διέπει τόν σύμπαντα κόσμον, όρατόν καί αόρατον, τόν όποΊον ύπερασπίζεταl ό μέγας "χρυσεοπή­ λπξ"41, ό φέρων χρυσπν περικεφαλαίαν, σύμβολον τπς προστασίας

τοΟ αΘανάτου σΘένους, τπς κεφαλπς του, διά τήν επικράτπσιν τοΟ δικαίου, άρμΟδlότητος τοΟ 'Άρεως.

ΕΙλείΘυια, τελευταΊον Θεϊκόν τέκνον τοΟ '1εροΟ Θείου Ζεύγους, εί­ ναι ΓΙ αρωγός εΙς τούς τοκετούς τών Θεών καί τών ανΘρώπων. Είναι ό σύνδεσμος μεταξύ αοράτου καί όρατοΟ πεδίου, καΘώς βοηΘεΊ νά έλ­

Θουν εΙς τόν αΙσΘητόν κόσμον αl Ψυχαί πρός "ενσάρκωσιν.

ΓΕΝΟΣ

(Ησίοδος, "Θεογονία"

943 - 945) Σ

(ΚΛΕΟΣ ΗΡΑΣ

'Ήβη, ΓΙ αΙωνία νεότης, σύζυγος τοΟ εκΘεωΘέντος Ήρακλέους

γεν. "Άρεως)


356

ΑΡΡΗΤΟΙΛΟΓΟI·

APxeτYΠA ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Ό Ζεύς παρέδωσεν τόν Ήρακλέα εΙς τόν ΈρμfΊν, τήν ωραν κατά όποίαν h 'Ήρα έκοιμθτο, μέ τήν εντολήν δπως τό βρέφος Θπλάσn τό στfΊΘoς τπς. Ή 'Ήρα έξύπνπσεν αποτόμως, δταν αντελήΦΘπ

βρέφος, τό όποίον έΘήλαζε, ΠΤΟ ό παράνομος καρπός τοΟ εΡ(ι)ΤC:IQ τοΟ συζύγου τπς μετά τfΊς ΘνπτfΊς Άλκμήνπς. Ώργισμένπ s:-nS:'1Ί'Ί]Ι::S:­ βρέφος εκ τοΟ στήΘους τπς καί τό γ ά λ α εξεσφενδονίσΘπ πέρατα τοΟ ουρανοΟ καί ετσl εδπμlουργήΘπ ό Γ α λ α ξ ί α ς42.

Ή ΜυΘοπλασία αποτελείται από μίαν διαδοχήν παρα - λογισμών. ό λόγος τfΊς έντoλfΊς τοΟ Διός πρός τόν ΈρμfΊν νά παραδώσn κλέα εΙς τήν 'Ήραν κατά τήν διάρκειαν τοΟ ϋπνου τπς διά νά

λάσn, έΦ'δσον h μήτπρ του Άλκμήνπ είναι εν ζωji καί μάλιστα νήσει δίδυμα τέκνα, τόν ΉραKλfΊ καί τόν ΊΦIKλfΊ; Είναι σαΦές

δυμα έκ τfΊς μπτρός των Άλκμήνπς ουδέν πρόβλπμα enrιασιμου

τρoΦfΊς Θά είχον. Παρ'δλα ταΟτα καί έΦ'δσον πρόβλπμα ΘΠΓ~ασIμoo

ύπfΊρχε, διατί h Θεία εντολή τοΟ Διός αναφέρεταl μόνον εΙς κλέα καί οχl εΙς αμφότερα τά βρέφπ;

ΑΙ απαντήσεις απαιτοΟν έ ρ μ

n ν ε ί α ν,

εΦ'δσον

h παρουσία

μ ο Ο δπλώνει τήν ανάγκπν νoΠΤIKfΊς έγρπγόρσεως διά τήν σιν τών κεκρυμμένων συλλογισμών τοΟ Διός. 'Άλλωστε ό

ων ό αγγελlαΦόρος τοΟ Διός, καΘίσταται ό διalμΘσοί~α~:ntlnς τοΟ Θείου ΝοΟ καί τfΊς διανοίας τών Θνπτών. Έπισπμαίνεται δτl τά Θνπτά οντα, τά όποία έχουν VS:-\I\lnTfV,rt εκ τών δύο αΘάνατον Θεόν, τυγχάνουνΙδιαιτέρας mnnV1rlt'\(,r

μέν ΉραKλfΊς είναι γόνος Διός καί τfΊς ΘνπτfΊς Άλκμήνπς, ό συνελήΦΘπαπό τόν Θνπτόν ΆμΦιτρύονακαί τήν Θνπτήν

~

'-I ...... ..... YV

Άλκμήνπν. Ό Ζεύς, μή έχων ανάμειξιν εΙς τήν σύλλπψιν

γόνου Θνπτών, δέν περιβάλλει διά τfΊς ευνοίας του καί κατ' εντολήν τοΟ Διός, h 'Ήρα εΘήλασεν, έστω καί """"'uV'VJ",, τόν Ήρακλέα. Ή Ψυχή τοΟ Ήρακλέους εξετlνάχΘπ πΙ:-rl/'"'lv τfΊς κατοικίας τών Θεών, αφοο δμως ετράφπ δΙ' όλίγον

ν ά λ α. Συνάγεται δτι Άστέρες καί ΉραKλfΊς, εκ τfΊς τfΊς 'Ήρας προερχόμενοι, καΘώς έξεσφενδονίσΘπσαν μωφαιν

λούΘπσαν τήν Ιδίαν πορείαν!

Ή προβολή σωμαΤIKfΊς ρώμπς

τονίζει εΙς τήν περίπτωσιν τοΟ Ήρακλέους τό ψυχικόν σΘένος


358

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 100ν - Η ΜΕΠΣΤΗ ΤΩΝ ΤΕΤΡΑΚΤΥΩΝ

ΘΕΟΙ, ΙΥΜΒΟΛΑ, APxeτYΠA ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

τά τέκνα θεοί τοΟ Διός, γεννπθέντα από μπτέρας Θεάς, δέν εχουν

ανάγκπν τοΟ γάλακτος της 'Ήρας, διότι είναι αμιγώς θεοί, γεννπθέντες εκ θείων γονέων. 'Όμως ό Ζεύς μεριμνα εξ 'ίσου δι' δλα του τά τέκνα, όχι μόνον τά αθάνατα, αλλά καί τά θνπτά. Ή πρόνοιά του, διά τόν Ήρα­

359

Ήρακλέους, εκμπδενίζοντες τάς αχανείς αποστάσεις καΙ τούς απεί­ ρους χρόνους, ε'ίμεθα εΙς θέσιν νά επlλέξωμεν μεταξύ Άρετης καί κακίας, καθ'όμοίωσιντοΟ προπάππουμας Ήρακλέους,διότι ό Ήρακλης προωρίζετο ύπό τοΟ Διός κατά τήν Ίλιάδα

κλέα, είναι παροΟσα καί δΙ' αυτό δέν τόν αποστερεί τοΟ θείου γάλα­ KτoςτηςυHρας/Ψυχη~

"σήμερον ανδρα φόωσδε μογοστόκος ΕΙλείθυια εκφανεϊ,

'Ήρα, θεία μακρο - κοσμική Ψυχή, διά τοΟ μεγίστπς α ξ ί α ς γ ά λ α­ κ τ ό ς τπς, εδπμιούργπσε τόν r α λ α ξ ί αν. Ή λέξις Γ α λ α ξ ί α ς εμπ~ .. ρlέχεl τήν ουσίαν της πραγματικης μας μεγίστπς α ξ ί α ς τροφης, διότι δπαντα τά όντα μετά τήν γέννπσίν μας λαμβάνομεν τήν τροφήν

ος πeιντεσσl περικτιόνεσσινανeιξεl, τών ανδρών γενεης, οϊ θ'αϊματος εξ εμεϋ εΙσίν'Ό

τούς αστέρας, ώς αποκαλύπτει σήμερον

από τόν ανδρών τήν γενεά πού εκ τοΟ αϊματός μου εΙναι).

n

Qr<.l

nΆστρονομία καί πισΤΟΠΨ8Ε n Έπιστήμπ. Ή ΜυθΟλογί.

διά της βιοχπμείας καί αστροφυσlκης προπγείταl εΙς τό αδέσμευτον απειρον τοΟ χρόνου της ασθμαινούση Έπιστήμπς τών θνπτών.

'Ο Ήρακλης, γόνος Διός καί θνπτης, είναι ό διάμεσος, ό συνδέωνt αθάνατον στοιχείον τοΟ πατρός του μετά τοΟ θνπτοΟ της μπτρ του. ΈΦ' δσον ό 'ίδιος ό Ζεύς κλπροδοτεί εΙς αυτόν τήν "δυνάμει" κα-ι: στασιν της νοπμοσύνπς καί τών συλλογισμών, θά πρέπεl τά θν όντα νά μετέχουν "δυνάμεΙ" καί της θείας Ψυχης της 'Ήρας.

Κλέος της 'Ήρας ό Ήρακλης. ώς πρότυπον της ανθρωπότπτος, μετα~ ρεl τήν θείαντροφήν εΙς τήν ανθρωπότπτα. 'Ως εκπρόσωπος τό~ της 'Ήρας εκ τών ανω πρός τά κάτω, δσον καί της ανθρωπότπτ()~ τών κάτω πρός τά ανω, αντιμετωπίζει τήν ύπάτπν τών προκλήσ νά καταστη α ξ ι ο ς τοΟ γ ά λ α κ τ ο ς τ η ς 'Ή Ρ α ς, τό όΠΟίονκ'

τε εγεύθΠ.~ .. 'Η σύνδεσις τών όντων μετά της παγκοσμίου 'Ήραςψα πραγματοποιείται διά τοΟ ψυχlκοΟ γάλακτος.

Ή χρυσοπέδlλος 'Ήρα, επίθετον αφορών εΙς τά χρυσα τπς ύπ06ήμ. ύπενθυμίζεl διά τοΟ χρυσοΟ τήν αθανασίαν καί διά τών nεδίλων κάλυψιν καί προστασίαν τών ποδών τπς, διότι ώς μυθολογlκόν σl1 νόμενον, ΟΙ πόδες εχουν δείκτπν τήν ψυχήν.

Άλλά όχι μόνον. Ή σύνδεσις γίνεται καί διά τών δύο όνομάτ προσφώνπσις 'Ήρα καί Ήρα

,

,

_

+ κλης, το Κλεος τπς

ζ

..

'3' . . . . c.·.

Ηρας, ειναl

:J

n εηl

τοΟ Θείου πρός τό θνπτόν ελλογον όν, δπως τάς "δυνάμει" lδ!' τάς καταστήσΙΊ "εν ενεργείζΙ" διά τών ενδόξων αθλων, λαμβάν όψιν τόν συναισθπματικόν κόσμον τοΟ Ποσειδώνος καί μή διαπρ εγκλήματα καταστροφης τοΟ θπλυκοΟ μέρους της ψυχης.

Κατά τό πρότυπον της 'Ήρας,

nθνπτή μας μήτπρ εν aUVExtiga

τήν ανατροφήν μας επί τοΟ πλανήτου Γη καί διά τοΟ Φυσlκ()ϋ

λακτος μας συνέδεσεν μετά τοΟ μεγίστπς α ξ ί α ς γ ά λ α ΚΊ:9 θείας μας μπτρός. 'Ως εκ τούτου, διά της "όμοιώσεως" τοΟ·<1.> γάλακτος, αντlκατοπτρlσμοΟ τοΟ Θείου καί της ψυχης μαςμε~

(Σήμερον ανδρα εΙς τό Φώς η ΕΙλείθυια τών ωδίνων γεννήτρα

θά φανερωσΙΊ. πού σέ ολους τούς περιοίκους θά γίνπ αναξ ('Oμfιρou "'!π/άς" Τ

103 - 107,

απόδ. Κ. Δούκας, εΚδ. ΙΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ, ΓEΩPΓlAΔHΣJ. 'Ο Ζεύς προώριζεν "όχι μόνον τόν Ήρακλέα ώς αρχπγόν της γενεας

του, αλλά ώς μέλλοντα lδρυτήν εννόμου τάξεως μεταξύ τών ανθρώ­ πων καί άρμονίας εΙς τά της ζωης των"43.

Μέ πρότυπον τόν Ήρακλέα η ανθρωπότπς εχει ενώπιόν τπς τούς αθλους. τούς όποίους καλείται νά πραγματοποιήσΙΊ καθ'όμοίωσίν του.

Πρώτπ κίνπσις τοΟ Ήρακλέους είναι

nεπιλογή της Άρετης καί όχι της

κακίας. Έμφανίζεταl εΙς τό μυθολογικόν προσκήνιον ώς αρχή τών πθlκών αξιών Άρετή, προτοΟ ακόμπ ό Ήρακλης κάμει εναρξιν τών

n

αθλων! Σωφροσύνπ. Άνδρεία. Φρόνπσις καί Δικαιοσύνπ. αl lδιότnτες της Άρε­ της (κεφ. 30vJ διά της άρμονικης των συνθέσεως θά επιτρέψουν τήν επαφήν της θνπτης μlκροκοσμlκης μας ψυχης μετά της αθανάτου 'Ήρας ψυχης τοΟ κόσμου. Άρμοί, μνήμπ τοΟ γ ά λ α κ τ ο ς της ουρα­ νίας μας μπτρός. θά θρέψουν τήν ψυχήν. τό Κλέος της 'Ήρας Ψυχης,

n

ό Ήρακλης, παρακολουθεί εκ τοΟ αστερlσμοΟ τοΟ Ήρακλέους τήν πο­ ρείαν τών θνπτών. Ή 'Έφεσις καί ό 'Έρως μας πρός τά θεία 'Όντα τοΟ Γ α λ α ξ ί ο υ αποκα­ θlστοΟν. διά της αναμνήσεως τοΟ Γ ά λ α κ τ ο ς, τήν μεταξύ ημών καί Έκείνων επικοινωνίαν. καταλαμβανόμεθα τότε από τό καταυγάζον

Φώς της αΙωνίου ευδαιμονίας των, αποτύπωσις τών όποίων είναι ό

Μυσταγωγικός Χώρος της Έπιδαύρου διά τών αντιστοίχων Μνπμείων τών Διδύμων τοΟ Φωτός. Άπόλλωνος καί Άρτέμlδος.

Φωτεινός 'Οδπγός μας είναι όλόκλπρον τό 'Ιερόν πέδον μέ εναυ­ σμα τόν Ήλlοκεντρικόν Σύστπμα της Θόλου διά της περιφορας τών π λ α ν n τ ώ ν πέριξ τοΟ Ήλίου. Έκτός τοΟ σπκοΟ Δωρική κιονοστοι­ χία μας ύπενθυμίζεl διά τών 26 κιόνων τήν ουρανίαν μας προέλευσlν,

n


360

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI·

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 100ν

- Η ΜΕΓιΣΤΗ ΤΩΝ ΤΕΤΡΑΚΤΥΩΝ

εΙς ελθωμεν εκ νέου εΙς ς"nrιf'hn,\! Γα λ α ξ ι α κ

Πr"r",iι";f'!

nc.,ι:;;ι\" αUΦIΟDΟlJlΟC ΠΗΊllΥΠllΓ

-

e

n

('Ησίοδος,

- 956)

σύνδεσις αΘανάτων επετεύΧΘη διά τπς Θυγατρός τπς <Ήρας, <Ήβης, μετά

εκπροσώπου

ανΘρωπότητος, Ήρακλέους

Ήρaκλπς εΙς τόν 'Όλυμπον συνοδείζ] Άθπνας κaί Έρμου

361


APxeτYΠA ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

362

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ Η L.lιB,..II..L.

ΤΟΥ

Ζ

......... _

Ν Ο ΣΙΔ Ι Ο Σ

ΙΥΖΥΓΟI

"Ή δέ καλουμένη τετρακτύς, τά εξ καί τριάκοντα, μέγιστος

ην δρκος, ώς τεθρύληταl, καί κόσμος ώνόμασταl, τεσσάρων μέν αρτίων των πρώτων, τεσσάρων δέ περισσων εις ταύτό συντιθεμένων, αποτελούμενος".

(Ή δέ καλουμένη τετρακτύς

1.

3.

(=01 πρώτοι τέσσαρες περιττοί

την ένιαίαν των σύνθεσιν ώς σύνολον).

(Ππουτάρχου "περί Ίσιδος καί Όσίριδος"

άπόδ. Λεων. Ίω. Φιπιππίδου, εκδ

" ...." ....,.....,

ΙΥΛΛΗΨΙΙ ΑΘΗΝΑΙ

. ΕΥΡΥΝΟΜΗ

3 ΧΑΡΙΤΕΙ = 3 = 1

............................... 9 ΜΟΥΙΑί

ένώσεων 26

+ 1

τέκνα. 'Εννέα αl θεαί σύζυγοι του Διός

=9

6. 7.

2 ΜΑίΑ

8. 9.

. ΗΡΑ

ΗΒΗ.

Ε Ρ Μ Η Ι

=1

ΔΙΟΝΥΙΟΙ

= 1

ΕΙΛΕίΘΥΙΑ

= 3

ΓΕΝΝΗΙΙΙ ΑΘΗΝΑΙ

Ή 'Ήρα εΊναι h τελευταία θεά σύζυγος, μετά τπς όποίας θά παντός ό Ζεύς συζευγμένος, όφου έχει έλθει προπγουμένως επαφην μέ αλλας όκτώ θεάς καί έχουν γεννπθπ εκ των ι',Η'""...'·...,Τ"

=6

+3

3

ΔΗΜΗΤΡΑ

καί ΟΙ πρώτοι τέσσαρες αρτιοl αριθμοί, ών τό αθροισμα 36, ΠΤΟI :1 + 3 + 5 + 7 + 2 + 4 + 6 + 8 = 36), δηλ. τα εις τριάκοντα εξ αθροιζόμενα, ητο μέγιστος δρκος, δπως συχνάκις ακούε­ ται, καί εχει OVOuaoeii "κόσμος", δστις αποτελεΊται αφ' ένός μέν από τούς πρώτους τέσσαρα ς αρτίους, αφ' έτέρου δέ από τούς <πρώτους> τέσσαρας περιττούς αριθμούς, όμοϋ προ­ στlθεμένος <όσάκις προστίθενται μαζί καί λαμβάνονται εις

ΤΕΚΝΑ

ΜΗΤιΙ

2.

.....

ΙΥΖΥΓΟI

= 9

= 1

= 27

έπτά τά θεϊκά τέκνα δρουν όριθμοσοφικως διά των

,."n'i'I.....H".'.O τόν Ήσίοδον. Ό Ήσίοδος φέρεl τόν όπόπχον τπς άΡlθu()σc>φι.cί)ς ραδόσεως, την προερχομένπν εκ των ελαχίστων σχετικων σμάτων των Όρφικων. Ύπάρχεl εν όποσπασμάτιον σχε:τικ()ν όντιστοιχίαν όριθμοσοφίας καί όνθρωπίνπς σκέψεως "τύνη δ' έσσί πατήρ, μητέρος αγλαόν είδος, καί T~I(:έων τέρεν ανθος, έν έίδεσιν είδος ύπάρχων, καΙ ψυχή, καΙ μα, καΙ άρμονίη, καί αριθμός''.

(Σύ εΊσαι ό πατήρ, καί h λαμπρά μορφη τiiς μητέρας, καί τό φερόν ανθος τών γονέων, πού ύπάρχεις ώς μορφή μέσα μορφάς, καί ψυχπ καί πνεύμα καί άρμονία καί αριθμός). fΌρφεως Αποσπάσματα, χιιΧ, εΚδ. Έγκ.

36

Ο ΑΡΙΘΜΟΣ

11'"'''.'0.__

Ο ΜΕΓIΙΤΟΙ ΟΡΚΟΙ

<Πλουτάρχου

ΚΑΙ ΟΣΙΡΙΔΟΣ", 382) πίναξ

3


ό αριθμός

" ...,.,"'"'"',

n αρχl"

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ

ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

364

π!:κνον εΙς τό

θείου

πεδίον ό αριθμός

τούς Πυθαγορείους,

όν ταυτοχρόνως διότι

n

είναι

τό μέσον καί τό τέλος δ,ΤI καί Θείων

καί τοΟ rιl"\/"\rι ...."',

κόσμου.

τετράγωνον τοΟ αρlθμοΟ τρία ό αριθμός εννέα (αl σύζυγοι) βος

τρία ό αριθμός

τέκνα>, nrιtt\",;:lt7,I",

δέν εΙναl

ΟΙ καθ' όλοκλπρίαν cEvl:::>nC)lnLIGvlnC Όντότπτος. Ό αριθμός ρίζα τών Θείων IΟIΟ'Ί:Π .. των τπς αρχπς, μέσου καί τέλους, όρίζεl τό κατ'εξοχιΊν διΊλωτον, αόρατον Θεlον Πεδίον 'Όντα, όποια αεί UrlCIPX()UV εΙς αύτό. αναλογία 1 πρός 2 πρός 3 3 πρός 9 πρός εκτυλlσσομένπς γεωμετρικπς προόδου φέρεl τόν νοΟν εΙς Kαl:άστα~ σιν ενσυνεlδιΊτου θείας επαφπς, εφ' δσον ρίζα τών όντων έλθει εκ τοΟ θείου αρlθμοΟ 3. Ό νοος διά τπς αποκαλύψεως μετρικπς προόδου πλπσιάζεl αυτοσυνείδπτος καί ευδαίμων

n

n

θείον σπμαινόμενον.

πρόσθεσις 9 + = 36 φέρεl τάξιν καί τόν ρυθμόν τπς rlP(:::>Cc)()U γεωμετρικπς αναλογίας τοΟ σύμπαντος κόσμου εκ τοΟ rιKKι'""',, Θείου εΙς τό όρατόν, εΙς τόν Ζ4)διακόν κύκλον, τόν κύκλον νύσου Ζαγρέως, επειδή ό αριθμός 36 είναι ό κατ' εξοχήν κατέχό)ν συνεπτυγμέναςτάς Ιδιότπτας εν σπέρματι τών 3600 τοΟ

100V - Η ΜΕΓίΣΤΗ ΤΩΝ ΤΕΤΡΑΚΤΥΩΝ

365

αθάνατον κόρπν ΆΦΡΟδίτπς σίτων Μετέ.χ:εl θνπτότπτος εκ Ή φύσις ογδόπς συζύγου κατέχουσα τόν κύβον τοΟ αρlθμοΟ δύο, τπς υλπς, φέρεl αναλαβόντα τάς επί Io"'-'IJV,"''- Ι:Ι"n'F"''' 'IJV,I\UI... τών ταλαιπώρων θνπτών, τών "αγαστόνων".

τό σύνολον 9 +

= 36 είναι πλέον ό αριθμός

μείξεως

υλπς μετά ψυχπς, εφ'δσον διαιρούμενος ό αριθμός 36 (εννέα συζύγους) εμφανίζεl τά τέσσαρα στοιχεία, : 9 4, συγκροτοΟν τόν ύλlκόν κόσμον μέ εμφάνισιν τών θεϊκών κνων. Ήράκλειτος, Έμπεδοκλπς, Πυθαγόρας, Πλάτων όμοφωνοΟν

=

ό αριθμός τέσσαρα είναι ό αριθμός τών στοιχείων, τά όποια αποδέ­ χεται καί ό Άρlστοτέλπς. Έπlπροσθέτως ό αριθμός 36 εχει ρίζαν τόν αριθμόν 6, τόν πρώτον καί μοναδlκόν τέλεlον αριθμόν μεταξύ τών μονοψπφίων. Ό αριθμός

εξ κατά τούς Πυθαγορείους εΊναι ό αριθμός τπς ψυχΠς45. ''Εχει πραγμα­ τοποιπθπ ουτω

62 άριθμός

nμείξις τπς όρατπς ϋλπς τών τεσσάρων στοιχείων

ψυχης

: 32 άριθμός

36 :9 μετα τπς ψυχπς (6 Χ 6 =36),

Θείου

=22 άριθμός =4

n όποία είναι εξις <εκ τοΟ εξω = θά εχω,

μέλλων τοΟ ρήματος εχω), κατοχή δπλα δή τπς ψυχπς τών τεσσάρων

στοιχείων τοΟ σώματος, δταν εύρίσκεταl εΙς ενσαρκον κατάστασιν. τό θείον, ό αριθμός τρία, μετέχει τπς ψυχπς κατά τιΊν διαίρεσιν.

σειι:>άν των Δ ι ό ν υ σ ο ν Il"Ιί\/λΙ: ... .":::1 ..';:'''

Διός,

3. σελ. 363),

συζεύξεώς του

ένατπς

της 'Ήρας WU)'l.II!."

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

11/;>«11

ΔΙΟΣ+ΝΟΥΣ

n

Ό αριθμός 8, <ογδόπ σύζυγος ΣεμέλΠ) είναι ό κύβος τοΟ UΙJιομl.JV υλπς καί τπς απειρίας τών γεννπτών όντων. Ό αριθμός 2, μερlστιΊ δυάς τών Πυθαγορείων, είναι τό προανάκρουσμα γωγπς εΙς τήν 'Ύλπν, κόσμου τών γεννήσεων καί τπς Φθορ(]ς όντων. πράγματι Σεμέλπ, εκ πατρός θνπτοΟ τοΟ κάδμου

n

τά τετράγωνα, διά τοΟ πολλαπλασlασμοΟ τών αριθμών, ύποδπλοΟν τήν απομάκρυνσιν από τιΊν ένότπτα τπς σπερματικπς μονάδος, ενώ αl ρίζαl μέσ4) διαιρέσεως τήν επιστροφήν των εΙς αυτήν . Ή Θεία Έπιβεβαίωσις τών Άριθμών, Νόμων τοΟ Σύμπαντος κόσμου, προκαλεί τήν ψυχιΊν διά τπς διαχρονlκπς επαναλππτικότπτος τών κύ­ κλων νά ovafIOyloeji τήν διαχρονlκότπτα τπς ύπάρξεώς τπς καί νά ανα­ θεωρήσrι τήν ανευθυνότπτα τπς αδιαφορίας τπς πρός αυτούς, τούς Θείους Δαίμονας, τούς Μυσταγωγούς τπς.

Ό αριθμός 36 είναι ό αριθμός τών δεκανών τοΟ Ζ4)δlακοΟ κύκλου, τπς συμπτύξεως δπλαδή τών Ιδιοτήτων τών 360 μοιρών, οι όποίοl απο­ τελοΟν τών Ζ4)δlακόν Άγρόν τοΟ Διονύσου Ζαγρέως46. τά κείμενα τπς αρχαίας Έλλπνlκπς Παραδόσεως διατρέχουν εΙς τόν χρόνον τήν τροχιάν των από τόν Όρφέα εΙς τόν Ήσίοδον καί τόν 'Όμπρον, μέχρι τόν Πυθαγόρα, τόν Ήράκλειτον, τόν Πλάτωνα καί τόν ΆρlστοτέλΠ, εΙς τό βάθρον τών όποίων Νεοπυθαγόρειοl καί Νεοπλα-


366

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟί

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

τωνlκοί εστπσαν τά αγάλματά των. 'Άνευ στερεάς βάσεως τά αγάλ­ ματα καταρρέουν εΙς τπν ροπν 'Ρέαν τοΟ χρόνου/Κρόνου. ουδέν

nτε1[Ο(]ΚΙ:UC nΤεΙ:0ακτίJC δ. nΤεΙ:0ακτίlC

Άρετης,

τερον ελέχθπ από τοΟ Άρlστοτέλους καΙ μετά.

Ή διαδρομπ, κατά τπν πορείαν τπς Σκέψεως, εΊναι δνευ nnl,nf~tιvω\l

n

προσκρούσεων, αντιφατικων σπμείων ασχέτων πρός τπν vv\.iiuv οχl μόνον τοΟ Δωδεκαθέου, αλλά καί τοΟ, εν γένει, Φlλοσ(:>φllκου ζοντος, ό όποϊος απορρέει εκ τοΟ μυθολογIΚοΟ....

Ή Άθπνά/Σοφία πάντοτε μέ περικεφαλαία


368

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI·

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 100ν

-

Η ΜΕΓίΣΤΗ ΤΩΝ ΤΕΤΡΑΚΤΥΩΝ

IUΕllωCjΕIC 100υ κεφαλαίοω 'Ησιόδου "Θεογονία"

18

22 - 35 'Ησιόδου "Θεογονία" 886 - 945 'Ησιόδου "Θεογονία" 53 - 63,635,721 - 726, 789 - 805 Πλάτωνος "Φαίδων" 99D, "ο δεύτερος Πλούς". Πλάτωνος 'Ί1μαlος" 37 'Ησιόδου "Θεογονία" 921 - 924 'Ηρακλείτου, απ. 32,41,50,83, 108, Έμπεδοκλέους, απ. 3 - 8, 129 - 132, Πλάτωνος "Συμπόσιον" 204 Πλάτωνος "Θεαίτητος" 196Α - C Πλάτωνος "Φαίδων" 66 Πλάτωνος "Συμπόσιον" 203b - d 'Ησιόδου "Θεογονία" 888 - 900 'Ησιόδου "'Έργα καί 'Ημέρα!" 109 - 127 ΌρΦlκός 'Ύμνος Διός, 15, 7 Πλάτωνος "παρμενίδης" 156 - 1578 Πλάτωνος "Πολιτεία" 515C - 516 Πλάτωνος "Κρατύλος" 407b 'Ησιόδου "Θεογονία" 135 καίΌρΦlκός 'Ύμνος Θέμιδος ΙΧΧΙΧ, 1- 3 Πλάτωνος "Πολιτεία" 617C, μύΘος τού Ήρός.

19

ΌρΦlκός 'Ύμνος τπς Φύσεως

20

'Ομηρικός 'Ύμνος πρός Δήμπτρα,

1 2

3 4

5 6 7

8 9 10 11

12 13 14

15 16 17

305 - 314

21

Πλάτωνος "Κρατύλος"

22

Σαλουστίου "Περί Θεών καί κόσμου", 11. δ

23

'Ησιόδου "Θεογονία"

404b

28

135 - 138 Kern otto, 'ΌrΡhίcοrum Fragmenta" , 192 'Ησιόδου "Θεογονία" 195 'Ομήρου "Ίλιάς" Ο 187 - 193, 'Ησιόδου "Θεογονία" 453 - 463 Kern Otto, 'ΌrΡhίcοrum Fragmenta" 192

29

Πρόκλου "Περί τπς κατά Πλάτωνα Θεολογίας", ς,

30

'Ομηρικός 'Ύμνος εΙς Δήμητρα, 47

24 25

26

27

31 32

33 34

- 50 'Ομηρικός 'Ύμνος εΙς Δήμητρα, 47 - 50 Πλάτωνος "Κρατύλος" 404d ΌρΦlκός 'Ύμνος Μνημοσύνης, 3- 6 Πλάτωνος "Νόμοι" 903D

50, 23 - 25

369


370 35 36

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI·

Άρlστοτέλους"'Όργανον", Τοπικών, Βιβλίον Α, XVII, "νους εν ψυχίΥ'. Πλάτωνος "Κρατύλος" 400d - 408d

37

Πλάτωνος "Πολιτεία" 534Ε

38

ΌρΦlκός 'Ύμνος Διός, XV, 12

39

Πλάτωνος "Κρατύλος" 413d

40

ΌρΦικός 'Ύμνος Διός, XV, 7

41

ΌρΦlκός 'Ύμνος 'Άρεως, 88, 1

43

Έγκ. ΗΛΙΟΣ, τόμος ΕΛΛΑΣ Α, σελ. 146 καί Ιάν Ρισπέν, "Μεγάλπ Έλλπνlκή ΜυθΟλογία", μετάφρ. Κοσμά Πολίτπ Έγκ. ΗΛΙΟΣ, τόμος ΕΛΛΑΣ Α, σελ. 146

44

Άριστοτέλους"Περί ουρανου", 6 - 31

45

Ίαμβλίχου "τά Θεολογούμενατης Άριθμπτικης", Περί Έξάδος

42

46

'ΆΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟI, Έπίδαυρος, Θόλου Άποκάλυψις", περί δεκανών, σελ. 346 - 352


ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ

373

ΑΝΤί ΕΠίΛΟΓΟΥ

'Έργον της Μυθολογίας, h απόκρυψις τών εννοιών, υποχρεώνει τόν ερευνπτικόν ανθρωπον νά διεισδύσΙΊ εΙς τό βάθος τών σπμαινομένων

καί μέ δlαΦορετlκάς μεθόδους νά ΦθάσΙΊ εΙς τπν σοφίαν τών, μπ αποκα­ λυπτομένων εΙς πρώτπν αναζΠτπσιν, εννοιών. Ή χρυση αλυσος τών απογόνων της Γαίας καί τοΟ ουρανοΟ, εΙς τπν Θεογονίαν τοΟ Ήσιόδου, συνδέει τό αθάνατον γένος μετά τών θνπ­ τών διά της εξελlκτικης/ανελικτικης πορείας τών δντων. Ή πορεία αυτπ καθοδπγείται υπό τών εννοιών τών θείων όνομάτων, τών συμβό­ λων καί τών αρχετύπων μέ απώτερον στόχον τπν ΆρετΠν. 'Άπαντα τά σπμαινόμενα αναπτύσσονται μετά μεγίστπς σοφίας εΙς τπν Θεο­ γονίαν. Μέ τπν λεπτοφυη διείσδυσιν της ψυχης εΙς τά Ιερά κείμενα h αρχαία μνπμπ επανέρχεται, νέα καί απαστράπτουσα, έ ν n καί ν έ α, πα­ λαιά καί νέα .... Άποτέλεσμα, h ψυχπ νά κατανοπσΙΊ στl εΙς τπν συμπαντικπν lεραρ­ χίαν καί ό τελευταίος σπόρος νοπμοσύνπς συμμετέχει αενάως εΙς τπν μεγαλειώδπ πομππν τοΟ αεί εν τφ γίγνεσθαι Δραστπριος, συστπ­ ματικός, υπεύθυνος καί, κυρίως, όρμώμενος υπό θείου έρωτος, ό σπό­ ρος τείνει πρός τπν τελείωσίν του, πρός τπν "εντελέχεlάν" του. τό γένος τών Άθανάτων εντός τοΟ Άεί συνεχίζει τπν γένεσιν θείων, εξελιγμένων lδιοτπτων της Άρετης μέ προεξάρχουσαν τπν συμπα­ ντικπν δικαιοσύνπν. Αυτπ, προερχομένπ εκ τοΟ γένους τοΟ Διός μέ αρχπν τπν φρόνπσιν /Μητιν καί πρωτοπορίαν τπν Θέμιδα, ανεπτύχθπ υπό τοΟ Ήσιόδου, εμπνευσθέντος υπό τών Μουσών /μυπσεων, Ή δικαιοσύνπ δεσπόζει (πίναξ 2, σελ. 317>, αδιαμφισβπτπτος ζυγός εξι­ σορροππσεως τοΟ σύμπαντος κόσμου, εΙς τάς εκφράσεις τών εl'κοσι έπτά αθανάτων τέκνων τοΟ Δlός/ΝοΟ καί τών εννέα συζύγων του, μέ εξαίρεσιν τόν Διόνυσον, τπν 'Ήβπν καί τπν ΕΙλείθυlαν. Πλπν σμως αl Ιδιότπτες καί άρμοδιότπτες τών τριών προαναφερθέντων τέκνων

είναι απαραίτπτοι αρωγοί τών εϊκοσι τριών προπγπθέντων εΙς τό έρ­

γον της προετοιμασίας, εφαρμογης καί αποτελεσματικότπτος τοΟ Νό­ μου.


374

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI-

ΑΡΧΙ:ΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Τελευταία, "λοlσΘοτάτπ" (= 'ίσΘI τό σλον), κόρπ

h ΆΘπνά

Σοφία, αναππ­

δώσα πάνΟΠλος εκ τnς κεφαλnς τού πατρός τπς, είναι τό επιστέγασμα

τών lδιοτπτων /τέκνων τού Διός.

τά βασικά σύμβολα τnς Θεάς είναι τό κράνος,

h ασπίς καί τό δόρυ. Ταύ­

τα

α. εΙς τόν νοπτόν χώρον τού Διός είναι

h προστασία τών σκέψεων

εντός τnς κεφαλnς διά τού κράνους εΙς τπν κορυφπν, τπν ακρό­ πολιν τού οντος,

β. εΙς τόν μέσον χώρον τού Ποσειδώνος είναι

h προφύλαξις καί h

αμυνα μέ τπν αριστεράν χείρα επί τnς καΡδίας διά τnς ασπίδος, προστάτιδος κατά τών συναlσΘπματlκών αδυναμιών,

γ. εΙς τό κάτω αlσΘπτόν πεδίον είναι h δράσις μέ τό δόρυ εΙς τπν δε­ ξιάν χείρα πρός ύπεΡάσπlσlν τού νοπτικού καί τού συναlσΘπματlκού φορέως καΙ τέλΟς,

δ. είναι

h σύνΘεσις τών τριών ανωτέρω συμβόλων, h αποκαλύπτουσα

τπν σοφίαν, διά τnς αοράτου τετρακτύος.

τό εργον τού Διός εΙς τό νοπτόν πεδίον μετά τπν γέννπσlν τnς ΆΘπνάς ώλοκλπρώΘπ. Ή φυσlκιΊ διαδοχπ τών τέκνων τού Διός αλλάζει πεδίον. Ό Ζεύς Νούς μετέρχεται εκ τού αοράτου εΙς τό όρατόν, φυσlκόν, ΦΘαρτόν χώρον τών Θνπτών. Ή ενωσίς του, πρώτον μετά τnς Θνnτnς Σεμέλπς εΙς τό αΙσΘπτόν δίδει τπν γέννπσlν τού Θεού Διονύσου. Έν συνεχείςι, καί μετά τπν συνεύρεσίν του μέ τπν 'Ήραν, συνευρίσκεται μετά τnς Θνπ­

τnς ΆλκμΠνπς. Σκοπός τού Διός είναι νά δώσΓΙ ουτος τπν ευκαιρίαν εΙς

τό ανΘρώπlνον γένος δι' ένός διττού οντος, τού 'Ηρακλέους, σπως αναλάβΓΙ τόν σύνδεσμον Θνπτών /αΘανάτων. Ό Ήρακλnς εξ αρχnς προωρίζετο νά Kataotf1 αναξ τών Έλλπνων, κατά τόν 'Όμπρον (Ίλ. Τ

103 - 107). Ό Ήρακλnς, ον ατελές κατά τπν Θνπτπν του ύπόστασιν εκ τnς πλευράς τnς μπτρός του Άλκμπνπς, αλλά καί "δυνάμει" παντελές ον, ώς γόνος Διός κατά τπν αΘάνατον ουσίαν του, μετά τπν πραγματοποίπσιν τών αΘλων εΙς απαντα τά πεδία, Φυσlκά, ηΘικά, αστρικά καί νοπτά, ανέρ­ χεται εΙς τόν 'Όλυμπον.

τό μυΘολογlκόν σπμαινόμενον αποκαλύπτει τπν δυνατότπτα τού αν­ Θρωπίνου γένους, ώς απογόνου τού Ήρακλέους καί καΘ' όμοίωσίν του, νά ΦΘόσΓΙ εΙς τό πεδίον τnς αΘανασίας. Άπόγονος τού Ήρακλέους, τού κ λ έ ο υ ς τnς 'Ή Ρ α ς/ψυχnς, ό 'Έλλπν, εχων κατανοπσεl καί ανα­ πτύξει τάς παρατεΘείσας lδιότπτας τnς Άρετnς καΘίσταται φορεύς

375 λογlκnς καί λόγου, μέ αΦετπρίαν τπν ανωτάτπν νοπμοσύνπν τών συλλογισμών τού Νού/ Διός, πατρός του.

Ή τετρακτύς τών συλλογισμών - αl εννέα σύζυγοι καί τά ε'(κοσl έπτά τέκνα - συνΘέτει τπν μεγίστπν τών Τετρακτύων τού αριΘμού τριάκοντα εξ σύν "Εν, τού πανσυμπαντικού Νού τού Διός καί τnς πανσυμπαντικnς

'Ήρας/Ψυχnς

62 +1

= 37.

Τό γένος τών Έλλπνων, διά τnς lεραρχπσεως τών lδιοτπτων μέ προεξάρ­ χουσαν τπν δlκαιοσύνπν, εκΘαμβον επί τέλους αντιλαμβάνεται στl

δέν είναι ερμαιον τύχπς καί ατυχίας, εγκαταλελεlμμένον εΙς κάποιαν

απομεμακρυσμένπν γωνίαν τού σύμπαντος, επί ένός μπχανlκώς καί ασκόπως περlφερομένου λίΘου, ό όποίος ονομάζεται πλανπτπς rn. Ή προετοιμασία καί ό όραματισμός τού μελλοντικού βίου κάΘε μιάς

τών απείρων ενσαρκώσεων εντός τών κύκλων τnς Μεταπτώσεως τών Ίσπμεριών τού Π ό λ ο υ Ά π ό λ λ ω ν ο ς, καί οχl μόνον τnς έκάστο­ τε τρεχούσπς πεπερασμένπς, μικράς διαδρομnς επί τού Ζ4)δlακού Κύ­ κλου τού Διονύσου Ζαγρέως (τέκνου Διός καί ΣεμέλΠς), ανοίγει τόν δρόμον τnς μεταλλάξεως τού Θνπτού εΙς ον αΘάνατον, κατά τπν Όρφl­

κοπυΘαγόρεlον Παράδοσιν.

"'Ήν δ' άπαλείψας σώμα ές α/Θέρ' έλεύΘερον ελΘΓΙς,

εσσεαl άθόνατος, θεός αμβροτος, ουκέτι θνητός". ('Όταν δέ εγκαταλείΨnς τό σώμα καί ελΘnς εΙς τόν ελεύθερον

αΙθέρα, θά είσαι αθάνατος, θεός αμβροτος, οχl πλέον θνπ­ τός).

ΠεΡοκπέους "Χρυσά 'Έππ" 70 - 71, έΚδ. ΙΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ).


Ό σμφαλός τοΟ Μαντείου τών ΔελΦών,

δίκτυον συνδέον τόν όόρατον μέ

όρατόν κόσμον


ΕΠIΛΕΚΤιΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ


380

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI·

ΕΠIΛΕΚΤιΚΗ DIDA 11'\1"'1">1' .......

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

e Μεγάλπ Έλλπνlκή Έγκυκλοπαίδεια πγΡΣΟΣ, Δεκ. 1926 e Νεώτερον Έγκυκλοπαιδlκόν Λεξικόν ΗΛΙΟΣ e "τό ΆρχαΤον Έλλπνlκόν ΠνεΟμα", Έγκυκλοπαίδεια ΗΛΙΟΣ •

"τό Σύμπαν", Νεώτ. Έγκυκλοπαιδlκόν Λεξικόν ΗΛΙΟΣ

"Μέγα Λεξικόν δλπς τπς Έλλπνlκπς Γλώσσπς" (1964), Δ. Δπμπτράκου

e "Λεξικόν της Έλλπνlκπς Γλώσσπς" (1990>, Δ. Σταματάκος e "Μέγα Λεξικόν τπς Έλλπνlκπς Γλώσσπς", ΗΘΠΓγ G. Liddell-R. Scott, έκδ. Ι. ΣΙΔΕΡΗΣ

Λεξικόν ΣογΔΑΣ (Λειψία 1854), Imm. Bekker

"Λεξικόν τπς Έλλπνlκπς Γλώσσπς" (1854), Σκαρλάτου Δ. τοΟ Βυζ.

"Όμπρικόν Λεξικόν", Ευαγγ. Κ. κοφινιώτου, έΚδ. ΔΗΜlογΡΓιΑ

e "Λεξικόν κατά στοιχεΊον Ίλιάδος καί Όδυσσείας" Άπολλωνίου ΣοφlστοΟ, έΚδ. ΗΛΙΟΔΡΟΜΙΟ

"Λεξικόν τπς Έλλπνlκπς Άρχαιολογίας" Α. Ρ. Ραγκαβη, (1996)

e "Όμπρικόν Λεξικόν" Ν. Λορεντζάτου, (1925) e "Λεξικόν τών 'Ελλπνlκών κα] Ρωμαϊκών Άρχαιοτήτων", (1890), ΣωκΡ.ΤGβανόπουλος,Δ.Φ.

"Λεξικό Τελετών, 'Εορτών καίΆγώνων τών Άρχαίων Έλλήνων", Λάμπρος Σ. Βρεττός, έΚδ. ΚΟΝΙΔΑΡΗ

"Λεξικόν τών Άρχαίων Μυθολογικών, 'Ιστορικών καί Γεωγραφικών κυρίων ονομάτων" Νικολάου Λωρέντπ έΚδ. κγΠΕIΡΟΣ - ΠΑρογΣIΑ

e

'Έtγmοlοgίcοn

Magnum Lexicon", Thomas Gaisford S.T.P.,

έΚδ. ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ

e "'Υδατική Λεξιγραφία" Δρος Στ. ΔωρlκοΟ - Δρος Mnx. Κ. XατζnγlαννάKΠ, έΚδ. ΕΛΕγΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ

e "Λεξικόν ,1στορlκομυθlκόν καί Γεωγραφικόν", Δαν. Δπμ. Μάγνπτος, έκδ. ΕΛΕγΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ

Ή. Λ. τσατσόμοιρος, "'Ιστορία Γενέσεως της 'Ελλπνlκης Γλώσσας", έΚδ. ΔΑγΛΟΣ

(1991)


382

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

"τό θείον έλλπνlκόν ΆλΦάβπτον", Στ. KαραμOύζnς, εκδ. ΓΕΩΡΓιΑΔΗ

383 11

2001 •

Ευσταθίου "Παρεκβολαί εΙς τήν 'Ομήρου Ίλιάδα καί 'Οδύσσεια", εκδ.

κγΠΕIΡΟΣ/ΠΑρογΣIΑ

Παν. Λορεντζάτου "'Ομπρικόν Λεξικόν", εΚδ. Μ. ΤΡIΑΝΤΑφγΛΛογ ΚΑΙ DA, Θεσσαλoν~~ 1925

ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΙ

'''Οδύσσεια'' 'Ομήρου, (αρχαίον κείμενον, σχόλια, όπόδοσις), εKδ.ΠAπγPOΣ,ΆθfΊναI1975

"Ίλιάς" 'Ομήρου, (όπόδοσις μέ προσέγγισιν τfΊς όμΠΡIKfΊς διαλέκτου καί έρμπνευτικά σχόλια Κ. Δούκα>, εκδ. IΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ-ΓΕΩΡΓιΑΔΗΣ, ΆθfΊναl 1998

"'Oδύσσ~α"'Oμήρoυ,~ςανωτέρω,ΆθfΊναl 1999

"τά παράδοξα στήν όμπρική 'Οδύσσεια" Μ. τρικούκπ, εκδ. ΚΑΣΤΑΝIΩΤΗ,1999

υΑπαντα Άπολλοδώρου, εΚδ. ΚΑΚΤΟΣ

"'ΩΥυγία" Άθαν. Σταγειρίτου, ΈΚδ. 'Ελεύθερπ ΣκέΨIς, Μάιος 1994,

'''Εμείς ΟΙ <Έλλπνες" Δπμ. Βαρδίκου, εΚδ. Βιβλιοπωλείον ΑΤΤΙΚΑ

ΆθfΊναι, (5 τόμοι>

"Δαίμων καί <Ήρως" Jean ΕΙΙΘΠ Harrison, μετάφρ. <Ελένπ Παπαδοπούλου, εκδ. ΘΕΜΙΣ

"'Ορφεύς, ό μεγάλος μύστης και μουσικός" ΠΑ Φραγκέλλπ, εκδ. ΕΛΕγΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ, ΆθfΊναι 1997

"'Ελλπνlκή Μυθολογία", Ι Θ. Κακριδής, ΕΚΔΟTlΚΗ ΑΘΗΝΩΝ (5 τόμοι)

παυσανίου "Έλλάδος Περιήγπσις", ΕΚΔΟTlΚΗ ΑΘΗΝΩΝ, Άθήνα 1994(5τόμrn)

"Μυθολογία τfΊς Γεωργίας" Άλ. Ν. Λέτσα, Θεσσαλονίκπ 1949 (3 τόμοι)

"Μυθολογία τfΊς Άρχαίας Έλλάδος" Ήλ.1. Οlκονομοπούλου, εKδ.ΦEΞHΣ,ΆθfΊναI1896

"Σπ - μαντική", ΕΝΩΔΩΝ (Α. Ν. Άσπμακοπούλοω, (2 τόμοι>, εκδ. ΤΡΙΣΗΛΙΟΝ, ΆθfΊναι (1991)

"ΈλλπνlKfΊς Μυθολογίας και 'Ιστορίας τά κυριώτερα" Βιργ. ΣKυλίτζn, εκδ. ΓΕΩΡΓιΑΔΗΣ

"<Ομπρομετρία", ΕΝΩΔΩΝ (Α. Ν. Άσπμακοπούλοω, (2 τόμοι), εκδ. ΤΡΙΣΗΛΙΟΝ, ΆθfΊναι (1991)

Καρόλου Σίττλ, '«Ησιόδου Θεογονία", εκδ. ΦIΛOΛOΓlKO, 1993

'''Επιτομή ΈλλπνlKfΊς Μυθολογίας" Κ. κοντογόνου, εν Άθήναις 1852

Άπολλωνίου <Ροδίου "Άργοναυτικά", εΚδ. φγΛΛΑ

"Νέο Λεξικό ΈλλπνlKfΊς Μυθολογίας" Άθ. Άγγελοπούλου, εΚδ. ΕΛΕγΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ

Νόννου "Διονυσιακά", (2 τόμοι), εκδ.1. ΓΕΩΡΓιΑΔΗΣ, ΆθfΊναl 2003

Στράβωνος 'Τεωγραφικά", εκδ. ΠΑπγΡΟΣ

"Μεγάλπ Έλλπνική Μυθολογία" Ιάν Ρισπέν (τόμοι 2)

GiIbert ΡίΙΙοΙ "<ο Μυστικός Κώδικας τfΊς 'Οδύσσειας", εκδ. ΣΜγΡΝIΩΤΑΚΗΣ

"Ή Μυθολογία τών Έλλήνων" Κ. κερένυϊ, εΚδ. ΕΣΤιΑ

‫ן‬IΙ

''ORPHICORUM FRAGMENTA" Otto

11

''ΟΡΦΕΩΣ γΜΝΟΙ - FRAGMENTA", εΚδ. ΙΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ

"ΤΑ ΟΡΦΙΚΑ" Ι Δ. Πασσα, εΚδ. ΕΓΚ. ΗΛΙΟΣ

"Ή θρπσκεία στήν Άρχαία Έλλάδα"

Π λ ά t ω ν Ο ς, εκδ. ΠΑπγΡΟΣ, (αρχαία κείμενα, όπόδοσις, σχόλια>

Νικ. Δ. παπαχατζί'Ί. ΕΚΔΟTlΚΗ ΑΘΗΝΩΝ, Άθήνα 1987

"Τίμαιος", Ά. Παπαθεοδώρου

"Έπίνlκοι" Πινδάρου, (όπόδ. Ί. Λαζανα), εκδ. ΙΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ

"Πολιτεία", Ά. ΠαπαθεΟδώρου - Φ. Παππα

"Θεογονία" Ήσιόδου, (αρχαίον κείμενον, εΙσαγωγή, όπόδοσις Π. Λεκατσας), εκδ. ΠΑπγΡΟΣ, ΆθfΊναl 1975

"πρωταγόρας", Κ. Π. Φωτιάδου

"'Έργα καί Ήμέρα!" Ήσιόδου, (αρχαίον κείμενον, εΙσαγωγή, όπόδοσις, σπμειώσεις Σπ. Ν. Φίλιππα>, εκδ. ΠΑπγΡΟΣ

‫ן‬IΙ

"Θεαίτπτος", Τάκη Δπμοπούλου

‫ן‬IΙ

"Φαίδρος", Στεφ. Χ. Παππα

‫ן‬IΙ

"Ίλιάς" 'Ομήρου, (αρχαίον κείμενον, σχόλια, όπόδοσις Ά. παπαγlάννΠ-Ν. ΣIΦάκπ), εκδ. ΠΑπγΡΟΣ, 1975 ΆθfΊναl

"ΠΟλιτικός", Βασ. Ι Τζαφάρα

"Φίληβος", Δ. Ι Αυγερινού

"Φαίδων", Θ. Κ. Άραποπούλου

ΚΘΓΠ,

Weidmann ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ


384

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI-

ΕΠIΛΕΚΤιΚΗ

"Νόμοι", Κων. Φίλιππα

"Άλκιβιάδης", Νικ. Σ. Μπαξεβανάκι

"

"κρατύλος", Σχόλια Ήλ. Λάγιος. εΚδ. BlβλloθIΊKη Άρχαίων ΣυγγραΦέων,

nnn\lYn

Ι. ΖΑΧΑροπογΛΟΣ, ΆθiΊναl

385

Ίπποκράτους",έΚδ.

Κ. Δ. Γεu)ΡγΟUίΊη ''ΓlλnΤ.\1,lf''lf'

nf"I,r:I,y.,i,,"

Ι. ΣΙΔΕΡΗΣ

Κ. 1V19Ι'Ί9VΤιΤΙ111

Άθήναις 1987

ΑΙ μειαφράσεις ιών άρχαίων κειμένων άπά τούς ανωτέρω σχοf1ιασrάς

{3ι{3f1ίου έf1fιΦΘnσαν

Ν. Ι. Λούβαρη "'Ιστορία Άθήναις

Φιλοσοφίας",

"

Ν. Χωριανόπουλος. "Φύση 2003

Ίωάννου Κ. Θεοδωρακοπούλου

"Πρόκλου Στοιχείωσις Θεολογlκπ", έΚδ.

"Μετά

11

"'Όργανον", Άρ. Παπανδρέου, έΚδ. Ι. Γ. ΒΑΣΙΛΕιογ

έκδ. ΔΩΔΩΝΗ, ΆθiΊναl 1992

11

"περί ΨυxiΊς", Άπ. Παπανδρέου, έΚδ. ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

"Ή Πλατωνική Μεταφυσlκή ώς Μεταφυσlκή έπιστήμη" Πέτρου ι. Βασιλειάδου, εΚδ.IΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ, ΆθiΊναl 1998

"περί ουρανοΟ", έΚδ. ΚΑΚΤΟΣ

"Μετεωρολογικά", έΚδ. ΚΑΚΤΟΣ

"προσωκρατικοί ΦlλόσοΦοι", Σ. Γκίκας - Ί. Ευαγγέλου, έκδ. ΣΑΒΒΑΛΑ

"Μετά τά Φυσlκά", όπόδ. Νικ. Κιργιοπούλου,

"Πυθαγορικός Βίος", Ίαμβλίχου, έΚδ. ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΜΑγΡΟΜΑΤΗ,

"Φαίδων", (πρόλογος, μακρά εΙσαγωγή, έρμηνευτικαί σημειώσεις Ν. Βασιλοπούλοω, ΆθiΊναl 1962

"

"Συμπόσιον", (κείμενον, όπόδοσις. έρμηνεία Ί. ΣυKoυτρiΊ), εκδ. ΚΟΛΛΑΡΟΣ, ΆθiΊναl 1949

"Τίμαιος", (εΙσαγωγή, όπόδοσις. σχόλια Βασ. KάλΦαJ, εκδ. ΠΟΛΙΣ, Άθήνα 1997

"Πολιτεία", (όπόδ. Ν. Μ. Σκουτεροπούλοω, έκδ. ΠΟΛΙΣ

περί τών 'Ιδεών θεωρία τοΟ Πλάτωνος", Paul Notorp, μετάφρασις Μιχ. τσαμαδοΟ, 'ΕΚδ. ΚΟΡΑΗΣ, ΆθiΊναl 1929

• •

"τό Θρησκευτικόν Βίωμα στόν Πλάτωνα" Ε. Π. παπανούτσου,

'Ελευθερία

έν Άθήναις 1960

ΦlλοσοΦία", έΚδ.

θεωρία τών 'Ιδεών 1982

Φυσlκά", Άρ. Παπανδρέου, έΚδ.

έΚδ. ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Άθήνα, 1993

"Ή Ζωή τοΟ Πυθαγόρου" πορΦυρίου, εΚδ. πγΡIΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ, ΆθiΊναl,

1978

"'Επίκουρος", (μετάφρ. λατινικών Πέτρος ΟΙκονόμοω, 2000

ΘγΡΑΘΕΝ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

"Πυθαγόρας, ό Διδάσκαλος τών ΑΙώνων" Γ. θ. Σακελλαρίου, εΚδ. ΙΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ, 1998

'''Ηράκλειτος'', Χ. Α. Λαμπρίδης, έΚδ. ΚΛΕΙΩ, Πάτραl 1991

"Ήράκλειτος", Ν. ΔενδρlνοΟ, έΚδ. ΠΑΠΑΖΗΣΗ, ΆθiΊναl, 1996

"'Ο Ήράκλειτος καί

h φιλοσοφία"

Κώστα ΆξελλοΟ, έκδ. ΕΞΑΝΤΑΣ,

ΆθiΊναl 1986 (Les editions de ΜίηυίΙ 1962. Μετάφρασις Δημ. Δημητριάδης)

"Βίοι παράλλΠλοl"Πλoυ1[α~)xoυ.

7,

"Ί.lj~IVΙ"ι" Πλουτάρχου

nπερί Θεουργίας", έΚδ. ΙΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ

"Περί 'Ίσιδος καί Όσίριδος", (ΕΙσαγωγή, κριτικαί παρατηρήσεις κειμένου, όπόδ. υπομνηματικαί υποσημειώσεις υπό Λεων. Ίω. Φιλιππίδοω,

έΚδ. ΠΑπγΡΟΣ

"Ίαμβλίχου Περί Μυστηρίων

"'Επικτήτου 'Άπαντα", έΚδ. ΚΑΚΤΟΣ

"Ήρακλείτου 'Άπαντα", έΚδ. ΖΗΤΡΟΣ

'Ή ποίηση του Εμπεδοκλή" Γιάννη Τζαβάρα, έΚδ. ΔΩΔΩΝΗ

" ''ΕΙ διδακτόν

"ΈμπεδoKλiΊς ό Άκραγαντίνος", 'Άννα Κελεσίδου, έΚδ. ΙΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ

"περί ΆρετiΊς καί κακίας"

"Περί πθlκπς ΆρετiΊς"

"περί τοΟ ΕΙ τοΟ εν Δελφοίς", εκδ. ΓΕΩΡΠΑΔΗΣ, ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, μετάφρασις Π. Σιάθη

nΆρετή"


386

ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ

ΕΠIΛΕΚΤιΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

"Περί τών ύπό τού θείου βραδέως τlμωρουμένων"

"περί~μαρμένη~

"Περί τού Σωκράτους δαιμονίου"

"Περί φυγης"

"Περί τού εμφαlνομένου προσώπου τ4'> κύκλC!) της ΣελΠνης"

"Πλατωνικά ζητήματα"

"τά αρχαία μυστήρια" Δ. Καλλέργη, Άθηναl

"Περί της εν ΤΙμαίC!) ψυχογονίας"

"Διόνυσος, 'Ιστορία της λατρείας του Βάκχου", G.

"Μύστες καί Μάγοι στήν Άρχαία Έλλάδα", Άθ. Μαργαρίτης, εΚδ. ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ, Άθηναl 1998

'Όί δώδεκα Όλύμπιοl θεοί" Δ. Καλλέργη, εΚδ. ΙΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ, Άθηναl

1998

"'Ο Νούς,

h Γνώση, h Ψυχή καί τό Πνεύμα"

Δ. Καλλέργη,

εΚδ.IΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ, Άθηναl 1998

εΚδ. ΚΛΕΙΩ, Πάτραl, 1985, (α' εκδοσις

Jeanmaire, Payot, Paris 1951)

'''Επιτομή περί της εν τ4'> ΤΙμαίC!) ψυχογονίας"

"Περί τύχης"

"Παραμυθητικός πρός Άπολλώνιον"

"Περί τού μή χρθν εμμετρα νύν τήν Πυθίαν"

"Περί τών εκλελοιπότων χρηστηρίων"

"Διονυσιακά Μυστήρια" Γ. ΣIέττου, εΚδ. κγΒΕΛΗ, Άθήνα 1995

'''Επτά σοΦών συμπόσιον"

"Διονυσιακά Μυστήρια", Μάνλυ Χόλ, - Ίππόλυτος ντά κόστα,

11Ι

"τά Όρφικά Μυστήρια καί h Άρχαία Έλληνlκή ΜεταΦυσlκή" Ευστ. Ή. Λιακοπούλου, εΚδ. ΕΛΛΗΝ

"Μινω-Μυκηναϊκός Διόνυσος" Στάθη Βαλλθ, εΚδ. Λιβάνη, Άθήνα 1993

εΚδ. πγΡIΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ, Άθήνα 1990

Τά άνωτέρω έΚδ. ΚΑΚΤΟΣ

Ι. Δ. Σταματάκου "Πλουτάρχου Ήθlκών, Ή χειρόγραφος παράδοσις", Άθηναl

387

1935

11Ι

"Διονυσιακά",Κατ. Κακούρη Δρ. Φ., εΚδ.IΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ,Aeiival 1999

11Ι

"'Ομηρική θεολογία" Γεωργίου Κωνσταντινίδη, εκδ. ΕΛΕγΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ, Άπρίλιος 1995

"'Ο Άπόλλων" Κων. Μερεντίτου, εν Άθήναις, 1981

"Δελφικά Μυστήρια" Χρ. Μαυρουδη, εΚδ. πγΡIΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ, Άθηναl

"Βίοι Φιλοσόφων" Διογένους Λαερτίου, εΚδ. ΓΕΩΡΠΑΔΗΣ, (τόμοι 6)

"Άρχαίοl 'Έλληνες Φιλόσοφοl" Ά. Άδριανοπούλου, εΚδ. ΙΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ

11Ι

"Όρφική ΦlλοσοΦία",

11Ι

"ΆποκαλυπτομένηΖωή" Κων. Π. Ρωμανού, εΚδ. ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

Στοβαίου "ΆνθΟλόγlον", εΚδ. ΓΕΩΡΠΑΔΗ, (τόμοι 14)

Jane Εllθη Harrison. εΚδ.

ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ, Άθήνα 1995

1978 '''Έρως'' Παν. Λεκατσθ, εΚδ. ΔΙΦΡΟΣ, Άθήνα 1993 "'Ο ερωτας στήν αρχαία Έλλάδα, ό ερωτας στήν θρησκεία", Άνδρέας Λεντάκης, εΚδ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ

'Όί 'Ομηρικοί 'Ύμνοι πρός Άπόλλωνα Δήλιον καί Άπόλλωνα πύθιον" Νικ. καί Κυβ. Πετροχείλου, Άθηναl 1961

ΘΕΟΛΟΓΙΑ

"Περί τού εν ΌδυσσείςΙ τών ΝυμΦών 'Άντρου" Πορφυρίου,

"'Ομηρική Θεολογία" Γεωργίου Κωνσταντινίδη Μακεδόνος,

"'Ομηρικοί 'Ύμνοι", Δ. Π. Παπαδίτσας - Έλ. Λαδιθ, εΚδ. Βιβλιοπωλείον της «ΕΣΤΙΑΣ"

"τά Μυστήρια της 'Ελευσίνος", Δ. Γουδης, εν Άθήναις 1935

"τά Έλευσίνια Μυστήρια" Ν. Φωτιάδου, εν Άθήναις 1896

11Ι "Χαλδαϊκά Λόγια", απόδ. Ίωάν. Άθηνογένη, εΚδ.IΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ

11Ι

"τά Έλευσίνια Μυστήρια καί τά Μαντεία", Θ. Δομίνου, εν Άθήναις 1912

11Ι "Περί της κατά Πλάτωνα Θεολογίας", Πρόκλου, (εξ Βιβλία> εΚδ. ΚΑΚΤΟΣ

"Περί τού εν Δελφοίς ΕΙ" Στεφ. Καραθεοδωρη, εν Κωνσταντινουπόλεl 1847

"Άρχαία Έλληνlκά Μυστήρια (Καβείρια-Διονύσια-Όρφικά-Έλευσίνια)", Κ. Κουρτίδου, εΚδ.IΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ, 1998

εΚδ. ΙΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ, Άθηναl, 1998

εΚδ. ΕΛΕγΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ

11Ι

"Αί μαντικαί Τέχναl εΙς τήν Έλλάδα καί τήν Ρώμην"

Άντ. Χατζηαποστόλου, Άθηναl


388

11Ι

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI·

θεών καί κόσμου, Σαλουστίου", εκδ. ΙΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ/ΔΙΜΕΛΗ

ΕΠIΛΕΚΤιΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

"'Ο Άριθμός" ΆΠ. Π. Γιαννακοπούλου, Άθπναι Δεκ.

• "ΕΙς μητέρα θεών, εΙς βασιλέα 'Ήλιον", Ίουλιανός, εΚδ. ΙΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ

"'Ο αριθμός 7", Μιχ. Ί. ΊατροΟ, Άθπναl

• "Ή 'Ελλπνlκή θρησκεία (Τό Δωδεκάθεον) Κοσμογονία, Ψυχογονία" Παν. Μαρίνπ, εΚδ. Έλεύθερη Σκέψlς, Άθπναl, Φεβρ, 1996

θεολογούμενα τπς Άριθμπτικπς", Ίάμβλιχος, έΚδ. ΙΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ, 1998

"τά εσωτερικά μυστικά τών Πυθαγορείων", εκδ. Άθπναι 1999

'Ελλπνlκή θρησκεία <τό Δωδεκάθεον) Θεογονία" Παν. ΜαΡίνη.

εκδ. Ελεύθερπ Σκέψlς, Άθπναl, Ίούλιος 1996

• Πλήθωνος (Γεωργίου ΓεμlστοΟ) "Μαγικά Λόγια", εΚδ. ΙΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ '>/1'\1\1\11\,.. nεt~)οu Γράβιγγερ

• "Έγκυκλοπαίδεια Έσωτερικπς κα] ΆποκρύΦου Γνώσεως", (7 τόμοι), Άθπναl 1983

389

1979

1965

Jean Mallinger, (Paris, 1946)

• Άποδείξεις

τπν μαθηματlκιΊ κατασκευπ ΛευΤ.Άργυρόπουλος

Γλώσσας",

• "Ή Γλώσσα τών Γλωσσών" Κοσμά Μιλτ. Μαρκάτου, Λάρισα τών Δονπσεων", εΚδ. IΔI::UtJ'I::AII-'LJI\I-,o.IIVII::/\H,

• Άθπναl

1999

• "Μαθπματα Συμβολlκπς" • "Πολιτισμός και αγωγπ τοΟ Άνθρώπου" • "Μελέταl περί ΝοΟ και Ψυχπς τών Πλατωνικών" (1962- 66) • '''Εγχειρίδιον Έσωτερικπς Φιλοσοφίας" (1966) • "Βασlκαί όμιλίαl περί ΈσωτερlσμοΟ καί Μυπσεως" (1961)

• "'Ο Πυθαγόρας καί h ΜυστlκιΊ Διδασκαλία τοΟ ΠυθαγορlσμοΟ", εΚδ. ΙΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ-ΔΙΜΕΛΗ, Άθπναl 1999

• "Φιλοσοφικοί καί Λειτουργικοί 'Ύμνοι τπς Άρχαίας Έλλάδος", εΚδ.IΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ - ΔΙΜΕΛΗ, Άθπναι 1999 • "Περί τών Χαλδαϊκών Λόγων", εΚδ. ΙΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ - ΔΙΜΕΛΗ, AeiivaI 1999 • "Σχόλια εΙς τά Χρυσά 'Έππ Ίεροκλέους", εΚδ. ΙΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ-ΔΙΜΕΛΗ, Άθπναl 1999 • "τά εσωτερικά απόρρπτα εΙς τόν Πλούταρχον", εκδ.ΙΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ-ΔIΜΕΛΗ, Άθπναl 1999 • "Άκούσματα καί σύμβολα τών Πυθαγορείων", εΚδ. ΙΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ-ΔΙΜΕΛΗ, Aeiival 1999

• "τό εΙς τό Έλλπνlκόν Άλφάβπτον καί Μυστπριον", Άθπναl

υπολανθάνον

"'Ο Έπιμενίδειος 'Ύπνος", εΚδ. ΓΕΩΡΠΑΔΗ

• "Άποκρυφισμός, Θεοσοφία, τά 'Επτά Γένη τπς Άνθρωπότπτος", 1977 • "Πλούτων

nh ουσία τπς Φιλοσοφίας", Άθπναl

"Γκούρντζιεφ (Γεώργιος Ίωάννου Γεωργιάδπς)", Άθπναl

'ΆΙ εκπλπκτικαί αποκαλύΨεlς επί τπς Άρχαίας Έλλάδος", εΚδ. ΣΠΑΝΟΣ

1960.

• "Άσκληπιός κα] ΆσκλππlεϊΌ", Α. Π. Άραβαντινός, Λειψία 1907 • "Έπίδαυρος" Δρος Δπμ. Παπαστάμου, Άθπναl 1979 • "τό 'Ιερό τοΟ ΆσκλππlοΟ στπν Έπίδαυρο καΙ h θεραπεία ασθενειών" Π. Καββαδία, Άθπναl 1900 •

"'Επίδαυρος", ΆγλαΊα Άρχοντίδου-Άργύρπ, εΚδ. ΑΠΟΛΛΩΝ

ΑΡΧΑΙΑ ΙΑΤΡΙΚΗ ΑΡΙΘΜΟΣΟΦΙΑ

"'Ο Μυστικός Κώδικας τοΟ Πυθαγόρα", Ίππ. Δάκογλου (4 τόμοι>,

εΚδ. ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ, Aeiival 1987

• "Ή θεωρητlκιΊ Άριθμπτική καί Άριθμοσοφία τών Πυθαγορείων", Τόμας Τέυλορ, εΚδ. ΠΥΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ, Άθπναl 1994

• "Άριθμοσοφία", Γουίλιαμ Γουέστκοτ, εΚδ. ΠΥΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ, AeiivaI 1983

• Γ. Κ. Πουρναροπούλου "Ίπποκράτους 'Άπαντα", έΚδ. ΠΑΠΥΡΟΣ • ΓαλπνοΟ "Γιά τπς ψυχπς τά πάθπ καί τά λάθπ", ΘΥΡΑΘΕΝ ΕΚΔΟΣΕΙΣ • Έλπ. Μπτροπούλου "Λατρεία ΆσκλππlοΟ καί Ύγιείας στπν Άρκαδία", έΚδ. ΓΕΩΡΓιΑΔΗ, 2001 • Μαν. Σ. Κιαπόκα "Ίπποκράτπς ό Κ4>ος", Άθπνα 2001 • Κ. Δ. Κωνσταντινίδου "Ή Ψυχανάλυσις nh Ψυχολογία τοΟ Άσυνειδπτου", Άθπναl 1931


390

ΑΡΡΗΤΟIΛΟΓΟI·

APxeτYΠA ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΞΕΝΗ ΕΠIΛΕΚΤιΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

"New Larousse of Mythology", Paul Hamlyn, Hong Kong 1959

"Sacred Geometry", Robert Lawlor, Ed. THAMES AND HUDSON, London 1989

"Dictionary of ΑΙΙ ScrIptures and Myths", G. Α. Gaskell, New York 1960

"Symbolical Language of Ancient Art and Mythology", R. Ρ. Knight, New York, 1876

"Dictionnaire des Symboles", Jean Chevalier-Alain Gheerbrant. paris, 1969

'Ίa Forme Initiale". Georges Jouven. Paris 1985

"Le symbolisme des Nombres". Dr. R. Allendy, Paris 1948

"Le mystere des Nombres", Lucien Gerardin, Editions Dangles. st. Jean-de-Braye (France) 1985

"Pythagore", Α. Ed. Chaignet. Paris 1973

"Les mysteres du Verbe" d' ΕΙΥ Star. Paris 1908

"Thymele". Fernand RObert, These ρουΓ lθ doctorat des Lettres. Paris

"L' Architecture de I·Argolide". G. Roux-Paris 1961

·oepidauros". R. Α. Thomlinson, Granada. Granada Publishing. London 1983

Α. R. Hope Moncrieff. Classic Myth and Legend. The Gresham Publishing Co. Ltd.

Herman Kern. "Through the Labyrinth". Prestel

Michael Β. Cosmopoulos. "Greek Mysteries", edited by Michael Β. Cosmopoulos

391


"ΖεΟ πάτερ,

nπολλών κε

κακών λύσει ας απαντας, ει πCΙσιν δείξαις oϊ~ τ4) δαίμονl χρώνταl".

(2εΟ πατέρα, ασφαλώς θά μπορούσες νά απαλλάξnς από πολλά κακά σλους τούς ανθρώπους, εάν θά έδειχνες εΙς πάντας ποίαν ΨυΧήν εχουν). (Χρυσά

'Fnn

τών Πυθαγορείων)

'ΈΙΠΕΙΝ· ΓΗΣ ΠΑΙΣ ΕΙΜΙ ΚΑΙ ογΡΑΝον ΑΣΤΕΡΟΕΝΤΟΣ ΑΥΤΑΡ ΕΜΟΙ ΓΕΝΟΣ ογΡΑΝIΟΝ· ΤΟΔΕ Δ' ΙΣΤΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ·

ΔΙΨΗΙ Δ' ΕΙΜΙ ΑΥΗ ΚΑΙ ΑΠΟΛΛΥΜΑΙ· ΑΛΛΑ ΔΟΤ' ΑΙΨΑ

ΨΥΧΡΟΝ ΥΔΩΡ ΠΡΟΡΡΕΟΝ ΤΗΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΗΣ ΑΠΟ ΛΙΜΝΗΣ. ΚΑΥΤ<ΟI ΣΟ>l ΔΩΣΟΥΣΙ ΠΙΕΙΝ ΤΗΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΗΣ ΑΠΟ ΛΙΜΝΗΣ. ΚΑΙ ΤΟΤ' ΕΠΕΙΤ' Α(ΛΛΟΙΣΙ

ΜΕΘ')

ΗΡΩΕΣΣΙΝ ΑΝΑΞΕΙΣ ....".

(Πές: ''Ειμαl παιδί της Γης καί τού εναστρου ουρανού· αλλά τό ,

'5')"

,

γενος μου ειναl ουρανιο· αυτο

τό γνωρίζετε καί σείς.

Φλέγομαl από δίψα καί χάνομαι· δωστε μου νά πιω κρύο νερό, πού αναβλύζει από της Μνημοσύνης τήν λίμνη.

Καί αυτοί θά σού δώσουν νά πlrις από της Μνημοσύνης τήν λίμνη καί τότε μαζί μέ τούς αλλους ηρωες θά βασιλεύnς ....). ('ΟρΦικόν Άnόσπασμα από Πινακίδα Πεrnflίας, Ν. Ίraflίας)


319034754 άρρητοι λόγοι θεοί σύμβολα αρχέτυπα των ελλήνων αλτάνη  
319034754 άρρητοι λόγοι θεοί σύμβολα αρχέτυπα των ελλήνων αλτάνη  
Advertisement