Page 1

ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 1

Mε πολλή αγάπη αφιερωμένο При большом количестве посвященный στους γονείς μου любви мои родители στους ΕΛ_ληνες Греки στη Νatalia, Οlga, Οnder В Наталья,Οльга,и Ондер στους Συνεργατες μου к моим коллегам Με Τιμή / По цене ΛΙΑΠΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 2

Συγγραφέας ΛΙΑΠΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Τίτλος ΑΙΘΕΡΑΣ ΙΙ & ANTIBAPYTHTA Δ/νση Κ.Βάρναλη 12, 15121 Πεύκη, Αθήνα Τηλ. 210-6149149 Κιν. 6937097443 Ε-mail real_estate_liapis@yahoo.gr ΔΙΑΘΕΣΗ 210.8065618 6937097443

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 3

Λίγα λόγια από το συγγραφέα / Несколько слов Φίλοι μου με το σύγγραμμα τούτο, και γνώση, που φυλάσσουν τα σκονισμένα Ελληνικά Αριστοτέλη

χειρόγραφα κι

Πλάτωνα

άλλων

αρχαίων

φωτοδοτών μέσα από αριστοτεχνικά συνταιριασμένα οικονομίας,

της

θρησκείας,

της

γεγονότα

Ελληνικής

ιστορίας

της και

μυθολογίας, των επιβεβαιώσεων της ιατρικής και των τις πολυδιάστατων

κοινωνικών

δομών

σας

παρουσιάζω

με

επεισοδιακό τρόπο τους κύκλους των 50 ετών που ανατρέπουν και

το

πολιτειακό

γιγνεσθαι,

καταστρέφοντας

και

αναδημιουργώντας περιοδικά τη κοινωνία όταν η εκμετάλλευση πόρων γης κι ανθρώπου από άνθρωπο φτάνει σε οριακό σημείο που προσβάλει τη ίδια τη φύση. Σας υποδεικνύω ακόμη οικονομικές συμπεριφορές με τις οποίες είναι εφικτό να περάσετε σχεδόν ανώδυνα μέσα από το παλιρροιακό αυτό οικονομικό κύμα, ετοιμαστείτε φίλοι μου για τη καταρευση του δολλαρίου και μι βουτιά χωρίς κανένα δίχτυ ασφαλείας, ιστορίες απύθμενης πραγματικότητας Με μια σειρά γεγονότων πλάνης για τους αστερισμούς, και πιθανής παραποίησης της Κοσμογονίας, με συμβάντα στα οποία εμπλέκονται οι ΝΑΖΙ και οι πιθανές βάσεις τους στο Διάστημα, Ο πρόεδρος Ομπαμα, και το νέο δόγμα Πανθρησκείας που προωθείται σε συσχετισμό με την λατρεία Υποχθόνιων όντων αποτελούν ένα νέο κάτοπτρο μέσα από το οποίο δύναται να ειδωθε το σημερινό γιγνεσθαι Η αλματώδης εξέλιξη στους τομείς του MIND CONTROL, των chip EMV του Bill Gates στις τραπεζικές πιστωτικές κάρτες, το Αναδυομενο Τραπεζικο Συστημα σε σχέση με το Οικονομικό ΚΡΑΧ της Αμερικής, ο ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ, και η ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ του 4ου ΡΑΙΧ, καθώς και οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΛΩΝΟΙ - Μen in Black, και η CIA σε σχέση με τα αντιδραστικά κι αντικυβερνητικά συνθηματα σε τοίχους προσδιορίζουν μια νέα

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 4 πραγματικότητα, η οποία για να ελεγχθει ωθεί τις Αστυνομικές Δυνάμεις στη χρήση των από αιώνες κρυμμένα Ηχητικά Οπλα των αρχαίων Ελλήνων, τα οποία αναπτύχθηκαν από τον ΕΛΛΗΝΑ Πυρηνικο επιστήμοινα Γ.Γκιόλβα. Τα δημιουργήματά του Σχέδιο «Βέλος» (ηχητικό κανόνι) Και το ηχητικό «Αρτεμις», ως παρουσιάζουν πηγές του διαδυκτίου παρουσιάζονται κάτωθι διεξοδικά και σε σχέση με Βιολογικό Πόλεμο από Αεροσκάφη των ΗΠΑ –Ψεκασμοι από Αερα χημικών και μικροβίων πάνω από μεγαλουπόλεις. Με τον Μπαντουβά πρότυπ[ο κρητικής παλικαριάς βάσει των οδηγιών του Μαχατμα Γκάντι, γίνεται

προσπάθεια μείωσης των βλαπτικών

συνεπειών

των

αντισυνταγματικών αυτών δραστηριοτήτων οι οποίες με χρήση Γενετικής Βιομηχανίας, εκτεταμένων

πυρκαγιών,

δόμηση

μεγαλουπόλεων

ως

τα

νέα

Στρατόπεδα

Συγκεντρώσεως του Δ Ραιχ, εφαρμόζεται το γεωστρατηγικό σχέδιο εφαρμογής νέου πολέμου στα ΒΑΛΚΑΝΙΑ λογω

ΚΟΣΣΥΦΟΠΕΔΙΟΥ όπου με το σχέδιο «Μπλέ Ακτίνα»

κατόπιν των επερχόμενων ταραχων μέχρι το τέλος του 01/2010, θα χρησημοποιηθούν νέα όπλα χαμηλών συχνοτήτων της Αστυνομίας με φυσικές συνέπειες των ακτινοβολιών στον ανθρώπινο οργανισμό- ΚΑΡΚΙΝΟΥΣ Η όλη διαμάχη θα οδηγήσει σε αναβάθμιση κι επικράτηση της Ρωσίας κι Ελλάδας στα Βαλκάνια, και στην οικονομική και πολιτιστική τους κατάσταση με ταυτόχρονη υποβάθμιση των ρόλων Γερμανίας κι Γαλίας, κι εξέλιξη της κίνας Mε Τιμή ΛΙΑΠΗΣ Παναγιώτης

DON’T KILL MOSKITOES. OTHER DRINK YOUR BLOOD

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 5

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 6

Мои друзья в этой книге, и знания, которые держат пыльных греческих рукописей Аристотеля, Платона и других древних fotodoton через мастерски смешаны события экономикой, религией, историей и греческой мифологии подтверждений медицины и многомерной социальной структуры вы представление с эпизодическим образом циклами в 50 лет, революция в основной политикой, разрушение и восстановление общества, журналы, где добыча ресурсов, земли и человека человеком, достигает предела, который затрагивает саму природу. Мы даже экономическое поведение показателя, с которым можно провести практически безболезненно через эту экономическую приливная волна, получить готовый моим друзьям за краха доллара и заработной платы, погружение без каких-либо защиты, рассказы реальность с огромным количеством ошибок событий для группировок, и возможной фальсификации космогонии, инцидентов, связанных с нацистами и возможности базы в пространстве, Президент Обама, и новая доктрина Panthriskeias запущен в сочетании с почитанием адского существа новое зеркало, через которое можно увидеть текущего учета быстрого развития в области контроля разума, чипом EMV Билла Гейтса на банковских кредитных карт, страны с формирующейся банковской системе в связи с финансовым ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 7

кризисом в Америке, SIONISMOS, и нового порядка 4-го Рейха, и ЛЮДИ клоны - Люди в черном, и ЦРУ, чем реактивные и антиправительственные лозунги на стенах определить новую реальность, которая ведет к контролю применения полицией веками скрытые винтовки звуки древних греков, разработанной от греческого epistimoina ядерных C. Gkiolva. Творениями Проект "Стрела" (звук правила) и звуком "Артемида", как Интернетисточников подробно представлены ниже в связи с биологическим оружием из американских самолетов распыления химических и микробных воздуха над городами. По модели Bantouva [Критского храбрость в соответствии с инструкциями о Махатме Ганди, пытается уменьшить вредное воздействие этих антиконституционной деятельности помощью генетики промышленность, обширные пожары, строительство новых городов в концентрационных лагерях рейха D, применяется геостратегического плана реализацию новой войны на Балканах из-за Косово, где проект "Голубой луч" на предстоящих беспорядков до конца 01/2010, новое оружие будет chrisimopoiithoun низких частот полиции с физическим воздействием радиации на организм человека KARKINOUS весь спор будет Выпускник и распространенность России и Греции на Балканах, а также экономической и культурной ситуации одновременной деградации роли Германии и Гала, и развитие Китая По цене Liapis Panagiotic

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 8

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ 1. Το παρόν έργο αποτελει ΜΥΘΗΣΤΟΡΗΜΑ Απύθμενης Πραγματικότητας 2. Αποσαφηνίζω, Δημιουργημα Φαντασίας 3. Κάθε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα, γεωγραφικα σημεία και γεγονότα είναι φανταστική, καθαρα συμπτωματική, μη υφιστάμενη στη τρέχουσα πραγματικότητα και το παρελθόν αυτής. 4. Τα Πνευματικά Δικαιώματα επί του έργου προστατευονται από το εν ισχύ Σύνταγμα, νόμους και νομολογία 5. Απαγορευεται η ανατυπωση και διάθεση μερους ή όλου του εγγράφου χωρίς την πρότερη γραπτή άδεια του συγγραφέα και τη σύναψη συμβάσεως οπου προσδιορίζονται αριθμητικώς κι ολογράφως η αμοιβή του συγγραφέα, τα δικαιώματα και αμοιβή του Ελληνικού κράτους, η διάρκεια της συμβάσεως και τα συμβαλλόμενα μέρη. 6. Το έγγραφο φέρει κατοχυρωμένο εμπορικό σήμα 7. Το έργο διατίθεται μόνο για ιδιωτική χρήση, απαγορευεται η δημόσια ανάγνωσή ολου ή μέρους του. 8. Το έργο ΔΩΡΙΖΕΤΑΙ στις βιβλιοθήκες του Ελληνικού Κράτους εφόσον ζητηθεί και τηρηθει η προβλέπουσα διαδικασία. 9. Προς τους Ελληνες πολίτες: To βιβλίο δεν πωλείται από βιβλιοπωλεία ή άλλα σημεία λιανικής πωλήσεως. Η ΓΝΩΣΗ ΔΩΡΙΖΕΤΑΙ. 10. Ο Ζητών το βιβλίο αναλαμβάνει τα τυπογραφικά έξοδα αυτου και τα έξοδα αποστολής του. 11. Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΛΙΑΠΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΔΕΝ ΛΑΜΒΑΝΕΙ ΑΜΟΙΒΗ (ΧΡΗΜΑΤΑ) ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ 12. Το βιβλίο ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗ του ισχύοντος συστήματος έννοια, αλλά αντιθέτως ΚΑΘΑΡΑ ΣΥΣΠΕΙΡΩΤΙΚΗ, όλων των Ελλήνων του Πλανήτη γή, 120.000.000 Ελλήνων προς τη δημιουργία ευνομούμενης κοινωνίας ως αυτή προσδιορίζεται από τους Δημοκρατικά, Κοινοβουλευτικά Εκλεγομένους Αντιπτοσώπους του Λαού (πρωτογενη μορφή εξουσίας) ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 9

13. Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΑΡ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΑΡΗ ΣΤΗ ΣΚΑΝΔΑΛΩΔΗ ΕΥΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ. ΕΛΛΗΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΓΥΙΟΣ ΤΟΥ ΔΕΥΚΑΛΙΩΝΟΣ, ΤΟ ΦΩΣ, ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΣΤΩ ΚΙ ΕΝΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. ΑΜΗΝ.

ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΑΠΥΘΜΕΝΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

MYΘΗΣΤΟΡΗΜΑ ΑΠΥΘΜΕΝΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 10

Το ερώτημα για ποιους λόγους η ηλιοκεντρική θεωρία του Αρίσταρχου δεν έγινε έγκαιρα αποδεκτή, επιδέχεται σίγουρα πολλές απαντήσεις. Όμως εάν προσπαθούσε κανείς να ομαδοποιήσει τις προβαλλόμενες αιτίες, θα μπορούσε να σχηματίσει δύο βασικές ενότητες. Εκείνες που υποστηρίζουν τη μη πειστικότητα της πρότασης λόγω της μη ωρίμανσης των επιστημονικών γνωστικών εργαλείων της τότε επιστημονικής κοινότητας και τις άλλες που θεωρούν ότι το περιεχόμενο της νέας πρότασης υπερακόντιζε το φιλοσοφικό και κοινωνικό οικοδόμημα που οι συγκεκριμένες κοινωνίες είχαν διαμορφώσει μέσα στις δοσμένες ιστορικές συνθήκες. Υποστηρίζουμε ότι η δεύτερη εκδοχή είναι η βασική αιτία της μη αποδοχής της θεωρίας του Αρίσταρχου λόγω της αντίθεσης με τα θρησκευτικά δόγματα και τις κοινω-νικές δεισιδαιμονίες. Δεδομένου ότι το ανθρώπινο ον δεν δημιουργήθηκε αυτόματα από κάποια μαγική, θεϊκή ή υπερκόσμια δύναμη, αλλά οικοδομήθηκε σταδιακά μέσα από αέναες μεταμορφώσεις του υλικού κόσμου1, η απαίτηση για έναν a priori ορθολογισμό της νοητικής του συμπεριφοράς, μοιάζει περισσότερο με μια επιθυμία για ένα ευτυχισμένο happy end φτηνών σινερομάντζων, παρά ως μία ρεαλιστική εκτίμηση. Η αποδοχή ή όχι μιας επιστημονικής αλήθειας έχει να υπερνικήσει τις γνωστικές ατέλειες του homo sapiens αλλά και τα ευρύτερα κοινωνικά και πολιτισμικά νεφελώματα, που επηρεάζουν σημαντικά την αντικειμενική εκτίμηση μιας θεωρίας, μιας άποψης ή ενός ευρήματος. Αφού υπερνικηθούν οι πολιτισμικές προκαταλήψεις για την επιλογή και διερεύνηση ενός επιστημονικού ερωτήματος, η λογική τεκμηρίωση της απόδειξης στο ερώτημα είναι αναγκαία συνθήκη. «Kάθε έκφραση που έχει πλήρες νόημα, είναι απόφανση, εκφράζει γνώμη, ισχυρισμό ή αξίωση και χαρακτηρίζεται αποκλειστικά ως «αληθής» ή ως «ψευ-δής» λέμε ότι είναι μια λογική πρόταση». Η Ηλιοκεντρική θεωρία του Αρίσταρχου του Σάμιου από τη διατύπωσή της μέχρι σήμερα αντιμετώπισε μαζί με τη θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου αμέτρητες δυσκολίες για την αποδοχή της. Γιατί όμως; Πριν όμως επι-χειρήσουμε μία απάντηση, ας δούμε αρχικά τι υποστήριξε ο Αρίσταρχος στη θεωρία του3 και μέσα σε ποια ιστορικά και κοινωνικά πλαίσια διατυ-πώθηκε. Η Θεωρία του Αρίσταρχου αποτελεί μία από τις λαμπρότερες συλλή-ψεις του ανθρώπινου νου. Στηριζόμενος ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 11 στη λογική σκέψη που διαθέτει το ανθρώπινο είδος και στην ασυμβίβαστη εμπιστοσύνη στα ακλόνητα συμπεράσματα των μαθηματικών, ο Αρίσταρχος είχε το θάρρος να προτείνει μια νέα ερμηνεία του ηλιοκεντρικού σύμπαντος που ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με τις παρατηρήσεις του «κοινού νου», αλλά όπερ και το σπουδαιό-τερο και με ολόκληρο το κοσμοθεωρητικό οικοδόμημα που οι θρησκευτικο-πολιτισμικές παραδόσεις είχαν αριστοτεχνικά τεχνουργήσει. Προς τον Τύραννο των Συρακουσών Γέλωνα, «Αρίσταρχος ο Σάμιος υποτίθεται γαρ τα μέν απλανέα των άστρων και των άλιων μένειν ακίνητων, ταν δε γαν περιφέρεσαι περί των άλιων κατά κύκλου περιφέρειαν, ως έστιν εν μέσω τω δρόμω κείμενος»*. *«Ο Αρίσταρχος ο Σάμιος υποθέτει ότι τα μεν απλανή άστρα και ο ήλιος μένουν ακίνητα, η γη περιφέρεται γύρω από τον ήλιο σε περιφέρεια κύκλου ο οποίος ήλιος βρίσκεται στη μέση της πορείας του».(μετάφραση Γεωργιάδης Θ, παραπομπή 4) Το εντυπωσιακό της πρότασης του Αρίσταρχου για το Ηλιοκεντρικό σύστημα και την κίνηση της γης περί τον άξονά της είναι ότι δεν αποτελεί μια τυχαία υπόθεση, προϊόν μιας αχαλίνωτης φαντασίας, αλλά προκύπτει ως σαφές συμπέρασμα με την ρηξικέλευθη χρήση της κατάλληλης παρατήρησης και των ανάλογων γεωμετρικών θεωρημάτων. Στο μόνο σωζόμενο έργο του «Περί μεγεθών και αποστημάτων ηλίου τε και σελήνης» ο Αρίσταρχος αναφέρει χαρακτηριστικά: «Υπολογίζεται λοιπόν ότι η απόσταση του ήλιου από τη γη είναι μεγαλύτερη περισσότερο από 18 φορές, αλλά λιγότερο από 20 φορές σε σχέση με την απόσταση από τη Σελήνη . και τούτο σε συμφωνία με την υπόθεση για την διχοτόμηση της σελήνης. Επιπλέον η διάμετρος του ήλιου έχει τον ίδιο λόγο προς τη διάμετρο της σελήνης. Αλλά και η διάμετρος του ήλιου έχει προς τη διάμετρο της γης λόγο μεγαλύτερο από ότι ο αριθμός 19 σε σχέση προς το 3, όμως μικρότερο από όσον έχει ο αριθμός 43 προς το 6. Και τούτο έρχεται σε συμφωνία με τον ευρεθέντα λόγο των αποστάσεων, καθώς και με την υπόθε-ση περί της σκιάς, όπως και με την υπόθεση ότι η σελήνη υποτείνει κατά ένα δέκατο πέμπτο μέρος ενός σημείου του ζωδιακού κύκλου» 5. Αν φέρουμε στη σκέψη μας τις απόψεις των «σοφών» της εποχής του Αρίσταρχου ( 320 – 250 ή 230π.Χ), στην ελληνιστική Αλεξάνδρεια και στην Αθήνα που υποστήριζαν ότι η γη είναι το σταθερό κέντρο του κόσμου και ότι τα αστέρια σύμφωνα με τον Πλάτωνα ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 12 5 Αρίσταρχος ο Σάμιος, « Περί μεγεθών και αποστημάτων ηλίου τε και σελήνης», μετά-φραση-πρόλογος - σημειώσεις Γεωργιάδης Θ, εκδ. Σύγχρονοι Ορίζοντες, Αθήνα 2003, σελ.67 6 Με βάση το κείμενο του Πλάτωνα στον Τίμαιο 41c – 42d ο Χ. Θεοδωρίδης, 1954 γρά-φει σχετικά ότι: «Ο Πλάτωνας ζευγάρωσε τους αστρικούς θεούς με τη μετεμψύχωση. Η ανθρώπινη ψυχή είναι αθάνατη όπως τα άστρα. Ο δημιουργός πατήρ, αφού κατάρτισε το σύμπαν, χώρισε τις ψυχές, τις έκανε ισάριθμες με τα άστρα και τις μοίρασε από μια σε κάθε άστρο. Υπακούοντας στην ειμαρμένη, όπως το σύμπαν, οι ψυχές πέφτουνε στη γή, φυτεύονται σε σώματα και παίρνουν μέρος στις ιδιότητές τους, στην αίσθηση, στα πάθη, στην ηδονή… Όσες ψυχές περάσουν ενάρετη ζωή, ξαναγυρίζουν στο άστρο τους και συ-νεχίζουν την ατέλείωτα μακαρισμένη ζωή τους. Όσες όμως παραστρατούν στην πρώτη αυτή ζωή ξεπέφτουν σε ταπεινότερα σώματα, της γυναίκας πρώτα. 324 Δ΄ Πανελλήνιο Συνέδριο με Διεθνή Συμμετοχή Αντιλαμβανόμεθα τη δύναμη της σκέψης του αλλά και το απαιτούμενο θάρρος να υποστηρίξει ότι ο ήλιος (προσωποποίηση θεών σε πολλές αρχαίες θρησκεί-ες) είναι απλά ένα φυσικό αντικείμενο (σφαίρα), του οποίου μάλιστα το μέγεθος υπολόγισε ότι είναι 300 φορές μεγαλύτερο από εκείνο της Γης, (ε-νώ σήμερα γνωρίζουμε ότι είναι 1.300.000φορές)7 και η οποία περιστρέφεται ετήσια γύρω του. ίδια διαγωγή κατρακυλούν στο σώμα όλο και κατώτέρων ζώων. Τα βάσανά τους δε θα τελειώσουν, αν το λογικό τους δεν επιβληθεί πάνω στα γήινα και στα αλογικά που τους κολλήθηκαν κατόπι, κι αν δεν ξαναγυρίσουν στην παλιά και άριστη ιδιοσυγκρασία τους». Θεοδωρίδης Χ, «Η αληθινή όψη του Αρχαίου Κόσμου», εκδ. Κήπου, 1954. Μπορούμε να συμπεράνουμε ότι όσο περισσότερο μια επιστημονική ανακάλυψη ραγίζει ή ανατρέπει το κοσμοείδωλο για την ερμηνεία του κόσμου που χρησιμοποιούν οι εκάστοτε κυρίαρχες κοινωνικές τάξεις για τη διατήρηση της κυριαρχίας τους σε μια κοινωνία, τόσο οι αντιστάσεις αυξάνονται.

Ο Αρχαίος Σοφός κόσμος Οι πρώτες καταγραφές αναπαραστάσεων του κόσμου στην Αρχαία Ελ-λάδα εντοπίζονται στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια. Η εικονογράφηση της ασπίδας του Αχιλλέα, που έγινε από τον Ήφαιστο, αφορά τη Γη και τον Ουρανό: «Πρωτίστως εποίησαν ασπίδα μεγάλη και στιβαρή ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 13 από παντού στολίζοντάς την, και γύρω στεφάνι έβαλε φαεινό τριπλό που άστραφτε, και σ’ αυτό στήριξεν αργυρό τελαμώνα. Πέντε ήσαν αυτής της ασπίδος οι πτυχές· κι επ’ αυτής εποίησε λογιών εικόνες με το σοφό μυαλό του. Επάνω της την γην έφτιασε και τον ουρανό, και την θάλασσα, και τον ακάματο ήλιο και την πανσέληνο, και τα αστέρια πάντα, με τα οποία ο ουρανός στεφανώνεται, και τις Πλειάδες και τις Υάδες και τον σθεναρόν Ωρίωνα και την Άρκτο που και Άμαξαν καλούν, η οποία αυτού στρέφεται και τον Ωρίωνα καραδοκεί, που άμοιρος είναι στα λουτρά του Ωκεανού».8 Παραθέτουμε επίσης ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της κοσμοθεω-ρητικής αντίληψης των πρώτων χρόνων της ελληνικής σκέψης, όπως ανα-φέρεται στη «Θεογονία»9. Το έργο τούτο αποδίδεται στον Ησίοδο, αλλά υποστηρίζεται ότι συνετέθη τον όγδοο με ένατο αιώνα από το «Ιερατείο των μουσών» και αποτέλεσε την ιεράν γραφήν των Ελλήνων10. «Πρώτα-πρώτα το Χάος έγινε, ύστερα η πλατύστηθη η Γη, το αιώνια στέρεο βάθρον όλων… Κι από το Χάος το ΄Ερεβος Γεννήθηκε και η μαύρη η Νύχτα κι από τη Νύχτα Πάλι ο Αιθέρας και η Ημέρα, τους γέννησε απ’ το Σπέρμα του ΄Ερεβους, ερωτικά σαν έσμιξε μαζί του. Κι η Γη λοιπόν εγέννησε πρώτα-πρώτα ίσο με τον Εαυτό της τον Ουρανό τον αστερόπληθον, να την Σκεπάζει ως πέρα από παντού και για να γίνει των μακάριων Των Θεών το αιώνια στέρεο βάθρο, και εγέννησε και τα Όρη Τα μεγάλα, των θεών μονιές-χαρά των ομματιών»*. Ανάλογες προσεγγίσεις υπάρχουν και στις «Ουπανισάδες», αρχαία Ινδικά κείμενα, στα οποία αναγράφεται ότι «στην αρχή δεν υπήρχε. Δημιουργήθηκε. Μεγάλωσε. Έγινε αυγό. Το αυγό επωαζόταν για ένα χρόνο. το αυγό έσπασε και άνοιξε. Το ένα του μισό ήταν από ασήμι, το άλλο από χρυσάφι. Το ασημένιο μισό έγινε αυτή η γη, το χρυσό ο ουρανός … και εκείνο που γεννήθηκε από αυτό ήταν ο aditya, ο ήλιος».11 Στην ιουδαιο-χριστιανική κοσμοθεώρηση ο ουρανός θεωρείται ο κατ΄εξοχήν τόπος ύπαρξης του «Θεού». Κάθε επομένως προσπάθεια ερμηνείας κινήσεων των ουρανίων σωμάτων αντιπαρατίθεται με την αιώνια τά-ξη που σύμφωνα με τα «ιερά κείμενα» ο θεός έχει εγκαθιδρύσει. Στο κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 14 αναγράφεται: «Βαπτισθείς ο Ιησούς ανέβη ευθύς από του ύδατος κι ιδού ανεώχθησαν αυτώ οι ουρανοί και είδε το πνεύμα του θε-ού κατεβαίνον οσή περιστερά κι ερχόμενον επ ΄αυτόν και ιδού φωνή εκ των ουρανών λέγουσα. Ούτος εστίν ο υιός μου ο αγαπητός Η άλλη μεγάλη μονοθεϊστική θρησκεία ο Μωαμεθανισμός υποστηρίζει ανάλογες απόψεις: «Στο όνομα του Αλλάχ, του σπλαχνικού, του ελεήμονα. Είναι ο ελεήμονας αυτός που έχει διδάξει το κοράνι. Αυτός δημιούργησε τον άνθρωπο και τον δίδαξε τον έναρθρο λόγο. Ο ήλιος, το φεγγάρι ακο-λουθούν την τροχιά που τους έχει ταχθεί. Τα φυτά και τα δέντρα υποκλίνονται με λατρεία. Αυτός τοποθέτησε τον ουρανό ψηλά και έθεσε την ισορροπία όλων των πραγμάτων για να μην τον παραβιάζεις. Έδωσε το σωστό βάρος και τις σωστές διαστάσεις»13.

Ελληνική Πόλη-Κράτος Από τον όγδοο π.Χ. αιώνα η δημιουργία αποικιών, ο σημαντικός ρόλος της βιοτεχνίας και του εμπορίου συμβάλουν στη δημιουργία νέων κοινωνι-κών ομάδων και στο σχηματισμό των πόλεων κρατών. Στις πόλεις κράτη της κυρίως Ελλάδας και των αποικιών αμφισβητείται πλέον η εξουσία των ευγενών και δημιουργούνται μορφές Δημοκρατίας με δικαιώματα πολιτών. Τα κυριότερα δικαιώματα των πολιτών είναι η ισονομία (ισότητα απέναντι στο νόμο) η ισηγορία (ελευθερία δημόσιας έκφρασης) η κατάληψη δημοσίων αξιωμάτων με ψηφοφορία ή κλήρο14. Κατά την κλασσική ελληνική αρχαιότητα (πέμπτο και τέταρτο αιώνα π.Χ.) η κοινωνική οργάνωση είναι σχετικά σταθερή και η ανάπτυξη της Δημοκρατίας έχει καταστεί το επιθυμητό πολίτευμα. Η ανάπτυξη της φιλοσοφίας και της επιστήμης γίνεται χωρίς ανυπέρβλητα εμπόδια δεδομένου ότι ο πολίτης αισθάνεται υπεύθυνος για τη μοίρα του. Δεν κατέχεται από αξεπέραστους φόβους απέναντι στις θεϊκές δυνάμεις – αν και δεν έχουν ε-κλείψει εντελώς - και «μικραίνει» τους θεούς στο δικό του επίπεδο ζητώντας να υποταχθούν στους νόμους της πόλης που έχουν θεσπιστεί. Ο κόσμος των θρησκευτικών μύθων τίθεται υπό αμφισβήτηση και εξετάζεται με βάση τα νέα δεδομένα της κοινωνικής ζωής της πόλης. Όπως έ-χουμε αναφέρει15 «Οι Αρχαίοι Έλληνες δεν αισθάνονται ανυπεράσπιστα θύματα ενός ανεξερεύνητου και «παράλογου» κόσμου, αλλά προσπαθούν να βρουν τη λογική που ενυπάρχει στα φυσικά και κοινωνικά φαινόμενα. Η Ιοκάστη υποστηρίζει ότι «καλύτερο είναι να ζει κανείς στην τύχη όπως μπορεί». Όμως αυτή η άποψη, όπως υποστηρίζει ο Kitto, δεν είναι ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 15 σύμφωνη με τον προβληματισμό της ελληνικής σκέψης. Ο «Έλληνας πίστευε, σαν από ένστικτο, πως το σύμπαν δεν ήταν χαοτικό και «παράλογο», αλλά ότι βασιζόταν σε κάποιο λόγο, ότι υπάκουε στο Νόμο».16 Στην τραγωδία «Ικέτιδες» του Αισχύλου ο Θεός Απόλλων παρουσιάζε-ται για να υπερασπιστεί τον Ορέστη, αλλά ο χορός τον επιπλήττει λέγοντας του να μην ανακατεύεται σε θέματα που είναι εκτός αρμοδιότητάς του : «Χορός: Βασιλιά Απόλλων, να μείνεις κύριος σ’ αυτά που έχεις. Πες μας τι ανακατεύεσαι σ’ αυτό το ζήτημα. Απόλλων:΄Ήρθα να μαρτυρήσω γιατί κατά το νόμο είναι ικέτης μου αυ-τός ο άνθρωπος που κατέφυγε στο ναό μου17.» Ο Ηράκλειτος θεωρεί ότι σε μια πόλη οι κυριότερες αρχές ήταν ο Νό-μος, η Ευφυΐα, και ο Αγώνας. Μάλιστα είχε διατυπώσει την άποψη ότι «ο αγών είναι ταυτοχρόνως ο πατέρας και ο βασιλεύς όλων των πραγμάτων, μεταβάλλει τους μεν σε θεούς, τους δε σε ανθρώπους, τους μεν σε δούλους, τους δε σε ελεύθερους» 18. Παρά το γεγονός ότι σημαντικές επιστημονικές ανακαλύψεις έχουν πραγματοποιηθεί και σε διαφορετικούς πολιτισμούς πέραν του Ευρωπαϊκού π.χ. Κινέζικου, ο Ελληνικός πολιτισμός με την Ευρωπαϊκή του συνέχεια ουσιαστικά έχει διαμορφώσει το σύγχρονο πολιτισμό. Οι Ίωνες φιλόσοφοι της Σχολής της Μιλήτου για πρώτη φορά πραγμα-τοποίησαν ένα ποιοτικό άλμα στην επιστημονική σκέψη θεμελιώνοντας τη Tί είναι τελοσπάντων ο αιθέρας κατά τους αρχαίους? Σύμφωνα με την Θεογονία του Ησιόδου, ο κόσμος γεννήθηκε από το Χάος , ύστερα η Γαία, μετά το Έρεβος και η Νύκτα. Στη συνέχεια αυτά γέννησαν τον Αιθέρα, μετά την Ημέρα, τον Έρωτα, κτλ. Σύμφωνα με τον Υγίνο (βιβλιοθηκάριο της βιβλιοθήκης του Αυτοκράτωρος Αυγούστου 60 π.Χ. – 10 μ.Χ.) ο Αιθέρας μαζί με την Ημέρα απέκτησαν τη Γαία, τον Ουρανό και τον Πόντο. Ο αιθέρας αποτέλεσε σημαντικό μέρος της προσπάθειας των επιστημόνων για την κατανόηση του Σύμπαντος, από τον Αριστοτέλη (και τους παλαιότερούς του) μέχρι τους επιστήμονες – ερευνητές της σύγχρονης εποχής. Παράλληλα όμως, ο αιθέρας υπήρξε και ένα πεδίο αντιπαράθεσης μεταξύ των επιστημόνων για τον αν υφίσταται ή όχι. Μετά την δημοσίευση της θεωρίας της Ειδικής Σχετικότητας ή ύπαρξη του αιθέρα εγκαταλείφθηκε οριστικά. Εντούτοις όμως, σύγχρονες απόψεις που πηγάζουν από την ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 16 Κβαντομηχανική, έρχονται να διαψεύσουν την αντίληψη αυτή και να αναστήσουν για ακόμα μία φορά την ιδέα του αιθέρα. Ετυμολογικά η σημασία της λέξεως Αιθήρ είναι το ανώτατον και καθαρότατον στρώμα του αέρος. Παράγεται από το ρήμα αίθω που σημαίνει ανάβω, αναφλέγω, φέγγω, φλέγομαι, καίομαι «αίθω γάρ ού μόνον το καίω, αλλά και το λάμπω» (Ευστάθιος Παρεκβολαί Είς Ιλιάδα Ψ 250). Άλλα παράγωγα της λέξεως είναι η αιθάλη, ο αιθίοψ, και πιθανώς η Αίτνα. Ο Πλάτων στον «Κρατύλο» ετυμολογεί την λέξη λέγοντας ότι παράγεται από «αεί θεί» που σημαίνει αυτό που κινείται συνεχώς. (Κρατύλος 440 b)

Ελληνική Μυθολογία Ο Αιθήρ σύμφωνα με την αρχαία ελληνική γραμματεία είναι και το Πυρ που δίνει ζωή, είναι ο σπινθήρας της ζωής για κάθε πλάσμα. Ο Όμηρος δεν θεωρούσε τον Αιθέρα ως κάποια θεότητα ούτε και ως κάποια περιοχή, αλλά ως μία ιδιαίτερη κατάσταση του Ουρανού , ο οποίος βρίσκεται κάτω από τον Ουρανό (Ιλιάς . Ξ. 288, Θ. 556, Β 412, Ο 192, Π 300, T 351). Ο Αριστοφάνης τον αποκαλεί ζωοδότη των πάντων «Αιθέρα σεμνότατον, βιοθρέμμονα πάντων» (Νεφ. 570) . Στον «Ύμνο προς Πρωτόγονον» βλέπουμε την πίστη των Ορφικών ότι ο Αιθήρ προϋπήρχε πριν από οποιαδήποτε γέννηση – εμφάνιση, αφού ο Πρωτόγονος, ή Έρως, ή Φάνης πλανιόταν μέσα στον Αιθέρα όταν γεννήθηκε από το αυγό, «Πρωτόγονον καλέω διφή, μέγαν, αιθερόπλαγκτον, ωογγενή» (Ορφ. Ύμνος 6 προς Πρωτόγονον. Ο Δαμάσκιος (Περί Αρχών), μας λέει πως κατά τους Ορφικούς και σύμφωνα με την εκδοχή του Ιερώνυμου και του Ελλάνικου, ο Χρόνος και η Ανάγκη (Αδράστεια) γέννησαν τον Αιθέρα, το Χάος και το Έρεβος. Οι Ορφικοί λοιπόν πιστεύουν στην κοσμογονική τους θεωρία ότι ο Αιθήρ είναι ένα πρωταρχικό, βασικό δομικό στοιχείο της Δημιουργίας, ότι είναι η ψυχή του κόσμου, το Θείον Πύρ, ο σπινθήρας που δίνει ζωή σε όλα τα δημιουργήματα.

Ελληνική Φιλοσοφία ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 17 Ο Αναξιμένης (585-525 π.Χ.) διατύπωσε την θεωρία ότι τα πάντα είναι αέρας και από την αραίωσή του παράγεται ο Αιθέρας. Ο Φιλόλαος (5ος αιώνας π.Χ.) ένας από τους μαθητές του Πυθαγόρα που σώθηκαν από την σφαγή, πίστευε ότι ο Αιθήρ ήταν το πέμπτο από τα στοιχεία που αποτελούσαν τον κόσμο. Ο Ξενοφάνης (570-475 π.Χ.) διατύπωσε την θεωρία ότι η γη περιβάλλεται από τον Αιθέρα ο οποίος εκτείνεται στο άπειρο. Ανάμεσα στα άλλα ο Παρμενίδης (540-470 π.Χ.) θεωρούσε ότι ο Ήλιος και οι διάφοροι αστερισμοί βρίσκονται μέσα στον Αιθέρα. Ο Αναξαγόρας (500-428 π.Χ.) θεωρεί ότι ο Αιθήρ είναι ένα από τα δύο μέρη στα οποία χωρίστηκε η αρχική μάζα από την ωθητική δύναμη του Νού, δηλαδή της Πνευματικής Δύναμης και τον ταυτίζει με το Πύρ. Ο Αριστοτέλης ελέγχει τον Αναξαγόρα και λέει ότι κακώς ονομάζει Αιθέρα αυτό που είναι Πύρ, δέχεται ότι ο Αιθήρ είναι το πέμπτο κοσμογονικό στοιχείο , το τελειότερο απ’ όλα τα άλλα, και αναφέρει ότι «ουρανού δε και άστρων ουσίαν με αιθέρα καλούμεν». Ο αιθέρας είναι στενά συνδεδεμένος με μια άλλη έννοια της φυσικής, την έννοια του κενού. Η έννοια του κενού, από την αρχαία ελληνική φιλοσοφία μέχρι τη σημερινή φυσική επιστήμη, οδηγεί στην εισαγωγή της ιδέας του αιθέρα. Βασική αρχή της αριστοτέλειας φυσικής είναι η άρνηση οποιασδήποτε ύπαρξης του κενού μέσα στον χώρο. Η ύπαρξη του κενού θεωρείται παράλογη, και ο Αριστοτέλης το αποδεικνύει με μια σειρά επιχειρημάτων, που οδηγούν στο συμπέρασμα ότι κόσμος πρέπει να είναι ένας πλήρης και πεπερασμένος χώρος. Αν και μέχρι τη νεώτερη επιστήμη, οι ιδέες του Αριστοτέλη για το κενό και τον αιθέρα ήταν αναληθείς έως και αλλοπρόσαλλες, θα δούμε ότι σήμερα οι αντιλήψεις της σύγχρονης φυσικής επανέρχονται κατά κάποιο τρόπο στην Αριστοτέλεια φυσική. Ούτως ή άλλως οι σύγχρονοι αστροφυσικοί επιστήμονες αναφέρουν ότι το «κενό» του διαστήματος δεν είναι και τόσο κενό μιάς και εκεί υπάρχει η λεγόμενη «μεσοαστρική ύλη» (τα υπολείμματα ύλης που δεν ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 18 σχηματοποιήθηκαν σε κάποιο άστρο). Άρα λοιπόν αυτό που αποκαλούμε ως «διαστημικό κενό» δεν είναι ακριβώς κενό. Σύμφωνα με πολλούς Έλληνες πανεπιστήμονες – φιλοσόφους τα τέσσερα στοιχεία του Σύμπαντος, γη, ύδωρ, αήρ και πυρ, καθορίζουν ένα συμβολισμό για τις καταστάσεις της ύλης. Γη είναι η στερεή μορφή ύλης, ύδωρ η υγρή, αήρ η αέρια και πυρ μια "λεπτότερη" μορφή ύλης που εμείς σήμερα. Θα την ταυτίζαμε με την ενέργεια του ηλεκτρομαγνητικού ή των άλλων δυναμικών πεδίων, της οποίας μια ειδική περίπτωση είναι η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία που εκπέμπεται από τη φωτιά (πυρ). Ούτως ή άλλως άλλη έννοια έχει η φλόξ (φλόγα), άλλη το φώς – φάος –φωτιά και άλλη το πύρ. Οι κινήσεις της κάβε είδους ύλης είναι δεδομένες. Έτσι η πέτρα ως "γη" κατευθύνεται προς τη Γη, ο αήρ παραμένει πάντα πάνω από τη γη και το ύδωρ, ενώ το πυρ ανυψώνεται πάνω από όλα. Αυτές οι αντιλήψεις του Αριστοτέλη οδήγησαν μεθοδικά στην ανυπαρξία του κενού. Τι είναι κενό για τον Αριστοτέλη; Σε έναν κενό χώρο δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν θέσεις, ούτε είναι δυνατόν να υπάρχουν εκεί τα αίτια της κίνησης. Έτσι στο κενό καμιά πέτρα δεν θα είχε λόγο να κινηθεί προς τη Γη και καμιά φλόγα να υψωθεί. Την ίδια φιλοσοφία ακολούθησαν και άλλοι αρχαίοι Έλληνες. Μετά τη διατύπωση της ιδέας του ατόμου από τους Δημόκριτο και Λεύκιππο, ο Παρμενίδης ισχυρίστηκε ότι αν το άτομο είναι η βασική μονάδα ύλης, τότε τα διάφορα σώματα του κόσμου, ποτέ δεν είναι δυνατόν να χωριστούν στα άτομα που τα αποτελούν. Διότι αν συμβεί αυτό, τότε στον μεταξύ τους χώρο θα υπάρχει κενό. Η έννοια του κενού είναι απόλυτη, δηλαδή δεν πρόκειται για έναν κενό χώρο, απλώς κενό από γεγονότα, αλλά η έννοια σημαίνει ότι ούτε ο ίδιος ο χώρος υπάρχει, και το νόημα του "τίποτα" περιλαμβάνει ακόμα και την ίδια την υπόσταση του χώρου. Αυτή την έννοια πρέπει να έχει και το Χάος της Θεογονίας του Ησιόδου (η ρίζα του το *χαF < XAFOΣ σημαίνει το χάσμα και όχι την αταξία, όπως εννοείται το Χάος σήμερα). Συνεπώς μεταξύ των χωρισθέντων ατόμων δεν υπάρχει απολύτως τίποτα. Ούτε καν άδειος χώρος, έννοια που είναι απαράδεκτη, όπως είδαμε και από τα επιχειρήματα του Αριστοτέλη. Αφού μεταξύ των χωρισθέντων ατόμων δεν υπάρχει τίποτα, τότε θα αγγίζουν το ένα το άλλο και στην πραγματικότητα, ποτέ δεν θα έχουν χωρισθεί! Το άτοπο αυτό αποτέλεσμα απαλείφεται με την εισαγωγή ενός νέου "στοιχείου", μιας νέας μορφής ύλης, τόσο λεπτής που είναι πολλές φορές μη ανιχνεύσιμη, αλλά απαραίτητης ώστε να γεμίζει τον χώρο μεταξύ των ατόμων και να καθιστά εφικτό τον διαχωρισμό τους. Η ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 19 πέμπτη ουσία ή αιθέρας ή Πεμπτουσία, όπως ονομάστηκε μόλις στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, οφείλει τον ορισμό της στη διατήρηση της αυτοσυνέπειας της Δυναμικής και Κινητικής των σωμάτων και έρχεται να αντίκαταστήσει την "παθολογική" έννοια του κενού. Αντιγράφουμε λοιπόν από το άρθρο του Γ. Λειβαδιώτη (Περιοδικό Περισκόπιο της Επιστήμης τεύχος 269) Δεν θα αναφερθούμε στις ιδιότητες του αιθέρα, όπως τις θεώρησε ο Αριστοτέλης, αν και είναι αξιοπρόσεκτο ότι και στις μετέπειτα γενιές επιστημόνων, η ιδέα του αιθέρα εισήχθη για τον ίδιο ακριβώς λόγο, τη διατήρηση της αυτοσυνέπειας της Δυναμικής και Κινητικής των σωμάτων. Όπως αναφέραμε, η αδυναμία της παρουσίας των αιτιών της κίνησης στον κενό χώρο, οδηγεί στην κατάργηση του κενού χώρου και στην εισαγωγή του αιθέρα. Ομοίως, στη μετανευτώνια φυσική, η αδυναμία της δράσης εξ αποστάσεως, το θεωρητικά απαραίτητο, για την τότε εποχή, μέσον διάδοσης των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων και η έννοια του απόλυτου συστήματος αναφοράς, οδήγησαν στην επαναφορά της έννοιας του αιθέρα σε μια πιο σύγχρονη και μάθηματικοποιημένη μορφή. Είναι γνωστή η συνέχεια της ιστορίας. Διάφορα πειράματα, με κυριότερο το πείραμα συμβολής των Michelson και Μοrley, έδειξαν ότι δεν υπάρχει απόλυτο σύστημα αναφοράς και έτσι η Κινηματική καθορίζεται από την Ειδική θεωρία της Σχετικότητας, η οποία δεν δέχεται κανένα απόλυτο σύστημα αναφοράς και θεωρεί τις διάφορες κινήσεις μόνο σχετικές μεταξύ τους. Αν και η Ειδική θεωρία της Σχετικότητας κατήργησε την έννοια του αιθέρα, εντούτοις, μετά από 10 χρόνια, μέσα από τη Γενική θεωρία της Σχετικότητας αυτή τη φορά, επιχειρείται να επανέλθει μια νέα μορφή της έννοιας αυτής.

Σχετικιστικός Αιθέρας Το κλασσικό Νευτώνειο Βαρυτικό Πεδίο εκφράζεται με το βαρυτικό δυναμικό (Φ), που είναι ένα βαθμωτό φυσικό μέγεθος, δηλαδή σε κάθε σημείο του χώρου περιγράφεται με έναν μόνο αριθμό, ο οποίος είναι συνάρτηση • •

της μάζας του σώματος που προκαλεί το πεδίο, του τρόπου κατανομής της μάζας αυτής στον χώρο, καθώς και *της θέσης του σημείου στην οποία εξετάζεται το πεδίο.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 20 Για παράδειγμα, στα βαρυτικά πεδία με σφαιρική συμμετρία, όπως είναι τα αντίστοιχα που υπάρχουν γύρω από τους πλανήτες ή από τα συνήθη άστρα, το δυναμικό του βαρυτικού πεδίου είναι ανάλογο της μάζας του σώματος που προκαλεί το πεδίο και αντιστρόφως ανάλογο της απόστασης του εξεταζόμενου σημείου από το κέντρο του σώματος, με συντελεστή αναλογίας την παγκόσμια σταθερά της βαρύτητας (G). Όμως, στη Γενική Σχετικότητα το βαρυτικό πεδίο δεν έχει τόσο απλή μορφή, αφού το δυναμικό του δεν είναι ένα απλό βαθμωτό πεδίο, αλλά ένα τανυστικό πεδίο δευτέρας τάξης, δηλ. ο μετρικός τανυστής (gμν). Ο συμβολισμός gμν υποδηλώνει έναν πίνακα (ή μήτρα) με 4x4=16 στοιχείων, καθένα εκ των οποίων είναι γενικώς συνάρτηση των συντεταγμένων του χώρου x, y, z και του χρόνου t. Οι δείκτες μ και ν συμβολίζουν τις τέσσερις συντεταγμένες του χωροχρόνου. Όμως, ο πίνακας αυτός είναι συμμετρικός, δηλαδή τα 6 μη διαγώνια στοιχεία του πίνακα (g) είναι ίσα με τα αντίστοιχα συμμετρικά τους, έτσι μόνο 10 από τα 16 στοιχεία είναι ανεξάρτητα μεταξύ τους. Δηλαδή, η Γενική Σχετικότητα θεωρεί όχι ένα, αλλά 10 ανεξάρτητα δυναμικά για το πεδίο βαρύτητας. Η βαρύτητα σχετίζεται με τη γεωμετρία του χωροχρόνου μέσω του τανυστή g , για αυτό ο τελευταίος ονομάζεται και μετρικός τανυστής. Κάθε χωροχρονική επιφάνεια χαρακτηρίζεται από έναν διαφορετικό τανυστή g, και στην πραγματικότητα αυτός ο τανυστής είναι που περιγράφει τη γεωμετρία αυτής της επιφάνειας. Οι εξισώσεις πεδίου του Einstein συνδέουν γεωμετρία και φυσική. Η γεωμετρία περικλείεται στον καλούμενο τανυστή του Einstein (Gμν) , ο οποίος είναι μια πολύπλοκη συνάρτηση του μετρικού τανυστή (g) και των παραγώγων του. Η φυσική αντιπροσωπεύεται από τον τανυστή ενέργειας-ορμής (Τμν), ο οποίος περιέχει διάφορες ποσότητες που καθορίζουν την κατανομή, την κίνηση και την κατάσταση της ύλης στον χωροχρόνο ή ακόμη και χαρακτηριστικές ποσότητες από άλλα πεδία δυνάμεων εκτός της βαρύτητας, που είναι πιθανόν να υπάρχουν, όπως για παράδειγμα το Ηλεκτρομαγνητικό Πεδίο. Τόσο ο τανυστής (G) όσο και ο τανυστής (Τ) είναι συμμετρικοί πίνακες με 4x4=16 στοιχεία. Ο Einstein εξίσωσε τους δύο τανυστές που εκφράζουν τη γεωμετρία και τη φυσική του χωροχρόνου. Οι δύο τανυστές θεωρήθηκαν ίσοι και απλώς παρεμβάλλεται ανάμεσα τους μια παγκόσμια σταθερά, Κ, δηλαδή Gμν = -Κ * Τμν (από τη μαθηματική επεξεργασία προκύπτει το μείον). ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 21 Η σταθερά Κ προκύπτει από την κανονικοποίηση των μονάδων. Η ισότητα των δύο τανυστών δεν είναι τίποτα άλλο παρά οι εξισώσεις πεδίου του Eistein μέσω των οποίων είναι δυνατόν να υπολογισθεί ο μετρικός τανυστής g, δηλαδή τα δυναμικά του πεδίου Βαρύτητας, και στη συνέχεια η κίνηση ενός σωματιδίου που βρίσκεται μέσα στο βαρυτικό πεδίο. Οι εξισώσεις πεδίου, αν και περιγράφονται μόνο από μια τανυστική εξίσωση, εντούτοις αναλύονται σε 10 πολύπλοκες βαθμωτές εξισώσεις που συνδέουν τον μετρικό τανυστή με την ύλη και την ενέργεια των πηγών του βαρυτικού πεδίου. Αυτό συμβαίνει επειδή τόσο ο τανυστής του Einstein (G) , όσο και ο τανυστής ενέργειας-ορμής (Τ) , είναι συμμετρικοί, δηλαδή μόνο 10 από τα 16 στοιχεία τους είναι ανεξάρτητα. Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που είχε να αντιμετωπίσει ο Einstein για να κατανοήσει καλύτερα τις εξισώσεις πεδίου, είναι το τι ακριβώς συμβαίνει σε έναν "άδειο χώρο", δηλαδή σε ένα χώρο κενό από ύλη, όπου ο τανυστής ενέργειας-ορμής, Τ , είναι ίσος με μηδέν. Στην περίπτωση αυτή, οι εξισώσεις πεδίου προβλέπουν ότι είναι δυνατόν να υπάρχει πεδίο βαρύτητας, δηλαδή το δυναμικό g είναι διάφορο του μηδενός, όπως ακριβώς συμβαίνει έξω από τα άστρα, όπου ο χώρος θεωρείται ότι είναι κενός από ύλη, αλλά ταυτόχρονα υφίσταται σε αυτόν το αστρικό βαρυτικό πεδίο. Άρα η Γενική Σχετικότητα προβλέπει την παρουσία "γεωμετρίας", που αντιπροσωπεύεται από τον τανυστή g , ακόμα και με απουσία της ύλης. Σύμφωνα με το σκεπτικό του Αϊνστάιν , η παρουσία της "γεωμετρίας" δεν ήταν απλώς μια μαθηματική περιγραφή του αφηρημένου χωροχρόνου. Αντίθετα, ο χωροχρόνος, λόγω της παρουσίας της γεωμετρίας ή με άλλα λόγια, του βαρυτικού πεδίου που απλώνεται σε αυτόν, αποκτά μια άλλη υφή με απολύτως φυσική σημασία, και σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί ως η περίπτωση του συνήθους κενού! Για τον Αϊνστάιν, μοναδικό κενό είναι η περίπτωση που ο μετρικός τανυστής είναι μηδέν. Σε αυτή την περίπτωση δεν υπάρχει τίποτα, απολύτως τίποτα, ούτε καν ο ίδιος ο χωροχρόνος. Η θεώρησή του συμπίπτει με την αντίστοιχη του Παρμενίδη, αφού δεν παραδέχεται την ύπαρξη του απόλυτου κενού. Έτσι προκύπτει το ερώτημα, τι είναι ο κενός από ύλη χωροχρόνος, στον οποίο όμως, υφίσταται πεδίο βαρύτητας, δηλαδή "γεωμετρία"; ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 22 Αφού απέρριψε την ιδέα του απόλυτου κενού, ο Αϊνστάιν υιοθέτησε μια σύγχρονη επανέκδοση της ιδέας του αιθέρα, στον οποίο υφίσταται κάθε βαρυτικό ή μη πεδίο, παρά την απουσία της ύλης, πρόκειται δηλαδή για ένα καμπυλωμένης γεωμετρίας χωροχρονικό συνεχές. Αυτή η εκλεπτυσμένη μορφή του αιθέρα δεν επηρεάζει τις ταχύτητες των σωμάτων, ούτε πρόκειται για ένα απόλυτο σύστημα αναφοράς. Εντούτοις αντικαθιστά την ιδέα του απόλυτου κενού. Όπως αναφέρει ο βιογράφος του Einstein, ο Frank Philip: «Ο ίδιος ο Einstein επέμενε πάντα πως οι έννοιες του δεν είναι απλά νοητικά κατασκευάσματα, αλλά έκφραση της αντικειμενικής πραγματικότητας. Ο χωροχρόνος υπάρχει». Πράγματι, αν και η Γενική Σχετικότητα δεν μπορεί να δώσει λεπτομέρειες για τη φυσική αιτία που καθιστά το χωροχρονικό συνεχές ένα μη απόλυτο κενό, παρόλα αυτά προβλέπει ότι πρόκειται για κάτι που δεν μπορεί να ταυτιστεί με το "απόλυτο τίποτα". Το τι ακριβώς συμβαίνει στη φυσική του χωροχρονικού συνεχούς, το έδωσε μια άλλη θεμελιώδης θεωρία, η κβαντομηχανική.

Κβαντικός Αιθέρας Όπως αναφέραμε, σύμφωνα με τη Γενική θεωρία της Σχετικότητας, ο χώρος που φανταζόμαστε ως κενό δεν είναι εντελώς άδειος γιατί κάτι τέτοιο θα σήμαινε ότι η ένταση των διαφόρων πεδίων όπως του βαρυτικού και του ηλεκτρομαγνητικού είναι μηδέν. Αυτό το "αλλόκοτο" κενό, που στη Σχετικότητα χαρακτηρίζεται ως χωροχρονικό συνεχές ή αιθέρας του Einstein, αποκτά δομή με φυσική σημασία κάτω από τη σκοπιά της κβαντομηχανικής. Στο χωροχρονικό συνεχές, η παρουσία των δυναμικών πεδίων δικαιολογείται από τις διάφορες φυσικές πηγές τους. Ένα παράδειγμα είναι όταν βρισκόμαστε κοντά σε ένα άστρο, όπου τότε αντιλαμβανόμαστε την παρουσία ενός βαρυτικού πεδίου στον γύρω εξεταζόμενο χωροχρόνο. Σε αυτές τις περιπτώσεις δεν έχουμε πραγματικά ένα υλικό κενό, αφού υπάρχει το βαρυτικό πεδίο, του οποίου όμως, η ενέργεια προσδίδει ενέργεια, άρα και ύλη (βάσει της ισοδυναμίας ύλης και ενέργειας), στον γύρω χωροχρόνο. Έτσι ο αιθέρας του Αϊνστάιν δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας συνήθης μη κενός χωροχρόνος, όπου όμως η ύλη είναι υπό μορφή ενέργειας. Όταν όμως, δεν υπάρχουν φυσικές πηγές για τα πεδία, οπότε η ενέργεια τους τείνει στο μηδέν, τότε το χωροχρονικό συνεχές γίνεται ένα "κβαντικό κενό" και ο αιθέρας του Αϊνστάιν ονομάζεται τώρα κβαντικός αιθέρας. Θα μελετήσουμε αυτή την περίπτωση. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 23 Έστω μια ομάδα από κύματα, των οποίων οι συχνότητες δεν διαφέρουν πολύ μεταξύ τους, έτσι ώστε να διατηρείται αναλλοίωτη η μορφή τους κατά τη διάδοση. Αν οι συχνότητες διαφοροποιούνται αρκετά, κάποια κύματα θα διαδίδονται πιο γρήγορα από άλλα και με την πάροδο του χρόνου η κυματοομάδα θα διαλυθεί. Κάθε επί μέρους κύμα της ομάδας έχει δικό του πλάτος και συχνότητα, και η έκφραση του πλάτους ως συνάρτηση της συχνότητας ονομάζεται φάσμα της κυματοομάδας. Το γράφημα του διαγράμματος αυτού έχει τη μορφή μιας αντεστραμμένης καμπάνας, η οποία ονομάζεται Γκαουσιανή μορφή ("κώδωνας του Gauss). Σύμφωνα με αυτή, υπάρχει μια μέση συχνότητα από τις συχνότητες των επί μέρους κυμάτων, στην οποία αντιστοιχεί το μέγιστο πλάτος. Για κάθε άλλη συχνότητα, όσο περισσότερο διαφοροποιείται από τη μέση τιμή, τόσο ελαττώνεται το πλάτος της και μάλιστα με εκθετικό ρυθμό, ώστε για μεγάλες αποκλίσεις της συχνότητας από την μέση τιμή, το γράφημα να μηδενίζεται ασυμπτωτικά. Αυτό το ιδιαίτερο σχήμα του γραφήματος ονομάζεται παλμός της κυματοομάδας. Ο παλμός αυτός δεν διαρκεί επ' άπειρο, αλλά χαρακτηρίζεται από έναν χρόνο ζωής. Ένα σπουδαίο χαρακτηριστικό του παλμού είναι ότι το εμβαδόν του είναι σταθερό, ανεξαρτήτως του χρόνου ζωής του κυματοσυρμού, και είναι ανάλογο με ένα φυσικό μέγεθος που ονομάζεται δράση του κύματος (έχει μονάδες ενέργειας επί χρόνο). Μάλιστα, η δράση είναι ίση με το γινόμενο του χρόνου ζωής ενός παλμού και της συνολικής του ενέργειας. Εφόσον η δράση είναι σταθερή, ο χρόνος ζωής και η ενέργεια του παλμού είναι μεγέθη αντιστρόφως ανάλογα. Έτσι, όσο μικρότερος είναι ο χρόνος ζωής ενός κυματοσυρμού, τόσο μεγαλύτερη είναι η ενέργεια του. Αν λάβει κανείς υπόψη τον δυϊσμό ύλης και κύματος, τότε η προαναφερόμενη θεώρηση οδηγεί στην αρχή της απροσδιοριστίας. Στην κβαντομηχανική θεωρία, τα διάφορα μεγέθη αντιπροσωπεύονται από τελεστές, δηλαδή μαθηματικές παραστάσεις που εκτελούν μια πράξη. Για παράδειγμα, η ορμή αντιπροσωπεύεται από τον τελεστή της χωρικής μεταβολής, ενώ η ενέργεια από τον τελεστή της χρονικής μεταβολής. Οι διάφοροι τελεστές δρουν στις κυματοσυναρτήσεις, οι οποίες αποτελούν τις λύσεις των εξισώσεων στα ποικίλα προβλήματα της κβαντομηχανικής. Γενικά όμως, οι διάφοροι τελεστές δεν αντιμετατίθενται μεταξύ τους. Για παράδειγμα, ο τελεστής της θέσης είναι απλά η θέση του εξεταζόμενου σώματος, ενώ η ορμή, όπως αναφέραμε, είναι η χωρική μεταβολή. Ως γνωστόν, η χωρική μεταβολή και η θέση, είναι ποσότητες που δεν αντιμετατίθενται στις μαθηματικές πράξεις. Η αρχή της απροσδιοριστίας αφορά τα λεγόμενα συζυγή μεγέθη, όπως για παράδειγμα είναι η θέση και η χρονική της μεταβολή, δηλαδή η ταχύτητα (ή η ορμή, αφού το γινόμενο της ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 24 ταχύτητας με τη μάζα, που είναι σταθερή, δίνει την ορμή), ή με άλλα λόγια, αφορά μεγέθη που δεν αντιμετατίθενται. Η τιμή της έντασης καθώς και του ρυθμού της χρονικής μεταβολής της έντασης ενός πεδίου είναι δύο μεγέθη όπως η θέση και η ταχύτητα, δηλαδή πρόκειται για συζυγή μεγέθη και έτσι δεν είναι δυνατό να γνωρίζουμε τις τιμές και των δύο αυτών μεγεθών, με απόλυτη ακρίβεια. Ισχύει γι&apos; αυτά η αρχή της απροσδιοριστίας. Όσο μεγαλύτερη είναι η ακρίβεια προσδιορισμού της έντασης τόσο μικρότερη είναι η ακρίβεια προσδιορισμού του ρυθμού μεταβολής της και αντίστροφα. Έτσι στον κενό χώρο το πεδίο δεν μπορεί να διατηρείται ακριβώς ίσο με το μηδέν, γιατί τότε θα παραβιαζόταν η αρχή της απροσδιοριστίας. Πράγματι, αν δεν υπήρχε καθόλου πεδίο, τότε η ένταση του πεδίου θα είχε μια ακριβώς προσδιορισμένη τιμή, την μηδενική. Επίσης θα υπήρχε και έναν ακριβώς προσδιορισμένος ρυθμός χρονικής μεταβολής, ο μηδενικός. Όμως, ποτέ και σε κανένα χωροχρονικό τόπο, ο οποίος υπακούει στην αρχή της απροσδιοριστίας, δεν είναι δυνατόν να έχουμε απολύτως προσδιορισμένη ένταση και ρυθμό μεταβολής της έντασης. Συνεπώς, σε κανένα χωροχρονικό τόπο δεν είναι δυνατή η απουσία του οποιουδήποτε δυναμικού πεδίου. Και αν σε έναν χωροχρονικό τόπο ήταν δυνατό να συμβεί κάτι τέτοιο, δηλαδή με κάποια φυσική ενέργεια να εξαφανιστούν τα δυναμικά πεδία, τότε αυτός ο χωροχρονικός τόπος θα έχανε την υπόσταση του, δηλαδή θα μεταμορφωνόταν στο "απόλυτο τίποτα" του Παρμενίδη και του Αϊνστάιν, έτσι ώστε να μη παραβιάζεται η αρχή της απροσδιοριστίας, γεγονός που αναπόφευκτα θα συνέβαινε στην αντίθετη περίπτωση, αφού θα ήταν δυνατή η ταυτόχρονη παρουσία της μηδενικής έντασης και της μηδενικής χρονικής μεταβολής της έντασης των πεδίων. Επισημαίνουμε για άλλη μια φορά ότι δεν είναι αναφερόμαστε στην περίπτωση όπου η παρουσία των διαφόρων δυναμικών πεδίων δικαιολογείται από κάποιες φυσικές πηγές. Το συμπέρασμα είναι ότι σε κάθε χωροχρονικό συνεχές, η μόνιμη παρουσία των δυναμικών πεδίων είναι αναπόφευκτο γεγονός. Ειδικά όμως, στην περίπτώση που ελλείπουν οι φυσικές πηγές των δυναμικών πεδίων, τότε το πεδίο είναι το ελάχιστο δυνατό. Αλλά όχι μηδενικό. Πρέπει λοιπόν να υπάρχει μία ορισμένη ελάχιστη ποσότητα απροσδιοριστίας, που εκφράζεται ως μια κβαντική διακύμανση στις τιμές της έντασης και του αντίστοιχου ρυθμού μεταβολής της έντασης του πεδίου. Αυτές οι ενεργειακές διακυμάνσεις δεν είναι τίποτα άλλο παρά ζεύγη σωματιδίων, των λεγόμενων φορέων αλληλεπίδρασης, δηλαδή των σωματιδίων που είναι υπεύθυνα για τη διάδοση των θεμελιωδών αλληλεπιδράσεων, όπως για παράδειγμα είναι τα φωτόνια. Αυτά τα εν ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 25 δυνάμει σωματίδια εμφανίζονται και στη συνέχεια εξαϋλώνονται σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, και έτσι δεν μπορούν να εντοπιστούν άμεσα από έναν ανιχνευτή σωματιδίων. Αν ΔE είναι η ενέργεια των δυνητικών αυτών σωματιδίων και Δt είναι ο χρόνος ζωής τους, τότε, όπως έχουμε ήδη εξηγήσει σε προηγούμενη παράγραφο, τα δύο αυτά μεγέθη είναι αντιστρόφως ανάλογα, αφού πολλαπλασιαζόμενα δίνουν την παγκόσμια σταθερά του Plank. Έτσι, κβαντικός αιθέρας είναι εκείνο το χωροχρονικό συνεχές, στο οποίο απουσιάζουν όλων των ειδών οι φυσικές πηγές των δυναμικών πεδίων, έτσι ώστε, όλος ο χωροχρόνος μετατρέπεται σε μια θάλασσα από δυνητικά σωματίδια, τόσο μεγαλύτερης ενέργειας, όσο μικρότερης διάρκειας είναι η ζωή τους. Βέβαια η ενέργεια αυτή δεν μπορεί να έχει οποιαδήποτε τιμή, αφού είναι ορισμένα τα είδη των σωματιδίων που σχηματίζονται και άρα η ενέργεια και ο χρόνος ζωής τους είναι δεδομένα.

Φαινόμενο Casimir Όπως αναφέραμε, ο κβαντικός αιθέρας αποτελείται από μια θάλασσα εν δυνάμει σωματιδίων, φορείς των θεμελιωδών αλληλεπιδράσεων. Οι ενδείξεις για την παρουσία αυτού του αιθέρα, δηλαδή του κβαντικού κενού, δεν είναι μόνο θεωρητικές, αλλά και πειραματικές, αφού πολλές είναι οι εφαρμογές του κβαντικού κενού στο εργαστήριο. Ένα από τα σημαντικότερα πειράματα που αποδεικνύουν την ύπαρξη του κβαντικού κενού είναι η μελέτη του φαινομένου Casimir. Το φαινόμενο Casimir είναι η παρουσία μικρής ελκτικής δύναμης που δρα μεταξύ δύο αφόρτιστων αγώγιμων πλακών παράλληλων μεταξύ τους και οι οποίες βρίσκονται πολύ κοντά μεταξύ τους. Το φαινόμενο αυτό προέβλεψε ο Ολλανδός φυσικός Hendrick Casimir το 1948. Η πεπερασμένη απόσταση μεταξύ των πλακών εμποδίζει την υλοποίηση εν δυνάμει σωματιδίων στον ενδιάμεσο κενό χώρο, με μήκη κύματος μεγαλύτερα από κάποιο συγκεκριμένο ανώτατο όριο. Το αποτέλεσμα είναι να συσσωρεύονται περισσότερα σωματίδια έξω από τις πλάκες παρά στον ενδιάμεσο χώρο τους. Η διαφορά αυτή εκδηλώνεται ως μια διαφορά μεταξύ της πίεσης που εξασκείται στις πλάκες από τον εξωτερικό χώρο και της πίεσης που εξασκείται από τον ενδιάμεσο χώρο. Η διαφορά της πίεσης ωθεί τις πλάκες προς τα μέσα σαν να επιδρά μια ελκτική δύναμη. Το φαινόμενο μπορεί να παρομοιασθεί με το εξής παράδειγμα. Έστω ένα κυβικό δοχείο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 26 γεμάτο αέρα, το οποίο χωρίζεται στη μέση από μια πλάκα που έχει την ευχέρεια να μετακινείται. Αν με κάποιον τρόπο, ένας μη αμελητέος αριθμός σωματιδίων καταφέρει να περάσει από το ένα μέρος της πλάκας στο άλλο, τότε η πίεση στο μέρος του δοχείου όπου βρίσκονται τα περισσότερα σωματίδια θα αυξηθεί και θα γίνει μεγαλύτερη από την πίεση στο άλλο μέρος. Η διαφορά αυτή της πίεσης εξασκεί στην επιφάνεια της πλάκας μια δύναμη η οποία την μετακινεί προς το μέρος με τα λιγότερα σωματίδια. Το παράδειγμα αυτό είναι εντελώς ανάλογο με το φαινόμενο Casimir, με τη διαφορά ότι αντί του αέρα, έχουμε τον κβαντικό αιθέρα. Ο Casimir έδειξε ότι στην πυκνότητα ενέργειας του κενού μεταξύ των πλακών, δεν συνεισφέρουν οποιαδήποτε εν δυνάμει φωτόνια που δημιουργούνται, αλλά μόνο εκείνα που το μήκος κύματος τους είναι ακέραιο πολλαπλάσιο της απόστασης των δύο πλακών. Επίσης παρατηρείται ότι η πυκνότητα ενέργειας του κενού στον χώρο μεταξύ των πλακών μειώνεται καθώς ελαττώνεται η απόσταση των πλακών. Αυτό με άλλα λόγια σημαίνει ότι όσο μικρότερη είναι η απόσταση μεταξύ των δύο πλακών, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η διαφορά πίεσης και η ελκτική δύναμη. Η μικροσκοπική αυτή δύναμη μετρήθηκε το 1996 από τον Steven Lamoreaux. Τα αποτελέσματα του ήταν σε συμφωνία με τη θεωρία μέσα σε πειραματικό σφάλμα 5%. Βέβαια μέσα στον κβαντικό αιθέρα, τα εν δυνάμει σωματίδια που δημιουργούνται δεν είναι μόνο φωτόνια. Και τα υπόλοιπα σωματίδια φορείς των θεμελιωδών αλληλεπιδράσεων, εκτός των φωτονίων, συνεισφέρουν επίσης κατά ένα μικρό ποσοστό στη δύναμη μεταξύ των πλακών, αυτό όμως είναι αμελητέο και έτσι μόνο η δύναμη από τα φωτόνια είναι δυνατόν να μετρηθεί.

Εκλάμψεις Κβαντικού Αιθέρα (Ο Paul Davies έδειξε ότι οι παρατηρητές που ταξιδεύουν επιταγχυνόμενοι μέσα σε κβαντικό αιθέρα θα περιβάλλονται από μια ειδική ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, καλούμενη έκλαμψη του αιθέρα.) Όπως είναι γνωστό από τις εξισώσεις ηλεκτρομαγνητικού πεδίου του Maxwell, ένα φορτίο ακτινοβολεί μόνο όταν επιταχύνεται. Αντίθετα, όταν η ταχύτητα του είναι σταθερή, κανένα φωτόνιο δεν παράγεται. Η ίδια διαδικασία επιτάχυνσης ενός φορτισμένου σωματιδίου μέσα στον κβαντικό αιθέρα ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 27 οδηγεί στην εμφάνιση μιας δύναμης τριβής, ενώ τίποτα δεν συμβαίνει αν η ταχύτητα παραμένει σταθερή, δηλαδή η κίνηση είναι αδρανειακή. Ένας από τους κατεξοχήν μελετητές του κβαντικού αιθέρα είναι ο Paul Davies φυσικός στο Πανεπιστήμιο Maquarie του Sydney της Αυστραλίας, καθώς και στο Πανεπιστήμιο του Queensland. Ο Paul Davies έδειξε ότι οι παρατηρητές που ταξιδεύουν επιταχυνόμενοι μέσα σε κβαντικό αιθέρα θα περιβάλλονται από μια ειδική ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, καλούμενη έκλαμψη του αιθέρα. Το φαινόμενο όμως αυτό είναι υπέρμετρα ασθενές, αφού για να παραχθεί ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία από τον κβαντικό αιθέρα μόνο ενός βαθμού Kelvin, ο παρατηρητής πρέπει να κινηθεί με επιτάχυνση της τάξης των 10^21 g, όπου g είναι η επιτάχυνση της βαρύτητας της Γης. Αλλά ενώ είναι παντελώς αδύνατο να επιταχυνθεί τόσο πολύ ένας παρατηρητής, δεν είναι και τόσο δύσκολο να γίνει το ίδιο με ένα υποατομικό σωματίδιο. Επίσης, έχει προβλεφθεί ότι, αν το επιταχυνόμενο αυτό σωματίδιο είναι το πρωτόνιο, τότε αυτό απορροφά ενέργεια από την περιβάλλουσα ακτινοβολία και μετατρέπεται σε νετρόνιο με παράλληλη διαφυγή ενός νετρίνου. Υπενθυμίζουμε εδώ μιάς και είναι εξόχως «περίεργη» η σύμπτωση ότι η ρίζα της λέξεως αιθέρας, το ρήμα αίθω σημαίνει ανάβω, αναφλέγω, φέγγω, φλέγομαι, καίομαι…. Το δεύτερο φαινόμενο, δηλαδή αυτό της εμφάνισης τριβής μόνο στα φορτισμένα σωματίδια που κινούνται επιταχυνόμενα μέσα στον κβαντικό αιθέρα, προβλημάτισε αρκετά τους ειδικούς και σήμερα καταβάλλονται προσπάθειες για να βρεθεί κατά πόσο είναι συμβιβαστή η ιδιότητα αυτή του αιθέρα, να ξεχωρίζει τα αδρανειακά από τα μη αδρανειακά συστήματα αναφοράς, με τη γενικευμένη αρχή της Σχετικότητας. Η περιορισμένη αρχή της Σχετικότητας αναφέρει ότι όλα τα συστήματα αναφοράς που κινούνται με ομαλή και ευθύγραμμη κίνηση είναι μεταξύ τους ισοδύναμα για την περιγραφή των νόμων της φύσης, δηλαδή δεν υπάρχει απόλυτο σύστημα αναφοράς. Αυτό σημαίνει ότι μεταξύ δύο αδρανειακά κινούμενων παρατηρητών, είναι αδύνατο να αποδείξει κανείς, ότι ο ένας είναι ο ακίνητος, ενώ ο άλλος κινείται, αφού οι κινήσεις των δύο παρατηρητών είναι πάντα σχετικές ως προς αυτούς. Στη γενική περίπτωση όμως, όπου έχουμε επιτάχυνση, με την πρώτη ματιά φαίνεται ότι τα διάφορα συστήματα αναφοράς δεν είναι ισοδύναμα μεταξύ τους, αφού οι επιβάτες π.χ. ενός οχήματος είναι σε θέση να γνωρίζουν πότε ο οδηγός επιβραδύνει ή επιταχύνει, από την κίνηση του σώματος τους λόγω αδράνειας. Όμως, ο Αϊνστάιν απέδειξε ότι την αδρανειακή επιτάχυνση μιμείται τέλεια το βαρυτικό πεδίο. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 28 Έτσι, η γενικευμένη αρχή της Σχετικότητας δεν διακρίνει κανένα σύστημα αναφοράς, επιταχυνόμενο ή μη. θεωρεί λοιπόν ότι τα επιταχυνόμενα συστήματα αναφοράς είναι μεταξύ τους ισοδύναμα και ταυτίζονται με τα πεδία βαρύτητας. Ο κβαντικός αιθέρας όμως εξασκεί δύναμη μόνο στα επιταχυνόμενα σωματίδια και όχι στα μη επιταχυνόμενα. Είναι λογικό να διατυπώσουμε το εξής ερώτημα: Μήπως η αδράνεια που εμφανίζεται στα διάφορα υλικά όταν επιταχύνονται, δεν είναι τίποτα άλλο από τη συνολική δύναμη τριβής που προκαλεί ο κβαντικός αιθέρας στα φορτισμένα σωματίδια από τα οποία αποτελούνται αυτά τα υλικά; Αν κάτι τέτοιο αληθεύει, τότε η γενικευμένη αρχή της Σχετικότητας πρέπει να συμβιβαστεί με την αδράνεια που προκαλεί ο κβαντικός αιθέρας. Όπως αποδεικνύεται μέσα από διάφορες αστρονομικές μετρήσεις, σήμερα το Σύμπαν εξελίσσεται διαστελλόμενο με επιταχυνόμενο ρυθμό (βλ. σχετικό άρθρο στο περιοδικό Περισκόπιο της Επιστήμης τ. 256). Έτσι, μετά από έναν χρόνο της τάξης των 10^100 δευτερολέπτων, το Σύμπαν θα καταλήξει σε μια ψυχρή και σκοτεινή άβυσσο αποτελούμενη από φωτόνια, νετρίνα και ηλεκτρόνια (ή ποζιτρόνια) μηδενικής ενέργειας, όπου η θερμοκρασία θα είναι μικρότερη από 10^-70 βαθμούς και θα τείνει ασυμπτωτικά στο μηδέν. Τα πάντα θα πλέουν σε μια απέραντη θάλασσα κβαντικού αιθέρα. Επομένως, η καλύτερη κατανόηση του κβαντικού κενού θα προσφέρει μια πληρέστερη γνώση των τελικών φάσεων της δομής του Σύμπαντος. Σύμφωνα με την Θεογονία του Ησιόδου, ο κόσμος γεννήθηκε από το Χάος, από το οποίο προήλθε το Έρεβος και η Νύκτα. Στη συνέχεια αυτά γέννησαν τον Αιθέρα και την Ημέρα... Εδώ και πάνω από τρεις χιλιετίες, ο Αιθέρας αποτελεί το κέντρο της κοσμογονίας, είναι το υλικό από το οποίο δημιουργείται το Σύμπαν και πολύ πιθανόν στο υλικό το οποίο θα καταλήξει στο απόμακρο και δυσοίωνο τέλος του. Έναυσμα του κειμένου και βασικός κορμός του είναι το άρθρο του φυσικού Γεωργίου Λειβαδιώτη στο περιοδικό «ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ» τεύχος 269

Βιβλιογραφία • • • •

ΗΣΙΟΔΟΥ, ΘΕΟΓΟΝΙΑ (εκδ. ΠΑΠΥΡΟΣ) ΟΜΗΡΟΥ, ΙΛΙΑΣ (εκδ. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ) ΠΛΑΤΩΝΟΣ, ΚΡΑΤΥΛΟΣ (εκδ. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ) ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΟΥΣ, ΝΕΦΕΛΑΙ (εκδ. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ)

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 29 • Πασσά Ιωάννου, ΤΑ ΟΡΦΙΚΑ • Τσατσόμοιρου Ηλία, ΑΙΓΑΙΟ ΒΟΥΝΟ (εκδ. ΠΥΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ) • Γονιδέλη Αποστόλου, Η ΓΕΝΕΣΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ (εκδ. ΠΥΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ) • Γραμματικάκη Γεωργίου. Η ΚΟΜΗ ΤΗΣ ΒΕΡΕΝΙΚΗΣ (εκδ. ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΡΗΤΗΣ) • Lloyd G. E. R. ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ (εκδ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ) • Kip. S. Thorne ΜΑΥΡΕΣ ΤΡΥΠΕΣ ΚΑΙ ΣΤΡΕΒΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ τόμος 1 (εκδ. ΚΑΤΟΠΤΡΟ) • Kip. S. Thorne ΜΑΥΡΕΣ ΤΡΥΠΕΣ ΚΑΙ ΣΤΡΕΒΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ τόμος 2 (εκδ. ΚΑΤΟΠΤΡΟ) • P. Davies και J. Brown ΥΠΕΡΧΟΡΔΕΣ, Η «ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ» (εκδ. ΚΑΤΟΠΤΡΟ) • Tony Hey , Patrick Walters ΤΟ ΚΒΑΝΤΙΚΟ ΣΥΜΠΑΝ (εκδ. ΚΑΤΟΠΤΡΟ) Ευρωπαϊκή φιλοσοφία. Μετασχημάτισαν το θεολογικό και μεταφυσικό ε-ρώτημα – που με διάφορες εκδοχές του συνεχίζεται μέχρι σήμερα- «από που δημιουργήθηκε» ο κόσμος με το νέο ερώτημα «από τι είναι φτιαγμένος»19; Η παρατήρηση του φυσικού κόσμου από τους αρχαίους Έλληνες δεν γίνεται μηχανιστικά, αλλά με τη δημιουργία των θεωρητικών εργαλείων της λογικής και των μαθηματικών. Για να είναι δυνατός ο έλεγχος της αλήθειας των συμπερασμάτων, ο Burnet αναφέρει χαρακτηριστικά: «οι Έλληνες κατάφεραν ό,τι κατάφεραν γιατί, ήταν, καταρχήν, γεννημένοι παρατηρητές… Επιπλέον, οι Έλληνες πάντα προσπαθούσαν να δώσουν μια ορθολογική ερμηνεία για τα φαινόμενα που παρατηρούσαν. Οι λογικές τους ικανότητες ήταν ξεχωριστές, όπως φαίνεται από τα μαθηματικά που μας άφησαν»20.

Ελληνιστικοί Χρόνοι Στην ελληνιστική περίοδο ο ρόλος της θρησκείας βρίσκεται σε παρακ-μή και νέες ιδεολογικές αναζητήσεις επιζητούνται. Οι Θεοί των πόλεων-κρατών δεν είναι σε θέση να επιβληθούν στην τεράστια επικράτεια που δη-μιούργησε ο Μέγας Αλέξανδρος.21 Η εισβολή των ανατολικών «μονοθεϊ-στικών» συλλήψεων αρχίζει να διαμορφώνεται. Η επιζήτηση «Σωτήρα ή Ευεργέτη»22 εκφράζει την αγωνία των πολιτών των πόλεων που έχουν στα-διακά μετατραπεί σε υπηκόους βασιλιάδων και τυράννων. Φαίνεται ότι ο Ελληνιστικός κόσμος ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 30 πληρώνει ακριβό τίμημα για την απομυθοποίηση των ελληνικών θεών χάριν της δημοκρατίας, της φιλοσοφίας και της επιστήμης κατά τη διάρκεια των κλασσικών χρόνων. Η κατάρρευση του Ελληνιστικού κόσμου με την άνοδο των δυνάμεων του Χριστιανισμού, ύστερα από την ανακήρυξη του Χριστιανισμού σε επί-σημη θρησκεία από τον αυτοκράτορα Μεγάλο Κωνσταντίνο (313 μΧ), είχε μοιραίες23 επιδράσεις στις φιλοσοφικές σχολές και στην επιστημονική έ-ρευνα. Ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος υπογράφει νόμο το 356 μ.Χ. για το κλείσιμο όλων των ελληνικών ναών. Το δε 381 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Θεο-δόσιος24 απαγόρευσε όλες τις μη χριστιανικές θρησκείες εκτός απ΄ τον Ιουδαϊσμό και την ανάλογη θρησκεία των Σαμαρειτών.(380392 μ.Χ.). Οι Χρι-στιανοί που επιστρέφουν στην αρχαιοελληνική θρησκεία, τιμωρούνται με στέρηση των πολιτικών τους δικαιωμάτων. Οι φιλοσοφικές σχολές της Α-θήνας ήταν οι τελευταίες που έκλεισαν 539 μ.Χ από τον αυτοκράτορα Ιου-στινιανό τον Α΄. Οι διδάσκοντες φιλόσοφοι εξαναγκάζονται να ασπαστούν το Χριστιανισμό. Ας σημειωθεί ότι σύμφωνα με τον διαπρεπή ιστορικό Toynbee 25 ότι όσοι αρνήθηκαν «να γίνουν αποστάτες του Ελληνισμού» ζή-τησαν άσυλο στην Περσική αυτοκρατορία.26 Χαρακτηριστικό παράδειγμα της αντιμετώπισης των τελευταίων Ελλή-νων φιλοσόφων ήταν η άγρια δολοφονία το 415 μ.Χ. της διαπρεπούς φιλο-σόφου και μαθηματικού Υπατίας.27 Η Υπατία ήταν κόρη του μαθηματικού Θέωνος και έχαιρε μεγάλης αναγνώρισης στην Αλεξάνδρεια. Η δολοφονία της Υπατίας αποδίδεται σε παρασκηνιακές κινήσεις του πατριάρχη Κύριλ-λου της Αλεξάνδρειας. Ο Βολταίρος έχει γράψει ότι ο θάνατος της Υπατίας «ήταν μια κτηνώδης δολοφονία από τα κουρεμένα σκυλιά του Κυρίλλου με μια φανατική συμμορία να τρέχει ξοπίσω τους».28

O αιθέρας και το συμβολόμετρο Τον 19ο αιώνα, μετά την ανακάλυψη του φαινομένου “συμβολή του φωτός” άρχισε o επιστημονικός κόσμος να αμφισβητεί την βεβαιότητα που έλεγε ότι το φως αποτελείτε από σωματίδια και η οποία τελικά αντικαταστάθηκε από μια νέα βεβαιότητα σύμφωνα με την οποία «το φως είναι κύμα». Η βεβαιότητα αυτή εδραιώθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα. Η έννοια όμως κύμα κατάγεται από τα θαλάσσια κύματα στη δημιουργία των οποίων είναι απαραίτητο το νερό. Έτσι είχε εμφανιστεί ένα ακόμη αναπάντητο ερώτημα: «Αν το φως ταξιδεύει στον χώρο όπως τα κύματα στην επιφάνεια του ωκεανού, ποιος ήταν ο ωκεανός για τα φωτεινά κύματα ;» ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 31 Η απάντηση που τελικά δόθηκε ήταν ότι το περιβάλλον μέσα στο οποίο διαδίδονται τα φωτεινά κύματα και στο οποίο συμβαίνουν όλες οι ηλεκτρομαγνητικές διαταραχές είναι ο ΑΙΘΕΡΑΣ, μια ουσία που καλύπτει όλο το σύμπαν. Όμως για να συμβαίνει αυτό θα πρέπει ο «φωτοφόρος» αυτός αιθέρας να διαθέτει και ορισμένες εκπληκτικές ιδιότητες. Η μεγάλη ταχύτητα του φωτός απαιτούσε να είναι υλικό τρομακτικά μεγάλης ελαστικότητας και τρομακτικά μικρής πυκνότητας. Επίσης η ουσία αυτή θα έπρεπε να επιτρέπει στα ουράνια σώματα να κινούνται χωρίς τριβές. Και ενώ η ιδέα της παρουσίας του αιθέρα ήταν οπωσδήποτε ενοχλητική, η ιδέα όμως της ύπαρξης κυμάτων χωρίς υλικό φορέα διάδοσης ήταν ακόμα πιο ενοχλητική. Η έννοια αιθέρας πηγάζει από τον αρχαίο όρο ΑΙΘΗΡ, τον οποίον χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Έλληνες για να ονομάσουν το περίπλοκο ρευστό που γεμίζει τον χώρο των ουρανών. Υπάρχουν διάφοροι υπαινιγμοί στα γραπτά του Ισαάκ Νεύτωνα που δείχνουν ότι η ιδέα της ύπαρξης ενός αιθέρα ο οποίος διαποτίζει τα πάντα του ήταν προσφιλής. Ο Ισαάκ Νεύτων είχε εξάλλου υποθέσει ότι η ακτινοβολούμενη θερμότητα ίσως να χρειάζεται έναν διαφορετικό αιθέρα για τη διάδοση της από εκείνον που χρειάζεται το φως. Μετά το 1830 η επιστημονική κοινότητα υιοθέτησε την άποψη για μια κυματική θεωρία της θερμότητας σύμφωνα με την οποία η θερμότητα θεωρείτο κίνηση με τη μορφή «ταλάντωσης του αιθέρα». Στο μεταξύ, το 1800, ο Γουίλιαμ Χέρσελ είχε ανακαλύψει ότι στα φάσματα των θερμοστερεών υπάρχει πάντα μαζί με το ορατό φως και μια αόρατη ακτινοβολία με μικρότερη συχνότητα, η υπέρυθρη. Η υπόθεση ότι το αόρατο αυτό φως, η υπέρυθρη ακτινοβολία, ταυτίζεται με την ακτινοβολούμενη θερμότητα επαληθεύτηκε όταν αποδείχτηκε ότι οι «θερμικές ακτίνες» εκδηλώνουν την κυματική συμπεριφορά που εκδηλώνει και το φως. Δηλαδή διαθλώνται, συμβάλουν και πολώνονται. Τώρα ο φωτοφόρος αιθέρας στον οποίο διαδίδεται το φως μπορούσε να εξυπηρετήσει έναν διπλό σκοπό. Να είναι ίδιος με τον αιθέρα στον οποίο διαδίδεται η θερμική ακτινοβολία. Με την εμφάνιση της Ηλεκτροδυναμικής του Μάξγουελ η συγχώνευση των δυο αιθέρων, του αιθέρα για τη διάδοση του φωτός και του αιθέρα για τη διάδοση της θερμότητας με ακτινοβολία, εδραιώθηκε και απετέλεσε ένα ακόμη βήμα προς την κατεύθυνση της ενοποιήσεις. Ο Μάξγουελ έκανε ένα ακόμα μεγάλο βήμα. Πρότεινε ότι το μέσο διάδοσης του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου μπορεί να αναλάβει τη λειτουργία της διάδοσης του φωτός αλλά και της διάδοσης της θερμότητας με ακτινοβολία. Ο αιθέρας πήρε τη θέση του στη κλασσική Φυσική και έγινε ένα είδος αμετακίνητης αλήθειας. Και αυτό διότι πέρα από την αναλογία με τα υδάτινα και τα ηχητικά κύματα υπάρχει και ένας ακόμα διαισθητικός λόγος που εδραιώνει τη βεβαιότητα της ύπαρξης του. Η ιδέα ότι στο κενό μπορεί να ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 32 υπάρξει αλληλεπίδραση είναι ξένη προς την καθημερινή εμπειρία και είχε πει ο Αϊνστάιν το 1936 «το σύνολο της επιστήμης δεν είναι παρά μια εκλέπτυνση των καθημερινών μας σκέψεων». Αφού ο αιθέρας ήταν τόσο θεμελιώδης θα έπρεπε να υπάρχει και τρόπος ανίχνευσης του, διαφορετικά θα ήταν ένα περιττό μεταφυσικό φορτίο. Η καθιερωμένη μέθοδος ήταν η μέτρηση της ταχύτητας του φωτός από την κινούμενη γη. Λογικά η γη δεν είναι ακίνητη ως κατά την περιστροφή της γύρο από τον ήλιο. Οι αιθέριες θεωρίες του φωτός και του ηλεκτρομαγνητισμού είχαν αναπτυχθεί από τη σκοπιά ενός παρατηρητή ακίνητου ως προς τον αιθέρα και η τιμή 300.000 km/s αναφερόταν στην ως προς τον αιθέρα ταχύτητα του φωτός. Λόγω όμως της κίνησης της γης η τιμή της ταχύτητας του φωτός -τη οποία μετρούν οι φυσικοί της γης- θα πρέπει θεωρητικά να εξαρτάται από την κατεύθ$υνση από την οποία έρχεται το φως. Καθώς το φως έρχεται προς τη γη με αντίθετη κατεύθυνση από εκείνη της κίνησης της, η φαινομενική του ταχύτητα θα πρέπει να είναι πιο μεγάλη από την «πραγματική» του ταχύτητα, την 300.000 km/s, την ταχύτητα δηλαδή ως προς τον αιθέρα. Αν πάλι μετρήσουμε την ταχύτητα του φωτός το οποίο απομακρύνεται από τη Γη με την ίδια κατεύθυνση διάδοσης με εκείνη της κίνησης της γης, η φαινομενική του ταχύτητα θα πρέπει να είναι μικρότερη από την πραγματική του ταχύτητα Τα σχετικά πειράματα που έγιναν προς το τέλος του 19ου αιώνα πειραματα είχαν ως σκοπό να μετρήσουν την διαφορά των δυο τιμών και ήταν πρωτοποριακά. Παρόλα αυτά τα πειράματα ένα προς ένα γνώριζαν την αποτυχία. Η τιμή της ταχύτητας του φωτός που προέκυπτε από τις μετρήσεις ήταν ίδια με εκείνη των 300.000 km/s που είχε το φως εάν η γη ήταν ακίνητη ως προς τον αιθέρα. Το ακριβέστερο από τα πειράματα αυτά έγινε από τον Michelson σε συνεργασία με τον Morley, το 1897. Και αυτό όμως έδειξε ότι η γη ήταν ακίνητη μέσα στον αιθέρα, αλλά η κίνηση της δεν μπορούσε να αμφισβητηθεί. Το μοντέλο αιθέρας ήταν σε κρίση. Μεσαίωνας Η περίοδος του Μεσαίωνα αρχίζει στη Δυτική Ευρώπη με την κατα-στροφή της Δυτικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Στην καθ’ ημάς «Ανατολή» o Μεσαίωνας αρχίζει μετά το θάνατο του αυτοκράτορα Θεοδοσίου 395 μ.Χ. με την καταστροφή της ελληνικής φιλοσοφικής και επιστημονικής σκέψης. Στη διάρκεια του Μεσαίωνα ιδιαίτερα μετά τη δημιουργία του Παπικού κράτους από τον Καρλομάγνο η ερμηνεία του κόσμου ήταν πιστό αντίγρα-φο των δογμάτων της Αγίας Γραφής και κάθε αντίθετη άποψη θεωρείτο έρ-γο του διαβόλου. Η Εκκλησία που προμηθεύει ένα ικανοποιητικό για τους σκοπούς του φεουδαρχισμού, κοσμοείδωλο 29 που περιείχε την αιώνια τάξη, την ιεραρχία, την υπακοή στο θεό και στους εκπροσώπους του, την ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 33 μετέπει-τα ζωή και την τιμωρία για τις αμαρτίες ενστερνίστηκε και προσάρμοσε *Επίσης ο Θεοδόσιος κατήργησε τους Ολυμπιακούς αγώνες ύστερα από ιστορία 1170 χρό-νων. στις απαιτήσεις της τον Αριστοτέλη και το Πτολεμαιϊκό σύστημα ερμηνείας του ουρανού. Το αριστοτελικό κοσμολογικό πρότυπο αποτελούσε τον αντί-ποδα των απόψεων του Αρίσταρχου. Ο Charles Gillispie σημειώνει ότι: « Το αριστοτελικό πρότυπο για το σύμπαν ήταν η γνωστή «κινέζικη φωλιά», δηλαδή μια σειρά από ομόκεντρες κρυστάλλινες σφαίρες γύρω από μια βα-ριά, φθαρτή και στατική γη. Κάθε σφαίρα είχε πάνω της, σαν φωτεινά κου-μπιά, τη σελήνη, τον ήλιο, έναν πλανήτη ή έναν αστερισμό από απλανείς αστέρες. Η περιστροφική κίνηση μεταδιδόταν σε όλο αυτό το σύμπλεγμα από ένα εξώτατο κέλυφος. Πέρα από αυτό βρισκόταν η υπέρτατη ευδαιμο-νία. Αναμασημένο διαρκώς από τη θεολογία, την ποίηση, τη λογοτεχνία και τη φιλοσοφία, το πρότυπο αυτό έδινε στο μορφωμένο άνθρωπο μια χονδρι-κή εικόνα για τον κόσμο».Κάθε νέα επιστημονική ανακάλυψη απαγορευόταν. Θα μπορούσε μόνο να διατυπωθεί στα λατινικά που δε γνώριζε ο λαός και με μεταμφίεση των θέσεων, ώστε να μη προκαλεί επικίνδυνες αναθεωρήσεις του υπάρχοντος κοσμοειδώλου. Το 1557 ο Πάπας Παύλος ΙV δημιουργεί μέσω της Ιεράς Εξέτασης της Ρώμης κατάλογο απαγορευμένων βιβλίων «Index librorum Prohibitorum» που ανανεώνονται συνεχώς31. Η Αστρονομία στην Αρχαία Ελλάδα Μετά τον Ορφέα, τον Ησίοδο και τον Όμηρο αρχίζει η επιστημονική ανάπτυξη της Αστρονομίας στην Ελλάδα με τον Θαλή, περίπου το 600 π.Χ., η οποία χαρακτηρίζεται από την προσπάθεια μιας σειράς αστρονόμων να διατυπώσουν νόμους για τα παρατηρούμενα αστρονομικά φαινόμενα. Στην προσπάθεια τους αυτή ανάπτυξαν και διάφορες υποθέσεις σχετικά με τη δομή και την αρχή του σύμπαντος (κοσμολογία). Ο Θαλής, που θεωρείται ο πατέρας της ελληνικής και παγκόσμιας φιλοσοφίας έζησε στη Μίλητο από το 624 ως το 564 π.Χ.. Ήταν όχι μόνο παρατηρητής του ουρανού (όπως οι παλιότεροι Ησίοδος, Όμηρος και Ορφέας), αλλά και θεωρητικός αστρονόμος. Πρόβλεψε την έκλειψη του ηλίου που έγινε το 585 π.Χ., υπολόγισε πρώτος την διάρκεια του έτους σε 365 ημέρες και ότι η διάμετρος του Ηλίου ήταν το 1/720 της φαινόμενης τροχιάς του περί τη Γη. Συγχρόνως βρήκε ότι η σχέση αυτή υπάρχει και μεταξύ της διαμέτρου της Σελήνης και της τροχιάς της περί την Γη. Γνώριζε, επίσης, ότι οι εκλείψεις του ήλιου παρουσιάζονταν σε περιόδους 223 σεληνιακών κύκλων. Δίκαια λοιπόν θεωρείται ο πρώτος Έλληνας αστρονόμος. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 34 Ο Αναξίμανδρος. (610-545 π.Χ.) ήταν νεότερος, μαθητής και διάδοχός του Θαλή στη σχολή της Μιλήτου. Υποστήριζε ότι η αρχή των όντων ήταν το άπειρο, δηλαδή η αιώνια και συνεχώς μεταβαλλόμενη ύλη, επινόησε το πρώτο ηλιακό ημερολόγιο, σχεδίασε τον πρώτο χάρτη της έως τότε γνωστής γης και ασχολήθηκε με αστρονομικά και κοσμολογικά ζητήματα. Θεωρείται ο πρόδρομος της μαθηματικής προσέγγισης στην αστρονομία. Μίλησε πρώτος για το ότι η Γη είναι μετέωρη και για την κίνηση της γύρω από το κέντρο του κόσμου (προφανώς τον ήλιο). Μέτρησε πρώτος τις αποστάσεις των πλανητών από τη Γη καθώς και τα μεγέθη τους. Σχεδίασε τον πρώτο χάρτη της ουράνιας σφαίρας, χάραξε την κίνηση του Ήλιου πάνω στην εκλειπτική, μέτρησε δε με σχετική ακρίβεια την λόξωση της εκλειπτικής (24ο αντί της σωστής 23ο 27'). Υπολόγισε με τον γνώμωνα τα ηλιοστάσια και τις ισημερίες. Ο Αναξιμένης (585-528 π.Χ.) διαδέχτηκε τον Αναξίμανδρο στη σχολή. Πίστευε ότι η αρχή των όντων ήταν ο αέρας, που, με την κίνηση, αλλού γίνεται νερό και αλλού γίνεται αιθέρας και φωτιά. Κατάλαβε πρώτος ότι το φως του φεγγαριού προέρχεται από τον ήλιο και εξήγησε φυσικά τις εκλείψεις του ήλιου και του φεγγαριού. Στον Πυθαγόρα και τους μαθητές του οφείλουμε την εξήγηση των εκλείψεων και των φάσεων της Σελήνης. Διατύπωσαν δε για πρώτη φορά νόμους για την κίνηση των πλανητών και την απόσταση τους από τον Ήλιο. Ο Φιλόλαος (6ος-5ος αιώνας π.Χ.) ήταν ο πρώτος που εκθρόνισε τη Γη από το κέντρο του Κόσμου και στη θέση της έβαλε μια πύρινη σφαίρα μια Εστία γύρω από την οποία στρέφεται η Γη κάθε 24 ώρες. Θεωρούσε ότι ο Ήλιος, η Γη και η Σελήνη περιφέρονται γύρω από αυτή την πύρινη σφαίρα. Η επινόηση αυτή του πυθαγόρειου Φιλόλαου - ότι η Γη και η Σελήνη κινούνται ήταν πραγματική επανάσταση για την εποχή του. Σήμερα δεχόμαστε ότι η Εστία του Φιλόλαου και των Πυθαγορείων ήταν ο Ήλιος. Ο Αναξαγόρας (γεννήθηκε στις Κλαζομενές της Ιωνίας περί το 500 π.Χ.) πίστευε για τη Γη πως έχει τυμπανοειδές σχήμα και πως συγκρατείται στον αέρα. Τον Ήλιο ο Αναξαγόρας τον θεωρούσε ως διάπυρο λίθο κι όχι ο θεός Απόλλων ή ο Φοίβος, ενώ το μέγεθός του ήταν μεγαλύτερο από την Πελοπόννησο. Για τη Σελήνη πίστευε πως ήταν ετερόφωτη, αλλά τη θεωρεί ως μια δεύτερη Γη που κατοικείται από ανθρώπους και άλλα όντα. Και για τα άστρα έλεγε ότι έχουν όμοια μορφή με αυτή του Ηλίου. Ασχολήθηκε επίσης με τους κομήτες και τους διάττοντες αστέρες, ενώ για τους μετεωρίτες, ο Αναξαγόρας πιστεύει ότι ήταν λίθοι που στροβιλίζονται και έλκονται από τη Γη. Καταδικάστηκε σε θάνατο γιατί εισήγαγε κενά δαιμόνια, αλλά πρόλαβε και ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 35 έφυγε. Στον τάφο του γράφτηκε: “Εδώ αναπαύεται ο Αναξαγόρας, που για τον ουράνιο κόσμο βρήκε την αλήθεια”. Ο Μέτων (έζησε τον 5ο αιώνα π.Χ. στην Αθήνα) υπήρξε αστρονόμος, γεωμέτρης και μηχανικός. Επινόησε έναν ημερολογιακό κύκλο βασισμένο στις κινήσεις της Σελήνης, που είναι γνωστός ως Κύκλος του Μέτωνα ή Κύκλος της Σελήνης. Η δημιουργία ενός σταθερού συστήματος χρονολόγησης - το οποίο θα καθόριζε την περιοδικότητα των φαινομένων σε σχέση με κάποια σταθερά αριθμητικά δεδομένα - ήταν βασική προϋπόθεση για να υπάρξει πρακτική αστρονομία βασισμένη στα μαθηματικά. Ο Μέτων παρατηρώντας την περιοδικότητα της Σελήνης και καταγράφοντας τους χρόνους εμφάνισης των πανσελήνων, για πολλά έτη, συνειδητοποίησε μια σειρά κανονικοτήτων και επαναλήψεων. Προσδιόρισε λοιπόν ότι ανά 19 έτη επαναλαμβάνεται η ίδια σειρά των πανσελήνων, παρατήρηση με την οποία ήταν δυνατό να προβλεφθούν ακριβώς οι μελλοντικές πανσέληνοι. Τις αστρονομικές παρατηρήσεις του ο Μέτων τις πραγματοποιούσε με ένα αστρονομικό όργανο, τον γνώμονα ή ηλιοτρόπιο. Με την βοήθεια του γνώμονα ανακάλυψε ότι οι ισημερίες και οι τροπές δεν διαιρούσαν το έτος σε 4 εποχές ίσης διάρκειας, κάτι που λέγεται ότι είχε υποστηριχθεί παλαιότερα και από το Θαλή. Ο κύκλος του Μέτωνα χρησιμοποιήθηκε αργότερα ως παραλλαγή για το εβραϊκό ημερολόγιο, καθώς και από τη χριστιανική εκκλησία για τον προσδιορισμό των εορτών. Έφτιαξε επίσης ένα παρατηρητήριο στον Κολωνό, ηλιακό ρολόι στην Πνύκα. Ο Πλάτωνας (427-347 π.Χ.) εκτός από φιλόσοφος άσκησε μεγάλη επίδραση στην εποχή του και σαν αστρονόμος. Θεωρούσε την αστρονομία κλάδο των μαθηματικών ενώ στην Πολιτεία περιέγραψε την κίνηση των ουρανίων σωμάτων με την βοήθεια περιστρεφόμενων σφονδύλων. Θεωρούσε το σύμπαν σφαιρικό και τη Γη να κατέχει το κέντρο του. Στο τέλος της ζωής του, όμως σύμφωνα με τον Πλούταρχο, αφού διάβασε τα έργα του Φιλόλαου μετάνιωσε που έβαλε τη Γη στο κέντρο του κόσμου. Ο Εύδοξος ο Κνίδιος (408 -355/3 πΧ), ήταν σπουδαίος μαθηματικός και γεωμέτρης. Αυτή η ιδιότητα του τον βοήθησε να ασχοληθεί με την αστρονομία. Η Σχολή που ίδρυσε στον Κύζικο άκμασε για πολύ καιρό και τα γραπτά του χρησίμευσαν για πρωτότυπο στη συλλογή «Μικρή Αστρονομία», που παρουσίαζε σε γεωμετρική μορφή το σύνολο των θεωρημάτων που αναφέρονται στη σφαίρα και στην ημερήσια περιστροφή. Πρώτος αυτός εφάρμοσε τη μέθοδο, που ακολούθησε ο Αρίσταρχος ο Σάμιος, για να υπολογίσει την απόσταση της Γης από τη Σελήνη και τον Ήλιο. Και το κυριότερο συνέλαβε την πρώτη γεωμετρική θεωρία για την κίνηση των ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 36 πλανητών (με ομόκεντρες σφαίρες που περιστρέφονται η μια μέσα στην άλλη). Πάλι πρώτος απέδειξε τη σφαιρικότητα της Γης, την οποία χώρισε σε ζώνες, και μέτρησε για πρώτη φορά την περίμετρό της. Διόρθωσε την "οκταετηρίδα" του Κλεοστράτου, ο οποίος συνέδεε το σεληνιακό με το ηλιακό έτος. Χαρτογράφησε τους αστερισμούς του Ισημερινού και των Τροπικών κύκλων, και τους έδωσε ονόματα σύμφωνα με τον Ίππαρχο. Μέτρησε τις περιόδους πέντε πλανητών, δίδοντας τους τις εξής τιμές: Άρης 2 έτη (πραγματική 1.88), Δίας 12 έτη (11.86) και Κρόνος 30 έτη (29.46). Θεωρείται σαν ιδρυτής της θεωρητικής αστρονομίας και της ουρανίου μηχανικής. Πάνω στο έργο του βασίστηκε αργότερα όπως είπαμε ο αστρονόμος Αρίσταρχος ο Σάμιος. Τέλος ίδρυσε αστεροσκοπεία σε πολλά μέρη. Ο Ηρακλείδης ο Ποντικός (390-330 π.Χ.) γεννήθηκε μεν στην Ηράκλεια του Πόντου, αλλά σπούδασε φιλοσοφία στην Αθήνα υπό τον Πλάτωνα και Αριστοτέλη. Οι Αθηναίοι τον αποκαλούσαν και "παραδοξολόγο", γιατί εισήγαγε επαναστατικές ιδέες στην αστρονομία. Ο Ηρακλείδης διατύπωσε πρώτος τη θεωρία ότι ο χώρος είναι άπειρος. Παραδεχόταν και δίδασκε ότι η Γη περιστρέφεται γύρω από τον άξονα της σε 24 ώρες και απέδιδε την ημερήσια περιστροφή της Ουράνιας σφαίρας στην περιστροφή της Γης. Ορισμένοι πιστεύουν ότι ο Ηρακλείδης είχε υπόψη του, εκτός της ημερήσιας κινήσεως του Ήλιου κατά την ανάδρομη φορά, και την ετήσια κίνηση αυτού επί της εκλειπτικής κατά την ορθή φορά. Για τη θεωρία των άστρων, πλανητών και απλανών, ο Ηρακλείδης ταυτίζεται με τα πυθαγόρεια δόγματα και ισχυριζόταν πως κάθε αστέρας υφίσταται σαν ένας κόσμος που περιλαμβάνει και αέρα και αιθέρα, μέσα στον άπειρο αιθέρα. Θεωρούσε τους κομήτες ως σύννεφα που βρίσκονται σε πολύ μεγάλο ύψος και φωτίζονται από το ανώτερο φως το ίδιο με εκείνο του Ολύμπου των Πυθαγορείων. Ο Συμπλίκιος ανέφερε ότι ο Ηρακλείδης ο Ποντικός και ο Αρίσταρχος ο Σάμιος πιστεύουν ότι ο Ουρανός και τα άστρα μένουν ακίνητα ενώ η Γη γυρίζει γύρω από τους πόλους του ισημερινού με κατεύθυνση από τα δυτικά προς τα ανατολικά κάνοντας μια περιστροφή περίπου την ημέρα. Ο Πρόκλος αναφέρει ότι ο Ηρακλείδης σε αντίθεση από τον Πλάτωνα που πίστευε ότι η Γη είναι ακίνητη, υποθέτει ότι αυτή κινείται κυκλικά και ότι ο ουρανός και οι απλανείς αστέρες παραμένουν ακίνητοι (ενώ η Γη κάνει περιστροφή γύρω από τον άξονά της), κάτι αντίθετο με τα φαινόμενα και την απλή λογική. Ο Αριστοτέλης (384 – 322 π.Χ.) μαζί με τον δάσκαλό του Πλάτωνα αποτελεί τη φωτεινή δυάδα της φιλοσοφικής σκέψης του αρχαίου κόσμου. Υπήρξε σοφός μεγαλοφυής, εγκυκλοπαιδικός, φυσιοδίφης, δημιουργός της λογικής και ο σημαντικότερος από τους διαλεκτικούς της αρχαιότητας. Θεωρείται σαν ο μεγαλύτερος συστηματικός μελετητής στην ιστορία του παγκόσμιου ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 37 πολιτισμού. Το έργο του αποτελεί ένα ολοκληρωμένο, κλειστό, οικουμενικό σύστημα έρευνας και διδασκαλίας και περιλαμβάνει μεταξύ άλλων γραπτά για τη Βιολογία, την Ποίηση, τη Μετεωρολογία, την Πρώτη Φιλοσοφία (ή Μεταφυσική), τη Ρητορική και την Πολιτική. Οι αστρονομικές αντιλήψεις του Αριστοτέλη ίσχυαν μέχρι την Αναγέννηση με τη μορφή του γεωκεντρικού συστήματος του Πτολεμαίου και αντικαταστάθηκαν από το ηλιοκεντρικό σύστημα του Κοπέρνικου. Στο έργο του "Περί του Ουρανού" ο Κόσμος στο σύνολό του αποτελεί σφαιρικό χώρο του οποίου το κέντρο κατέχει η επίσης σφαιρική Γη. Ο Αριστοτέλης έδωσε δύο επί πλέον λόγους γιατί η Γη ήταν στρογγυλή. Πρώτον, σημείωσε ότι η γήινη σκιά πάντα έκανε μια κυκλική στεφάνη πάνω στο φεγγάρι κατά τη διάρκεια μιας σεληνιακής έκλειψης, η οποία εξηγείται μόνο αν η Γη ήταν σφαιρική. Εάν η Γη ήταν ένας δίσκος, η σκιά της θα εμφανιζόταν ως επιμηκυσμένη έλλειψη τουλάχιστον κατά τη διάρκεια της έκλειψης. Δεύτερον, ο Αριστοτέλης ήξερε ότι οι άνθρωποι που ταξίδεψαν προς το Βορρά, είδαν τον Πολικό Αστέρα να ανατέλλει υψηλότερα στον ουρανό, ενώ προς το Νότο είδαν τον Πολικό αστέρα να βυθίζεται. Σε μια επίπεδη Γη, οι θέσεις των αστεριών δεν θα μεταβάλλονταν με τη τοποθεσία της παρατήρησης. Ο Αριστοτέλης θεωρούσε ότι η Γη είναι σφαιρική αλλά όχι πολύ μεγάλη, ενώ ήταν ακίνητη. Σε ένα χωρίο του ο Αριστοτέλης μας πληροφορεί ότι το μήκος της περιμέτρου της γήινης σφαίρας δεν είναι μεγάλη σε σύγκριση με τους όγκους των άλλων αστεριών. Και την υπολόγισε σε τεσσαράκοντα μυριάδες στάδια που ισοδυναμούν με 73.000 χλμ. δηλαδή με το διπλάσιο σχεδόν του πραγματικού μήκους. Ως προς τους πλανήτες δέχεται ο Αριστοτέλης ότι είναι σε σειρά απόστασης: Σελήνη, Ήλιος, Ερμής, Αφροδίτη, Άρης, Ζεύς και Κρόνος. Περίπου το 330 π.Χ. ο Αριστοτέλης αναγνώρισε ότι ο Ήλιος και η Σελήνη είναι σφαίρες, και ότι οι τροχιές τους γύρω από τη Γη είναι κυκλικές. Έδειξε ότι οι κινήσεις των πλανητών θα μπορούσαν να κατασκευαστούν από έναν συνδυασμό διάφορων κυκλικών κινήσεων. Αλλά μετά από προσεκτική μελέτη αποφάσισε ότι ο ήλιος δεν ήταν στο κέντρο αυτών των τροχιών, έτσι επέλεξε τη Γη ως το κέντρο του ηλιακού μας συστήματος. Ο Αριστοτέλης εξήγησε σωστά τις εκλείψεις του ήλιου και της Σελήνης, και συμπέρανε ότι η Γη ήταν σφαιρική από τη σκιά της πάνω στο φεγγάρι. Έκανε ακόμη και μια σωστή εκτίμηση της γήινης ακτίνας. Επιπλέον, αναγνώρισε ότι τα αστέρια πρέπει να είναι πολύ απόμακρα και υποστήριξε ότι ήταν κι αυτά ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 38 σφαιρικά. Επίσης έθεσε ως αίτημα ότι τα αστέρια πρέπει να βρίσκονται πέρα από μια ορισμένη απόσταση. Λόγω του τρομακτικού κύρους του η άποψη του Αριστοτέλη για την ακίνητη Γη έγινε αιτία να μην διαδοθεί η άποψη του Φιλολάου περί κινήσεως της Γης, ούτε του Αρίσταρχου του Σάμιου που υποστήριζε το ηλιοκεντρικό σύστημα. Ο Αρίσταρχος ο Σάμιος (310 - 230 π.Χ.) ήταν αστρονόμος και μαθηματικός από τη Σάμο. Είναι ο πρώτος άνθρωπος που σε έργο του πρότεινε το ηλιοκεντρικό μοντέλο, θέτοντας τον Ήλιο και όχι τη Γη στο κέντρο του γνωστού Σύμπαντος. Για το λόγο αυτό είναι συχνά γνωστός ως ο Έλληνας Κοπέρνικος. Οι ιδέες του περί Αστρονομίας δεν είχαν γίνει αρχικά αποδεκτές και θεωρήθηκαν κατώτερες από εκείνες του Αριστοτέλη και του Πτολεμαίου, έως ότου αναγεννήθηκαν επιτυχώς και αναπτύχθηκαν από τον Κοπέρνικο περίπου 2000 χρόνια μετά. Ως εκ τούτου, ο Αρίσταρχος πίστευε ότι τα αστέρια βρίσκονται σε άπειρη απόσταση, και αυτό το θεωρούσε ως εξήγηση για την απουσία ορατής παράλλαξης, δηλαδή της παρατηρούμενης κίνησης των αστέρων καθώς η Γη κινείται γύρω από τον Ήλιο. Στην πραγματικότητα τα αστέρια βρίσκονται πολύ πιο μακριά από όσο είχε υποτεθεί στην αρχαιότητα, το οποίο ερμηνεύει το γεγονός ότι η αστρική παράλλαξη είναι ανιχνεύσιμη μόνο με τηλεσκόπια. Αλλά είχε υποτεθεί ότι το γεωκεντρικό μοντέλο ήταν μια απλούστερη και καλύτερη εξήγηση για την έλλειψη παράλλαξης. Ο Αρίσταρχος παρατήρησε την κίνηση της Σελήνης διαμέσου της σκιάς της Γης κατά τη διάρκεια μιας έκλειψης Σελήνης. Εκτίμησε ότι η διάμετρος της Γης ήταν 3 φορές μεγαλύτερη από τη διάμετρο της Σελήνης. Χρησιμοποιώντας τον υπολογισμό του Ερατοσθένους ότι η περιφέρεια της Γης ήταν 42.000 χλμ., συμπέρανε ότι η Σελήνη έχει περιφέρεια ίση με 14.000 χλμ. Σήμερα, είναι γνωστό ότι η Σελήνη έχει περιφέρεια περίπου ίση με 10.916 χλμ. Ο Αρίσταρχος παρατήρησε ότι ο Ήλιος, η Σελήνη και η Γη σχηματίζουν σχεδόν μια ορθή γωνία τη στιγμή του πρώτου ή του τελευταίου τετάρτου της Σελήνης. Εκτίμησε ότι η γωνία ήταν 87°. Χρησιμοποιώντας σωστά τη Γεωμετρία, αλλά με λανθασμένα στοιχεία παρατήρησης, ο Αρίσταρχος συμπέρανε ότι ο Ήλιος ήταν 20 φορές πιο μακριά από ό,τι η Σελήνη. Στην πραγματικότητα ο Ήλιος είναι περίπου 390 φορές πιο μακριά. Εντόπισε ότι η Σελήνη και ο Ήλιος έχουν σχεδόν το ίδιο φαινόμενο μέγεθος από τη Γη και συμπέρανε ότι οι διάμετροί τους θα είναι ανάλογοι με την απόστασή τους από τη Γη. Έτσι κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Ήλιος είχε 20 φορές μεγαλύτερη διάμετρο από τη Σελήνη, κάτι που είναι υπολογιστικά λογικό και σωστό, αλλά επίσης λάθος (αφού στηρίζεται σε λάθος δεδομένα). Η εκτίμησή του όμως αυτή υποδεικνύει ότι ο Ήλιος είναι ξεκάθαρα μεγαλύτερος από τη Γη, κάτι που υποστηρίζει το ηλιοκεντρικό μοντέλο. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 39 Ο Ερατοσθένης (276 - 194 π.Χ.) ήταν μαθηματικός, γεωγράφος και αστρονόμος. Από τα πιο σπουδαία επιτεύγματά του ήταν ότι υπολόγισε για πρώτη φορά το μέγεθος της Γης, ότι κατασκεύασε ένα σύστημα συντεταγμένων με παράλληλους και μεσημβρινούς, και ότι κατασκεύασε ένα χάρτη του τότε γνωστού κόσμου. Είχε αρκετές σημαντικές συνεισφορές στην Αστρονομία, όπως τον σφαιρικό αστρολάβο που τον χρησιμοποιούσαν ευρέως μέχρι την εφεύρεση του πλανηταρίου τον 18ο αιώνα. Αναφέρεται ότι είχε υπολογίσει την περιφέρεια της Γης γύρω στο 240 π.Χ. χρησιμοποιώντας το ύψος του Ηλίου κατά την εαρινή ισημερία κοντά στην Αλεξάνδρεια και στη νήσο Ελεφαντίνη, κοντά στη Συήνη (το σημερινό Ασουάν της Αιγύπτου). Εκτός από την ακτίνα της Γης ο Ερατοσθένης προσδιόρισε την καμπυλότητα του ελλειψοειδούς, μέτρησε την απόκλιση του άξονα της Γης με μεγάλη ακρίβεια δίνοντας την τιμή 23° 51' 15", κατασκεύασε έναν αστρικό χάρτη που περιείχε 675 αστέρες, πρότεινε την προσθήκη στο ημερολόγιο μίας ημέρας ανά τέσσερα χρόνια και προσπάθησε να συνθέσει μία ιστορία βασισμένη σε ακριβείς ημερομηνίες. Η εποχή του Ερατοσθένη ήταν έτοιμη για επιτεύγματα όπως η μέτρηση των πραγματικών διαμέτρων του Ήλιου, της Σελήνης και της Γης, και των μεταξύ τους αποστάσεων. Αυτές οι μετρήσεις υπήρξαν ορόσημα στην ιστορία της αστρονομίας, αντιπροσωπεύοντας τα πρώτα διστακτικά βήματα στην πορεία της κατανόησης ολόκληρου του σύμπαντος. Ο Ερατοσθένης σαν πραγματικός επιστήμονας χρησιμοποίησε όχι μόνο τις προηγούμενες γνώσεις για την σφαιρική Γη και τα απαραίτητα μαθηματικά εργαλεία, αλλά σχεδίασε και τα αναγκαία πειράματα. Η άποψη ότι η Γη ήταν σφαιρική Γη ήταν αποδεκτή στην αρχαία Ελλάδα, το είχαν καταλάβει γιατί έβλεπαν τα πλοία, μετά τον απόπλου, να εξαφανίζονται σιγά σιγά στον ορίζοντα μέχρι που από το λιμάνι φαινόταν μόνο η κορυφή του καταρτιού τους. Κάτι τέτοιο είχε νόημα μόνο αν η επιφάνεια της θάλασσας καμπυλωνόταν. Αν η θάλασσα είχε καμπυλωμένη επιφάνεια, το ίδιο θα έπρεπε να συμβαίνει και με τη Γη, πράγμα που σημαίνει ότι ίσως είναι σφαίρα. Αυτή η άποψη ενισχύθηκε με την παρατήρηση των εκλείψεων της Σελήνης: κατά την έκλειψη, η Γη έριχνε στη Σελήνη μια σκιά σε σχήμα κυκλικού δίσκου, ακριβώς όπως το σχήμα που θα περιμέναμε από ένα σφαιρικό αντικείμενο. Ίδιας σπουδαιότητας ήταν και το γεγονός ότι όλοι μπορούσαν να δουν ότι η ίδια η Σελήνη ήταν στρογγυλή, γεγονός που υποδείκνυε ότι η σφαίρα ήταν η φυσική κατάσταση ύπαρξης, ενισχύοντας την υπόθεση ότι και η Γη είναι στρογγυλή. Όλα άρχισαν να αποκτούν νόημα, ακόμη και τα γραπτά του έλληνα ιστορικού και ταξιδευτή Ηρόδοτου που μιλούσε για ανθρώπους στο μακρινό βορρά οι οποίοι κοιμούνταν τις μισές μέρες του χρόνου. Αν η Γη ήταν σφαιρική, τότε διαφορετικά μέρη της υδρογείου θα φωτίζονταν με διαφορετικό τρόπο ανάλογα με το γεωγραφικό τους πλάτος, γεγονός που εξηγούσε με φυσικό ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 40 τρόπο έναν πολικό χειμώνα και νύχτες

με

διάρκεια

έξι

μηνών.

Ο Ίππαρχος ο Ρόδιος (190 - 120 π.Χ.) ήταν αστρονόμος, γεωγράφος, χαρτογράφος και μαθηματικός, θεωρούμενος από αρκετούς ως ο «πατέρας της παρατηρησιακής Αστρονομίας». Επίσης, του αποδόθηκε ο τίτλος του «θεμελιωτή της τριγωνομετρίας» ως και του «μεγαλύτερου αστρονόμου της αρχαιότητας», αλλά και «όλων των εποχών». Η υπομονή του, η οξυδέρκειά του αλλά και το βεβαιούμενο ιστορικά πάθος του με ότι καταπιανόταν τον οδήγησαν σε δρόμους που σήμερα, αναλογικά με τα δεδομένα της εποχής του, σίγουρα εντυπωσιάζουν. Ανέπτυξε μαθηματικά μοντέλα για την κίνηση του Ηλίου και της Σελήνης, από παρατηρήσεις αιώνων αρχίζοντας από τους Χαλδαίους της Μεσοποταμίας. Υπήρξε επίσης ο πρώτος που συνέταξε τριγωνομετρικό πίνακα, πράγμα που του επέτρεπε να επιλύει οποιοδήποτε τυχαίο τρίγωνο. Τα έξι κορυφαία πάντως επιτεύγματά του ήταν: Υπολόγισε πως το ηλιακό ή τροπικό έτος είναι 365,242 ημέρες, όταν σήμερα τα σύγχρονα ατομικά ρολόγια τον επιβεβαιώνουν υπολογίζοντάς το σε 365,242199 ημέρες. Η ανακάλυψη της μετάπτωσης των ισημεριών. Υπολόγισε τη διάμετρο της Σελήνης και τη κυμαινόμενη απόστασή της από τη Γη. Η δημιουργία του πρώτου καταλόγου αστέρων, τουλάχιστον στο δυτικό κόσμο. Η επινόηση της κλίμακας των μεγεθών των αστέρων από τη μέτρηση της φωτεινότητάς των, που χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα από όλους τους αστρονόμους του κόσμου. Το 134 π.Χ. ο Ίππαρχος ανακάλυψε ένα αστέρα που δεν υπήρχε πριν (πιθανόν κομήτης) στον αστερισμό του Σκορπιού, και τότε διατύπωσε την αρχή ότι «οι αστέρες δεν είναι αιώνιοι στον ουρανό». Είναι εφευρέτης του Αστρολάβου, το όργανο με τη βοήθεια του οποίου μέτρησε τις συντεταγμένες των αστέρων. Τελειοποίησε τη Διόπτρα, ένα όργανο που του επέτρεψε την εκτίμηση της φαινόμενης διαμέτρου Ηλίου και Σελήνης, την απόσταση και το πραγματικό μέγεθός τους. Επίσης τελειοποίησε πολλά παλαιότερα όργανα όπως ήταν ο Γνώμων, το Ηλιοτρόπιο κλπ. Θεωρείται ο πρώτος που διαίρεσε τους κύκλους των παραπάνω αστρονομικών οργάνων σε 360 μοίρες ενώ είναι ο πρώτος που κατασκεύασε Υδρόγειο σφαίρα. Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων - ένα σύμπλεγμα οδοντωτών τροχών στο εσωτερικό του μηχανισμού αναπαριστούσε τη μεταβλητή γωνιακή ταχύτητα της Σελήνης - φτιάχτηκε σύμφωνα με τη θεωρία του Ιππάρχου.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 41 Το πολυπλοκότερο πάντως από τα γεωκεντρικά συστήματα δημιουργήθηκε από τον Κλαύδιο Πτολεμαίο (108-168 μ.Χ.) στην Αλεξάνδρεια το 2ο αιώνα μΧ. Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος ήταν βασικά ένας θεωρητικός ερευνητής που στήριξε τις απόψεις του σε μεγάλο βαθμό στις παρατηρήσεις και τα στοιχεία που είχε συγκεντρώσει ο Ίππαρχος 300 χρόνια νωρίτερα. Είναι γνωστός κυρίως για το μεγάλο έργο του, τη «Μεγάλη Μαθηματική Σύνταξη», γνωστή και ως Αλμαγέστη (από την ονομασία που της έδωσαν οι Άραβες), η οποία περιείχε τις εργασίες πολλών Ελλήνων αστρονόμων, καθώς και τις δικές του μελέτες σε συνολικά 13 τόμους. Ο Πτολεμαίος τοποθέτησε τη Γη στο Κέντρο του Σύμπαντος, με το Φεγγάρι, Ερμή, Αφροδίτη, Ήλιο, Άρη, Δία και Κρόνο να περιφέρονται κυκλικά γύρω από τον πλανήτη μας. Το μοντέλο αυτό επέζησε για 1.900 χρόνια. Η Μεγάλη Μαθηματική Σύνταξη του Κλαύδιου Πτολεμαίου, που εκτός από αστρονόμος ήταν γεωγράφος και μαθηματικός, θεωρήθηκε καθοριστικής σημασίας για περισσότερο από 1.400 χρόνια. Δεν υπαινίχθηκε απλώς ότι οι ουρανοί είναι σφαιρικοί, αλλά επέμεινε ότι έχουν ακριβώς το σχήμα της σφαίρας. Επειδή ο νυχτερινός ουρανός είχε το σχήμα τέλειου ημισφαιρίου, η Γη όφειλε να βρίσκεται στο κέντρο του σύμπαντος - στον φυσικό της τόπο σύμφωνα με την κοσμολογία του Αριστοτέλη. Περαιτέρω, η Γη του Πτολεμαίου δεν περιστρεφόταν γύρω από τον άξονα της: αν περιστρεφόταν τα σύννεφα και τα πουλιά θα έμεναν πίσω, μην μπορώντας να την ακολουθήσουν. Η Αλμαγέστη επαναλάμβανε ένα μεγάλο μέρος από το έργο του Ίππαρχου. Μεταξύ άλλων, τη μέτρηση της γωνίας της εκλειπτικής, εκτιμήσεις των αποστάσεων της Γης από τη Σελήνη και τον Ήλιο κι έναν κατάλογο αστέρων. Ακόμα απαριθμούσε 44 αστερισμούς, στους οποίους ο Πτολεμαίος έδωσε το όνομα που χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα (για παράδειγμα Ωρίων και Λέων). ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 42 Η συμβολή του Πτολεμαίου που άσκησε τη μεγαλύτερη επιρροή ήταν η μαθηματική θεωρία του για τις πλανητικές κινήσεις. Επειδή οι τροχιές των πλανητών περί τον Ήλιο είναι σχεδόν κυκλικές, το γεωκεντρικό του σύστημα μπορούσε να προβλέπει με αποδεκτή ακρίβεια τις θέσεις τους. Με λίγα λόγια: οι πλανήτες περιφέρονταν σταθερά πάνω σε έναν τέλειο κύκλο, τον επίκυκλο. Το κέντρο αυτού του κύκλου περιφερόταν σταθερά πάνω σε έναν άλλο τέλειο κύκλο (τον φέροντα) που είχε ως κέντρο του τη Γη. Δεξιά: Φαίνεται ο επίκυκλος ενός πλανήτη και η τοποθέτηση της Γης στο κέντρο του κύκλου Ωστόσο για να εξηγήσει τη φαινόμενη μεταβλητή ταχύτητα της περιφοράς των πλανητών καθώς και τη μη τέλεια κυκλική τροχιά τους, ο Πτολεμαίος αναγκάστηκε να εισαγάγει περίπλοκα εργαλεία, όπως ένα σημείο που ονομάζει εξισωτή. Παρ' όλα αυτό η Αλμαγέστη δεν παύει να είναι ένα σημαντικό μαθηματικό επίτευγμα. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς πως όλοι οι Ευρωπαίοι αστρονόμοι μέχρι την εποχή του Tycho Brahe ήταν πεπεισμένοι ότι οι σφαίρες που φέρουν τα ουράνια σώματα έχουν υλική υπόσταση. Ο Πτολεμαίος ασχολήθηκε ακόμη με την αστρολογία και τη γεωγραφία. Η γεωγραφική πραγματεία του είχε στην κλασική γεωγραφία ανάλογη θέση με τη θέση της Αλμαγέστης στην κλασική αστρονομία. Παρά ταύτα, πολλοί άνθρωποι πίστευαν σε μια επίπεδη Γη για πολλούς αιώνες. Από τότε λοιπόν η επίσημη άποψη ήταν ότι όσα είχαμε να μάθουμε ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 43 για το Σύμπαν ήταν ήδη γνωστά. Η Γη θεωρούνταν το κέντρο του Σύμπαντος και οι ελάχιστοι που πρότειναν ιδέες, οι οποίες αργότερα αποδείχτηκαν πιο σωστές δεν ήταν παρά μεμονωμένες φωνές «βοώντων εν τη ερήμω». Και τότε μέσα σε ένα σχετικά μικρό χρονικό διάστημα ολόκληρος ο κλάδος της Αστρονομίας αλλά και όλης της επιστήμης επαναστατικοποιήθηκε από την εμφάνιση αρκετών μεγαλοφυών ανθρώπων. Σε αυτό βοήθησαν και οι εξερευνήσεις στον 16ο αιώνα και οι πεποιθήσεις αυτές σταμάτησαν. Για να εκτιμήσουμε τα επιτεύγματα του Αριστοτέλη, πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν είχε επιτευχθεί καμία σημαντική πρόοδος στην εικόνα του Κόσμου για 1900 χρόνια, έως ότου ο Νίκολας Κοπέρνικος ανακαλύψει ότι ο ήλιος είναι το κέντρο του ηλιακού μας συστήματος. Ακόμα και η μεγάλη πρόοδος που έγινε από το Κοπέρνικο, έγινε μέσα στο αριστοτελικό πλαίσιο και συνελήφθη σαν μια προσπάθεια της βελτίωσης των παρατηρήσεών του Αριστοτέλη για τις πλανητικές τροχιές. Για τους περισσότερους αρχαίους αστρονόμους, οι ακριβείς προβλέψεις των θέσεων των πλανητών ήταν ισοδύναμες προς την κατανόηση του πως δουλεύει το Σύμπαν. Τα πιό μακριά απόμακρα αστέρια ήταν απλά το φόντο πάνω στο οποίο πραγματοποιείται η πλανητική δράση. Ο Πτολεμαίος, ο τελευταίος των μεγάλων Ελλήνων αστρονόμων της αρχαιότητας, ανέπτυξε ένα αποτελεσματικό σύστημα για τον Κόσμο στη "Μεγίστη Μαθηματική Σύνταξη" ή Αλμαγέστη . Η θεωρία του βασίστηκε αρκετά στην εργασία του προκατόχου του Ιππάρχου, έτσι ο Πτολεμαίος σχεδίασε ένα γεωκεντρικό μοντέλο ή με την Γη στο κέντρο, ένα μοντέλο που κράτησε για 1.900 έτη. Ότι ο Πτολεμαίος μπόρεσε να τοποθετήσει τη Γη στο κέντρο του Κόσμου και να προβλέψει ικανοποιητικά τις θέσεις των πλανητών, οφειλόταν στην ικανότητά του ως μαθηματικός. Έτσι μπόρεσε να κάνει το μοντέλο του με τέτοιο τρόπο, ώστε να διατηρήσει συγχρόνως και την αρχαία ελληνική πεποίθηση ότι οι Ουρανοί ήταν τέλειοι -- κι έτσι ο κάθε πλανήτης να κινείται κατά μήκος μιας κυκλικής τροχιάς (η τέλεια καμπύλη με θεϊκή ιδιότητα) με σταθερή ταχύτητα. Οι μεγαλύτερες δυσκολίες που έπρεπε να υπερνικήσει εξηγούσαν τις μεταβαλλόμενες ταχύτητες και τις περιστασιακές ανάδρομες κινήσεις (από την ανατολή προς τη δύση) των πλανητών. Το έργο αυτό το ολοκλήρωσε βάζοντας τον πλανήτη να κινείται κατά μήκος ενός μικρού κύκλου, του ονομαζόμενου επίκυκλου, του οποίου το κέντρο κινιόταν ομοιόμορφα κατά μήκος ενός μεγαλύτερου κύκλου, που ονομάστηκε φέροντας ή οδηγός κύκλος, με τη Γη στο κέντρο του. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 44 Όταν αυτό το σχέδιο κόντευε να ολοκληρωθεί, ο Πτολεμαίος κατάλαβε πως υπήρχαν κάποια λάθη και έτσι έκανε μερικές μικρές διορθώσεις. Πρώτον, τοποθέτησε τη Γη ελαφρώς πιο μακριά από το κέντρο του φέροντος κέντρου (Μια Γη που δεν βρίσκεται στο κέντρο αυτού του κύκλου, μοιάζει με το σημερινό σύστημα, όπου ο ήλιος βρίσκεται στο ένα κέντρο της έλλειψης. Και δεύτερον, τοποθέτησε το κέντρο της κίνησης του επίκυκλου να κινείται με μια σταθερή γωνιακή ταχύτητα γύρω από ένα τρίτο σημείο, το οποίο βρίσκεται στην αντίθετη πλευρά του κέντρου του φέροντος κύκλου από τη Γη. Αυτές οι τροποποιήσεις επέτρεψαν στον Πτολεμαίο, να προβλέψει τις θέσεις των πλανητών με λογική -- αν και κάθε άλλο παρά ιδανική -- ακρίβεια. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα δυστυχώς η περισσότερη από αυτήν την γνώση της Αρχαίας Ελλάδας για την αστροφυσική εξαφανίστηκε στην Ευρώπη, αν και κάποια γνώση συντηρήθηκε από τους Άραβες. Μόνο ένα αχνό φως ρίχτηκε μέσα σε αυτό το σκοτάδι από μορφωμένους μοναχούς, όπως ο πατέρας Bede στον 8ο αιώνα. Η αναγέννηση όμως στην αστροφυσική δεν ήρθε, όταν οι αστρονόμοι μετέβαλαν το θεωρητικό πλαίσιο του Αριστοτέλη, με τις εργασίες του Γαλιλαίου στην αρχή του 17ου αιώνα. Η αληθινή αναγέννηση ήρθε μόνο κατά τη διάρκεια του 12ου και 13ου αιώνα, όταν ανακαλύφθηκαν εκ νέου οι εργασίες του Αριστοτέλη από τους ευρωπαίους μελετητές. Η Υπατία (370 μ.Χ. - 415 μ.Χ. Αλεξάνδρεια) είναι η τελευταία φιλόσοφος και μαθηματικός της αρχαίας Ελλάδας. Ο πατέρας της, ο Θέωνας, ήταν κι αυτός μαθηματικός και αστρονόμος. Έγραψε σχόλια όχι μόνο για τα Μαθηματικά αλλά και για τον Αστρονομικό Κανόνα του Πτολεμαίου. Εκτός από τη φιλοσοφία και τα μαθηματικά, η Υπατία είχε ενδιαφέρον για τη μηχανική και την πρακτική τεχνολογία. Τα γράμματα του Συνέσιου περιέχουν σχέδια της για αρκετά επιστημονικά όργανα που περιλαμβάνουν κι έναν αστρολάβο. Ο αστρολάβος χρησιμοποιούταν για τη μέτρηση των θέσεων του άστρων, πλανητών και του ήλιου και για τον υπολογισμό της ώρας όπως και του ανερχόμενου ζωδίου του ζωδιακού. Η Υπατία ήταν ο τελευταίος ειδωλολάτρης επιστήμονας του δυτικού κόσμου και ο θάνατός της συνέπεσε με τα τελευταία χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Και αφού από τότε δεν υπήρξαν σημαντικοί πρόοδοι στα μαθηματικά, την αστρονομία και τη φυσική σε όλο τη Δύση για άλλα 1000 χρόνια, η Υπατία έγινε σύμβολο του τέλους της αρχαίας επιστήμης. Μετά την Υπατία ήρθε το χάος και ο βαρβαρισμός των Σκοτεινών Χρόνων………. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 45 Ο Index καταργήθηκε μετά από αιώνες από το Πάπα Παύλο τον VI.. «Στον Μεσαίωνα υπήρχε η μόνιμη σχεδόν υποψία πως οι πρωτοπόροι της Επιστήμης – κορυφαίοι αλχημιστές, ανατόμοι και φυσικοί – χρωστούσαν τις θαυματουργές τους γνώσεις και ικανότητες πε-ρισσότερο στο Σατανά, παρά στο Θεό»32.

Αναγέννηση Η μελέτη των αρχαιοελληνικών έργων που έγινε γνωστή στη Δύση από αραβικές μεταφράσεις, κύρια από τα αραβικά Πανεπιστήμια της Ισπανίας, μαζί με τη μετάφραση αρχαιοελληνικών κειμένων από το Βυζάντιο κύρια μέσω Σικελίας, αποτέλεσαν μαζί με τις οικονομικές και κοινωνικές αλλαγές τις αιτίες για την εμφάνιση της Αναγέννησης.33 Οι θετικοί επιστήμονες, ειδικοί της εφαρμοσμένης γνώσης, εμφανίζονται με την ανάπτυξη της αστικής τάξης και αποτελούν απαραίτητους συντελεστές για τη δημιουργία μιας νέας εποχής. Η τάξη των εμπόρων μπαίνει απ΄ τη στιγμή που δημιουργήθηκε, σε σύγκρουση με την εκκλησία, της οποίας οι ηθικές αρχές εμποδίζουν την ανάπτυξη του εμπορικού καπιταλισμού. Οι εμπορικοί στόλοι έχουν ως φυσική συνέπεια την ανάγκη επιστημόνων και μηχανικών. Τα λογιστικά χρειάζονται ειδικές γνώσεις και απαι-τούν τους μαθηματικούς, τα συμβόλαια και οι δικαιοπραξίες απαιτούν τους νομικούς κλπ. Στα τέλη του 17ου αιώνα η αστική τάξη, κατοχυρώνοντας τη θέση της, αισθάνεται την ανάγκη για μια καθολική σύλληψη του κόσμου μέσα από μια ιδεολογία. Αυτή την ιδεολογία θα την οικοδομήσουν οι άνθρωποι της ειδικής γνώσης, Μοντεσκιέ, Ντιντερό, Ρουσώ, Ελβέτιος- δημιουργώντας μια λογική σύλληψη του Σύμπαντος, ικανή να αντιπαρατεθεί με τη φεου-δαρχία του Μεσαίωνα. Γι’ αυτό, χορηγείται στους επιστήμονες ελευθερία στις έρευνές τους, ανεξαρτησία στη σκέψη, που είναι απαραίτητη για την ανεύρεση της αλήθειας, που χρησιμοποιείται από την αστική τάξη για την παραπέρα ανάπτυξή της.34 ΑΙΤΙΕΣ ΑΓΝΟΗΣΗΣ Πιθανές αιτίες για την μη αποδοχή της ηλιοκεντρικής θεωρίας του Αρίσταρχου μπορούν να θεωρηθούν: α) ότι αντιστρατευόταν την απλή, καθημερινή εμπειρία, β) ότι αντιστρατευόταν το κυρίαρχο κοσμοθεωρητικό μοντέλο που οι κυρίαρχες κοινωνικές τάξεις είχαν κατασκευάσει. γ) ιδεολογι-κά αίτια. Ας δούμε όμως τώρα αναλυτικότερα τις πιο πάνω αιτίες. 1

2

1) Καθημερινή εμπειρία.

Tην ασυμβατότητα της καθημερινής εμπειρίας με την επιστημονική ερμη-νεία της πραγματικότητας προβάλλουν αρκετοί επιστήμονες της Ιστορίας των ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 46 Επιστημών.35 Ο Πτολεμαίος (161-180μΧ) δεν δέχτηκε το ηλιοκεντρικό σύστημα, γιατί θεωρούσε το γεωκεντρικό σύστημα ορθό, αφού έκρινε ότι είναι σύμφωνο με ό,τι παρατηρούσε στη φύση. 36Ας σημειωθεί ότι ο Πτολεμαίος θεωρούσε ότι η πρόταση του Αρίσταρχου ήταν απλούστερη συγκριτικά με την πολύπλοκη δική του.* Όμως ο ορισμός της επιστήμης είναι ακριβώς ότι δεν παραμένει στην καθη-μερινή εμπειρία. Όπως ο Bronowski έχει γράψει, «ο επιστήμονας ή ο καλλι-τέχνης παίρνει δυο γεγονότα ή εμπειρίες που στέκονται χωριστά, για να βρει μια ομοιότητα ανάμεσά τους που κανείς δεν την έχει δει πριν και να δημιουργήσει μια ισότητα αποδεικνύοντας αυτήν την ομοιότητα».37Άλλω-στε πολλές επιστημονικές ανακαλύψεις έχουν γίνει αποδεκτές, χωρίς να διαθέτουμε οφθαλμοφανή δεδομένα π.χ. η ύπαρξη μικροβίων έγινε αποδε-κτή, χωρίς οι απλοί άνθρωποι να τα δουν ποτέ με γυμνό οφθαλμό.

2)Αντίθεση σε κοσμοθεωρητικά αίτια. Οι κυρίαρχες τάξεις ενσωματώνουν και χρησιμοποιούν σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα τα θρησκευτικά δόγματα και τις πολιτιστικές παραδόσεις κάθε λαού. Οι περισσότεροι επιστήμονες ενώ είναι ικανοί να παράγουν πρωτοποριακό υλικό σε συμβατικά ή ουδέτερα πεδία ενδιαφερόντων, αποφεύγουν να υποστηρίξουν απόψεις αντίθετες με τις κυρίαρχες θρησκευτικές και φιλοσοφικές ιδέες της κοινωνίας τους . Στις αρχαίες κοινωνίες με πολυθεϊστικές θρησκείες (Αίγυπτος, Κίνα, Ελλάδα, Ρώμη), οι επιστημονικές ανακαλύψεις αντιμετωπίζονταν με περισσότερη ανοχή, ενώ όταν επιβλήθηκαν οι μονοθεϊστικές θρησκείες, πολλές από τις επιστημονικές ανακαλύψεις αγνοήθηκαν από την επίσημη εκκλησία (Ιουδαϊσμός, Ισλαμισμός, Χριστιανισμός).38 Χαρακτηριστικές περιπτώσεις αμφισβήτησης και δίωξης επιστημόνων και φιλοσόφων, όταν τα συμπεράσματά τους συγκρούονταν με τις κατεστημένες αξίες ήταν: α) Ο ίδιος ο Αρίσταρχος ο Σάμιος είχε κατηγορηθεί στην εποχή του, γιατί εισήγαγε «ασέβεια». Όπως δε αναφέρει ο Πλούταρχος, κατηγορήθηκε από τον φιλόσοφο Κλεάνθη για «ασέβεια». «Μόνον ώ ταν, μη κρίσιν ημίν ασεβείας επαγγείλης, ώσπερ Αρίσταρχον ωετο δειν Κλεάνθης τον Σάμιον ασεβείας προσκαλείσθαι τους Έλληνας ως κινούντα του κόσμου την εστίαν…»39 Ας θυμηθούμε ότι η καταδίκη σε θάνατο του Σωκράτη περιείχε την κατηγορία για «καινά δαιμόνια». β) Γνωρίζουμε ακόμη ότι ο Αναξαγόρας κατηγορήθηκε από τον Πλάτωνα και σώθηκε από τον Περικλή, επειδή ήταν μαθητής του. Ο ίδιος τον φυγάδεψε στη συνέχεια στη Μικρά Ασία.40 γ) Ακόμη δε και κορυφαίοι φιλόσοφοι, όπως ο Πλάτωνας, πίστευαν ότι οι φιλόσοφοι, κυρίως των φυσικών επιστημών, αμφισβητούσαν τις επίσημες θρησκευτικές δοξασίες και έσπρωχναν τους νέους στην αθεΐα. Ακραίο παΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 47 ράδειγμα αντίθεσης στις νέες ιδέες είναι το αναφερόμενο από τον Αριστόξενο41 ότι ο Πλάτωνας επιθυμούσε να καούν τα βιβλία του Δημόκριτου42. δ) Ακόμη και όταν η Αναγέννηση είχε αρχίσει, η καθολική Εκκλησία και όχι μόνο αυτή, αντιμετώπισε με τον πλέον βίαιο τρόπο τους επιστήμο-νες που παρουσίαζαν ευρήματα που αμφισβητούσαν την κατά την άποψή τους «θεία τάξη» των πραγμάτων.43Απαγορεύσεις έκδοσης βιβλίων χωρίς έγκριση, κατάλογος απαγορευμένων βιβλίων, καταδίκες και θανατώσεις επιστημόνων. Ενδεικτικά παραδείγματα είναι τα εξής: ε) Το 1584 ο Giordano Bruno εκφράζει την υπόθεση του άπειρου σύμπαντος και την βεβαιότητα για ύπαρξη και άλλων πλανητικών συστημά-των. Την 16η Φεβρουαρίου του 1600 το Βατικανό και ο Πάπας τον καίουν στην πυρά στην πλατεία Ανθέων της Ρώμης επειδή υποστήριξε την ηλιοκε-ντρική θεωρία. Η καθολική Εκκλησία θα υιοθετήσει την Ηλιοκεντρική Θε-ωρία μόνο το 1822 τρεις αιώνες μετά την ανακάλυψη της Αμερικής από το Χριστόφορο Κολόμβο.44 στ) Έχει επίσης ενδιαφέρον ο τρόπος αντιμετώπισης του Γαλιλαίου Γαλιλέι από τον Πάπα Ουρβανό τον όγδοο που τον παρέπεμψε σε δίκη σύμφωνα με την παράδοση της Ιερής Εξέτασης. Η δίκη άρχισε στις 12 Απριλίου του 1633 και τελείωσε στις 22 Ιουνίου του ίδιου έτους. Η κατάθεση που αναγκάστηκε να κάνει ο Γαλιλαίος είναι ο πιο αδιάψευστος δείκτης του κλίματος της εποχής του και της αντίθεσης της θρησκευτικής εξουσίας προς τις νέες ιδέες.45 Ανάμεσα στα άλλα ο Γαλιλαίος είπε και τα εξής: «Εγώ, ο Γαλιλαίος Γαλιλέι, γιος του Βιντζέντζο Γαλιλέι, ηλικίας 70 χρόνων…, ορκίζομαι ότι πάντοτε πίστευα, ότι τώρα πιστεύω και ότι θα εξακολουθώ και στο μέλλον να πιστεύω με τη βοήθεια του Θεού σε όλα τα διδάγματα της Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Ρωμαϊκής Εκκλησίας. Ωστόσο, και παρά το γεγονός ότι στο παρελθόν η Αγία Έδρα μου επισήμανε ότι οφείλω να εγκαταλείψω την εσφαλμένη άποψη ότι ο ήλιος είναι το κέ-ντρο του κόσμου και ακίνητος και ότι η γη δεν είναι το κέντρο του κόσμου και κινείται, και ότι ήταν υποχρέωσή μου να μην υποστηρίξω, υπερασπίσω ή διδάξω κατά οποιονδήποτε τρόπο στον οποιονδήποτε με προφορικό ή γραπτό λόγο την παραπάνω λανθασμένη διδασκαλία και αφού μου επισημάνθηκε ότι η διδασκαλία αυτή έρχεται σε αντίθεση με την Αγία Γραφή, εγώ έγραψα και τύπωσα ένα βιβλίο όπου αναπτύσσω αυτή τη διδασκαλία που έχει ήδη καταδικαστεί και εισάγω επιχειρήματα που την ευνοούν, παραβιάζοντας τις παραπάνω εντολές…»46. Ο Γαλιλαίος πέθανε περιορισμένος στο σπίτι του στο Αρτσιέτρι στη Φλωρεντία το 1642. Την ίδια χρονιά γεννήθηκε στην Αγγλία ο Νεύτωνας. Μετά την καταδίκη του Γαλιλαίου η επιστημονική πρόοδος μεταφέρθηκε στη Βόρεια Ευρώπη διακόπτοντας τη μεγάλη Μεσογειακή παράδοση αιώ-νων. ζ) Έχει όμως ενδιαφέρον να δούμε πώς συμπεριφέρονται οι σημερινές κυβερνητικές εξουσίες σε επιστήμονες που δεν υποτάσσονται στις επιθυμίες ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 48 τους. Ο Robert Oppenheimer(1904-1967) συνδέθηκε περισσότερο από κάθε άλλον με την κατασκευή της ατομικής βόμβας. Κατείχε επίσης ανώτερη διοικητική θέση και τύγχανε βαθιάς εκτίμησης από την ηγεσία των Η.Π.Α. Όταν όμως αργότερα εναντιώθηκε στην κατασκευή νέου τύπου βομβών, αυτόματα αμαυρώθηκε το όνομα του και ο πρώην εκλεκτός πολίτης κατηγορήθηκε για φιλοκουμμουνιστικές προθέσεις - ανακρίθηκε από ειδική επιτροπή- και παροπλίστηκε επιστημονικά.47

3)Ιδεολογικά αίτια Η ιδεολογία χρησιμοποιείται για να περιγράφει ένα συνεκτικό σύνολο ιδεών σχετικά με τον κόσμο, την κοινωνία και τον άνθρωπο. Ο όρος ιδεολογία χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από το Γάλλο φιλόσοφο Destutt de Tracy στα 1796 με τη σημασία της «μελέτης των ιδεών». Ο όρος ξαναχρησιμοποιήθηκε αργότερα από τον Μαρξ για να δοθεί όμως η ερμηνεία ότι οι κοινωνικοί όροι της πραγματικής ζωής καθορίζουν τις ιδέες των ανθρώπων. Ο Μαρξ γράφει: «Σε άμεση αντίθεση με τη γερμανική φιλοσοφία, η οποία κατεβαίνει από τον ουρανό στη γη, εμείς εδώ ανεβαίνουμε από τη γη στον ουρανο Η βασική σημασία της ιδεολογίας έχει εκφραστεί από πολλούς μαρξιστές. Ειδικότερα ο Althusser υποστηρίζει «απ’ όσο γνωρίζω καμία τάξη δεν μπορεί να διατηρήσει την κρατική εξουσία για μια εκτεταμένη περίοδο αν δεν ασκεί συγχρόνως την ηγεμονία της πάνω και μέσα στους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους.»49 Οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του κράτους λειτουργούν χωρίς να στηρίζονται στη χρήση ή απειλή άμεσης βίας. Τέτοιοι ιδεολογικοί μηχανισμοί είναι οι θρησκευτικοί, οι σχολικοί, οι νομικοί, οι πολιτιστικοί κ.τ.λ.50 Ο Maurice Cornforth στο βιβλίο του «Theory of knowledge» αναφέρει αιτίες που μπορούν να προκαλέσουν ιδεολογικές πλάνες.51 Oι ιδεολογικές πλάνες ευθύνονται για τις ανορθόδοξες στάσεις μιας κοινωνίας ενάντια σε επιστημονικές αλλαγές που θα ήταν προς το συμφέρον της. Οι κυριότερες αιτίες που προκαλούν ιδεολογικές πλάνες είναι οι εξής: α) Αντανάκλαση των παραγωγικών σχέσεων στην Ιδεολογία, Η ανάπτυξη της ιδεολογίας, ενώ φαίνεται ότι προκαλείται από αφηρημένες ιδέες στο νου των ανθρώπων, στην ουσία είναι αποτελέσματα της αυθόρμητης αντανάκλασης των κοινωνικών σχέσεων και των μηχανισμών εξουσίας. Το ίδιο ισχύει και για τις θρησκευτικές ιδεολογίες που στηρίζονται στη Μεταφυσική. Οι μεταφυσικές ιδέες υπηρετούν σχεδόν πάντα την κρατούσα κατάσταση πραγμάτων. β)Ταξικά συμφέροντα Κάθε ιδεολογία εκφράζει τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης. Κάθε ανερχόμενη τάξη προσπαθεί να πραγματοποιήσει τους δικούς της σκοπούς διαμορφώνοντας μια ιδεολογία που να φαίνεται ότι εκφράζει τα συμφέρο-ντα ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 49 όλης της κοινωνίας. Όταν αυτή η τάξη επιβληθεί, τότε η ιδεολογία της υπηρετεί κυρίαρχα την νέα άρχουσα τάξη. Συχνά οι διανοούμενοι ή οι επιστήμονες που πρωτοστάτησαν στις αλλαγές καταλήγουν στο τέλος υπηρέτες των επίσημων απόψεων της νέας άρχουσας τάξης πραγμάτων, γιατί αυτό κρίνουν ότι εξυπηρετεί το ατομικό τους συμφέρον. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Το ερώτημα για ποιους λόγους η ηλιοκεντρική θεωρία του Αρίσταρχου δεν έγινε έγκαιρα αποδεκτή επιδέχεται σίγουρα πολλές απαντήσεις. ΄Όμως εάν προσπαθούσε κανείς να ομαδοποιήσει τις προβαλλόμενες αιτίες, θα μπορούσε να σχηματίσει δύο βασικές ενότητες. Εκείνες που υποστηρίζουν την μη πειστικότητα της πρότασης λόγω της μη ωρίμανσης των επιστημονι-κών γνωστικών εργαλείων της επιστημονικής κοινότητας. Και τις άλλες που αποδίδουν την μη αποδοχή στο ότι το περιεχόμενο της νέας πρότασης υπε-ρακόντιζε το φιλοσοφικό και κοινωνικό οικοδόμημα που οι συγκεκριμένες κοινωνίες είχαν διαμορφώσει μέσα στις δοσμένες ιστορικές συνθήκες. Ας δούμε αναλυτικότερα τις δύο ενότητες που αναφέραμε: Α. Ανωριμότητα της επιστημονικής πρότασης. Τη μη πειστική τεκμηρίωση της πρότασης σύμφωνα με τις απόψεις σύγχρονων ή σχετικά μεταγενέστερων φιλοσόφων και μαθηματικών υπο-στηρίζουν οι:Αρχιμήδης Πτολεμαίος κ.α. Όμως τα ιστορικά στοιχεία που έχουμε στη διάθεσή μας δεν συμφωνούν με το ότι υπήρχε γνωσιολογική ή επιστημονική αδυναμία στους σύγχρονους φιλοσόφους και μαθηματικούς να αντιληφθούν τη θεωρία του Αρίσταρχου. Είναι γνωστό ότι ένας μαθητής του Πυθαγόρα, ο Φιλόλαος, τον 6 ο π.Χ. αιώνα υποστήριξε ότι η γη κινείται και ότι δεν είναι το κέντρο του κόσμου. Δύο αιώνες αργότερα ο φιλόσοφος Ηρακλείδης απ’ τον Πόντο, υποστήριζε ότι ο Ερμής και η Αφροδίτη περιστρέφονται γύρω απ’ τον Ήλιο, όμως συ-νέχιζε να πιστεύει ότι ο ΄Ήλιος περιστρέφεται γύρω απ’ τη γη, αλλά σ’ ένα χρόνο και όχι σε μία ημέρα. 52 Αξίζει να επισημάνουμε επίσης ότι ο Σέλευ-κος ο Βαβυλώνιος το 150 π.Χ. υποστήριξε την ηλιοκεντρική θεωρία. Ακόμη και ο Σενέκας αναφέρει την πιθανή αλήθεια της ηλιοκεντρικής θεωρίας53. Επίσης, ο αυτοκράτορας Ιουλιανός που προσπάθησε να αναβιώσει τους αρ-χαίους θεούς πίστευε στην ηλιοκεντρική θεωρία (ίσως γι’ αυτό τον ονόμα-σαν Παραβάτη!) Επομένως, ο Αρίσταρχος δεν δημιούργησε από το μηδέν τη θεωρία του, αλλά στηρίχθηκε σε απόψεις προγενεστέρων μαθηματικών ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 50 πράγμα που μας οδηγεί στην άποψη ότι άλλοι λόγοι συνειδητοί ή ασυνείδητοι εμπόδισαν τους συγχρόνους του να την υιοθετήσουν. HAUNEBU ΧΑΝΕΜΠΟΥ.

Είναι γνωστό πως η Γερμανοί είχαν αναπτύξει τεχνολογία αντιβαρύτητας. Επίσης ειναι γνωστό πως πολλοί Γερμανοί επιστήμονες μετά τον δευτερο παγκόσμιο πολεμο εργάσθηκαν για τους Αμερικανους. Γερμανός ήταν και ο Βέρνερ Φον Μπραουν ο πατέρας των πυραυλικών συστημάτων. (Μετά την λήξη του πολέμου, το 1945 ο φον Μπράουν και η ομάδα του υπήρξαν ανάμεσα στους δεκάδες Γερμανούς επιστήμονες που οι αμερικανικές δυνάμεις μετέφεραν στις ΗΠΑ σαν μέρος της επιχείρησης Paperclip (Operation Paperclip). Εκεί ανέλαβε τη διεύθυνση του τμήματος ερευνών βαλλιστικών βλημάτων ειδικής υπηρεσίας του αμερικανικού στρατού (White Sands Proving Grounds) στο Νέο Μεξικό, όπου και συνέβαλε ουσιαστικά στην ανάπτυξη των μέσων στην εξερεύνηση του διαστήματος. Το 1955 ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 51 απέκτησε την αμερικανική υπηκοότητα. Ο Φον Μπράουν υπήρξε ο κατασκευαστής των πυραύλων «Jupiter C» και «Vanguard» με τους οποίους και εκτοξεύτηκαν οι τεχνητοί δορυφόροι «Explorer 1» και «Explorer 3». Από το 1961 άρχισε, με την εποπτεία του φον Μπραόυν, η κατασκευή των πυραύλων «Saturn» που ήταν σχεδιασμένοι για να μεταφέρουν μεγάλα φορτία σε τροχιά και πέρα από την τροχιά της Γης. Το 1969 ο πύραυλος «Saturn V» που έφερε το διαστημόπλοιο Απόλλων 11, μετέφερε στο διάστημα τους πρώτους αστροναύτες οι οποίοι στις 20 Ιουνίου προσεδαφίστηκαν και περπάτησαν στην Σελήνη.) Πολλοί απο αυτούς τους επιστήμονες είχαν εργασθεί για την δημιουργία των HAUNEBU. Δέν ξέρουμε αν αυτά τα οχήματα κατάφεραν να πετάξουν. Απο οσα έχω διαβάσει λέγεται πως δεν είχαν επιτυχία καθώς παρουσίαζαν πρόβλημα σταθεροτητας. Επίσης δεν μπορούσε να αιωρηθεί σε μεγάλο ύψος χρησιμοποιοντας την αντιβαρύτητα. Σήμερα υπάρχουν πολλά σχέδια που έχουν δωθεί στην δημοσιότητα καθώς και φωτογραφίες τους. Πως πέταγαν? Λέγεται πως τα σκάφη μέσω μιας γεννήτριας diesel δημιουργούσαν ηλεκτρομαγνητικα πεδία. Αντέστρεφαν το πεδίο του σκάφους προς αυτόν της γής. Οπως δυο μαγνήτες απωθούν ο ένας τον άλλον. (αν το έχω καταλάβει σωστά.) Σας παραθέτω μερικά ακόμα σχέδια και φωτό απο αυτά τα παράξενα ιπτάμενα αντικείμενα.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 52

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 53

Πιστεύω πως αν πραγματικά είχε ανακαλυφθεί τέτοια τεχνολογία απο τους Γερμανούς και εννοώ με επιτυχία, μιας και η αιώρηση με αντιβαρύτητα νομίζω πως είναι επιστημονικά παραδεκτή, θα ήταν κάτι το οποίο θα έμενε στα συρτάρια των Αμερικανών καθώς, κακα τα ψέματα, αυτοί είναι που διακινούν το πετρέλαιο παγκοσμίως. Όπως ακριβώς έχουν μείνει στα συρτάρια πολλοί κινητήρες που χρησιμοποιούν διάφορες άλλες μεθόδους για να δώσουν κίνηση εκτός αυτής που χρησιμοποιεί το πετρέλαιο. Ίσως τελικά αυτά τα Χανεμπού/Haunebu να αναπτύχθηκαν τόσο απο πλευράς Αμερικής αλλα και Ρωσίας μετα τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο και σήμερα οι θεάσεις ufo που κατα καιρούς έχουμε αναφορές για αυτά ακόμα και απο πιλότους, να είναι κάποιες απο αυτές τις κατασκευές. Η δική μου γνώμη είναι πως

όλες αυτές οι θεάσεις παραξενων ιπτάμενων σκαφών, δεν προέρχονται απο το διάστημα αλλα είναι καθαρά ανθρώπινες κατασκευές. Δεν θέλω να το πάμε σε μυστικές οργανώσεις στους Ναζί στους Βρίλ σε εξωγήινους και σε φαντάσματα. Όλα αυτα ανήκουν στην σφαίρα της φαντασίας. Εσείς απο όσα έχετε διαβάσει (όσοι έχετε διαβάσει) πιστεύετε πως τελικά υπήρξαν τα Haunebu? ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 54 Όλες οι φυσικές δυνάμεις που μπορούν να δημιουργήσουν αιώρηση ενος αντικειμένου χωρίς την χρήση της μηχανικής προώθησης ονομάζονται (λανθασμένα) ως δυνάμεις αντιβαρύτητας. Τα haunebu δημιουργούσαν απωθούμενα μαγνητικά πεδία. Τώρα ουσιαστικά δεν ξέρω αν μπορεί να υπάρξει κανονική αντιβαρύτητα. Έτσι οπως το εννοείς εσύ. Κάτι που να ξεφεύγει απο την βαρύτητα της γής χωρίς να χρησιμοποιήσει κάποιο ΄΄κόλπο΄΄ λέγε με ταχύτητα ή μαγνητικό πεδίο. Αν και εγώ δεν έχω καταλάβει ακριβώς πως δημιουργείται η βαρύτητα. Όσο μεγαλύτερη μάζα έχει ένας πλανήτης τόσο μεγαλύτερη είναι και βαρύτητα που ασκέι. Θεωρητικά λοιπόν το καταλαβαίνω αλλά πως δημιουργείται? Τι είναι αυτό που μας έλκει? Μόνο η μάζα ο όγκος? Οι μαύρες τρύπες έλκουν και αυτές με μεγάλη βαρύτητα χωρίς να έχουν μάζαΟ νόμος τής γενικής σχετικότητας από το 1915 θεωρεί πως η βαρύτητα είναι καμπύλωση τού χωροχρόνου. Γιατί, λοιπόν, αυτή η καμπύλωση να μην μπορεί να χρησιμοποιηθεί για μεταφορά; Γιατί αυτή η καμπύλωση να

μην είναι ικανή να δώσει και αντιβαρύτητα; Η βαρύτητα οφείλεται μόνον στα σκοτεινά στοιχεία (ενέργεια και ύλη, που κατά την γνώμη μου είναι ένα και το αυτό, ο αιθέρας τών αρχαίων Ελλήνων, απλώς εμείς τον "αντιλαμβανόμαστε" με διάφορες εκφάνσεις του). Δεν είναι ο χωροχρόνος που στρεβλώνεται αλλά ο αιθέρας. Οι Μάικελσον και Μόρλεϋ με κάποιο πείραμά τους προσπάθησαν να αποδείξουν την ύπαρξη τού αιθέρα. Το πείραμα απέτυχε όχι διότι είχε λάθος στόχο, αλλά διότι τα μέσα τής εποχής (1887) δεν το επέτρεπαν ουσιαστικά. Μετά αυτήν την αποτυχία ο Αϊνστάιν έβγαλε τις θεωρίες του περί σχετικότητας μπαλώνοντας προηγούμενες θεωρίες κι έστρεψε την προσοχή τού "επιστημονικού" καθεστώτος σε λάθος πεδία. Τα πειράματα τού Τέσλα από την άλλη ουσιαστικά επιβεβαίωναν τον αιθέρα, αλλά επειδή προσέφεραν λύσεις για φθηνή ενέργεια θάφτηκαν. Η εκμετάλευση, λοιπόν, τού αιθέρα μπορεί να δώσει αντιβαρύτητα. Ένα όχημα, όμως, δεν μπορεί να κινηθεί μόνο με την αντιβαρύτητα, διότι απλώς θα το σηκώσει. Πρέπει να έχει και προωθητήρες επιτάγχυσης και επιβράδυνσης. Ένα όχημα το οποίο θα συμπεριφέρεται σαν UFO πρέπει να στρεβλώνει τον αιθέρα κατά βούληση (ως προς την ένταση και την φορά) ώστε να αποκτά την αρχική επιθυμητή ταχύτητα αλλά και να μπορεί να την αυξωμοιώνει και γενικώς να την "κατευθύνει" ειδάλλως θα είναι σαν να κλωτσάμε με κάτι το όχημα και να το αφήνουμε στο έλεος τών στοιχείων τής φύσης. Άρα σ' αυτήν την περίπτωση πρέπει να έχουμε κατανοήσει πλήρως τα "ρεύματά" του και την διάταξή τους στο χώρο αλλά και την κίνησή τους σε συνάρτηση με τον χρόνο. Προς το παρόν και σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία τού καθεστώτος κάτι τέτοιο δεν έχει γίνει και δεν γίνεται καμιά προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση. Ανεπίσημα, όμως, (διάφοροι συνωμοσιολόγοι επιμένουν πως) έχουν υλοποιήσει ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 55 πειράματα (από την δεκαετία ήδη τού 50 ως εξέλιξη τών πειραμάτων τού Τέσλα ή ακόμα και με την συνεργασία εξωγήινων) και έχουν φτάσει σε απίστευτα επίπεδα. Τώρα, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία σας, διαλέχτε και πάρτε! Η λέξη επιστήμη είναι αρχαιοελληνική και προέρχεται από το επίσταμαι (επί και ίσταμαι) που σημαίνει στέκομαι επί τού αντικειμένου, άρα όπως λέει και ο Αριστοτέλης το γνωρίζω τέλεια και ξέρω πως η γνώση μου για αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ διότι δεν κάνω λάθος. Συνεπώς από τις διάφορες "επιστήμες" τού καιρού μας, μόνο τα μαθηματικά μπορούν να αναγνωριστούν ως επιστήμη διότι μόνο αυτά είναι αναμφισβήτητα. Όλες οι άλλες είναι απλώς τέχνες. Διότι ακολουθούν το πρότυπο τής εκμάθησης, τής θεωρίας (λέξη που σημαίνει την όραση-άποψη για το θείο), και τού πειράματος, ακριβώς όπως θα όριζε κάποιος την έννοια τής τέχνης. Για τον αυτό λόγο ενθέτω την λέξη επιστήμη και τα παράγωγά της σε παρενθέσεις. Στην περίπτωσή μας μάλιστα με όλα αυτά τα "μοντέλα" περί κοσμοθέασης και λειτουργίας τού σύμπαντος δίνουν την εντύπωση όχι φυσικά τής επιστήμης αλλά τού τσαρλατανισμού (ζητώ ταπεινά συγγνώμη από τους θιγέντες, αυτή είναι μόνον η προσωπική μου άποψη) αφού ως άλλος μάγος ο κάθε "επιστήμων" προσθέτει και από ένα λιθαράκι εικασιών και ονειρώξεων στις κρατούσες απόψεις, αγνοώντας (πολλές φορές πολεμώντας ανέντιμα) προηγούμενα επιτυχημένα πειράματα που δεν συμβαδίζουν με τις απόψεις του και όλοι μαζί παραπέουν σε πελάγη προσωπικής επιτυχίας, τις περισσότερες μάλιστα τών περιπτώσεων αμοιβόμενοι από επιχορηγήσεις κερδοσκοπικών εταιρειών. Θα μού πείτε "κι συ ρε ρεμάλι δεν μάς λες τις μπαρούφες σου;". Σωστά, εγώ εκθέτω την δική μου κοσμοθέαση (τι όμορφη λέξη!)

ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ Φ υσικά μπορεί να επιτευχθεί αιώρηση ενός αντικειμένου χρησιμοποιώντας τα μαγνητικά πεδία τής γης και αυτό ακριβώς γινόταν στα Hanebu. Το μόνο που χρειάζεται σε αυτήν την περίπτωση είναι ένας σωστά πολωμένος ηλεκτρομαγνήτης ανάλογα με τα μαγνητικά πεδία που διατρέχουν την γη στο συγκεκριμένο σημείο που θα γίνει η αιώρηση. Για να δουλέψει σωστά χρειάζεται ένας πολύ καλός ηλεκτρονικός υπολογιστής και αρκετοί αισθητήρες που θα αναλύουν τα εκάστοτε μαγνητικά πεδία. Δεν ξέρω αν μπορείς να το καταλάβεις, μα είναι εφικτό να γίνει, έχει γίνει πολύ καιρό τώρα, μα μόνο για πολύ μικρές "πτήσεις" αφού χρειάζεται πολύ ενέργεια. Η π@@τάνα η βαρύτητα είναι πανίσχυρη (σκέψου τί ενέργεια χρειάζεται για την εκτόξευση ενός πυραύλου) και ουσιαστικά αυτός ο τρόπος πτήσης δεν συμφέρει παρά μόνο για λόγους επίδειξης και ίσως και για παραπλάνησης τής κοινής γνώμης (όπως στα διάφορα ανυψωτικά με αεροπροώθηση). Γι' αυτό, μόνον αν ακούσεις για εκμετάλλευση τής ελεύθερης ενέργειας (αιθέρα ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 56 Τέσλα) να πιστέψεις πως κάτι πραγματικά τρέχει. Και αν σκεφτείς πως πέθανε ο Τέσλα. Φτωχός μέσα σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου της Αμερικής. Τι να πεις... Βλέπεις τα ηλεκτρομανητικά πεδία της γής δεν μπορούν να τα εκμεταλευτούν οι εταιρίες διοτι είναι ελεύθερα στη γή, ενώ το πετρέλαιο μπορουν.Έτσι χάσαμε και την ενέργεια του Τέσλα και πόσες άλλες φυσικές ενέργειες που θα μας είχαν απαλάξει σήμερα εντελώς απο την χρήση του πετρελαίου. Ο Τέσλα ουσιαστικά δεν πειραματιζόταν με τα μαγνητικά πεδία τής γης, αλλά με την ελεύθερη ενέργεια που βρίσκεται πέριξ αλλά και εντός αυτής. Αυτή η ελεύθερη ενέργεια είναι η οργόνη τού Ράιχ, το πράνα τών Ινδών, το Τσι τών Κινέζων και ο αιθέρας τών Ελλήνων. Το γεγονός ότι ο Κοπέρνικος το 1539 γράφει στις Ουράνιες Επαναστάσεις ότι γνωριμία του –προφανώς με αποσπάσματα των απόψεων- με τον Φιλόλαο, τον Ηρακλείδη και τον Αρί-σταρχο τον προέτρεψαν να διερευνήσει την αλήθεια των ανωτέρω ισχυρι-σμών. «Τα χωρία αυτά με ανάγκασαν να κάνω κι εγώ σκέψεις για μια κίνηση της γης». Είναι επομένως σαθρό το επιχείρημα ότι η μελέτη των ολοκληρωμένων έργων του Φιλολάου, του Ηρακλείδη και του Αρίσταρχου απ’ τους σύγχρονούς του δεν επαρκούσαν να τεκμηριώσουν την αποδοχή του ηλιοκεντρικού συστήματος. Όταν μάλιστα η σαφήνεια των επιχειρημάτων και η αναλυτική δεινότητα των αποδείξεων που χρησιμοποίησε στο μόνο σωζόμενο έργο του «περί μεγεθών και αποστημάτων ηλίου τε και σελήνης» μας πείθει ότι θα είχε με αντίστοιχο πειστικό τρόπο τεκμηριώσει τη θεωρία του. ΄Έχουμε βεβαίως την περίπτωση του μέγιστου μαθηματικού της αρχαι-ότητας, του Αρχιμήδη, που φαίνεται να μην έχει πειστεί για την ορθότητα της θεωρίας του Αρίσταρχου όπως διαφαίνεται στον Ψαμμίτη. Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Αρχιμήδης δε ζούσε σε μια δημοκρατική πόλη, αλλά βρισκόταν κάτω από την εξουσία του τυράννου των Συρακουσών Γέλωνα. Νεότερες όμως απόψεις υποστηρίζουν ότι ο Αρχιμήδης δεν απορρίπτει τη θεωρία του ηλιοκεντρικού συστήματος, αλλά για λόγους αντικειμενικό-τητας παραθέτει στον Γέλωνα και τις δύο απόψεις, Γεωκεντρική και Ηλιοκεντρική. 54

Β. Ακαταλληλότητα στερεοτύπων.

των

ιδεολογικο-κοινωνικών

Οι ιδεολογικές κατασκευές και τα κοινωνικά στερεότυπα είναι ιδιαίτερα ισχυρά στη λειτουργία των κοινωνιών και τη διαμόρφωση του κοσμοθεωρητικού εγώ του κάθε ατόμου. Επειδή δε η ηλιοκεντρική θεωρία ήταν αντίθετη με το παραδοσιακό κοσμοείδωλο δεν έγινε αποδεκτή. Ο ρόλος της ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 57 θρησκείας ιστορικά έχει διαπιστωθεί ότι είναι εχθρικός σε ριζοσπαστικές επιστημονικές προτάσεις που αμφισβητούν τα «ιερά κείμενα» και το υπάρχον κοσμοείδωλο. Φυσικά κάθε φορά η θρησκεία προβαίνει σε τακτικές υποχωρήσεις όταν μια επιστημονική ανακάλυψη έχει κατακτήσει τις μεγά-λες μάζες του πληθυσμού. Όμως η θρησκεία δεν διαπραγματεύεται ότι το πρώτο «κινούν αίτιον» η αρχή της δημιουργίας είναι αποκλειστικό έργο του Θεού 55 γι’ αυτό και ο Πάπας Πίος ο 12ος το 1952 συνέδεσε την υποτιθέμενη Η πρώτη στιγμή του “Big bang” με τη ρήση του Ευαγγελίου «γεννηθήτω φως».56 Αλλά φευ η πρόοδος της επιστήμης δεν ελέγχεται πλέον αποτελε-σματικά από την εκκλησία και γι’ αυτό η θεωρία του “big bang”αμφισβητείται έντονα. Η σημασία των ιδεολογικών και θρησκευτικών πεποιθήσεων –άλλωστε η θρησκεία είναι μια μορφή ιδεολογίας-στη ζωή των ανθρώπων είναι καθοριστική. Στις πρωτόγονες κοινωνίες οι άνθρωποι που παρέβαιναν τα ηθικά ταμπού τίθεντο αυτόβουλα στο περιθώριο της ζω-ής και αρκετές φορές οδηγούνταν στο θάνατο. Μελέτες στο χώρο της κοινωνικής ψυχολογίας απέδειξαν ότι ο άνθρωπος αναζητά κοινωνική υποστήριξη για στις δικές του κοινωνικές στάσεις, είτε προσεγγίζοντας άτομα που συμφωνούν με τη γνώμη του, είτε προσηλυτίζοντας ώστε να ενισχυθούν οι απόψεις του. Επίσης διαπιστώθηκε ότι οι άνθρωποι προτιμούν περισσότερο εκείνους με τους οποίους ταυτίζονται και ταυτόχρονα απομακρύνονται από εκείνους που υιοθετούν διαφοροποιημένες απόψεις.57 Ένα κλασσικό επιστημονικό πείραμα που έχει επιβεβαιωθεί και με νεότερες μελέτες υπήρξε εκείνο του Stanley Milgram (1961) για τις συνθήκες υπακοής και ανυπακοής στην αυθεντία. Διαπιστώθηκε ότι σε άτομα στα οποία δεν είχε εξασκηθεί βία – πέραν διαδικασιών πειθούς –και τα οποία δεν γνώριζαν την εικονικότητα του πειράματος, αποφάσιζαν να διοχετεύουν σε εθελοντές ηλεκτρικό ρεύμα 15-450 Vοlt που θα ήταν θανατηφόρο, εάν το πείραμα ήταν πραγματικό. Και ο Milgram συμπεραίνει: «Ένα σοβαρό ποσοστό ανθρώπων κάνουν ότι τους πουν ανεξάρτητα από το περιεχόμενο της πράξης και χωρίς συνειδησιακούς περιορισμούς όσο θεωρούν ότι οι εντολές δίνονται από μια νόμιμη εξουσία…Γι’ αυτό ακριβώς ο περιορισμός της ελευθερίας σε κάθε κράτος προκαλεί πάντοτε εκτεταμένο και σταθερό σκεπτικισμό για τους κανόνες τους οποίους επικαλείται η εξουσία».58 Στη σύγχρονη δυτική κοινωνία το ρόλο του προσανατολισμού της κοινής γνώμης δεν εξασκεί πλέον η εκκλησία, αλλά οι ιδεολογικοί και πολιτι-

Αστικοί μηχανισμοί παγκοσμιοποίησης..59 ΄

της

νεοφιλελεύθερης

Ένα συ-γκλονιστικό κείμενο έχει καταθέσει ο Albert Einstein, ο οποίος έζησε τη φρίκη δύο παγκόσμιων πολέμων και το ολοκαύτωμα των ατομικών ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 58 βομβών στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι. Οι οδυνηρές εμπειρίες που βίωσε στην επιστημονική του διαδρομή , τον οδήγησαν στο ανησυχητικό συμπέρασμα ότι η επιστημονική γνώση χρησιμοποιείται από τις κυβερνήσεις όχι για την ευημερία της ανθρωπότητας, αλλά για την δημιουργία νέων όπλων που χρησιμοποιούνται σε ανθρωποκτόνους πολέμους. Ο Αϊνστάιν διαπιστώνει ότι:«Βλέπομε έτσι πως ο άνθρωπος της επιστήμης δοκιμάζει πράγματι μια τραγική μοίρα .Ενώ δονείται απ’ τη λαχτάρα της σαφήνειας και της εσωτε-ρικής ανεξαρτησίας , δημιούργησε με τις σχεδόν υπεράνθρωπες προσπά-θειές του τα μέσα για να καταντήσει εξωτερικά σκλάβος και να αφανιστεί εσωτερικά. Πρέπει να αφεθεί να του φορέσουν οι αντιπρόσωποι της πολιτι-κής εξουσίας ένα φίμωτρο…Ταπεινώνεται μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που συνεχίζει να υπακούει και να τελειοποιεί τα μέσα που προορίζονται να αφανίσουν τους ανθρώπους».60 Ο Αρίσταρχος ο Σάμιος είναι ένα κορυφαίο παράδειγμα που δείχνει ότι η αναζήτηση της επιστημονικής γνώσης απ’ τον άνθρωπο προϋποθέτει απαραίτητα η έρευνα να είναι ελεύθερη και ακηδεμόνευτη. Η δε διάδοση και η χρήση της νέας γνώσης εξαρτάται καθοριστικά από τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς της άρχουσας ιδεολογίας της κοινωνίας μέσα στην οποία παράγεται. Δεν θα πρέπει όμως να διαφεύγει της προσοχής μας ότι κάθε πρω-τοποριακή γνώση που ξεπερνά το περιοριστικό κοινωνικο-πολιτισμικό κέ-λυφος της εποχής της απαιτεί την πληρωμή ενός τιμήματος από τους δη-μιουργούς της. Πόσοι όμως είναι διατεθειμένοι να το πληρώσουν; ΄Όμως ακόμα και σήμερα κορυφαίοι επιστήμονες θεωρούν υποχρέωσή τους να ομνύουν στις τρέχουσες θρησκευτικές και φιλοσοφικές δοξασίες θεωρώντας πιθανόν ότι το αντίθετο θα έχει επιπτώσεις στη σταδιοδρομία τους . Ο Jean Claude Pecker61 διαπιστώνει ότι ύστερα απ’ την αμφισβήτηση της θεωρίας του big bang,- η οποία είχε δημιουργήσει το έδαφος για αυθαίρετους υποκειμενισμούς και νέες ψευδαισθήσεις- ο hawking και ο διατύπωσε την ανάγκη για μια νέα θεωρία, «αν ανακαλύψουμε μια πλήρη θεωρία θα πρέπει [να μας επιτρέπει] να συμμετέχουμε στη συζήτηση με θέμα τη γνώση γιατί υπάρχουμε εμείς και το σύμπαν. Αν βρούμε την απάντηση σ’ αυτή την ερώτηση […] θα γνωρίσουμε τη σκέψη του Θεού…Αυτό θα είναι ο θρίαμβος του ανθρώπινου πνεύματος.» Και ο Pecker συμπληρώνει: «ας μου επιτραπεί να διαφωνήσω κατηγορηματικά με το συμπέρασμα του Hawking!... Ο Θεός είναι το πρώτο μοντέλο που έφτιαξε ο άνθρωπος για το Σύμπαν, το πιο απλό και το πιο οικονομικό… Δεν είναι και το τελευταίο του!» 1 Παπαδάτος Γ, «Ψυχοφυσιολογία», Αθήνα 2003, σελ.13

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 59 2 Εξαρχάκος Θ , «Βασικές Μαθηματικές Έννοιες», εκδ. Συμμετρία, Αθήνα 1989,σελ3 3 Riley K, Aristarchus of Samos, www.perseus. tufts.edu/ GreekScience/ students/ Kristen/ Aristarchus.htm 4 Αρχιμήδης, Ψαμμίτης 4-5 στο Αρίσταρχος ο Σάμιος «Περί μεγεθών και αποστημάτων η-λίου τε και σελήνης», πρόλογος - μετάφραση-σημειώσεις Γεωργιάδης Θ, εκδ. Σύγχρονοι Ορίζοντες, Αθήνα 2003, σελ. 47 7 Rilei k, ό.π. 8 Ομήρου Ιλιάς , μετάφραση Κώστας Δούκας, εκδ. Ιδεοθέατρον – Γεωργιάδης, Αθήνα 1998 σελ.641 «Αρίσταρχος ο Σάμιος» 325 9 Ησίοδος « Άπαντα», εισαγωγή- μετάφραση-σχόλια Λεκατσάς Π ,εκδ. Ζαχαροπούλου, Αθήνα, σελ. 104 10 Λεκατσάς Π , Εισαγωγή, σελ. 19 Μετάφραση:Λεκατσάς Π , ό.π., σελ. 19 11 Thomson G , «Η αρχαία Ελληνική Κοινωνία- Οι πρώτοι φιλόσοφοι», έκδ. Κέδρος 1987, σελ.162 326 Δ΄ Πανελλήνιο Συνέδριο με Διεθνή Συμμετοχή 12 Ματθαίος, Καινή Διαθήκη, έκδ. Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος, Α-θήνα 1993, σελ.11 13 Κοράνιο, μετ. Μιμίλης, εκδ. Κάκτος, Αθήνα 1980, σελ. 17 14 Sinclair J., «Ιστορία της Ελληνικής Πολιτικής Σκέψεως.», έκδ. Παπαζήσης, Αθήνα 1969, σελ. 134 15Παπαδάτος Γ, «Ο μύθος του Οιδίποδα: θεατρικός μύθος ή ψυχαναλυτική αλήθεια;» Στο Αινίγματα της Σφίγγας ή ο Οιδίπους ως διακείμενο, επιμέλεια έκδοσης Γραμματάς Θ. εκδ. Τολίδη, Αθήνα 1996, σελ. 47

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 60 «Αρίσταρχος ο Σάμιος» 327 16Kitto, H.D, «Η αρχαία ελληνική τραγωδία», έκδ. Παπαδήμα, Αθήνα 1993, σελ. 191 17 Νικολαϊδου Ε, «Αισχύλος: ο πατέρας της τραγωδίας», εκδ. Σαββάλας, Αθήνα 2002, σελ. 231 18 Sinclair T., ό.π., σελ. 42 328 Δ΄ Πανελλήνιο Συνέδριο με Διεθνή Συμμετοχή 19 Thomson G., ό.π., σελ. 171 20 Burnet J, Early Greek Philosophy, Forth Ed, London, 1930 21 Toynbee, A. «Οι Έλληνες και οι κληρονομιές τους», μετάφρ. Γιανναδάκης Ν, Αθήνα 1992, σελ. 67 22 Ράνοβιτς Α. «Ο Ελληνισμός και ο ιστορικός του ρόλος», εκδ. Ακαδημία Επιστημών ΕΣΣΔ Μόσχα-Λένινγκραντ 1950, ελλ. Έκδ. Παπακων/νου Γ, Αθήνα, σελ. 340 23 Toynbee, A, ό.π., σελ. 109 24 Toynbee A, ό.π., σελ. 109 25 Οι τελευταίοι Έλληνες που παρέμειναν πιστοί στη θρησκεία της Αρχαίας Ελλάδας είναι οι Μανιάτες που εκχριστιανίζονται από το Βασίλειο το Βουλγαροκτόνο το 917 μ.Χ., Toynbee A, ό.π., σελ. 109 26 Toynbee A, ό.π., σελ. 115 27 Dzielska M, «Υπατία η Αλεξανδρινή», εκδ. Ενάλιος, Αθήνα 1997, σελ. 17 28 Βολταίρος στο Dzielska, M., ό.π., σελ.19 29 Παπαδάτος Γ, «Ζητήματα μετάβασης στο σοσιαλισμό», εκδ. Αιχμή, Αθήνα 1984, σελ. 65 30 Gillispie, C.C, «Στην κόψη της αλήθειας», μετάφ. Κούρτοβικ Δ, έκδ. Μορφωτικό Ίδρυ-μα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 1994, σελ. 23 31 Szass, J, «Η βιομηχανία της τρέλας», μετάφ. Σκαράγκα Ε, τόμ. Β, Εκδοτική Θεσσαλονί-κης 1991, σελ. 258 32 Burt C, πρόλογος στο: Καίσλερ Α, «Η πράξη της δημιουργίας», μετάφ. Χατζηνικολή Γιώτα, έκδ. Χατζηνικολή 1976, σελ. 9 33 Berggren, J.L (1997) «Mathematics and her sisters in Medieval Islam: A Selective Re-view of Work Done from 1985 to 1995, Historia Mathematica, 24, 407-440 34 Παπαδάτος Γ, 1984, ό.π. σελ. 65 35 Lloyd G, «Αρχαία Ελληνική Επιστήμη: Μέθοδοι και Προβλήματα, Εκδόσεις Αλεξάν-δρεια (μετάφ. Μπάλλα Χ), 1996, σελ. 269 36 Βλησίδης Θ, «Γενική Ιστορία των Επιστημών», τόμος Α, Εκδ.Βογιατζή Δ, Αθήνα 1957, σελ. 262 * Crombie A. C, «Από τον Αυγουστίνο στον Γαλιλαίο», τόμος Α, Μορφωτικό Ίδρυμα Ε-θνικής Τραπέζης, Αθήνα 1994, σελ. 96 37 Bronowski J., στο Αναπαραστάσεις του κόσμου, Ταμπάκης Ν., εκδ.Στάχυ, Αθήνα 1996, σελ. 37 38 Gillispie, C.C, ό.π. σελ. 19-20 39 Πλούταρχος στο Γαβρόγλου Κ, Διαλέτης Δ, Χριστιανίδης Γ, «Αρίσταρχος και ηλιοκε-ντρισμός», (2001), Νεύσις, τεύχος 10, σελ. 3-44 40 Λαγκαδά Α, Νικ.Κοπέρνικος και Γαλιλαίος Γαλιλέι, Αθήνα 1995, σελ.10 41 ib. IX 40: 'AristÒxenoj d' ™n to‹j `Istoriko‹j Øpomn»mas… fhsi Pl£twna qelÁsai sumflšxai t¦ Dhmokr…tou suggr£mmata, ÐpÒsa ™dun»qh sunagage‹n.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 61 42 Στην Καινή Διαθήκη περιγράφεται σκηνή πυρπόλησης βιβλίων. «Ικανοί δε των τα περί-εργα πραξάτων συνενέγκαντες τας βίβλους κατέκαιον ενώπιον πάντων», Καινή Διαθήκη, Αποστολική Διακονία, εκδόσεις 1993 43 Szass, T, ό.π. , σελ. 256 44 Λιβιεράτος Ε. «Χαρτογραφίας και χαρτών περιήγησις», Εθνική Χαρτοθήκη, Θεσσαλονί-κη 1998, σελ. 179 45 Wilson, D.B. (1999). Gallileo’s Religion Versus the Church‘s Science? Rethinking the History of Science and Religion, Physics in Perspective, 1 pp. 65-84 46 Παπαδάτος Γ., 2003, ό.π. σελ. 17 47 Foulkes R., An analysis of the social and ethical implications of science and technology on human society throughout history, www.essex.ac.uk/siddiquiaward/ 48 Μαρξ Κ., Έγκελς Φ., Γερμανική Ιδεολογία, μετάφραση Γ Κρητικός,- Κ Φιλίνης, εκδ., Gutenberg, Αθήνα 1989 49 Luis Althuser: Lenin and Philosophy and other essays , London NLB 1971. 50 Παπαδάτος 1984, σελ. 90 ό.π. 51 Cornforth M. Theory of Knowledge, στα ελληνικά, Γνωσιολογία, μετάφραση Ροδάκης Π., εκδ. Σημερινός κόσμος, Αθήνα σελ.111, Α.Χ.Ε 52 Μπονάρ Α. «Ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός», μετάφ. Γαρίδη Ε., έκδ. Θεμέλιο, Αθήνα 1986, σελ. 254 53 Rilei Κ, ό.π. 54 Γαβρόγλου Κ., Διαλέτης Δ., Χριστιανίδης Γ., Αρίσταρχος και Ηλιοκεντρισμός. Περιοδι-κό Νεύσις, τεύχος 10, εκδ. Νεφέλη, Αθήνα 2001, σελ. 345 55 Μπιτσάκης Ε (2003) «Επιστήμες και Θρησκεία: Από την πυρά στην οικειοποίηση», Ου-τοπία, τεύχος 55, Μάιος-Ιούνιος, σελ. 25-26 56 Pecker, J.C. (1990) «Μαθηματικά μοντέλα και φυσική πραγματικότητα», Διαλεκτική , τεύχος 4, σελ. 103-120 57 Frey D., Πειραματικές έρευνες προς επιλεκτική αναζήτηση πληροφοριών και μερικές σκέψεις για τη μεταφορά της σε πολιτικές καταστάσεις. Στο «Εισαγωγή στην πολιτική Ψυ-χολογία»., Εισαγωγή- Επιμέλεια: Γεώργος Νικ. ΓαλάνηςHelmut Moser, εκδόσεις, Παπα-ζήση, Αθήνα 1999, σελ.126-127 58 Milgram S., «Μερικές συνθήκες υπακοής και ανυπακοής στην αυθεντία» στο Σύγχρονες έρευνες στην κοινωνική ψυχολογία –Η κοινωνική επιρροή., Επιμέλεια –Εισαγωγή, Στάμος Παπαστάμου, Εκδ. Οδυσσέας, Αθήνα 1989, σελ.171-200 59 Παπαδάτος Γ. (2001). «Παγκοσμιοποίηση και Ελληνισμός, στο περιοδικό «Σοσιαλιστική θεωρία και πράξη», Σεπτέμβριος- Οκτώβριος, Αθήνα, σελ. 18-22 60 Μπιτσάκης Ε.Ι. (1974), «Επιστήμη και Ιδεολογία», Ηριδανός, τεύχος 7-12, σελ. 103-108 61 Pecker J. ό.π. σελ. 104-121

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ A) Ξενόγλωσση ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 62 Berggren, J.L (1997) «Mathematics and her sisters in Medieval Islam: A Se-lective Review of Work Done from 1985 to 1995, Historia Mathe-matica, 24, 407-440. Burnet J, Early Greek Philosophy, Forth Ed, London, 1930. Cornforth M, Theory of Knowledge, στα ελληνικά Γνωσιολογία, μετάφρα-ση Ροδάκης Π., εκδ. Σημερινός Κόσμος, Α.Χ.Ε. Crombie A, C, «Από τον Αυγουστίνο στον Γαλιλαίο», τόμος Α, Μορφωτικό Ίδρυμα Ερευνών Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 1994. Dzielska M, «Υπατία η Αλεξανδρινή», εκδ. Ενάλιος, Αθήνα 1997. Foulkes R, An analysis of the social and ethnical implications of science and technology on human society throughout history, www.essex.ac.uk/siddiquiaward. Gillispie, C.C, «Στην κόψη της αλήθειας», μετάφ. Κούρτοβικ Δ, έκδ. Μορ-φωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 1994. Kitto, H.D, «Η αρχαία ελληνική τραγωδία», έκδ. Παπαδήμα, Αθήνα 1993, σελ. 191. Lloyd G, «Αρχαία Ελληνική Επιστήμη: Μέθοδοι και Προβλήματα, Εκδό-σεις Αλεξάνδρεια (μετάφ. Μπάλλα Χ), 1996. Pecker, J.C. «Μαθηματικά μοντέλα και φυσική πραγματικότητα», Διαλε-κτική, τεύχος 4, Αθήνα 1990. Riley K, Aristarchus of Samos, www.perseus.tufts.edu/GreekScience/students/ Kristen/ Aristarchus.htm Sinclair J., «Ιστορία της Ελληνικής Πολιτικής Σκέψεως.», έκδ. Παπαζήσης, Αθήνα 1969. Szasz, Τ, «Η βιομηχανία της τρέλας», μετάφ. Σκαράγκα Ε, τόμ.Β, Εκδοτική Θεσσαλονίκης 1991. Thomson G , «Η αρχαία Ελληνική Κοινωνία- Οι πρώτοι φιλόσοφοι», έκδ. Κέδρος 1987 Toynbee, A. «Οι Έλληνες και οι κληρονομιές τους», μετάφρ. Γιανναδάκης Ν, Αθήνα 1992. Wilson, D.B., Gallileo’s Religion Versus the Church‘s Science? Rethinking the History of Science and Religion, Physics in Perspective, 1 pp. 65-84 (1999). Β) Ελληνική Αρίσταρχος ο Σάμιος, « Περί μεγεθών και αποστημάτων ηλίου τε και σελή-νης», μετάφραση-πρόλογος-σημειώσεις Γεωργιάδης Θ, εκδ. Σύγχρο-νοι Ορίζοντες, Αθήνα 2003. Αρχιμήδης, Ψαμμίτης 4-5 στο Αρίσταρχος ο Σάμιος «Περί μεγεθών και α-ποστημάτων ηλίου τε και σελήνης», πρόλογος-μετάφραση-σημειώσεις Γεωργιάδης Θ, εκδ. Σύγχρονοι Ορίζοντες, Αθήνα 2003. Βολταίρος στο Dzielska, M., ό.π., σελ.19. Γαβρόγλου Κ, Διαλέτης Δ, Χριστιανίδης Γ, «Αρίσταρχος και Ηλιοκεντρι-σμός», περιοδικό Νεύσις , τεύχος 10, εκδ. Νεφέλη, Αθήνα 2001. 342 Δ΄ Πανελλήνιο Συνέδριο με Διεθνή Συμμετοχή Εξαρχάκος Θ , «Βασικές Μαθηματικές Έννοιες», εκδ. Συμμετρία, Αθήνα 1989. Ησίοδος «Άπαντα», εισαγωγή-μετάφραση-σχόλια Λεκατσάς Π ,εκδ. Ζαχα-ροπούλου, Αθήνα Α.Χ.Ε. Καινή Διαθήκη, έκδ. Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος, Αθήνα 1993. Καίσλερ Α, «Η πράξη της δημιουργίας», μετάφ. Χατζηνικολή Γιώτα, έκδ. Χατζηνικολή Αθήνα 1976. Κοράνιο, μετ. Μιμίλης, εκδ. Κάκτος, Αθήνα 1980.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 63 Λιβιεράτος Ε. «Χαρτογραφίας και χαρτών περιήγησις», Εθνική Χαρτοθήκη, Θεσσαλονίκη 1998. Μαρξ Κ, Έγκελς Φ, «Η γερμανική ιδεολογία», μετάφραση Κρητικός Γ, Φι-λίνης Κ, εκδ. Gutenberg Αθήνα 1989. Μπιτσάκης Ε.Ι., «Επιστήμη και Ιδεολογία», Ηριδανός, τεύχος 7-12, 1974 Μπιτσάκης Ε, «Επιστήμες και Θρησκεία: Από την πυρά στην οικειοποίη-ση», Ουτοπία, τεύχος 55, Μάιος-Ιούνιος, 2003. Μπονάρ Α. «Ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός», μετάφ. Γαρίδη Ε., έκδ. Θε-μέλιο, Αθήνα 1986. Νικολαϊδου Ε, «Αισχύλος: ο πατέρας της τραγωδίας», εκδ. Σαββάλας, Αθή-να 2002. Ομήρου Ιλιάς , μετάφραση Κώστας Δούκας, εκδ. Ιδεοθέατρον – Γεωργιά-δης, Αθήνα 1998 . Παπαδάτος Γ, «Ζητήματα μετάβασης στο σοσιαλισμό», εκδ. Αιχμή, Αθήνα 1984. Παπαδάτος Γ, «Ο μύθος του Οιδίποδα: θεατρικός μύθος ή ψυχαναλυτική αλήθεια;» Στο Αινίγματα της Σφίγγας ή ο Οιδίπους ως διακείμενο, ε-πιμέλεια έκδοσης Γραμματάς Θ. εκδ. Τολίδη, Αθήνα 1996 . Παπαδάτος Γ. «Παγκοσμιοποίηση και Ελληνισμός, στο περιοδικό «Σοσια-λιστική θεωρία και πράξη», Σεπτέμβριος - Οκτώβριος, Αθήνα, 2001 Παπαδάτος Γ, «Ψυχοφυσιολογία», Αθήνα 2003. Πλάτων Τίμαιος 41c- 42d στο «Η αληθινή όψη του Αρχαίου Κόσμου», Θε-οδωρίδης Χ, εκδ. Κήπου, 1954. Πλούταρχος στο Γαβρόγλου Κ, Διαλέτης Δ, Χριστιανίδης Γ, «Αρίσταρχος και ηλιοκεντρισμός», Νεύσις, τεύχος 10, 2001 Ράνοβιτς Α. «Ο Ελληνισμός και ο ιστορικός του ρόλος», εκδ. Ακαδημία Ε-πιστημών ΕΣΣΔ Μόσχα-Λένινγκραντ 1950, ελλ. Έκδ. Παπακων/νου Γ, Αθήνα Α.Χ.Ε. Ταμπάκης Ν, στο Αναπαραστάσεις του κόσμου, εκδ .Στάχυ, Αθήνα 1996.

ΑΙΘΕΡΑΣ ΚΑΙ ΑΛΧΗΜΕΙΑ Ο Αιθέρας, σύμφωνα με ορισμένες σχολές της αλχημείας, αποτελεί το πέμπτο στοιχείο ως συμπλήρωμα των υπόλοιπων τεσσάρων, δηλαδή του αέρα, της γης, της φωτιάς και του νερού. Αποκαλείται επίσης με τον όρο «Πεμπτουσία» (quintessence). Ήδη, από την αρχαία Ελλάδα, ο Αιθέρας θεωρούνταν η εξευγενισμένη ουσία μέσα στην οποία ζούσαν και ανέπνεαν οι θεοί. Ενώ ο Αριστοτέλης τον διέκρινε ως το πέμπτο στοιχείο. Σε αντιδιαστολή με τα υπόλοιπα τέσσερα που κινούνται γραμμικά, ο Αριστοτέλης έλεγε ότι ο Αιθέρας κινείται κυκλικά, ότι δεν έχει διακριτικά χαρακτηριστικά και ότι δεν υπόκειται σε αλλαγές. Ο Πλωτίνος επίσης ανέφερε ότι

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 64 πρόκειται για ουσία διαπεραστική και μη υλική. Αργότερα, οι σχολαστικοί φιλόσοφοι του Μεσαίωνα παρατήρησαν αλλαγές στην πυκνότητα του Αιθέρα και κατέθεσαν την άποψη ότι η πυκνότητά του είναι μεγαλύτερη στα υλικά ουράνια σώματα απʼ ότι στο μεταξύ τους διάστημα. Στην Ινδουιστική φιλοσοφία υπάρχει η αντίστοιχη με τον Αιθέρα έννοια η οποία αποδίδεται με την σανσκριτική λέξη "Akasha". Στην κινέζικη φιλοσοφία αναφέρεται ως "Chi". Στην σύγχρονη φυσική επιστήμη η έννοια του Αιθέρα δεν περιλαμβάνεται στις περισσότερες θεωρίες. Παρʼ όλα αυτά, υπήρξαν -και υπάρχουν- αρκετοί επιστήμονες που υποστήριξαν ότι η παρουσία μιας ουσίας σαν τον Αιθέρα είναι λογικά απαραίτητη για την εξήγηση του Κόσμου. Ένας από αυτούς ήταν και ο Άλμπερτ Αϊνστάιν ο οποίος αρχικά είχε απορρίψει την ιδέα ύπαρξης του Αιθέρα αλλά αργότερα αναθεώρησε. Σύμφωνα με πολλούς Έλληνες πανεπιστήμονες – φιλοσόφους τα τέσσερα στοιχεία του Σύμπαντος, γη, ύδωρ, αήρ και πυρ, καθορίζουν ένα συμβολισμό για τις καταστάσεις της ύλης. Γη είναι η στερεή μορφή ύλης, ύδωρ η υγρή, αήρ η αέρια και πυρ μια "λεπτότερη" μορφή ύλης που εμείς σήμερα θα την ταυτίζαμε με την ενέργεια του ηλεκτρομαγνητικού ή των άλλων δυναμικών πεδίων, της οποίας μια ειδική περίπτωση είναι η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία που εκπέμπεται από τη φωτιά (πυρ). Ούτως ή άλλως άλλη έννοια έχει η φλόξ (φλόγα), άλλη το φώς – φάος –φωτιά και άλλη το πύρ. Οι κινήσεις της κάβε είδους ύλης είναι δεδομένες. Έτσι η πέτρα ως "γη" κατευθύνεται προς τη Γη, ο αήρ παραμένει πάντα πάνω από τη γη και το ύδωρ, ενώ το πυρ ανυψώνεται πάνω από όλα. Αυτές οι αντιλήψεις του Αριστοτέλη οδήγησαν μεθοδικά στην ανυπαρξία του κενού. Τι είναι κενό για τον Αριστοτέλη; Σε έναν κενό χώρο δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν θέσεις, ούτε είναι δυνατόν να υπάρχουν εκεί τα αίτια της κίνησης. Έτσι στο κενό καμιά πέτρα δεν θα είχε λόγο να κινηθεί προς τη Γη και καμιά φλόγα να υψωθεί. Την ίδια φιλοσοφία ακολούθησαν και άλλοι αρχαίοι Έλληνες. Μετά τη διατύπωση της ιδέας του ατόμου από τους Δημόκριτο και Λεύκιππο, ο Παρμενίδης ισχυρίστηκε ότι αν το άτομο είναι η βασική μονάδα ύλης, τότε τα διάφορα σώματα του κόσμου, ποτέ δεν είναι δυνατόν να χωριστούν στα άτομα που τα αποτελούν. Διότι αν συμβεί αυτό, τότε στον μεταξύ τους χώρο θα υπάρχει κενό. Η έννοια του κενού είναι απόλυτη, δηλαδή δεν πρόκειται για έναν κενό χώρο, απλώς κενό από γεγονότα, αλλά η έννοια σημαίνει ότι ούτε ο ίδιος ο χώρος υπάρχει, και το νόημα του "τίποτα" περιλαμβάνει ακόμα και την ίδια την υπόσταση του χώρου. Αυτή την έννοια πρέπει να έχει και το Χάος της Θεογονίας του Ησιόδου (η ρίζα του το *χαF < XAFOΣ σημαίνει το χάσμα και όχι την αταξία, όπως εννοείται το Χάος σήμερα). Συνεπώς μεταξύ των χωρισθέντων ατόμων δεν υπάρχει απολύτως τίποτα. Ούτε καν άδειος χώρος, έννοια που είναι απαράδεκτη, όπως είδαμε και από τα επιχειρήματα του Αριστοτέλη. Αφού μεταξύ των χωρισθέντων ατόμων δεν υπάρχει τίποτα, τότε

θα αγγίζουν το ένα το άλλο και στην πραγματικότητα, ποτέ δεν θα έχουν χωρισθεί! Το άτοπο αυτό αποτέλεσμα απαλείφεται με την εισαγωγή ενός νέου "στοιχείου", μιας νέας μορφής ύλης, τόσο λεπτής που είναι πολλές φορές μη ανιχνεύσιμη, αλλά απαραίτητης ώστε να γεμίζει τον χώρο μεταξύ των ατόμων και να καθιστά εφικτό τον διαχωρισμό τους. Η πέμπτη ουσία ή αιθέρας ή Πεμπτουσία, όπως ονομάστηκε μόλις στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, οφείλει τον ορισμό της στη διατήρηση της ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 65 αυτοσυνέπειας της Δυναμικής και Κινητικής των σωμάτων και έρχεται να αντίκαταστήσει την "παθολογική" έννοια του κενού Ο πλέον γνωστός υπέρμαχος της ιδέας ύπαρξης του Αιθέρα υπήρξε ο γερμανός επιστήμονας Βίλχελμ Ράιχ. Ο Ράιχ είχε αναπτύξει μία θεωρία - που στήριξε απόλυτα μέσω της πειραματικής οδού - στην οποία μιλούσε για την «…ύπαρξη ενός ειδικού είδους ενέργειας που κατευθύνει και συντηρεί τη ΖΩΗ…». Αυτή την ενέργεια την ονόμασε «οργόνη Κι αν ο κόσμος αυτος τον οποίον βλέπουμε είναι και ο μοναδικός καθώς πιστεύει και ο Αριστοτέλης κατα κάποιο τροπο και αυτος απο πέντε κόσμους έχει αποτελεσθεί και συναρμολογηθεί.Απο τους οποιους ο ένας είναι της γής , ο άλλος του νερου ,ο τρίτος του πυρός τέταρτος του αέρος .Τον πέμπτο τον ονομάζουν άλλοι φώς κι αλλοι αιθέρα και άλλοι αυτό το ίδιο δηλαδή πέμπτη ουσία στην οποια απο τη φυση της ειναι δεδομένο να περιφέρεται αυτή μόνη απο τα σωματα κυκλικα οχι απο ανάγκη ουτε απο αλλο γεγονος. Γι αυτό και αφου κατανοησε τα πεντε ωραιωτατα σχηματα που υπάρχουν στη φυση ,πυραμιδα και κυβο και οκταεδρο και εικοσαεδρο και δωδεκαεδρο σε καθε ενα κοσμο απεδωσε οποιο σχημα του ταιριαζει. ΣΤΟΥΣ ΕΞΑΙΣΙΟΥΣ ΚΟΣΜΟΓΟΝΙΚΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ των αρχαίων Ελλήνων ο αιθέρας αναφέρεται συχνά ως θεϊκή οντότητα. Η ύπαρξη του όμως αποτέλεσε και βεβαιότητα της κλασικής φυσικής για μια μεγάλη περίοδο της ιστορίας της. Ο λόγος ήταν απλός: Η πειραματική ανακάλυψη ότι το φως είχε κυματικές ιδιότητες απαιτούσε -σε αναλογία με τον ήχο- ένα μέσο για τη διάδοση του. Πολύ περισσότερο όταν το φως χρειάζεται να διανύσει το μεσοαστρικό κενό, για να φτάσει σε εμάς από τα μακρινά αστέρια. Το συγκεκριμένο «κενό», λοιπόν, δεν έπρεπε να είναι ακριβώς κενό, αλλά να πληρούται από κάποια ουσία υλική όσο και αόρατη, που να επιτρέπει τη διάδοση του φωτός. Η ίδια αυτή υλική ουσία έπρεπε να εμπεριέχεται στα διαφανή σώματα ή την ατμόσφαιρα της Γης, που επίσης διαπερνώνται από το φως. Με τις απαιτήσεις αυτές ο αιθέρας αποκτούσε διαρκώς καινούργιες αλλά και αντιφατικές ιδιότητες. Στην αρχή θεωρούνταν ένα αέριο εξαιρετικά αραιό, στη συνέχεια όμως του προσδόθηκε ακαμψία μεγαλύτερη από αυτήν του χάλυβα! Όλοι όμως -φυσικοί, μαθηματικοί και φιλόσοφοι- θεωρούσαν ότι ο αιθέρας υπήρχε ως υλική οντότητα. Από την εποχή του Γαλιλαίου, ωστόσο, η φυσική εξελίσσεται σε πειραματική επιστήμη. Αυτό αποτελεί το μεγαλείο όσο και τη δυσκολία της. Ενώ, λοιπόν, η ύπαρξη του αιθέρα εμφανιζόταν ως θεωρητική ανάγκη, απέμενε η πειραματική της επιβεβαίωση. Η αναζήτηση του αιθέρα ήταν συστηματική από πολυάριθμα εργαστήρια της Ευρώπης και της επιστημονικά αναπτυσσόμενης Αμερικής. Εις μάτην. Η ύπαρξη του φαινόταν αδύνατον να ανιχνευθεί.Στα τέλη του 19ου αιώνα δύο προικισμένοι Αμερικανοί φυσικοί, ο Α. Μίτσελον , πολωνικής καταγωγής, και ο Ε. Μόρλεϊ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 66 που είχε σπουδάσει αρχικά θεολογία, ένωσαν τις δυνάμεις τους για τη διερεύνηση του φευγαλέου αιθέρα. Το πείραμα που σχεδίασαν και έκαναν με πολλή επιμέλεια προκάλεσε έκπληξη και ζωηρές συζητήσεις για πολλά χρόνια. Ο λόγος όμως του ενδιαφέροντος δεν ήταν η επιτυχία, αλλά η αναπάντεχη αποτυχία του! Το πείραμα επιδίωκε, πολύ απλά, να μετρήσει την ταχύτητα κίνησης της Γης μέσα στον αιθέρα.Ετσι, δέσμες φωτός στέλνονταν παράλληλα ή αντίθετα προς την κατεύθυνση που κινούνταν η Γη. Σύμφωνα με την κλασική φυσική -αλλά και την κοινή λογική-, ένας παρατηρητής θα έπρεπε τότε να μετρά διαφορετική ταχύτητα για την κάθε φωτεινή δέσμη. Από τη διαφορά θα μπορούσε να υπολογιστεί η ταχύτητα της Γης ως προς τον αιθέρα, και έμμεσα να επιβεβαιωθεί η ύπαρξη του. Ας σημειωθεί ότι η συσκευή που είχαν κατασκευάσει οι Αμερικανοί φυσικοί -το περίφημο συμβολόμετρο- ήταν εξαιρετικά ευαίσθητη και ικανή να μετρήσει ακόμα και μικρές αποκλίσεις. Ωστόσο,οποιαδήποτε κατεύθυνση και αν ακολουθούσαν οι φωτεινές ακτίνες, ή ακόμα και αν η συσκευή στρεφόταν, η ταχύτητα της φωτεινής δέσμης δεν παρουσίαζε διαφορές.Ήταν φανερό: Κάτι σάπιο υπήρχε στο βασίλειο της Δανίας. Μόνο που κανείς δεν ήξερε ποιο ήταν στην πραγματικότητα το βασίλειο και ποια η Δανία. Να ήταν άραγε ο ένοχος η ταχύτητα του φωτός, οι μετρήσεις με το συμβολόμετρο ή μήπως η ίδια η κίνηση της Γης; Επιφανείς φυσικοί έφτασαν μάλιστα να μιλούν για μια «συνωμοσία των φυσικών νόμων», που παρεμπόδιζαν την ανίχνευση του αιθέρα. Η ερμηνεία της «συνωμοσίας» δόθηκε από τον Αϊνστάιν και την Ειδική θεωρία της Σχετικότητας το 1905 και ήταν αναπάντεχη: Η παρουσία του αιθέρα έπαψε να αποτελεί ανάγκη. Ήταν μάλιστα ασυμβίβαστη με τα βασικά αξιώματα της νέας θεωρίας. Το συμπέρασμα όμως αυτό δεν στηρίχθηκε στο πείραμα, που είχε προβληματίσει τη φυσική, Ο Αϊνστάιν ενδιαφερόταν για τα θεμέλια του οικοδομήματος και όχι για τις ρωγμές στους τοίχους. Το σάπιο, λοιπόν, υπήρχε στην αντίληψη μας για το χώρο και το χρόνο. Όσο για την ταχύτητα του φωτός, αυτή παρέμενε πάντοτε αναλλοίωτη, ανεξάρτητα από την κίνηση της φωτεινής πηγής ή του παρατηρητή. Σήμερα, εκατό χρόνια μετά, οι διαπιστώσεις αυτές μοιάζουν κρυστάλλινες· Τόσο που δύσκολα κατανοεί κανείς την ολέθρια επιμονή στην έννοια του αιθέρα, θα ήταν εύκολο να υποστηριχτεί ότι το πείραμα δεν άξιζε καν να γίνει και με τόση μάλιστα φροντίδα. Ο κοσμολόγος όμως Χέρμαν Μπόντι τονίζει: «Το πείραμα αυτό είχε τεράστια σημασία εκείνη την εποχή και η εκ των υστέρων σοφία μας είναι άχρηστη στην επιστήμη. Αυτό που έκανε τόσο περίφημο ίο πείραμα είναι ότι απέδειξε ως λανθασμένο κάτι που είχε εισχωρήσει στη σκέψη μας τόσο βαθιά, ώστε να μοιάζει πια προφανές».Πολύτιμη ρήση, που η ισχύς της ξεπερνά κατά πολύ την επιστήμη. Πολλά «προφανή» και στερεότυπα κυριαρχούν στη σκέψη μας και ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 67 μερικές φορές ρυθμίζουν τη ζωή μας. Είναι καιρός να διερωτηθούμε για την αξία τους και να αποκαλύψουμε τις βαθύτερες αλήθειες που ίσως κρύβουνΟ Αριστοτέλης ( 384 - 322 π.Χ. ) ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος. Μαζί με το δάσκαλό του Πλάτωνα αποτελεί σημαντική μορφή της φιλοσοφικής σκέψης του αρχαίου κόσμου, και η διδασκαλία του διαπερνούσε βαθύτατα τη δυτική φιλοσοφική και επιστημονική σκέψη μέχρι και την Επιστημονική Επανάσταση του 17ου αιώνα. Υπήρξε φυσιοδίφης, φιλόσοφος, δημιουργός της λογικής και ο σημαντικότερος από τους διαλεκτικούς της αρχαιότητας Σύμφωνα με όλες τις παραπάνω θεωρητικές διαπιστώσεις του, ο Αριστοτέλης υποστήριξε ότι ο κόσμος και ολόκληρος ο βιολογικός κύκλος μέσα σ' αυτόν είναι πράγματα αιώνια, ότι η ολοκληρωμένη μορφή κάθε παροδικού πράγματος είναι το αισθητό φανέρωμα της αιωνιότητας και της νομοτέλειας του φυσικού γίγνεσθαι και ότι ο κύκλος της ανάγκης, σε αναφορά με την αιωνιότητα της μορφής, ακολουθεί μηχανικά τη γραμμή γένεση-αύξηση-τελείωση-μείωσηφθίση-φθορά. Τον κόσμο ο Αριστοτέλης τον περιέγραφε με αφετηρία τα δεδομένα της φυσικής φιλοσοφίας των προσωποκρατικών. Είπε ότι τα φυσικά σώματα είναι κράματα από τα τέσσερα στοιχεία (γη, νερό, αέρας, φωτιά), που συνδυάζουν μέσα τους τις βασικές ποιότητες (γη-κρύο/ζεστό, νερό-κρύο/υγρό, αέρας-ζεστό/υγρό, φωτιά-ζεστό/ξερό) και που μέσα στον κοσμικό χώρο έχουν διάταξη σε ομόκεντρες σφαίρες, με τα βαρύτερα προς το κέντρο (γη) και τα ελαφρότερα προς την περιφέρεια (φωτιά). Σ' αυτά τα τέσσερα στοιχεία, τα οποία οι προσωκρατικοί είχαν υποθέσει ως συστατικά του σύμπαντος, ο Αριστοτέλης πρόσθεσε πέμπτο, τον αιθέρα στην εξωτερική περιφέρεια. Οι ονομασίες "πέμπτον σώμα" ή "πέμπτη ουσία" ή "πεμπτουσία" ως χαρακτηρισμός του αιθέρα δεν οφείλεται στον ίδιο τον Αριστοτέλη αλλά σε μεταγενέστερους "δοξογράφους". Για τον αιθέρα ο Αριστοτέλης είπε ότι από αυτόν, ως μοναδικό υλικό, αποτελούνται όλα τα ουράνια σώματα από τη Σελήνη και πέρα και γι' αυτό το λόγο εκείνα παραμένουν αναλλοίωτα, ενώ τα σώματα κάτω από τη Σελήνη μεταβάλλονται αδιάκοπα. Από αυτές τις θέσεις γίνεται φανερό ότι ο Αριστοτέλης δεν μπόρεσε να ξεπεράσει την παλιότερή του κοσμολογία ούτε στο θέμα της "δυαρχίας" (δυο είδη υλικού και δομής μέσα στο σύμπαν) ούτε στο θέμα του γεωκεντρισμού (ομόκεντρες σφαίρες γύρω από τη Γη). Για την Γη αποδέχθηκε βέβαια την επιστημονικότερη θεωρία του Ευδόξου, που της απέδωσε σφαιρικότητα ανάλογη με τη σφαιρικότητα του ουρανού και, αντίθετα από ό,τι θα περίμενε κανείς, ήταν καλύτερα πληροφορημένος για τις χώρες της Δύσης παρά για εκείνες της Ανατολής. Στα "Μετεωρολογικά" του εξέτασε ακόμη φαινόμενα, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 68 όπως οι διάττοντες και οι καινοφανείς αστέρες, οι μετεωρίτες και οι κομήτες, το Βόρειο Σέλας και ο Γαλαξίας, απαλλαγμένος από δεισιδαιμονίες που ήταν κυρίαρχες στην εποχή του γύρω από αυτά τα φαινόμενα. Με τις επιδόσεις του σε ειδικά προβλήματα της γενικής φυσιογνωσίας της εποχής του ο Αριστοτέλης πέτυχε να θεμελιώσει θεματολογικά και μεθοδολογικά τη βιολογία και πολλούς άλλους συγγενικούς κλάδους της επιστήμης, όπως η φυτολογία, η ζωολογία, η οικολογία, η εντομολογία, η εμβρυολογία, η ψυχολογία των ζώων κτλ. Έτσι πρώτος εισηγήθηκε μεθόδους ταξινόμησης των ειδών, εξέτασε τα αίτια της διαφοροποίησης του γένους, τις κληρονομικές και τις επίκτητες ιδιότητες, την πολυγονία και την ολιγογονία, την πολυτοκία και τη διάρκεια της κύησης στα διάφορα ζώα, την εξάπλωση ορισμένων ειδών και την επίδραση του φυσικού περιβάλλοντος στο "ήθος" των ζώων, στις συνήθειές τους, στις ασθένειές τους κτλ. Ο φιλόσοφος αντλούσε το μεγαλύτερο μέρος του πληροφοριακού υλικού του από βιβλία, λαϊκές παραδόσεις, προσωπικές συζητήσεις με γεωργούς, βοσκούς, κυνηγούς, ψαράδες, πρακτικούς γιατρούς κτλ. και σπάνια από αυτοψία. Συνεπώς, η γνώμη ότι ήταν οργανωτής ενός είδους κέντρου έρευνας για όλα αυτά τα πράγματα είναι τουλάχιστον υπερβολική. Για τις βιολογικές έρευνές του ο Αριστοτέλης διατύπωσε και εφάρμοσε τρία κριτήρια, την "κλίμακα ζωής" (θρεπτική, αισθητική, διανοητική), την "εγγενή θερμότητα" (όσο πιο θερμόαιμο, τόσο πιο εξελιγμένο ζώο) και την "πολυπλοκότητα" της δομής (όσο πιο σύνθετα όργανα, τόσο τελειότερος οργανισμός). Ας σημειωθεί ότι εισάγοντας την έννοια του "οργάνου" και στη συνέχεια του ανόργανου και του οργανικού κόσμου, ο Αριστοτέλης ήταν προσδιορισμένος από τις κρατούσες στην εποχή του, μεταφυσικές και θεολογικές αντιλήψεις για την ψυχή, δηλαδή ότι αυτή μεταχειρίζεται το σώμα σαν όργανο για να πραγματώσει τους σκοπούς της. Συνοψίζοντας, μπορεί να λεχθεί ότι ο Αριστοτέλης επισήμανε τις εξής βιολογικές αρχές, που η σύγχρονη επιστήμη ανακάλυψε και διατύπωσε εκ νέου, χωρίς να έχει συγκεκριμένη γνώση σχετικών διδασκαλιών του Αριστοτέλη. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 69

1. Η φύση είναι απλή. Επιλύει κάθε πρόβλημά της με τον απλούστερο δυνατό τρόπο και δε δημιουργεί τίποτε μάταια και περιττά. 2. Η φύση δημιουργεί αντίβαρο σε κάθε υπερβολική δύναμη και έτσι εξομαλύνει ανισότητες και αντιθέσεις. 3. Η φύση περιορίζει τα σπέρματα εκεί όπου παρατηρείται υπέρμετρη ανάπτυξη. 4. Ο ιδιαίτερος χαρακτήρας του "είδους" μέσα στο άτομο είναι η τελευταία βαθμίδα στη διαδικασία γένεσης του εμβρύου. 5. Τα όργανα είναι εξειδικευμένα. 6. Τα όργανα, παράλληλα με την κύρια λειτουργία τους, επιτελούν και δευτερεύουσες λειτουργίες. 7. Ορισμένα όργανα είναι διαμορφωμένα έτσι, ώστε να προάγουν τη διαιώνιση του είδους. 8. Τα όργανα, όπου είναι κατά ζεύγη, έχουν συμμετρική διάταξη. Ανθρωπολογία (ψυχολογία). Χωρίς να παραβλέψει τα κοινά γνωρίσματα ανάμεσα στον άνθρωπο και τα άλλα ζώα, ο Αριστοτέλης αναγνώρισε στον άνθρωπο μια θέση μοναδική μέσα στον κόσμο. Την υπεροχή του την επισήμανε βασικά στην όρθια στάση και στο όρθιο βάδισμά του, στην κατασκευή του χεριού, στον έναρθρο λόγο και στη συνειδητή σκέψη. Με την όρθια στάση του ο άνθρωπος, παρατήρησε ο Αριστοτέλης, έχει την ευχέρεια να κρατά ψηλά το κεφάλι και να το διευθύνει με τρόπο άγνωστο στα τετράποδα, με την ανύψωση του κεφαλιού ευνοούνται οι λειτουργίες των αισθήσεων και της νόησης. Το χέρι ο Αριστοτέλης το είδε σαν όργανο των οργάνων. Αντιστρέφοντας όμως τη θέση του Αναξαγόρα, ότι ο άνθρωπος είναι το πιο σοφό ζώο, επειδή έχει χέρια, υποστήριξε ότι, ακριβώς επειδή είναι το πιο σοφό ζώο, έχει χέρια. Για τη γλώσσα παρατήρησε ότι αυτή, με τη δομή και το σχήμα της, προπαντός όμως με τη συνθετότερη κίνησή της, είναι όργανο όχι μόνο της γεύσης αλλά και του έναρθρου λόγου, που μεταμορφώνει τη σκέψη σε φωνή και έτσι προάγει τη συνεννόηση, τη συμβίωση και τις πολυπλοκότερες σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Υποστήριξε επίσης ότι ο άνθρωπος διαθέτει τη νόηση σαν κάτι πρόσθετο πλάι στην αίσθηση, που είναι κοινή σε όλα τα ζώα, το είχαν ήδη παρατηρήσει ο Αλκμαίων ο Κροτωνιάτης, οι ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 70 σοφιστές και ο Πλάτων αλλά ο Αριστοτέλης έδωσε μεγάλες διαστάσεις στη μελέτη αυτής της διαφοράς. Ως απότοκα του συνόλου των φυσικών παραγόντων που συμβάλλουν στην υπεροχή του ανθρώπου παρατήρησε μια σειρά από ιδιότητες και πάθη, που χαρακτηρίζουν μόνο τον άνθρωπο. Κατά τον Αριστοτέλη λοιπόν, μόνο ο άνθρωπος έχει την έννοια του χρόνου, την ικανότητα να μετρά το χρόνο και ό,τι άλλο, να έχει αυτοσυνείδηση και να σκέφτεται για πράγματα που απασχολούν, να επιλέγει ανάμεσα σε πολλές δυνατότητες το δικό του τρόπο για να πράξει, να γελά και να χτυπά η καρδιά του από ψυχικά και πνευματικά ερεθίσματα. Τέλος, χωρίς να αμφισβητήσει τη διαπίστωση των παλαιότερων σοφιστών, ότι πολλά ζώα υπερτερούν σε δύναμη, σε αντοχή και σε αισθητήρια όργανα, παρατήρησε ότι με το πνεύμα του ο άνθρωπος διαθέτει ανεξάντλητη εφευρετικότητα, που του ανοίγει δρόμους για να πραγματώνει κάθε σκοπό του. Σε αναφορά με τον άνθρωπο ως σύνολο, όχι μεμονωμένα, είδε ο Αριστοτέλης και το πρόβλημα της ψυχής. Θεώρησε την ψυχή από την αρχή ως όργανο του φορέα της, και γι' αυτό επέκρινε τόσο τη θεωρία του Δημόκριτου ότι η ψυχή αποτελείται από άτομα, όσο και τη θεωρία του Πλάτωνα ότι η ψυχή έχει αυτοκίνηση. Ο Αριστοτέλης μελέτησε την ψυχή όχι μόνο από γενική φιλοσοφική άποψη αλλά και από βιολογική, γνωσιολογική και ηθική, προσέχοντας περισσότερο, πρώτος αυτός κατά την αρχαιότητα, τα ψυχοσωματικά και βιολογικά φαινόμενα παράλληλα με τα νοητικά. Από αυτό φαίνεται πόσο διεύρυνε στον καιρό του την έννοια της ψυχής. Ωστόσο πρέπει να σημειωθεί ότι και στην ψυχολογία του ο Αριστοτέλης παρέμεινε φιλόσοφος και έτσι δε θα μπορούσε να ταυτιστεί με το σύγχρονο ψυχολόγο. Ο Αριστοτέλης όρισε την ψυχή με αυτά τα λόγια: "Η ψυχή έστιν εντελέχεια η πρώτη σώματος φυσικού δυνάμει ζωήν έχοντος". Ειδικότερα, θεώρησε την ψυχή σε σχέση με το σώμα από τη σκοπιά της οντολογίας του ως μορφή ("είδος"), από τη σκοπιά της φυσικής θεωρίας του για την κίνηση ως πηγή κίνησης ("ενέργεια") και με το τελεολογικό κριτήριό του ως τελικό σκοπό του όντος ("εντελέχεια"). Σύμφωνα πάντα με τα βιολογικά και τα τελεολογικά κριτήριά του, διέκρινε τρεις τύπους ψυχής, τη "θρεπτική" (του φυτού), την "αισθητική" (του ζώου) και τη "διανοητική" (του ανθρώπου). Για τον τελευταίο τύπο ψυχής δίδαξε ακόμη ότι αυτός ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 71 αποτελείται από τον "παθητικόν νουν", που συνδέεται με τα πάθη και είναι θνητός και με τον "ποιητικόν νουν", που είναι απαθής, θεωρητικός και αθάνατος. Και στο σημείο αυτό παρατηρείται ότι ο Αριστοτέλης, όπως στην κοσμολογία του, έτσι και στην ψυχολογία του, παρόλο τον πραγματισμό του, τελικά δεν κατόρθωσε να απαλλαγεί από τα δυαρχικά κατάλοιπα. Εν συνεχεία, με πρόθεση να μελετήσει τις "κοινές πράξεις", δηλαδή τις κοινές λειτουργίες σώματος και ψυχής, ο Αριστοτέλης έγραψε και πολλές μικρότερες, ειδικές πραγματείες για τον ύπνο, τα όνειρα, τη μαντική, την αίσθηση, τη μνήμη, τη νόηση κ.ά., που έμειναν γνωστές με το γενικό τίτλο "Μικρά Φυσικά". Για τον ύπνο, που τον χαρακτήριζε φυσιολογική απώλεια της συνείδησης, παράτησε ότι οφείλεται σε αδυναμία των αισθήσεων, που έτσι λειτουργούν ασυντόνιστα, με αποτέλεσμα το ίδιο γεγονός να έχει στην κάθε μια από αυτές διαφορετική επίδραση. Για τα όνειρα έδωσε φυσικές εξηγήσεις, τα χαρακτήρισε δηλαδή ως ένα είδος ανάμνησης και αναίρεσε την κρατούσα αντίληψη ότι περιέχουν μηνύματα των θεών, παρατηρώντας ότι όνειρα βλέπουν και τα ζώα. Την αίσθηση, που τη θεωρούσε ψυχοσωματική λειτουργία, την απέδωσε σε αλλοίωση μέσα στο αισθητήριο όργανο, με αποτέλεσμα να αναπαράγεται η αντικειμενική πραγματικότητα υποκειμενικά αλλά και με πιστότητα. Εκτός από τις μεμονωμένες αισθήσεις ο Αριστοτέλης αναγνώρισε και μια κοινή, που έχει κριτική ιδιότητα. Εξήγησε όμως ότι η "κοινή αίσθησις" πρώτα συντονίζει τις αισθήσεις, για να παραχθεί η παράσταση ("φαντασία"), η οποία βοηθάει για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος, η μορφή, η κίνηση και ο χρόνος και ύστερα συνθέτει τις επιμέρους παραστάσεις για να παραχθεί η νόηση. Εξήγησε ακόμη ότι κάθε επιμέρους αίσθηση έχει σωστή αντίληψη των πραγμάτων, ενώ το ενδεχόμενο λάθος στην παράστασή τους ανάγεται αποκλειστικά στην κοινή αίσθηση, δηλαδή στο συντονισμό των αισθήσεων. Είπε επίσης ότι η σχέση νόησης και νοητού πράγματος είναι ανάλογη με τη σχέση αίσθησης και αισθητού πράγματος. Από όλα αυτά γίνεται φανερό ότι ο Αριστοτέλης θεωρούσε την αίσθηση αφετηρία για τη νόηση και αδύνατη τη γνώση "έξω του αισθάνεσθαι". Με αυτόν τον τρόπο απομακρύνθηκε από τη διδασκαλία του Πλάτωνα για την προτεραιότητα της νόησης και πλησίασε περισσότερο την αισθησιοκρατική αντίληψη του Δημόκριτου. Ηθική. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 72 Ανθρωπολογικά θεμελίωσε ο Αριστοτέλης και την ηθική του, δηλαδή τη διδασκαλία του για το καλό και την ευτυχία, την αρετή και την πράξη. Έτσι και σ' αυτή την περιοχή της φιλοσοφίας απομακρύνθηκε όχι μόνο από τη θρησκεία, που είχε θεμελιώσει την ηθική θεοκρατικά αλλά και από το Σωκράτη και τον Πλάτωνα, που, πιστεύοντας σε απόλυτο καλό και κακό, είχαν επιζητήσει να θεμελιώσουν την ηθική οντολογικά. Τον άνθρωπο θεώρησε ο Αριστοτέλης "αρχήν και γεννητήν των πράξεων ώσπερ και των τέκνων" και προχωρώντας ακόμη πιο μακριά από τον Πλάτωνα, τόνισε ότι ο σκοπός της ηθικής δεν είναι η γνώση του καλού και της αρετής, ως προϋπόθεση για την ηθικά καταξιωμένη πράξη, γιατί από αυτήν εξαρτάται η ευτυχία άμεσα, ενώ από τη γνώση εξαρτάται έμμεσα. Έτσι δίδαξε ότι ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να ευτυχήσει με δικά του μέσα, επειδή έχει τη δυνατότητα να ελέγχει τις πράξεις του, επομένως να κατακτήσει την αρετή, που οδηγεί στην ευτυχία. Κατά τον Αριστοτέλη, ευτυχία είναι η σύμφωνη με την αρετή και βασισμένη στη φρόνηση ενέργεια της ψυχής. Διευκρίνιζε ότι η ζωή του ανθρώπου με την ηθική καταξιωμένη δραστηριότητα του είναι γεμάτη ηδονή, γιατί οι πράξεις της αρετής έχουν μέσα τους ηδονή. Σχετικά ο Αριστοτέλης, που πίστευε ότι η ηδονή είναι φυσική ανάγκη για όλους ανεξαρτήτως τους ζωντανούς οργανισμούς και ότι γι' αυτό το λόγο δεν μπορεί να μη θεωρηθεί ως συστατικό της ευτυχίας, διέκρινε ηδονή των αισθήσεων και ηδονή πνευματική εξηγώντας ότι η πρώτη είναι κοινή σε όλα τα ζώα, ενώ η δεύτερη αποτελεί προνόμιο του ανθρώπου, βιώνεται μέσα στην πνευματική δραστηριότητά του και είναι αβλαβής, σταθερή και πιο έντονη από εκείνη των αισθήσεων. Επισημαίνοντας ακόμη ότι η ευτυχία βρίσκεται μέσα στη δραστηριότητα τη σύμφωνη με την αρετή, δεν παρέβλεψε βέβαια το γεγονός ότι όλες οι πράξεις, άσχετα από τα αποτελέσματά τους, έχουν σκοπό την ευτυχία. Επίσης δεν παραγνώρισε το γεγονός ότι η ζωή, επομένως και η ευτυχία του ανθρώπου, εξαρτάται και από την τύχη, δηλαδή από ορισμένα εξωτερικά αγαθά. Τόνισε όμως ότι από όλα τα συντελεστικά της ευτυχίας, που καθαυτά είναι αστάθμητα, μόνο η υπεύθυνη πράξη του ανθρώπου, η σύμφωνη με την αρετή, έχει ασφάλεια και διάρκεια στην επιδίωξη της ευτυχίας. Με την προϋπόθεση ότι η ευτυχία πραγματώνεται με την αρετή, ο Αριστοτέλης έδειξε πόσο αναγκαία είναι η γνώση της αρετής. Κατά την άποψή του, η αρετή δεν είναι ούτε πάθος ούτε δύναμη αλλά μόνιμη δεξιότητα της ψυχής, κατακτημένη με άσκηση. Εξήγησε ότι ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 73 με αυτή τη δεξιότητα ο άνθρωπος επιλέγει σε ακραίες καταστάσεις, που ονομάζονται "έλλειψη" και "υπερβολή", μια μέση κατάσταση ("μεσότητα"), αυτή που τον αφορά και που είναι καλύτερη γι' αυτόν "ως ή επιστήμη κελεύει και ο λόγος". Δείχνοντας ότι είναι μέσα στις δυνατότητες του ανθρώπου η εύρεση του ορθού μέτρου, επιζήτησε να καθορίσει και το κριτήριο επιλογής του τρόπου ενέργειας στην κάθε πράξη. Σχετικά με αυτό το κριτήριο ο Αριστοτέλης, αφού παρατήρησε ότι κάθε απόκλιση από το ορθό μέτρο ενοχλεί τον άνθρωπο, επισήμανε την ανάγκη να ενεργεί ο άνθρωπος πάντα με τρόπο που να μη διαταράσσεται η ελεύθερη και καθαρή σκέψη του. Για την κατάκτηση της ίδιας της αρετής ο Αριστοτέλης, πιστεύοντας ότι ο άνθρωπος από τη φύση του δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός, έκρινε απαραίτητα τα παραπάνω. Τη γενικά ομαλή δομή και ανάπτυξη του οργανισμού, τη σωστή μάθηση και την επιμονή και μακροχρόνια άσκηση, τονίζοντας ιδιαίτερα τη σημασία του εθισμού. Αφού έδειξε ότι η αρετή πραγματώνεται με την πράξη, ο Αριστοτέλης μελέτησε την ίδια την ηθική πράξη στη δομή της και έδωσε την ακόλουθη περιγραφή της: πρώτα ο νους διαπιστώνει ότι είναι καλό, ύστερα διεγείρεται η "όρεξις", που συντελεί ώστε η κρίση του ότι κάτι είναι καλό να μεταμορφωθεί σε επιθυμία για την προσέγγιση, την απόκτηση και γενικά τη βίωση εκείνου που θεωρήθηκε καλό. Τότε ο νους δίνει εντολή για ανταπόκριση στην επιθυμία και όταν η εντολή του βρει ανταπόκριση, η βούληση πετυχαίνει την απόφαση. Στη συνέχεια το άτομο αναζητεί τα μέσα για την πραγμάτωση του σκοπού και υπολογίζει τις περιστάσεις, ώστε να διασφαλιστεί η πράξη από κάθε πλευρά και να επιτελεστεί σωστά και αποτελεσματικά ("ότε δει και αφ' οις και προς ους και ου ένεκα και ως δει μέσον τε και άριστον, όπερ εστί της αρετής"). Ο Αριστοτέλης παρατήρησε ακόμη ότι για να πράττει κανείς ηθικά, δεν αρκεί να πράττει σωστά αλλά χρειάζεται να έχει τη σωστή διάθεση και βούληση, δηλαδή τη σταθερή αγαθή προαίρεση. Έφτασε μάλιστα ως το σημείο να διατυπώσει την αρχή, που χαρακτηρίζει και την ηθική σκέψη του στο σύνολό της, ότι η προαίρεση και όχι η επιτυχία, δίνει στην πράξη ηθική αξία. Στην ηθική φιλοσοφία του ο Αριστοτέλης, όπως και όλοι οι πριν από αυτόν φιλόσοφοι, δεν περιορίστηκαν στο ατομικό επίπεδο αλλά προχώρησε και στο κοινωνικό. Έτσι αναζήτησε την ηθική τελείωση του ανθρώπου μέσα στον οργανωμένο ομαδικό βίο και μελέτησε όλες τις μορφές επικοινωνίας, αποδίδοντας κορυφαία σημασία στη φιλία, που, με ιδιαίτερο ζήλο και προσωπική θέρμη, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 74 την ερεύνησε ως ηθικό φαινόμενο σε κάθε πτυχή της ατομικής και της κοινωνικής ζωής, από τις πιο συμπτωματικές συναντήσεις των επιβατών ενός πλοίου ως τους πιο μόνιμους δεσμούς των μελών μιας οικογένειας, ακόμη και ως τη "φιλαυτία", όπως ονόμασε ο ίδιος την αρμονική σχέση του ατόμου με τον εαυτό του. Χρησιμοποιώντας το βιολογικό και ανθρωπολογικό κριτήριό του δε θεώρησε απλώς τις ορμές πηγή των αρετών αλλά και δίδαξε ότι η ίδια η αρχή της ηθικότητας δεν είναι παρά "ορμή άλογός τις προς το καλόν". Ωστόσο και παρά τον τονισμό της σημασίας της πράξης απέναντι στη γνώση του καλού και της αρετής, ο Αριστοτέλης σε όλα τα ηθικά συγγράμματά του έχει ακρογωνιαίο λίθο την έννοια του ορθού λόγου, που κατέχεται από την κεντρική ιδέα της αρμονίας λόγου και πάθους και εξαντλεί το ενδιαφέρον του στη θεωρητική ανάλυση των μορφών του αγαθού και της δομής της ηθικής πράξης. Πολιτική φιλοσοφία. Με την πολιτική φιλοσοφία του ο Αριστοτέλης συμπλήρωσε την ηθική του, κυρίως στην κοινωνική της διάσταση. Όρισε την πολιτική ως τέχνη του οργανωμένου ομαδικού βίου των ανθρώπων και είναι αυτός που χαρακτήρισε τον άνθρωπο "φύσει πολιτικόν ζώον". Έτσι δίδαξε ότι ο άνθρωπος μέσα σε μια πολιτική κοινωνία μπορεί να επιτύχει την ηθική τελείωσή του και ότι οι σκοποί του ατόμου και του συνόλου ταυτίζονται στην οργανωμένη κοινωνία και πραγματώνονται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο μέσα σ' αυτή. Διαχωρίζοντας φυσικά, το κράτος από οποιαδήποτε άλλη ομάδα ανθρώπων, το προσδιόρισε ως σύνθετο σχήμα με συστατικά στοιχεία τους πολίτες, που είναι ισότιμα μέλη του και που δικαιούνται να μετέχουν στη διακυβέρνηση και στην απονομή της δικαιοσύνης. Σχετικά παρατήρησε ότι εφόσον το κράτος δημιουργήθηκε από την ανάγκη να διασφαλιστούν οι προϋποθέσεις και οι συνθήκες για την πραγμάτωση του σκοπού της ζωής των ατόμων, αυτός ο σκοπός δεν μπορεί να πραγματωθεί παρά μόνο πάνω σε βάση ηθική γιατί και η ίδια η αξία του ανθρώπου ως μέλους της κοινότητας στηρίζεται γενικά στην ηθικότητα και ειδικά στο δίκαιο. Από αυτή την αρχή είδε ο Αριστοτέλης να προκύπτει το κύριο γνώρισμα του κράτους, η "αυτάρκεια", δηλαδή η δυνατότητά του να δημιουργεί με δικές του δυνάμεις τους όρους ζωής για τους πολίτες του. Στην αυτάρκεια του κράτους περιέλαβε στοιχεία υλικά και πνευματικά, δηλαδή από τη μια τα μέσα διατροφής, τα "επιτηδεύματα", τα όπλα και τα χρήματα και από την άλλη τους θεσμούς, τις αρχές και τα όργανά τους, τη δημόσια λατρεία και κάθε πολιτιστικό στοιχείο που βρίσκει ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 75 γενικότερη αποδοχή και ευνοεί τους σκοπούς του συνόλου. Ως αυτό το σημείο ο Αριστοτέλης δε φαίνεται να έχει απομακρυνθεί πολύ από την πολιτική φιλοσοφία του Πλάτωνα, στη συνέχεια όμως γίνεται φανερό ότι σκεφτόταν με διαφορετικά κριτήρια. Έτσι, με το οικονομικό κριτήριο χώρισε τους πολίτες σε γεωργούς, τεχνίτες και εμπόρους, ενώ με το κοινωνικό σε πλούσιους, φτωχούς και μεσαίους. Με βάση αυτή την τελευταία διαίρεση, δίδαξε ότι από τις σχέσεις που διαμορφώνονται κάθε φορά ανάμεσα σ' αυτές τις κοινωνικές τάξεις εξαρτάται η ιδιαίτερη μορφή του πολιτεύματος, επισημαίνοντας ότι οι σκοποί του συνόλου επιδιώκονται με το πολίτευμα και με την αγωγή. Το πολίτευμα ο Αριστοτέλης το προσδιόρισε ως καταστατικό χάρτη του κράτους αναφορικά με τους βασικούς παράγοντές του και τις αρμοδιότητές τους. Το γεγονός ότι το πολίτευμα παρουσιάζει ποικίλες μορφές μέσα στην ιστορία της ανθρώπινης κοινωνίας το απέδωσε στον τρόπο που μοιράζεται η δύναμη ανάμεσα στα συστατικά στοιχεία του κράτους και κυρίως στη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στους λίγους συνήθως πλουσίους και τους πολλούς φτωχούς πολίτες. Διαπίστωσε ότι το πολίτευμα μπορεί να παρουσιάζεται σε τρεις κύριες μορφές και τρεις εκτροπές από αυτές. Οι τρεις κύριες μορφές του πολιτεύματος είναι η βασιλεία, η αριστοκρατία και η δημοκρατία με αντίστοιχες εκτροπές από αυτές την τυραννίδα, την ολιγαρχία και την οχλοκρατία. Πάνω σ' αυτό ο Αριστοτέλης εξήγησε ότι στη βασιλεία και την τυραννίδα η εξουσία είναι στα χέρια ενός, στην αριστοκρατία και την ολιγαρχία στα χέρια λίγων και στη δημοκρατία και την οχλοκρατία στα χέρια των πολλών. Τελικά όμως, όπως και ο Πλάτων, πριν από αυτόν, τείνει να πιστέψει ότι το πολίτευμα, όπως δείχνουν τα ίδια τα πράγματα, μπορεί να παρουσιάζεται μόνο σε δύο μορφές, στην πρώτη από αυτές το μέτρο το δίνει το κοινό καλό και στη δεύτερη το συμφέρον του άρχοντα. Έκπληξη προκαλεί το γεγονός ότι ο Αριστοτέλης, παρά τους στενούς προσωπικούς του δεσμούς με μονάρχες της εποχής του, δεσμούς που συχνά τον έκαναν αντιπαθή στην αθηναϊκή δημοκρατία, δεν έκρυβε την προτίμησή του στη "μέση πολιτεία", όπως ονόμασε ο ίδιος μια βασική μορφή αστικής δημοκρατίας. Πιστεύοντας ότι αυτή η μορφή πολιτεύματος είναι η "άριστη", επισήμανε ότι σ' αυτή φτωχοί και πλούσιοι είναι ίσοι απέναντι στο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 76 νόμο, ότι η μεσαία τάξη εξασφαλίζει την απαιτούμενη ισορροπία ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς, με τον καλύτερο μάλιστα τρόπο, αν είναι ισχυρότερη από τις δύο άλλες τάξεις μαζί ή τουλάχιστον από την καθεμία τους, ότι η μεσαία τάξη κρατά το κέντρο βάρους στη μέση, αν απειληθεί σύγκρουση ανάμεσα στις ακραίες τάξεις και ότι, όπου επικρατεί η μεσαία τάξη, δεν αναπτύσσεται το κοινωνικό και ταξικό μίσος, γιατί από άποψη ιδιοκτησίας οι μεγάλες διαφορές περιορίζονται, με αποτέλεσμα οι κίνδυνοι πολιτικής αναταραχής να είναι ελάχιστοι. Η ζωή των πολιτών σε ένα ιδανικό κράτος, κατά τον Αριστοτέλη, δεν μπορεί να εκδηλώνεται παρά με τη άσκηση της αρετής για το καλό του συνόλου και με την προσφορά πολλών ευκαιριών για τη χαρά της ομορφιάς. Αλλά τέτοιο κράτος, επισήμανε ο ίδιος, δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την αγωγή των πολιτών, που είναι μετά το πολίτευμα το δεύτερο από τα αναγκαία μέσα για την πραγμάτωση των σκοπών του κράτους. Έτσι ο Αριστοτέλης έκανε φανερή την ανάγκη να μορφώνονται τα παιδιά ως μελλοντικοί πολίτες, σύμφωνα με ένα σύστημα αγωγής οργανωμένο και εποπτευόμενο από το κράτος, προπαντός όμως ενιαίο, όπως ενιαίος πίστεψε ότι είναι και ο σκοπός του κράτους. Στο θέμα της αγωγής παρατήρησε ακόμη ότι δεν είναι αρκετό να προσφέρει η διδασκαλία στους μελλοντικούς πολίτες χρήσιμες γνώσεις αλλά πρέπει και αν τους εθίζει στη χαρά του καλού και του ωραίου, δηλαδή να τους προετοιμάζει για να κάνουν πράξεις αρετής. Σ' αυτή την αποστολή της αγωγής πίστευε ότι είναι ανάγκη να εντοπίζεται το μεγαλύτερο ενδιαφέρον του κράτους και ακολουθώντας το κλασικό ιδανικό της εποχής του για πνεύμα γεμάτο υγεία, έδινε, όπως και ο Πλάτων πριν από αυτόν, μεγάλη σημασία στην ισόρροπη ανάπτυξη της "γυμναστικής αγωγής" και της "μουσικής αγωγής". Εκτός από το πολίτευμα και την αγωγή, ο Αριστοτέλης μελέτησε ειδικότερα την ηθική τελείωση του ατόμου σε σχέση με την κοινωνική και την πολιτική ωριμότητα του πολίτη, την κοινωνία και την οικονομία, τις πολιτικές ουτοπίες και το πάθος της εξουσίας και τις αρμοδιότητές τους, το δίκαιο και τους νόμους, την έκφραση συλλογικής βούλησης, τις κοινωνικές τάξεις και την παθολογία της πολιτείας, τις επαναστάσεις και τα αίτιά τους. Ως κατακλείδα ας σημειωθεί ότι πρώτος διατύπωσε και εισηγήθηκε δύο βασικές αρχές, που ισχύουν σήμερα στην πολιτική σε παγκόσμια κλίμακα, τη διάκριση των εξουσιών και την αρχή της πλειοψηφίας. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 77 Η επίδραση του Αριστοτέλη. Αν υπάρχει ένας φιλόσοφος που κυριάρχησε στη σκέψη του δυτικού κόσμου, σε όλες τις περιόδους της ιστορίας του, αυτός είναι ο Αριστοτέλης ο Σταγειρίτης. Ωστόσο αυτή η πνευματική κυριαρχία του, αντίθετα από την ισοδύναμη πολιτική και στρατιωτική κυριαρχία του μαθητή του, Μεγάλου Αλεξάνδρου, δεν έγινε πραγματικότητα παρά ύστερα από μυθιστορηματικές συνθήκες και με πολύ βραδύ ρυθμό, αφού και ο ίδιος ο Αλέξανδρος, άθελά του, έγινε ο πρωταίτιος γι' αυτή την καθυστέρηση. Γιατί με το έργο του Αλεξάνδρου και τις συνέπειες που είχε αυτό άλλαξαν ριζικά στις δομές τους, η ζωή, η σκέψη και η τέχνη, ώστε τα κλασικά κριτήρια του Αριστοτέλη να φαίνονται ανεπαρκή στην κοινωνική πραγματικότητα της Αλεξανδρινής εποχής. Έτσι δεν άσκησε άμεσα, σε βάθος και πλάτος, την επίδραση που θα περίμενε κανείς ότι θα ασκούσε η φιλοσοφία του, κυρίως με την ηθική, την πολιτική και την αισθητική θεωρία του. Στην αρχή ο Αριστοτέλης επηρέασε άμεσα τους μαθητές του, κυρίως τον Θεόφραστο και τον Αριστόξενο τον Ταραντίνο και έμμεσα τον κύκλο του Περιπάτου, που ίδρυσε ο Θεόφραστος στην Αθήνα το 318. Το γεγονός ότι ο Αριστοτέλης είχε ήδη θεμελιώσει θεματολογικά και μεθοδολογικά πολλούς κλάδους του επιστητού συνέτεινε στο να ενθαρρυνθούν και να πάρουν τις απαραίτητες κατευθύνσεις αρκετοί περιπατητικοί, για να καλλιεργήσουν, παράλληλα με τη φιλοσοφία και τις ειδικές επιστήμες, όπως ο Εύδημος, ο Μένων, ο Δικαίαρχος ο Μεσσήνιος, ο Στράτων ο Λαμψακηνός, ο Λύκων και ο Αρίστων ο Κείος. Οι δύο τελευταίοι αξίζει να αναφερθούν και για τις πρωτοβουλίες τους στην προσπάθεια για κάποια εκλαΐκευση της αριστοτελικής φιλοσοφίας. Η επίδραση του Αριστοτέλη αυτή την περίοδο φαίνεται και από μια σειρά σωζόμενα ψευδοαριστοτελικά έργα, που συγγραφείς τους είναι μερικοί από τους παραπάνω και άλλοι περιπατητικοί. Με το πέρασμα του χρόνου η επίδραση του Αριστοτέλη, ξεπερνώντας τα όρια του Περιπάτου, απλώθηκε και σε άλλες φιλοσοφικές σχολές. Για παράδειγμα αναφέρω το γεγονός ότι περίπου το 100 π.Χ. ο μεγάλος στωικός φιλόσοφος Ποσειδώνιος είχε δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την αριστοτελική φιλοσοφία. Το ενδιαφέρον για τη φιλοσοφία του Αριστοτέλη αναγεννήθηκε ουσιαστικά με την πρώτη συνολική έκδοση των ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 78 αριστοτελικών έργων από τον Ανδρόνικο το Ρόδιο στη Ρώμη (περ. 40-30 π.Χ.), με βάση τα αυτόγραφα από το προσωπικό αρχείο του Αριστοτέλη, που μετά το θάνατο του Θεόφραστου τα είχαν αποθηκεύσει οι συγγενείς του μεγάλου φιλοσόφου στην Τρωάδα. Ως την εποχή που έγινε αυτή η έκδοση, η αριστοτελική φιλοσοφία ήταν γνωστή από μερικά μόνο έργα, που είχαν κυκλοφορήσει σε περισσότερα χειρόγραφα, κυρίως από διαλόγους, όμοιους με τους πλατωνικούς, τους οποίους ο Αριστοτέλης, όπως και ο Πλάτων προόριζε για το ευρύτερο κοινό. Με αφετηρία τη συνολική έκδοση των αριστοτελικών έργων άρχισε η ευρύτερη και βαθύτερη επίδραση της σκέψης του Αριστοτέλη όχι μόνο στον κύκλο του Περιπάτου και των άλλων φιλοσοφικών σχολών αλλά και στη γενικότερη πνευματική ζωή του αρχαίου κόσμου. Επίσης, παράλληλα και ακριβώς με βάση την παραπάνω συνολική έκδοση, άρχισε η εντονότερη και διαρκέστερη φιλολογική και φιλοσοφική δραστηριότητα για την ερμηνεία και το σχολιασμό των αριστοτελικών έργων, καθώς και για συγκρίσεις και συσχετισμούς του αριστοτελικού συστήματος με τα άλλα. Από τον 1ο π.Χ. ως τον 6ο μ.Χ. αιώνα γράφτηκαν τα πλουσιότερα και γενικότερα πολύτιμα για το σύγχρονο κόσμο "Υπομνήματα" στα αριστοτελικά συγγράμματα, από σοφούς σχολιαστές, όπως ο Ανδρόνικος ο Ρόδιος, ο Αλέξανδρος ο Αφροδισιεύς, ο Αμμώνιος ο Ερμείου, ο Ολυμπιόδωρος, ο Δαμάσκιος, ο Σιμπλίκιος, ο Στέφανος ο Αλεξανδρεύς και ο Ιωάννης ο Φιλόπονος. Εξάλλου με τον εκλεκτικό Αντίοχο, τον Ασκαλωνίτη εγκαινιάστηκαν και οι προσπάθειες για το συμβιβασμό του αριστοτελικού με το πλατωνικό σύστημα, οι οποίες με τον τονισμό της ομοιότητας των δύο συστημάτων στους τελευταίους αιώνες του αρχαίου κόσμου και ύστερα από την παρακμή του Περιπάτου, είχαν ως αποτέλεσμα η αριστοτελική σκέψη να περάσει μόνιμα μέσα στις νεοπλατωνικές σχολές. Στο Μεσαίωνα η αριστοτελική σκέψη άσκησε επίδραση όχι μόνο στο χριστιανικό κόσμο αλλά και στον ιουδαϊκό και τον ισλαμικό. Στην αρχή η φιλοσοφία του Αριστοτέλη- κυρίως τα λογικά συγγράμματά του σε συνδυασμό με τα μεταφυσικά και τελεολογικά κριτήρια της σκέψης του- φάνηκε πρόσφορη στους χριστιανούς, τόσο στους απολογητές και τους Πατέρες, που αναζητούσαν επιχειρήματα για να ενισχύσουν την πίστη, όσο και στην επίσημη Εκκλησία, στην Ανατολή και τη Δύση, η οποία είχε ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 79 ανάγκη να διατυπώσει και να διασφαλίσει τα δόγματά της. Σε όλη τη χριστιανική διανόηση, από την εποχή της γένεσής της ως τη σύγχρονη εποχή, η αριστοτελική σκέψη, με τις επιστημονικές υπηρεσίες που προσέφερε, μπόρεσε να επιβιώσει σε βαθμό υψηλότερο και από την πλατωνική σκέψη, παρόλο που οι χριστιανοί θεωρούσαν την τελευταία κατά κάποιο τρόπο συγγενική με το δικό τους μήνυμα αγάπης. Ήδη από τον 8ο αι. π.Χ. η αριστοτελική σκέψη άρχισε να απασχολεί την ισλαμική και την ιουδαϊκή πνευματική ζωή. ʼραβες και Εβραίοι φιλόσοφοι (Αβερρόης, Αβικέννας) μετέδωσαν στους λαούς της Ευρώπης το ενδιαφέρον για τη μελέτη του Αριστοτέλη, οποίος μέσα σε μερικούς αιώνες έγινε στη Δύση το μέτρο για όλα τα προβλήματα και ο "δάσκαλος των σοφών", όπως τον ύμνησε ο Δάντης. Στο 12ο και στο 13ο αιώνα, με την ακμή της σχολαστικής φιλοσοφίας, ο Αλβέρτος ο Μέγας και ο Θωμάς ο Ακινάτης πέτυχαν την ωριμότερη έκφραση σύνθεσης της εκκλησιαστικής διδασκαλίας με την αριστοτελική φιλοσοφία. Στην Αναγέννηση το ενδιαφέρον για την αριστοτελική σκέψη, αφού ξεπέρασε την προσήλωση που χαρακτήριζε τους σχολαστικούς, στράφηκε στη μελέτη των ίδιων των πηγών, σε μια περισσότερο δημιουργική σχέση με αυτές. Βέβαια για αναγέννηση των αριστοτελικών σπουδών με την ειδική σημασία του όρου δεν μπορεί να γίνει λόγος. Ωστόσο από τη μια ο Μελάγχθων προώθησε τη μελέτη του Αριστοτέλη στα προτεσταντικά πανεπιστήμια και από την άλλη οι Ιησουΐτες στήριξαν τις θέσεις τους με αριστοτελική μέθοδο. Ακόμη και εκείνοι που πήραν εντελώς νέες κατευθύνσεις, ξεκίνησαν από τη φιλοσοφία του Αριστοτέλη. Με κριτικότερη στάση μελέτησαν το έργο του και οι πρωτεργάτες της νεότερης φιλοσοφίας και φυσικής, ο Γαλιλαίος, ο Καρτέσιος Ντεκάρτ κ.ά., καθώς αργότερα και ο Καντ, στην αναμέτρησή του με τις οντολογίες του Λάιμπνιτς και του Βολφ, που περιέχουν αξιόλογες αριστοτελικές σκέψεις. Στην Ευρώπη, με την έντονη φιλοσοφική κίνηση από την αρχή του 19ου αιώνα, η διδασκαλία του Αριστοτέλη συνδέθηκε με τα νεότερα ρεύματα. Έτσι, ωφελήθηκαν από τις αριστοτελικές θεωρίες και την αριστοτελική μέθοδο τόσο ο Έγελος Χέγκελ όσο και ο αντίπαλός του ο Τρέντελεμπουργκ. Επίσης ο Μπολτσάνο και ο Μπρεντάνο, που άνοιξαν το δρόμο για να περάσει η ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 80 αριστοτελική σκέψη στη φαινομενολογία του Χούσσερλ και στον υπαρξισμό του Χάιντεγκερ, στη θεωρία του αντικειμένου του Μάινογκ και στην απορητική οντολογία του Χάρτμαν, στη σύγχρονη βιολογία και στην κίνηση του νεοβιταλισμού, ακόμη στην ψυχανάλυση του Φρόιντ και τέλος στο νεοθετικισμό και στη γνωσιολογία της σύγχρονης αναλυτικής. Για την ιστορία των ίδιων των συγγραμμάτων του Αριστοτέλη μπορεί να αναφερθεί συνοπτικά ότι, με βάση την πρώτη συνολική έκδοσή τους από τον Ανδρόνικο, τα χειρόγραφα αντιγράφονταν και πλήθαιναν από γενιά σε γενιά ως την ανακάλυψη της τυπογραφίας. Η πρώτη έντυπη έκδοσή τους έγινε το 1489 στη Βενετία. Η έκδοση εκείνη περιείχε μόνο τη λατινική μετάφραση και τα υπομνήματα του Αβερρόη. Λίγο αργότερα, το 1495, πάλι στη Βενετία, τυπώθηκε για πρώτη φορά το ελληνικό κείμενο. Ακολούθησαν πολλές άλλες εκδόσεις ως τη μεγάλη συνολική έκδοση της Ακαδημίας του Βερολίνου (1831-1870). Η ίδια Ακαδημία εξέδωσε, σε ειδική σειρά από 26 τόμους και τα αρχαία "Υπομνήματα" στα αριστοτελικά έργα. Σήμερα τα αριστοτελικά κείμενα είναι προσιτά στα παγκόσμιο αναγνωστικό κοινό, τόσο σε κριτικές και ερμηνευτικές εκδόσεις, όσο και μεταφρασμένα και σχολιασμένα. Αποσπάσματα πρωτοτύπων Α)Οι στόχοι της παιδείας.

κειμένων

του

Αριστοτέλη.

"Ότι μέν ούν νομοθετητέον περί παιδείας και ταύτην κοινήν ποιητέον, φανερόν. Τις δ' έσται η παιδεία και πώς χρή παιδεύεσθαι, δεί μη λανθάνειν. Νύν γάρ αμφισβητείται περί των έργων. Ου γάρ ταυτά πάντες υπολαμβάνουσι δείν μανθάνειν τους νέους ούτε προς αρετήν ούτε προς τον βίον τον άριστον, ουδέ φανερόν πότερον προς την διάνοιαν πρέπει μάλλον ή προς το της ψηχ΄βης ήθος. Έκ τε τής εμποδών παιδείας ταραχώδης η σκέψις και δήλον ουδέν πότερον ασκείν δεί τά χρήσιμα πρός τον βίον ή τά τείνοντα προς αρετήν ή τά περιττά (πάντα γάρ είληφε ταύτα κριτάς τινας). Περί τε των προς αρετήν ουθέν εστιν ομολογούμενον (καί γάρ τήν αρετήν ου την αυτήν ευθύς πάντες τιμώσιν, ώστ' ευλόγως διαφέρονται και προς την άσκησιν αυτής). Ότι μέν ούν τά αναγκαία δεί διδάσκεσθαι των χρησίμων, ουκ άδηλον. Ότι δε ου πάντα, διηρημένων των τε ελευθερίων έργων και των ανελευθερίων φανερόν, και ότι των τοιούτων δεί μετέχειν όσα των χρησίμων ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 81 ποιήσει τον μετέχοντα μη βάναυσον. Βάναυσον δ' έργον είναι δεί τούτο νομίζειν και τέχνην ταύτην και μάθησιν, όσαι προς τάς χρήσεις και τάς πράξεις τάς της αρετής άχρηστον απεργάζονται το σώμα των ελευθέρων ή τήν διάνοιαν". Β)Η αρετή βρίσκεται στη Προσδιορισμός της έννοιας "μεσότητα".

μεσότητα.

"Εν παντί δή συνεχεί καί διαιρετώ έστι λαβείν το μέν πλείον το δ' έλαττον το δ' ίσον, και ταύτα ή κατ' αυτό το πράγμα ή πρός ημάς... Λέγω δέ του μέν πράγματος μέσον το ίσον απέχον αφ' εκατέρου των άκρων, όπερ εστίν έν και το αυτό πάσιν, προς ημάς δε ό μήτε πλεονάζει μήτε ελλείπει. Τούτο δ' ουχ έν, ουδέ ταυτόν πάσιν. Οίον ει τα δέκα πολλά τα δε δύο ολίγα, τα έξ μέσα λαμβάνουσι κατά το πράγμα. Ίσω γάρ υπερέχει τε και υπερέχεται. Τούτο δε μέσον εστί κατά την αριθμητικήν αναλογίαν. Το δε ημάς ουχ ούτω ληπτέον. Ου γάρ ει τω δέκα μναί φαγείν πολύ δύο δε ολίγον, ο αλείπτης έξ μνάς προστάξει. Έστι γάρ ίσως και τούτο πολύ τω ληψομένω ή ολίγον. Μίλωνι μέν γάρ ολίγον, τω δε αρχομένω των γυμνασίων πολύ. Ομοίως επί δρόμου και πάλης. Ούτω δη πάς επιστήμων την υπερβολήν μεν και την έλλειψιν φεύγει, το δε μέσον ζητεί και τούθ' αιρείται, μέσον δε ου το του πράγματος αλλά το προς ημάς". Ο μύθος της Κοσμογονίας στην Αρχαία Ελλάδα Oι αρχαίοι Έλληνες, αυτοί οι μεγάλοι ερευνητές και φιλόσοφοι, στην προσπάθειά τους να εξηγήσουν κάποια φαινόμενα έπλεξαν άπειρους μύθους. Φυσικά, ασχολήθηκαν και με την αρχή του κόσμου και τη γέννηση των αμέτρητων θεών τους. Με την πλούσια φαντασία τους έφτιαξαν τεράστιες γενεαλογίες που φανέρωναν τους προγόνους των δώδεκα Ολύμπιων θεών, αλλά και όλων των μικρότερων που λάτρευαν σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Επίσης, έπλασαν καταπληκτικούς μύθους που εξηγούσαν πώς ο Δίας και οι υπόλοιποι Ολύμπιοι κατέλαβαν την απόλυτη εξουσία στο ελληνικό πάνθεο Σύμφωνα με την αρχαιότερη παράδοση που μας αφηγείται ο Όμηρος, πατέρας των θεών ήταν ο Ωκεανός, που περικύκλωνε ολόκληρο το σύμπαν. Από το σμίξιμο του με τη σύζυγό του Τηθύ προήλθαν όλοι οι υπόλοιποι θεοί. Ο Ωκεανός παρουσιάζεται από τον Όμηρο σαν ένας ηλικιωμένος, ασπρομάλλης γέροντας, με γλυκό χαμόγελο, ήσυχος, που ποτέ δεν παίρνει μέρος στους καβγάδες των θεών και κατοικεί μακριά από τη γη και τον Όλυμπο. Πολύ πιο ολοκληρωμένος είναι ο μύθος που μας αφηγείται ο Ησίοδος στη ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 82 "Θεογονία" του για την αρχή του κόσμου και την καταγωγή των θεών. Στην αρχή λοιπόν ήταν το Χάος, η Γη και ο Έρωτας. Αυτές οι τρεις πρωταρχικές θεότητες δεν είχαν συγγενική σχέση μεταξύ τους, απλώς εμφανίστηκαν η μία μετά την άλλη. Το Χάος ήταν θεοσκότεινο, μαύρο και άραχνο χωρίς κανένα ίχνος ζωής. Απόλυτη σιωπή βασίλευε παντού. Αυτό το τρομακτικό, αρχικό ον ήταν απέραντο· δεν είχε αρχή μήτε τέλος. Ήταν τόσο αχανές, ώστε αν κάποιος ζούσε εκείνη την εποχή και μπορούσε να πετάξει, θα πετούσε σ' όλη του τη ζωή χωρίς να μπορέσει να φτάσει κάποτε σε κάποια κορυφή. Αλλά, και αν συνέβαινε το αντίθετο, δηλαδή αν κάποιος άρχιζε να πέφτει στο κατάμαυρο κενό, το Χάος, θα έπεφτε σ' όλη του τη ζωή χωρίς να φτάσει ποτέ του σε κάποιο τέλος. Μέσα στην απεραντοσύνη του κοσμικού χρόνου προήλθαν κάποτε από το Χάος, χωρίς να μεσολαβήσει κάποιο ερωτικό σμίξιμο, δύο παράξενα όντα, το Έρεβος και η Νύχτα. Ήταν και αυτά τα όντα κατάμαυρα και σκοτεινά με τεράστιες φτερούγες. Θεόρατα και αλλοπρόσαλλα στέκονταν το ένα απέναντι από το άλλο ανοιγοκλείνοντας τα μαύρα μάτια τους, χωρίς να ανταλλάσσουν μεταξύ τους ούτε κουβέντα. Η απόλυτη ησυχία και η μοναξιά συνέχισε να κυριεύει το σύμπαν. Η μόνη διαφορά τους από το Χάος ήταν ότι είχαν αρχή και τέλος. Ήταν βέβαια πελώρια και θα χρειάζονταν κάποιος να τρέχει μήνες ολόκληρες για να φτάσει από τη μια φτερούγα τους στην άλλη, σίγουρα όμως θα έβρισκε κάποιο τέλος. Όλο αυτό το σκοτάδι και η σιωπή βασίλευαν μέχρι τη στιγμή που ο Έρωτας, η τελευταία από τις τρεις πρωταρχικές θεότητες, μπήκε ανάμεσα στα δύο φοβερά όντα. Με την επίδραση του Έρωτα άρχισε η απόλυτη ψυχρότητα να εγκαταλείπει τις δύο μυστήριες υπάρξεις. Αντάλλαξαν τις πρώτες τους κουβέντες και κατάφεραν έτσι να διώξουν την ατέλειωτη μοναξιά που τους κυρίευε τόσους αιώνες. Και να σε λίγο που από την παράξενη αυτή σχέση ξεπετάχτηκε ο Αιθέρας. Αστραφτερός και λαμπερός, με διάφανες φτερούγες, ακτινοβολούσε το θείο φως του προς όλες τις κατευθύνσεις. Ήταν χαμογελαστός και πανέμορφος με τεράστιο σώμα, μα με αρμονικά μέλη και κατάλευκο δέρμα. ʼπλωσε τα τεράστια σκέλη του σ' ολόκληρο το σύμπαν και σκόρπισε τη λάμψη του στο θεοσκότεινο Χάος. Αλλά να που εμφανίζεται και μια άλλη παρόμοια θηλυκή θεότητα, η Ημέρα. Λαμπρή, κατάξανθη, πανώρια κόρη με κατάλευκες φτερούγες, έριξε αμέσως το αστραποβόλο βλέμμα της στον Αιθέρα και του χαμογέλασε. Αυτός μόλις αντίκρισε ένα παρόμοιο μ' αυτόν και φωτεινό πλάσμα χάρηκε πάρα πολύ. Τα δυο αδέρφια χαρούμενα και παιχνιδιάρικα έφεραν την ευτυχία μέσα στον κόσμο. Έπαιζαν και κυνηγιούνταν μέσα στο απέραντο σύμπαν και κρύβονταν πίσω από τους τεράστιους μετεωρίτες. Συχνά, νευρίαζαν με τις σκανταλιές και τις φασαρίες τους, τους γερασμένους γονείς τους, που κατά βάθος όμως καμάρωναν για τα ολόλαμπρα παιδιά τους. Ο Αιθέρας συμβόλιζε για τους αρχαίους το πάνω μέρος της ατμόσφαιρας, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 83 που αποτελεί το πιο καθαρό μέρος του αέρα. Η Ημέρα συμβόλιζε φυσικά τη μέρα, το τμήμα του εικοσιτετραώρου που είναι λουσμένο στο φως και διαδέχεται διαρκώς τη νύχτα. Λένε πως πολύ αργότερα προήλθαν μέσα από τα σκοτεινά σπλάχνα της Νύχτας ο Ύπνος και ο Θάνατος, δυο αδέρφια που τόσο στενή σχέση έχουν μεταξύ τους και με τους ανθρώπους, καθώς επίσης και η Απάτη με την Έριδα (Φιλονικία). Η Απάτη ήταν η δολοπλόκα θεά που κυρίευε τους ανθρώπους και τους οδηγούσε σε άνομες πράξεις και απατεωνιές. Η καβγατζού Έριδα έσπερνε τη διχόνοια ανάμεσα σε θεούς και σε ανθρώπους. Τα τρομερά παιδιά της ήταν ο Πόνος, η Λήθη (Λησμονιά), ο Λιμός (η Πείνα), οι Μάχες, οι Φόνοι, η Δυσνομία και ο Όρκος, που τόσο πολύ ταλαιπωρούν τους θνητούς στη διάρκεια της ζωής τους. Η Γη (Γαία) που κείτονταν μέσα στο απέραντο Χάος, μετά τη γέννηση του Αιθέρα και της Ημέρας, γέννησε κι αυτή, χωρίς να μεσολαβήσει κάποιος ερωτικός πόθος, τον Ουρανό, τα Όρη και τον Πόντο. Πρώτα πρώτα η Γαία γέννησε τον Ουρανό, που ήταν μεγαλύτερος απ' αυτήν, την περιέβαλλε ολόκληρη και μέσα στον απέραντο θόλο του περιέκλειε όλο το αστρικό σύμπαν. Ήταν πανέμορφος, θεόρατος και καταγάλανος. Τόσο πολύ γοητεύτηκε η Γαία από τον πρώτο της γιο, που τον ερωτεύτηκε και έσμιξε με το τεράστιο κορμί του. Από την ένωση αυτή προήλθαν αμέτρητοι θεοί. Αφού πέρασε αρκετός καιρός από τη γέννηση του Ουρανού, η Γαία άρχισε πάλι να κοιλοπονάει. Σε λίγο όμως οι πόνοι έγιναν αφόρητοι· σωστός πόλεμος γινόταν στα έγκατα της Γης, που τρανταζόταν ολόκληρη. Έτσι, μετά από καιρό άρχισαν να ξεφυτρώνουν πάνω στην επιφάνειά της τεράστιοι γίγαντες, απέραντοι και αχανείς με αλλοπρόσαλλα κορμιά. Αυτοί οι γίγαντες ήταν τα τρομερά Όρη. Η Γη ποτέ σε συμπάθησε τα παιδιά της αυτά που τόσο την ταλαιπώρησαν μέχρι να γεννηθούν. Ήταν όμως αναγκασμένη να ζήσει για πάντα μαζί τους και να τα ανέχεται, μια και από τη γέννησή τους ήταν προσκολλημένα πάνω στο τεράστιο σώμα της. Κάθε φορά που προσπαθούσε να τα διώξει από πάνω της φρικτοί πόνοι τη βασάνιζαν. Τελικά η Μάνα Γη αποδέχτηκε τη μοίρα της. Να όμως που η Γη, προτού συνέλθει από την αναστάτωση που της προκάλεσαν τα Όρη, ένιωσε πάλι κάτι να σαλεύει μέσα στα σπλάχνα της. Αυτή τη φορά όμως η εγκυμοσύνη ήταν γλυκιά και χωρίς πόνους. Η Γη αισθανόταν ένα ευχάριστο γαργαλητό και ένα μουρμουρητό να ακούγεται στη διάρκεια της νύχτας και να της χαϊδεύει τα αυτιά. Ήταν βέβαια περίεργη να δει τι πλάσμα θα ήταν πάλι αυτό που θα έβγαινε από τα βαθιά της έγκατα. Είχε στ' αλήθεια όμως μια προαίσθηση ότι αυτή τη φορά το νέο της παιδί δε θα ήταν τρομερό και φοβερό όπως τα Όρη. Έτσι σε λίγο ξεπηδά από το κορμί της ο απέραντος Πόντος. Αμέσως ξεχύθηκε και περιέβαλε τη Γαία δροσίζοντάς την και κάνοντάς την ομορφότερη καθώς την κάλυπτε με το καταγάλανο σώμα του. Ο Πόντος την έκλεινε μέσα στα τεράστια μπράτσα του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 84 και η Γαία ήταν χαρούμενη και περήφανη για το νέο γιο της· ήταν πανέμορφος, ορμητικός και παντοδύναμος, άλλοτε ήρεμος και γαλήνιος και άλλοτε αφρισμένος και ταραγμένος από τα τεράστια κύματα. Λέγεται μάλιστα ότι μετά την ήττα του Ουρανού από τον Κρόνο η Γαία έσμιξε και με το δεύτερό της γιο. Από την ένωση αυτή προήλθαν όλες οι θεότητες που προσωποποιούν τις δυνάμεις και τις μορφές της θάλασσας, τους ποταμούς, τις πηγές, τις λίμνες και γενικότερα ολόκληρο το υγρό στοιχείο. Παιδιά του Πόντου και της Γαίας ήταν ο Νηρέας του νερού, ο Θαύμος ο θαυμάσιος, η Ευρυβία η μεγαλοδύναμη, ο Φόρκης και η Κητώ για τα κήτη της θάλασσας. Ο Νηρέας ζευγάρωσε με τη Δωρίδα, μια κόρη του Ωκεανού, και απέκτησε απ' αυτήν πενήντα κόρες, τις Νηρηίδες, που προστάτευαν τα πέλαγα και τους θαλασσινούς και ζούσαν μέσα στις θαλασσοσπηλιές. Ο Θαύμος ενώθηκε με την Ηλέκτρα, μια άλλη κόρη του Ωκεανού, και έφερε στον κόσμο την πολύχρωμη, φτερωτή Ίριδα (προσωποποίηση του ουράνιου τόξου) και τις αρπακτικές Άρπυιες, την Αελλώ, τη Θύελλα και την Ωκυπέτη (Γοργόφτερη). Ο Φόρκης με την Κητώ, τα δυο αδέρφια, έσμιξαν μεταξύ τους και έφεραν στον κόσμο τις δύο Γραίες, γριές από γεννησιμιού τους, και τις τρεις Γοργόνες. Η Γαία συμβόλιζε για τους Έλληνες την αστείρευτη δύναμη και πηγή γονιμότητας. Θεωρήθηκε η παγκόσμια Μητέρα και μητέρα των θεών. Όσο για τον Έρωτα, δεν ήταν ο γνωστός σκανταλιάρης θεός, ο γιος της Αφροδίτης που τόξευε με τα βέλη τους θεούς και ανθρώπους, αλλά μια δύναμη έλξης που οδηγούσε τα στοιχεία στις ενώσεις και τις συνθέσεις τους. Είχε απεριόριστη δύναμη, αλλά ήταν ο μόνος από τις τρεις πρώτες δυνάμεις που δεν απέκτησε δικά του παιδιά Σε πάρα πολλές περιπτώσεις στη φύση και στο εργαστήριο έχουν παρατηρηθεί φαινόμενα τα οποία δεν είναι συμβατά με τις ερμηνείες καί τις θεωρίες της εκάστοτε τρέχουσας επιστήμης. Ακόμη και σήμερα. που η Φυσική έχει κάνει απίστευτες προόδους, υπάρχουν τέτοια φαινόμενααγκάθια, τα οποία συνήθως ή αποσιωπούνται ή η ερμηνεία τους γίνεται "επιπόλαια" και βιαστικά, ώστε να κλείσει το θέμα και να μην «ενοχλεί». Δείτε Τα αποκρυπτόμενα ανεξήγητα της φυσικής Τέτοια φαινόμενα συναντάμε πολύ συχνά στην ηλεκτροστατική. Παράδειγμα οι ανακαλύψεις του ερευνητή Τσαρλς Ρ. Μόρτον . Ο ερευνητής αποδεικνύει πειραματικά ότι οι χαμηλές ταχύτητες μπορούν και τροποποιούν τα ηλεκτροστατικά πεδία. Αυτή όμως η τροποποίηση, σύμφωνα με τη θεωρία της σχετικότητας και την τρέχουσα θεωρία του ηλεκτρομαγνητισμού, θα έπρεπε να συμβαίνει μόνον όταν η ταχύτητα μιας ηλεκτροστατικά φορτισμένης σφαίρας πλησίαζε την ταχύτητα του φωτός! Πιο συγκεκριμένα, μια ηλεκτροστατικά φορτισμένη σφαίρα όταν κινηθεί, π.χ. με το χέρι μας, "συμπιέζει" το ηλεκτρικό πεδίο προς την κατεύθυνση της κίνησης και το επιμηκύνεί σαν ουρά στο πίσω μέρος της. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 85 Όμως, αυτό συμβαίνει σε πολύ χαμηλές ταχύτητες, της τάξης του 1 rn/sec (3,6 χλμ/ώρα) και παραπέμπει σε κάποιο "ρευστό που περιβάλλει τη σφαίρα και συνοδεύει ή συνοδεύεται από το ηλεκτροστατικό πεδίο. Μάλιστα παρατηρήθηκε αυξημένη απώθηση μπροστά από τα κινούμενα φορτία και ισχυροποίηση της έλξης πίσω από τα ηλεκτρικά φορτία. .Σε ορθές γωνίες τα φορτία δείχνουν να κινούνται σε αντίθετη κατεύθυνση από αυτή της κίνησης (κάτω φωτογραφία ). ’Aλλη μια φορά η επιστήμη αδυνατεί να εξηγήσει το φαινόμενο! Το δεύτερο πείραμα που δείχνει ανεξήγητη συμπεριφορά ήταν όταν ο Τσαρλς Ρ. Μόρτον αποφάσισε να εκφορτίσεί μια γεννήτρια υψηλής τάσεως τύπου VandeGraaff μέσο ενός γυάλινου σωλήνα, πάνω σε ένα μεταλλικό πιάτο με τρύπα στή μέση, που ήταν γειωμένο. Όταν ο σπινθήρας πέρασε από το άνοιγμα του γυάλινου σωλήνα παρήχθη μια δέσμη ενέργειας, άγνωστης φύσης. Στην προέκταση του γυάλινου σωλήνα και του σπινθήρα ήταν τοποθετημένη μια χοάνη που κατεύθυνε την εκπομπή προς γυάλινους και πλαστικούς «στόχους» που έτσι αποκτούσαν αμέσως φορτίο. Η ενέργεια αυτή φαίνεται να εκπέμπεται κατά τον διαμήκη άξονα του σπινθήρα, πράγμα ανυπόστατο σύμφωνα με την τρέχουσα θεωρία του ηλεκτρομαγνητισμού' Επίσης, η ενέργεια αυτή διαπερνά μεταλλικούς θώρακες με μεγάλη ευκολία σε αντίθεση με το ηλεκτροστατικό πεδίο που μονώνεται από αυτούς. Μερικοi επιστήμονες που ρωτήθηκαν από τον Μόρτον θεώρησαν ότι είχαν παραχθεί ακτίνες Χ, αλλά η δύναμη ήταν τόσο ισχυρή που κατάφερε να σηκώσει στον αέρα σωρούς από χαρτιά! Κάτι κέτοιο όμως, θα απαιτούσε δύναμη εκατομμυρίων Watts, αν η αιτία της ανύψωσης ήταν η πίεση της ακτινοβολίας Χ. Κάποιοι άλλοι ισχυρίστηκαν ότι στο πεδίο υπήρχαν ιόντα εξαιρετικά μεγάλης ταχύτητας, αλλά αυτό δεν ισχύει αφού ο αέρας δεν ιονίστηκε - οπότε θα εξέπεμπε γαλάζια φως. Επιπλέον ένα αξιόπιστο τεστ της ύπαρξης μιας ιοντικής δέσμης είναι η εκτροπή της από το μαγνητικό πεδίο. Στην προκειμένη περίπτωση η αγνώστου φύσεως δέσμη δεν επηρεαζόταν καθόλου από μαγνήτες.’λλο "γνωστό-ανεξήγητο" φαινόμενο της σύγχρονης Φυσικής είναι το «παράδοξο του Φαραντέι». Ένας μεταλλικός δίσκος που περιστρέφεται ανάμεσα σε δύο μαγνήτες (ομογενές πεδίο παράλληλο με τον άξονα περιστροφής) εμφανίζει μια ηλεκτρική τάση μεταξύ του άξονα και της περιφέρειας. Αυτό είναι ένα τυπικά φαινόμενο ηλεκτρικής επαγωγής όπου ένας αγωγός «κόβει» μαγνητικές γραμμές και εμφανίζεται τάση στα άκρα του. Είναι λίγο περίεργος ο σχεδιασμός του αλλά είναι ακόμη σε χρήση σήμερα, στους μετρητές ηλεκτρικής κατανάλωσης της Δ.Ε.Η. Το παράδοξο είναι ότι αν ενώσουμε σε ένα σώμα μαγνήτες και δίσκο και τα περιστρέψουμε , παράγεται και πάλι η ίδια ηλεκτρική τάση χωρίς σχετική ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 86 κίνηση του αγωγού προς τις μαγνητικές γραμμές. Παράξενη παραμενη η συμπεριφορά των GPS, των ειδικών ηλεκτρονικών συσκευών εντοπισμού, σε ορισμένα σημεία του βράχου της Ακρόπολης των Αθηνών. Στο συγκεκριμένο φαινόμενο σημαντικό ρόλο παίζει τόσο ο τόπος όσο και ο χρόνος του πειράματος. Τέτοια φαινόμενα μπορούν όμως να καλυφθούν και να εξηγηθούν κάτω από τον γενικό φιλοσοφικό και επιστημονικό όρο του" Αιθέρα " Ο αιθέρας και η απαγορευμένη θεωρία του Από τα πανάρχαια χρόνια με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ο Αιθέρας είναι γνωστός στους ανθρώπους. Οι αρχαίοι ·Έλληνες γνώριζαν γι αυτόν και τον συναντάμε από τους Ορφικούς και τον Όμηρο, μέχρι τον Αριστοτέλη και τον Πλωτίνο. Ο Πλάτωνας, εκτός από τα τέσσερα γνωστό στοιχεία/ουσίες του Κόσμου - Γη, Αέρας, Πυρ και Ύδωρ - αναφέρει και την πέμπτη ουσία, την Πεμπτουσία, που είναι υπεραισθητή και διαπερνά τα πάντα. Για τους Ορφικούς: «έν δέ δέμας βασίλειον, εν ώ τάδε πάντα κυκλείται, πύρ καί ύδωρ καί γαία καί αιθήρ.. . » Σύγχρονοι ερευνητές (Δ. Δημόπουλος) ερμηνεύουν το περίφημο «Ε» που βρισκόταν στο ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς, ως αριθμητικά παραπεμπτικό σ' αυτήν ακριβώς την πέμτη ουσία! Λόγω της "λεπτής" υφής του, δικαιολογημένα ο Αιθέρας έχει συνδυαστεί και με την Ύλη και με το Πνεύμα . Μάλιστα πιστεύεται ότι η αποπομπή του από τη σύγχρονη Επιστήμη έχει σαν έμμεσο αποτέλεσμα την αποπνευματοποίηση και της Επιστήμης και του ανθρώπου γενικότερα. Από την άλλη, η Φυσική του Αιθέρα, που μεσουρανούσε τον περασμένο αιώνα, και που έχει απορριφθεί δολίως κατά τη γνώμη πολλών - από τη σημερινή επιστήμη, οδηγεί σε αφάνταστες εφαρμογές,κάτι σαν θαύματα ας πούμε. Διότι ο Αιθέρας είναι το υπόβαθρο - η μήτρα - από όπου ξεπηδούν η ύλη, οι ενέργειες όλων των μορφών και η ίδια η ζωή! Ο αιθέρας σχετίζεται με άλλες μορφές ενέργειας, αλλά είναι τελείως διαφορετικός από αυτές. Είναι η θεμελιώδης αιτία δημιουργίας μετεωρολογικών, ηλιακών και βαρυτικών φαινομένων. Είναι η πρωταρχική, αρχέγονη, συμπαντική, κοσμική, ζωική ενέργεια, που ταυτίζεται πρακτικά και φιλοσοφικά με: τον Αιθέρα του Αριστοτέλη, το αίτιο που οδηγεί τους ραβδοσκόπους, την Οργόνη (από το οργασμός) του Βίλχεμ Ράιχ κλπ. Για τη φυσική του 19ου αιώνα, ο Αιθέρας ήταν το αβαρές ρευστό, που υπήρχε παντού στο χώρο και μέσα στα υλικά αντικείμενα. Ήταν το μέσο από το οποίο διαδίδονταν τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα του φωτός και του ραδιοφώνου. Μιλάμε για τον Φωτοφόρο Αιθέρα. Ήταν «πανταχού παρών και τα πάντα πληρών», δηλαδή όπως ακριβώς θεωρείται ότι είναι ο Θεός, στη χριστιανική ή και σε άλλες θρησκείες! Ήταν το μέσο που δρούσαν οι ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 87 δυνάμεις από απόσταση. Η έννοια του αιθέρα φαίνεται να είναι υπερβατική, αλλά δεν είναι μόνο αυτό! Αγγίζει και τον απτό κόσμο μας. Ψευδόεπιστήμη η μεγάλη συνομωσία Η ενασχόληση με τον Αιθέρα σήμερα χαρακτηρίζεται ως ψευδοεπιστήμη από την πλειονότητα των φυσικών επιστημόνων, μα όχι όλων. Η σύγχρονη Φυσική έχει απορρίψει την ύπαρξή του, επικαλούμενη το πασίγνωστα πείραμα των Μίκελσον και Μόρλεϊ που έγινε τα 1887. Σε αυτό, αν υπήρχε Αιθέρας, η ταχύτητα του φωτός θα μεταβαλλόταν, ανάλογα με την κατεύθυνση που ταξίδευε στην πειραματική διάταξη. Αν όχι, τότε δεν υπήρχε Αιθέρας. Δεν βρέθηκαν μεταβολές και ο Αιθέρας, ως θεωρία, κατέπεσε. Είναι αλήθεια ότι τις τελευταίες δεκαετίες του περασμένου αιώνα οι φυσικοί ήταν απόλυτα πεπεισμένοι για την ύπαρξη του Αιθέρα. Ο ίδιος ο μεγάλος Νεύτων είχε υποστηρίξει την ύπαρξή του, όταν "χρειαζόταν" ένα «ακίνητο σύστημα αναφοράς» για να αποδείξει την κίνηση των ουρανίων σωμάτων. Ο Νεύτων είχε ταυτίσει τον πανταχού παρόντα «ακίνητο χώρο», με τον Αιθέρα. Όταν μάλιστα ο, επίσης μεγάλος, Μάξγουελ βρήκε ότι το φως αποτελεί μία «κυματική ανωμαλία» η οποία χρειάζεται ένα μέσον < το οποίο παθαίνει την κυματοειδή κίνηση>, όλοι πείστηκαν ότι το μέσο αυτό ήταν ο ακίνητος Αιθέρας! Επίσημα, Θεωρείται πως οι Μίκελσον και Μόρλε'ι ήθελαν να αποδείξουν και πειραματικά την ύπαρξη του Αιθέρα, αλλά υποτίθεται ότι τα αποτελέσματα του πειράματος τους, τους έπεισαν για τα αντίθετο. Συγκεκριμένα υπέθεσαν πως αν η Γη κινείται μέσα σε μία «ακίνητη θάλασσα Αιθέρα» Θα μπορούσαν να μετρήσουν την ταχύτητά της, όπως ακριβώς ο ναύτης μετράει την ταχύτητα τού πλοίου του σχετικά με την ακίνητη θάλασσα. Τα πειράματα δεν έδειξαν καμία κίνηση και έτσι, ή έπρεπε να εγκαταλειφθεί η θεωρία του Αιθέρα ή αυτή του Κοπέρνικου για την κίνηση της Γης! Αξίζει να σημειωθεί ότι πολλοί θεώρησαν ευκολότερη την εγκατάλειψη της θεωρίας του Κοπέρνικου, αφού ο Αιθέρας όχι μόνα είχε πολύ βαθιές ρίζες αλλά είχε επιβεβαιωθεί και από τον Μάξγουελ... Τελικά - όπως είπαμε - απορρίφθηκε ο Αιθέρας. Όμως αν κάποιος διαβάσει το σχετικό σύγγραμμα των πειραματιστών, θα δει ότι αυτοί αναφέρουν ρητά τη μέτρηση μικρών μεταβολών, πράγμα ακριβώς αντίθετο από αυτό που πιστεύεται σήμερα. Οι μεταβολές αυτές είχαν μάλιστα και εποχικότητα! Το φως ταξίδευε ταχύτερα ή βραδύτερα ανάλογα αν ήταν ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 88 άνοιξη ή φθινόπωρο, μέρα ή νύχτα! Πρέπει δε να τονίσουμε το γεγονός ότι το πείραμα έγινε με την υπόθεση ότι ο αιθέρας είναι ακίνητος (νεκρός;), σύμφωνα με τη ρήση του Νεύτωνα... Η αντίληψη περί ακίνητου Αιθέρα αποδείχθηκε λανθασμένη από τον φυσικό Ντέιτον Μίλλερ. Αυτός παρατήρησε ότι ο Αιθέρας κινείται, συμπαρασύρεται δηλαδή από την επιφάνεια της Γης καθώς αυτή κινείται στο διάστημα. Δηλαδή όπως ακριβώς ο αέρας της καμπίνας ενός κινούμενου αυτοκινήτου παρασύρεται κατά την κίνησή του, σε αντίθεση με τον εξωτερικό που γυρίζει γύρω σαν καταιγίδα. Έτσι δεν μετράται μεγάλη σχετική κίνηση μεταξύ εσωτερικού αέρα και αυτοκινήτου - μεταξύ επιφανειακού αιθέρα και Γης. Μέσα στα αυτοκίνητο δηλαδή, ο αέρας είναι σχεδόν ακίνητος σχετικά με τα όχημα. Ο Μίλλερ βρήκε ότι α Αιθέρας κινείται πιο γρήγορα σε μεγάλα υψόμετρα και πια αργά σε μικρά. Γι' αυτό ακριβώς θέλησε να επιβεβαιώσει τα αποτελέσματα του πειράματός του σε μεγαλύτερο υψόμετρα διαλέγοντας το όρος Ουίλσον. Ο Μίλλερ μίλησε για δυναμικό Αιθέρα και στις αρχές του αιώνα έκανε πολλά πειράματα μέτρησης της ταχύτητας του φωτός στην κορυφή του όρους Ουίλσον που απέδειξαν την ύπαρξη του Αιθέρα! Κανείς δεν μπόρεσε να αντικρούσει τις 200.000 μετρήσεις του Μίλλερ, όσα ζούσε.Σήμερα αν πάει κάποιος στο όρος Ουίλσον θα δει μια πινακίδα που γράφει: «Από εδώ πέρασε Αϊνστάιν»... και ούτε μια λέξη για τον Μίλλερ! Ούτε βεβαίως αναφέρεται για ποια λόγο πήγε ο Αϊνστάιν εκεί. Είχε ανέβει για να παρακολουθήσει από κοντά τα πειράματα του Μίλλερ. Πολλοί σύγχρονοι φυσικοί όπως ο δρ. Π. Παππάς, αποδίδουν την μη επανάληψη του πειράματος σε μια ιδιότυπη συνομωσία επιβαλλόμενης συγκάλυψης και σιωπής, για το μεταβλητό της ταχύτητας του φωτός και άρα της ύπαρξης του αιθέρα. Γι αυτό όταν πέθανε ο Μίλλερ, άφησαν τη λήθη να σκεπάσει το έργο του και με τη μέθοδο των χρηματοδοτήσεων, επέβαλαν τις σύγχρονες θεωρίες (Σχετικότητα, κ.τ.λ)... Και πράγματι βλέπουμε τα γιγαντιαία πειραματικά επιστημονικά κέντρα (C.E.R.N. Γενεύης) να μην έχουν κάνει ποτέ μια επανάληψη του πειράματος ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 89 του Ντέιταν Μίλλερ στο έδαφος ή και - γιατί όχι; - στο διάστημα! Αντίθετα, βλέπουμε μεγάλα ονόματα επιστημόνων του αιώνα μας, να καταφεύγουν στη θεωρία του Αιθέρα, δίνοντάς του όμως άλλο όνομα, για να εξηγήσουν τα... ανεξήγητα, και να βγουν από τα αδιέξοδα της Σχετικότητας, της Κβαντομηχανικής και του Μεγάλου ( Big-Bang)! Για παράδειγμα: Η "Θάλασσα των νετρίνο" του Ντίρακ (Neutrino sea. Ρ Dirac), η ενέργεια του κενού, η "ενέργεια ταχυονίων". Αλλά το πιο συναρπαστικό ήλθε πρόσφατο. Στις εφημερίδες (π.χ. Ελευθεροτυπία) της 18ης Σεπτεμβρίου 2000, διαβάσαμε ότι στο C.E.R.N, φωτογραφήθηκε ένα νέο υποαταμικό σωματίδιο πού κατά 99%(!;) είναι το μποζόνιο, το άπιαστο σωματίδια που οι φυσικοί αναζητούσαν εδώ και 40 χρόνια! Είναι το θεμελιώδες σωματίδιο από το οποίο γεννάται η μάζα των άλλων σωματιδίων και σε τελική ανάλυση, η ύλη του σύμπαντος κόσμου! Μέχρι τώρα το προέβλεπε α Πίτερ Χίνγκς απο το Πανεπιστήμιο του Ενδιβούργου στην ομώνυμη θεωρία του. Σύμφωνα με τον Χίνγκς υπάρχει διάχυτη στο Σύμπαν μια μορφή ενέργειας, γνωστή ως «πεδίο του Χινγκς», η οποία αλληλεπιδρά με τα στοιχειώδη σωματίδια! Αποτέλεσμα αυτής της αλληλεπίδρασης είναι η δημιουργία των εν λόγω μποζονίων, τα οποία προσδίδουν στα κλασικά σωμάτια (πρωτόνια, νετρόνια, ηλεκτρόνια) τη μάζα τους. Ο κύριος Xίνγκς; Λεει ότι υπάρχει ενέργεια διάχυτη στο Σύμπαν από την οποία γεννάται η ύλη και κατ επέκταση η ζωή. Μα και ο Αιθέρας - ή όπως αλλιώς ονομάζεται ανά τον κόσμο - αυτό υποτίθεται ότι κάνει. Είναι ο φωτοφόρος Αιθέρας από τον οποία πηγάζουν όλα τα όντα και η ζωή. Και, όπως όλοι οι προηγούμενοι, τον μετονομάζει (εν αγνοία του;) δίνοντας σ' αυτόν τον παράγοντα το όνομά του. Δηλαδή, τον βαπτίζει σε "πεδίο του Χινγκς" και ίσως πάρει το βραβείο Νόμπελ για αυτό...Μήπως η σύγχρονη Επιστήμη είναι αναγκασμένη πλέον να επαναανακαλύψει τον Αιθέρα- και το κάνει - αλλά τηρώντας όλα τα προσχήματα που είναι αναγκαία για να μην κλονιστεί όλο το οικοδόμημά Τ.Μ. ’ρθρο του Γ. Κασιματη Τε/91 σε/58,59,60

O Βίλχελμ Ράιχ και οι συσσωρευτές οργόνης ο Wilhelm Reich, ο επιστήμονας που εκτός των άλλων είχε αναπτύξει μια θεωρία – που στήριζε απόλυτα μέσω της πειραματικής οδού – στην οποία μιλούσε για την ύπαρξη ενός είδους ενέργειας που κατευθύνει και συντηρεί τη ζωή. Αυτή την ενέργεια την ονόμασε οργόνη. Στην συνέχεια πειραματίστηκε δημιουργώντας μια συσκευή που είχε τη δυνατότητα να συσσωρεύει την ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 90 οργόνη. Την ικανότητα της συσκευής αυτής την απέδειξε μέσα από πολλαπλά πειράματα. Ο Ράιχ μπόρεσε να τεκμηριώσει επιστημονικά την ύπαρξη μιας λεπτής ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας που περιβάλλει τα πάντα. Η ενέργεια αυτή ήταν γνωστή από την αρχαιότητα ως αιθέρας. Ο Αριστοτέλης θεωρούσε τον αιθέρα ως το πέμπτο στοιχείο, το οποίο κινείται κυκλικά σε αντιδιαστολή με τα υπόλοιπα τέσσερα στοιχεία που κινούνται γραμμικά. Ο Πλωτίνος επίσης ανέφερε ότι πρόκειται για μια ουσία διαπεραστική και μη υλική. Τα τελευταία χρόνια κάποια άτομα που εκτιμώ αρκετά άρχισαν να ασχολούνται με τη θεωρία του Βίλχελμ Ράιχ δημιουργώντας τους αιθερικούς μετατροπείς με πολύ καλά αποτελέσματα. Ξυράφι του Όκαμ Το ξυράφι του Όκαμ (Occam's Razor, εναλλακτική ορθογραφία Το Ξυράφι του Όκκαμ, αποδίδεται και ως Λεπίδα του Όκαμ), είναι επιστημονική αρχή, η οποία αποδίδεται στον Άγγλο φιλόσοφο Λογικής και φραγκισκανό μοναχό του 14ου αιώνα, Γουλιέλμο του Όκαμ. Η αρχή αυτή αποτελεί την βάση της μεθοδολογικής απαγωγής και αποκαλείται επίσης αρχή της οικονομίας. Στην απλούστερη διατύπωσή του, το Ξυράφι του Όκαμ εκφράζεται ως εξής: «Κανείς δεν θα πρέπει να προβαίνει σε περισσότερες εικασίες από όσες είναι απαραίτητες».

Στα λατινικά διατυπώνεται ως: Pluralitas non est ponenda sine necessitate Η φράση αυτή θα μπορούσε να αποδοθεί πολύ ελεύθερα ως εξής: Όταν δύο θεωρίες παρέχουν εξίσου ακριβείς προβλέψεις, πάντα επιλέγουμε την απλούστερη. Παράδειγμα: Παρατηρούμε ότι ένα δέντρο έχει πέσει μετά από μια θύελλα. Βάσει του δεδομένου της θύελλας συνδυασμένου με αυτό του πεσμένου δέντρου, μία λογική εικασία θα ήταν να υποθέσουμε ότι η ισχύς της θύελλας ξερίζωσε και έριξε κάτω το δέντρο. Αυτή η υπόθεση δεν προσβάλλει την κριτική μας σκέψη, καθότι υπάρχουν ισχυροί λογικοί δεσμοί μεταξύ αυτού που ήδη γνωρίζουμε και αυτού που υποθέτουμε ότι έγινε (δηλ. το ότι βλέπουμε και ακούμε τις θύελλες αποτελεί ισχυρή απόδειξη για την ύπαρξή τους και για το ότι είναι ικανές να ξεριζώσουν και να ρίξουν κάτω δέντρα). Μία εναλλακτική υπόθεση θα ήταν ότι ένας γιγάντιος εξωγήινος ξερίζωσε το δέντρο. Αυτή η υπόθεση, ωστόσο, προϋποθέτει αρκετές περαιτέρω εικασίες, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 91 οι οποίες χαρακτηρίζονται από διάφορες λογικές αδυναμίες που προκύπτουν από ασυνέπειες με τα όσα ήδη γνωρίζουμε (αναφορικά με την ύπαρξη των εξωγήινων, την ικανότητα και την πρόθεσή τους να εκτελούν διαστρικά ταξίδια, την ικανότητα και την πρόθεσή τους να ξεριζώνουν δέντρα—είτε επίτηδες είτε όχι—καθώς και την ύπαρξη εξωγήινης βιολογίας που τους επιτρέπει να έχουν 200 μέτρα ύψος παρά την βαρύτητα της γης), πράγμα που την καθιστά απορριπτέα. Το ξυράφι του Όκαμ συχνά διατυπώνεται ως Entia non sunt multiplicanda praeter necessitatem, ή, αλλιώς, «Οι οντότητες δεν θα πρέπει να πολλαπλασιάζονται πέραν του απολύτως απαραίτητου». Αυτή η διατύπωση, ωστόσο, είναι μεταγενέστερη και δεν βρίσκεται σε κανένα από τα συγγράμματα του Όκαμ. Το ίδιο ισχύει και για την διατύπωση non est ponenda pluralitas sine necessitate που κυριολεκτικά σημαίνει «δεν θα πρέπει να προϋποτίθενται επαυξήσεις χωρίς να είναι απαραίτητο». Αυτό μπορεί να ερμηνευθεί με δύο ελάχιστα διαφορετικούς τρόπους. Σύμφωνα με τον πρώτο, από όλες τις θεωρίες που εξηγούν επαρκώς τα δεδομένα, προτιμάται η απλούστερη. Σύμφωνα με τον δεύτερο, προτιμάται το απλούστερο υποσύνολο μιας οποιασδήποτε θεωρίας η οποία εξηγεί επαρκώς τα δεδομένα. Η διαφορά έγκειται στο ότι είναι δυνατόν να υπάρχουν δύο διαφορετικές θεωρίες οι οποίες να εξηγούν τα δεδομένα επαρκώς και οι οποίες να μην έχουν καμία σχέση μεταξύ τους και κανένα κοινό στοιχείο. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι σε αυτήν την περίπτωση το Ξυράφι του Όκαμ δεν εισηγείται κάποιας προτίμησης και ότι ισχύει μόνον όταν σε μία αυτάρκη θεωρία προστίθεται κάτι τό οποίο δεν βελτιώνει τα όσα η θεωρία ήδη προβλέπει. Έτσι, το Ξυράφι του Όκαμ απλώς κόβει και αφαιρεί όλα αυτά τα επιπρόσθετα θεωρητικά στοιχεία. Η αρχή του Ξυραφιού του Όκαμ έχει αποτελέσει την έμπνευση για πολλές άλλες διατυπώσεις, όπως: «Οικονομία των αιτημάτων», «αρχή της απλούστευσης» και την έκφραση (σε ορισμένες ιατρικές σχολές του εξωτερικού) «όταν ακούτε καλπασμό, να σκέφτεστε 'άλογο' και όχι 'ζέβρα'». Μία επαναδίατύπωση του Ξυραφιού του Όκαμ σε πιο επίσημη ορολογία υπάρχει διαθέσιμη από την Θεωρία της Πληροφορίας στα πλαίσια του μηνύματος ελαχίστου μεγέθους.«Όταν πρέπει να επιλεγεί ένα από δύο μοντέλα με ταυτόσημες προβλέψεις, επιλέγεται το απλούστερο». Αυτή η διατύπωση θέλει να πει ότι ένα απλούστερο μοντέλο δεν μπορεί να συμπεριληφθεί μεταξύ των μοντέλων που πληρούν τα κριτήρια της διατύπωσης, εάν οι προβλέψεις του δεν είναι ταυτόσημες.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 92

Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, που έζησε μετά τον Όκαμ διατύπωσε μία παραλλαγή του Ξυραφιού του Όκαμ. Η παραλλαγή του βραχυκυκλώνει την ανάγκη για επιτήδευση, εξισώνοντας την τελευταία με την απλότητα: Η απλότητα είναι η υπέρτατη επιτήδευση. Το Ξυράφι του Όκαμ επίσης διατυπώνεται ως εξής: Μεταξύ δύο θεωριών ή εξηγήσεων, όταν όλοι οι υπόλοιποι παράγοντες είναι ταυτόσημοι, προτιμάται η απλούστερη. Εφόσον αυτή η διατύπωση είναι κάπως ασαφής, ίσως να είναι προτιμητέα αυτή του Νεύτωνα: Δεν αποδεχόμαστε περισσότερες αιτίες για φυσικά φαινόμενα από όσες είναι ταυτόχρονα αληθείς και επαρκείς όσον αφορά την δικαιολόγηση της ύπαρξής τους.

Στο πνεύμα του ίδιου του «Ξυραφιού», πολλές φορές λέγεται ότι:«Η απλούστερη εξήγηση είναι συνήθως η καλύτερη». Αυτό αποτελεί υπεραπλούστευση και είναι τουλάχιστον παροδηγητικό. Άλλωστε, αυτή η επαναδιατύπωση ενέχει πολλά σφάλματα και το μεγαλύτερο όλων είναι ότι το Ξυράφι του Όκαμ χρησιμεύει μόνον για τον διαχωρισμό μεταξύ δύο επιστημονικών θεωριών οι οποίες κάνουν τις ίδιες προβλέψεις. Το δεύτερο σφάλμα είναι ότι το Ξυράφι του Όκαμ δεν διατείνεται ότι κάνει την επιλογή της «καλύτερης» θεωρίας, αλλά απλώς ότι η απλότητα είναι ο καθοριστικός παράγοντας για την επιλογή μεταξύ δύο κατά τα άλλα ίσων θεωριών. Είναι δυνατόν, με την πάροδο του χρόνου, να γίνουν γνωστές πληροφορίες οι οποίες να καταστήσουν την περιπλοκότερη θεωρία ορθότερη. Το Ξυράφι του Όκαμ δεν διατείνεται σαφώς ότι κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει αλλά μας προτρέπει να δεχόμαστε την απλούστερη θεωρία έως ότου έχουμε λόγους για να μην το κάνουμε. Το Ξυράφι του Όκαμ είναι γνωστό με πολλές άλλες ονομασίες, όπως Αρχή της Οικονομίας, Αρχή της Απλότητας, διότι υπάρχει μία εμφανής σύνδεση μεταξύ της απλότητας, της οικονομίας και του Ξυραφιού. Πριν από τον 20ο αιώνα, επικρατούσε η αντίληψη ότι η υπεράσπιση του Ξυραφιού μεταφυσικώς αποτελούσε απλότητα, ότι η φύση ήταν κατά βάση απλή και ότι, συνεπώς, οι φυσικές θεωρίες θα πρέπει να αντανακλούν αυτήν την ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 93 απλότητα. Από την αρχή του 20ου αιώνα, ωστόσο, αυτές οι αντιλήψεις άρχισαν να χάνουν την δημοτικότητά τους, διότι οι επιστήμονες άρχισαν να σχηματίζουν μία όλο και πιο περίπλοκη εικόνα του φυσικού σύμπαντος. Αντιστοίχως, οι φιλόσοφοι εγκατέλειψαν την μεταφυσική υποστήριξη του Ξυραφιού και κατέφυγαν στην επιστημολογία, παρέχοντας επαγωγικά, πραγματολογικά και πιθανοτητολογικά επιχειρήματα, κατάσταση η οποία συνεχίζει μέχρι και σήμερα. Έτσι, το Ξυράφι του Όκαμ αποτελεί πλέον αρχή μεθοδολογίας. Ο Έλιοτ Σόμπερ δεν συμφωνεί με την επιστημολογική υποστήριξη του Ξυραφιού και πιστεύει ότι πρέπει να υφίσταται κάποια μεταφυστική προκατάληψη πίσω του, μολονότι δεν προσφέρει πιθανές αναλύσεις. (Sober, 1990).

Η αντιλογία του Chatton Ο Walter του Chatton, ο οποίος ήταν σύγχρονος του Ουλιέλμου του Όκαμ (1287-1347), αντιτέθηκε στο Ξυράφι του Όκαμ και στις εφαρμογές του. Ως αντίλογο, επινόησε το αντι-ξυράφι του: «Εάν τρεις θέσεις δεν επαρκούν για να επιβεβαιώσουν μία καταφατική πρόταση για κάποιο ζήτημα, τότε πρέπει να προστεθεί και μια τέταρτη, και ούτω καθ'εξής». Αν και αρκετοί άλλοι φιλόσοφοι έχουν διατυπώσει παρόμοια «αντι-ξυράφια» μετά από τον Chatton, το αξίωμα του Chatton ποτέ δεν γνώρισε την επιτυχία του Ξυραφιού του Όκαμ. Άλλοι φιλόσοφοι, οι οποίοι διετύπωσαν δικά τους αντι-ξυράφια ήταν οι Γοτεφρείδος Ουλιέλμος Λάιμπνιτς (1646-1716), Εμμανουήλ Κάντ (1724-1804) και Καρλ Μένγκερ (20ος αιώνας). Η εκδοχή του Λάιμπνιτς ονομάστηκε «αρχή της πληρότητας» (Άρθουρ Λάβτζοϊ). Η ιδέα πάνω στην οποία βασιζόταν ήταν ότι ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο με τον μέγιστο δυνατό αριθμό διαφορετικών πλασμάτων. Ο Καντ θεώρησε ότι η αρχή του Όκαμ έπρεπε να μετριαστεί κάπως και έτσι διετύπωσε το δικό του αντιξυράφι: «Η ποικιλία των οντοτήτων δεν θα πρέπει να μειώνεται αβασάνιστα». Ο Κάρλ Μένγκερ θεωρούσε ότι τα μαθηματικά κάνουν υπερβολική οικονομία σε ό,τι αφορά τις μεταβλητές και συνεπώς διαμόρφωσε τον Νόμο κατά της Τσιγκουνιάς, σύμφωνα με τον οποίο «Οι οντότητες δεν θα πρέπει να μειώνονται σε βαθμό ανεπάρκειας», ή, αλλιώς, «είναι μάταιο να περιορίζουμε στο λίγο αυτό που χρειάζεται πολύ». Ένα λιγότερο σοβαρό, ή (όπως θα έλεγαν κάποιοι) ακόμη πιο ακραίο αντι-ξυράφι είναι η Παταφυσική, η «επιστήμη των φανταστικών λύσεων», την οποία επινόησε ο Άλφρεντ Τζάρι (1873-1907). Η Παταφυσική, ο απόλυτος αντι-απαγωγισμός, θεωρεί ότι το κάθε συμβάν εντός του σύμπαντος είναι εντελώς μοναδικό και διέπεται από δικούς του ιδιαίτερους νόμους. Ο αργεντίνος συγγραφέας Χόρχε Λουίς Μπόρχες, ανέπτυξε αργότερα παραλλαγές σε αυτό το θέμα στο διήγημά του/ψευδοδιατριβή Tlön, Uqbar, Orbis Tertius. Επιπλέον, υπάρχει και το ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 94 Ρόπαλο του Κάμπτρι, του οποίου η κυνική διατύπωση υπαγορεύει: «Δεν μπορεί να υφίσταται σύνολο αμοιβαία ασυνεπών παρατηρήσεων, για το οποίο η ανθρώπινη διάνοια να μην μπορεί να συλλάβει μία συνεκτική εξήγηση, ανεξάρτητα από το πόσο περίπλοκη θα είναι αυτή». Το Ξυράφι του Όκαμ αποτελεί θεμελιώδη αρχή για όσους ακολουθούν την επιστημονική μεθοδολογία. Πρέπει βέβαια να σημειωθεί, ότι το Ξυράφι αποτελεί ευρετικό επιχείρημα και ότι δεν αποδίδει απαραιτήτως ορθά αποτελέσματα. Είναι, στην ουσία, μία πυξίδα που δείχνει προς την γενική κατεύθυνση η οποία πρέπει να ακολουθηθεί προκειμένου να επιλεγεί η επιστημονική υπόθεση που (επί του παρόντος) περιέχει τον μικρότερο αριθμό μη αποδεδειγμένων εικασιών. Συχνά, πολλές θεωρίες είναι εξίσου «απλές», με αποτέλεσμα το Ξυράφι του Όκαμ να μην παρέχει καμία διαφοροποίηση.Από την άλλη μεριά, χωρίς το Ξυράφι του Όκαμ επιστήμη δεν υφίσταται. Η πρωταρχική πράξη της επιστήμης, αυτή της σύνθεσης θεωριών και της επιλογής της πλέον αξιόλογης θεωρίας με βάση την συλλογική ανάλυση των δεδομένων, θα ήταν αδύνατη δίχως κάποια μεθοδολογία επιλογής μεταξύ των θεωριών που εκφράζουν τα διαθέσιμα στοιχεία.Αυτό οφείλεται στο ότι για κάθε σύνολο δεδομένων αντιστοιχεί άπειρος αριθμός θεωριών που είναι συνεπείς ως προς τα εν λόγω δεδομένα (αυτό είναι γνωστό ως το Πρόβλημα του Υποπροσδιορισμού). Έστω, για παράδειγμα ότι κάποιος ερευνά την περίφημη θεωρία του Ισαάκ Νεύτωνα περί του ότι κάθε δράση έχει μία ίση αντίδραση. Είναι πολύ εύκολο να επινοηθούν εναλλακτικές θεωρίες οι οποίες εξηγούν τα δεδομένα εξίσου αποτελεσματικά. Μία τέτοια θεωρία θα μπορούσε να υποστηρίζει ότι για κάθε δράση υπάρχει μία αντίδραση κατά το ήμισυ της αρχικής, ενώ ταυτόχρονα καλοπροαίρετα αόρατα πλάσματα ενισχύουν την αντίδραση με δική τους ενέργεια, ώστε η αντίδραση να γίνεται ίση με την δράση. Όλα αυτά τα πλάσματα θα πεθάνουν το έτος 2055 και τότε η φύση του παρατηρήσιμου σύμπαντος θα αλλάξει. Αυτή η θεωρία περιγράφει εξίσου καλά τις παρατηρήσεις μας όσο και η θεωρία του Νεύτωνα. Επιπλέον, δεν μας είναι δυνατόν να επιλέξουμε μέσω άμεσων αποδείξεων οποιαδήποτε θεωρία μέχρι το 2055. Επειδή η δεύτερη θεωρία υποστηρίζει ότι τα εν λόγω πλάσματα είναι αόρατα και μη ανιχνεύσιμα, δεν μπορούμε να κάνουμε διαχωρισμό μεταξύ των δύο θεωριών μέχρι το 2055. Από την άλλη μεριά, κάθε θεωρία έχει εξαιρετικά μεγάλη επιρροή όσον αφορά το τι προσδοκούμε για το μέλλον (για παράδειγμα, ίσως επιλέξουμε να ζήσουμε διαφορετικά τις ζωές μας, εάν γνωρίζουμε ότι ο κόσμος όπως τον ξέρουμε θα πάψει να υπάρχει το 2055). Τελικά, διαφαίνεται επίσης ότι δημιουργείται άπειρος αριθμός παρόμοιων θεωριών, απλώς και μόνον αλλάζοντας το έτος. Με το έτος 2056 δημιουργείται νέα θεωρία. Το 2057 ορίζει άλλη μία, και ούτω καθεξής. Επειδή υπάρχει ένας άπειρος αριθμός θεωριών οι οποίες αντιστοιχούν σε κάθε ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 95 σύνολο παρατηρήσεων εξίσου καλά και οι προβλέψεις της καθεμίας είναι εξίσου πρωτότυπες, εάν η επιστήμη είναι ανίκανη να επιλέξει μεταξύ τους, τότε ποτέ δεν θα κατορθώσει να καθορίσει την χρήσιμη θεωρία. Μέχρι τώρα, ο μόνος γνωστός τρόπος για να επιλέγεται η χρήσιμη θεωρία μεταξύ των απείρων θεωριών που αντιστοιχούν σε ένα σύνολο παρατηρήσεων είναι το Ξυράφι του Όκαμ. Για αυτόν τον λόγο, το Ξυράφι του Όκαμ αποτελεί απαραίτητο στοιχείο της επιστήμης, χωρίς το οποίο η επιστήμη παύει να λειτουργεί. Το Ξυράφι του Όκαμ δεν σημαίνει «απλότητα ίσον τελειότητα». Ο Albert Einstein πιθανότατα αναφερόταν σε αυτό όταν έγραψε το 1933 ότι «ο υπέρτατος σκοπός κάθε θεωρίας είναι να καταστήσει τα ανεπίδεκτα μείωσης στοιχεία όσο απλά και λιγότερα είναι δυνατόν χωρίς να εγκαταλείπει την επαρκή παράσταση έστω και ενός εμπειρικού δεδομένου». Αυτό το σχόλιο συχνά παραφράζεται ως «Μία θεωρία πρέπει να είναι όσο απλή είναι δυνατόν, αλλά όχι απλούστερη». Συχνά, η πιο ενδεδειγμένη εξήγηση είναι πιο απλή από την απλούστερη δυνατή εξήγηση επειδή απαιτεί λιγότερες εικασίες. Το να διατυπώσει κανείς το Ξυράφι του Όκαμ ως «Η απλούστερη εξήγηση είναι και η καλύτερη (ή η αληθέστερη)» αποτελεί υπεραπλούστευση καθ' αυτό. Στην ιστορία της επιστήμης, το Ξυράφι του Όκαμ χρησίμευσε με δύο τρόπους. Ο ένας ήταν η οντολογική παραγωγή δι' απαλοιφής και ο άλλος ο διαρητορικός συναγωνισμός. Ορισμένα παραδείγματα της πρώτης περίπτωσης: Η ορμή της αριστοτέλειας φυσικής, οι «αγγελικές» μηχανές της μεσαιωνικής επουράνιας μηχανικής, τα τέσσερα πνεύματα της αρχαίας και μεσαιωνικής ιατρικής, ο δαιμονισμός ως εξήγηση των διανοητικών παθήσεων, το «Φλογιστόν» της μεταμεσαιωνικής χημείας και τα ζωτικά πνεύματα της μεταμεσαιωνικής βιολογίας. Στην δεύτερη περίπτωση, έχουμε τρία παραδείγματα από την ιστορία της επιστήμης, όπου επιλέχθηκε η απλούστερη των δύο συναγωνιζόμενων θεωριών και όχι η οντολογική αντίπαλός της, παρά το ότι και οι δύο θεωρίες εξηγούσαν πλήρως τα φαινόμενα. Το πρώτο παράδειγμα είναι το ηλιοκεντρικό μοντέλο του Κοπέρνικου έναντι του γεωκεντρικού μοντέλου του Πτολεμαίου. Το δεύτερο είναι η μηχανική θεωρία της θερμότητας έναντι της Καλορικής θεωρίας. Τέλος, τρίτο είναι η θεωρία του Αινστάιν περί ηλεκτρομαγνητισμού έναντι της θεωρίας του φωσφόρου αιθέρα. Στην πρώτη περίπτωση, το μοντέλο του Κοπέρνικου επελέγη έναντι αυτού του Πτολεμαίου χάριν της απλότητάς του. Το μοντέλο του Πτολεμαίου, προκειμένου να εξηγήσει την φαινομενική οπισθοδρομική κίνηση του Ερμή σε σχέση με την Αφροδίτη, αιτούσε την ύπαρξη επικυκλίων στην τροχιά του Ερμή. Το μοντέλο του Κοπέρνικου (όπως διαμορφώθηκε από τον Κέπλερ) μπόρεσε να εξηγήσει αυτήν την κίνηση μεταθέτοντας την Γη από το κέντρο του ηλιακού συστήματος και αντικαθιστώντας την με τον Ήλιο ως κέντρο όλων των τροχιακών κινήσεων, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 96 ενώ ταυτόχρονα αντικατέστησε τις κυκλικές τροχιές του μοντέλου του Πτολεμαίου με ελλειπτικές. Επιπλέον, το μοντέλο του Κοπέρνικου δεν έκανε καμία αναφορά στις κρυστάλλινες σφαίρες στις οποίες υποτίθεται ότι περιέχονταν οι πλανήτες, σύμφωνα με το μοντέλο του Πτολεμαίου. Με μία κίνηση το μοντέλο του Κοπέρνικου μείωσε κατά δύο τα οντολογικά στοιχεία της Αστρονομίας. Σύμφωνα με την Καλορική θεωρία περί θερμότητας, η θερμότητα είναι μία αβαρής ουσία, η οποία μετακινείται από το ένα αντικείμενο στο άλλο. Αυτή η θεωρία προήλθε από την μελέτη των κανονιών και την ανακάλυψη της ατμομηχανής. Όταν ο Λόρδος Ράμφορντ μελετούσε την κατασκευή κανονιών, διαπίστωσε ότι οι παρατηρήσεις του αντιέβαιναν της Καλορικής θεωρίας. Έτσι διετύπωσε την δική του μηχανική θεωρία προς αντικατάσταση της προηγούμενης, η οποία εκτόπισε την Καλορική και ήταν οντολογικά απλούστερη από όλες τις προηγούμενες. Επίσης, κατά την διάρκεια του 19ου αιώνα, οι φυσικοί πίστευαν ότι για να ταξιδέψει το φως απαιτείται κάποιο μέσο, όπως συμβαίνει και με τα ηχητικά κύματα. Προϋποτέθηκε ότι αυτό το μέσο ήταν ο αιθέρας και συντελέστηκαν πολλά πειράματα προκείμενου να ανιχνευτεί. Ένα από τα γνωστότερα πειράματα με αρνητικό αποτέλεσμα στην ιστορία της επιστήμης, το πείραμα των ΜίκελσονΜόρλεϊ δεν κατόρθωσε να αποδείξει την ύπαρξη του αιθέρα. Ο Αινστάιν βασίστηκε σε αυτό το πόρισμα και σχημάτισε την θεωρία του χωρίς καμία αναφορά στον αιθέρα, παρέχοντας, έτσι, ακόμα ένα παράδειγμα μιας θεωρίας που προσφέρει μεγαλύτερη οντολογική απλότητα. Στη βιολογία Βιολόγοι και φιλόσοφοι της Βιολογίας χρησιμοποιούν το ξυράφι του Όκαμ σε δύο τομείς της Εξελικτικής Βιολογίας: στην αντιπαράθεση σχετικά με τις μονάδες [φυσικής] επιλογής και την Συστηματική. Στο βιβλίο του Adaptation and Natural Selection (Προσαρμογή και Φυσική Επιλογή, 1966) ο George C. Williams διατείνεται ότι ο αλτρουισμός μεταξύ των ζώων εξηγείται καλύτερα εάν δεχτούμε ως βάση του μία χαμηλού επιπέδου (δηλ. προσωπική) επιλογή σε αντίθεση με την υψηλού επιπέδου ομαδική επιλογή. Ο αλτρουισμός ορίζεται ως συμπεριφορά που ωφελεί την ομάδα και όχι την μονάδα, ενώ θεωρείται ότι η ομαδική επιλογή αποτελεί τον εξελικτικό μηχανισμό ο οποίος επιλέγει τα αλτρουιστικά χαρακτηριστικά. Άλλοι θεωρούν την φυσική επιλογή ως τον μηχανισμό ο οποίος δικαιώνει τον αλτρουισμό μόνον ως το σύνολο συμπεριφορών των διαφόρων ζώων, τα οποία δρουν με βάση το προσωπικό συμφέρον, χωρίς να νοιάζονται για την ομάδα. Ο Williams υποστηρίζει ότι η θεωρία της προσωπικής επιλογής είναι η πιο φειδωλή. Κατ' αυτό τον τρόπο επικαλείται μία παραλλαγή του Ξυραφιού του Όκαμ που ονομάζεται Κανόνας του Μόργκαν. Ωστόσο, τα πιο πρόσφατα συγγράμματα βιολόγων όπως το ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 97 The Selfish Gene (Το εγωκεντρικό γονίδιο) του Ρίτσαρντ Ντώκιν, έχουν αποκαλύψει ότι η άποψη του Williams δεν ήταν ούτε η απλούστερη, ούτε η στοιχειωδέστερη. Ο Ντώκινς υποστηρίζει ότι η λειτουργία της εξέλιξης εξαρτάται από το πλήθος των γονιδίων τα οποία πολλαπλασιάζονται στα περισσότερα δυνατά αντίγραφα, διότι αυτά καθορίζουν την πρόοδο κάθε συγκεκριμένου είδους. Δηλαδή, γίνεται φυσική επιλογή ορισμένων γονιδίων και αυτό αποτελεί ουσιαστικά την θεμελιώδη υποφώσκουσα αρχή η οποία καθιστά την μοναδική και ομαδική επιλογή αναδυόμενα χαρακτηριστικά της εξέλιξης. Μπορούμε να ανατρέξουμε στο εξής παράδειγμα από την Ζωολογία: Οι μοσχοβόες, όταν απειλούνται από λύκους, σχηματίζουν ένα κύκλο με τα αρσενικά στην εξωτερική μεριά και τα θηλυκά και τα μικρά τους στο εσωτερικό. Αυτό είναι ένα παράδειγμα συμπεριφοράς των αρσενικών που φαίνεται να είναι αλτρουιστική. Αυτή η συμπεριφορά είναι δυσμενής για τα αρσενικά ως μεμονωμένα ζώα, αλλά ευεργετική για το σύνολο και συνεπώς πολλοί θεώρησαν ότι υποστηρίζει την θεωρία της ομαδικής επιλογής. Παρ'όλα αυτά, μία πολύ καλύτερη εξήγηση προσφέρεται εάν κάποιος θεωρήσει ότι η φυσική επιλογή λειτουργεί στα γονίδια. Αν ο μοσχόβους φύγει, αφήνοντας τους απογόνους του εκτεθειμένους στους λύκους, τα γονίδιά του δεν θα προωθηθούν. Αν, όμως, παλέψει για την προστασία τους, τότε τα γονίδια θα διαφυλαχθούν στους απογόνους. Και έτσι το αντίστοιχο γονίδιο το οποίο επιτάσσει αυτή τη συμπεριφορά πολλαπλασιάζεται. Αυτό είναι ένα παράδειγμα φυσικής επιλογής μέσω γονιδίων και μαζικής μακροπρόθεσμης αλλαγής, το οποίο είναι μία γενική αρχή που προσφέρει μία πολύ απλούστερη εξήγηση, χωρίς να καταφεύγει σε ειδικές αρχές όπως την ομαδική επιλογή. Η Συστηματική είναι ο κλάδος της Βιολογίας που επιχειρεί να τεκμηριώσει γενεαλογικές σχέσεις μεταξύ οργανισμών. Ασχολείται ακόμα με την ταξινόμησή τους. Υπάρχουν τρία κύρια στρατόπεδα της συστηματικής, οι κλαδιστές, οι φενετιστές και οι εξελικτικοί ταξινομιστές. Οι κλαδιστές θεωρούν ότι μόνο η γενεαλογία θα πρέπει να καθορίζει την ταξινόμηση, οι φενετιστές αντιλέγουν ότι η ομοιότητα στη συγγένεια της καταγωγής είναι το αποφασιστικό κριτήριο, ενώ οι εξελικτικοί ταξινομιστές ισχυρίζονται ότι τόσο η γενεαλογία όσο και η ομοιότητα παίζουν ρόλο στην ταξινόμηση. O Francis Crick έχει κάνει σχόλια για τους πιθανούς περιορισμούς της εφαρμογής του Ξυραφιού του Όκαμ στη βιολογία. Θέτει το επιχείρημα ότι, καθώς τα βιολογικά συστήματα είναι προϊόντα μιας (συνεχιζόμενης) φυσικής επιλογής, οι μηχανισμοί δεν είναι αναγκαστικά βέλτιστοι κατά κάποια προφανή έννοια. Εφιστά την προσοχή: «Παρόλο που το Ξυράφι του Όκαμ είναι ένα χρήσιμο εργαλείο στις φυσικές επιστήμες, μπορεί να είναι ένα πολύ επικίνδυνο όργανο στη βιολογία. Είναι, λοιπόν, πολύ παράτολμο να ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 98 χρησιμοποιηθούν η απλότητα και η κομψότητα ως οδηγός στη βιολογική έρευνα». [Επεξεργασία] Στην ιατρική Όταν στην σύγχρονη Ιατρική γίνεται αναφορά στο Ξυράφι του Όκαμ, οι γιατροί και οι φιλόσοφοι της ιατρικής κάνουν λόγο για την διαγνωστική οικονομία (φειδώ). Η διαγνωστική οικονομία επιτάσσει ότι όταν γίνεται διάγνωση ενός τραυματισμού, μιας ασθένειας, αρρώστιας ή πάθησης, ο γιατρός πρέπει να προσπαθεί να εστιάσει την προσοχή του σε όσο το δυνατόν λιγότερες αιτίες που θα ανταποκρίνονται και θα ερμηνεύουν όλα τα συμπτώματα. Λίγοι τρόποι για να έρθουμε πιο κοντά... Ο σκοπός του τόπικ είναι να μας παρουσιάσει θεματάκια που θα μας φέρουν λίγο πιο κοντά στην επιστημονική σκέψη. Ελπίζω να μη σας κουράσουν τα θέμα που θα βρειτε εδώ αλλά να σας προξενήσουν ερωτήσεις τις οποίες εύχομαι να μοιραστείτε μαζί μας.Πρώτο σημείο της επιστημονικής σκέψης είναι το Ξυράφι του Όκκαμ.... Το ξυράφι του Όκαμ (Occam's Razor, εναλλακτική ορθογραφία Το Ξυράφι του Όκκαμ, αποδίδεται και ως Λεπίδα του Όκαμ), είναι επιστημονική αρχή, η οποία αποδίδεται στον Άγγλο φιλόσοφο Λογικής και φραγκισκανό μοναχό του 14ου αιώνα, Γουλιέλμο του Όκαμ. Η αρχή αυτή αποτελεί την βάση της μεθοδολογικής απαγωγής και αποκαλείται επίσης αρχή της οικονομίας. Στην απλούστερη διατύπωσή του, το Ξυράφι του Όκαμ εκφράζεται ως εξής: «Κανείς δεν θα πρέπει να προβαίνει σε περισσότερες εικασίες από όσες είναι απαραίτητες». Στα λατινικά διατυπώνεται ως:Pluralitas non est ponenda sine necessitate Η φράση αυτή θα μπορούσε να αποδοθεί πολύ ελεύθερα ως εξής: Όταν δύο θεωρίες παρέχουν εξίσου ακριβείς προβλέψεις, πάντα επιλέγουμε την απλούστερη. Παράδειγμα: Παρατηρούμε ότι ένα δέντρο έχει πέσει μετά από μια θύελλα. Βάσει του δεδομένου της θύελλας συνδυασμένου με αυτό του πεσμένου δέντρου, μία λογική εικασία θα ήταν να υποθέσουμε ότι η ισχύς της θύελλας ξερίζωσε και έριξε κάτω το δέντρο. Αυτή η υπόθεση δεν προσβάλλει την κριτική μας σκέψη, καθότι υπάρχουν ισχυροί λογικοί δεσμοί μεταξύ αυτού που ήδη γνωρίζουμε και αυτού που υποθέτουμε ότι έγινε (δηλ. το ότι βλέπουμε και ακούμε τις θύελλες αποτελεί ισχυρή απόδειξη για την ύπαρξή τους και για το ότι είναι ικανές να ξεριζώσουν και να ρίξουν κάτω δέντρα). Μία ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 99 εναλλακτική υπόθεση θα ήταν ότι ένας γιγάντιος εξωγήινος ξερίζωσε το δέντρο. Αυτή η υπόθεση, ωστόσο, προϋποθέτει αρκετές περαιτέρω εικασίες, οι οποίες χαρακτηρίζονται από διάφορες λογικές αδυναμίες που προκύπτουν από ασυνέπειες με τα όσα ήδη γνωρίζουμε (αναφορικά με την ύπαρξη των εξωγήινων, την ικανότητα και την πρόθεσή τους να εκτελούν διαστρικά ταξίδια, την ικανότητα και την πρόθεσή τους να ξεριζώνουν δέντρα?είτε επίτηδες είτε όχι?καθώς και την ύπαρξη εξωγήινης βιολογίας που τους επιτρέπει να έχουν 200 μέτρα ύψος παρά την βαρύτητα της γης), πράγμα που την καθιστά απορριπτέα. Παρακάτω θα δούμε τις επιστημονικές λειτουργίες του. Το Ξυράφι του Όκαμ αποτελεί θεμελιώδη αρχή για όσους ακολουθούν την επιστημονική μεθοδολογία. Πρέπει βέβαια να σημειωθεί, ότι το Ξυράφι αποτελεί ευρετικό επιχείρημα και ότι δεν αποδίδει απαραιτήτως ορθά αποτελέσματα. Είναι, στην ουσία, μία πυξίδα που δείχνει προς την γενική κατεύθυνση η οποία πρέπει να ακολουθηθεί προκειμένου να επιλεγεί η επιστημονική υπόθεση που (επί του παρόντος) περιέχει τον μικρότερο αριθμό μη αποδεδειγμένων εικασιών. Συχνά, πολλές θεωρίες είναι εξίσου «απλές», με αποτέλεσμα το Ξυράφι του Όκαμ να μην παρέχει καμία διαφοροποίηση. Από την άλλη μεριά, χωρίς το Ξυράφι του Όκαμ επιστήμη δεν υφίσταται. Η πρωταρχική πράξη της επιστήμης, αυτή της σύνθεσης θεωριών και της επιλογής της πλέον αξιόλογης θεωρίας με βάση την συλλογική ανάλυση των δεδομένων, θα ήταν αδύνατη δίχως κάποια μεθοδολογία επιλογής μεταξύ των θεωριών που εκφράζουν τα διαθέσιμα στοιχεία. Αυτό οφείλεται στο ότι για κάθε σύνολο δεδομένων αντιστοιχεί άπειρος αριθμός θεωριών που είναι συνεπείς ως προς τα εν λόγω δεδομένα (αυτό είναι γνωστό ως το Πρόβλημα του Υποπροσδιορισμού). Έστω, για παράδειγμα ότι κάποιος ερευνά την περίφημη θεωρία του Ισαάκ Νεύτωνα περί του ότι κάθε δράση έχει μία ίση αντίδραση. Είναι πολύ εύκολο να επινοηθούν εναλλακτικές θεωρίες οι οποίες εξηγούν τα δεδομένα εξίσου αποτελεσματικά. Μία τέτοια θεωρία θα μπορούσε να υποστηρίζει ότι για κάθε δράση υπάρχει μία αντίδραση κατά το ήμισυ της αρχικής, ενώ ταυτόχρονα καλοπροαίρετα αόρατα πλάσματα ενισχύουν την αντίδραση με δική τους ενέργεια, ώστε η αντίδραση να γίνεται ίση με την δράση. Όλα αυτά τα πλάσματα θα πεθάνουν το έτος 2055 και τότε η φύση του παρατηρήσιμου σύμπαντος θα αλλάξει. Αυτή η θεωρία περιγράφει εξίσου καλά τις παρατηρήσεις μας όσο και η θεωρία του Νεύτωνα. Επιπλέον, δεν μας είναι δυνατόν να επιλέξουμε μέσω άμεσων αποδείξεων οποιαδήποτε θεωρία μέχρι το 2055. Επειδή η δεύτερη θεωρία υποστηρίζει ότι τα εν λόγω πλάσματα είναι αόρατα και μη ανιχνεύσιμα, δεν μπορούμε να κάνουμε διαχωρισμό μεταξύ των δύο θεωριών μέχρι το 2055. Από την άλλη μεριά, κάθε θεωρία ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 100 έχει εξαιρετικά μεγάλη επιρροή όσον αφορά το τι προσδοκούμε για το μέλλον (για παράδειγμα, ίσως επιλέξουμε να ζήσουμε διαφορετικά τις ζωές μας, εάν γνωρίζουμε ότι ο κόσμος όπως τον ξέρουμε θα πάψει να υπάρχει το 2055). Τελικά, διαφαίνεται επίσης ότι δημιουργείται άπειρος αριθμός παρόμοιων θεωριών, απλώς και μόνον αλλάζοντας το έτος. Με το έτος 2056 δημιουργείται νέα θεωρία. Το 2057 ορίζει άλλη μία, και ούτω καθεξής. Επειδή υπάρχει ένας άπειρος αριθμός θεωριών οι οποίες αντιστοιχούν σε κάθε σύνολο παρατηρήσεων εξίσου καλά και οι προβλέψεις της καθεμίας είναι εξίσου πρωτότυπες, εάν η επιστήμη είναι ανίκανη να επιλέξει μεταξύ τους, τότε ποτέ δεν θα κατορθώσει να καθορίσει την χρήσιμη θεωρία. Μέχρι τώρα, ο μόνος γνωστός τρόπος για να επιλέγεται η χρήσιμη θεωρία μεταξύ των απείρων θεωριών που αντιστοιχούν σε ένα σύνολο παρατηρήσεων είναι το Ξυράφι του Όκαμ. Για αυτόν τον λόγο, το Ξυράφι του Όκαμ αποτελεί απαραίτητο στοιχείο της επιστήμης, χωρίς το οποίο η επιστήμη παύει να λειτουργεί. Το Ξυράφι του Όκαμ δεν σημαίνει «απλότητα ίσον τελειότητα». Ο Albert Einstein πιθανότατα αναφερόταν σε αυτό όταν έγραψε το 1933 ότι «ο υπέρτατος σκοπός κάθε θεωρίας είναι να καταστήσει τα ανεπίδεκτα μείωσης στοιχεία όσο απλά και λιγότερα είναι δυνατόν χωρίς να εγκαταλείπει την επαρκή παράσταση έστω και ενός εμπειρικού δεδομένου». Αυτό το σχόλιο συχνά παραφράζεται ως «Μία θεωρία πρέπει να είναι όσο απλή είναι δυνατόν, αλλά όχι απλούστερη». Συχνά, η πιο ενδεδειγμένη εξήγηση είναι πιο απλή από την απλούστερη δυνατή εξήγηση επειδή απαιτεί λιγότερες εικασίες. Το να διατυπώσει κανείς το Ξυράφι του Όκαμ ως «Η απλούστερη εξήγηση είναι και η καλύτερη (ή η αληθέστερη)» αποτελεί υπεραπλούστευση καθ' αυτό. Στην ιστορία της επιστήμης, το Ξυράφι του Όκαμ χρησίμευσε με δύο τρόπους. Ο ένας ήταν η οντολογική παραγωγή δι' απαλοιφής και ο άλλος ο διαρητορικός συναγωνισμός. Ορισμένα παραδείγματα της πρώτης περίπτωσης: Η ορμή της αριστοτέλειας φυσικής, οι «αγγελικές» μηχανές της μεσαιωνικής επουράνιας μηχανικής, τα τέσσερα πνεύματα της αρχαίας και μεσαιωνικής ιατρικής, ο δαιμονισμός ως εξήγηση των διανοητικών παθήσεων, το «Φλογιστόν» της μεταμεσαιωνικής χημείας και τα ζωτικά πνεύματα της μεταμεσαιωνικής βιολογίας. Στην δεύτερη περίπτωση, έχουμε τρία παραδείγματα από την ιστορία της επιστήμης, όπου επιλέχθηκε η απλούστερη των δύο συναγωνιζόμενων θεωριών και όχι η οντολογική αντίπαλός της, παρά το ότι και οι δύο θεωρίες εξηγούσαν πλήρως τα φαινόμενα. Το πρώτο παράδειγμα είναι το ηλιοκεντρικό μοντέλο του Κοπέρνικου έναντι του γεωκεντρικού μοντέλου του Πτολεμαίου. Το δεύτερο είναι η μηχανική θεωρία της θερμότητας έναντι της Καλορικής θεωρίας. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 101 Τέλος, τρίτο είναι η θεωρία του Αινστάιν περί ηλεκτρομαγνητισμού έναντι της θεωρίας του φωσφόρου αιθέρα. Στην πρώτη περίπτωση, το μοντέλο του Κοπέρνικου επελέγη έναντι αυτού του Πτολεμαίου χάριν της απλότητάς του. Το μοντέλο του Πτολεμαίου, προκειμένου να εξηγήσει την φαινομενική οπισθοδρομική κίνηση του Ερμή σε σχέση με την Αφροδίτη, αιτούσε την ύπαρξη επικυκλίων στην τροχιά του Ερμή. Το μοντέλο του Κοπέρνικου (όπως διαμορφώθηκε από τον Κέπλερ) μπόρεσε να εξηγήσει αυτήν την κίνηση μεταθέτοντας την Γη από το κέντρο του ηλιακού συστήματος και αντικαθιστώντας την με τον Ήλιο ως κέντρο όλων των τροχιακών κινήσεων, ενώ ταυτόχρονα αντικατέστησε τις κυκλικές τροχιές του μοντέλου του Πτολεμαίου με ελλειπτικές. Επιπλέον, το μοντέλο του Κοπέρνικου δεν έκανε καμία αναφορά στις κρυστάλλινες σφαίρες στις οποίες υποτίθεται ότι περιέχονταν οι πλανήτες, σύμφωνα με το μοντέλο του Πτολεμαίου. Με μία κίνηση το μοντέλο του Κοπέρνικου μείωσε κατά δύο τα οντολογικά στοιχεία της Αστρονομίας. Σύμφωνα με την Καλορική θεωρία περί θερμότητας, η θερμότητα είναι μία αβαρής ουσία, η οποία μετακινείται από το ένα αντικείμενο στο άλλο. Αυτή η θεωρία προήλθε από την μελέτη των κανονιών και την ανακάλυψη της ατμομηχανής. Όταν ο Λόρδος Ράμφορντ μελετούσε την κατασκευή κανονιών, διαπίστωσε ότι οι παρατηρήσεις του αντιέβαιναν της Καλορικής θεωρίας. Έτσι διετύπωσε την δική του μηχανική θεωρία προς αντικατάσταση της προηγούμενης, η οποία εκτόπισε την Καλορική και ήταν οντολογικά απλούστερη από όλες τις προηγούμενες. Επίσης, κατά την διάρκεια του 19ου αιώνα, οι φυσικοί πίστευαν ότι για να ταξιδέψει το φως απαιτείται κάποιο μέσο, όπως συμβαίνει και με τα ηχητικά κύματα. Προϋποτέθηκε ότι αυτό το μέσο ήταν ο αιθέρας και συντελέστηκαν πολλά πειράματα προκείμενου να ανιχνευτεί. Ένα από τα γνωστότερα πειράματα με αρνητικό αποτέλεσμα στην ιστορία της επιστήμης, το πείραμα των Μίκελσον-Μόρλεϊ δεν κατόρθωσε να αποδείξει την ύπαρξη του αιθέρα. Ο Αινστάιν βασίστηκε σε αυτό το πόρισμα και σχημάτισε την θεωρία του χωρίς καμία αναφορά στον αιθέρα, παρέχοντας, έτσι, ακόμα ένα παράδειγμα μιας θεωρίας που προσφέρει μεγαλύτερη οντολογική απλότητα.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 102

Μιλούσαν για Αιθερα οι Νίκολα Τέσλα, Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής, Άλμπερτ Αϊνστάιν,…….. ήταν Αιθεροβάμωνες??? Ας σούμε από πιο κοντά τις θεωρίες του καθενός αρχίζοντας από τον Τεσλα.Ο Νίκολα Τέσλα γεννήθηκε στις 9 Ιουλίου του 1856 στην περιοχή Λίκα, η οποία βρίσκεται στη σημερινή Κροατία.Λέγεται μάλιστα ότι το βράδυ που γεννήθηκε ο Τέσλα είχε ξεσπάσει βίαιη καταιγίδα και γι αυτό η μητέρα του τότε τον αποκάλεσε "παιδί της καταιγίδας". Ο Τέσλα έδειξε απο μικρός μια έφεση στον ηλεκτρισμό. Άρχισε τη σχολική του σταδιοδρομία στο μέρος που γεννήθηκε, αργότερα κατευθύνθηκε στο Γκρατς της Αυστρίας και έπειτα στην Πράγα της Τσεχίας. Μόλις αποφοίτησε είχε ήδη δημιουργήσει την γεννήτρια εναλλασσόμενου ρεύματος. Έτσι, μετακόμισε στο Παρίσι και έπιασε δουλειά στην εταιρεία του Τόμας Έντισον όπου και προσπάθησε να βοηθήσει την εταιρεία να ολοκληρώσει το πρόγραμμα φωτισμού της πόλης του Στρασβούργου. Δεν άργησε όμως να καταλήξουν εχθροί οι δύο μεγάλοι εφευρέτες. Ο Έντισον πρότεινε στον Τέσλα να εργαστούν μαζί. Ο Έντισον ήταν αποφασισμένος να εκμεταλλευθεί πλήρως τις δικές τους ιδέες, και υποσχόταν στον Τέσλα τεράστιες χρηματικές ανταμοιβές αν τον βοηθούσε να εξυπηρετήσει το σκοπό του. Όταν τελικά ο Τέσλα τα κατάφερε, o Έντισον δεν τήρησε το λόγο του. Ο Τέσλα από την άλλη, περίμενε πως ο Έντισον θα παραμελήσει τις δικές του έρευνες για να στηρίξει οικονομικά τις δικές του ιδέες. Ο Τέσλα έφυγε, έτσι, από την εταιρεία του Έντισον και δημιούργησε τη δική του εταιρεία που την ονόμασε Tesla Electric Company. Έτσι, από τη μια ο Έντισον αγωνιζόταν να επιτύχει στη τεχνολογία με το συνεχές ρεύμα και από την άλλη ο Τέσλα μαχόταν με το εναλλασσόμενο ρεύμα.Χάρη στον Τέσλα φωταγωγήθηκε η Παγκόσμια Έκθεση του Σικάγο το 1893 και δημιουργήθηκε υδροηλεκτικός σταθμός το 1895. Επίσης, ο Τέσλα εντυπωσίασε την κοινή γνώμη περνώντας εναλλασσόμενο ρεύμα μέσα από το σώμα του χωρίς να πάθει τίποτα και άναψε τις ηλεκτρικές λάμπες με τα ακροδάχτυλά του. Ο Τέσλα έπεσε θύμα επιχειρηματιών και κερδοσκοπίας. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έιχε μείνει άνεργος και φτωχός. Πέθανε από καρδιακή προσβολή στις 7 Ιανουαρίου του 1943 σε ξενοδοχείο της Νέας Υόρκης. Άδοξο τέλος για έναν μεγάλο εφευρέτη και ένα ιδιοφυές μυαλό.Σε αυτόν τον άνθρωπο οφείλουμε το φως και το ρεύμα που έχουμε σπίτια μας, αλλά και άλλες εφευρέσεις όπως το πηνίο Τέσλα, το ραδιόφωνο, το ραντάρ, την ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 103 ακτινογραφία, κ.ά. Τιμητικά το όνομά του έχει δωθεί στη μονάδα μέτρησης της Μαγνητικής Επαγωγής του Πεδίου. Ο Νίκολα Τέσλα αυτός ο αινιγματικός επιστήμονας, έκανε στα τέλη του 19ου αιώνα μια θαυμαστή εργασία πάνω στις διάφορες μορφές ενέργειας και έδωσε λύσεις σε ζητήματα πάνω στα οποία η σύγχρονη Φυσική κατά κανόνα εθελοτυφλεί, βασιζόμενος σε ιδέες που τέθηκαν στο περιθώριο, άλλοτε χαρακτηριζόμενες ως «αντι-επιστημονικές» ή «απόκρυφες». Παραδείγματα: η ασύρματη μεταφορά ενέργειας και η ηλεκτρο-προώθηση ιπτάμενων αντικειμένων. Και σαν να μην έφτανε αυτό, παράλληλα προωθούνταν μια «ψευτο-επιστήμη» ή «επιστήμη της απόκρυψης» που καπέλωνε όποια πρωτοποριακή ανακάλυψη δεν ταίριαζε με τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα κάποιων κύκλων ενώ προωθούσε τον αποπροσανατολισμό της σκέψης των μαζών με ψευτο-επιστημονικά ερωτήματα αινίγματα για την ύπαρξη των εξωγήινων και των ιπτάμενων δίσκων τους. Ποιος ο λόγος όμως για όλες αυτές τις συνωμοσίες και τις συγκαλύψεις; Ο έλεγχος των μαζών και η διαιώνιση του καπιταλιστικού συστήματος και των οικονομικών συμφερόντων κύκλων που θέλουν να ελέγχουν την παγκόσμια οικονομική κίνηση, απαντά ο William Lyne. Και για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο επιβάλλεται η πλύση εγκεφάλου των μαζών μέσω των ΜΜΕ, αλλά και επιστημονικών και ερευνητικών κέντρων. Με

τον τρόπο αυτό η μεσαιωνική μάγισσα που πετούσε με τη σκούπα της, αντικαταστάθηκε στις μέρες μας με τα UFO και τους εξωγήινους επιβάτες τους που θέλουν να σκλαβώσουν το ανθρώπινο είδος, αλλά και με τον Άη-Βασίλη που ντυμένος με την κόκκινη στολή της Coca-Cola μοιράζει δώρα. Και απ' την άλλη μεριά η ενέργεια φτηνής παραγωγής και μεταφοράς από τον Τέσλα ή ο συσσωρευτής οργόνης του Βίλχελμ Ράιχ μένουν στην αφάνεια, ενώ οι επιστήμονες αυτοί περιθωριοποιούνται, χαρακτηρίζονται τρελοί (όπως ο Ράιχ) ή απλά δεν βρίσκουν χρηματοδότη ή την υποστήριξη καμιάς κυβέρνησης (όπως ο Τέσλα). Στόχος όλων αυτών: η φυσική και νοητική σκλαβιά των μαζών, ο έλεγχος μέσα από πολιτικά συστήματα των διάφορων οικονομικών πόρων και η απομάκρυνση του ανθρώπου απ' τη Φύση και συνεπώς απ' την ελευθερία του και τη δυνατότητα να σκέφτεται και να δρα ελεύθερα! Ένα τέλειο σύστημα ελέγχου της ενέργειας και της οικονομίας που θέτει στο περιθώριο κάθε ιδέα ή καινοτομία που δεν εξυπηρετεί το εκάστοτε οικονομικό κατεστημένο, οδηγώντας στην πλήρη εξάρτηση. Άραγε, ποιο σύγχρονο (ή και παλιότερο) κέντρο εξουσίας θα επέτρεπε την ύπαρξη και διαχείριση μιας σχεδόν δωρεάν πηγής ενέργειας; Έτσι, όπως υποστηρίζει ο W. Lyne, λίγοι άνθρωποι γνωρίζουν (ή ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 104 παραδέχονται) σήμερα ότι, οι ιπτάμενοι δίσκοι δεν είναι τα διαστημικά σκάφη κάποιων «μικρών πράσινων ανθρωπάκων», αλλά η μετεξέλιξη της επιστημονικής εργασίας του Τέσλα, πάνω στην ηλετρο-προώθηση ιπτάμενων συσκευών που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ακόμα και για διαστημικά ταξίδια με ελάχιστη κατανάλωση ενέργειας. Είναι αλήθεια ότι ανακαλύψεις όπως αυτές του Τέσλα ή του Ράιχ θα γκρέμιζαν το οικονομικόπολιτικό καπιταλιστικό σύστημα των εμπόρων που διακινούν συγκεκριμένες πηγές ενέργειας και αγαθά. Έτσι χαρακτηρίστηκαν «απόκρυφες» και περιθωριακές, και εξαφανίστηκαν από προσώπου γης, εκτός βέβαια απ' τα αρχεία Μυστικών Υπηρεσιών όπου φυλάσσονται με τον χαρακτηρισμό «Αυστηρά Απόρρητο». Η δικαιολογία που θα κόψει την πρόσβαση σε όσους ψάχνουν διόδους προς αυτή τη γνώση είναι ο κίνδυνος της χρήσης τους από τους ? «Ναζί», τους «Κομμουνιστές» και γενικότερα τους «τρομοκράτες»! Η ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ ΥΠΗΡΧΕ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ! Είναι όμως αυτό το φαινόμενο μόνο σύγχρονο; Μήπως και στο παρελθόν επιστήμονες δεν διώχθηκαν και η γνώση τους αποσιωπήθηκε ή θεωρήθηκε κίβδηλη; Ο Lyne παρουσιάζει τη διαχρονικότητα του φαινομένου παρουσιάζοντας μια λίστα φιλοσόφων και επιστημόνων που υπέστησαν αυτή τη συμπεριφορά από κάποια κέντρα εξουσίας, αλλά και πρόσφατες περιπτώσεις επιστημόνων αγνώστων στον πολύ κόσμο που απλά «τοποθετήθηκαν στο ράφι» ή «στάλθηκαν στο σπίτι τους». Ποια ήταν άραγε η μοίρα του Αρίσταρχου του Σάμιου τον 3ο αι. π.Χ., όταν υποστήριζε ότι η Γη είναι στρογγυλή και περιστρέφεται γύρω απ' τον Ήλιο; Μήπως δεν ξεχάστηκε έως ότου ο Κολόμβος «υποψιαζόμενος» την σφαιρικότητα της Γης αποφάσισε να κάνει το ταξίδι του προς τη Δύση; Μήπως ο Αναξαγόρας δεν χαρακτηρίστηκε «αιρετικός» όταν υποστήριξε ότι η Σελήνη είναι ένα τεράστιο ουράνιο σώμα, ένας «διαστημικός βράχος»; Και ο W. Lyne συμπληρώνει αυτή την τεράστια λίστα περιπτώσεων με ονόματα όπως του Δημόκριτου, του Αρχύτα του Ταραντινού, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Τζορντάνο Μπρούνο, του Γαλιλαίου, του Ντα Βίντσι του Έκχαρτ, του Όργουελ, του Χάξλει κ.ά. Οι αποκαλύψεις του όμως δεν σταματούν εδώ. Αναφέρει και πρόσφατες περιπτώσεις, όπως του (άγνωστου) επιστήμονα και φιλόσοφου Don Albert του οποίου η εργασία χαρακτηρίστηκε απ' τις Αρχές των Η.Π.Α. «καταπληκτική», αλλά του είπαν να «περάσει μετά από 300 χρόνια» ή του Ουκρανού Valery I. Titarenko του οποίου η εργασία καταχωρήθηκε σαν μια ευφυή ευρεσιτεχνία και «εξαφανίστηκε» απ' τη δημοσιότητα. Ο Valery I. Titarenko δημοσίευσε πρόσφατα (1997) μια εργασία, η εφαρμογή της οποίας οδηγεί σε τεχνολογικές καινοτομίες που φαντάζουν «θαύματα» αλλά δεν είναι και πολύ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 105 μακριά από τα επιτεύγματα του Τέσλα: αναφέρεται λοιπόν στην ασύρματη μετάδοση της ενέργειας, τη δημιουργία ηλεκτρισμού απ' το κενό, ένα είδος «καθαρής ενέργειας» άσχετης με το πετρέλαιο ή την ατομική ενέργεια, την κίνηση βαριών αντικειμένων, τη δημιουργία περιστρεφόμενων ιπτάμενων συσκευών, τη δημιουργία νέων υλικών και κραμάτων και πολλών άλλων «θαυμάτων». Τι έγιναν όλα αυτά; Μάλλον αρχειοθετήθηκαν σαν «τρέλες»!Τι θα κάνουν όμως αυτά τα κέντρα εξουσίας όταν η κατάσταση με το παγκόσμιο ενεργειακό πρόβλημα φτάσει στο απροχώρητο; Ή όταν η μόλυνση του περιβάλλοντος κάνει τη ζωή στον πλανήτη αφόρητη και την κατάσταση μη αναστρέψιμη; Μήπως τότε βγάλουν απ' τα συρτάρια τους τις «αποκρυφιστικές» θεωρίες του Τέσλα και τόσων άλλων επιστημόνων; "Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία" Η ρήση αυτή αποτελεί συμπερασματικό πλαίσιο και επακόλουθο των λόγων και όσων επεσήμανε ο Ισοκράτης, (436 π.Χ-338 π.Χ) για το "μέλλεσθαι" των κακώς κειμένων της Δημοκρατίας και δεν αποτελεί το ακριβές του λόγου του.

ΑΛΧΗΜΕΙΑ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 106

" Θα μπορούσε να φανεί παράδοξο το γεγονός πως η σύγχρονη επιστήμη, αφού κέρδισε τους τίτλους της, συσσωρεύoντας μυριάδες γεγονότα και επιτελώντας αμέτρητα πειράματα, κατέληξε και πάλι στις ίδιες θεωρίες που είχαν διατυπωθεί πριν από πολλές χιλιετηρίδες " (Εφημερίδα " Ο Τύπος " Μόντρεαλ 1929) " Οι πλέον αναληθείς και οι πλέον εσφαλμένες αντιλήψεις απεδόθησαν εις βάρος όλων των αρχαίων επιστημών. Η νεώτερη επιστήμη, είναι αλήθεια, σε πολλά δικαιολόγησε αυτές ( τις αρχαίες επιστήμες ) αλλά η γενική γνώμη είναι πάντοτε αδρανής εις την παρακολούθηση των εναλλαγών σκέψεων και αντιλήψεων " ( Αλχημικαί έρευναι - PIERR PIOBB ). Όταν αναφερόμαστε σήμερα στην Αλχημεία οι απόψεις συγκρούονται σοβαρά. Αν και τείνει να αποδοθεί μία δικαιοσύνη στην αρχαία αυτή επιστήμη, δεν είναι λίγοι εκείνοι πού κατηγορούν τους αλχημιστές είτε σαν " τσαρλατάνους " (Ε.Π.Μ. 1912 - "Ισπανική Σοφία") είτε σαν μαύρους μάγους, είτε σαν απλούς ερευνητές που τους ενδιέφερε το κέρδος. Κατά τους Jacpues Carlew και Michel Granger οι πανεπιστημιακοί κύκλοι, ιδιαίτερα όσοι συσχετίζονται με τις θετικές επιστήμες, δίνουν ελάχιστη σημασία στην πνευματική μητέρα της σύγχρονης χημείας. Και μόνο το άκουσμα της λέξης "αλχημεία" προκαλεί ειρωνικά χαμόγελα. Αλλά στο παρελθόν θαυμάσιοι επιστήμονες κατανοώντας το μέγεθος της αλχημείας, όχι μόνο σαν επιστήμη, προσπάθησαν να εμβαθύνουν και να αποκαταστήσουν αυτήν την επιστήμη. Οι πιό ονομαστοί ερευνητές είναι : Μαρσελέν Μπαρτελό, Γουαϊτ Φιγκιέ, Ρυέλλς, Πιέρ Πιόμπ κ.α. Πραγματικά η αλχημεία δεν αποτελεί ένα τοπικό φαινόμενο. Ήταν γνωστή σε πολλά μέρη της υδρογείου, αλλά παρά τις αποστάσεις και την διαφορετικότητα των γνώσεων μια απόλυτη ομοιογένεια την διακρίνει! Η Κινέζικη αλχημεία παρόλο που ήταν πιο πρακτική έχει βγεί από το ίδιο καλούπι με την ευρωπαϊκή και την Αραβική. Η βασική προσπάθεια του αλχημιστή είναι να πραγματώσει το " Μεγάλο Εργο ". Το "Μεγάλο Εργο" είναι ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 107 η απόκτηση της φιλοσοφικής λίθου που μετατρέπει τα κοινά μέτταλα σε χρυσάφι. Αυτό, όπως αναφέραμε πρωτύτερα, οι μοντέρνοι υλιστές το ονομάζουν δεξιότεχνο τσαρλατανισμό, δεισιδαιμονία και όχι επιστήμη. Να μιά απάντηση σ' αυτά από την Μπλαβάτσκυ! " Ομως πόσο αλήθεια αδύναμα είναι σήμερα τα περισσότερα μέλη της Γαλλικής Ακαδημίας από πότε, για να φτάσουν σε μια απόλυτη απόδειξη που να καταστρέφει τη δυνατότητα της μετάλλαξης των μέταλλων, εφόσον έχουν αναγνωρίσει την ύπαρξη μιας μεταλλικής βάσης στα αλκάλια !" Η ουσία και η θεωρία της αλχημείας βασίζεται στη σύνθεση όλων των υπαρχόντων στον κόσμο, που είναι γενικά τριπλή. Κάθε αντικείμενο στη φύση έχει μία αντικειμενική μορφή, μιά ζωτική ψυχή και ένα θείο σπινθήρα καθαρά πνευματικό και υποκειμενικό. Κατά τον PIERR PIOBB μπορούμε να συνοψίσουμε τη θεωρία της αλχημείας στις εξής προτάσεις: 1. Η ύλη είναι μία. 2. Είναι επιδεκτική εξελίξεως. 3. Όλα τα απλά σώματα είναι σώματα σε διαφορετικά στάδια εξέλιξης. 4. Δεδομένου ότι ο νόμος της εξέλιξης είναι νόμος γενικός της φύσης, αρκεί να θέσουμε αυτά στις συνθήκες τις υπαγορευμένες από το νόμο, για να επαναλάβουμε πειραματικά το έργο της φύσης. 5. Το αποτέλεσμα κάθε εξέλιξης είναι μιά τέλεια μεταμόρφωση. Επομένως δε μπορεί αυτή να επιτευχθεί χωρίς την μεσολάβηση ενός ειδικού παράγοντα ο οποίος έχει σκοπό τη διέγερση της εξελικτικής ενέργειας που είναι λανθάνουσα σε κάθε σώμα. 6. Δεδομένου ότι ο παράγοντας αυτός είναι ολικής φύσης, πρέπει αυτός να θεωρηθεί σαν κάποιο σώμα που έχει φτάσει σε ιδιαίτερο στάδιο εξέλιξης. Είναι επομένως δυνατόν να το παράγουμε εργαστηριακά. Ο παράγων αυτός είναι που οι αλχημιστές ονόμαζαν " φιλοσοφική λίθο " ή " προβλητικήν κόνιν ".

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 108 Οι αρχαίοι ήταν πεπεισμένοι και μάλλον δίκαια, ότι για να επιτευχθεί το " μέγα έργο " έπρεπε κάποιος να μιμηθεί τους τρόπους της φύσης. " Ο τύπος ή το υπόδειγμα της ερμητικής επιστήμης, δεν είναι άλλο από την καθαυτή τη φύση " (Pernety). Επομένως η συνταγή του " μεγάλου έργου " έπρεπε να αντιγραφεί από την εξέλιξη της φύσης. Η εξέλιξη αυτή κατά τον Pernety επιτελείται μέσα από 7 στάδια. 1. Πυράκτωση 2. Σήψη 3. Διάλυση 4. Απόσταξη 5. Συναίρεση 6. Εξάχνωση 7. Συμπύκνωση Θα πρέπει να πούμε ότι η πυράκτωση ορίζεται σαν την " κάθαρση " ή " κονιοποίηση " των σωμάτων δια μέσω του εξωτερικού πυρός, το οποίο αποσυνδέει τα τμήματα διαχωρίζοντας ή εξατμίζοντας το υγρό το οποίο τα συνδέει. Το πυρ το λεγόμενο φιλοσοφικό ήταν ένα είδος " ατμόλουτρου " σε συνδυασμό με το πόντιο ύδωρ ( eau pontique ) δηλ. τον υδράργυρο. Ο υδράργυρος αυτός απέχει κατά πολύ από τον υδράργυρο το μεταλλικό. Σ' αυτό συμφωνούν όλοι οι ερευνητές. Δεν είναι γνωστό σήμερα τι εννοούσαν με την έννοια υδράργυρος. Δεύτερο στάδιο ήταν η ζύμωση ή σήψη που κατά τους αλχημιστές " φθείρει την παλιά φύση και τη μορφή του ζυμούμενου σώματος και το μετατρέπει σε κάποιο νέο σώμα από το οποίο γεννιέται ύστερα ένας τελείως νέος καρπός". Ήταν η προπαρασκευαστική εργασία πριν τη διάλυση. Αν προσπαθήσουμε τώρα, να εξηγήσουμε τη διάλυση, μάλλον πρόκειται για μιά πράξη με σκοπό να επιτευχθεί αυτό που ο G.Le Bon αποκαλεί αφαιτερίωση της ύλη, δηλ. παραγωγή ενός ημιυλικού σώματος. Η διάλυση μετέτρεπε τον ενδοατομικό αιθέρα ( σταθερό υγρό ριζικό ) σε ένα ρευστό σώμα δηλ. πολύ λεπτό και ανάλογο με τον μεσοπλανητικό αιθέρα ( ημιυλικό σώμα ). Πιθανόν ακολουθούσε και μία ατομική ζύμωση ή σήψη με σκοπό τη μεταμόρφωση της φύσης του σώματος. Το σώμα βρίσκεται στη φάση αυτή όπως ο γλεύκος: δεν είναι καρπός σταφυλιού αλλά δεν είναι ακόμα ούτε κρασί : Ζυμώνεται . Η επόμενη εργασία μετά την ζύμωση ήταν η απόσταξη. Στη φάση αυτή λένε οι φιλόσοφοι το σώμα καθίσταται το ανδρόγυνο Rebis, και επακολουθεί η συναίρεση. Ετσι λεγόταν η εργασία κατά την οποία το σώμα ενωνόταν με τις συνθετικές αρχές κάθε υλικής ουσίας, με τη συμμετοχή στην αντίδραση του άλατος ( αιθέρας ), του θείου ( ενδοατομική ενέργεια ) και του υδράργυρου ( σώμα καθαυτό υλικό) Τότε γινόταν ένα είδος ανασύνθεσης της ύλης. Στη συνέχεια ακολουθούσαν δύο άλλες εργασίες, η εξάχνωση και η συμπύκνωση, οι οποίες κατά τους συγγραφείς ήταν πολύ απλές για όσους ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 109 κατείχαν το μυστικό αλλά πολύ δύσκολες για τούς άλλους. Πράγματι αυτές οι εργασίες έχουν καλυφθεί με πολλή προσοχή και μυστήριο. Γενικά το μέγα έργο περιελάμβανε 3 στάδια : - Το πρώτο ήταν η παραγωγή του Rebis - Το δεύτερο η παρασκευή του ελιξιρίου ή φιλοσοφικής λίθου. - Το τρίτο που λεγόταν βαφή ήταν συνώνυμο της μεταστοιχειώσεως. Το Rebis εάν δεν κατεργαζόταν σωστά είχε την τάση να επαναλαμβάνει την προηγούμενη κατάσταση την οποία είχε το σώμα κατά την φάση της πυράκτωσης. Χρειαζόταν λοιπόν να δοθεί ο κατάλληλος χωρισμός χάρη στον οποίο θα πετύχαιναν την παραπέρα εξέλιξη. Επρεπε κατά την αλχημική έκφραση να δοθεί η " εμψυχούσα αρχή ". Το ελιξίριο είχε αυτό το σκοπό. Τότε μόνο μπορούσε ο αλχημιστής να προχωρήσει στην εξάχνωση, η οποία ήταν μιά πράξη ανάλογη της απόσταξης. Το Rebis μόλις παράγεται από την απόσταξη είναι ένα σώμα πού καθίσταται σε νέες βάσεις, αλλά δεν είναι αλλοιωμένο κατά τα βασικά του στοιχεία. Απαιτείται νέα ζύμωση ! Αυτή ονομάζεται ερμητική ζύμωση και είναι η μυστικότερη πράξη της αλχημείας. Πραγματοποιείται με τη συμμετοχή του ελιξιρίου. Γι' αυτό και η παραγωγή του ελιξιρίου κατέχει τα πρωτεία στους αρχαίους συγγραφείς. Μετά από την ερμητική ζύμωση του Rebis με το ελιξήριο πρέπει να ακολουθήσει η βαφή ή χρώση. Διότι ένα Rebis που ζυμώθηκε είναι ένα σώμα " εξελιχθέν " αλλά δεν έχει ακόμα αποκτήσει σταθερότητα. Πρέπει να σταθεροποιηθεί σ' ένα ορισμένο στάδιο εξέλιξης. Η σταθεροποιός ουσία είναι η βαφή. Και η τελευταία κατεργασία όπως είπαμε ήταν η συμπύκνωση η οποία ήταν η συγκέντρωση του τεχνικά παρασκευασμένου σώματος. Η ΑΛΧΗΜΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ Δεν πρέπει να δημιουργήσουμε την εσφαλμένη εντύπωση πως η αλχημεία επιδίδεται κυρίως στην αναζήτηση της φιλοσοφικής λίθου. Η ανθρώπινη δίψα για χρυσάφι εξόγκωσε τον " χρηματικό " χαρακτήρα αυτών των εργασιών καλύπτοντας την πραγματική ουσία της αλχημείας. Πράγματι, η " τέχνη του Ερμή " είναι πρώτα απ' όλα μιά φιλοσοφία. Σύμφωνα με τα λόγια του Ζολιβιέ Καστελό " η αλχημεία επιδιώκει πριν απ' όλα να νοιώσει και να κατανοήσει την ιδιαίτερη ζωή της ύλης, προσπαθώντας να ανακαλύψει τον συμπαντικό ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 110 νόμο που συνδέει την ύλη με τη μεγάλη κοσμογονική τάξη. Σ' αυτό το έργο ο αλχημιστής συμμετέχει στο όλο." Ο Ζώσιμος Πανοπολίτης λέει! " Η αλχημεία γίνεται ένα αυθεντικό μυστήριο. Η αποκάλυψη μπορεί να γίνει μέσα σ' ένα όνειρο κατά την ιδιαίτερη και εσωτερική επικοινωνία μιάς στιγμής. Η ψυχή νοιώθει πως ανασηκώνεται και αρχίζει να ανεβαίνει τα σκαλοπάτια μιας μυστικής σκάλας." Αλλά θα ήταν και μεγάλο λάθος να μπερδέψει κανείς την αλχημεία του Μεσαίωνα με κείνη των προκατακλυσμιαίων περιόδων. Εκείνη, όπως λέει η Ε.Π.Μ., ενεργούσε μέσα από 3 κύρια στοιχεία: τη φιλοσοφική λίθο για την μετάλλαξη των σωμάτων, το " αλκαχέστ " ή παγκόσμιο διαλυτικό και το ελιξίριο της ζωής που είχε την ικανότητα να παρατείνει επ' αόριστο την ανθρώπινη ζωή. Κανένας αληθινός φιλόσοφος ή μύστης δεν ασχολήθηκε ποτέ μ' αυτό το τελευταίο. Τέλος η Μπλαβάτσκυ μας λέει πως υπάρχουν κάποιες αλήθειες για την αλχημεία που πρέπει να ακούγονται για να αποφεύγονται οι αναλήθειες και οι παρεξηγήσεις από κάθε σοβαρό μελετητή. Αυτές είναι ! 1. Η αλχημεία ήρθε στην Ευρώπη από την Κίνα και λόγω της απομάκρυνσης από τον τόπο της προέλευσής της, δεν ήταν πιά η αγνή αλχημεία ( ούτε η αστρολογία ) που διδασκόταν στις σχολές του Θωτ - Ερμή της 1ης Δυναστείας της αρχαίας Αιγύπτου. 2. Το Ζοχάρ το γνωστό στην Ευρώπη δεν είναι το Ζοχάρ του Συμεών Μπέν JOCHAI αλλά μιά συλλογή μερικών αποσπασμάτων αυτού και μερικών παραδόσεων που έκανε ο Μωυσής ντε Λεόν από την Κόρδοβα τον 13ο αι. στην οποία κατά τον MOSHEIM ακολούθησε τις ερμηνείες των γνωστικών χριστιανών της Χαλδαίας και της Συρίας. Του αληθινού Ζοχάρ στο οποίο αναφέρεται το Χαλδαϊκό βιβλίο των αριθμών δεν μένουν παρά 3 αντίγραφα ατελή πού κατέχουν μύστες ραβίνοι. Ενας από αυτούς έζησε στην Πολωνία και κατέστρεψε το αντίτυπό του το 1817. Το άλλο ανήκε σε έναν Ραβίνο της Παλαιστίνης που εξαφανίστηκε από την JAFFA πρίν λίγα χρόνια. 3. Από τα ερμητικά βιβλία έχει απομείνει μόνο ένα απόπασμα γνωστό με το όνομα " Σμαραγδένιος Πίνακας " γιατί όλα τα άλλα που εμπεριείχαν απόκρυφες διδασκαλίες κάηκαν με διάταγμα του Αυτοκράτορα Διοκλητιανού τον 3ο π.Χ. αιώνα. Τα υπόλοιπα, ακόμα και οι " Ποιμάνδρες " είναι εργασίες ανασύνθεσης λατίνων και ελλήνων συγγραφέων. Σχετικά με τα έργα των δασκάλων του Μεσαίωνα ξέρουμε ότι πήραν μαζί τους στον τάφο το κλειδί της ερμηνείας τους. Αυτό μόνο στην Ανατολή μπορεί να βρεθεί. Το μοναδικό κλειδί του Εσωτερισμού της Αρχαίας Σοφίας βρίσκεται στο να βιώσει ο άνθρωπος μόνος του τις Πρωταρχικές Αλήθειες ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 111 Μύθοι της Αρχαίας Ελλάδας Το κατάμαυρο και απέραντο Χάος γέννησε - χωρίς τη μεσολάβηση ερωτικής μίξης - το Έρεβος και τη Νύχτα, τα οποία με τη σειρά τους, γέννησαν, με τη συνουσία τους, τον Αιθέρα και την Ημέρα. Ο Αιθέρας, που γεννήθηκε πρώτος, ήταν αστραφτερός και λαμπερός, με διάφανες φτερούγες, ακτινοβολώντας το θείο φως του προς όλες τις κατευθύνσεις· χαμογελαστός και πανέμορφος, με τεράστιο σώμα, αλλά με αρμονικά μέλη και κατάλευκο δέρμα, άπλωσε. τα τεράστια σκέλη του σ' ολόκληρο το σύμπαν και σκόρπισε τη λάμψη του στο θεοσκότεινο Χάος. Ο Αιθέρας συμβόλιζε το πάνω μέρος της ατμόσφαιρας, που αποτελεί το καθαρότερο μέρος του αέρα. Η Ημέρα, λαμπρή, κατάξανθη, πανώρια κόρη με κατάλευκες φτερούγες, έριξε αμέσως το αστραποβόλο βλέμμα της στον Αιθέρα και του χαμογέλασε: αυτός, μόλις αντίκρισε ένα παρόμοιο μ' αυτόν και φωτεινό πλάσμα, χάρηκε πάρα πολύ. Τα δυο αδέρφια χαρούμενα και παιχνιδιάρικα έφεραν την ευτυχία μέσα στον κόσμο και, κυρίως, στη Γη· έπαιζαν και κυνηγιόνταν μέσα στο απέραντο σύμπαν, κρύβονταν πίσω από τους τεράστιους μετεωρίτες, ενώ συχνά, νευρίαζαν με τις σκανταλιές και τις φασαρίες τους, τους γερασμένους γονείς τους, που κατά βάθος όμως καμάρωναν για τα ολόλαμπρα παιδιά τους. Από τα σκοτεινά σπλάχνα της Νύχτας γεννήθηκαν και άλλα παιδιά, τα οποία ήταν πολύ σημαντικά στη ζωή των θεών και των ανθρώπων, από την κακή, κυρίως, έννοια. Ανάμεσά τους η Απάτη, το Γέρας, η Έριδα (Φιλονικία), οι 4 Εσπερίδες, ο Κηρ (Δυστύχημα), οι Κήρες (Δυστυχία), οι 3 Μοίρες, οι Μόρος (Πεπρωμένο) ο Μώμος (Χλευασμός), η Νέμεσις (Τιμωρία), η Οιζύς (Αθλιότητα), τα Όνειρα, η Φιλότης (Ερωτική Απόλαυση) και τα δίδυμα αδέλφια, Ύπνος και Θάνατος. Η μεγάλη σχέση των τελευταίων μαρτυρείται και μετέπειτα, στο δημοτικό τραγούδι. Η Νέμεσις ήταν η θεία Δίκη, την οποία αντικατέστησε, στα νεότερα χρόνια η Θέμιδα, ενώ η Απάτη ήταν η δολοπλόκα θεά που κυρίευε τους ανθρώπους και τους οδηγούσε σε άνομες πράξεις και απατεωνιές. Η καβγατζού Έριδα έσπερνε τη διχόνοια ανάμεσα σε θεούς και σε ανθρώπους. Οι Εσπερίδες ήταν 4 (Αίγλη, Αρέθουσα, Ερύθεια και Εστία) νύμφες και, με τη βοήθεια του Λάδωνα, ενός δράκου με 100 κεφάλια, φύλαγαν τα χρυσά μήλα του κήπου τους, τα οποία χάρισε ως γαμήλιο δώρο η Γαία στην Ήρα. Τέλος, οι 3 Μοίρες (Άτροπος, Κλωθώ και Λάχεσις) έμεναν στον Παρνασσό και έκαναν η κάθε μια διαφορετική δουλειά, καθορίζοντας το πεπρωμένο και τη ζωή του κάθε θνητού και αθάνατου: η μεγαλύτερη, η Κλωθώ, κρατούσε μια ρόκα και έκλωθε μ’ αυτήν τη μοίρα των ανθρώπων· για τους θεούς υπήρχε η Ειμαρμένη (Μοίρα), άλλη ονομασία του Μόρου. Η Λάχεσις κρατούσε αδράχτι και τύλιγε σ’ αυτό το νήμα της ζωής των ανθρώπων, καθορίζοντας το τι θα απολάμβαναν και τι θα πάθαιναν στη ζωή τους. Τέλος η νεότερη, Άτροπος, κρατούσε ψαλίδι και έκοβε το νήμα της ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 112 ζωής, με βάση τον καθορισμό που γινόταν από τον αδελφό της, Μόρο. Σύμφωνα με ένα άλλο μύθο, οι Μοίρες ήταν παιδιά του Δία και της Θέμιδος και ζούσαν στον Όλυμπο ή τον Άδη. Τα τρομερά παιδιά της Έριδας, που κι αυτά δημιουργήθηκαν χωρίς την επέμβαση θεϊκού σπέρματος, ήταν τα Άλγη (Λύπες), οι Αμφιλογίες (Διαφωνίες), οι Ανδροκτασίες (Ανθρωποκτονίες), η Άτη (Λοιμός), η Δυσνομία, η Λήθη (Λησμονιά), ο Λιμός (Πείνα), οι Λόγοι (Φήμες), οι Μάχες, τα Νείκεα (Πειράγματα), ο Όρκος, ο Πόνος, οι Υσμίνες (Συμπλοκές), οι Φόνοι και τα Ψεύδεα (Ψέματα), που τόσο πολύ ταλαιπωρούν τους θνητούς στη διάρκεια της ζωής τους, αλλά και τους ίδιους τους θεούς.

Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή Καραθεοδωρής

ή

κατ'

άλλους

Γεννήθηκε στο Βερολίνο στις 13 Σεπτεμβρίου 1873 όπου ο πατέρας του ήταν πρεσβευτής της Τουρκίας. Πατέρας του ήταν ο Στέφανος Καραθεοδωρής και μητέρα του η Δέσποινα Πετροκόκκινου που η καταγωγή της ήταν από τη Χίο. Όλες τις σπουδές του τις έκανε στο εξωτερικό . Παρότι μεγάλωσε στην Ευρώπη , η ανατροφή του ήταν Ελληνοχριστιανική . Από μικρό παιδί μιλούσε Ελληνικά και Γαλλικά και πριν συμπληρώσει τα εφηβικά του χρόνια μιλούσε Τουρκικά και Γερμανικά.Γενέτειρα της οικογένειας Καραθεοδωρή ήταν το παλιό Μποσνοχώρι , του οποίου ζωντανή συνέχεια αποτελεί η Ν. Βύσσα. Διατηρώντας δια μέσω των αιώνων την Ελληνική ορθόδοξη φυσιογνωμία του , το παλαιό Μποσνοχώρι , κατάφερε να επιβιώσει μέσα από ιδιαίτερες αντίξοες συνθήκες της οθωμανικής περιόδου και να αναδείξει κορυφαίες προσωπικότητες των επιστημών , των τεχνών και των γραμμάτων ανάμεσα στις οποίες και την εξέχουσα οικογένεια των Καραθεοδωρήδων, μέλη της οποίας ανήλθαν στα ύπατα αξιώματα της Αυτοκρατορίας και απέσπασαν παγκόσμια αναγνώριση , χωρίς να αλλάξουν την ορθόδοξη πίστη τους ή να αρνηθούν την ελληνική τους συνείδηση. Ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής το 1883-85 πήγε στην Σχολή της Ριβιέρας και του Σαν Ρέμο. Ένα χρόνο πήγε σε Γυμνάσιο των Βρυξελών όπου στο μάθημα της Γεωμετρίας ένοιωσε την αγάπη και την κλήση που είχε για τα μαθηματικά. Το 1886 γράφτηκε στο Γυμνάσιο Ατενέ Ρουαγιάλ ντ' ιξέλλ των Βρυξελών απ' όπου πήρε το απολυτήριο του Γυμνασίου το καλοκαίρι του 1891. Στο Βέλγιο τότε γινόταν ένας διαγωνισμός μαθηματικών στον οποίο κλήθηκε η τάξη του Καραθεοδωρή να διαγωνιστεί για δύο χρόνια κατά σειρά και ο Καραθεοδωρής πήρε την πρώτη θέση και τις δύο χρονιές. Στις 18 Οκτωβρίου 1891 ύστερα από εξετάσεις μπήκε στην Βελγική Στρατιωτική Σχολή όπου και άρχισε μια νέα περίοδο της ζωής του. Το 1895 αποφοίτησε από τη στρατιωτική σχολή ως Αξιωματικός του Μηχανικού και το 1898 έρχεται στην Αίγυπτο διότι προσελήφθη από τη Βρετανική Εταιρεία που κατασκεύαζε τα ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 113 φράγματα του Ασουάν του Ασιούτ ως βοηθός μηχανικός. Στην Αίγυπτο παρέμεινε δύο χρόνια . Εκεί κατάλαβε ότι τα μαθηματικά ασκούσαν πάνω του μια πολύ μεγάλη γοητεία και ότι η δουλειά του πολιτικού μηχανικού δεν τον ικανοποιούσε. Αποφάσισε λοιπόν τον Ιούνιο του 1900 να εγκαταλείψει την Αίγυπτο και να σπουδάσει μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου στην Γερμανία. Ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή παντρεύτηκε το 1908 , στην Κωνσταντινούπολη , την Ευφροσύνη , το γένος Καραθεοδωρή, που ήταν μακρινή συγγενής του. Αυτός ήταν 35 ετών και η σύζυγος του 24 . Απέκτησαν δε δύο παιδιά , την Δέσποινα και τον Στέφανο. Ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή αναδείχτηκε σε κορυφαίο μαθηματικό παγκόσμιου επιπέδου , χρηματίζοντας καθηγητής σε τέσσερα γερμανικά πανεπιστήμια καθώς και στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο, ενώ ανέλαβε κατ' εντολή του Βενιζέλου να οργανώσει το Πανεπιστήμιο της Ιωνίας στη Σμύρνη, των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης. Πρέπει επίσης να σημειωθεί η στενή επιστημονική συνεργασία και αλληλοεκτίμηση μεταξύ του Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή και του Αϊνστάιν. Το επιστημονικό έργο του Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή επεκτείνεται σε πολλούς τομείς των Μαθηματικών , της φυσικής και της Αρχαιολογίας. Οι μαθηματικές του εργασίες αναφέρονται στον λογισμό των μεταβολών , στην θεωρία των πραγματικών συναρτήσεων , στη θεωρία των μιγαδικών συναρτήσεων , στις διαφορικές εξισώσεις με μερικές παραγώγους, στη θεωρία των συνόλων και στη διαφορική γεωμετρία. Οι εργασίες του στη Φυσική αφορούν τη θερμοδυναμική , τη γεωμετρική οπτική, την οπτική γενικότερα , την ειδική σχετικότητα και τη μηχανική. Οι αρχαιολογικές του μελέτες αναφέρονται σε κατασκευές της Αρχαίας Ελλάδας και της Αρχαίας Αιγύπτου. Συγκεκριμένα σε ναούς, σε πυραμίδες , σε αρδευτικά έργα κλπ. Ο Καραθεοδωρή έγραψε 232 περίπου εργασίες από τις οποίες δημοσιεύθηκαν οι 165. Όλες σχεδόν οι εργασίες του είναι θεμελιώδεις έρευνες εξαιρετικής εμπνεύσεως οι οποίες τον αναδεικνύουν ως έναν από τους λίγους στη παγκόσμια επιστήμη, ρυμοτόμος της μαθηματικής διανοήσεως. Η όλη του έρευνα εκπροσωπεί το νέο μαθηματικό πνεύμα του 20ου αιώνα το οποίο χαρακτηρίζεται από την επάνοδο στην κλασική εντέλεια των αρχαίων ελλήνων μαθηματικών. Συγχρόνως το ενδιαφέρον του για τη σύγχρονη πολλαπλή πνευματική κίνηση εκδηλώνεται με συγγραφές και διαλέξεις . Για πολλά χρόνια ήταν συνεκδότης του περιοδικού Mathematische annalen (Ματεμάτισε αννάλεν), μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού Circolo Mathematico di Palermo (Τσίρκολο Ματεμάτικο ντι Παλέρμο) και πρόεδρος της συντακτικής επιτροπής της Encykloradie der mechanik (19311935). Ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή πέθανε στις 2 Φεβρουαρίου 1950 θρηνούμενος από τους Μαθηματικούς και τους φυσικούς όλου του κόσμου, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 114 αλλά και από τον πνευματικό κόσμο δύο λαών που τον θεωρούσαν κι οι κι οι δύο ως τον καλύτερο εκπρόσωπο τους, του ελληνικού και του γερμανικού. Ο άνθρωπος που ο Αϊνστάιν χαρακτήριζε «υπέροχο» Η συναρπαστική ζωή ενός σοφού για τον οποίο οι μεγαλύτεροι μαθηματικοί του κόσμου μιλούσαν με απέραντο σεβασμό «Κύριοι, ζητήσατε να σας απαντήσω σε χίλια δυο πράγματα, κανείς σας όμως δεν θέλησε να μάθει ποιος ήταν ο δάσκαλός μου, ποιος μου έδειξε και μου άνοιξε τον δρόμο προς την ανώτερη μαθηματική επιστήμη, σκέψη και έρευνα. Και για να μην σας κουράσω, σας το λέω έτσι απλά, χωρίς λεπτομέρειες, ότι μεγάλος μου δάσκαλος υπήρξε ο αξεπέραστος Έλληνας Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής, στον οποίο, εγώ προσωπικά, αλλά και η μαθηματική επιστήμη, η φυσική, η σοφία του αιώνα μας, χρωστάμε τα πάντα» ΄Αλμπερτ Αϊνστάιν (τελευταία συνέντευξη Τύπου, 1955) Με τη συμπλήρωση 50 χρόνων από τον θάνατο του Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή πραγματοποιείται ήδη από προχθές Παρασκευή και θα ολοκληρωθεί αύριο Δευτέρα διεθνές συνέδριο προς τιμήν του στον Εβρο, στους ακριτικούς δήμους της Νέας Βύσσας και της Νέας Ορεστιάδας, από όπου και η καταγωγή της οικογενείας του. Αυτός, τον οποίο ο Αϊνστάιν χαρακτήριζε «ein feiner Mensch», δηλαδή «ένας υπέροχος άνθρωπος», για το ήθος, αλλά και τη μόρφωσή του, είναι ελάχιστα γνωστός στους Ελληνες, αν και από τις αρχές του 1900 οι διασημότεροι μαθηματικοί του κόσμου μιλούσαν με απέραντο σεβασμό για το άτομό του. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΣΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΠΛΑΝΗΤΕΣ Τα αστέρια μεγαλώνουν και εκρήγνυνται, με μία εκθετική ανάπτυξη. Μία εκθετική ανάπτυξη αρχικά έχει μικρή κλίση, τελικώς λαμβάνει μεγάλες κλίσεις, γίνεται σχεδόν κατακόρυφος, το οποίο χαρακτηρίζει - οδηγεί σε μία έκρηξη. Η Γή και αυτή αυξάνει και διαστέλλεται, αυξάνοντας την βαρύτητα της κάποια προϊστορικά πτηνά εξηφανίσθησαν και κάποια επέζησαν, χωρίς να πετούνε πλέον, όρνιθα, παγώνι. Τα προϊστορικά μεγαθήρια εξηφανίσθησαν. Αυτά όλα εξηγούνται με την υπόθεση της αύξησης της μάζης και βαρύτητας της Γης με την πάροδο του χρόνου σε περιόδους εκατοντάδων εκατομμυρίων ετών. Οι ήπειροι, ως γνωστόν, απομακρύνονται ακριβώς σαν η επιφάνεια της Γης να αυξάνει, με αύξηση του όγκου και της ακτίνας της. Πιθανότατα. η θεωρία της Συνεχούς Δημιουργίας σχετίζεται ή εξγεί το ανεξήγητο φαινόμενο της προέλευσης - δημιουργίας των σεισμών. Τα παραπάνω δεδομένα είναι παρμένα από τις θέσεις της Γεωφυσικής και Αστροφυσικής, τους παραπάνω νόμους E-L και είναι διαμορφωμένα στις ιδιαίτερες απόψεις του Καθηγητού

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 115 Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΟΥ BIG BANG - ΖΗΤΩ Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΧΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ Παναγιώτου Παππά Η θεωρία του Big Bang, είναι η θεωρία της "μία φορά δημιουργίας" της ύλης, πρίν 13.5 δισεκατομμύρια χρόνια, από ένα σημείο έκρηξης στο Σύμπιαν, που δεν καθορίζεται από τούς δημιουργούς της θεωρίας αυτής. Αντίθετα, η θεωρία της συνεχούς δημιουργίας της ύλης, είναι η θεωρία της "παντού και πάντοτε" δημιουργίας της ύλης, σε πολύ μικρό ποσοστό, έτσι που η δημιουργία αυτή, δεν γίνεται πειραματικά αισθητή στό εργαστήριο και σε μικρά σχετικά χρονικά διαστήματα της τάξης της ανθρώπινης ζωής 100200 χρόνια, αλλά σαφώς γίνεται αισθητή σε μεγάλες κλίμακες, πλανητικές αστρικές και μεγάλες χρονικές περιόδους της τάξεως των εκατομμυρίων ετών. Η ύπαρξη ορυχείων και κοιτασμάτων, εκατομμυρίων ετών, με διαφορετική σύσταση ύλης στην επιφάνεια και το υπέδαφος ενός περιστρεφομένου, σε 24 ώρες, σώματος, όπως η Γή, διαψεύδει κατηγορηματικά την θεωρεία του Big Bang γιά την προέλευση των χημικών στοιχείων από ένα άγνωστο σημείο στο Σύμπιαν, πρίν 13,5 δισεκατομμύρια χρόνια. Αν η θεωρία αυτή ήταν σωστή, θα αναμένετο τα χημικά στοιχεία που προέρχονται από την μεγάλη έκρηξη και έφθασαν στον χώρο της Γής, η οποία μάλιστα περιστρέφεται σε 24 ώρες, να κατανέμεντο ομογενώς και με περιστροφική συμμετρία, στην επιφάνεια της και το άμεσο υπέδαφος της, γεγονός που γνωρίζουμε με απόλυτη βεβαιότητα για την Γη, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη γνώση γιά το Σύμπαν, δεν συμβαίνει, λόγω ακριβώς της ύπαρξης ορυχείων και κοιτασμάτων με διαφορετική σύσταση από την υπόλοιπο Γη. Στην Γη υπάρχουν ορυχεία και κοιτάσματα , π.χ., τα τεράστια κοιτάσματα βωξίτη στο εσωτερικό του όρους Παρνασσός, στην Ελλάδα. Τό όρος αυτό σήμερα είναι γεμάτο από σήραγγες και στοές εξόρυξης σε όλο το όρος, τις οποίες χρειάζεται κανείς μέρες με αυτοκίνητο να τις περιηγηθεί, όπως τις έχει προσωπικά περιηγηθεί ο γράφων. Η ύπαρξη αυτή ενισχύει σαφώς την θεωρία της συνεχούς δημιουργίας της ύλης από παρόμοια ύλη, και με ίδια κινητικη καια τασταση με την μητρική υλη, παντού και πάντοτε, στον χώρο και χρόνο, καθώς και την θεωρία της αυξανόμενης ή διαστελλομένης Γης, της ορογέννησης, και κατά επέκταση του διαστελλομένου Σύμπαντος, την δημιουργία αστέρων και της δημιουργίας της τελικής τους φάσης - έκρηξης των αστέρων, εξηγεί τις ομάδες συγκέντρωσης των διαφόρων αστρικών συγκροτημάτων σε τοπικές συγκεντρώσεις: πλανητικά συστήματα, γαλαξίες, συγκροτήματα γαλαξιών, καθώς πρέπει να πούμε εξηγεί τον νόμο του EDDIGTON L / LH = (M/MH)a. Αυτός ο τύπος μπορεί να γραφεί και L= σταθερά x Ma, όπου a= 2 - 4.5 (Το L αυξάνεται περίπου σαν M^3 για αστέρια της τάξεως των 10 ηλιακών μαζών, σαν ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 116 M^4.5 για αστέρια περίπου 1 ηλιακης μάζας και σαν M^2 για μικρότερης μάζας αστέρια). H φωτεινότης ενός αστέρος είναι συνάρτηση της μάζας του και όχι της σύστασης του, όπως θα έπρεπε να ήταν, αν η φωτενότης του οφείλετο σε θερμοπυρηνικές αντιδράσεις. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΣΤΕΡΕΣ KAI TON ΕΠΕΚΤΑΜΕΝΟ ΝΟΜΟ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ PAUL LAVIOLETTE ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΣΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΠΛΑΝΗΤΕΣ . Χαρακτηριστικά και απτά παραδείγματα από τα πάρα πολλά παραδείγματα που μπορούν να υπάρξουν και που δεν μπορεί να εξηγήσει προφανώς η θεωρία του Big Bang, αλλά εξηγεί σαφώς η θεωρία της συνεχούς δημιουργίας, μπορούμε να διαλέξουμε τα εξής τρία: 1ον, Τις φλέβες χρυσού, στοιχείου χημικώς ανενεργού, που συγκεντρώνεται (σχηματίζεται- δημιουργείται ) σε γραμμικές φλέβες στο υπέδαφος. 2ον, Το ραδιενεργό ραδόνιο με μέγιστο χρόνο ημιζωής μόλις 4 ημέρες (2.4 h, 14.6 h, 23.9 m, 25 ms, 054 ms, 35 ms, 3.96 s, 25 m, 25.7 m, 5 ms, 6 ms, κλπ, max 3.8 ημ.) που εκλύεται, ως γνωστόν, συνεχώς παντού και πάντοτε από το υπέδαφος και που φυσικά και προφανώς δεν μπορεί να υπήρχε από το Big Bang, λόγω προφανώς της σύντομης ζωής του. Ακόμη και αν υποθέσομε ότι κάθε άτομο ραδονίου προέρχεται από κάποιο άλλο άτομο, πχ τό ράδιο, διά ραδιενεργού διασπάσεως, τότε το ζήτημα μετατίθεται πάλι στήν ύπαρξη τού τελευταίου αυτού στοιχείου στο υπέδαφος της Γης. Διότι, κάποια στιγμή μετά το Big Bang, στον ίδιο χρόνο με τό ραδόνιο, μιά και που ο ρυθμός της διάσπασης του στοιχείου τάχα παραγωγής του ραδονίου θα πρέπει να ήταν ένα προς ένα με τον ρυθμό διάσπασης του συνεχώς εκλυόμενου ραδονίου, που έχει σχετικά πολύ μικρό χρόνο ημιζωης - 4 ημέρες, θα είχε και αυτό το στοιχείο παραγωγής εξαντληθεί, όμοια κατά συνέπεια με το ραδόνιο. Μαθηματική Παρατήρηση, ένα ραδιενεργό στοιχείο με χρόνο ημιζωής 4 ημερών (ή παρόμοια τιμή Τ) και αρχική μάζα την μάζα ολόκληρης της Γης (την μέγιστη μάζα που μπορεί να έχει κάποιο στοιχείο στην Γη) με βάσει τον νόμο της ραδιενεργού διασπάσεως του υποδιπλασιασμού, υπολογίζεται ότι σε ένα χρόνο, θα έχει απομείνει μόλις μερικά χιλιοστά του γραμμαρίου, δηλαδή, πρακτικά μηδέν. Σε χρονικό διάστημα, πχ, μερικών χιλιάδων ετών, ο υπολογισμός δίδει απομένουσα μάζα πολύ μικρότερη της ατομικής μάζης του στοιχείου αυτού, όποιο και να είναι το στοιχείο αυτό, δηλαδή το απόλυτο μηδέν με την κυριολεξία της λέξεως. Αυτό αποτελεί μία πλήρη απόδειξη ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 117 εναντία του Big Bang και υπέρ της θεωρίας της συνεχούς δημιουργίας. Αν τώρα όμοια υποθέσομε ότι όλη η μάζα του ορατού Σύμπαντος μετά το Big Bang αποτελείτε, από ένα ραδιενεργό στοιχείο με χρόνο ημιζωής 4 ημερών, σήμερα μετά από 13.5 δισεκατομμύρια χρόνια, αυτό επίσης θα είχε απόλυτα εξαφανισθεί με απομένουσα μάζα μικρότερη, π,χ, του ραδονίου, ακόμη και αυτή του υδρογόνου. Οι οπαδοί του Big Bang που προφανώς δεν έκαναν ακόμη τα Μαθηματικά αυτά, θα εξαφανισθούν επίσης. Θά παραθέσουμε τούς σχετικούς υπολογισμούς σε Appendix σε λίγες ημέρες. Appendix: Ο νόμος της ραδιενεργού διασπάσεως του υποδιπλασιασμού είναι m=m0 exp(-λt), όπου λ=ln2/T και T = χρόνος ημιζωής. Θεωρώντας αρχική μάζα m0 του ραδονίου ίση με την μάζα της Γης 5.97x1024 Kgr, m0 = 5.97x1024 Kgr, έχουμε με λ=ln2/4ημέρες m = 5.97x1024 Kgr x exp(-365ln2/4) = 3.396 x 10-28 x 5.97x1024 = 2.0196 mg, απομένουσα μάζα περίπου 2 μιλιγγράμ mg ραδονίου μετά ένα χρόνο, 365 ημερών, όταν η αρχική μάζα τού ραδονίου ήταν όλη η μάζα της Γης ! (Συντελεστής μείωσης του Ραδονίου τον χρόνο 3.396 x 10-28 < 10000 x 10-28 = 10-24 . Συντελεστής μείωσης σε εκατό χρόνια (3.396)100 x 10-2800 το οποίο τείνει προφανώς στο μηδέν. Υπενθυμίζουμε, ακέραιες δυνάμεις αριθμού μικρότερου του ένα, τείνουν στο μηδέν). Θεωρώντας τώρα αρχική μάζα m0 = 0.1767 x 1064< 1064 Kgr του ραδονίου ίση και μεγαλύτερη από την μάζα όλου του ορατού Σύμπαντος, δηλαδή όλη (και μεγαλύτερη) την μάζα των αντικειμένων στο Σύμπιαν, που μπορούμε να δούμε με τα μεγαλύτερα τηλεσκόπια της Γης, δηλαδή την μεγαλύτερη μάζα που μπορεί να έχει το ραδόνιο στο Σύμπαν. Με λ και Τ ώς ανωτέρω και t = 13.5 δισεκατομμύρια χρόνια σε ημέρες, ήτοι t = 13.500.000.000 x 365, λαμβάνουμε m = m0 exp(-λt) = m0 exp(-ln2/4 x365x 13500000000x365) = m0 x (3.396 x 10-28 )365x13.500000000 = 0 ! την μεγαλύτερη (και ακόμη μεγαλύτερη) τιμή του m0 = 1064 Kgr), m = 1064 Kgr x (3.396 x 10-28 )13.500000000 < 1064 Kgr x (10000 x 10-28 )13.500000000 1064 Kgr x (10-24 )13.500000000 = 1064 Kgr x 10-24 x13.500000000 = 10-24 x 13.500000000 +64 Kgr = 0 Kgr, πρακτικά απολύτως μηδέν Kgr, συγκρινόμενο με την οποιαδήποτε μάζα στοιχειώδους σωματιδίου ή οποιαδήποτε μάζα ατομικού στοιχείου ! Αυτό δεν πρέπει να μας κάνει έκπληξη. Υπενθυμίζουμε και πάλι, ακέραιες δυνάμεις αριθμού μικρότερου του ένα, τείνουν στο μηδέν. Ανάλογα ισχύουν και γιά τα υπόλοιπα ραδιενεργά στοιχεία με χρόνο ημιζωής Τ, με οποιαδήποτε γνωστή τιμή του Τ ! Κανένα γνωστό ραδιενεργό στοιχείο με τους συνήθεις χρόνους ημιζωής, θα μπορούσε να είχε επιβιώσει από την εποχή του Big Bang μέχρι σήμερα ! ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 118 Φυσικά να πούμε, δεν μπορεί να έχει απομείνει και το ράδιο μετά το Big Bang, γιά αυτούς που πιστεύουν σήμερα, ότι πηγή του ραδονίου είναι το ράδιο. Έτσι γιά το ραδόνιο το συμπέρασμα είναι, αυτό δεν μπορεί να έχει καμία προέλευση κατευθείαν από το Big Bang, ή προέλευση από κανένα άλλο ραδιενεργό στοιχείο πού προέρχεται και αυτό από το Big Bang, και έτσι απομένει να υποθέσομε ότι το Ραδόνιο γεννιέται στο υπέδαφος ή ότι τό μητρικό του στοιχείο γεννιέται και αυτό πολύ μετά το Big Bang και μάλιστα στο υπέδαφος της Γης, αποδεικνύοντας έτσι πάντα την θεωρία της συνεχούς δημιουργίας. Αλλες Προβλέψεις της θεωρίας της συνεχούς δημιουργίας ΔΕΔΟΜΈΝΟΥ ΟΤΙ ΜΟΝΟ ΤΟ 25% ΤΩΝ ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΩΝ ΝΕΤΡΙΝΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΦΘΑΝΕΙ ΣΤΗΝ ΓΗ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝ ΤΩ ΜΕΤΑΞΥ ΑΠΩΛΕΙΑ, ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΜΟΝΟ ΤΟ 25% ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΘΕΡΜΟΠΥΡΗΝΙΚΗ. ΤΟ 75% ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ.

Νόμος του HUBBLE γιά το διαστελλόμενο ΣΥΜΠΑΝ U=Hr (H=1.8 10-18 Sec-1) Eπικράτηση της ύλης στο ΣΥΜΠΑN ΚΑΙ ΌΧΙ ΤΗΣ ΑΝΤΙΥΛΗΣ Περιστρεφόμενοι ΓΑΛΑΞΙΕΣ με σπειροειδείς έλικες Το 1878 ο Maxwell διατύπωσε τον εξής συλλογισμό : "Αν η Γη κινείται με κάποια ταχύτητα διαμέσου του Αιθέρα και δεχόμενοι ότι τον αφήνει ανεπηρέαστο (κατά την παραδοχή του Maxwell, αλλά σε αντίθεση με άλλες υποθέσεις όπως του Stokes) θα πρέπει ο Αιθέρας να κινείται σε σχέση με τη Γη, με ταχύτητα ίσου μέτρου και αντίθετης φοράς από την ταχύτητα της Γης". Βέβαια, στην ταχύτητα της Γης θα έπρεπε να συνυπολογιστούν: • •

η τροχιακή ταχύτητά της (καθώς περιστρέφεται γύρω από τον Ηλιο), η άγνωστη ταχύτητα του ηλιακού μας συστήματος καθώς και *άλλες άγνωστες πιθανές συνιστώσες ταχύτητας.

Το μέγεθος του φαινομένου, αν κανείς λάβει υπ’ όψη του μόνο την τροχιακή ταχύτητα της Γης , αφού μόνο αυτή είχε γνωστή τιμή, εκτιμήθηκε πολύ μικρό για να μετρηθεί και η υπόθεση αυτή έμεινε χωρίς έλεγχο για κάποιο χρονικό διάστημα. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 119 Αλλά, ο νεαρός Michelson, αποδεχόμενος την πρόκληση του ακατόρθωτου πειράματος και με τη βοήθεια του καθηγητή Χημείας Morley κατασκεύασε το περιβόητο συμβολόμετρό του. Μετά από μια ανεπιτυχή προσπάθεια το 1881 , σε ένα δεύτερο πείραμα κατάφερε να πάρει αξιοποιήσιμες μετρήσεις των μετατοπίσεων των παρατηρούμενων κροσσών συμβολής και το 1887 δημοσίευσε τα συμπεράσματα του πειράματος. Το συμπέρασμά του ήταν ότι : “η σχετική ταχύτητα της Γης και του Αιθέρα είναι πιθανώς μικρότερη από το ένα έκτο της τροχιακής ταχύτητας της Γης (ταχύτητα της Γης κατά την περιφορά της γύρω από τον Ηλιο) και σίγουρα μικρότερη από το ένα τέταρτο αυτής”.

ΠΕΡΙ ΧΡΟΝΟΥ Μια ασύλληπτη ως προς την ουσία της οντότητα, αγέννητη, αλλά και αθάνατη, πού διέπει το άπαν της ανθρώπινης διανόησης και δραστηριότητας, ο χρόνος , φέρνει εν τούτοις την γέννηση και τον θάνατο κάθε άλλης ύπαρξης. Δεν είναι τυχαίος εν προκειμένω ο μύθος των αρχαίων Ελλήνων, σύμφωνα με τον οποίο ο Κρόνος (=χρόνος) καταπίνει τά ίδια τά παιδιά του. Σ’ αυτή την περίπτωση όμως τι παριστάνει ο Δίας, ο οποίος την γλίτωσε επειδή η μητέρα του Ρέα έδωσε στον Κρόνο μια πέτρα αντί αυτού να καταπιεί; Τι είναι απρόσβλητο από τον χρόνο πλήν του θείου; Απεικονίζεται δε φέρων δρεπάνι, με το οποίο θερίζει τις ζωές τερματίζοντας την ίδια την ροή του γι’ αυτές. Ακόμα και σήμερα διατηρείται ο συμβολισμός με τον δρεπανοφόρο θάνατο. Είναι άμεσα ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 120 συνυφασμένος με την εξέλιξη του μικρόκοσμου, του μεσόκοσμου, του μακρόκοσμου, του σύμπαντος. Πανδαμάτωρ, πανολετήρ, πανθεραπευτής, πανδιδάκτωρ. Ο ανθρώπινος νούς αλαζονικά τον υποβάθμισε, θεωρώντας τον διά της Φυσικής ως μια απλή διάσταση ενός τετραδιαστάτου χωροχρονικού συνεχούς. Τον όρισε, αλλά του διαφεύγει πάντα, όχι μόνο η ουσία, αλλά ακόμα η αρχή και το τέλος αυτής της διάστασης. Τον μετρά με μια ποικιλία φαινομένων και οργάνων. Με την βοήθεια των ουράνιων κινήσεων των άστρων, ή με τά υπερσύγχρονα ατομικά ρολόγια αμμωνίας ή καισίου_133. Δεν μπορεί όμως να πεί τι πραγματικά είναι. Αν πράγματι υπάρχει, ή απλώς είναι μια εικονική πραγματικότητα, όπως ενδεχομένως και αυτό πού μας περιβάλλει. Πάντως συνδέεται με αλληλουχία γεγονότων, τά οποία δίνουν την αίσθηση του χρονικού διαστήματος και τών αφηρημένων εννοιών του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Έννοιες βεβαίως, μολονότι σαφείς εκ πρώτης όψεως και απόλυτα κατανοητές για την καθημερινότητα του απλού ανθρώπου, εν τούτοις καθαρά υποκειμενικές και απόλυτα συγκεχυμένες στον κόσμο της σύγχρονης Φυσικής όταν συνδυάζεται, υποχρεωτικά άλλωστε, με την Φιλοσοφία. Οι αρχαίοι Έλληνες, εφευρέτες πασών των επιστημών και κυρίως της Φιλοσοφίας, δεν ήταν δυνατόν να αδιαφορήσουν για την αρχέγονη αυτή οντότητα, πού όλοι την διαισθάνονται, κανείς όμως δεν μπορεί πραγματικά να την «αγγίξει». Τον συσχέτισαν με την κίνηση και τον χώρο, αφού μ’ αυτά μετρείται, αλλά παραδόξως και η κίνηση μετρείται με τον χρόνο ενθυμίζοντας κατά κάποιο τρόπο το κλασσικό ερώτημα του αυγού και της κότας. Ο παμμέγιστος Αριστοτέλης έλεγε: «ούκ έστιν άνευ κινήσεως και μεταβολής χρόνος. Ούτε κίνησις ούτ’ άνευ κινήσεως ο χρόνος εστί… Μόνον δε την κίνησιν τώ χρόνω μετρούμεν , αλλά και τη κινήσει τον χρόνον διά το ορίζεσθαι υπ’ αλλήλων…Ο χρόνος αριθμός εστιν κινήσεως κατά το πρότερον και ύστερον και συνεχής… Ως ενδέχεται κίνησιν είναι την αυτήν και μίαν και πάλιν και πάλιν (περιοδική δηλαδή), ούτω και χρόνον, οίον ενιαυτόν ή έαρ ή μετόπωρον». Ο χρόνος γι’ αυτόν όπως και για τον θείο Πλάτωνα εξελίσσεται προσανατολισμένα, ευθύγραμμα και χωρίς αναστροφή. Δεν επιδέχεται απόλυτη μέτρηση ενώ αυτό πού μετράμε είναι ένας εικονικός χρόνος, ο «γεννητός» χρόνος του Πλάτωνα, η εικόνα δηλαδή του ιδεατού χρόνου. Κατά τους Στωικούς τά πάντα υπόκεινται αενάως σε κυκλικές κινήσεις μεταξύ γέννησης και θανάτου. Η επιστροφή στην αρχική θέση σήμαινε και θάνατο, αλλά και αναγέννηση, κάτι πού συμφωνεί και με τις σημερινές αντιλήψεις στην επιστήμη, όπως θα δούμε στην συνέχεια. Οι Ελεάτες από την άλλη έλεγαν, ότι η κίνηση είναι αυταπάτη, άρα δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, και κοντά σ’ αυτή και ο χρόνος. Κατά τον ιερό Αυγουστίνο (354-403 μ.Χ.) πρίν την δημιουργία του κόσμου δεν υπήρχε η αίσθηση του χρόνου. Αυτός αποτελεί μέρος της συνολικής Δημιουργίας του θεού, για τον οποίο άλλωστε οι έννοιες παρόν – παρελθόν - μέλλον δεν έχουν νόημα μέσα στην άχρονη ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 121 αιωνιότητα. Οι αντιλήψεις του Αριστοτέλη κυριάρχησαν για αιώνες, μέχρις ότου ο Νεύτων (1642-1727) διακήρυξε το αμετάβλητο της ροής του απόλυτου χρόνου σε αντιδιαστολή με την κίνηση των σωμάτων πού μπορεί να είναι επιταχυνόμενη, επιβραδυνόμενη ή ομαλή, όπως απορρέει από τον θεμελιώδη νόμο του. Και εκεί πού όλα φαινόταν κατανοητά και απλά, και η τεχνολογία των μηχανισμών χρονομέτρησης είχε φτάσει σε ύψη τελειότητας, έρχεται ο Αϊνστάιν (1879 – 1955) με την σημαντικότατη βεβαίως συμβολή του Καραθεοδωρή και διατυπώνει την Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας, πού ηχεί ως κεραυνός εν αιθρία στα επιστημονικά σαλόνια της εποχής. Το οικοδόμημα του Νεύτωνα γκρεμίζεται συθέμελα, ο χρόνος παύει να είναι μια αμετάβλητη και ακατάπαυστα ρέουσα ουσία Ο χρόνος εξαρτάται από τον παρατηρητή, από την ταχύτητα για την ακρίβεια , με την οποία αυτός κινείται. Διαστέλλεται σε μεγάλες ταχύτητες! Είναι δυνατόν πατέρας να εμφανίζεται νεώτερος από τον γιό του, ή ακόμα χειρότερα να έχει γεννηθεί μετά το παιδί του! Απίστευτο και όμως αληθινό! Η διαστολή του χρόνου έχει διαπιστωθεί πειραματικά. Και η χαριστική βολή ήλθε από την Γενική Θεωρία της Σχετικότητας και πάλι του Αϊνστάιν. Όχι μόνο η ταχύτητα, αλλά και η βαρύτητα επηρεάζει τον χρόνο. Πάλι ο χρόνος διαστέλλεται σε ισχυρά πεδία βαρύτητας. Μέσα σε μια Μαύρη Τρύπα, για να αναφέρουμε μία ακραία περίπτωση, ένας φανταστικός ταξιδιώτης μπορεί να μεταπηδά στο παρελθόν ή στο μέλλον, χωρίς να διανύει κάποια χωρική ή χρονική απόσταση! Ένα νέο υπόβαθρο στήνεται για την έννοια του χρόνου, με το οποίο τά ταξίδια στον χρόνο, των συγγραφέων επιστημονικής φαντασίας, αποκτούν και αυτά επιστημονικό μανδύα, ενώ για άλλη μια φορά η εξέλιξη της επιστήμης οδηγεί τον άνθρωπο να διαπιστώσει, ότι παρά τά άλματά του παραμένει στο ίδιο σημείο. Τι είναι λοιπόν τελικά ο χρόνος; Αλλά άς πάρουμε τά πράγματα από την αρχή. Είναι μάλλον απλό να σκεφτεί κανείς ότι σχεδόν από την πρώτη στιγμή, πού άνοιξε τά μάτια του ο άνθρωπος, είδε τον ήλιο και τους λοιπούς αστερισμούς και άρχισε να τους παρακολουθεί. Έτσι βαθμιαία διαπίστωσε τις κινήσεις τους, επεσήμανε την περιοδικότητά τους και με τον καιρό άρχισε να συνδυάζει τις θέσεις τους με τις διάφορες αλλαγές ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 122 στην φύση, πού συνέβαιναν γύρω του. Έτσι διαπίστωσε π.χ. ότι η διάρκεια της μέρας και της νύχτας, η ζέστη ή το κρύο και τά άλλα μετεωρολογικά φαινόμενα, είχαν άμεση σχέση με την πορεία του ηλίου, ή οι παλίρροιες με τις διάφορες φάσεις της σελήνης. Δεν άργησε λοιπόν να θεοποιήσει τον ήλιο, την σελήνη και τά άλλα ουράνια σώματα, αφού οι δυνάμεις αυτών του φαινόταν υπερφυσικές και προέβαινε και σε λατρευτικές δραστηριότητες. Η παρατήρηση του κύκλου των φυτών, άμεσα συνδεδεμένα και αυτά με τον ήλιο, οδήγησε στην διαπίστωση των εποχών και του έτους και στην έγκαιρη από μέρους του ανθρώπου εκτέλεση των γεωργικών εργασιών. Έτσι λοιπόν οι καθημερινές και θρησκευτικές ανάγκες οδήγησαν στην μεθοδικότερη παρατήρηση των ουρανίων σωμάτων (κυρίως του ηλίου, της σελήνης, του Σείριου, του Ωρίωνα και των Πλειάδων) και στον ακριβέστερο προσδιορισμό της διάρκειας τών πρωταρχικών μονάδων μέτρησης της καινούριας έννοιας πού γεννήθηκε, του χρόνου, η ημέρα δηλαδή και το έτος. Ειδικότερα στην αρχαία Ελλάδα, όπου αναπτύχθηκε τουλάχιστον από την 9η χιλιετία π.Χ. η ναυσιπλοΐα και πολύ σύντομα διαπιστώθηκε η χρησιμότητα των αστέρων και αστερισμών στην διεξαγωγή αυτής, η απλή παρατήρηση των ουρανίων σωμάτων μετετράπη σε επιστημονική καταγραφή και έτσι γεννήθηκε και συνεχώς έκτοτε αναπτύσσεται η Αστρονομία. Η ημερολογιακή γνώση μάλιστα φαίνεται ότι ξεκίνησε από την Ναυσιπλοΐα και από αυτή πέρασε στον γεωργικό τομέα. Ο Ησίοδος στο έργο του «Έργα και Ημέραι» παραγγέλλει. «Να αρχίζετε τον θέρο όταν ανατέλλουν οι κόρες του Άτλαντος Πλειάδες, και την σπορά όταν δύουν». Σύμφωνα με τον Πολύβιο ο αστερισμός των Πλειάδων (η γνωστή μας Πούλια) ήταν τόσο σπουδαίος, ώστε οι Αχαιοί τόν χρησιμοποιούσαν και σαν αρχή του πολιτικού τους έτους. Ακόμα και σήμερα οι Ινδιάνοι Τουκάνο της Βραζιλίας υπολογίζουν τις εποχές με την βοήθεια των Πλειάδων. Φαίνεται έχουν μείνει ακόμη στα στοιχεία πού πήραν από τους εκπολιτιστές του Πλανήτη, Έλληνες, κατά την προϊστορία. Στους άλλους λαούς οι παρατηρήσεις του ενάστρου ουρανού περιβεβλημένες με μανδύα δεισιδαιμονιών και μαγείας περιορίστηκαν μόνο σε εμπειρική στοιχειώδη αξιοποίηση, παρά την εντύπωση πού κυριαρχεί ότι τάχα οι Έλληνες δανείστηκαν τις αστρονομικές τους γνώσεις από τους λαούς αυτούς (Βαβυλωνίους, Χαλδαίους, κ.λ.π.). Όταν οι Έλληνες ναυσιπλοούσαν, αυτοί δεν υπήρχαν κάν. Είναι αστείος επομένως ο παραπάνω ισχυρισμός. Η ημέρα λοιπόν, θυγατέρα της Νύχτας και του Ερέβους, αδελφή του Αιθέρα και εγγονή του Χάους, κατά την θεογονία τού Ησίοδου, αποτέλεσε την πρώτη φυσική ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 123 μονάδα μέτρησης του χρόνου (χρονική διάρκεια). Προκύπτει από την περιστροφή της Γής γύρω από τον άξονά της, και διαρκεί όσο και η περιστροφή. Είναι καλύτερα αντιληπτή με την φαινόμενη πορεία του Ηλίου από την ανατολή προς την δύση. Ο Όμηρος την διαιρούσε σε έξι τμήματα, ηώ – μέσον ήμαρ – δείλη για το φωτεινό τμήμα της ημέρας (μέρα), και εσπέρα – μέση νύχτα – αμφιλύκη για το σκοτεινό τμήμα (νύχτα). Αλλά και η Σελήνη, αδελφή του Ηλίου και της Ηούς και θυγατέρα των Τιτάνων Υπερίωνος και Θείας κατά τον Ησίοδο, χρησιμοποιήθηκε από την αρχαιότητα για την μέτρηση του χρόνου. Έτσι οι διάφορες φάσεις της Σελήνης προσδιόριζαν τον σεληνιακό μήνα, την δεύτερη φυσική μονάδα του χρόνου. Τέλος ο αέναος κύκλος των εποχών οδήγησε στην τελευταία φυσική μονάδα μέτρησης, το έτος. Αυτό συνδέεται με την περιφορά της Γής γύρω από τον Ήλιο. Έτσι άρχισε η ανάπτυξη ενός ημερολογιακού συστήματος σημαντικό ρόλο στο οποίο ίσως έπαιξε και ο μύθος της γέννησης του Απόλλωνος (=Ήλιος) στην νήσο Δήλο. Μόλις γεννήθηκε ο ακερσεκόμης θεός του φωτός, οι ιεροί κύκνοι της Μαιονίας, πού θα έσερναν μελλοντικά το άρμα του στα ταξίδια του, επτά φορές έκαναν τον γύρο του ιερού νησιού και επτά φορές τραγούδησαν προς τιμήν του προσδίδοντας σ’ αυτόν τον αριθμό μια μοναδική ιερότητα. Κατά τον Όμηρο άλλωστε «επτά βοών αγέλας και επτά ποίμνια» είχε ο Ήλιος (πρίν ταυτιστεί με τον Φοίβο Απόλλωνα), ενώ επτά ήταν οι γυιοί του και επτά οι κόρες του. Έκτοτε ο αριθμός επτά επαναλαμβάνεται σε πολλές θαυμαστές περιπτώσεις και μέχρι σήμερα διατηρεί τον συμβολισμό του. Σταχυολογούμε μερικές: Τά επτά θαύματα του κόσμου, τις επτά πόλεις πού «μάρνανται σοφήν διά ρίζαν Ομήρου», τους επτά σοφούς της αρχαιότητος, τά επτά αρσενικά και επτά θηλυκά παιδιά της Νιόβης, τους επτά εφήβους και τις επτά παρθένες πού αποτελούσαν τον φόρο αίματος της Αθήνας στον Μινώταυρο, τις επτά ημέρες πού παρεμπόδιζε η Ήρα την γέννηση του Ηρακλή, τις επτά ημέρες πού επωάζει τον χειμώνα η Αλκυόνη τά αυγά της, τά επτά άστρα πού συνιστούν την Μεγάλη αλλά και την Μικρή Άρκτο και τις επτά Πλειάδες. Ακόμα επταφαείς ήταν κατά τους ορφικούς οι ζώνες του φωτός, επτάφωνος ήταν η ιερή στοά στην Ολυμπία, επτά ήταν οι εκστρατεύσαντες κατά της επτάπυλης και επτάπυργης Θήβας (επτά επί Θήβας). Αλλά να αναφέρουμε και τά επτά φωνήεντα της θείας κατασκευής ελληνικής γλώσσας. Άλλωστε κατά τους Πυθαγορείους ο αριθμός επτά ήταν τέλειος αφού αποτελούσε το άθροισμα δύο τέλειων αριθμών, του τρία (τρίγωνο) και του τέσσερα (τετράγωνο). Είναι δε ο μοναδικός αριθμός της δεκάδας, πού ούτε διαιρείται ούτε πολλαπλασιάζεται για να δώσει κάποιον άλλο μέσα στην δεκάδα. Σήμερα μιλάμε για έβδομο ουρανό, επτάζυμο άρτο, επτάψυχες γάτες, επτασφράγιστο μυστικό κλπ., ενώ και η «Αποκάλυψη του Ιωάννου» βρίθει περιπτώσεων πού ο αριθμός επτά δεν μπορεί να είναι τυχαίος. Έτσι επτά επιστολές στις επτά ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 124 εκκλησίες, επτά πύρινες λαμπάδες, επτά σφραγίδες, επτά σάλπιγγες, επτά σαλπίσματα κ.λ.π. Έπειτα από όλα αυτά εύλογα κατανοεί κανείς γιατί ο αριθμός των ημερών της εβδομάδας είναι επτά, ενώ αντιμετωπίζει με σκεπτικισμό την κυριαρχούσα άποψη, ότι δηλαδή η διαίρεση του μήνα σε επταήμερα είναι χαλδαϊκής προελεύσεως. Πάντως και οι αρχαίοι Έλληνες αφιέρωσαν την κάθε μέρα της εβδομάδος σε κάποιον θεό, κάνοντας ταυτόχρονα και τήν ονοματοθεσία τους. Έτσι η πρώτη ημέρα αφιερώθηκε στον Ήλιο, η δεύτερη στην Σελήνη, η τρίτη στον Άρη, η τέταρτη στον Ερμή, η πέμπτη στον Δία, η έκτη στην Αφροδίτη και η έβδομη στον Κρόνο. Οι Ρωμαίοι παρέλαβαν τά ονόματα και τά μετέφρασαν απλώς στην αιολική διάλεκτο, δηλαδή στα λατινικά, και δι’ αυτών, των Ρωμαίων, διαδόθηκαν στην Δύση και διατηρούνται σχεδόν αναλλοίωτα μέχρι σήμερα Στον παρακάτω πίνακα φαίνονται τά ονόματα των ημερών της Εβδομάδας σε διάφορους λαούς. Χαλδαιοι Έλληνες π.Χ.

Ρωμαίοι

Shamash Ηλίου ημέρα Sin Σελήνης ημέρα

dies Solis dies Lunae

Minurti Nabu Marduk Ishtar Norigal

Εβραίοι

Έλληνες μ.Χ

Πρώτη Σαββάτου Κυριακή Δευτέρα Δευτέρα Σαββάτου Άρεως ημέρα dies Martis Τρίτη Σαββάτου Τρίτη Ερμού ημέρα dies Mercurii Τετάρτη ΣαββάτουΤετάρτη Διός ημέρα dies Jovis Πέμπτη Σαββάτου Πέμπτη Αφροδίτης ημέρα dies Veneris Παρασκευή Παρασκευή Κρόνου ημέρα dies Saturni Σάββατο Σάββατο

Με την επικράτηση του Χριστιανισμού οι Έλληνες Ορθόδοξοι δέχτηκαν την εβραϊκή αρίθμηση και εγκατέλειψαν τά ονόματα πού παρέπεμπαν στο Δωδεκάθεο. Αντί της Πρώτης Σαββάτου μόνο, χρησιμοποιούν την Κυριακή, σε ανάμνηση της ανάστασης του Κυρίου. Αντίθετα οι λοιποί Ευρωπαίοι διατηρούν την ελληνική ονοματοθεσία μεταφρασμένη βεβαίως στην διάλεκτό τους. Η εβδομάδα αποτελεί την πρώτη τεχνητή μονάδα μέτρησης του χρόνου, η αξία της όμως μάλλον οφείλεται σέ θρησκευτικούς λόγους παρά στην επιστημονική της αναγκαιότητα. Οι μήνες στην ελληνική αρχαιότητα έπαιρναν το όνομα από τις εορτές πού τελούνταν στην διάρκειά τους καί εποίκιλαν από πόλη σε πόλη , ενώ στους Ρωμαίους άλλοι φέρουν τά ονόματα θεών ή καισάρων και άλλοι τον αύξοντα αριθμό τους. Έτσι ο Ιανουάριος οφείλει το όνομά του στον διπρόσωπο θεό ή βασιλιά Ιανό, ο Φεβρουάριος στις εορτές προς τιμήν του Κρόνου, ο Μάρτιος στον θεό Άρη, ο Απρίλιος στην Αφροδίτη, ο Μάιος στην μητέρα του Ερμή, Μαία, ο Ιούνιος στην Ήρα, ο Ιούλιος στον ομώνυμο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 125 καίσαρα, ο Αύγουστος στον Οκταβιανό πού ονομάστηκε Αύγουστος (= σεβαστός), ενώ οι υπόλοιποι μήνες φέρουν ονόματα με βάση την αρίθμησή τους στα λατινικά και την θέση τους στους 10 αρχικούς μήνες επί Ρωμύλου. Ο Ιανουάριος και Φεβρουάριος είναι μεταγενέστερες προσθήκες από τον Νουμά, τον Σαβίνο βασιλιά των Ρωμαίων, πού διαδέχτηκε τον Ρωμύλο. Από τά αρχαιοελληνικά αναφέρουμε ενδεικτικά τους μήνες σύμφωνα με το ηλιοσεληνιακό αττικό ημερολόγιο. Γαμηλιών (Ιαν/Φεβ), Άνθεστηριών (Φεβ/Μαρ), Ελαφηβολιών (Μαρ/Απρ), Μουνυχιών (Απρ/Μάι), Θαργηλιών (Μάι/Ιούν), Σκιροφοριών (Ιουν/Ιουλ), Εκατομβαιών (Ιουλ/Αυγ), Μεταγειτνιών (Αυγ/Σεπ), Βοηδρομίων (Σεπ/Οκτ), Πυανεψιών (Οκτ/Νοε), Μαιμακτηριών (Νοε/Δεκ) και Ποσειδεών (Δεκ/Ιαν). Ο μήνας άρχιζε με την πρώτη ορατότητα της Σελήνης και τελείωνε με την νέα Σελήνη, ενώ το έτος άρχιζε με την πρώτη ορατότητα της Σελήνης μετά το θερινό ηλιοστάσιο. Με την ρωμαϊκή κατάκτηση η Αθήνα και η υπόλοιπη Ελλάδα υιοθέτησε σταδιακά το ρωμαϊκό ηλιακό ημερολόγιο. Από την αρχαιότητα έγιναν πολλές προσπάθειες σύνδεσης του έτους με τους μήνες αλλά και τις ημέρες, παρά τις δυσκολίες πού ενέχει το γεγονός, ότι το έτος δεν περιέχει ακέραιο αριθμό ημερών (περίπου 365,25) ή μηνών, ούτε ο σεληνιακός μήνας περιέχει ακέραιο αριθμό ημερών (περίπου 29,5 κατά μέσο όρο). Έτσι προτεινόταν κατά καιρούς, κυρίως από τούς Έλληνες, διάφορες διορθώσεις ή και εμβόλιμοι μήνες ανά μερικά έτη. Για ιστορικούς λόγους αναφέρουμε την συμβολή του Αναξίμανδρου του Μιλήσιου, τού Κλεόστρατου τού Τενέδιου, του περίφημου Μέτωνα Παυσανίου από την Αθήνα ( Μέτωνος ενιαυτός), του Καλλίπου του Κυζικηνού (μέτοικος στην Αθήνα), του Αριστάρχου του Σαμίου και βεβαίως του Ιππάρχου.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 126 Επίσης ο Ιούλιος καίσαρ το 46 π.Χ. επέφερε σημαντική μεταρρύθμιση στο ημερολόγιο δίδοντας μάλιστα το όνομά του (Ιουλιανό ημερολόγιο). Για την ακρίβεια επέβαλε την μεταρρύθμιση πού επεχείρησε δύο αιώνες πρίν, το 238 στην Αίγυπτο, ο Πτολεμαίος ο Ευεργέτης, αλλά η αντίδραση του ιερατείου τον εμπόδισε. Με την μεταρρύθμιση αυτή εισήχθη το δίσεκτο έτος. Το Ιουλιανό ημερολόγιο κάθε 400 χρόνια κέρδιζε 3 ημέρες. Την ανακρίβεια την διαπίστωσε ο βυζαντινός σοφός Νικηφόρος Γρηγοράς (12951359), αλλά την αίτησή του για διόρθωση του ημερολογίου την απέρριψε ο αυτοκράτωρ Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος, για να μην προκληθεί σκάνδαλο στις συνειδήσεις των πιστών. Έτσι την νέα μεταρρύθμιση θα την κάνει ο πάπας Γρηγόριος ΙΓ΄ το 1582 με τις προτάσεις επιστημονικής επιτροπής, πού συνέστησε προς τούτο. Το νέο ημερολόγιο εκλήθη Γρηγοριανό και η ακρίβειά του είναι μια ημέρα κάθε 3.323 χρόνια. Το Γρηγοριανό ημερολόγιο καθιερώθηκε στην Ευρώπη με καθυστέρηση αιώνων. Στην Ελλάδα εισήχθη το 1923, οπότε η 16η Φεβρουαρίου μετονομάστηκε σε 1η Μαρτίου, η εκκλησία όμως το δέχθηκε το επόμενο έτος 1924. Σήμερα υπάρχουν κάποιοι πιστοί, πού ακόμα χρησιμοποιούν ως προς τά εκκλησιαστικά το Ιουλιανό ημερολόγιο, οι λεγόμενοι παλαιοημερολογίτες.. Εκτός από τις μονάδες χρονολόγησης των αστρονομικών κύκλων, παλαιότατο σύστημα και ευρέως χρησιμοποιούμενο ήταν οι Ολυμπιάδες. Ολυμπιάς ήταν το χρονικό διάστημα τεσσάρων ετών μεταξύ δύο διοργανώσεων της εορτής των Ολυμπίων. Ως πρώτο έτος της πρώτης Ολυμπιάδος εθεωρείτο το 776 π.Χ., έτος αναβίωσης βεβαίως και όχι ιδρύσεως, των Ολυμπιακών Αγώνων. Τέλος αναφέρομε ότι στα ελληνιστικά χρόνια η χρονολόγηση γινόταν από θανάτου Αλεξάνδρου (του Μεγίστου), ενώ βεβαίως με την επικράτηση του Χριστιανισμού καθιερώθηκε ως βάση χρονομέτρησης η ημερομηνία γέννησης του Χριστού και ο χρόνος διακρίνεται σήμερα σε π.Χ και μ.Χ. Τεχνητές μονάδες χρόνου Με την εξέλιξη της αστρονομίας αλλά και την ανάγκη ακριβέστερου προσδιορισμού του χρόνου, πού επέβαλλαν οι νέες συνθήκες είτε της καθημερινής ζωής, είτε της ανάπτυξης των επιστημών, προέκυψαν αφ’ ενός ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 127 οι μικρότερες υποδιαιρέσεις της ημέρας, ώρες, λεπτά , δευτερόλεπτα, χιλιοστά του δευτερολέπτου (μιλισεκόντ), μικροδευτερόλεπτα (1/1000 του μιλισεκόντ), αφ’ ετέρου η ίδια η ημέρα προσδιορίστηκε με μεγαλύτερη ακρίβεια, όπως και η σχέση της με το έτος. Αργότερα μάλιστα με τις διαστημικές πτήσεις και την πυρηνική διάσπαση δημιουργήθηκε η ανάγκη για μεγαλύτερη ακόμα ακρίβεια στην μέτρηση του χρόνου. Ο χρόνος ζωής π.χ. σωματιδίων πού παράγονται με πυρηνικές διεργασίες μπορεί να είναι αφάνταστα μικρός. Εμφανίζονται και εξαφανίζονται μέσα σε νανοδευτερόλεπτα (1/1000 του μικροδευτερολέπτου) ή σε πικοδευτερόλεπτα (1/1000 του νανοδευτερολέπτου). Έτσι επετεύχθη μέθοδος μέτρησης του χρόνου με ακρίβεια 1 δευτερόλεπτο στα 3.000 χρόνια! Από την άλλη πλευρά πάλι, ακόμα και το έτος είναι κωμικά ανεπαρκές για τις μελέτες των αρχείων της Γής (αρχαιολογικά ευρήματα, γεωλογικά στρώματα, απολιθώματα, ραδιενεργά στοιχεία) από αρχαιολόγους, παλαιοντολόγους, γεωλόγους. Εκεί πλέον, όπως και στο αμυδρό φώς πού φτάνει στον πλανήτη μας από απομακρυσμένα άστρα, καταγράφονται συμβάντα, πού συνέβησαν πρίν από αιώνες, χιλιετίες, εκατομμύρια ή και δισεκατομμύρια έτη, αφού μπορούμε να αναχθούμε ακόμα και στην στιγμή της δημιουργίας του σύμπαντος. Είναι αξιοζήλευτο το προνόμιο των αστρονόμων – αστροφυσικών, αλλά εξίσου εντυπωσιακό, αν αναλογισθεί κανείς, ότι εκείνο πού παρατηρούν, την στιγμή πού το παρατηρούν, είναι το παρελθόν των αστέρων. Και τούτο, διότι οι αποστάσεις του εξωτερικού διαστήματος είναι τόσο τεράστιες, πού ακόμα και το φώς, το οποίο διανύει 9.5 τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα το έτος, χρειάζεται δισεκατομμύρια χρόνια για να φτάσει στον παρατηρητή της Γής από άλλους γαλαξίες. Εκείνο πού παρατηρείται λοιπόν, είναι το πώς ήταν ο αστέρας ή ο γαλαξίας, όταν το φώς ξεκίνησε από αυτόν. Ενδεχομένως παρατηρούμε το παρελθόν, εν εξελίξει βεβαίως, ενός αστέρα, οποίος έχει πρό πολλού πεθάνει. Για να επανέλθουμε στις σημερινές μονάδες μέτρησης του χρόνου αναφέρουμε ότι το έτος έχει 365 ημέρες αλλά κάθε τέσσερα χρόνια έχει 366 μέρες (δίσεκτο έτος). Έχει δε 12 μήνες με διαφορετικό αριθμό ημερών, και διαιρείται σε τέσσερις εποχές άνισης διάρκειας. Συγκεκριμένα η άνοιξη αρχίζει στις 21 Μαρτίου (εαρινή ισημερία, διάρκεια μέρας ίση με της νύχτας) και τελειώνει στις 21 Ιουνίου (θερινό ηλιοστάσιο, μέγιστη διάρκεια μέραςελάχιστη νύχτας) μέ διάρκεια 92 ημέρες και 20.2 ώρες. Το καλοκαίρι αρχίζει στις 21 Ιουνίου και τελειώνει στις 22 Σεπτεμβρίου (φθινοπωρινή ισημερία, διάρκεια μέρας ίση με της νύχτας) με διάρκεια 93 ημέρες και 14.4 ώρες. Το Φθινόπωρο αρχίζει στις 22 Σεπτεμβρίου και τελειώνει στις 22 Δεκεμβρίου (χειμερινό ηλιοστάσιο, μέγιστη διάρκεια νύχτας-ελάχιστη μέρας) με διάρκεια 89 ημέρες και 18.7 ώρες. Τέλος ο Χειμώνας αρχίζει στις 22 Δεκεμβρίου και τελειώνει στις 21 Μαρτίου με διάρκεια 89 ημέρες και 0.5 ώρες. Οι σχέσεις ανάμεσα στο έτος και τις υποδιαιρέσεις του φαίνονται περίπλοκες αλλά αυτό ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 128 οφείλεται στο γεγονός ότι οι αστρονομικοί κύκλοι (περιστροφές Γής – Σελήνης) με τους οποίους προσδιορίζονται, είναι ανεξάρτητοι μεταξύ τους.

Μέθοδοι μέτρησης χρόνου Στην αρχή η μέτρηση του χρόνου γινόταν με συσκευές πού στηρίζονταν σε υλικά πού ρέουν, όπως το νερό πού τρέχει, άμμος πού γλιστρά λίθοι πού πέφτουν, αφού έπρεπε να μετρήσουν ένα μέγεθος, πού και αυτό αποτελεί μία ρέουσα πραγματικότητα. Αλλά και αναμμένα κεριά με διαβαθμίσεις ήταν συνηθισμένο χρονόμετρο. Έτσι υπήρχαν οι αμμοκλεψύδρες οι υδραυλικές κλεψύδρες, το υδραυλικό χρονόμετρο και τά κεριά χρονομέτρησης. Το βασικό χρονομετρικό όργανο όμως από την αρχαιότητα μέχρι τον 16ο αιώνα ήταν το ηλιακό ρολόι διαφόρων μάλιστα τύπων, πού έδειχνε την ώρα με την βοήθεια της σκιάς του βασικού του εξαρτήματος (γνώμων) πού δημιουργούσε ο ήλιος. Ο γνώμων ήταν ειδικό ορθογώνιο τρίγωνο του οποίου η μία από τις οξείες γωνίες ήταν ίση με το γεωγραφικό πλάτος του τόπου στον οποίο χρησιμοποιείτο. Σταθμό όμως αποτέλεσε στην … τεχνολογία της χρονομέτρησης και η κατασκευή του αστρολάβου (κατά πάσα πιθανότητα από τον Ίππαρχο, τον πατέρα της Αστρονομίας), με τον οποίο προσδιοριζόταν η ώρα με ακρίβεια λεπτού. Μόλις τον 13ο μ.Χ. αιώνα επινοήθηκαν τά μηχανικά ρολόγια ίσως από τους Κινέζους, έτσι τουλάχιστον πίστευαν, μέχρι πού κάποιοι σφουγγαράδες ανακάλυψαν το 1901 τον περίφημο πλέον μηχανισμό των Αντικυθήρων. Ο μηχανισμός αυτός έχει πάρα πολλά μεταλλικά κυκλικά γρανάζια τοποθετημένα με τέτοιο τρόπο ώστε να εξομοιώνεται η κίνηση κάποιων πλανητών. Ποιος και πώς τον κατασκεύασε με τέτοιες αστρονομικές γνώσεις και τέτοια κατασκευαστική ακρίβεια εκείνη την εποχή (χρονολογήθηκε στο 80 π.Χ.) παραμένει μυστήριο. Φαίνεται πάντως ότι πρόκειται μάλλον για αστρονομικό μηχανικό υπολογιστή παρά για έναν πιο περίπλοκο έστω αστρολάβο. Εξέλιξη των μηχανικών ρολογιών με γρανάζια αποτελούν εκείνα με κρυστάλλους χαλαζία και ακρίβεια ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου. Ακολουθούν τά ατομικά ρολόγια στα οποία η ώρα υπολογίζεται από τους παλμούς ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 129 του ατόμου του Αζώτου στο μόριο της Αμμωνίας, ή του ατόμου του Καισίου133 πού συμβαίνουν μέσα σ’ ένα δευτερόλεπτο, μέ ακρίβεια πού είναι ασύλληπτη. Τέλος η ακρίβεια στο Απόλυτο Ρολόι, πού χρησιμοποιεί άτομα υδρογόνου, είναι της τάξης του 1/1.000.000.000.000.000 του δευτερολέπτου. Παράλληλα αναπτύσσεται τεχνολογία παγιδευμένου ιόντος για ακόμη μεγαλύτερη ακρίβεια. Συντονισμένος Παγκόσμιος Χρόνος (U.T.C.) Σήμερα ο χρόνος, όπως προκύπτει και από τά παραπάνω, υπολογίζεται με βάση τις ιδιοσυχνότητες με τις οποίες ταλαντώνονται τά άτομα των ατομικών ρολογιών. Ήδη από την πρώτη Ιανουαρίου 1972 το Διεθνές Γραφείο Ώρας (Bureau International de l’ Heure) των Παρισίων εκπέμπει συνεχώς σήμα χρόνου, πού στηρίζεται στον μέσο όρο 80 ατομικών

ρολογιών, τά οποία είναι διάσπαρτα σε 24 χώρες της Γής. Ο χρόνος αυτός ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 130 ονομάζεται Συντονισμένος Παγκόσμιος Χρόνος ή συνοπτικά U.T.C. από τά αρχικά των λέξεων Coordinated Universal Time, και είναι αυτός ο πολιτικός χρόνος πού ανακοινώνουν τά αστεροσκοπεία στα μέσα μαζικής επικοινωνίας. Επομένως οι αστρονομικές παρατηρήσεις των κινήσεων του Ηλίου ή των άλλων άστρων δεν παίζουν πλέον ρόλο στον υπολογισμό του χρόνου. Η γνωστή μας θερινή ώρα δεν έχει καμμία σχέση με τά παραπάνω. Επιβάλλεται από τις διάφορες χώρες για καθαρά πρακτικούς ενεργειακούς λόγους. Εξασφαλίζεται μ’ αυτή δηλαδή εξοικονόμηση ενέργειας, αφού γίνεται μεγαλύτερη εκμετάλλευση του φωτεινού τμήματος της 24ωρης ημέρας. Επίσης για πρακτικούς λόγους έχουν καθιερωθεί και οι 24 άτρακτοι στις οποίες μοιράστηκε ο πλανήτης μας και κάθε μια διαφέρει από την γειτονική της κατά μία ώρα. Έτσι προκύπτει βεβαίως και η νοητή γραμμή εκατέρωθεν της οποίας οι περιοχές διαφέρουν κατά 24 ώρες και γι’ αυτό λέγεται και Γραμμή Αλλαγής Ημερομηνίας. Αυτή διχοτομεί την 12η άτρακτο και περνάει από το μέσον περίπου του Ειρηνικού ωκεανού. Για την ακρίβεια ακολουθεί τεθλασμένη πορεία για να μην μπερδεύονται οι κάτοικοι γειτονικών περιοχών από την αλλαγή ημερομηνίας. Από το ένα μέρος αυτής της γραμμής τά ρολόγια δείχνουν 12 ώρες μπροστά από από την ώρα Γκρήνουιτς και από το άλλο 12 ώρες πίσω. Η διπλανή εικόνα δείχνει ακριβώς τις ατράκτους και την διαφορά ώρας κάθε μιάς από τήν πρώτη άτρακτο απ’ την οποία διέρχεται και ο μεσημβρινός του Γκρήνουιτς. Επίσης φαίνεται η τεθλασμένη γραμμή αλλαγής ημερομηνίας (International Date Line).

Βιολογικά Ρολόγια Όπως αναφέραμε και στην αρχή της εργασίας τά πάντα σ’ αυτόν τον κόσμο συνέχονται από την αρχέγονη, έστω και απροσδιόριστη, ουσία του χρόνου. Έτσι όλοι σχεδόν οι ζωντανοί οργανισμοί, ζώα και φυτά, έχουν αναπτύξει δικούς τους ωρολογιακούς μηχανισμούς, με την βοήθεια των οποίων τά πάντα να γίνονται στην ώρα τους, άλλως θα επερχόταν ο μαρασμός και ο θάνατος. Οι δραστηριότητες των μελών του ζωικού και φυτικού βασιλείου εκδηλώνονται και αυτές σε κύκλους συντονισμένους με τους αστρονομικούς κύκλους της εναλλαγής μέρας και νύχτας, της εναλλαγής των εποχών, των φάσεων της Σελήνης και του ενδεκαετούς κύκλου της δραστηριότητας του Ηλίου. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 131 Κάποιοι κύκλοι μάλιστα καταγράφονται στους ίδιους τούς οργανισμούς όπως π.χ. τά έτη φαίνονται στούς κύκλους τών κορμών των δένδρων. Αυτοί οι περίπλοκοι ωρολογιακοί μηχανισμοί ενημερώνουν τά φυτά πότε να ανθίζουν, τά λουλούδια πότε να ανοίγουν, τά αποδημητικά πουλιά πότε να μεταναστεύουν, αλλά και το πότε να κοιμόμαστε, πότε να ξυπνάμε κ.λ.π. Με την πάροδο του χρόνου, και αφού ζήσουν τους κύκλους πού τους αναλογούν, τά βιολογικά αυτά ρολόγια ξεκουρδίζονται, παύει η λειτουργία τους και επέρχεται ο θάνατος των οργανισμών. Ο χρόνος όμως συνεχίζει την πορεία του, αδιάφορος για το τι αφήνει πίσω του. Ο χρόνος, σε όλες τις εποχές, αλλά ιδιαίτερα μετά την διατύπωση των θεωριών της Ειδικής και της Γενικής Σχετικότητας, αποτέλεσε το επίκεντρο ενασχόλησης πολλών ανήσυχων πνευμάτων πού όλα εστιάζουν στα εξής ερωτήματα: Υπάρχει πραγματικά ή όχι; Προς τά πού κινείται; Είναι αντιστρεπτός ή όχι; Μπορούμε να ταξιδέψουμε στο παρελθόν ή το μέλλον; Έχει αρχή και τέλος και πού είναι αυτά; Προφανώς όλα τά ερωτήματα είναι αναπάντητα αλλά και μόνο η διατύπωσή τους δημιουργεί και διαμορφώνει μιά μυστηριακή και γοητευτική ατμόσφαιρα και γεννά μια παράξενη ψυχική διάθεση, σαν να επικοινωνείς με το θείο. Το αν υπάρχει πραγματικά ο χρόνος ή όχι είναι καθαρά φιλοσοφικό ερώτημα και εντάσσεται στο γενικότερο ερώτημα αν όντως υπάρχουμε και μείς ή όχι. Γιά έναν Φυσικό δεν τίθεται λοιπόν τέτοιο θέμα. Για να διερευνηθούν τά άλλα ερωτήματα μία μέθοδος θα ήταν να συνδεθεί ο χρόνος μ’ ένα άλλο φυσικό μέγεθος και να μελετηθούν αλληλένδετα. Ένα τέτοιο μέγεθος είναι η Εντροπία, η οποία εκφράζει γενικώς την αταξία ενός συστήματος σωμάτων. Οι περισσότερες μεταβολές στην φύση, και η ροή του χρόνου νοείται ως μια τέτοια, φαίνονται να είναι αντιστρεπτές. Δηλαδή εκ πρώτης όψεως θα έλεγε κανείς ότι ο ήλιος π.χ. θα μπορούσε να ανατέλλει από την δύση και να δύει στην ανατολή κινούμενος κατά την αντίθετη φορά, φτάνει η περιστροφή της Γής να ήταν αντίστροφη. Κάτι τέτοιο δεν αποκλείεται από κάποιο φυσικό νόμο. Τότε τι θα γινόταν με την ροή του χρόνου; Θα κυλούσε προς το παρελθόν; Θα μπορούσαμε να αναζητήσουμε και άλλα φαινόμενα με αντίθετη εξέλιξη, αν βέβαια αντιστρέφαμε τις αιτίες τους. Έτσι οι μαγνητικοί πόλοι ενός μαγνήτη, ή ενός πηνίου θα μπορούσαν να εκδηλώνονται στα αντίθετα άκρα. Το νερό γίνεται πάγος αν του αφαιρέσουμε θερμότητα, αλλά και ο πάγος γίνεται νερό, αν του προσφέρουμε θερμότητα Αυτά τά φαινόμενα λέμε ότι εμφανίζουν συμμετρία ως προς τον χρόνο. Αν μελετήσουμε όμως την ροή της θερμότητας, θα διαπιστώσουμε ότι αυτή ρέει αυθόρμητα πάντα από τά θερμότερα σώματα προς τά ψυχρότερα και ποτέ αντιστρόφως. Τελικά βέβαια η επιστήμη έδειξε ότι στην φύση όλες οι μεταβολές είναι μη αντιστρεπτές. Οι σχετικές μελέτες οδήγησαν στην διατύπωση από τους Κέλβιν, Πλανκ και Κλαούσιους του Δευτέρου Θερμοδυναμικού Νόμου, πού κατά πολλούς εκφράζει την μονόρροπη φορά ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 132 της ροής του χρόνου. Γενικεύοντας και εκλαϊκεύοντας τον νόμο αυτό της Φυσικής λέμε, ότι σ’ οποιοδήποτε μονωμένο σύστημα, και το σύμπαν θεωρείται ότι είναι τέτοιο σύστημα, τά διάφορα συστατικά του μπορούν ν’ αυξήσουν ή να μειώσουν την Εντροπία τους (αταξία) με την πάροδο του χρόνου, αλλά η συνολική Εντροπία του συστήματος πάντα θ’ αυξάνεται. Καθώς ένα παιδί μεγαλώνει φαίνεται ότι αυξάνει και η τάξη των δομικών του λίθων, καθώς σχηματίζονται τά διάφορα όργανα του σώματός του και σταθεροποιούνται οι ρυθμοί των λειτουργιών τους. Αυτό όμως επιτυγχάνεται με την διατροφή, κατά την οποία η τροφή διασπάται στα θρεπτικά συστατικά της και αυτό βεβαίως συνεπάγεται αύξηση της αταξίας αυτών, δηλαδή της εντροπίας τους, ώστε συνολικά για το σύστημα παιδί – τροφή η εντροπία αυξάνεται καθώς τά χρόνια περνούν και το παιδί μεγαλώνει. Αυτή η μονόδρομη φορά της Εντροπίας δείχνει και την αντίστοιχη μονόδρομη φορά του χρόνου.Αλλά αν δεχτούμε την μονόδρομη φορά του χρόνου, πότε θα σταματήσει; Κατά τον Μπόλτζμαν, αυστριακό φυσικό, το τέλος του χρόνου θα επέλθει όταν το σύμπαν αποκτήσει την μέγιστη εντροπία. Τότε ουδεμία μεταβολή θα μπορεί να συμβαίνει, δεν θα υπάρχει θερμότερο και ψυχρότερο σώμα, η ραδιενέργεια δεν θα υπάρχει αφού τά ραδιενεργά στοιχεία θα έχουν διασπαστεί και θα έχουν μεταπέσει σε σταθερά. Τά άστρα δεν θα ακτινοβολούν πλέον ενώ η Γή και οι υπόλοιποι πλανήτες με συνεχή απώλεια της ενέργειάς τους θα επιπέσουν επί του ηλίου. Φυσικά ο άνθρωπος θα έχει πρό πολλού εκλείψει. Θα έχει επέλθει ο περίφημος θερμικός θάνατος του σύμπαντος και αφού δεν θα υπάρχει μεταβολή με την οποία να διαπιστώνεται και να μετρείται ο χρόνος, ο ίδιος και αν ακόμα εξακολουθεί να υπάρχει, δεν θα έχει όμως νόημα. Αυτό θα συμβεί το έτος

10.000.000.000.000.000.000.000 μ.Χ. , όπως προκύπτει λαμβάνοντας υπ’ όψιν τον χρόνο υποδιπλασιασμού του στοιχείου μόλυβδος _ 204, και την ποσότητα αυτού στο σύμπαν. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 133 Ως προς την αρχή του χρόνου; Αυτή ανάγεται στην στιγμή της Μεγάλης Εκρήξεως, κατά την οποία είχαμε την πρώτη μεταβολή και την έναρξη της δημιουργίας του σύμπαντος. Τι προκάλεσε όμως την μεγάλη έκρηξη; Άρα τι υπήρχε πρίν από αυτή; Μήπως υπήρχε χρόνος; Ερωτήματα ασφαλώς αναπάντητα, πού από μόνα τους όμως ανεβάζουν τον άνθρωπο σε άλλα επίπεδα. Σύμφωνα με την επικρατούσα θεωρία της Κοσμολογίας, το σύμπαν μετά την μεγάλη έκρηξη άρχισε να διαστέλλεται με αντίστοιχη κίνηση του χρόνου. Σήμερα βρισκόμαστε ακόμα σ’ αυτή την φάση της διαστολής. Σε 40 δισεκατομμύρια έτη από την μεγάλη έκρηξη, θα αρχίσει να συστέλλεται, και σε άλλα 40 δισεκατομμύρια έτη θά ακολουθήσει ενδεχομένως άλλη έκρηξη και ο κύκλος θα ξαναρχίσει, όπως ακριβώς έλεγαν οι Στωικοί χιλιάδες χρόνια πρίν. Το σύμπαν δηλαδή, σαν μυθικός φοίνικας, καίγεται περιοδικά και ξαναγεννιέται από τις στάχτες του; Ο χρόνος πού είναι συνυφασμένος μαζί του τι κάνει; Κατά την διάρκεια της συστολής κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση; Και αυτό ισοδυναμεί με ταξίδι στο παρελθόν; Το τέλος του χρόνου συμπίπτει δηλαδή με την αρχή του; Και πόσες φορές συνέβη ο κύκλος αυτός; Κατά τον μαθηματικό και φιλόσοφο Άλφρεντ Νόρθ Χουάιτχαϊντ « είναι αδύνατο να στοχαστούμε πάνω στον χρόνο και στο μυστήριο της δημιουργικής πορείας της φύσεως χωρίς ένα αίσθημα συντριβής μπροστά στα όρια της ανθρώπινης σκέψεως ».-

*Ο κύριος με το πούρο, Αϊνστάιν Για πολλά χρόνια στο Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών «Δημόκριτος» όσοι μαθητές, σπουδαστές, φοιτητές μαζί με τους καθηγητές τους επισκέπτονταν το Τμήμα του Επιταχυντή Σωματιδίων και είχαν την τύχη να τους ξεναγήσει ο κ. Φ. Τρουποσκιάδης, ένας τεχνικός που εργαζόταν εκεί, στο τέλος περνούσαν από μια ιδιότυπη δοκιμασία γνώσεων. Πρώτα δέχονταν την ερώτηση αν όλα όσα είδαν κατά την περιήγησή τους πίστευαν ότι θα μπορούσαν να τα είχαν σκεφθεί και να τα είχαν κατασκευάσει Ελληνες. Μετά αν γνώριζαν ότι μελέτες γύρω από τη σχετικότητα, τη θερμοδυναμική και τα μαθηματικά είχε κάνει κάποιος Ελληνας, που τον παραδεχόταν και ο ίδιος ο Αϊνστάιν. Και, τέλος, αν είχαν ακούσει από τους δικούς τους δασκάλους να αναφέρεται ποτέ μέσα στην τάξη το όνομα του Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή. Σε όλα αυτά η απάντηση όλων ήταν συνήθως μια σειρά από «όχι» συνοδευόμενα από αμηχανία ή και ενόχληση. Οπότε έπαιρναν ως αναμνηστικό της επίσκεψής τους, με την παραίνεση να κολληθεί σε κάποιον τοίχο εργαστηρίου ή έστω σπουδαστικού δωματίου, μια μικρή λιτή αφίσα με την ήπια φυσιογνωμία του Καραθεοδωρή, με το αχώριστο πούρο του, αποτυπωμένη με χοντρούς ασπρόμαυρους κόκκους επάνω στο χαρτί, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 134 συνοδευόμενη από λίγες φωτοτυπημένες σελίδες ενός παμπάλαιου τεύχους του «Αιώνα του Ατόμου», με κάποια στοιχεία από τη λαμπρή ζωή του. Ηταν η μόνη, από όσο γνωρίζουμε, σε ολόκληρη την επικράτεια προσπάθεια για διαρκή υπόμνηση της ύπαρξης και του τεράστιου επιστημονικού εκτοπίσματος του Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή. Και αυτό από έναν απλό, άσημο ιδιώτη. Αφού φοίτησε για τέσσερα χρόνια στη βελγική Σχολή Ευελπίδων και έγινε αξιωματικός, το 1895 επισκέφθηκε την Κρήτη, όπου γνωρίστηκε με τον νεαρό τότε Ελευθέριο Βενιζέλο. Στα 27 του χρόνια αποφασίζει να εγκαταλείψει τη σταδιοδρομία του μηχανικού στον στρατό και να αφιερωθεί στα μαθηματικά. Είχε προλάβει να παρακολουθήσει ανασκαφές στις Πυραμίδες της Αιγύπτου, να μελετήσει ιστορία της τέχνης, γνώριζε ελληνικά, γαλλικά, γερμανικά, τουρκικά. Σε πέντε χρόνια είχε καταφέρει να γίνει υφηγητής στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν και σε οκτώ χρόνια από τότε που πήρε το πτυχίο των μαθηματικών ήταν πλέον καθηγητής στο Γκέτινγκεν, διαδεχόμενος τον διάσημο Klein, τον Δία των μαθηματικών, όπως τον αποκαλούσαν οι σύγχρονοί του. Ταυτόχρονα αρχίζει να μελετά μόνος του λατινικά και αρχαία ελληνικά, εμβαθύνοντας έτσι στο έργο του Ευκλείδη, ενώ οι τιμητικές διακρίσεις και οι υψηλές γνωριμίες δεν σταμάτησαν να συσσωρεύονται. Το 1918 εκλέγεται καθηγητής στο Βερολίνο και τον Ιούλιο του 1919 ακαδημαϊκός? στην τελετή της αναγόρευσής του τον υποδέχεται ο ίδιος ο Μαξ Πλανκ.

Ο Μ.Ι.Γεδεών, Μέγας Χαρτοφύλακας και Χρονογράφος της Μεγάλης Εκκλησίας, άνθρωπος συντηρητικός μεν αλλά ειλικρινής, γνώστης των σκοτεινών εκκλησιαστικών μηχανισμών αλλά έντιμος ερευνητής αρχείων του οικουμενικού πατριαρχείου, από απολογητής του μετατρέπεται άθελά του σε μοχλό αποκάλυψης μιας ζοφερής πραγματικότητας. Aποδίδοντας την εχθρότητα του λαού και της Εκκλησίας κατά των επιστημών στην αποκήρυξη από τον πατριάρχη Παϊσιο το 1744 της στοάς των ελευθέρων τεκτόνων του Γαλατά, τους οποίους ο μοναχός Καισάριος Δαπόντες αποκαλούσε «κονιάτας» (=σοβατζήδες), συμπεραίνει. «Έκτοτε παρά τώ καθ’ημάς λαώ, εγεννήθη η ιδέα ότι οι σοφοί και λόγιοι, οίοι ήσαν οι ούτως αποκηρυχθέντες ως άθεοι, εισίν όλοι ασεβείς και κατά των επιστημόνων εν γένει ηγέρθη διωγμός ως τοιούτων». Ο Γεδεών ομολογεί ότι τα ίδια συνέβαιναν και στους βυζαντινούς χρόνους: «να νομίζη τους τοιούτους του πολιτισμού μύστας ο λαός, πνεύματα δραπετεύσαντα εκ της κολάσεως και υιούς του διαβόλου».

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 135 Η Π.Διαθήκη ήταν σαφής «Και γαρ εστερέωσε την οικουμένην ήτις ου σαλευθήσεται» (Ψαλμός 92,1). Ασάλευτη λοιπόν η Οικουμένη, δηλαδή η Γη, αλλά κινούμενος ο Ήλιος: «Στήτω ο Ήλιος κατά Γαβαών…» («Ιησούς του Ναυή»). Αλλά πέρα από τη στενή έστω ερμηνεία Γραφικών χωρίων, πως ήταν δυνατόν το μυαλό ενός Θεολόγου να χωρέσει το πως η Γη, που ήταν το κέντρο της Δημιουργίας και κατοικία της εικόνας του Θεού, μπορούσε να είναι δορυφόρος του Ήλιου; Σε πείσμα όμως της ορθής πίστης, έχει και η Ανατολή τους μικρούς Γαλιλαίους της. Ο ιερέας Βενιαμίν ο Λέσβιος κλήθηκε από το πατριαρχείο σε απολογία επειδή δίδασκε πως η Γη κινείται. Το 1805, ο απαίδευτος πατριάρχης Καλλίνικος ο Ε΄, ξεσηκωμένος από αναφορές του αγ.Αθανάσιου Πάριου, του Μεγάλου Ιεροκήρυκα του θρόνου Δωρόθεου Βουλησμά και των μοναχών Σαμουήλ και Ιακώβου, συγκάλεσε Σύνοδο από 7 αρχιερείς, η οποία βασισμένη σε τετράδια μαθητών που υπεξαίρεσε ο άγιος Αθανάσιος, σε γράμμα της προς τους κατοίκους των Κυδωνιών στην σχολή των οποίων δίδασκε ο Βενιαμίν, τον καλούσε να ομολογήσει εγγράφως την πλάνη του, απειλώντας τον με απομάκρυνση από την θέση του. Ο Βενιαμίν, προσποιήθηκε πως αντιλήφθηκε την εναντίον του κατηγορία ως δογματισμό υπέρ των πορισμάτων της Φυσικής, πράγμα που απέρριψε εύκολα γράφοντας μια διφορούμενη κοινοτοπία: “άπασαι αι της Φυσικής έννοιαι… ουκ εισίν έτερον τι ει μή απλή πιθανολογία” (Α.Αγγέλου “Των Φώτων”-1988). Δεν πρόκειται για τυχαίο συμβάν, προηγήθηκαν πολλά παρόμοια. Ο Νικηφόρος Θεοτόκης το 1766 στην Φυσική του αναφέρει το σύστημα του Κοπέρνικου. Τo έσκασε νύχτα από το σχολείο του Ιασίου όπου δίδασκε, και αργότερα μεταστράφηκε στην συντήρηση. Το 1781 ο διάκος Ιώσηπος Μοισιόδακας εκθέτει τις απόψεις του Ηλιοκεντρικού συστήματος, αλλά αποφεύγει να το υιοθετήσει, φοβούμενος τις αντιδράσεις, έχοντας κι αυτός την πικρή εμπειρία του διωγμού του το 1777 από τη Σχολή του Ιασίου. Ο Κοδρικάς που το 1794 μετέφρασε το “De la pluralite des mondes” του εκλαϊκευτή της Επιστήμης Fontenelle όπου ο συγγραφέας υπερασπίζεται τον οπαδό του ηλιοκεντρισμού Κοπέρνικο, είδε το βιβλίο του να καταδικάζεται από την Εκκλησία. Το 1797 ο καθηγητής της πατριαρχικής Σχολής Σέργιος Μακραίος δημοσίευσε το βαρύγδουπο “Τρόπαιον της Ελλαδικής πανοπλίας κατά των οπαδών του Κοπέρνικου”. Ο γεωγράφος πατριάρχης Ιεροσολύμων Χρύσανθος Νοταράς (΄Εμπορος συγχωροχαρτιών που κληρονόμησε τον πατριαρχικό θρόνο από το θείο του Δοσίθεο: “Στέλλομεν…….είκοσι συγχωροχάρτια,…” -Πρακτ.Β’ Διεθ. Συνεδ. Πελοπον. Σπουδών, τ. Γ’, Αθ. 1981-1982, σ. 290) παρ’όλο που είχε σοβαρές αστρονομικές γνώσεις, υποτάσσει την αλήθεια στην θρησκευτική σκοπιμότητα, είτε συνειδητά είτε τυφλωμένος από την πίστη του και γράφει στην «Εισαγωγή εις τα Γεωγραφικά και Σφαιρικά»-Παρίσι 1716: «..η Γη …είναι αληθινόν…να είναι… Κέντρον του Παντός….χρεία είναι να αποδειχθή, ότι είναι και ακίνητος…πως είναι και ακίνητος δείκνυται πρώτον από την Θείαν Γραφήν». Οπαδός του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 136 γεωκεντρικού συστήματος ήταν και ο λόγιος μητροπολίτης Αθηνών Μελέτιος, όπως προκύπτει από την ανέκδοτη «Επιτομή της Αστρονομίας» («η Γη….ουδεμίαν κίνησιν ποιείται») και την «Γεωγραφία» του (1728). Ακόμη και ένας εκπρόσωπος του Διαφωτισμού ο φιλόσοφος Βικέντιος Δαμοδός (18ος αι.), μη μπορώντας να ξεπεράσει την ιδιότητα του ορθόδοξου θεολόγου υποστηρίζει το συμβιβαστικό σύστημα του Tycho Brahe, (16ος αι.) επειδή «συμφωνεί τη θεία γραφή». Ο Μπράχε ήθελε στάσιμη τη Γη και τον Ήλιο να περιφέρεται γύρω της, αλλά δεχόταν πως οι υπόλοιποι πλανήτες περιφέρονταν γύρω απ’ τον Ήλιο. Ο αρχιεπίσκοπος Ευγένιος Βούλγαρις, αν και αντιλαμβάνεται ότι ο Κοπέρνικος έχει δίκιο, απορρίπτει το σύστημά του επειδή «αντίκειται ταις ιεραίς σελίσιν». Ο αγ.Αθανάσιος ο Πάριος, στην «Αντιφώνησή» του, γράφει πως οι επιστήμες είναι μάταιες, η «επιθυμία του μανθάνειν» είναι «τυραννική» αφού «αναγκάζει τον άνθρωπον να αναβή και είς τους πλανήτας». Ο μοναχός Κύριλλος Λαυριώτης ο Πατρεύς, επιτίθεται στον ιερέα Άνθιμο Γαζή που «τόσον ερρόφησε την αθεϊαν της πολυκοσμίας», ώστε τόλμησε να αναφέρει σε κάποια υποσημείωση της «Γραμματικής των Φιλοσοφικών Επιστημών», τους «νοήσαντας την ακινησίαν του ηλίου». (Γ.Καράς Οι θετικές επιστήμες στον ελλ. Χώρο. Εκδ.Δ.Ι.Ζαχαρόπουλος1991). Στον δάσκαλο ιερέα του Τύρναβου Ιωάννη Δημητριάδη Πέζαρο (1806), που στη Σχολή του («Ελληνομουσείον») δίδασκε Μαθηματικά, Φυσική, Χημεία, Φιλοσοφία ενώ ήταν και οπαδός του ηλιοκεντρικού συστήματος, απαγορεύτηκε από τον Λαρίσης Ραφαήλ το 1805, το κήρυγμα στον ναό. Ίσως μερικοί αντιτάξουν: Μπορεί η ηγεσία της Εκκλησίας να ήταν σκοταδιστική, υπήρχαν όμως φωτισμένοι ιερείς, έστω και στα υπόγεια της ηγετικής πυραμίδας. Η ιερωσύνη προσέφερε την οικονομική δυνατότητα και την επαγγελματική αποκατάσταση για να σπουδάσει ένα φτωχόπαιδο στη Δύση. Ο Κούμας επισημαίνει την κατηγορία των «πεπαιδευμένων», «οίτινες διά τους πατριαρχικούς μισθούς εσυνάζοντο εις την Κωνσταντινούπολιν διά να αναλάβωσιν κληρικού αξίαν» («Ιστορία ανθρωπίνων πράξεων», τ.ΙΒ΄). Για πολλούς αυτό σηματοδότησε τις μετέπειτα περιπέτειές τους με την Εκκλησία, για μερικούς μάλιστα, όπως τον διάκο οπαδό του Βολταίρου Ιώσηπο Μοισιόδακα, διερωτάται κανείς αν δεν ένιωθαν το ράσο σαν φυλακή. Είχαν να αντιμετωπίσουν αγροίκους δεσποτάδες όπως τους περιγράφει ο Ανώνυμος ο Έλλην: “Ο πατριάρχης αφού ηξεύρει να αναγνώση δυο κατεβατά από το ψαλτήριον του Δαβίδ, κρίνεται άξιος τοιαύτης αρχής από την Σύνοδον, αυτή δε ηξεύρει να αναγνώση περισσότερον από αυτόν και τας Πράξεις των Αποστόλων”. Ο Κων.Κούμας αποκαλύπτει: ” Γράμματα με βαρβαρικήν σύνταξιν, με ανορθογραφίαν απίθανον και εις αυτάς των μητροπολιτών τας υπογραφάς…αι υπογραφαί μητροπολιτών, επισκόπων και κληρικών μαρτυρούν την προκοπήν των υπογραψάντων…….”. Ο λόγιος ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 137 Χριστόδουλος Παμπλέκης, αντιμετώπισε τις κατηγορίες του Πλαταμώνος Διονυσίου, ο οποίος έγραψε και υβριστική σάτιρα κατά του σοφού δασκάλου “Ακολουθία ετεροφθάλμου και αντιχρίστου Χριστόδουλου του εξ Ακαρνανίας”. Ακόμη και ο δάσκαλός του, ο Ευγένιος Βούλγαρης, υποχρεώθηκε να τον αποκηρύξει, αποκαλώντας το βιβλίο του “Περί φιλοσόφου” (Βιέννη-1786) που περιείχε την Νευτώνεια αντίληψη του κόσμου, “συμπίλημα αποτρόπαιων βιβλιαρίων”.Ο πατριάρχης Νεόφυτος, τον αφόρισε το 1793. Ο Ηρακλείδης ο Ποντικός τον 4ο π.Χ αι. και ο Αρίσταρχος ο Σάμιος, τον 3ο π.Χ. αι. εισηγήθηκαν το ηλιοκεντρικό σύστημα και την περιστροφή της γης περί τον άξονά της και γύρω από τον ήλιο, οι Δικαίαρχος και Ερατοσθένης μέτρησαν την διάμετρό της, ενώ ο Ίππαρχος υπολόγιζε τις αποστάσεις της από τα αστέρια. Ο Αριστοτέλης πρόσφερε το λογικό επιχείρημα πως η Γη είναι σφαιρική αφού στην έκλειψη της Σελήνης, η Γη της ρίχνει την καμπύλη σκιά της. Η Ζ΄ Οικ. Σύνοδος όμως φρόντισε να καταραστεί “την μωράν των έξωθεν φιλοσόφων λεγομένην σοφίαν”: “Τοις λέγουσιν ότι οι των Ελλήνων σοφοί………κρείττονες εισί…των ευσεβών…ορθοδόξων ανδρών…ανάθεμα τρίς”. Έτσι λοιπόν στην απέναντι χριστιανική όχθη, ο απολογητής Θεόφιλος Αντιόχειας κατηγορεί τους συγγραφείς που από άγνοια που «βούλονται τον κόσμον σφαιροειδή λέγειν” («Προς Αυτόλυκον», Βιβλ.Β΄, 32). Ο μοναχός Κοσμάς Ινδικοπλεύστης τον 6ο μ.Χ αιώνα γράφει στην «Χριστιανική Κοσμογραφία» του πως η Γη είναι επίπεδη και τετράγωνη περιβαλλόμενη από τείχη που σμίγουν και φτιάγνουν τον ουρανό, ενώ η Κόλαση τοποθετείται «κάτω περι την γην». Ο Κοσμάς, μεταφράστηκε και επηρέασε τους Σλάβους ορθόδοξους αλλά και τον Σύρο άγιο Ιωάννη Δαμασκηνό στα «Ιερά παράλληλα» (8ος αι.). Είχε προηγηθεί ο απολογητής Λακτάντιος (4ος αι.) που κοροϊδεύει όσους πιστεύουν στην σφαιρικότητα της Γης, την θεωρεί επίπεδη, και προκαλεί την ειρωνία του Κοπέρνικου στο «De revolutionibus orbium coelestium»-1543. Οι αστείες απόψεις των δυο ανδρών βασιζόντουσαν στον Ησαϊα 40-22, όπου αναφέρεται «…επί τον κύκλον της Γης» και όπως όλοι ξέρουν ο κύκλος είναι επίπεδος. Σύγχρονοι απολογητές του Χριστιανισμού, βλέπουν στον «κύκλο» την περιστροφή της Γης, αλλά δεν μας εξηγούν γιατί ούτε ένας φωτισμένος πατέρας δεν έδωσε αυτήν την ερμηνεία. Στην ουσία δεν υπάρχει πάντα σοβαρή σχέση της χριστιανικής Γεωγραφίας με τη λογική, τουλάχιστον στα σημεία που διασταυρώνεται με την Αγία Γραφή. Για παράδειγμα μερικοί συγγραφείς όπως ο Ινδικοπλεύστης και ο Φιλοστόργιος στην «Εκκλησιαστική Ιστορία» (III,10), σε απόσπασμα που διέσωσε ο αγ. Φώτιος, θεωρούσαν πως ο Νείλος, είναι ο βιβλικός Γαιών, που πηγάζει από τον Παράδεισο (βλ. παρακάτω Εικ. χάρτη).

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 138

Ο Βασίλειος στην «Εξαήμερο» δίνει τη χαριστική βολή στο θέμα της αλληγορίας, στην κουτοπόνηρη δηλαδή μέθοδο βάσει της οποίας σήμερα η Εκκλησία ερμηνεύει τη Βίβλο, προσπαθώντας να μπαλώσει μέσω υποτιθέμενων συμβολισμών τους κραυγαλέους μύθους της, όπως π.χ. το χτίσιμο του κόσμου σε 6 ημέρες που δήθεν είναι αιώνες κλπ. Απορρίπτει κάθε μεταφορική ερμηνεία (όπως αυτές που έκανε στη Γένεση ο Ιουδαίος ελληνιστής Φίλων ο Αλεξανδρεύς που προσπαθούσε να συμβιβάσει τη Βίβλο με την ελληνική Φιλοσοφία) και δηλώνει: “Εγώ δε χόρτον ακούσας χόρτον νοώ, και φυτόν και ιχθύν και θηρίον και κτήνος, πάντα ως είρηται, ούτως εκδέχομαι”. Για το θέμα του σχήματος της Γης, μένει πιστός στην αντίληψή του πως δεν μπορεί ο άνθρωπος να γνωρίζει ούτε χρειάζεται να ερευνά διότι αν και πολλοί υποστήριξαν για την γή, ότι είναι σφαίρα ή κύλινδρος, ή δίσκος κλπ εν τούτοις ο Μωϋσής δεν είπε τίποτα για το σχήμα “ου παρά τούτο προαχθήσομαι ατιμοτέραν ειπείν την ημετέραν κοσμοποιίαν, επειδή ουδέν περί σχημάτων ο του Θεού θεράπων Μωϋσής διελέχθη”. Όσα γράφει ο Αγιοβασίλης στηρίζονται αποκλειστικά στις γνώσεις της εποχής του τις οποίες άριστα κατέχει και τις οποίες προσπαθεί να απαξιώσει ή να συγκεράσει αν γίνεται με αυτές της Βίβλου. Καμία θεία φώτιση δεν τον οδηγεί, αντίθετα η δουλεία της πίστης του τον εμποδίζει να προχωρήσει αξιοποιώντας τις γνώσεις του σε απροκατάληπτη έρευνα διατυπώνοντας προσωπικές του σκέψεις, υποθέσεις κλπ. Είναι λοιπόν φυσικό το πατριαρχείο και οι κηφήνες αυλικοί του, οπαδοί κάθε ακινησίας σωματικής και πνευματικής και θιασώτες των δυνάμεων της ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 139 κοινωνικής αδράνειας, να βγάζουν σπυράκια όταν άκουγαν για περιστροφή της γης. Ίσως η αιτία να είναι αυτή που δίνει ο Κοραής: «….φοβούνται μην η περιστροφή της σφαίρας….ανατρέψη την οποίαν αναξίως έλαβαν υπόληψιν». Το Βατικανό αναγνώρισε πρόσφατα (Ιωάννης Παύλος Β΄ ) πως η Γη κινείται. Κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία εγκαθιστά το 1981 στην Αριζόνα, τηλεσκόπιο προχωρημένης τεχνολογίας. Το οικουμενικό πατριαρχείο σφυρίζει αδιάφορα. Απευθύνεται σε πολύ καλόβολο κοινό. Οι δικές του περιπέτειες με την γήϊνη σφαίρα δεν είναι ευρύτερα γνωστές. Στα σχολικά μας βιβλία δεν υπάρχει ούτε νύξη. Η ομερτά έχει ρίξει πέπλο λήθης…. Έχω να πω λοιπόν δύο πράγματα και ελπίζω να με προσέξετε: Πρώτον, υπάρχουν και χειρότερα στον κόσμο και πολύ κοντά μας, Δεύτερον, μην πηγαίνετε άκρη άκρη γιατί θα πέσετε και μετά τέλος τα blogs και οι αμαρτίεςΠάντως με φετφά του μεγάλου Ιμάμη της Σαουδικής Αραβίας ανακοινώθηκε πριν από μερικά χρόνια ότι η Γη είναι επίπεδη, σύμφωνα με το Κοράνι, και όποιος ισχυρίζεται κάτι διαφορετικό, αξίζει να τιμωρηθεί σκληρά Φως εξ Ανατολών Τον Σεπτέμβριο του 1919 τον καλεί ο Ελευθέριος Βενιζέλος στο Παρίσι και εκεί ο Καραθεοδωρή του αναπτύσσει τις απόψεις του για ένα δεύτερο ελληνικό πανεπιστήμιο. Τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς παραδίδει στον Ελευθέριο Βενιζέλο, γραμμένο στα γαλλικά, ένα σημαντικό κείμενο, με πολλά επιχειρήματα για την ίδρυση στη Σμύρνη ενός ελληνικού πανεπιστημίου. Είναι τόσο πειστικός ο Καραθεοδωρή ώστε τον Αύγουστο του 1920, σε ένα πολεμικό πλοίο στο λιμάνι της Σμύρνης, ο Βενιζέλος, ο ύπατος αρμοστής της Ελλάδας στη Σμύρνη Στεργιάδης και ο Καραθεοδωρή συμφωνούν και αποφασίζουν την ίδρυση του Πανεπιστημίου της Σμύρνης, το οποίο θα είχε ως έμβλημα τη φράση «Φως εξ Ανατολών». Ο Βενιζέλος φαίνεται πως είχε βρει στο πρόσωπο του Καραθεοδωρή τον ιδανικό κινητήριο μοχλό για ένα τόσο δύσκολο έργο. Η ιδέα του πανεπιστημίου αυτού υποστηρίχθηκε από τον Βενιζέλο και τον Στεργιάδη οικονομικά και ηθικά πάρα πολύ. Και είναι κάπως δύσκολο να εξηγήσουν αυτή τη στάση όσοι πιστεύουν ότι ήταν προσχεδιασμένη η κατάρρευση του μετώπου στη Μικρά Ασία από τον Βενιζέλο ώστε να γεμίσουν οι μεγάλες ακαλλιέργητες εκτάσεις της Ελλάδας από τους πρόσφυγες μεν, αλλά πάντοτε δραστήριους και δημιουργικούς Ελληνες της Μικράς Ασίας. Η εισβολή των Τούρκων στη Σμύρνη τον Αύγουστο του 1922 διέλυσε τα οράματα και εξανέμισε τους κόπους του Καραθεοδωρή, που είχε εν τω μεταξύ παραγγείλει εξοπλισμό, βιβλία και έπιπλα για το πανεπιστήμιο. Και μέσα στον θρήνο των προσφύγων πλέον της Σμύρνης και στην αγωνία τους για μια θέση σε κάποιο πλεούμενο, ο Καραθεοδωρή δεν το έβαλε στα πόδια. Εστειλε την οικογένειά του γυναίκα και δύο ανήλικα παιδιά στο άγνωστο με κάποιο πλοίο και ο ίδιος ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 140 έμεινε πίσω, ως δημόσιος υπάλληλος, μιας άλλης όμως νοοτροπίας και εποχής, για να περισώσει τα όσα του είχε εμπιστευθεί το ελληνικό κράτος! Και κατάφερε να φέρει πίσω σχεδόν τα πάντα αρχεία και άλλο υλικό. Από όλα αυτά κάποια σκεύη, βιβλιοθήκες και όργανα σήμερα βρίσκονται σκονισμένα στους σπηλαιώδεις διαδρόμους του παλαιού Χημείου στην οδό Σόλωνος και μάλιστα τα νεότερα μέλη του διδακτικού προσωπικού τα αντιμετωπίζουν με κάποια περιφρόνηση, ίσως και ενόχληση, επειδή καταλαμβάνουν πολύτιμο χώρο. * Το μεγάλο πανεπιστήμιο Ο Καραθεοδωρή κατάφερε να συναντήσει αργότερα την οικογένειά του και επέστρεψε στην Αθήνα, για να διδάξει επί δύο χρόνια στο Πανεπιστήμιο και στο Πολυτεχνείο, χωρίς όμως επιτυχία. Οπως ανέφερε επί λέξει στο «Βήμα» ο κ. Α. Κανδήλης, αυτόπτης μάρτυρας στις παραδόσεις εκείνης της εποχής, τα ελληνικά του ήταν άθλια και δεν μπορούσε να εκφραστεί καλά. Τον είχαν βάλει να διδάσκει μαθηματικά σε πρωτοετείς της Χημείας και οι φοιτητέςακροατές του δυσφορούσαν και θορυβούσαν στη διάρκεια των παραδόσεων, μη γνωρίζοντας ποιον είχαν μπροστά τους και τι θα μπορούσε να τους προσφέρει αν έβρισκαν έναν τρόπο συνεννόησης. Απογοητευμένος, φεύγει το 1924 από την Ελλάδα και πηγαίνει να διδάξει στο Μόναχο, προσκεκλημένος από τον διάσημο Ζόμερφελντ, που είπε τότε: «Το Πανεπιστήμιο του Μονάχου είναι αρκετά μεγάλο για να επιτρέπει στον εαυτό του την πολυτέλεια ενός Καραθεοδωρή, ενώ για το Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, που είχε εκφράσει και εκείνο τη διάθεση να τον εντάξει στο προσωπικό του, είχαν πει ειρωνικά άλλοι γερμανοί πανεπιστημιακοί: "Ιδέα που την έχουν για τον εαυτό τους στο Αμβούργο..."». Στο Μόναχο έζησε όλη την υπόλοιπη ζωή του και πέθανε στις 2 Φεβρουαρίου του 1950. Οπως έγραψε ο Νικόλαος Κριτικός, που τον γνώρισε αρκετά καλά:«Η διανόησή του, που ήταν φιλελεύθερα προσανατολισμένη, είχεν αποκτήσει, ωριμάζοντας με τον καιρό, μια δύναμη και ένα πλάτος που δεν μπορούσαν να μην αισθανθούν και όσοι συνομιληταί του υπεστήριζαν τα αντίθετα. Τον θυμάμαι, λ.χ., στην αρχή του Πρώτου Πολέμου να προλέγει την ήττα της Γερμανίας ή στην χιτλερική περίοδο να προβλέπει την επίθεση του Χίτλερ και την τελική του καταστροφή με ένα κύρος που κλόνιζε τους μορφωμένους Γερμανούς, όσους οι επιτυχίες των ηγετών τους είχαν ήδη επηρεάσει. Για την πατρίδα του την Ελλάδα έτρεφε απέραντη αγάπη». Δυσκολεύτηκε πολύ στη διάρκεια του πολέμου, όπως όλοι, ενώ και με την απελευθέρωση οι επιστήμονες γερμανοί ή ξένοι κάτοικοι της Γερμανίας εθεωρούντο από τους Συμμάχους εχθροί. Γι' αυτό ο Ι. Καλιτσουνάκης στις 13 Ιουνίου του 1947 σε επίσκεψη που έκανε στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον και ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 141 στον ίδιο τον Αϊνστάιν, όταν η συζήτηση ήρθε στον Καραθεοδωρή, που τον θεωρούσε φίλο του, ο διάσημος μαθηματικός είπε ότι είναι πρόθυμος να γράψει στις αμερικανικές αρχές τις εγκατεστημένες στη Γερμανία για να διευκολύνουν την επιστροφή όλης της οικογενείας στην Ελλάδα. «Er ist ein feiner Mensch» είπε ο Αϊνστάιν, κλείνοντας τη συζήτηση, για έναν άνθρωπο ορθολογιστή φυσικά, ελάχιστα γνωστό στην Ελλάδα, αν και κάποιο παγκοσμίως γνωστό θεώρημα φέρει το όνομά του, που δεν πλούτισε από την επιστήμη του, αλλά ήθελε πολύ να δει εκείνη να πλουτίζει. Το επιστημονικό έργο του Οι εργασίες του Κ. Καραθεοδωρή απλώνονται στη Μαθηματική Ανάλυση, στη Γεωμετρία, στον Λογισμό των Μεταβολών, στις Μαθηματικές Απεικονίσεις, στη Θερμοδυναμική, στη Θεωρία των Συνόλων, στη Θεωρία της Σχετικότητας. Είναι θεμελιώδεις και αναδεικνύουν το εύρος της σκέψης και των γνώσεών του. Από τη διδακτορική διατριβή του το 1904 για τη Θεωρία των Μεταβολών, που θεωρήθηκε θεμελιώδης, έδειξε την αξία του. Από εκεί προχώρησε ακόμη και σε εργασίες που θέτουν αξιωματικά τις βάσεις στη Θεωρία της Σχετικότητας, ενώ οι μελέτες του στη Γεωμετρική Οπτική οδήγησαν σε εφαρμογές τόσο αξιόλογες ώστε ένα σύστημα τηλεσκοπίων στο γνωστό αστεροσκοπείο του όρους Πάλομαρ έχει βασιστεί σε θεωρίες διατυπωμένες από τον Καραθεοδωρή. Η γερμανική ακαδημία δέχθηκε να εκδώσει από το 1945 το σύνολο των εργασιών του σε πέντε ογκώδεις τόμους, ενώ οι έλληνες φοιτητές γνώριζαν το όνομα του Καραθεοδωρή μόνο από τη γνωστή αφιέρωση σε αυτόν του βιβλίου του για τον Απειροστικό Λογισμό από τον καθηγητή των Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Δημήτριο Κάππο. Η σχέση του ανθρώπου με τα μαθηματικά χαρακτηρίζεται σχεδόν πάντα από φανατισμό. Υπάρχουν εκείνοι --οι περισσότεροι-- που, μη προσπαθώντας να προσεγγίσουν τη γοητεία τους, δηλώνουν ορκισμένοι εχθροί αυτού του άγνωστου πεδίου υποχρεωτικής γνώσης στη διάρκεια των σχολικών χρόνων. Είναι και αυτοί οι οποίοι, έχοντας την τύχη να γνωρίσουν χωρίς σπασμένους κρίκους την αλυσίδα που αποτελεί η μαθηματική επιστήμη, αναδεικνύονται σε φανατικούς οπαδούς της. Κάνουν τη μαθηματική σκέψη τρόπο ζωής... Γνωρίζοντας, φυσικά, ότι τα μαθηματικά δεν είναι τίποτε άλλο από συνύπαρξη της ιδεολογίας, του ρομαντισμού, του ρεαλισμού, της οργανωτικότητας. Για κάποιους είναι κάτι περισσότερο... Ο κόσμος τους... Η ίδια τους η ζωή... Ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής, από τους διαπρεπέστερους μαθηματικούς-ερευνητές του 20ού αιώνα, είναι ένας από αυτούς τους λίγους ανά τον πλανήτη. Ένας διαγωνισμός μαθηματικών, στον οποίο καλείται η τάξη του να ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 142 διαγωνιστεί επί δύο κατά σειρά χρόνια, αποδεικνύει τις μαθηματικές του ικανότητες. Αναδεικνύεται πρώτος και τις δύο χρονιές. Όνειρό του, η ενασχόληση με τα μαθηματικά. Ο πατέρας του θεωρεί τη μαθηματική επιστήμη «επάγγελμα χωρίς μέλλον». Δεν τον αφήνει να σπουδάσει το αγαπημένο του θέμα και ο Κωνσταντίνος, ακολουθώντας την πατρική προτροπή, σπουδάζει στη Στρατιωτική Σχολή του Βελγίου, από την οποία αποφοιτά ως αξιωματικός του Μηχανικού. Η αγάπη του για τα μαθηματικά αποτελεί όμως γι΄ αυτόν «σαράκι». Συνεχίζει να συμμετέχει σε διαγωνισμούς μαθηματικών, στους οποίους και διαπρέπει. Το 1898 έρχεται στην Αίγυπτο, όπου παραμένει για δυο χρόνια και εργάζεται ως μηχανικός --βοηθός μηχανικού αρχικά-- στο φράγμα του Ασουάν. Οι μαθηματικές αναζητήσεις αποδεικνύονται πολύ γοητευτικές για τον νεαρό Κωνσταντίνο Καραθεοδωρή, ο οποίος δεν κλείνει τα αυτιά του στις σειρήνες... Τον Ιούνιο του 1900, εγκαταλείπει την Αίγυπτο, τα φράγματα, το επάγγελμα του μηχανικού, για τη μεγάλη του αγάπη: τα μαθηματικά. Κάθεται ξανά στα θρανία της μαθηματικής σχολής των Πανεπιστημίων του Βερολίνου και του Γκέτιγκεν, όπου αναδεικνύεται διδάκτορας το 1908. Η διδακτορική του διατριβή «Περί των ασυνεχών λύσεων στο λογισμό των μεταβολών» είναι η πρώτη μελέτη η οποία ασχολείται συστηματικά με τη θεωρία των σποραδικών λύσεων, καθώς μέχρι τη στιγμή αυτή υπάρχουν μόνο περιορισμένα συμπεράσματα. Η μετέπειτα έρευνά του στον κλάδο αυτό αποφέρει σημαντικά αποτελέσματα σε σειρά άλλων τομέων. Την ίδια χρονιά, το 1908, παντρεύεται στην Κωνσταντινούπολη την Ευφροσύνη, το γένος Καραθεοδωρή, μακρινή συγγενή του. Από τον γάμο αυτόν αποκτά δύο παιδιά, τη Δέσποινα και τον Στέφανο. Η ακαδημαϊκή του καριέρα περιλαμβάνει έδρες διδασκαλίας μαθηματικών στα γερμανικά πανεπιστήμια της Βόννης, του Ανοβέρου, του Μπρεσλάου, του Γκέτιγκεν, του Βερολίνου και του Μονάχου. Αναδεικνύεται έτσι σε κορυφαίο μαθηματικό παγκόσμιου επιπέδου. Το 1920, αναλαμβάνει κατ΄ εντολή του Ελευθέριου Βενιζέλου να οργανώσει το υπό ίδρυση Πανεπιστήμιο της Ιωνίας στη Σμύρνη, των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης. Κατορθώνει να διασώσει τη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Σμύρνης και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, μεταφέροντας τους τόμους της στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το διάστημα 1922-1924 είναι καθηγητής μαθηματικών και μηχανικής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Το 1924, εγκαθίσταται οριστικά στο Μόναχο. Επιστρέφει στην Ελλάδα το 1930, προκειμένου να συμβάλει στην αναδιοργάνωση των Πανεπιστημίων Αθηνών και Θεσσαλονίκης. Πολύπλευρος και παραγωγικός μαθηματικός πια, ο Κ. Καραθεοδωρής βάζει τη σφραγίδα της επιτυχίας στα θέματα με τα οποία ασχολείται, τα οποία όμως ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 143 λατρεύει... Το πεδίο της έρευνάς του, ευρύ. Λογισμός των μεταβολών, μερικές διαφορικές εξισώσεις, πραγματικές συναρτήσεις, μιγαδικές συναρτήσεις, γεωμετρική οπτική, θερμοδυναμική, γεωμετρία, θεωρία των συνόλων, αστρονομία, ειδική θεωρία της σχετικότητας του Α. Αϊνστάιν. Πρέπει να σημειωθεί η στενή επιστημονική συνεργασία και αλληλοεκτίμηση μεταξύ του Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή και του Αϊνστάιν. Ο θείος ΄Αλμπερτ τον θεωρεί δάσκαλό του... Δεν έχει σημασία ότι ο Καραθεοδωρής δεν είναι τόσο γνωστός στο ευρύ κοινό όσο ο Αϊνστάιν... Εκτός από το πλήθος των πρωτότυπων επιστημονικών εργασιών που δημοσιεύει, πλουτίζει τη διεθνή μαθηματική βιβλιογραφία με σειρά συγγραμμάτων. Κοινό χαρακτηριστικό τους, η μαθηματική τους αυστηρότητα που συνδυάζεται με επιμελημένη επεξεργασία λεπτομερειών και, κυρίως, μια διαυγή διατύπωση των εννοιών και των αποδείξεων. Διερευνά προβλήματα μεταβολών των m-διάστατων επιφανειών εντός ενός n-διάστατου χώρου. Κάνει ευρεία χρήση των μερικών διαφορικών εξισώσεων πρώτου βαθμού ή πρώτης τάξης, των πολλαπλών ολοκληρωμάτων και των γεωμετρικών μεθόδων. Συμβάλλει με την έρευνά του στη θεωρία των μιγαδικών συναρτήσεων. Ασχολείται με το θεώρημα του Εμίλ Πικάρ, περί προβλημάτων των συντελεστών με τις κανονικές οικογένειες συναρτήσεων πολλών μεταβλητών ή με τη σύμμορφη απεικόνιση... Στον Καραθεοδωρή οφείλεται η αναγνώριση της σπουδαιότητας θεωρήματος του Χέρμαν Σβαρτς, το οποίο δεν είχε έως τότε παρατηρηθεί. Η παρέμβασή του, όμως, σε συνδυασμό με άλλες μαθηματικές έρευνες, ανοίγει νέους ορίζοντες στη μαθηματική επιστημονική έρευνα, οι οποίοι οδηγούν στη μετονομασία από τον Καραθεοδωρή του εν λόγω θεωρήματος σε «λήμμα του Σβαρτς», όπως άλλωστε γίνεται γνωστό στη διεθνή βιβλιογραφία. Ο Καραθεοδωρής, ασχολούμενος με τις πραγματικές συναρτήσεις, εμπνέεται μια αξιωματική διατύπωση για τη μετρικότητα και το μέτρο των σημειοσυνόλων στο nδιάστατο ευκλείδειο χώρο. Εργάζεται με τον ίδιο ζήλο και όταν η «Γενική Ανάλυση» περιλαμβάνει ως ειδικές περιπτώσεις και τις υπόλοιπες «Αναλύσεις». Στο πλαίσιο αυτό, επεξεργάζεται την αλγεβροποίηση της έννοιας του ολοκληρώματος. Τα συγγράμματά του αποτελούν, από την εποχή του μέχρι τώρα, πηγή πληροφόρησης για τους μαθηματικούς... «Λογισμός των μεταβολών και μερικές διαφορικές εξισώσεις πρώτης τάξης»... η πραγματεία που είχε προηγηθεί για το ίδιο θέμα, με τίτλο «Σύμμορφη απεικόνιση»... και δημοσιεύσεις, όμως, όπως οι «Πραγματικές συναρτήσεις»... Πολλές εργασίες του δημοσιεύονται λίγο μετά τον θάνατό του. Το διάστημα 1954-1957, η Βαυαρική Ακαδημία Επιστημών εκδίδει σε πέντε τόμους όλα τα συγγράμματά του. Το επιστημονικό έργο του επεκτείνεται σε πολλούς τομείς και της φυσικής ή της αρχαιολογίας. Οι εργασίες του στη φυσική αφορούν τη ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 144 θερμοδυναμική, τη γεωμετρική οπτική, την οπτική γενικότερα, την ειδική σχετικότητα και τη μηχανική. Οι αρχαιολογικές του μελέτες αναφέρονται σε κατασκευές της Αρχαίας Ελλάδας και της Αρχαίας Αιγύπτου, ειδικότερα σε ναούς, πυραμίδες ή αρδευτικά έργα... Έγραψε 232 περίπου εργασίες, από τις οποίες δημοσιεύθηκαν οι 165. Όλες σχεδόν οι εργασίες του, όμως, αποτελούν θεμελιώδεις έρευνες εξαιρετικής έμπνευσης που τον αναδεικνύουν ως έναν από τους λίγους στην παγκόσμια επιστήμη. Έναν ρυμοτόμο της μαθηματικής διανόησης. Από το 1927, είναι μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, ενώ στη συνέχεια ανακηρύσσεται μέλος των Ακαδημιών του Βερολίνου, του Γκέτινμπενγκ, του Μονάχου, της Μπολόνια και των Λιγκών της Ρώμης. Για τον άνθρωπο Καραθεοδωρή, η κόρη του είπε πριν από λίγα χρόνια, μιλώντας σε επετειακή προς τιμήν του εκδήλωση: «Κάθε Κυριακή πηγαίναμε στη δεύτερη μεγαλύτερη εκκλησία του Μονάχου, η οποία είχε παραχωρηθεί στους Έλληνες. Ο πατέρας μου μας μεγάλωσε σαν Έλληνες. Πηγαίναμε σε γερμανικό σχολείο, αλλά δύο φορές την εβδομάδα ερχόταν στο σπίτι ο αρχιμανδρίτης και μας έκανε μαθήματα ελληνικών. Ο πατέρας μου, κάθε φορά που ερχόταν στην Ελλάδα, με έπαιρνε μαζί του. Στη Γερμανία, όταν με ρωτούσαν από πού είμαι, έλεγα με καμάρι ότι είμαι από την Ελλάδα, γιατί τότε τη θαύμαζαν την Ελλάδα... Ο Κ. Καραθεοδωρής διατηρούσε τακτική αλληλογραφία με τον μαθητή του, Α. Αϊνστάιν. Την ύπαρξη της αλληλογραφίας αυτής, η κόρη του ανακάλυψε μετά τον θάνατο του πατέρα της. Κάποιες από τις επιστολές πουλήθηκαν, άγνωστο πώς... Σε μια από αυτές, που έμειναν στην κόρη του, ο Αϊνστάιν γράφει: «Αγαπητέ κύριε συνάδελφε, βρίσκω θαυμάσιο τον υπολογισμό σας... Θα έπρεπε να δημοσιεύσετε τη θεωρία σε αυτή τη μορφή στα Χρονικά της Φυσικής, καθόσον οι φυσικοί κατά κανόνα αγνοούν αυτό το αντικείμενο, όπως κι εγώ άλλωστε. Με το γράμμα μου θα πρέπει να σας φαίνομαι σαν τον Βερολινέζο που μόλις ανακάλυψε το Crunewald και αναρωτιέται αν ζούσαν εκεί άνθρωποι πιο πριν. Αν θέλετε να μπείτε στον κόπο να μου εκθέσετε επιπλέον και τους κανονικούς μετασχηματισμούς, θα βρείτε σε μένα έναν ευγνώμονα και ευσυνείδητο ακροατή. Αν, όμως, λύσετε το πρόβλημα των κλειστών γραμμών του χρόνου, θα σταθώ μπροστά σας με σταυρωμένα χέρια... Πίσω από αυτό το ζήτημα κρύβεται κάτι που είναι αντάξιο του ιδρώτα των αρίστων». Ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής, ή Καραθεοδωρή, φεύγει στις 2 Φεβρουαρίου 1950. Ο κόσμος των μαθηματικών και της φυσικής τον θρηνεί... "Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 145 ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία" Η ρήση αυτή αποτελεί συμπερασματικό πλαίσιο και επακόλουθο των λόγων και όσων επεσήμανε ο Ισοκράτης, (436 π.Χ-338 π.Χ) για το "μέλλεσθαι" των κακώς κειμένων της Δημοκρατίας και δεν αποτελεί το ακριβές του λόγου του. Ο διακαής πόθος των φυσικών σήμερα είναι να λύσουν τα μεγάλα προβλήματα μέσα από την Ενοποιημένη θεωρία, που σημαίνει ότι πρέπει να αποδειχτεί η απόλυτη συγγένεια μεταξύ των τεσσάρων δυνάμεων που έως τώρα γίνονται αποδεκτές από την παραδοσιακή φυσική. Πρόκειται για τον ηλεκτρομαγνητισμό, τη βαρύτητα, τις ισχυρές και τις ασθενείς δυνάμεις του ατομικού πυρήνα, όπως θέλει να πιστεύει η "τρέχουσα" φυσική, μολονότι ο Stephen Hawking είχε δηλώσει ότι δεν θα εκπλαγεί, αν αποδειχτεί λανθασμένη η σημερινή γενιά των Μεγάλων Ενοποιημένων θεωριών. Όμως, όπως και να έχει το ζήτημα, η μεγαλύτερη δυσκολία στην εν λόγω θεωρία παρουσιάζεται στη σύνδεση της βαρύτητας με τις άλλες δυνάμεις, πράγμα που έκανε τον Feynman, έναν μεγάλο Αμερικανό επιστήμονα της κβαντικής μηχανικής, να δεχτεί ότι για να γίνει αυτό πρέπει να αποδειχτεί η συγγένεια μεταξύ του ηλεκτρισμού και της βαρύτητας. Βέβαια, ο Feynman δεν γνώριζε ότι σε μια γωνιά της Ελλάδας, στην Καστοριά, αυτό ακριβώς αποδείκνυε ο Ναούμ Γκόσδας, ένας ευφυής αλλά σεμνός Έλληνας επιστήμονας, ο οποίος κατάφερε με τον παραγωγικό στοχασμό να περιγράψει τη δομή του Σύμπαντος, από το οποίο προέκυψε ο ορατός Κόσμος. Ακολούθως, κρίνεται απαραίτητη μια σημαντική διευκρίνιση σε ό,τι αφορά δυο όρους που αναφέρθηκαν ήδη και των οποίων η σημασία αν δεν διευκρινιστεί, περιττεύει κάθε περαιτέρω προσπάθεια για την κατανόηση του παρόντος θέματος. Πρόκειται για τους όρους Σύμπαν και Κόσμος οι οποίοι από φιλολογικής πλευράς συγχέονται και σχεδόν ταυτίζονται στα ερμηνευτικά λεξικά. Εντούτοις, από πλευράς φυσικής και ιδιαίτερα για την κατανόηση της παρούσας θεωρίας, πρέπει απαραιτήτως να διαφοροποιηθούν. Με τον όρο Σύμπαν θα εννοείται το παν, το όλον, και αυτό ακόμη που δεν εμπίπτει στις αισθήσεις μας άμεσα ή με οποιοδήποτε τεχνικό μέσο. Με τον όρο Κόσμος θα εννοείται μόνο αυτό που άμεσα ή μέσω κάποιου μηχανισμού εμπίπτει στις αισθήσεις μας, π.χ. η ύλη, τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα κ.τ.λ. Σύμφωνα, λοιπόν, με τον ορισμό αυτό πρέπει να δεχτούμε ότι ο Κόσμος, ο οποίος φαίνεται και άρα κοσμεί, αποτελεί το ορατό μέρος του Σύμπαντος. Με τα δεδομένα αυτά ας αρχίσουμε ένα ταξίδι στοχασμών. Και επειδή κάθε σοβαρός στοχασμός ξεκινάει από κάποιο αξίωμα, ας γίνει η αρχή με τον γνωστό νόμο της αφθαρσίας, ότι δηλαδή "Το Σύμπαν είναι άφθαρτο". ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 146 Έχω την πεποίθηση ότι ο δημιουργός της θεωρίας του Δυναμικού Χώρου, για να στοιχειοθετήσει τις απόψεις του, διερωτήθηκε αρχικά αν το Σύμπαν δημιουργήθηκε κάποια στιγμή ή είναι αγέννητο. Ήδη από την προσωκρατική εποχή, οι Έλληνες φιλόσοφοι υποστήριξαν ότι το Σύμπαν υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Αν όμως δεχτούμε ότι δημιουργήθηκε, θα πρέπει να αναζητήσουμε το δημιουργό του, αλλά και να προδιαγράψουμε το θάνατό του, επειδή ό,τι γεννιέται μέλλει να πεθάνει. Στη φύση όμως δεν βρίσκουμε κάτι που να επαληθεύει αυτή την εκδοχή, η οποία εξάλλου συγκρούεται με το νόμο της αφθαρσίας. Το Σύμπαν, λοιπόν, είναι άφθαρτο άρα αγέννητο. Εδώ σταματάει να λειτουργεί ο νους του ανθρώπου. Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει κάτι χωρίς να έχει γίνει; Από την φαινομενικά παράλογη αυτή για τα ανθρώπινα δεδομένα μεταφυσική θεώρηση, μπορούμε να λυτρωθούμε φιλοσοφικά και θεολογικά, αν δεχτούμε ότι το Σύμπαν ταυτίζεται με τον προϋπάρχοντα Λόγο, με το Θεό. Ο Ηράκλειτος δεχόταν ότι "Εν το Ον και εκ του ενός τα πάντα" και ότι ο Λόγος αποτελεί την προϋποτιθέμενη αρχή του Όντος. Άρα το Σύμπαν είναι ο Λόγος και μέσα σε αυτό θα αναζητήσουμε την "ουσία" που δημιούργησε τον Κόσμο, μια ουσία αγέννητη, άφθαρτη, άπειρη, αόρατη, χωρίς τις ιδιότητες του βάρους και της αδράνειας που χαρακτηρίζουν την ύλη. Αυτή η ελληνική, οικουμενική φιλοσοφική διάσταση του Λόγου δεν πρέπει να συγκρίνεται με το Θεό του Ευαγγελιστή Ιωάννη, που είναι "ο ενσαρκωμένος Λόγος". Το επόμενο ερώτημα είναι αν ο Λόγος βρίσκεται μέσα ή έξω από το Σύμπαν. Αν υποθέσουμε ότι βρίσκεται εκτός, θα πρέπει να δεχτούμε ότι το Σύμπαν δημιουργήθηκε, και ως γέννημα μέλλει να πεθάνει, πράγμα όμως που συγκρούεται με το αξίωμα που εξαρχής θέσαμε. Άρα ο Θεός βρίσκεται μέσα στο Σύμπαν, ταυτίζεται με αυτό και ευδοκεί να μετασχηματίσει ένα μέρος του εαυτού του, για να δημιουργήσει τον ορατό Κόσμο. Ποια όμως είναι η φύση και πώς λειτουργεί η πρωταρχική αγέννητη, άφθαρτη και αόρατη ουσία του Σύμπαντος, από την οποία απορρέει ο ορατός Κόσμος; Για χάρη της γνώσης θα γίνει μια απόπειρα προσέγγισης του ούτως ειπείν θεϊκού σώματος, μολονότι τούτο ενδεχομένως να θεωρηθεί ύβρις. Πρόκειται για αυτό που οι αρχαίοι αποκαλούσαν αιθέρα και θεωρούσαν ότι πληροί το Σύμπαν. Η ύψιστη ευφυΐα του Λόγου δεν θα μπορούσε παρά να επιλέξει λύσεις απλές και μακριά από κάθε πολυπλοκότητα. Όπου και να κοιτάξει κανείς θα δει πως η φύση, ενώ κατασπαταλά υλικά, φείδεται σε μεθόδους. Και κάτι ακόμη: Ο δημιουργός αφότου θεμελίωσε τον Κόσμο, δεν αναμειγνύεται περαιτέρω στην εξέλιξή του, την οποία έχει ρυθμίσει εφάπαξ με φυσικούς νόμους. Δεν έχει ελαστική συνείδηση και με κανένα τρόπο δεν επιτρέπει αποκλίσεις και αφελή θαύματα του τύπου ένα συν ένα ίσον τρία, που οδηγούν σε καταστροφή της ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 147 δημιουργίας. Με βάση τις θέσεις αυτές ας υποθέσουμε ότι το Σύμπαν αρχίζει από το πιο απλό, το Ένα. Αμέσως όμως διαπιστώνουμε ότι αυτό το Ένα από μόνο του δεν έχει κίνητρο εξέλιξης. Θα περιμένει εκεί παρέα με τον εαυτό του και θα πλήττει με τη μοναξιά του. Έτσι, προχωρούμε στο επόμενο βήμα και βάζουμε δίπλα του ένα σύντροφο όχι όμοιό του, αλλά ένα διαφορετικό που να το έλκει. Η έλξη αυτή αποτελεί μια δυναμική ερωτική σχέση, που μέλλει να αποτελέσει έναν από τους βασικούς φυσικούς νόμους, από τον οποίο ούτε ο άνθρωπος μπορεί να ξεφύγει. Έχουν περάσει 25 αιώνες από τότε που ο Ηράκλειτος διατύπωσε αυτό το νόμο με τη σύντομη φράση "Στη φύση κυριαρχεί ο ενιαίος νόμος της ενότητας των αντιθέτων, στον οποίο τα πάντα υπακούουν". Δεν είναι γνωστή η φύση των δύο αυτών αντιθέτων οντοτήτων και είναι ζήτημα αν ποτέ κανείς θα τη γνωρίσει. Πρόκειται για μια ιδεατή αντίθεση την οποία οι φυσικοί συνηθίζουν να αποκαλούν θετικό και αρνητικό ηλεκτρισμό. Θα κρατήσουμε τον χαρακτηρισμό αυτό μόνο για λόγους συνεννόησης. Τον 6ο αιώνα π.Χ. ο φιλόσοφος Αναξίμανδρος θεώρησε ότι η πρωταρχική ουσία των όντων είναι το χωρίς ηλικία αιώνιο "Άπειρο", το οποίο αγκαλιάζει τον Κόσμο! Το Σύμπαν, λοιπόν, αποτελεί έναν τεράστιο δυναμικό χώρο ιδεατής αντίθεσης, γεμάτο με απειροελάχιστες μονάδες που στη θεωρία του Δυναμικού Χώρου ονομάζονται "ψηφίδες", οι μισές από τις οποίες έχουν θετικό και οι άλλες μισές αρνητικό ηλεκτρικό φορτίο 1,6 . 10-25 Cb. Πρόκειται για ασύλληπτα μικρό φορτίο, μικρότερο του οποίου δεν απαντά στη φύση. Είναι αδύνατο να γίνει αποδεκτό ότι κάποτε θα βρεθεί τρόπος ανίχνευσης και καταγραφής αυτής της μονάδας. Εδώ όμως αποκαλύπτεται και κάποια άλλη πολύ σημαντική ιδιότητα του Λόγου, ότι δηλαδή η ουσία του θείου δεν είναι συνεχής αλλά κατακερματισμένη. Η "κβάντωση" αυτή δεν είναι τυχαία γιατί μόνον έτσι μπορούν να πραγματοποιηθούν οι μαθηματικές πράξεις μέσα στο Σύμπαν. Στην πορεία των στοχασμών μας έρχεται ως επακόλουθο το ερώτημα: Ποια άραγε είναι η διάταξη μέσα στο συμπαντικό χώρο του πλήθους των δυο αντιθέτων ψηφίδων; Ας υποθέσουμε το πιο απλό, ότι είναι τοποθετημένες εναλλάξ στο απλούστερο σχήμα, δηλαδή πάνω σε μια ευθεία γραμμή. Μα τότε θα είχαμε ένα απαράδεκτο γραμμικό Σύμπαν, όπου θα βλέπαμε μόνο ό,τι βρίσκεται εμπρός και πίσω μας. Αν επιλέγαμε δυο διαστάσεις, μήκος και πλάτος, θα είχαμε ένα επίπεδο Σύμπαν με πολύ περιορισμένη ορατότητα. Θα βλέπαμε μόνο αυτά που συμβαίνουν αμέσως γύρω μας. Προσθέτοντας μια ακόμη διάσταση, το ύψος, επιτυγχάνουμε τον γνωστό τρισδιάστατο Κόσμο μας. Μέχρι εδώ φτάνει. Κάθε επιπλέον αύξηση είναι περιττή και προκαλεί σύγχυση, άσχετα αν μερικοί φυσικοί επιμένουν να σοφίζονται και ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 148 άλλες διαστάσεις. Αμέσως όμως τίθεται το ερώτημα: ο χωροχρόνος δεν είναι μια διάσταση του Σύμπαντος; Η απάντηση είναι απλή. Ο χρόνος, ως δεύτερο συνθετικό του όρου, δεν αποτελεί διάσταση, ούτε αναγνωρίζεται από τη φύση. Η θεωρία του Δυναμικού Χώρου τον απέρριψε, γιατί αποτελεί επινόηση του ανθρώπου, και τον ταύτισε με την κίνηση. Για το λόγο αυτό δημιούργησε την άχρονη μηχανική ένα ιδιαίτερο και αξιόλογο κεφάλαιο της Φυσικής. Πώς τακτοποιούνται όμως οι ηλεκτρισμένες ψηφίδες στον τρισδιάστατο χώρο, ώστε να επιτυγχάνεται μεταξύ τους όχι μόνο η ισορροπία αλλά και η καθόλου ισοτροπία, η "εκ των ων ουκ άνευ" ιδιαιτερότητα της δομής του Σύμπαντος; Είναι δε ισοτροπία το χαρακτηριστικό εκείνο γνώρισμα, όπου η συγκρότηση των επιμέρους στοιχείων στο χώρο είναι ίση και όμοια προς όλες τις κατευθύνσεις του συστήματος. Επί του προκειμένου μια και μόνη λύση υπάρχει: Για να είναι ισότροπες οι ψηφίδες, πρέπει υποχρεωτικά να βρίσκονται εναλλάξ στις κορυφές μικρών κύβων. Σύμφωνα με τη θεωρία του Δυναμικού χώρου οι κύβοι αυτοί έχουν απειροελάχιστο μέγεθος της τάξης 0,558 . 10-54 του μέτρου. Είναι αδύνατο να συλλάβει ο νους του ανθρώπου αυτή τη μικρότητα. Η διάταξη των ψηφίδων στο κυβικό σύστημα συνάδει όχι μόνο με την ισοτροπία αλλά και κυρίως με τη δυναμική που αποκτούν πάνω στις κορυφές των ορθογωνίων ισοσκελών τριγώνων. Η πυθαγόρεια σχέση επιβάλλει την υπεροχή της ελκτικής ως προς την απωθητική τάση των ψηφίδων, με τριπλό αποτέλεσμα στο σύνολο του συστήματος: 1) Εξασφαλίζεται η συνοχή του Σύμπαντος. 2) Το Σύμπαν καθίσταται πεπερασμένο, με όρια πέρα από τα οποία δεν υφίσταται τίποτε (απόλυτο κενό). 3) Το Σύμπαν παίρνει αναγκαστικά σφαιρικό σχήμα. Θα είχε τάχα φανταστεί ο μέγας φιλόσοφος Πυθαγόρας, με τις μεταφυσικές του τάσεις, το μέγεθος της ανακάλυψής του; Αν ο μυθικός Τιτάνας Άτλας στηρίζει στους ώμους του "Γην τε και Ουρανόν", ο Πυθαγόρας δικαιούται να σεμνύνεται, ότι φέρει επί κεφαλής ολόκληρο το Σύμπαν. Συνοψίζοντας τα προηγούμενα, θεωρούμε ότι το Σύμπαν είναι σφαιρικό, πεπερασμένο και πλήρες από άυλη και άφθαρτη οντότητα συνισταμένη από κβαντωμένη ιδεατή αντίθεση, η οποία υπόκειται στην πυθαγόρεια σχέση και συγκροτεί έναν τεράστιο δυναμικό χώρο. Με άλλα λόγια το Σύμπαν είναι ένας καλά κουρτισμένος αόρατος μηχανισμός, έτοιμος να δημιουργήσει την ύλη, τον Κόσμο των αισθήσεων. Ταυτόχρονα όμως διαπιστώνουμε και την απλότητα του Λόγου. Μεγαλύτερη απλότητα δεν θα ήταν συμβατή με την ύπαρξη του Σύμπαντος, αλλά και το ελάχιστο επιπλέον θα ήταν απολύτως περιττό. Ολόκληρος ο κόσμος κινείται, χωρίς να το υποψιάζεται, μέσα στο αόρατο Ον των ψηφίδων που "βιώνει"στο σκότος και στη συμπαντική ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 149 θερμοκρασία του απολύτου μηδενός,

των

-273

βαθμών

Κελσίου.

Με ποιο τρόπο όμως η αόρατη ουσία του θείου δημιουργεί τον ορατό Κόσμο; Αν θεωρητικά υποθέσουμε ότι το Σύμπαν μπορούσε να κρατήσει στο σύνολό του το κυβικό σχήμα, τότε όλες οι συνεκτικές δυνάμεις των ψηφίδων του θα ισορροπούσαν μέσα σε μια χαώδη κατάσταση. Είναι δε χάος στη Φυσική η πλήρης ηρεμία και η έλλειψη κάθε κίνησης στο εσωτερικό ενός συστήματος. Τη θεωρητική αυτή κατάσταση για το Σύμπαν πρώτοι έχουν περιγράψει οι αρχαίοι φιλόσοφοι με τη φράση του Ησιόδου "Πρώτιστα χάος γένετο" και του Παρμενίδη ότι "Τα πάντα ηρεμούν, τίποτε δεν κινείται". Να όμως που το Σύμπαν καμπυλούμενο "κουρντίζεται" και βγαίνει από την κατάσταση του χάους και της ηρεμίας, με αποτέλεσμα να δημιουργείται η ύλη και να "ανοίγουν οι ασκοί του Αιόλου" προκαλώντας αέναη κίνηση. Τη θέση του Παρμενίδη παίρνει τώρα ο Ηράκλειτος με τη φράση "Τα πάντα ρει, είναι δε παγίως ουδέν". Όλα αρχίζουν με την παραμόρφωση των δεσμών μεταξύ των ψηφίδων, καθώς αλλάξουν οι γωνίες της πυθαγόρειας σχέσης, προκειμένου να προσαρμοστούν στην καμπυλότητα. Όπως συμβαίνει σε όλα τα σφαιρικά συστήματα, έτσι και στην προκειμένη περίπτωση, οι δεσμοί μεταξύ των περιφερικών ψηφίδων γίνονται πιο ισχυροί σε σχέση με τους πιο χαλαρούς του κέντρου, με αποτέλεσμα οι τελευταίοι αυτοί να θραύονται και να δημιουργούν μέσα στο δυναμικό χώρο μικροσκοπικές φυσαλίδες απόλυτου κενού, στο φλοιό των οποίων συσσωρεύεται μεγάλος αριθμός ψηφίδων. Αυτή ακριβώς η φυσαλίδα με τον πυκνό φλοιό (σχηματισμός αποκαλουμένη) αποτελεί το πρώτο βήμα δημιουργίας της ύλης, π.χ. ενός νετρονίου, που έχει αποθηκευμένη όλη εκείνη η ενέργεια η οποία προέκυψε από τη θραύση των δεσμών μεταξύ των ψηφίδων. Εδώ επαληθεύεται η ρήση του Παρμενίδη, που επί αιώνες παρέμενε ανεξήγητη, ότι "Το υπάρχον (το Ον, ο δυναμικός χώρος) και το μη υπάρχον (το απόλυτο κενό) συνθέτουν τον Κόσμο (την ύλη και την ενέργεια)". Ο Παρμενίδης περιέγραψε το Ον, την ηρεμία της δομής του Σύμπαντος. Ο Ηράκλειτος περιέγραψε το γίγνεσθαι, τη ζωντάνια του Κόσμου των αισθήσεων. Ο Παρμενίδης υπήρξε ο θεωρητικός, ο Ηράκλειτος ο πρακτικός. Οι δυο τους μαζί κάλυψαν την απόλυτη αλήθεια, δυο αντιθέσεις εξίσου υπαρκτές, που απαιτούν αμοιβαία εξίσωση και συμβιβασμό. Οι δημιουργηθέντες σχηματισμοί της ύλης, είτε είναι ηλεκτρικώς ουδέτεροι, όπως τα νετρόνια, είτε ηλεκτρικώς φορτισμένοι, όπως τα πρωτόνια, ηλεκτρόνια κ.τ.λ. αρχίζουν ένα μεγάλο παιχνίδι συνεργασίας για τη δημιουργία της ολοένα αυξανόμενης πολυπλοκότητας του Κόσμου. Οπωσδήποτε, για την κατανόηση της θεωρίας του Δυναμικού Χώρου θα πρέπει να τονιστεί ότι οι σχηματισμοί της ύλης υπάρχουν και κινούνται μέσα στην απέραντη θάλασσα των ηλεκτρισμένων ψηφίδων, πράγμα που ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 150 επηρεάζει αποφασιστικά και την αιτία, δηλαδή το δυναμικό χώρο, και το αποτέλεσμα, δηλαδή τους σχηματισμούς. Μόνον έτσι μπορούν να εξηγηθούν τα μέχρι σήμερα ανεξήγητα φαινόμενα του Κόσμου. Η συνεκτικότητα και η έλξη μεταξύ των σχηματισμών της ύλης συνιστά τη βαρύτητα. Καθώς όμως η δύναμη συνεκτικότητας των ψηφίδων αυξάνεται με την απομάκρυνση από το κέντρο, αναπτύσσεται υποχρεωτικά μια αντίθετη προς τη βαρύτητα δύναμη, η λεγόμενη αντιβαρύτητα η οποία τραβάει την ύλη προς τα έξω ολοένα και περισσότερο. Η επιταχυνομένη αυτή κίνηση των σωμάτων προς την περιφέρεια του Σύμπαντος έχει τεκμηριωθεί επιστημονικά, χωρίς να έχει εξηγηθεί από την παραδοσιακή φυσική. Με τα δεδομένα όμως της θεωρίας του Δυναμικού Χώρου η ερμηνεία είναι εξαιρετικώς απλή, αφού η πίεση συνεκτικότητας βαίνει συνεχώς αυξανομένη προς την περιφέρεια του Σύμπαντος. Η φαινομενική απομάκρυνση των γαλαξιών, όπως έχει παρατηρηθεί από τον διάσημο αστρονόμο Hubble και έχει διατυπωθεί στον ομώνυμο νόμο, οδήγησε στην εσφαλμένη ερμηνεία "περί παγκόσμιας έκρηξης και διαστολής του Σύμπαντος". Στην πραγματικότητα υπάρχει φυγόκεντρη πορεία μόνο της περιεχομένης ύλης, που συνίσταται από αστέρες, γαλαξίες κ.τ.λ. Όταν η ύλη φτάσει κάποτε στα πέρατα του Σύμπαντος, παραδίδει το κενό της στο εξωσυμπαντικό κενό, ενώ οι συσσωρευμένες ψηφίδες του φλοιού των σχηματισμών συντάσσονται και πάλι κανονικά στο δυναμικό χώρο, εκλυομένης ταυτόχρονα και της παγιδευμένης ενέργειας η οποία μας έρχεται από τα πέρατα με τη μορφή ασθενούς ακτινοβολίας. Ο νόμος της αφθαρσίας με τον οποίο αρχίσαμε αυτό το ταξίδι του στοχασμού, επαληθεύεται και θριαμβεύει μέχρι το τέλος. Ωστόσο, δεν θα γνωρίσουμε ποτέ αν υπάρχει κάτι πέρα από το δικό μας Σύμπαν. Από όσα ήδη παρουσιάστηκαν, φαίνεται πως ο Κόσμος δημιουργείται στο κέντρο και διαλύεται στις εσχατιές του Σύμπαντος, ύστερα από ένα περιπετειώδες ταξίδι πολλών δισεκατομμυρίων ετών φωτός. Ο γαλαξίας μας έχει διανύσει ήδη τα δύο τρίτα αυτού του δρόμου, σύμφωνα με τους υπολογισμούς που προκύπτουν από τη θεωρία του Δυναμικού Χώρου. Στην πραγματικότητα ο Κόσμος είναι η άλλη, η μετουσιωμένη όψη του Λόγου, που δίνει την ψευδή εντύπωση της γέννησης και του θανάτου. Ουσιαστικά τίποτε δεν πεθαίνει, αφού όλα υπακούουν στο νόμο της αφθαρσίας. Απλώς αλλάζουν μορφή. Ο άνθρωπος αποτελεί και αυτός ένα μέρος του αιώνιου κοσμικού παιχνιδιού. Είναι κάπου στη μέση, ώστε να ατενίζει την απεραντοσύνη, αλλά να φαντάζεται και να ερευνά και τα ελάχιστα. Γιατί ο Λόγος είναι αναδιπλωμένος στα ελάχιστα, δείχνει όμως το μεγαλείο του στα μέγιστα. Το ανθρώπινο ον ευτύχησε να συνειδητοποιήσει μέσα από τις εγκεφαλικές του δομές τη διάσταση του θείου. Αλλά και ο υλικός κόσμος γενικότερα ενέχοντας το ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 151 σπέρμα του Λόγου πέρασε στην αυτογνωσία του. Ο Λόγος χαρίστηκε στην ανθρώπινη φύση δίνοντας συντροφιά στο μικρό της ταξίδι ένα πληθωρικό Κόσμο, που μπορεί να τον απολαμβάνει με τις αισθήσεις, να τον ερευνά με το νου, να τον μεταχειρίζεται με την ηθική συνείδηση. Τάχα, τι είναι πιο σημαντικό; Η άμεση γνώση του συμπαντικού Λόγου ή ένας μεγάλος έρωτας ως εγγενές συστατικό της ίδιας της δομής του Λόγου; Μέσα από τη θεωρία του Δυναμικού Χώρου δίνεται ερμηνεία στα θέματα τα οποία δεν κατάφερε να δώσει απαντήσεις η παραδοσιακή φυσική, και συγκεκριμένα σε ό,τι αφορά τη φύση της βαρύτητας, του ηλεκτρισμού, του μαγνητισμού, των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων. Επιτυγχάνεται η ενοποίηση των τεσσάρων παραδοσιακών δυνάμεων και δίνεται διαφορετική διάσταση στην κβαντομηχανική και τα κουάρκ. Ερμηνεύεται η δομή του ατομικού πυρήνα και προσδιορίζεται η φύση και η λειτουργία των νετρίνων. Απομυθοποιούνται τα λεγόμενα μεταφυσικά φαινόμενα. Απορρίπτεται ο χρόνος ως φυσική διάσταση και ταυτίζεται με την κίνηση. Απολυτοποιείται ο χώρος, ως δυναμική κατάσταση, από όπου προκύπτουν η ύλη και η κίνηση, που αποτελούν το μοναδικό φαινόμενο του κοσμικού γίγνεσθαι. Η θεωρία δεν έδειξε να παρουσιάζει αδυναμίες και αντιφάσεις. Είναι ευφυής και απλή, όπως ευφυής και απλός είναι ο Λόγος. Ουσιαστικά πρόκειται για μια ολοκληρωμένη και συγκροτημένη φυσική με τεράστιες προεκτάσεις στον επιστημονικό και ενεργειακό χώρο. Και δεν είναι τυχαίο ότι η Ένωση Φυσικών Ελλάδος ανέλαβε εκθύμως την έκδοση του εν λόγω πονήματος, πράγμα που συνάδει με την εκτίμηση του επιστημονικού κόσμου στο πρόσωπο του συγγραφέα. Ο επιστήμονας-ερευνητής Ναούμ Γκόσδας πρέπει να είναι περήφανος για το δημιούργημά του αυτό, το οποίο ήδη μεταφράζεται στην αγγλική, όπως περήφανοι πρέπει να είμαστε και εμείς οι συμπατριώτες του και όλοι οι Έλληνες, γιατί μας έδειξε ότι δεν χάθηκε από το γενετικό μας υλικό η ικανότητα να στοχαζόμαστε, όπως εκείνοι οι θαυμάσιοι πρόγονοι μας που άλλαξαν τη μορφή του κόσμου.

Άλμπερτ Αϊνστάιν: επιστημών

Η

Μεγάλη

μορφή

των

θετικών

Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, μία από τις πιο δημιουργικές διάνοιες της ανθρώπινης ιστορίας, ήταν φυσικός γερμανοεβραϊκής καταγωγής, που το 1940 πολιτογραφήθηκε Αμερικανός. Γεννήθηκε στην Ουλμ της Γερμανίας το 1879 και πέθανε στο Πρίνστον των ΗΠΑ το 1955. Στα πρώτα 15 χρόνια του 20ού αιώνα ο Άλμπερτ Αϊνστάιν ανέπτυξε μία ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 152 σειρά από θεωρίες που διακήρυξαν, για πρώτη φορά, την ισοδυναμία της μάζας προς την ενέργεια ενώ, ταυτόχρονα, έδωσαν εντελώς νέο περιεχόμενο στις έννοιες του χώρου, του χρόνου και της βαρύτητας. Οι θεωρίες του δεν ήταν παρά μια βαθιά αναθεώρηση της παλαιάς Νευτώνειας Φυσικής και αποτέλεσαν επανάσταση για την επιστημονική και φιλοσοφική έρευνα. Το 1880 η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στο Μόναχο όπου ο πατέρας του, Χέρμαν Αϊνστάιν και ο θείος του Γιάκομπο Αϊνστάιν άνοιξαν ένα μικρό ηλεκτρομηχανολογικό εργαστήριο. Στο Μόναχο ο Άλμπερτ πέρασε τα παιδικά του χρόνια και εκεί έμαθε τα πρώτα γράμματα σε πολύ αυστηρά σχολεία. Η σχεδόν στρατιωτική πειθαρχία της γερμανικής παιδείας του 19ου αιώνα δεν ταίριαζε φαίνεται στον φιλελεύθερο χαρακτήρα του, γεγονός που καθρεφτίζεται στο ότι δεν έδειξε καμία ιδιαίτερη επίδοση στο Λύκειο. Παράλληλα με τις άλλες σπουδές του και με την αυταρχική επιμονή της μητέρας του, ο Αϊνστάιν σπούδασε μουσική και παρ’ ότι έπαιζε μόνο για ξεκούραση έγινε ένας ολοκληρωμένος βιολιστής.Στα παιδικά του χρόνια δύο άνθρωποι επέδρασαν σημαντικά στη διαμόρφωση της σκέψης του Άλμπερτ. Ο θείος του Γιάκομπ που τον ενέπνευσε αποκαλύπτοντάς του όλη τη γοητεία των Μαθηματικών και ο θείος του Σέζαρ Κωχ που του εμφύτευσε μια, αδηφάγα μπορεί να πει κανείς, περιέργεια για την επιστήμη.Στα δώδεκά του χρόνια ο Αϊνστάιν αποφάσισε να αφιερωθεί στην επίλυση του γρίφου που λέγεται «σύμπαν». Τρία χρόνια αργότερα, με πολύ χαμηλούς βαθμούς στην Ιστορία, τη Γεωγραφία και τις ξένες γλώσσες, εγκατέλειψε το σχολείο του, χωρίς να πάρει απολυτήριο, και πήγε στο Μιλάνο να συναντήσει την οικογένειά του, που πρόσφατα είχε μεταναστεύσει, γιατί οι δουλειές του πατέρα του δεν πήγαιναν καλά. Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν συνέχισε τις σπουδές του στην Ελβετία, στη φημισμένη Πολυτεχνική Ακαδημία της Ζυρίχης όπου ολοκλήρωσε επιτυχώς τέσσερα χρόνια σπουδών στη Φυσική. Μετά την αποφοίτησή του, την άνοιξη του 1900, πήρε την ελβετική υπηκοότητα, δούλεψε για δύο μήνες ως καθηγητής Μαθηματικών και τέλος το 1902 προσλήφθηκε ως εξεταστής στο Ελβετικό Γραφείο Ευρεσιτεχνιών στη Βέρνη. Έχοντας εξασφαλίσει τα προς τα ζην ο Αϊνστάιν παντρεύτηκε το 1903 τη συμφοιτητριά του Μίλεβα Μάριτς. Πρώτες δημοσιεύσεις Στις αρχές του 1905 ο Αϊνστάιν δημοσίευσε στο μηνιαίο γερμανικό περιοδικό “Annalen der Physik” μια διατριβή με τίτλο: «Ένας νέος προσδιορισμός των μοριακών διαστάσεων», με την οποία απέκτησε το διδακτορικό του δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης. Τέσσερα ακόμη σπουδαία άρθρα δημοσιεύθηκαν στο ίδιο περιοδικό, την ίδια χρονιά, και άλλαξαν για πάντα τη θεώρηση που είχε ο άνθρωπος για το σύμπαν. Στο άρθρο του «Μια ευρηματική θεώρηση που αφορά στην παραγωγή και τις μεταμορφώσεις του φωτός» ο Αϊνστάιν έθεσε το αξίωμα ότι το φως αποτελείται από μεμονωμένα «ποσά ενέργειας», τα οποία εκτός από την κυματική συμπεριφορά, δίνουν στο φως ορισμένες ιδιότητες χαρακτηριστικές των σωματίων. Έτσι με μία ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 153 προσπάθεια πέτυχε δύο στόχους: επανάσταση στη θεωρία του φωτός και εξήγηση, εκτός των άλλων, της εκπομπής ηλεκτρονίων από ορισμένα στερεά, όταν σε αυτά προσπίπτει φως. Η ειδική θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν πρωτοδημοσιεύθηκε με τον τίτλο «Επί της ηλεκτροδυναμικής κινουμένων σωμάτων» και είχε ως βάση ένα δοκίμιο που είχε γράψει ο Αϊνστάιν στα δεκαέξι του χρόνια. Η κεντρική ιδέα της θεωρίας ήταν ότι, αν για όλα τα συστήματα αναφοράς η ταχύτητα του φωτός είναι σταθερή και αν όλοι οι φυσικοί νόμοι είναι ίδιοι, τότε τόσο ο χρόνος όσο και η κίνηση εξαρτώνται από το σύστημα αναφοράς στο οποίο μετρούνται. Προχωρώντας στη μαθηματική διατύπωση της θεωρίας του, ο Αϊνστάιν δημοσίευσε το τέταρτο άρθρο του με τίτλο «Η αδράνεια ενός σώματος εξαρτάται από την ενέργειά του;». Η μαθηματική αυτή υποσημείωση στην ειδική θεωρία της σχετικότητας θεμελίωσε την ισοδυναμία μάζας και ενέργειας σύμφωνα με την οποία μία ποσότητα ύλης με μάζα m έχει ένα ενεργειακό περιεχόμενο E ίσο προς τη μάζα επί το τετράγωνο της ταχύτητας του φωτός. Η σχέση αυτή γράφεται συνήθως: E = mc2. Η κατανόηση της νέας θεωρίας και η αναγνώριση του δημιουργού της απείχαν πολλά χρόνια ακόμη αλλά ο Αϊνστάιν είχε κερδίσει μία θέση ανάμεσα στου πιο φημισμένους Ευρωπαίους φυσικούς οι οποίοι ζητούσαν τις συμβουλές του όλο και περισσότερο. Ενώ ο Αϊνστάιν συνέχιζε την ανάπτυξη της θεωρίας του, προσπαθώντας να ενσωματώσει σ’ αυτήν και το φαινόμενο της βαρύτητας, άφησε το γραφείο ευρεσιτεχνιών και ύστερα από ένα σύντομο πέρασμα από το Πανεπιστήμιο της Βέρνης και το Γερμανικό Πανεπιστήμιο της Πράγας, επανήλθε το 1912 στην Πολυτεχνική Ακαδημία της Ζυρίχης. Τέλος λόγω της επιμονής του Πλανκ και του Νερνστ αποδέχθηκε το 1913 τη θέση του διδασκάλου στο Ινστιτούτο Κάιζερ Βίλχελμ του Βερολίνου ενώ, ταυτόχρονα, μπήκε στην Πρωσική Ακαδημία Επιστημών. Έτσι, παρά τον ανεξάρτητο χαρακτήρα του και τις πολιτικές και κοινωνικές του αντιθέσεις προς το στρατοκρατικό καθεστώς της Γερμανίας του Γουλιέλμου Β’, αναχώρησε τον Απρίλιο του 1914 οικογενειακώς για το Βερολίνο, που ήταν τότε ένα από τα πιο λαμπρά κέντρα της ευρωπαϊκής επιστήμης.

Η γενική θεωρία της σχετικότητας Στη γενική θεωρία της σχετικότητας το ακούραστο μυαλό του Αϊνστάιν πραγματεύεται κινήσεις με μεταβαλλόμενη ταχύτητα. Ο Αϊνστάιν προσέγγισε το θέμα κατά τρόπο εντελώς διαφορετικό από τον Νεύτωνα. Ο μεγάλος φυσικός του 17ου αιώνα είχε παρατηρήσει κάτι που ήταν μια αξιοσημείωτη συγκυρία: η βαρύτητα δρούσε κατά τον ίδιο τρόπο σ’ όλα τα σώματα, ανεξάρτητα από τη μάζα τους. Ο Αϊνστάιν έδωσε μία εξήγηση στο ζήτημα ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 154 αυτό. Η επιτάχυνση που προκαλεί η βαρύτητα, είπε, δεν είναι δυνατόν να ξεχωριστεί από τις επιταχύνσεις που προκαλούν άλλες δυνάμεις. Ο Αϊνστάιν δημιούργησε χρησιμοποιώντας δέκα σύνθετες εξισώσεις «πεδίου», τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας το 1916. Η Γενική Θεωρία, αντίθετα προς την Ειδική Θεωρία, δεν είχε σχεδόν κανένα άμεσο νοητικό πρόγονο. Ακόμη και σήμερα οι νοητικές συλλήψεις που χρησιμοποίησε ο Αϊνστάιν ξαφνιάζουν τους επιστήμονες. Οι εξισώσεις του Αϊνστάιν προβλέπουν πράγματι καμπύλωση του φωτός από τη βαρύτητα, και η καμπύλωση αυτή μπορεί να αποδειχθεί με τη μέτρηση της αποκλίσεως μιας φωτεινής ακτίνας που έρχεται από ένα μακρινό άστρο και περνά κοντά από τον Ήλιο. Το φως που προέρχεται από το άστρο μπροεί να γίνει ορατό μόνο κατά τη διάρκεια μιας ολικής εκλείψεως. Ο Αϊνστάιν πρόβλεψε θεωρητικά διπλάσια απόκλιση από ό,τι μπορούσε να προβλεφθεί με τους νόμους του Νεύτωνα.

Ακτινοβολία μέλανος σώματος Από τη σκοπιά του Planck και των συγχρόνων του, ήταν φυσικό να αναζητείται μια εξήγηση του νόμου της εντροπίας στην ηλεκτροδυναμική του Maxwell. Εν πάσει περιπτώσει η θεωρία του Maxwell ήταν θεμελιώδης και υποτίθετο ότι ερμήνευε τη συμπεριφορά των μικροσκοπικών ταλαντωτών που παράγουν την ακτινοβολούμενη θερμότητα από ένα μαύρο σώμα. Ο Planck αρχικά πίστευε ότι είχε δικαιολογήσει την μη αντιστρεψιμότητα της διαδικασίας ακτινοβολίας μέσω της έλλειψης συμμετρίας ως προς το χρόνο στις εξισώσεις του Maxwell. Δηλαδή ότι οι νόμοι της ηλεκτροδυναμικής διακρίνουν μεταξύ παρόντος και παρελθόντος, μεταξύ χρόνου που κυλάει προς τα εμπρός και χρόνου που κυλάει προς τα πίσω. Όμως το 1897 ο Boltzmann κατέρριψε αυτό το επιχείρημα. Ο Boltzmann έδειξε ότι η ηλεκτροδυναμική δεν εξασφαλίζει “βέλος του χρόνου” περισσότερο από ότι η μηχανική. Ο Planck έπρεπε να βρει άλλο δρόμο για να δικαιολογήσει την μη αντιστρεπτότητα. Η μελέτη της ακτινοβολίας του μέλανος σώματος είχε ξεκινήσει το 1859, όταν ο Robert Kirchhoff , ο προκάτοχος της έδρας του Planck στο Βερολίνο σχολίαζε ότι αυτή η ακτινοβολία ήταν θεμελιώδους φύσης. Την δεκαετία του 1890 αρκετοί πειραματικοί και θεωρητικοί φυσικοί ερευνούσαν την φασματική κατανομή της ακτινοβολίας. Σημαντική πρόοδος είχε επιτελεσθεί το 1896 όταν ο Wien βρήκε ένα μαθηματικό νόμο που ήταν σε συμφωνία με τις ακριβείς μετρήσεις που εκτελούνταν στο Physikalisch-Technische Reichsanstalt στο Βερολίνο. Φάσμα μέλανος σώματος-Wien Σύμφωνα με τον Wien, η ένταση κάθε περιοχής του φάσματος, u, δηλαδή η πυκνότητα ενέργειας ανά μονάδα συχνότητας εξαρτάται από τη συχνότητα, f, και την θερμοκρασία, T, σύμφωνα με τη σχέση u(f,T) = af5 exp(bf/T)-1, όπου a και b είναι σταθερές ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 155 που προσδιορίζονται εμπειρικά. Ο νόμος του Wien εστερείτο όμως μιας ικανοποιητικής θεωρητικής βάσης και γι αυτόν τον λόγο δεν έγινε αποδεκτός από τον Planck. Είναι σημαντικό ν’ αναφερθεί ότι η μη ικανοποίηση του Planck δεν οφειλόταν στον ίδιο τον τύπο του Wien τον οποίο αποδεχόταν πλήρως αλλά στον τρόπο παραγωγής του από τον Wien. Ο Planck δεν ενδιαφερόταν να παράγει έναν σωστό μεν αλλά εμπειρικό νόμο, αλλά να θεμελιώσει μια ισχυρή αποδειξή του. Κατ’ αυτόν τον τρόπο πίστευε, ότι θα μπορούσε να δικαιολογήσει το νόμο της εντροπίας. Οδηγημένος από την κινητική θεωρία των αερίων του Boltzmann, ο Planck διατύπωσε ότι αποκαλούσε «αρχή στοιχειωδών διαταραχών» η οποία δεν στηριζόταν ούτε στην μηχανική ούτε στην ηλεκτροδυναμική. Την χρησιμοποίησε για να ορίσει την εντροπία ενός ιδανικού ταλαντωτή (διπόλου) αλλά ήταν προσεκτικός να μην ταυτίσει τέτοιους ταλαντωτές με συγκεκριμένα άτομα ή μόρια. Το 1899 ο Planck βρήκε μια έκφραση για την εντροπία των ταλαντωτών από την οποία πρόκυπτε ο νόμος του Wien. Ο νόμος αυτός που μερικές φορές αναφέρεται σαν νόμος των Wien-Planck είχε πια αποκτήσει μια θεμελιώδη υπόσταση. Ο Planck ήταν ικανοποιημένος. Τελικά, ο νόμος είχε το πρόσθετο πιστοποιητικό ότι συμφωνούσε θαυμάσια με τις μετρήσεις. Ή τουλάχιστον έτσι φαινόταν. Η αρμονία μεταξύ θεωρίας και πειράματος δεν διάρκεσε πολύ. Προς κατάπληξη του Planck, τα πειράματα που εκτελέστηκαν στο Βερολίνο έδειξαν ότι ο νόμος των Wien-Planck δεν περιγράφει σωστά το φάσμα στις πολύ χαμηλές συχνότητες. Κάτι πήγαινε λάθος, και ο Planck έπρεπε να επιστρέψει στο γραφείο του για να ψάξει γιατί η φαινομενικά σωστή απόδειξη παρήγαγε ένα λανθασμένο αποτέλεσμα. Το πρόβλημα του φαινόταν ότι βρισκόταν στον ορισμό της εντροπίας του ταλαντωτή. Με μια αναθεωρημένη έκφραση για την εντροπία ενός απλού ταλαντωτή, ο Planck πέτυχε ένα νέο νόμο της φασματικής κατανομής την οποία παρουσίασε σε μια συνάντηση της Ένωσης Γερμανών Φυσικών στις 19 Οκτωβρίου του 1900. Η φασματική κατανομή δινόταν τώρα από τη σχέση u(f,T) = af -5[exp(bf/T)-1] -1, η οποία προσεγγίζει το νόμο του Wien σε σχετικά υψηλές συχνότητες. Πιο ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η πρώτη έκδοση του περίφημου νόμου ακτινοβολίας του Planck συμφωνούσε επίσης τέλεια με το πειραματικό φάσμα στην υπέρυθρη περιοχή των χαμηλών συχνοτήτων. Αν και υπήρχε σ’ αυτήν μια σταθερά b την οποία ο Planck πίστευε ως θεμελιώδη, η επόμενη μετατόπιση από το b στο h ήταν κάτι παραπάνω από μια απλή μετονομασία της σταθεράς. Η απόδειξη του Planck δεν έκανε χρήση της κβάντωσης των ενεργειών και δεν βασιζόταν επίσης στην πιθανοτική ερμηνεία της εντροπίας του Boltzmann. Οι εξελίξεις αυτές επρόκειτο να έρθουν δυο μήνες αργότερα σε «μια πράξη απελπισίας» καθώς θυμόταν αργότερα ο Planck. Πριν να προχωρήσουμε σ’ αυτή την πράξη απελπισίας χρειάζεται να εξετάσουμε το νόμο των Rayleigh Jeans και την αποκαλούμενη «υπεριώδη καταστροφή» αν και μόνο για να την θεωρήσουμε ως ιστορικά μη ουσιώδη. Τον Ιούνιο του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 156 1900 ο Rayleigh υπέδειξε ότι η κλασσική μηχανική, όταν εφαρμοζόταν στους ταλαντωτές ενός μαύρου σώματος, οδηγούσε σε μια ενεργειακή κατανομή η οποία αυξάνει με το τετράγωνο της συχνότητας. Αυτό ερχόταν σε προφανή σύγκρουση με τα δεδομένα. Ο Rayleigh στήριξε την επιχειρηματολογία του στο λεγόμενο θεώρημα ισοκατανομής από το οποίο προκύπτει ότι η μέση ενέργεια των ταλαντωτών που αποτελούν ένα μαύρο σώμα θα δίνεται από τη σχέση kT όπου το k είναι η σταθερά του Boltzmann. Πέντε χρόνια αργότερα οι Rayleigh και Jeans παρουσίασαν αυτό που είναι και σήμερα γνωστό ως τύπος των Rayleigh και Jeans και γράφεται συνήθως με τη μορφή u(f,T) = (8πf2/c3)kT, όπου το c είναι η ταχύτητα του φωτός. Το αποτέλεσμα αυτής της σχέσης είναι μια ενεργειακή πυκνότητα που συνεχώς αυξάνεται καθώς αυξάνει η συχνότητα, και γίνεται “καταστροφική”, δηλαδή τεράστια στην περιοχή του υπεριώδους. Παρά τον εξέχοντα ρόλο της στα εγχειρίδια της φυσικής, ο τύπος αυτός δεν έπαιξε κανένα ρόλο στην αρχική φάση της κβαντικής θεωρίας. Ο Planck δεν δέχτηκε το θεώρημα της ισοκατανομής ως θεμελιώδες και ως εκ τούτου το αγνόησε. Συμπτωματικά ούτε οι Rayleigh και Jeans δέχτηκαν ότι το θεώρημα έχει γενική ισχύ. Η “υπεριώδης καταστροφή”, μια ορολογία που έθεσε πρώτος ο Paul Ehrenfest το 1911 έγινε θέμα συζήτησης σε μια κατοπινή φάση της κβαντικής θεωρίας. Τον Νοέμβριο του 1900 ο Planck αναγνώρισε ότι η καινούργια του έκφραση για την εντροπία μετά δυσκολίας θα μπορούσε να θεωρηθεί κάτι περισσότερο από μια φιλόδοξη μαντεψιά. Για να εξασφαλίσει μια πιο θεμελιώδη απόδειξη στράφηκε τώρα στην πιθανοτική ερμηνεία του Boltzmann για την εντροπία την οποία μέχρι τότε είχε αγνοήσει. Αλλά αν και ο Planck τώρα υιοθέτησε την άποψη του Boltzmann, δεν συμμερίστηκε πλήρως τη σκέψη του Αυστριακού φυσικού. Παρέμεινε πεπεισμένος ότι ο νόμος της εντροπίας ήταν απόλυτος και όχι πιθανοκρατικός, κι έτσι επανερμήνευσε την θεωρία του Boltzmann με τον δικό του μη πιθανοκρατικό τρόπο. Ήταν κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου που διατύπωσε για πρώτη φορά ότι έγινε γνωστό έκτοτε ως «η εξίσωση Boltzmann” S =k logW η οποία συσχετίζει την εντροπία, S, με την μοριακή αταξία. Για να βρει το W o Planck έπρεπε να τα καταφέρει να μετρήσει τον αριθμό των τρόπων, με τους οποίους μια δεδομένη ενέργεια μπορεί να κατανεμηθεί μεταξύ ενός πλήθους ταλαντωτών. Ας σημειωθεί ότι ο Planck όταν μιλούσε για ταλαντωτές εννοούσε τα άτομα. Ο όρος ταλαντωτής είναι μια ασαφής στοιχειώδης οντότητα που ταλαντώνεται σε μια συχνότητα που εξαρτάται από τη θερμοκρασία. Στην προσπάθειά του να βρει αυτή τη διαδικασία αρίθμησης, ο Planck εμπνεύστηκε από τον Boltzmann και εισήγαγε αυτό που αποκάλεσε «ενεργειακά στοιχεία». Συγκεκριμένα, την υπόθεση ότι η ολική ενέργεια Ε των ταλαντωτών του μαύρου σώματος, διαιρείται σε πεπερασμένες ποσότητες ενέργειας, ε, με μια διαδικασία που έμεινε γνωστή σαν ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 157 «κβάντωση». Σ’ αυτή του τη δημοσίευση το 1900 που παρουσιάστηκε στη Γερμανική Ένωση Φυσικών στις 14 Δεκεμβρίου εκατό χρόνια πριν ο Planck θεώρησε την ενέργεια “ως αποτελούμενη από πλήρως καθωρισμένο αριθμό πεπερασμένων και ίσων μερών, και για το σκοπό αυτό χρησιμοποιώ τη φυσική σταθερά h = 6,55x10-27(erg sec) “. Ο ίδιος συνέχισε: «…αυτή η σταθερά όταν πολλαπλασιαστεί με την συνηθισμένη συχνότητα των συντονιστών δίνει το ενεργειακό στοιχείο, ε, σε ergs και διαιρώντας το Ε με το ε παίρνουμε τον αριθμό P των ενεργειακών στοιχείων που κατανέμονται στους Ν συντονιστές».

Σύνοψη της θεωρίας του Με πιο απλά λόγια η θεωρία του ήταν η εξής: Αν ένα μέλαν σώμα αποτελείται από ταλαντούμενα άτομα (ταλαντωτές) τότε η ενέργεια που εκπέμπουν (η ενέργεια του μέλανος σώματος) εξαρτάται από τη συχνότητα ταλάντωσης. Άρα όσο μεγαλύτερη είναι η συχνότητα ταλάντωσης των ατόμων τόσο μεγαλύτερη ενέργεια θα εκπέμπουν. Οι ταλαντωτές όμως είχαν ορισμένους τρόπους ταλάντωσης και οι συχνότητες τους έπρεπε να μεταβάλλονται με ορισμένα βήματα κι όχι ομαλά. Επομένως, η εκλυόμενη ενέργεια μπορούσε να πάρει διακριτές τιμές μονάχα, αφού δεν επιτρεπόταν να έχει όλες τις δυνατές ενέργειες. Γι αυτό και η ενέργεια έφευγε από το μέλαν σώμα σε διακριτά πακέτα, που ο Αϊνστάιν αργότερα τα είπε κβάντα ή φωτόνια. Η θεωρία του ήταν ριζικά αντίθετη του Maxwell γιατί η τελευταία δεχόταν συνεχή την ενέργεια κι όχι διακριτή (κβαντισμένη).Η θεωρία του στηρίζεται σε δύο υποθέσεις. Η πρώτη είναι ότι η ενέργεια των ταλαντωτών ή ατόμων μπορεί να πάρει ορισμένες συγκεκριμένες τιμές (πολλαπλάσια της συχνότητας ταλάντωσης των ατόμων) και η δεύτερη ότι η εκπομπή ακτινοβολίας του μέλανος σώματος σχετίζεται με την ενέργεια των ατόμων, που μεταβάλλεται από κάποια τιμή ή στάθμη, σε μια χαμηλότερη τιμή. Κι όταν η ενέργεια των ατόμων μειώνεται, το άτομο τότε εκπέμπει ένα κβάντο ενέργειας. Η πλήρης διαλεύκανση του φαινομένου έγινε πάλι από τον Αϊνστάιν στο φωτοηλεκτρικό φαινόμενο. Η κβαντική θεωρία είχε γεννηθεί. Και βέβαια η σταθερά του Planck είχε εμφανιστεί, με το ίδιο σύμβολο και περίπου την ίδια τιμή όπως τη χρησιμοποιούμε σήμερα. Αλλά η καρδιά της κβαντικής θεωρίας είναι η κβάντωση της ενέργειας, και δεν είναι καθόλου προφανές ότι κάτι τέτοιο είχε στο μυαλό του ο Planck. Όπως ο ίδιος εξήγησε σε ένα γράμμα του το 1931, η εισαγωγή των κβάντων ενέργειας το 1900 ήταν “μια καθαρά φορμαλιστική υπόθεση και πραγματικά δεν της έδωσα πολλή σκέψη διότι με οποιοδήποτε τίμημα έπρεπε να φτάσω σε θετικό αποτέλεσμα”.Ο Planck δεν έδωσε έμφαση στη διακριτή φύση των ενεργειακών διαδικασιών και δεν ενδιαφερόταν για τη λεπτομερή συμπεριφορά των αφηρημένων ταλαντωτών του. Πολύ πιο ενδιαφέρουσα από την κβαντική ασυνέχεια ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 158 (οτιδήποτε και αν σήμαινε αυτό) ήταν η εντυπωσιακή ακρίβεια του νέου νόμου ακτινοβολίας και οι φυσικές σταθερές που εμφανίζονταν σ’ αυτόν. Ένας συντηρητικός επαναστάτης Αν συνέβη μια επανάσταση στη φυσική τον Δεκέμβριο του 1900, κανένας δεν φάνηκε να το παρατήρησε. Ο Planck δεν αποτελούσε εξαίρεση, και η σημασία που αποδόθηκε στη δουλειά του οφείλεται κυρίως σε ιστορική ανακατασκευή. Αν και ο νόμος ακτινοβολίας του Planck έγινε γρήγορα αποδεκτός, αυτό που θεωρούμε εμείς σήμερα ως την κύρια πνευματική συνεισφορά του, δηλαδή την βάση για την κβάντωση της ενέργειας μόλις που παρατηρήθηκε στην εποχή του. Πολύ λίγοι φυσικοί εξέφρασαν ενδιαφέρον για την απόδειξη του τύπου του Planck, και κατά τη διάρκεια των πρώτων ετών του 20ου αιώνα κανείς δεν θεωρούσε ότι τα αποτελέσματά του έρχονταν σε αντίθεση με τα θεμέλια της κλασσικής φυσικής. Όσο για τον ίδιο τον Planck αγωνίστηκε σκληρά για να κρατήσει τη θεωρία του στο στέρεο έδαφος της κλασσικής φυσικής που αγαπούσε τόσο πολύ. Σαν τον Κοπέρνικο, ο Planck έγινε ένας επαναστάτης ενάντια στη θέλησή του. Ο Planck ήταν το αρχέτυπο του κλασσικού νου, ένα ευγενές προϊόν του καιρού του και του πολιτισμού του. Σε όλη τη διακεκριμένη καριέρα του ως φυσικός και αξιωματούχος του χώρου των επιστημών, διατήρησε την άποψη ότι ο τελικός σκοπός της επιστήμης ήταν μια ενοποιημένη εικόνα του κόσμου εδραιωμένη σε απόλυτους και παγκόσμιους επιστημονικούς νόμους. Πίστευε σταθερά ότι τέτοιοι νόμοι υπήρχαν και ότι ανακλούσαν τους εσωτερικούς μηχανισμούς της φύσης, δηλαδή μια αντικειμενική πραγματικότητα, όπου οι ανθρώπινες σκέψεις και πάθη δεν είχαν θέση. Ο δεύτερος νόμος της θερμοδυναμικής ήταν πάντα το αγαπημένο του παράδειγμα για το πώς μπορεί προοδευτικά ένας νόμος της φυσικής να ελευθερωθεί από ανθρωπομορφικές συσχετίσεις και να μετατραπεί σε ένα καθαρά αντικειμενικό και παγκόσμιο νόμο. Μετά το 1900 ο Planck αναγνώρισε τον πιθανοκρατικό νόμο της εντροπίας του Boltzmann ως πολύ σημαντικό και θεμελιώδη, αλλά γρήγορα σταμάτησε να παραδέχεται το κεντρικό του μήνυμα, ότι υπάρχει μια πεπερασμένη πιθανότητα (έστω και αν αυτή είναι εξαιρετικά μικρή) να μειωθεί με την πάροδο του χρόνου η εντροπία ενός μονωμένου συστήματος. Μόνο γύρω στο 1912 αυτός εγκατέλειψε τους τελευταίους ενδοιασμούς και παραδέχτηκε την πλήρως στατιστική φύση του δευτέρου νόμου. Όσον αφορά την κβαντική ασυνέχεια, το κρίσιμο χαρακτηριστικό ότι η ενέργεια δεν μεταβάλλεται συνεχώς αλλά με «άλματα» πίστευε για πολύ χρόνο ότι αυτό ήταν μια μαθηματική υπόθεση, μια τεχνητή επινόηση η οποία δεν αναφερόταν σε πραγματικές ανταλλαγές ενέργειας μεταξύ της ύλης και της ακτινοβολίας. Από αυτή την άποψη δεν υπήρχε λόγος να υποπτευθεί μια κατάρρευση των νόμων της κλασσικής μηχανικής και της ηλεκτροδυναμικής. Το ότι ο Planck δεν έβλεπε τη θεωρία του σαν μια ριζική απαγκίστρωση από την κλασσική φυσική φαίνεται επίσης και από την ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 159 παράξενη σιωπή του. Μεταξύ του 1901 και του 1906 δεν δημοσίευσε τίποτα απολύτως πάνω στο νόμο της ακτινοβολίας του μέλανος σώματος ή της κβαντικής θεωρίας. Μόνο γύρω στο 1908, επηρεασμένος σε μεγάλο βαθμό από την διεισδυτική ανάλυση του Ολλανδού φυσικού Hendrik Lorentz, ο Planck στράφηκε στην άποψη ότι το κβάντο δράσης αντιπροσωπεύει ένα φαινόμενο που δεν μπορεί να γίνει κατανοητό από την κλασσική φυσική. Τα επόμενα τρία χρόνια ο Planck πείσθηκε ότι η κβαντική θεωρία σημάδεψε την αρχή ενός καινούριου κεφαλαίου στη ιστορία της φυσικής και μ’ αυτή την έννοια η φύση της θεωρίας ήταν επαναστατική. « Η υπόθεση των κβάντων δεν θα εξαφανιστεί ποτέ από τον κόσμο» δήλωσε υπερήφανα σε μια ομιλία του το 1911. « Δεν πιστεύω ότι πάω πολύ μακρυά αν εκφρασσω τη γνώμη ότι μ’ αυτήν την υπόθεση μπαίνουν τα θεμέλια για την κατασκευή μιας θεωρίας η οποία κάποια μέρα προορίζεται να φωτίσει τα γρήγορα και λεπτά γεγονότα του μοριακού κόσμου με καινούριο φως.»

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 160

Ο κόσμος αλλάζει με πρωτοφανή ταχύτητα.Πράγματα συμβαίνουν. Αυτό που μας άρεσε στην παρέα με το Πανελλήνιο Δίκτυο Συνειδητότητας είναι κυρίως η άρνηση του να δεχτεί την περιρέουσα μαυρίλα σαν αναπόφευκτη.Σαν χαραμάδα όπου το Φως περνάει καθαρό και καταλυτικό κάθε φορά, το ΠΑΔΙΣΥ υπάρχει από το 1996 και ήρθε καιρός να απλωθεί λίγο περισσότερο. Μιά από τις δραστηριότητες του ΠΑ.ΔΙ.ΣΥ είναι ο Οραματισμός για την Ελλάδα, που γίνεται κάθε 3μηνο. Τι είναι αυτό?

Ο Οραματισμός για την Ελλάδα πραγματοποιείται με τη συμμετοχή συνειδητών πολιτών σ’ όλη τη χώρα και περιλαμβάνει συντονισμένη εκπομπή θετικών σκέψεων, συναισθημάτων, συμβόλων και εικόνων που αποσκοπούν στην πνευματική πρόοδο της πατρίδας μας. Η τέχνη του Δημιουργικού Οραματισμού είναι πανάρχαια και πανίσχυρη μέθοδος υλοποίησης στόχων και πρόκλησης γεγονότων. Αρκεί να ασκείται συντονισμένα και συνειδητά από μια πολύ μικρή μερίδα ανθρώπων, η οποία θεωρείται ως “κρίσιμη μάζα” της αλλαγής που θέλουμε να επιτύχουμε. Η κρίσιμη μάζα έχει υπολογιστεί πειραματικά ίση με το ένα δέκατο της τετραγωνικής ρίζας του συνολικού πληθυσμού που επιθυμούμε να αλλάξουμε.

Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι για την Ελλάδα απαιτείται ο συντονισμένος οραματισμός 330 μόνο ατόμων! Για την ανθρωπότητα ολόκληρη, απαιτούνται μόνο 8.500 περίπου συνειδητοί οραματιστές! Mια άλλη διαραστηριότητα είναι οι μηνιαίες συναντήσεις των Εσωτερικών Διαδρομών : Σ αυτές συζητιούνται και απαντιούνται απορίες σχετικές με την ανάπτυξη της συνειδητότητας και το μυστικιστικό βίωμα και γίνεται ομαδική ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 161 πρακτική πάνω σε τεχνικές διαλογισμού, δημιουργικού οραματισμού και ενεργειακής θεραπείας. ΑΠΟΣΥΡΣΗ Ή ΕΞΩΤΕΡΙΚΕΥΣΗ Λέγοντας απόσυρση, αναφερόμαστε στην κλασική άποψη, μερίδας των εσωτεριστών και κυρίως μερίδα των ανατολικών διδασκαλιών, οι οποίες υποστηρίζουν, όπως θα δούμε στη συνέχεια, ότι ο στόχος της εσωτερικής εργασίας είναι η πλήρης αποταύτιση, κατά κάποιο τρόπο από την πραγματικότητα αυτή που όλοι βιώνουμε, η οποία θεωρείται ως μια ψευδαίσθηση. Αντίθετα, από την άλλη μεριά της ζυγαριάς, υπάρχουν αρκετές απόψεις υπέρ της συνειδητής δράσης και μ’ αυτό υπονοώντας, αναφερόμαστε στη λέξη εξωτερίκευση, που σημαίνει ότι, μας καλούν σε μια συνειδητή, δημιουργική δράση στη ζωή μας, σύμφωνα με τις όποιες αξίες και την όποια κατανόηση, έχουμε διαμορφώσει. Επειδή σε πρώτη φάση αυτές οι δύο απόψεις φαίνονται να είναι σε πλήρη αντίθεση και αυτό θα φανεί και στη συνέχεια της ομιλίας μας, θεωρώ ότι θα είναι πολύ χρήσιμο για τον καθένα μας, να μπορούμε να καταλάβουμε εν τέλει πώς θα μπορούσαμε ενδεχομένως να τις συνδυάσουμε, γιατί εκεί, σας προκαταλαμβάνω, ότι θα είναι η κατάληξη, αυτής της μικρής ανάλυσης που θα κάνουμε σήμερα. Έτσι λοιπόν, ας πιάσουμε την πρώτη άποψη, την άποψη υπέρ της απόσυρσης. Με δυο λόγια τι μαθαίνουμε και τι γνωρίζουμε. Με βάση τις εσωτερικές διδασκαλίες, γνωρίζουμε ότι ο κόσμος αυτός τον οποίο βιώνουμε, αυτό που λέμε η υλική πραγματικότητα δίπλα μας και γύρω μας, δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση. Είναι μια άποψη η οποία υποστηρίζεται άλλωστε και από τις επιτεύξεις της σύγχρονης φυσικής, με την έννοια ότι, τίποτα δεν είναι στέρεο τελικά, τίποτα δεν είναι συμπαγές, τίποτα δεν είναι δεδομένο, τίποτα δεν είναι υλικό και τα πάντα προβάλλουν μέσα από μια έννοια κενού, μέσα από ένα πεδίο κενού, αν θέλετε το κβαντικό πεδίο της φυσικής, μέσα στο οποίο άλλωστε και εξαφανίζονται. Όλα αυτά έχουν οδηγήσει σε μια άποψη ότι ο απώτερος στόχος της συνειδητής εσωτερικής πορείας του ατόμου, είναι ακριβώς να υπερβεί, να ξεπεράσει κι αν θέλετε να ξυπνήσει- γι αυτό και χρησιμοποιείται η λέξη αφύπνιση- από αυτό το όνειρο, το οποίο όλοι βιώνουμε, απ’ αυτή την ψεύτικη πραγματικότητα, προκειμένου να μπορέσει να προσεγγίσει με διάφορους τρόπους τη μόνη αληθινή πραγματικότητα, αυτή που από την ινδουϊστική παράδοση έχει καθιερωθεί περισσότερο με τον όρο της νιρβάνα, η οποία δεν είναι παρά μια κατάσταση όπου δεν υπάρχει παραγωγή εντυπώσεων, αυτός είναι ο όρος που χρησιμοποιείται, δηλαδή, δεν υπάρχει κίνηση, δεν υπάρχει εξωτερίκευση, δεν υπάρχει παραγωγή σκέψεων, επιθυμιών κι όλα τα σχετικά. Κι επειδή ο νους και στην προκείμενη ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 162 περίπτωση, ο παγκόσμιος νους, υποτίθεται ότι είναι αυτός ο οποίος γεννά την πραγματικότητα, δηλαδή όλα αυτά που βιώνουμε είναι ένα όνειρο, το οποίο παράγεται από το Θεϊκό Νου, ας πούμε, από τον Kοσμικό Nου, να οδηγηθούμε λοιπόν, σε μια κατάσταση, η οποία είναι ισορροπημένη και αδιαφοροποίητη, μέσα της δεν παράγονται όλες αυτές οι τάσεις, οι σκέψεις, τα συναισθήματα, οι επιθυμίες, που δημιουργούν τον εξωτερικό κόσμο κι εκεί να μπορέσουμε να δούμε τη μόνη αντικειμενική και αδιατάραχτη κατάσταση ευδαιμονίας. Αυτή είναι με δυο λόγια η άποψη της απόσυρσης, η οποία χρησιμοποιεί διάφορους τρόπους και διάφορες μεθόδους, προκειμένου να μπορέσουμε να οδηγηθούμε σ’ αυτή την κατάσταση από την οποία, όπως είπα και προηγουμένως, γλιτώνεις πλέον, σύμφωνα μ’ αυτές τις θεωρίες και μάλιστα γλιτώνεις οριστικά, γι αυτό και θεωρείται μια κατάσταση απελευθέρωσης ή φώτισης, ή όπως αλλιώς θέλει κανείς να την αποκαλέσει, απ’ την άποψη ότι παραμένεις πλέον σε μια μόνιμη, αδιατάραχτη και ευδαιμονική ισορροπία, η οποία είναι υπεράνω κάθε πραγματικότητας, απ’ τις πιο ανώτερες μέχρι τις πιο κατώτερες πραγματικότητες που βιώνουμε όλοι εμείς εδώ στο υλικό πεδίο. Κι έτσι μ’ αυτό τον τρόπο να απορροφηθείς σ’ αυτή την κατάσταση και να βιώσεις τη μακαριότητα. Προκειμένου να επιτύχει κανείς αυτή την κατάσταση, μας λένε ότι το αρχικό, αρχικό κίνητρο είναι η αποφυγή του πόνου, μας λένε δηλαδή ότι το να βιώνεις την εκδηλωμένη ύπαρξη- και δεν έχουν άδικο σ’ αυτό- έτσι όπως όλοι εμείς εδώ και εν γένει όλα τα όντα, εμπερικλείει πάντα την έννοια του πόνου, υπό την εξήγηση πως ότι κι αν πετύχουμε, υπάρχει πάντα ο πόνος της φθοράς πίσω από κάθε μας πράξη παραμονεύει η αποτυχία, οι αρρώστιες και εν πάση περιπτώσει, όλους κάποια στιγμή τους περιμένει ο θάνατος, που όλο το βίωμα του θανάτου είναι ο ύστατος πόνος. Έτσι λοιπόν σου λένε ότι, με κίνητρο του να μπορέσεις να ξεφύγεις απ’ αυτή την αντίληψη του πόνου, δεν υπάρχει άλλη λύση παρά να αποσυρθείς απ’ αυτό τον κόσμο, μέσα στον οποίο η έννοια του πόνου είναι σύμφυτη. Δηλαδή δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος ο οποίος ζει και είναι έρμαιο των διαφόρων σκέψεων, συναισθημάτων του, των ταυτίσεων, των προσκολλήσεων που έχει αυτή η εξωτερική πραγματικότητα, δεν υπάρχει περίπτωση να μη βιώνει πόνο και να μη βιώνει φόβο.Άρα ο μόνος τρόπος σου λεει για να ξεφύγεις, ν’ απαλλαγεί η συνείδησή σου απ’ αυτή την κατάσταση, είναι ακριβώς να οδηγηθείς σ’ αυτή την αδιατάραχτη ισορροπία της νιρβάνα. Σου προτείνουν διάφορους τρόπους γι αυτή την εσωτερική πορεία της απόσυρσης. Το πρώτο και κύριο για το οποίο μιλούν όλοι είναι η έννοια της αποταύτισης, δηλαδή του ν’ απελευθερώνουμε σιγά-σιγά τη συνείδησή μας από τη διαδικασία που ταυτιζόμαστε συνεχώς, με διάφορες έννοιες, με διάφορες σκέψεις, με διάφορα συναισθήματα, με διάφορα αντικείμενα. Έτσι αυτό προϋποθέτει μια ολόκληρη πορεία, που σου λένε, μην έχεις την παραμικρή προσκόλληση σε υλικά αγαθά, γιατί αυτό φέρνει πόνο, άρα ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 163 απεγκλωβίσου, μην κυνηγάς το χρήμα, μην κυνηγάς τα σπίτια, τα αυτοκίνητα, την καριέρα, τους ανθρώπους, γιατί από τη στιγμή που έχεις προσκόλληση σε πέντε φίλους, σε γονείς, σε παιδιά, σε συντρόφους κ.λπ., όλα αυτά εμπεριέχουν πόνο, άρα αποπροσκολλήσου απ’ όλα αυτά και θεώρησέ τα ότι δεν είναι παρά ονειρικές καταστάσεις οι οποίες προβάλλουν σε μια οθόνη κι έτσι όπως όταν παρακολουθείς μια ταινία, σου λεει ότι είναι πιο εύκολο να έχεις εκείνη τη στιγμή την επίγνωση ότι όλα αυτά είναι ένα ψέμα κι έτσι να αποταυτίζεσαι και να μην ταράζεσαι, να μην προσκολλάσαι σ’ αυτούς τους χαρακτήρες, ότι το ίδιο πράγμα μπορείς να κάνεις και στη ζωή σου, σιγάσιγά, ώστε ν’ αρχίσεις ν’ απελευθερώνεσαι απ’ όλες αυτές τις ταυτίσεις. Στη συνέχεια όμως, δεν παίζουν ρόλο μόνο οι εξωτερικές ταυτίσεις, αλλά παίζουν ρόλο και οι εσωτερικές. Άρα, σου λένε ότι στην πορεία θα πρέπει να αποταυτιστείς και από όλα αυτά τα στοιχεία τα οποία διαμορφώνουν αυτό που λέμε προσωπικότητα, ή το εγώ σου. Άρα λοιπόν, δεν μπορείς να είσαι φανατικός και προσκολλημένος σε ιδέες, θα πρέπει να απαλλαγείς απ’ αυτές κι έτσι να φτάσεις σε μια έννοια αγνωστικισμού (δεν είναι σωστός ο όρος), αλλά ότι δεν πρέπει να έχεις πράγματα να υπερασπίζεσαι. Δεν υπάρχει λόγος να προσβάλλεις, αν κάποιος διατυπώνει μια άποψη η οποία είναι αντίθετη με τη δικιά σου, γιατί μόνο που λες η δικιά μου η σκέψη, ή η δικιά μου η άποψη, αυτό προϋποθέτει ήδη μια ταύτιση, μια προσκόλληση. Από τη στιγμή που υπάρχει η ταύτιση, η προσκόλληση, κάθε φορά που θα κινδυνεύει θα βιώνεις πάλι τον πόνο, γιατί απορρίπτεται κάτι από σένα. Το ίδιο σου λεει κάνε και στα συναισθήματά σου. Δηλαδή σου λένε ένα κλειδί εσωτερικό, ότι μείνε μακριά απ’ την επιθυμία και το φόβο, ή όπως έλεγε ο Καζαντζάκης από την ελπίδα και το φόβο.Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβάμαι τίποτα, είμαι ελεύθερος, γιατί το συγκεκριμένο ας πούμε ρητό του Καζαντζάκη, ήταν αποτέλεσμα επηρεασμού του, αυτό δεν είναι κάτι μυστικό δηλαδή, από αυτού του είδους τις εσωτερικές φιλοσοφίες. Έτσι σου λένε λοιπόν, όταν δεν ελπίζεις για κάτι, άρα δεν καλλιεργείς επιθυμίες, δεν υπάρχει ο φόβος να προσκολληθείς στο αντικείμενο του στόχου, άρα απελευθερώνεσαι. Μη διατηρώντας επιθυμίες, αρχίζεις και απαλλάσσεσαι και από φόβους, διότι ο φόβος είναι ακριβώς το αντίθετο της επιθυμίας, δηλαδή το συναίσθημα αυτό που μας καταλαμβάνει όταν υπάρχει ο κίνδυνος να μην πραγματοποιηθεί μια επιθυμία μας, ή όταν υπάρχει ο κίνδυνος να απολέσουμε κάτι το οποίο έχουμε, που προφανώς το επιθυμούμε. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 164

Άρα, εάν μπορέσουμε και νεκρώσουμε αυτό το δίπολο του φόβου και της επιθυμίας, αρχίζουμε σιγά-σιγά και αποδομούμε, προσέξτε αυτή τη λέξη, το οικοδόμημα, το οποίο απαρτίζει το εγώ μας, ή την προσωπικότητά μας και έτσι σιγά-σιγά τι μένει; Δηλαδή αν δεν έχουμε κάτι να υπερασπιστούμε, όπως αγαθά, ανθρώπους, σκέψεις, απόψεις και γνώμες, δεν έχουμε να υπερασπιστούμε επιθυμίες και συναισθήματα, βγάλε-βγάλε, γίνεται η αποδόμηση του εγώ και της προσωπικότητας κι αυτό που μένει στο τέλος, είναι αυτό το οποίο υπάρχει κοινό σε όλους, άλλοι το λένε Θεία Ουσία, άλλοι Θείο Σπινθήρα, ο καθένας μπορεί να το πει όπως θέλει. Η ουσία είναι ότι μένει αυτό που είπαμε ότι είναι κοινό σε όλους πλέον και του οποίου το χαρακτηριστικό είναι, ότι ακριβώς βρίσκεται σε μια κατάσταση μακαριότητας, σε μια κατάσταση αδιαφοροποίητης ηρεμίας απ΄ την οποία προκύπτουν τα πάντα, αλλά το ίδιο αυτό το στοιχείο δεν είναι ταυτισμένο με τίποτα. Μας λένε λοιπόν, ότι αυτή η κατάσταση, η οποία προκύπτει μέσα από την αποδόμηση του εγώ, μ’ αυτούς τους τρόπους που περιγράψαμε κατά κάποιο τρόπο, είναι ο ιδεατός στόχος, είναι το αντικείμενο της πορείας οποιουδήποτε ασχολείται με τον εσωτερικό δρόμο. Εντέλει σε αυτή την κατάσταση ο καθένας μας, μας λένε, μπαίνει, όταν φτάσει δηλαδή, αλλά και για να φτάσει σα μέθοδο, μπαίνει σε μια κατάσταση παρατηρητή, το λένε παρατηρητή διότι ο νους μας είναι σε εγρήγορση, παρακολουθεί το τι συμβαίνει έξω και μέσα μας, αλλά δεν παίρνει θέση, δηλαδή δεν ταυτίζεται, δεν διακρίνει, δεν λεει αυτό είναι καλό, το άλλο είναι κακό, αυτό είναι σωστό, το άλλο είναι λάθος, θέλω εκείνο, δεν θέλω το άλλο, αυτό είναι άσπρο, το άλλο είναι μαύρο. Δηλαδή βγαίνει εκτός δυαδικότητας, αλλά απλά παρακολουθεί, απλά παρατηρεί, χωρίς να χαρακτηρίζει. Αυτή η διαδικασία της μη φορτισμένης παρατήρησης, μας λένε ότι είναι και η διαδικασία που ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί ο φωτισμένος νους, απλά δηλ. παρακολουθεί τα διάφορα φαινόμενα και τις διάφορες παραστάσεις που προβάλλουν μέσα στο πεδίο της συνείδησης, αλλά δεν ασχολείται μ’ αυτές. Όπως σας είπα δεν προσκολλάται, δε διαλέγει, δε διακρίνει, δεν παίρνει θέση. Αυτό είναι και το τελευταίο στάδιο, το στάδιο του παρατηρητή, που χαρακτηρίζει και την απορρόφηση μέσα σ’ αυτή την κατάσταση που αποκαλούμε νιρβάνα. Πάμε τώρα στην άλλη άποψη. Εκ πρώτης όψεως, θα έχετε καταλάβει όλοι ότι, η πρώτη κατηγορία της απόσυρσης που συζητήσαμε, είναι εκείνη που χαρακτηρίζει περισσότερο το δρόμο που ακολουθούν οι διάφοροι γιόγκι, οι ασκητές, οι μοναχοί κ.λπ., οι οποίοι ακολουθούν πραγματικά ένα δρόμο απόσυρσης και έξω απ’ την ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 165 κοινωνία ακριβώς για να έχουν καλύτερες συνθήκες πάνω στο θέμα της μη προσκόλλησης. Ο άλλος δρόμος, ο δρόμος της εξωτερίκευσης, έχει μια εντελώς διαφορετική λογική. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ο δρόμος του μάγου, ή πολύ χοντρικά ο δρόμος που ακολουθεί η Δύση, ο δρόμος του δυτικού, ο οποίος, ούτε λίγο, ούτε πολύ, μας λεει το εξής. Προσέξτε να δείτε τι ωραία επιχειρήματα έχουν κι οι δύο πλευρές. Μας λεει ότι ο καθένας μας, ναι μεν αποτελείται απ’ αυτή την βαθιά μέσα του, απ’ αυτή τη θεία ουσία η οποία είναι κοινό χαρακτηριστικό σε όλα τα όντα και σ’ όλα τα αντικείμενα της Δημιουργίας, αλλά, και πράγμα το οποίο δεν είναι καθόλου τυχαίο, μέσα ακριβώς απ’ αυτή τη ενότητα, προβάλλει κι αυτή η πολυπλοκότητα, η οποία στον καθένα μας και στο κάθε αντικείμενο, δίνει μια απόλυτη μοναδικότητα, μέσα στο παιχνίδι της ύπαρξης. Σου λεει ότι όλες οι πέτρες είναι πέτρες, ναι αλλά, καμία δεν είναι ολόιδια με την άλλη, όλοι οι άνθρωποι αποτελούνται από τα ίδια στοιχεία, στο βάθος της ύπαρξής τους τα πάντα είναι κοινά, αλλά κανένας άνθρωπος δεν είναι ίδιος με τον άλλο. Σ’ αυτό αποδίδουν μια σκοπιμότητα, ότι δεν είναι προϊόν τυχαιότητας απλά το ότι το κάθε δημιούργημα έχει τη μοναδικότητά του κι είναι διαφορετικό από το άλλο. Άρα αυτό μας φέρνει αμέσως προ του συμπεράσματος, ότι κι ο καθένας έχει κι ένα ιδιαίτερο έργο να επιτελέσει, μια ιδιαίτερη αποστολή. Και εν πάση περιπτώσει δεν μπορούμε να δεχτούμε, σου λένε, ότι ακόμα και η ίδια η διαδικασία της Δημιουργίας του κόσμου, ότι ήταν ένα κοσμικό λάθος, ή ότι είναι κάτι τυχαίο. Γιατί απ’ αυτή την κατάσταση της νιρβάνα αυτής της αδιαφοροποίητης, όπως είπαμε μακαριότητας, προέβαλαν τα πάντα και συνεχίζουν να προβάλλουν; Εάν ήταν κάτι το αφύσικο, αν ήταν κάτι εκτός προγράμματος, να ήταν κάτι εκτός θεϊκής συνείδησης, ας πούμε, ή εκτός της θεϊκής πρόθεσης, τότε δεν θα υπήρχε και κανένας λόγος να συνέβαινε. Θα είχε μείνει μια και για πάντα αυτή η θεϊκή κατάσταση, μ’ αυτή την αρχική της μορφή, του αδιαφοροποίητου και της μακαριότητας. Γιατί να προβάλλει όλος αυτός ο κόσμος, τι σκοπιμότητες εξυπηρετεί; Έτσι λοιπόν η δυτική αντίληψη, πάντα καλλιεργεί την έννοια του σχεδίου, την έννοια του Ανώτερου Δρόμου, για τον καθένα μας, την έννοια του έργου που έχει να επιτελέσει ο καθένας από μας. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 166 Κι έτσι γεννιέται ο δρόμος του μάγου, ή ο δρόμος του δυτικού, αν θέλετε, ο οποίος μας λεει πολύ απλά ότι έχοντας πλήρη συνείδηση του γεγονότος ότι η πραγματικότητα είναι ένα όνειρο κι ότι ο νους είναι ο κατασκευαστής των πάντων, τότε ο καθένας οφείλει να είναι απόλυτα συνειδητός και να εργάζεται με τη βοήθεια των νοητικών του δυνάμεων, με χρέος και στόχο την δικιά του κατανόηση, τη δική του αλήθεια, να μπορεί να την αποτυπώνει μέσα στην υλική πραγματικότητα, να μπορεί δηλαδή να γειώνει όποιες πνευματικές επιτεύξεις διαθέτει, όποια πνευματική κατανόηση διαθέτει, μέσα σ’ αυτή την πραγματικότητα, με απώτερο στόχο, να κάνει το όνειρο όσο το δυνατόν πιο τέλειο γίνεται. Δηλαδή, ο μάγος γνωρίζει ότι τα πάντα είναι ονειρικά, αλλά δεν τ’ αφήνει στην τύχη τους. Ακριβώς το ότι το γνωρίζει, του δίνει στα χέρια του ένα όπλο κι ένα έργο, του να πραγματώσει το «ως εν ουρανώ και επί της γης», δηλαδή την τελειότητα αυτή που υπάρχει, σ’ αυτά τα ανώτερα πνευματικά πεδία, να μπορέσει να τη γειώσει με τη βοήθεια των έργων που θα επιτελέσει, κάνοντας τον κόσμο μας τελειότερο. Από κει βέβαια ξεδιπλώνεται κι αναδείχνεται μια ολόκληρη αλυσίδα αρετών και έτσι μιλάμε για αλήθεια, δηλαδή ότι να μπορέσουμε να κάνουμε αυτό τον κόσμο να ανταποκρίνεται όσο το δυνατόν περισσότερο στις υψηλότερες αλήθειες, μιλάμε για δικαιοσύνη, για αρμονία. Όλα αυτά έχει χρέος ο δυτικός, μην το πάρετε γεωγραφικά, να τα γειώσει, έχει χρέος να τα πραγματώσει. Απ’ αυτή την αντίληψη, χαρακτηρίστηκε και στην πορεία ολόκληρος ο δυτικός πολιτισμός και απόηχος αυτής της αντίληψης σήμερα, είναι όλο αυτό το ρεύμα, το λεγόμενο της θετικής σκέψης. Δηλαδή, εάν ο πρώτος δρόμος που λεει, απαλλάξου από σκέψεις παντελώς, διότι δεν μας ενδιαφέρει αν είναι καλές ή κακές. Αν είναι κακές οι σκέψεις σου, κάνουν κακό στο όνειρο, αν είναι καλές, κάνουν καλό στο όνειρο, αλλά έτσι κι αλλιώς αν είναι όνειρο τι μας ενδιαφέρει αν είναι καλές ή κακές, σε τελευταία ανάλυση. Ο δυτικός αντιτάσσει και λεει, όχι, πρέπει να έχουμε θετικές σκέψεις και το έργο μας είναι ακριβώς αυτές οι θετικές υλοποιήσεις, διότι μπορεί να είναι ένα όνειρο, αλλά όσο πιο τέλειο είναι το όνειρο, τόσο πιο πολύ ανταποκρίνεται στο Δημιουργό του, στον Πατέρα του και μ’ αυτό τον τρόπο δημιουργούνται πολύ καλύτερες συνθήκες, για όλα εκείνα τα όντα τα οποία είναι εγκλωβισμένα μέσα σ’ αυτό το όνειρο και καλύτερες συνθήκες σημαίνει, καλύτερες προϋποθέσεις αφύπνισης. Άρα, δεν αφήνουμε τα πράγματα στην τύχη τους, παρεμβαίνουμε. Πώς; Εδώ υπάρχει μια ολόκληρη μεθοδολογία υλοποίησης πλέον, που ούτε λίγο, ούτε πολύ μας λεει ότι για να μπορέσουμε την όποια αλήθεια, κατά την ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 167 κατανόησή μας, να τη δούμε να πραγματοποιείται, να τη δούμε να εκφράζεται, μέσα σ’ αυτή την εξωτερική πραγματικότητα, θα πρέπει ν’ ακολουθούμε μερικούς κανόνες. Αυτοί οι κανόνες πολύ χονδρικά, γιατί σχετίζονται άμεσα και με τη διαδικασία του οραματισμού που κάνουμε εδώ κάθε τρίμηνο, είναι πολύ απλή αλλά πολύ δυναμική. Το πρώτο λοιπόν που θέλουμε, είναι να μας χαρακτηρίζει μια άκαμπτη πρόθεση για καλό και για την επιτέλεση του έργου μας. Το δεύτερο, να υπάρχει άκαμπτη πίστη στο αποτέλεσμα. Γιατί επειδή ακριβώς ο νους είναι ο κατασκευαστής των πάντων κι είναι ο δημιουργός, για να μπορέσει ν’ αντανακλάσει και να υλοποιηθεί στην εξωτερική πραγματικότητα το όποιο πράγμα υπάρχει μέσα στο νου μας, θα πρέπει να είναι αταλάντευτο, θα πρέπει να είναι στέρεο, συμπαγές. Εδώ λοιπόν έρχεται η άκαμπτη πρόθεση και η πίστη στο αποτέλεσμα, που μας κάνει να παράγουμε πάντα, ένα στέρεο νοητικό οικοδόμημα, μέχρις ότου αυτό αντανακλάσει και υλοποιηθεί στον εξωτερικό κόσμο. Αυτό το οικοδόμημα, από τι αποτελείται; Μας το λένε ξεκάθαρα, αποτελείται από σκέψεις και συναισθήματα. Άρα για να είναι στέρεο και δυναμικό, θέλουμε δυναμικές σκέψεις, θετικές σκέψεις και ζωηρά συναισθήματα, δυναμικά συναισθήματα. Εάν, μας λένε, πληροί κάποιος αυτές τις τέσσερις προϋποθέσεις, οποιοδήποτε έργο συλλάβει είναι πραγματοποιήσιμο, είναι υλοποιήσιμο, θετικές ζωηρές σκέψεις, θετικά ζωηρά συναισθήματα, άκαμπτη πρόθεση, πίστη στο αποτέλεσμα, τέσσερα στοιχεία. Υπάρχει ένας ολόκληρος μηχανισμός, του πώς και γιατί. Αυτά τα τέσσερα στοιχεία οδηγούν στην πραγμάτωση του έργου. Έχουμε μιλήσει κι άλλες φορές γι αυτά, απλώς υπενθυμίζω ότι μιας και όλα, όπως είπαμε γίνονται στο πεδίο του νου, ότι οι σκέψεις και τα συναισθήματά μας, δηλαδή, εκεί που φτιάχνουμε αυτό το νοητικό οικοδόμημα, ή αν θέλετε το καλούπι το νοητικό, το οποίο περιλαμβάνει ενέργεια και χτίζει πλέον την εσωτερική μας πραγματικότητα, είναι κάποιο πεδίο, ή κάποια πεδία, τα οποία βρίσκονται πάνω απ’ αυτά τα πεδία της υλικής πραγματικότητας και ακριβώς σ’ αυτά τα πεδία είναι που εργάζεται ο δυτικός, ή ο μάγος που λέγαμε, που είναι ο άλλος δρόμος, ο δρόμος της συνειδητής δράσης και της Δημιουργίας. Υπάρχουν πάρα πολλές ονομασίες γι αυτά τα πεδία. Άλλοι το θεωρούν ότι είναι αυτό το πεδίο που γνωρίζαμε από παλιά ως αιθέρας, ή το πεδίο της πεμπτουσίας, από την ελληνική παράδοση. Άλλοι το αποκαλούν αστρικό πεδίο. Στη μοντέρνα επιστημονική θεώρηση, είναι ότι αποκαλείται μορφογεννητικά πεδία. Η ουσία είναι ότι είναι διαπιστωμένο πλέον και πειραματικά, πως υπάρχει ένα ανώτερο πεδίο απ’ αυτό της πραγματικότητας, του οποίου χαρακτηριστικό είναι, να διαχειρίζεται ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 168 πληροφορίες, δηλαδή σκέψεις και συναισθήματα, με βάση τις οποίες οργανώνει την ύλη. Δηλαδή, όλα τα πρότυπα των υλικών αντικειμένων, του πως λειτουργεί ο ανθρώπινος οργανισμός, μέσα από μια ένωση ενός σπερματοζωαρίου με ένα ωάριο να υπάρχει μέσα εκεί η πληροφορία, του πως θα μεγαλώσει και θα γίνει ένα ανθρώπινο σώμα, μέχρι πως διαμορφώνεται η γη σε πλανητικό επίπεδο και ολόκληρο το σύμπαν, όλες αυτές οι πληροφορίες και η δομή της οργάνωσης της ύλης, ώστε να λαβαίνει αυτή τη μορφή που τη βλέπουμε στην εξωτερική πραγματικότητα, υπάρχουν μέσα σ’ αυτά τα μορφογεννητικά πεδία. Επιδρώντας λοιπόν εκεί, εμφυτεύοντας σκέψεις και συναισθήματα, δομημένα μέσα σ’ αυτά τα μορφογεννητικά πεδία, δημιουργούμε τις προϋποθέσεις, ώστε να εκφράζονται πλέον με σάρκα και οστά στην εξωτερική πραγματικότητα. Αυτός είναι ο δρόμος της Δημιουργίας. Εδώ λοιπόν μας λένε πραγματικά για δυο αντίθετα πράγματα. Διότι όταν μιλάμε για συνειδητή πρόθεση και άκαμπτη πρόθεση και για πίστη στο αποτέλεσμα, στη μια περίπτωση κι από την άλλη μιλάμε για μη προσκόλληση και μακριά από επιθυμία και φόβο, πώς να παντρευτούν αυτά τα δύο; Ή θα έχεις μη προσκόλληση, ή θα επιθυμείς κάτι. Σε πρώτη λοιπόν εντύπωση, μας φέρνουν μια εσωτερική σύγκρουση. Οποιοσδήποτε έχει έρθει σ’ επαφή μ’ αυτού του είδους τις απόψεις, είμαι σίγουρος και όλοι σας, ότι πολλές φορές έχετε έρθει σ’ αυτό το δίλημμα. Δηλαδή από τη μια θα νιώθετε από μέσα σας την ανάγκη να απαλλαγείτε από κάθε άγχος της πραγματικότητας και να πείτε ότι αϊ στο καλό συνέχεια θ’ ασχολούμαι με το πότε λήγει ο τάδε λογαριασμός, τι θα κάνω με τη γυναίκα μου, τι θα γίνει το παιδί μου, το ένα, το άλλο, μακάρι να μπορέσω να τα πετάξω όλα από πάνω μου να ησυχάσω. Και την άλλη στιγμή πάλι, την ώρα που κοιτάτε το λογαριασμό που λήγει, να λέτε, αμάν ένα σχέδιο να βγει κανένα φράγκο παραπάνω, ή για να μην το εκχυδαΐζουμε το πράγμα, τις τόσες όμορφες ιδέες τις οποίες θα συλλαμβάνετε, ασφαλώς και πολλές φορές θα σας έχει βγει η επιθυμία, ότι αχ, τι καλά θα ήταν αυτά τα πράγματα τα οποία έχω κατανοήσει, κάτι το οποίο είναι δίκαιο και τέλειο να υπάρχει ο κόσμος, γιατί να μην υπάρχει, ότι κάτι πρέπει να κάνω και κάτι πρέπει να κάνουμε όλοι, ώστε να δημιουργήσουμε καλύτερες συνθήκες, σ’ αυτό το καρμικό περιβάλλον το οποίο όλοι βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή. Αυτές οι εσωτερικές συγκρούσεις, όχι μόνο δεν είναι κάτι σπάνιο, αλλά είναι κάτι που αντιμετωπίζουμε καθημερινά. Υπάρχει τρόπος να παντρευτούν αυτές οι δύο απόψεις; Υποτίθεται ότι η απάντηση είναι ναι και αυτό θα προσπαθήσω όσο μπορώ, να εξηγήσω. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 169 Καταρχήν, ανάμεσα σ’ αυτό το δίλημμα, ποια είναι η αληθινή φύση της πραγματικότητας; Είναι τα φαινόμενα τα οποία βλέπουμε να προβάλλουν κάθε μέρα και διαρκώς μ’ αυτό το παιγνίδι της γέννησης και της εξαφάνισης, ή η αληθινή φύση της πραγματικότητας, είναι όντως αυτή η κατάσταση του κενού, της νιρβάνα που μας λένε, όπου είναι όλα αδιαφοροποίητα, ήρεμα. Τί από τα δύο; Εκείνο που αποδεικνύεται, όχι μόνο από σχολές εσωτερισμού, που το έχουν ψάξει βαθιά αυτό το θέμα, αλλά πάλι θα επανέλθω και στη μοντέρνα φυσική, είναι ότι η φύση της πραγματικότητας, είναι όντως διττή. Δηλαδή, δεν είναι ούτε το ένα, ούτε το άλλο, είναι και τα δύο μαζί. Όσο αληθινή είναι τελικώς αυτή η κατάσταση της ηρεμίας, άλλο τόσο αληθινή είναι και η κατάσταση της προβολής των φαινομένων, η κατάσταση της Δημιουργίας. Γι αυτό και αν τελικά προβληματιζόμαστε κάποτε και ρωτάγαμε τους θεολόγους μας και τους φέρναμε σε δύσκολη θέση και γελάγαμε, ότι εφόσον ο Θεός είναι πανίσχυρος για ποιο λόγο αναγκάστηκε να κάνει Δημιουργία και μας απαντούσαν πως άμα ήθελε δεν την έκανε, αλλά την έκανε επειδή είχε ένα σχέδιο να γίνουν τα πράγματα τελειότερα και λέγαμε εμείς γιατί να γίνουν τα πράγματα τελειότερα αφού ούτως ή άλλως ήταν τέλεια από την αρχή και φτάναμε σε τέτοιου είδους αδιέξοδα. Τελικά, εκεί που καταλήγουμε είναι ότι πέρα από προθέσεις, από την πρόθεση δηλαδή, την επιθυμία καθενός, είναι μέσα στην απόλυτη φύση της πραγματικότητας, αυτό το παιχνίδι, δηλαδή, η πραγματικότητα να λειτουργεί μέσα απ’ αυτές τις δύο καταστάσεις. Και μέσα από την κατάσταση της αδιαφοροποίητης ακινησίας και μέσα από την κατάσταση της κίνησης, η οποία δημιουργεί τα φαινόμενα. Και αυτό ακριβώς επαληθεύεται και από τη μοντέρνα φυσική, με την έννοια ότι και το κβαντικό πεδίο του κενού είναι κάτι το απόλυτα υπαρκτό, γιατί βλέπουμε μέσα του να εξαφανίζονται σωματίδια και να αναιρούνται δυνάμεις, ενώ παράλληλα μέσα απ’ αυτό το πεδίο βλέπουμε πάλι να γεννώνται, να προβάλλουν σωματίδια και δυνάμεις, από τα οποία αποτελείται αυτό που λέμε πάλι γύρω μας, ο κόσμος των φαινομένων. Άρα και τα δύο είναι μέσα στο πρόγραμμα και τα δύο είναι καταστάσεις φυσικές και τα δύο είναι απόλυτα υπαρκτά και η συντήρησή μας, γι αυτό ακριβώς το λόγο είναι έτσι φτιαγμένη ώστε να λειτουργεί και σ’ αυτά τα δύο επίπεδα. Η συνείδησή μας είναι έτσι φτιαγμένη, ώστε μπορεί και να βιώνει την απόλυτη σιωπή και τη μακαριότητα της ακινησίας, είναι έτσι φτιαγμένη, ώστε να μπορεί να βιώνει όλη αυτή την κατάσταση της κίνησης, της παραγωγής των σκέψεων, των συναισθημάτων, όλο αυτό το παιχνίδι, της δυαδικότητας. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 170 Αν, αυτό το συμπέρασμα, είναι σωστό και απ’ ότι φαίνεται σύμφωνα μ’ όλες τις ενδείξεις που έχουμε, είναι σωστό, τότε ακριβώς στα ίδια πλαίσια πρέπει να πηγαίνει και η δράση μας. Έτσι λοιπόν, υπάρχει ένας κανόνας που λεει ότι, θα έχετε ακούσει οι περισσότεροι για το νόμο της κυκλικότητας, των εναλλαγών, αυτός ο κανόνας λοιπόν, της εσωτερικής εργασίας και της παρέμβασης στη ζωή, μας λεει ότι ακριβώς και εμείς οφείλουμε να ακολουθούμε μια κυκλικότητα, η οποία προϋποθέτει το εξής, περιόδους απόσυρσης, οι οποίες θα εναλλάσσονται από περιόδους εξωτερίκευσης. Αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία, γιατί προσέξτε τι κερδίζει κανείς από κάθε ένα απ’ αυτούς τους δύο επαναλαμβανόμενους κύκλους. Όταν είμαστε σε φάση απόσυρσης, που σημαίνει ότι δεν ταυτιζόμαστε με τα πράγματα, αλλά απλά παρατηρούμε, έχουμε ένα σημαντικό πλεονέκτημα σ’ εκείνη την περίοδο. Έχουμε το πλεονέκτημα, ότι αποκτούμε μια πολύ υψηλότερη και ανώτερη κατανόηση των πραγμάτων. Όταν δεν είσαι μπλεγμένος μέσα στα φαινόμενα, έχεις αυτή τη σοφία και την εποπτεία, την οποία διαθέτεις όταν είσαι στην κορυφή ενός βουνού και παρατηρείς τα πράγματα από πάνω, δεν είσαι χωμένος μέσα τους. Ένας λοιπόν, κύκλος τέτοιος απόσυρσης, αποταύτισης από τα πράγματα, μας οδηγεί σε μια πληρέστερη κατανόηση και στην προσέγγιση της αλήθειας, σε μια καλύτερη προσέγγιση της αλήθειας. Όμως αυτή η κατανόηση την οποία αποκτούμε και αυτή η αλήθεια την οποία προσεγγίζουμε, μέσα από κάθε κύκλο απόσυρσης, οφείλουμε να την δοκιμάζουμε πλέον στην πράξη. Γιατί, προσέξτε ένα μεγάλο κίνδυνο, εάν υιοθετήσουμε την άποψη χωρίς τη δυνατότητα δοκιμής, χωρίς τη δυνατότητα της δοκιμασίας, αν υιοθετήσουμε την άποψη ότι όλα είναι μια πλάνη και άρα οποιαδήποτε ιδέα και να έχουμε είναι σωστή, διότι αφού δεν υπάρχει αντικειμενική αλήθεια, ότι θέλει ας πιστεύει ο καθένας. Αν όλα είναι μια πλάνη, μια ψευδαίσθηση, ένα όνειρο, γιατί να μην πιστεύει ο καθένας ότι θέλει; Αυτό δημιουργεί μια πολύ επικίνδυνη σχιζοφρένεια, μια ψύχωση και αυτό είναι κάτι το οποίο δε σπανίζει από το χώρο μας. Δηλαδή πολλοί είναι εκείνοι οι οποίοι χωρίς να μπουν στον κόπο να δοκιμάσουν μέσα από το κόσκινο της στυγνής εξωτερικής πραγματικότητας τις ιδέες τους, εγκλωβίστηκαν σε ψευδαισθησιακές καταστάσεις απ’ τις οποίες δε μπόρεσαν ποτέ να επιστρέψουν. Αυτό δεν είναι μια κατάσταση νιρβάνα όμως, φαντάζομαι να ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 171 είναι φανερό. Ο μόνος τρόπος λοιπόν, να δοκιμάσει κανείς σ’ αυτή την αδυσώπητη εξεταστική λέσχη, ας το πούμε, που αποκαλούμε εσωτερική πραγματικότητα, την ορθότητα των ιδεών του, είναι το να προσπαθήσει να τις βάλει σε πράξη, εκεί λοιπόν έρχεται ο δεύτερος κύκλος, ο κύκλος της εξωτερίκευσης, ο κύκλος της Δημιουργίας, με βάση και με τη βοήθεια του οποίου λειτουργούμε καθοδικά κατά κάποιο τρόπο, προσπαθώντας την όποια κατανόησή μας, την όποια ανώτερη προσέγγιση της αλήθειας να της δώσουμε σάρκα και οστά, να την επιβάλλουμε στην εξωτερική πραγματικότητα. Εκεί θα δούμε τα λάθη μας και εκεί θα δοκιμάσουμε την αλήθεια μας και την όποια κατανόησή μας. Μέσα απ’ αυτή την πράξη της υλοποίησης, βλέπουμε σαν σε καθρέφτη, την ορθότητα της αλήθειας μας. Προσέξτε αυτό που σας λέω και μόνο μέσα από μια τέτοια διαδικασία μπορούμε να καταλαβαίνουμε την όποια πλάνη στην οποία έχουμε πέσει. Έτσι λοιπόν, κάθε κύκλος απόσυρσης οφείλουμε να ακολουθείται από ένα κύκλο εξωτερίκευσης. Δεν πρέπει να σνομπάρουμε την εξωτερική πραγματικότητα, γιατί είναι η μόνη που μας δείχνει τον καθρέφτη της ορθότητας ή μη, της προόδου ή μη, που έχουμε πραγματοποιήσει σε εσωτερικό επίπεδο. Μέσα απ’ αυτό τον κύκλο της δράσης, της δημιουργίας και της υλοποίησης, αποκτάμε μια πολύ μεγαλύτερη εμπειρία και κατανόηση, βιωμένη πλέον, γιατί δεν είναι βιωμένη απλά σ’ ένα φροϋδικό, καθαρά διανοητικό επίπεδο. Έτσι ώστε, όταν θα περάσουμε στον επόμενο κύκλο της απόσυρσης, να είμαστε πολύ πιο λυτρωμένοι και ξαλαφρωμένοι, από λάθη και πλάνες. Έτσι λοιπόν, η πορεία στη μύηση, κάποιος που ξέρει να ταιριάζει και τους δύο αυτούς δρόμους, είναι αυτό που πολύ σωστά έχουν περιγράψει ορισμένοι, ως ανελικτική σπείρα. Δηλαδή, μια διαδρομή η οποία πηγαίνει έτσι, όπου μέσα από κάθε κύκλο απόσυρσης ή αποταύτισης, αν θέλετε, ακολουθείται ένας επόμενος κύκλος εξωτερίκευσης, αλλά το επόμενο δίπολο αποταύτισης- εξωτερίκευσης είναι πάλι σ’ ένα ανώτερο επίπεδο και το επόμενο, σ’ ένα ακόμα πιο ανώτερο, με απώτερο στόχο κάθε φορά να προσεγγίζουμε όσο το δυνατόν πιο πολύ τον ουρανό και κάθε φορά να πραγματοποιούμε, να γεφυρώνουμε, όσο καλύτερα μπορούμε τον ουρανό με τη γη. Δηλαδή, να πραγματοποιούμε το «ως εν ουρανώ και επί της γης». Μ’ αυτό τον τρόπο και τη δική μας πορεία διασφαλίζουμε, την εσωτερική πορεία εννοώ, ότι θα ακολουθεί μια ολοένα και πιο ανοδική διάσταση, θα πηγαίνει σε ολοένα πιο ανώτερα πεδία, από την άλλη όμως διασφαλίζουμε ότι και με τη δράση μας τιμούμε τη μοναδικότητα της κάθε ύπαρξης, δημιουργούμε μια πιο τέλεια εξωτερική πραγματικότητα, τέλεια με την έννοια ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 172 ότι έρχεται σε περισσότερη αρμονία με τις ουράνιες αλήθειες τις οποίες κατανοούμε, διορθώνουμε τα λάθη μας κι επιπλέον δημιουργούμε καλύτερες συνθήκες αφύπνισης για όλους. Θέλω να τελειώσω με βάση αυτό το τελευταίο, κάνοντας μια μικρή παρατήρηση. Σ’ αυτό το δρόμο υλοποίησης ή αν θέλετε σ’ αυτό το δρόμο του μάγου, πολλοί και με το δίκιο τους αντιτάσσουν την αμφιβολία του κινήτρου. Δηλαδή σου λένε ο δρόμος της απόσυρσης είναι πιο ασφαλής, διότι πράγματι γίνεται εκ του ασφαλούς, δηλαδή, το να αποτραβιέσαι δεν έχει και κανένα ρίσκο, του να κάνεις λάθος. Ενώ αντίθετα ο δρόμος της δημιουργίας, έχει πολλά ρίσκα για να κάνεις λάθος.Και σου λένε ότι εντάξει, εσύ νομίζεις ότι αυτό που έχεις συλλάβει, ή ότι η επιθυμία σου είναι μια υγιής επιθυμία.Κι άμα είναι μια εγωιστική επιθυμία όμως; Τι θα προκύψει; Θα προκύψει ένας καλύτερος κόσμος; Τελικώς ή ένας χειρότερος που θα αντανακλά το δικό σου τον εγωισμό; Πράγματι, αυτό είναι ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα και είναι κι ένα πρόβλημα που βάζει και σήμερα η δύση, διότι ακριβώς την τέχνη αυτή της υλοποίησης και τη δημιουργία την ασκούν και πρόσωπα, τα οποία κατά κάποιο τρόπο έχουν θεοποιήσει τον εαυτό τους και θέλουν η θέλησή τους να γίνεται νόμος. Η δύναμή τους να είναι νόμος. Έτσι λοιπόν, ένα κριτήριο υπάρχει μόνο, αυτό που κατέληξα και σας ανέφερα προηγουμένως, ότι για τον κύκλο της εξωτερίκευσης, το κριτήριο είναι αλλάζοντας τα πράγματα, υλοποιώντας καταστάσεις, δημιουργώ καλύτερες συνθήκες αφύπνισης για τον εαυτό μου και για τα υπόλοιπα όντα; Αυτό είναι ένα ερώτημα υψίστης ασφαλείας για την πορεία μας, το οποίο όταν ακολουθούμε, δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα. Έτσι λοιπόν, η απάντηση η τελική-τελική είναι ότι, ναι, ακολουθούμε αυτή την εξελικτική σπείρα, την εναλλαγή ανάμεσα στην αποταύτιση και απ’ την άλλη τη δημιουργία, αλλά όταν λειτουργούμε προς την κατεύθυνση της αποταύτισης, δε λειτουργούμε εκ του ασφαλούς, αποφεύγοντας κάθε ευθύνη, έχουμε ευθύνη και δεν το κάνουμε για να ξεφύγουμε από κάποιο πρόβλημα ή από την πραγματικότητα, την αποταύτιση την κάνουμε για να προσεγγίσουμε αλήθειες, να προσεγγίσουμε ανώτερες αλήθειες και να αποκτήσουμε ανώτερη κατανόηση, δεν το κάνουμε για να την κοπανήσουμε. Και ακριβώς αυτές τις αλήθειες και την ανώτερη κατανόηση την οποία θ’ αποκτήσουμε, έχουμε χρέος να την παλέψουμε στην εξωτερική πραγματικότητα έχοντας πάντα σα δικλίδα ασφαλείας εάν το δημιούργημά μας, δημιουργεί κι εξασφαλίζει καλύτερες συνθήκες αφύπνισης για όλους. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 173

ΡΑΓΔΑΙΕΣ ΠΛΑΝΗΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ….και όχι μόνο και για την Ελλάδα ασφαλώς. Τι συμβαίνει; Προφανώς, είναι κοινή αντίληψη και θα το έχετε δει κι εσείς οι ίδιοι, μοιάζει σαν τα πράγματα να επιταχύνονται, γενικά οι εξελίξεις σε πλανητικό επίπεδο, να επιταχύνονται. Πολλοί μάλιστα θα ασπάζονται και κάποιες θεωρίες, οι οποίες μιλάνε για συστολή του χρόνου, για καινούργιες ενέργειες, οι οποίες διεισδύουν στην περιοχή του πλανήτη μας από άλλα γαλαξιακά κέντρα, ξέρετε πολύ καλά κιόλας πόσο παίζει το σενάριο του 2012. Εγώ δεν θα σταθώ σ’ αυτά, όχι γιατί είναι απίθανο να συμβαίνουν κάποια τέτοια πράγματα, αλλά επειδή καλό είναι να μιλάμε όσο το δυνατόν πιο ορθολογιστικά μπορούμε και βάσει αποδείξεων. Ασφαλώς κανείς δεν μπορεί να μας αποκλείσει ότι πράγματι ένας μετασχηματισμός κορυφαίος συντελείται στη γη, που μπορεί να βασίζεται σε εξωπλανητικές ενέργειες, κανένας δεν μπορεί ν’ αποκλείσει γιατί δείχνουν και τα πράγματα μια κορύφωση, ότι γύρω στο 2012, μπορεί να περάσουμε μια πολύ μεγάλη κρίση, από την άλλη πλευρά είναι πολύ κοντά το 2012 για να περιμένουμε μια καταστροφή, με την έννοια ότι την φοβούνται πολλοί, ή να περιμένουμε μια ολοκληρωτική αναγέννηση της ανθρωπότητας όπως πάλι πολλοί περιμένουν. Είναι το πιο πιθανό, με βάση τη λογική πάντα, είναι να υπάρχει μια τάση, γιατί από τις διάφορες προφητείες, τάσεις είναι εκείνες τις οποίες «ψαρεύουν» οι διαισθητικοί από τα ορατά πεδία και άρα δεν πρέπει να κολλήσουμε ακριβώς πάνω στη χρονιά, αν θα είναι το 2012, ή αν η κορύφωση αυτής της κρίσης που φαίνεται να γίνεται σε πλανητικό επίπεδο, μπορεί να γίνει κάποια λίγα χρόνια αργότερα, ή και μέχρι το 2020. Η ουσία είναι ότι αν αφήσουμε κατά μέρος τις διάφορες τυποποιημένες θεωρίες, τις οποίες εγώ λιγάκι τις φοβάμαι, επειδή πάρα πολλές φορές τις έχουμε δει στο παρελθόν να διαψεύδονται και δούμε ξερά τα γεγονότα, ότι έχουμε στα χέρια μας από συγκεκριμένα στοιχεία. Το σίγουρο λοιπόν είναι ότι τα πράγματα, οι εξελίξεις επιταχύνονται και λόγω της εξέλιξης της τεχνολογίας, αλλά και λόγω ότι κάποιοι προωθούν με πάρα πολύ γρήγορους ρυθμούς αυτό το παιχνίδι της νέας παγκόσμιας τάξης, της παγκοσμιοποίησης και φαίνεται, είναι ολοφάνερο ότι κάποιοι βιάζονται. Τώρα για να το βάλουμε όμως και σ’ ένα θεωρητικό πλαίσιο, που πιστεύω ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό, ασχέτως επαναλαμβάνω των συγκεκριμένων χρονολογιών, ή ημερομηνιών, υπάρχει ένας θεμελιώδης νόμος, τον οποίο πρέπει να τον έχουμε όλοι υπ’ όψιν μας που διέπει όλα τα φαινόμενα και όλες τις δομές, από ένα άτομο, μέχρι μια ολόκληρη κοινωνία, την ίδια την ανθρωπότητα, τον ίδιο τον πλανήτη. Αυτός ο νόμος είναι γνωστός ως νόμος της κυκλικότητας και φαντάζομαι ότι πολλοί ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 174 από σας θα τον έχετε ακούσει κιόλας. Αυτός ο νόμος λέει πάρα πολύ απλά το εξής: Ότι κάθε δομή, κάθε ζωντανός οργανισμός, όπως είναι κι ο ίδιος ο πλανήτης, διανύει κάποιες ημιτονοειδείς φάσεις, δηλαδή ξεκινάει από χαμηλά, από ένα στάδιο γέννησης, περνάει σε μια φάση ανάπτυξης, φθάνει στην κορύφωσή του κι όσον αφορά στη δημιουργία και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά και μετά αναπόφευκτα, αυτός είναι ο νόμος της κυκλικότητας που είναι αδυσώπητος και η ζωή του ίδιου του ανθρώπου, του καθενός από μας, ότι μετά απ’ αυτό το στάδιο της ωρίμανσης, αρχίζει και περνάει σε μια συστολή, σε μια παρακμή, με αποτέλεσμα να φτάσει στο τέλος πάλι σε κάτω καμπή, η οποία μπορεί να σημαίνει εδώ και τώρα που θέλω να σας επισημάνω ορισμένα πράγματα, μπορεί να σημαίνει τρία διαφορετικά πράγματα, στο τέλος του κύκλου. Το ένα μπορεί να σημαίνει και αυτό είναι απρόβλεπτο κι εξαρτάται κι απ’ αυτές που συμμετέχουν μέσα στην όλη διαδικασία, εφόσον μιλάμε για έμψυχη δομή, μια ζωντανή δομή. Η μια πιθανότητα είναι όταν εξαντλήσει τον κύκλο της κάποια δομή, θ’ αποσυντεθεί και τα στοιχεία της, το όταν πεθαίνει ο άνθρωπος ας πούμε, ή όταν πεθαίνει κάποιος πολιτισμός, όπως είχαμε τέτοια στοιχεία στην ιστορία της ανθρωπότητας, πάμπολλα. Σ’ αυτή την περίπτωση τα στοιχεία από τα οποία απαρτίζεται η συγκεκριμένη δομή διασπείρονται στο χώρο της ενέργειας κι απ’ αυτά σιγά-σιγά ανασυντίθενται και ξεκινάει ένας καινούργιος κύκλος πάλι, αντίστοιχος. Αυτό είναι το πρώτο ενδεχόμενο. Το δεύτερο ενδεχόμενο, που είναι και το ευκταίο και το επιδιωκούμενο από οποιαδήποτε δομή, είτε είναι μια επιχείρηση, είτε είναι μια κοινωνία, είτε είναι ένα κράτος, οτιδήποτε, είναι ακριβώς αυτός ο καθοδικός κύκλος που λέμε μέχρι την διάλυση, να μην επιφέρει τη διάλυση, αλλά να λειτουργήσει ως κάθαρση, δηλαδή μέσα από τη συστολή και την παρακμή της δομής, εκείνα τα στοιχεία, τα οποία εμπεριέχονται να μπορέσουν ν’ ανανεωθούν κι έτσι η ίδια η δομή χωρίς να μπορεί να διαλυθεί, να περάσει σ’ έναν καινούργιο κύκλο αναβαθμισμένο, καλύτερης ποιότητας. Μ’ αυτό τον τρόπο όσες δομές κατορθώνουν να εξελίσσονται, αποφεύγουν τη διάλυση και μ’ αυτό τον τρόπο περνάνε σ’ ένα καινούργιο εξελικτικό κύκλο, σε μια αναβαθμισμένη ποιότητα. Το τρίτο ενδεχόμενο είναι της παρέκκλισης, δεν ξέρω αυτό το έχει θίξει κάπως και ο Γκουρτζίεφ, για όσους μπορεί να έχετε υπ’ όψιν σας σε σχέση με τη μουσική κλίμακα και τις αποστάσεις των ημιτονίων, τα λέω γρήγορα, δεν μπορώ να τα αναλύσω αυτή τη στιγμή, που υποστήριζε ότι εκεί στα κενά που εμφανίζονται ανάμεσα στα ημιτόνια, μπορεί μια δομή να παρεκκλίνει και να περάσει σε μια άλλη φάση εξέλιξης. Η ουσία είναι ότι όταν λέμε για παρέκκλιση, εννοούμε ότι γίνεται κάτι ενδιάμεσο, δηλαδή δεν εξαφανίζεται όπως είπαμε στην πρώτη περίπτωση, αλλά ούτε και συνεχίζει, κρατώντας ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 175 την ταυτότητά της και αναβαθμισμένη ποιοτικά, αλλά περνάει μια μετάλλαξη, η οποία μπορεί να την οδηγήσει σε κάτι τελείως διαφορετικό, απ’ αυτό που είχε ξεκινήσει, που γέννησε τον πρώτο κύκλο. Γιατί τα λέω αυτά; Δεν σκοπεύω να αναλωθούμε σε θεωρίες, αλλά αυτά ακριβώς τα τρία ενδεχόμενα που είπα, δυστυχώς καλώς, ή κακώς, αφορούν την κατάσταση προς την οποία φτάνουμε τώρα. Δηλαδή βρισκόμαστε σ’ αυτό το καθοδικό πέρασμα για την ανθρωπότητα, για τον πλανήτη, οπότε έχουμε μπροστά μας πράγματι τρία διακυβεύματα, το ένα είναι και το πιο αισιόδοξο, να μπορέσει η ανθρωπότητα να λειτουργήσει όπως είπαμε μ’ αυτή την κατάσταση για μεγαλύτερη αυτεπίγνωση και να την χρησιμοποιήσει ως κάθαρση και μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία του να βγει δυνατότερη και πνευματικά αναβαθμισμένη και να μπορέσει να εφαρμόσει στην πράξη αυτό που λένε, ότι μέσα στο βαθύτερο σκοτάδι αρχίζει κι αναδύεται το καλύτερο φως. Έτσι λοιπόν το ευκταίο είναι να μπορέσουμε να βγούμε αλώβητοι απ’ αυτό το κάτω προς το οποίο βαδίζει αυτή τη στιγμή εξελικτικά η κατάσταση και μάλιστα να εκμεταλλευτούμε τα διδάγματα που έχουμε πάρει, ώστε να μπορέσουμε όλοι μαζί να μπούμε σαν ανθρωπότητα σ’ έναν ανώτερο εξελικτικό κύκλο. Η χειρότερη των περιπτώσεων, η δεύτερη και για να είμαστε ρεαλιστές, δεν μπορεί κανένας να την αποκλείσει, είναι πράγματι μέσα απ’ αυτό τον καθοδικό κύκλο η ανθρωπότητα να οδηγηθεί σε μια διάλυση. Δεν μας έχει υπογράψει καμία ανώτερη δύναμη κάποιο συμβόλαιο ότι θα είμαστε πάντα το ευνοούμενο είδος εδώ πάνω και μάλιστα όχι μόνο αυτό, αλλά φαντάζομαι οι περισσότεροι έχετε υπ’ όψιν σας για τα πολύ σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα που υπάρχουν ανά τον πλανήτη, τα οποία μαρτυρούν πέρα από κάθε αμφιβολία ότι πάνω στη γη υπήρξαν πολιτισμοί προ-προ-ιστορικοί, οι οποίοι μετά απ’ την ανάπτυξή τους, που απ’ ότι φαίνεται είχαν και τεχνολογική ανάπτυξη, δεν ήταν απλώς θεωρία, για κάποιο λόγο εξαφανίστηκε και δεν μπόρεσαν και να μεταδώσουν καν τη γνώση τους, ή οποιεσδήποτε κατακτήσεις διέθεταν στις επόμενες γενιές, γιατί μετά πέρασαν πάρα πολλά- πολλά χρόνια, μέχρι το ανθρώπινο είδος να ξαναφυτρώσει πάνω στον πλανήτη και να αρχίσει πάλι την όλη ιστορία απ’ την αρχή. Έτσι λοιπόν κι αυτό το ενδεχόμενο δυστυχώς δεν είναι απίθανο και είναι το απευκταίο βέβαια. Για το τρίτο ενδεχόμενο, το οποίο αποτελεί μια σοβαρή πιθανότητα, έχουμε μιλήσει κι άλλη φορά, γι αυτό απλώς συνοπτικά θα σας πω ότι θα το θυμίσω δηλαδή, ότι είναι το ενδεχόμενο της παρέκκλισης, μέσα από μια κοινωνία τεχνοφεουδερχίας, είναι ένας όρος, ο οποίος σημαίνει ότι το ανθρώπινο είδος παύει να έχει τα χαρακτηριστικά που έχει μέχρι τώρα, δεν εξαφανίζεται μεν, αλλά ενσωματώνεται με προωθημένες μηχανές και υπολογιστικά συστήματα και επειδή η ζωή ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 176 θα εξαρτάται αποκλειστικά από την τεχνολογία, διότι το περιβάλλον μπορεί να είναι τελείως κατεστραμμένο, η τροφή θα είναι τεχνητή, το νερό τεχνητό και γενικά η συντήρησή μας θα εξαρτάται αποκλειστικά από κείνες τις εταιρίες που θα μπορούν να παρέχουν την τυποποιημένη τροφή και τον αέρα και το νερό και το περιβάλλον και οτιδήποτε, γι αυτό ακριβώς μιλάμε για φεουδαρχία, δηλαδή είναι ένα σενάριο που το βλέπεις σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας, αλλά ωστόσο δεν απέχει καθόλου από την εφαρμογή του, όπου, όπως σας είπα, τροφές, νερό, ατμόσφαιρα και συνθήκες ζωής θα είναι απόλυτα εξαρτώμενες από την τεχνολογία και άρα είναι πράγματι εξελικτική παρέκκλιση μια τέτοια κατάσταση, μιλάμε για μια κοινωνία ανθρωπορομπότ, σκλάβων αυτών των εταιριών, οι οποίες θα παίζουν ρόλο κυβέρνησης πλέον συγχρονισμένες μεταξύ τους σε παγκόσμιο επίπεδο. Σε μια τέτοια εξέλιξη, όπως καταλαβαίνετε θα έχουν τελείως διαφορετική διάσταση έννοιες όπως πνευματικότητα, φώτιση, αυτογνωσία, μιλάμε για εξελικτική παρέκκλιση, η οποία δεν είναι καλή για το ανθρώπινο είδος να πάει προς τα κει. Υπάρχουν κάποιοι όμως που σπρώχνουν με τρελούς ρυθμούς προς αυτό το ενδεχόμενο. Έτσι λοιπόν για να συνοψίσουμε μέχρι τώρα, το ολοφάνερο είναι ότι βρισκόμαστε σ’ αυτό τον καθοδικό κύκλο και σχετικά κοντά στον πάτο, στο χαμηλό του σημείο, ποτέ δεν ξέρεις όμως πόσο βαθύς είναι ο πάτος, οπότε σίγουρες προβλέψεις δεν μπορούν να γίνουν για το αν αυτή τη στιγμή περνάμε τη χειρότερη περίοδο, ή αν τα χρόνια που έρχονται θα είναι πολύ χειρότερα, το πιο πιθανό είναι ότι δεν έχουμε φτάσει ακόμα στο κατώτερο σημείο του εξελικτικού κύκλου κι από κει και πέρα υπάρχουν και τα τρία ενδεχόμενα που σας είπα, όπου όσον αφορά το αισιόδοξο του πράγματος, πάλι υπάρχουν μια σειρά από συγκεκριμένα στοιχεία που μας δείχνουν ότι μπορεί κάλλιστα η ανθρωπότητα να περάσει σε μια φάση ποιοτικής αναβάθμισης, αντικειμενικά, όχι ευχολόγιο, αν φύγει από τη μέση αυτό το μεγάλο δίκτυο απληστίας που οδηγεί σε μια τελείως ανορθολογική διαχείριση των πόρων του πλανήτη, τα ίδια τα επιστημονικά στοιχεία που έχουμε, που μας λένε ότι μπορούμε να έχουμε μια πανέμορφη και φωτεινή παγκόσμια κοινότητα, η οποία δεν θα έχει κανένα πρόβλημα ενεργειακό, κανένα πρόβλημα τροφής, η οποία θα χαρακτηρίζεται από αφθονία, από ελευθερία κι από σεβασμό στη μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου, του κάθε κράτους, της κάθε ξεχωριστής δομής και αυτό δεν είναι καθόλου θεωρία, σας επαναλαμβάνω, αν μπείτε στον κόπο να το ψάξετε κι απ’ το διαδίκτυο, αλλά κι από σχετική βιβλιογραφία, δεν υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 177 Έτσι λοιπόν το αισιόδοξο σενάριο είναι πράγματι μέσα απ’ αυτήν την κάθαρση που συντελείται αυτή τη στιγμή παγκόσμια, έχει προέλθει μια καθολική αφύπνιση για τους πολίτες όλου του κόσμου και μέσα απ’ αυτή την αφύπνιση να περάσουμε σ’ ένα διαφορετικό εξελικτικό στάδιο, που στο βαθμό που είναι εφικτό να έχουν λυθεί απόλυτα οι διάφορες υλικές ανάγκες, τότε θα υπάρχουν και οι καλές συνθήκες και η απαραίτητη ελευθερία του πνεύματος για να μπορέσει πράγματι και η ανθρωπότητα να περάσει σε μια πνευματική φάση, όπου δεν θα αναλώνει το δυναμικό της και η προσοχή του καθενός μας δεν θα παγιδεύεται από το πώς θα μπορέσουμε να επιβιώσουμε, ή του πώς να ανταποκριθούμε με άγχος σ’ αυτές τις τεχνητές ανάγκες με τις οποίες μας δημιουργούν καθημερινά και άρα, απελευθερώνοντας την προσοχή μας από αυτές τις συνθήκες, οι οποίες μας ρουφάνε μέσα απ’ το κυνήγι του ανταγωνισμού και το άγχος της επιβίωσης, να μπορέσουμε να την προσανατολίσουμε προς την πνευματική μας απελευθέρωση. Σε μια τέτοια περίπτωση και ορισμένα τέτοια ποιοτικά άλματα να ξέρετε γίνονται και ξαφνικά, γιατί μεσολαβεί ένα στάδιο συσσωρευμένης ποιότητας που μπορεί να εκφραστεί εντελώς ξαφνικά εκεί που δεν το περιμένει κανείς. Εμείς εκείνο που θέλουμε είναι να είμαστε πράγματι αισιόδοξοι και προς τα εκεί θέλουμε να στρέψουμε τα πράγματα, ωστόσο δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να καλούμε τους πάντες σε εγρήγορση, απ’ τη στιγμή που βλέπουμε προς τα πού ωθούν τα πράγματα κάποιοι άλλοι και πάνω σ’ αυτό θέλω να επισημάνω ακόμα δυο στοιχεία, ότι και πρέπει να περιμένουμε, αυτό σχετίζεται και με την έννοια των ραγδαίων εξελίξεων που τιτλοφορήσαμε και τη σημερινή μας συζήτηση. Όταν ακολουθήσετε τον τρόπο με τον οποίο κινείται αυτά τα τελευταία χρόνια εκείνη η διεθνής ελίτ, που προσπαθεί να κατευθύνει τα πράγματα προς συγκεκριμένους δρόμους, θα δείτε ότι μεταχειρίζεται κάποιους τομείς, οι οποίοι είναι κρίσιμοι και πολύ ζωτικής σημασίας για όλους μας, προκειμένου να επιβάλλει εν τέλει συγκεκριμένα μέτρα. Ποιοι είναι αυτοί οι τομείς; Ο ένας είναι το περιβάλλον, μέσα απ’ αυτή την εκστρατεία και την κινδυνολογία για την καταστροφή του περιβάλλοντος, ένας είναι ο κοινός παρονομαστής που βγαίνει, προσέξτε ποιο είναι το πονηρό του όλου θέματος, παγκόσμιος συντονισμός απαιτείται, για να μην κάνει κάθε χώρα ότι θέλει κι ο καθένας ότι θέλει για να σωθεί ο πλανήτης. Ένας δεύτερος τομέας που ξεκίνησε μετά είναι η τρομοκρατία σε διάφορες χώρες, τρομοκρατία από διάφορους θύλακες, τι πρέπει να γίνει γι αυτό; Το βλέπετε ήδη, πολλές φορές είναι η τακτική των εταιριών που ξέρετε πολύ καλά, όταν έχουν ένα προϊόν, το οποίο δεν ανταποκρίνεται σε κάποιο πρόβλημα, είναι να δημιουργούν το πρόβλημα, ώστε να μπορέσουν να ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 178 πουλήσουν το προϊόν στη συνέχεια. Αυτό ακριβώς κάνει κι αυτή η διεθνής ελίτ, με το δεύτερο λοιπόν τομέα της τρομοκρατίας, που στην ουσία είναι παράγωγο αυτής της διεθνούς ελίτ, αμέσως τίθεται πάλι το ερώτημα, ποιος θα μας σώσει απ’ αυτή την κατάσταση, άρα απαιτείται ένας παγκόσμιος συντονισμός. Πάρε μέτρα, πάρε ειδικούς νόμους, παρακολούθησε τους πάντες, φακέλωσέ τους, τώρα μέχρι και στα κινητά μέσα μπορούν ν’ ακούνε τις συνομιλίες, ακόμα κι αν βγάλεις τη μπαταρία, ακόμα κι αν είναι κλειστό το κινητό, μπορούν να παρακολουθούν τι λες και πού βρίσκεσαι και τι κάνεις. Τρίτος τομέας, ενέργεια, με την πετρελαϊκή κρίση, σώνεται το πετρέλαιο, πώς προκύπτει αμέσως, δημιουργείς το πρόβλημα, πουλάς το προϊόν, πώς θα γίνει να μην στερηθούμε από παγκόσμιους πόρους, να μην ξεμείνουμε και να υπάρχει ορθολογιστική χρήση, χρειάζεται πάλι ένα παγκόσμιο διευθυντήριο για να μπορέσει να κατανείμει το ενεργειακό. Τέταρτος παράγοντας, οικονομία, τη φυλάγανε μεθοδευμένα, παγκόσμια οικονομική κρίση, άρα κάθε χώρα δεν μπορεί να τα καταφέρει μόνη της, άρα πρέπει κάποιος ν’ αναλάβει σε παγκόσμιο επίπεδο να συντονίσει τα πράγματα, ώστε να μην παρατηρούνται τέτοια φαινόμενα και Ένας πέμπτος που θα τον δείτε να παίζει και να το θυμηθείτε, γιατί έχουν γίνει πιλοτικά σχήματα μέχρι τώρα κι έχουν αποδώσει, είναι οι πανδημίες, να αναμένετε πανδημία, δεν ξέρω αν θα είναι η γρίπη των πτηνών, ή αν θα είναι κάτι καινούργιο που θα διαρρεύσει από κάποιο εργαστήριο, αλλά μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση να περιμένετε κάποια επιδημία, κάποια πανδημία, για την οποία θα χρειαστεί πάλι, θα τεθεί το θέμα της ανάγκης ενός παγκόσμιου συντονισμού.Έτσι λοιπόν βλέπουμε ότι, υπάρχουν αυτοί οι πέντε κυρίαρχοι τομείς, που παίζουν βαθιά μέσα στην ανθρώπινη ανασφάλεια, η υγεία, το περιβάλλον, η ασφάλεια, με την έννοια της τρομοκρατίας και της εγκληματικότητας, το ενεργειακό και η οικονομία, που αυτά θα κλιμακώνονται ολοένα και περισσότερο μέσα στα επόμενα χρόνια, μέχρι να μην αντέξει ο κόσμος και να πει ο ίδιος ότι, όπως και το ’67 εδώ στην Ελλάδα, πολλοί έλεγαν τι θα γίνει δεν θα βρεθεί κανένας στρατηγός, κανένας συνταγματάρχης, να μπορέσει ν’ αποκαταστήσει την τάξη και πράγματι έτσι έγινε. Έτσι και σε παγκόσμιο επίπεδο, ο στόχος είναι να το φτάσουν στο απροχώρητο, έτσι ώστε ταραχές, εγκληματικότητα, διαμαρτυρίες ν’ απλωθούν παντού σ’ όλο τον κόσμο και όλοι ν’ αγανακτήσουν και να πουν ότι επιτέλους φτιάξε μια παγκόσμια κυβέρνηση να ησυχάσουμε, την οποία την έχουν από τώρα βέβαια, απλώς το θέμα είναι να καθιερωθεί και μέσα από ένα επίσημο σχήμα για να μπορεί να παίρνει και τυπικά τις αποφάσεις. Αυτός λοιπόν ο ένας παράγοντας, που πιστεύω ότι θα πρέπει να τον έχουμε όλοι υπ’ όψιν μας, ώστε να καταλαβαίνουμε πώς ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 179 κινούνται τα πράγματα παγκόσμια και το θέμα είναι τώρα, τι γίνεται, ποιος είναι ο αντίπαλος, υπάρχει κάποιος αντίπαλος, μπορούμε κάτι να κάνουμε εμείς; Γι αυτό λέμε ότι πηγαίνουμε προς τον πάτο, γιατί ακόμα δεν έχουν αναδειχθεί αυτές οι αντίπαλες δυνάμεις, οι οποίες θα μπορέσουν να έχουν κάποια πρόταση συγκεκριμένη και να λειτουργήσουν την όλη διαδικασία, όπως είπαμε, εν είδει κάθαρσης, ώστε να οδηγήσουν τον πλανήτη μέσα απ’ αυτή την κρίση σ’ ένα καινούργιο κύκλο ποιοτικής αναβάθμισης. Βλέπουμε όμως ήδη ορισμένα δείγματα, δηλαδή το ένα δείγμα είναι ότι αυτή η μονοπωλικότητα της νέας παγκόσμιας τάξης αρχίζει να μην περνάει, δημιουργούνται καινούργιοι πόλοι παγκόσμια και αυτό είναι ένα εμπόδιο, στα σχέδια για παγκόσμιο ολοκληρωτισμό. Το δεύτερο στοιχείο είναι ότι οι λαοί, στα διάφορα κράτη, αρχίζουν και καταλαβαίνουν τι συμβαίνει κι αυτό είναι ένα πάρα πολύ σημαντικό θέμα, δηλαδή αυτά που κουβεντιάζουμε εδώ σήμερα, μην νομίζετε ότι σιγά-σιγά δεν αρχίζουν και γίνονται κτήμα των πολιτών, ακόμα και στις πιο ήρεμες δυτικές χώρες, πχ για το γεγονός της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, δεν υπάρχει άνθρωπος ακόμα και στις προωθημένες δυτικές χώρες που να μην πιστεύει ότι ήταν τεχνητή και ήταν κλεψιά των τραπεζιτών κι ότι όλα αυτά γίνονται για να συρρικνώσουν κι άλλο τους μισθούς και άλλο το ασφαλιστικό κι άλλο τα δικαιώματα των εργαζομένων; Όλοι το έχουν καταλάβει, το θέμα είναι ότι δεν έχουν μπορέσει μέχρι τώρα να βρουν κάποια μορφή κοινωνικής οργάνωσης, μέσω της οποίας ν’ αντιδράσουν, εκεί είναι το πρόβλημα, όπως επίσης ακόμα και για το θέμα της πανδημίας, όπως σας είπα το διαδίκτυο βρίθει, έχει ξυπνήσει ο κόσμος. Πρόσφατα μόλις διάβαζα σε κάποια απ’ τις ειδήσεις του περιοδικού, που βρήκαν μια ονομαστή φαρμακευτική εταιρία, μέσα στα εμβόλια της οποίας, που επρόκειτο να διοχετεύσει στον τρίτο κόσμο, υπήρχε ο υιός της γρίπης των πτηνών και ισχυρίστηκαν ότι έγινε κατά λάθος. Φαντάζεστε πώς μπορεί κατά λάθος μέσα στην αμπούλα του εμβολίου να τοποθετηθεί ο υιός της γρίπης των πτηνών, πώς γίνεται αυτό; Αρχίζει ο κόσμος και ξυπνάει, αν ψάξετε στο διαδίκτυο θα δείτε ότι οι ιδίως οι πιο νέοι άνθρωποι που δουλεύουν περισσότερο στο διαδίκτυο αρχίζουν κι ενημερώνονται πάνω σ’ αυτά και στο πώς γίνεται μεθοδευμένα όλη αυτή η ιστορία, για να μην πούμε για την τρομοκρατία που έχουν βγει πλέον και μέχρι κι ο Γιαπωνέζος ο υπουργός οικονομικών είχε κάνει δήλωση πριν παραιτηθεί ότι τα στοιχεία για την 11η Σεπτεμβρίου δεν ήταν πειστικά και μπορεί να ήταν κατασκευασμένη η όλη ιστορία, δηλαδή συμβαίνει μια μεγάλη αφύπνιση, η οποία είναι πάρα πολύ αισιόδοξη παγκόσμια, η οποία απλώς δεν έχει μπορέσει να εκφραστεί μέσα από συγκεκριμένα κοινωνικά σχήματα, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 180 γιατί, για να μην μακρηγορώ, απλώς επειδή το χρήμα ακόμα βρίσκεται στα χέρια της ελίτ, ελέγχει προς το παρόν τα μεγάλα κόμματα και τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης, οπότε χωρίς αυτά τα δυο είναι δύσκολο προς το παρόν να σχηματιστεί κάτι άλλο. Όμως δεν είναι καθόλου απίθανο και νομίζω ότι προς τα εκεί πάει το πράγμα και προς τα κει οφείλει κι ο καθένας να βοηθήσει, δεν είναι καθόλου απίθανο να ξεκινήσουμε από τα κάτω, με μορφές αυτοοργάνωσης, με τη βοήθεια και του διαδικτύου, το οποίο αυτή τη στιγμή επιτρέπει σ’ ένα διεθνή συντονισμό, έναν παγκόσμιο συντονισμό και θα δείτε ότι θα ξεφυτρώσουν τέτοια πρωτοπόρα σχήματα γιατί το μόνο που λείπει αυτή τη στιγμή, για να κλείσουμε κάπως αυτή την τοποθέτηση, είναι μια πνευματική ηγεσία στον πλανήτη. Βλέπουμε ότι οι πολίτες βρίσκονται πιο μπροστά εξελικτικά απ’ τους πνευματικούς ηγέτες, όσο κι αν είναι λυπηρό αυτό το πράγμα, διότι ενώ αυτά τα προβλήματα τα γνωρίζουν πολύ καλά, δεν έχει τολμήσει και δεν έχει βγει ποτέ ένας πάπας να καλέσει το λαό σε εγρήγορση, να καλέσει τους πολίτες σ’ όλο τον κόσμο, να τους ξεσηκώσει και να τους πει ότι υπάρχει άλλη λύση, πού είναι το αγαπάτε αλλήλους, πού είναι όλο αυτό; Έχει βγει ποτέ ένας πατριάρχης να τα καταγγείλει, έχει βγει ποτέ ο Δαλάι Λάμα, που του έχουμε εκδώσει ένα κάρο βιβλία, έχει βγει ποτέ, πού είναι η πνευματική ηγεσία της ανθρωπότητας, να βγει, να τολμήσει; Έχουν ενταχθεί μέσα στο κύκλωμα της παγκόσμιας ελίτ. Αυτόν είναι λοιπόν το οποίο λείπει και θα δείτε ότι είναι θέμα χρόνου, γιατί η σκεπτομορφή, η οποία δομείται σε διεθνές επίπεδο, απ’ όλους τους πολίτες που αφυπνίζονται, είναι βέβαιο εκατό τοις εκατό, γιατί είναι νομοτέλεια αυτό το πράγμα, ότι θα γεννήσει σιγά-σιγά την πνευματική ηγεσία, είναι νόμος, απλώς καταλαβαίνετε πολύ καλά ότι πάντα προηγείται αυτή η ζύμωση, η καλλιέργεια της νέας ποιότητας και μετά ως ώριμο φρούτο υλοποιείται αυτή η ευρύτερη σκεπτομορφή, μέσα από συγκεκριμένα κοινωνικά σχήματα και συγκεκριμένες κοινωνικές ηγεσίες, οι οποίες απλώς είναι το εξελικτικό όργανο που γίνονται η ατμομηχανή της όλης ευρύτερης κίνησης που παίρνει η κοινωνία. Κάτι τέτοιο λοιπόν θα το περιμένουμε και όσο θα βαθαίνει η κρίση μέσα στα επόμενα χρόνια, τόσο αυτή η σκεπτομορφή η θετική που γεννιέται απ’ όλα αυτά τα δισεκατομμύρια του κόσμου, που βλέπουν τι ακριβώς συμβαίνει, γεννάει μια αναμονή κι αυτή η αναμονή, η οποία έχει συγκεκριμένες απαιτήσεις, έστω κι αν γίνεται ασυνείδητα και δεν γίνεται συνειδητά, αλλά έχει συγκεκριμένες απαιτήσεις, ποιες είναι αυτές; Στοιχειώδεις καλές συνθήκες για να μπορέσει ο κόσμος να είναι ελεύθερος να ζήσει ελεύθερος, υγιής, σ’ ένα περιβάλλον καθαρό, δεν θέλει πολλά πράγματα ο κόσμος, με μια στοιχειώδη ασφάλιση, να έχει το κεφάλι του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 181 ήσυχο, να μην ζει μέσα στην ανασφάλεια και τον πόλεμο.Όλα αυτά είναι ώριμα μέσα στη συνείδηση του κόσμου και γι αυτό το λόγο σ’ αυτό μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι, ότι επειδή αριθμητικά αυτή η σκεπτομορφή υπερισχύει κατά πολύ και σαν ένταση, υπερισχύει κατά πολύ απ’ όσα τεχνολογικά μέσα κι αν διαθέτουν κάποιοι άλλοι, ή χρήμα, αυτό μας επιτρέπει να είμαστε αισιόδοξοι, σας είπα βέβαια ότι κανένας δεν μπορεί να είναι σίγουρος, υπάρχει πάντα ένα ενδεχόμενο να μην προφτάσεις το τρένο. Όμως εμείς εκεί που, άλλωστε μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο, εκεί που οφείλουμε να είμαστε εστιασμένοι είναι στο να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε ακριβώς για να διευρύνεται μέρα με τη μέρα όσο και πιο πολύ αυτή η θετική σκεπτομορφή για την πνευματική εξέλιξη της ανθρωπότητας, για να μπει σ’ αυτό τον καινούργιο κύκλο της αφύπνισης. Κλείνω αναφέροντας ότι για τον ελλαδικό χώρο αυτά που είπαμε ισχύουν, αλλά όχι μόνο, γιατί για τον ελλαδικό χώρο αρχίζουν και εκδηλώνονται κάποιες επιπλέον απειλές βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, λόγω των γεωπολιτικών ανακατατάξεων που συμβαίνουν στην περιοχή και σε μας θέλει μια πολύ περισσότερη προσοχή απ’ ότι διεθνώς. Εμάς μας πιάνουν τόσο τα διεθνή κύματα και οι διεθνείς πολιτικές που περιγράψαμε πρωτύτερα, μας πιάνουν όμως και οι εξελίξεις και οι ανακατατάξεις στα Βαλκάνια και στην Ανατολή που δημιουργούν αυξημένους κινδύνους, δεν θα ήθελα να μιλήσω περισσότερο γι αυτό το θέμα, απλώς τα έχουμε ξαναπεί, προσοχή στα σενάρια και στον κίνδυνο αποσταθεροποίησης που βλέπουμε να προωθούνται εδώ στην Ελλάδα, για να μην έχουμε κάποια εθνική περιπέτεια, γιατί αποσταθεροποίηση στο εσωτερικό, γεννάει και την όρεξη σε γείτονες για παρεμβάσεις και ποτέ δεν ξέρεις μέχρι πού μπορεί να φτάσει η κατάσταση, άλλωστε υπάρχουν πάρα πολλά στοιχεία ότι διάφοροι τομείς αποσταθεροποίησης που γίνονται εδώ, όπως η εγκληματικότητα πχ, ότι είναι κατευθυνόμενα και άρα χρειάζεται πάρα πολύ προσοχή κι αυτός είναι κι ο λόγος που αλλάξαμε τον οραματισμό, ειδικά για σήμερα και θα δούμε μήπως ανάλογα με τις εξελίξεις τον κρατήσουμε αλλαγμένο και για τον Ιούνιο που θα ξαναβρεθούμε, ίσως και για τον Σεπτέμβριο.

Η ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΑΡΧΕΤΥΠΟΥ Το θέμα μας σήμερα όπως έχει ανακοινωθεί, είναι η αφύπνιση του ελληνικού αρχετύπου, ένα θέμα αρκετά πολύπλοκο για τον χρόνο που έχουμε κάθε φορά στη διάθεσή μας. Θα προσπαθήσω λοιπόν, να θίξω ορισμένα θέματα τα οποία θεωρούμε αρκετά σημαντικά και για την περίοδο που διανύουμε, αλλά και γενικότερα, ξεκινώντας από τον ορισμό της ίδιας της λέξης, το αρχέτυπο, όπως θα έχετε παρατηρήσει είναι αρκετά αμφίσημη. Συνήθως υπάρχει ως έννοια από την ψυχολογία, από τις θεωρίες του Καρλ Γιούγκ, ως κάποια δύναμη, η οποία εδρεύει στο ομαδικό ασυνείδητο και μ’ αυτό τον ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 182 τρόπο ο Γιούγκ καθόρισε με μια σειρά από δυνάμεις-ενέργειες οι οποίες υπάρχουν στο ομαδικό ασυνείδητο και με τις οποίες μπορεί να έρθει κάποιος σε επαφή, εάν μέσα από κατάλληλη πρακτική ή άνοιγμα του δικού του στενού εαυτού, της ατομικότητάς του δηλαδή, μπορεί να βρεθεί σ’ αυτό το ευρύτερο πεδίο, αυτού του ομαδικού ασυνείδητου. Ωστόσο, όπως θα έχετε δει και από το κείμενο οραματισμού στο οποίο απευθυνόμαστε στο ελληνικό αρχέτυπο, η έννοια εδώ για μας, δηλαδή από μια εσωτερική σκοπιά, διαφοροποιείται από την κλασική ψυχολογική της έννοια. Στην ουσία για να μπορέσουμε να παρακολουθήσουμε, είναι κάπως ταυτόσημη με τον Ανώτερο Εαυτό. Δηλαδή, ο καθένας από μας και γενικά κάθε οντότητα, έχει ένα δυναμικό μέσα της, το οποίο ανάλογα του πως θα το εκμεταλλευτεί, θα μπορέσει να προχωρήσει στην εξέλιξή του, ή θα χάσει τη συγκεκριμένη ευκαιρία. Κάποιος που θα μπορέσει να εκμεταλλευτεί στο έπακρον αυτό το δυναμικό που κρύβει μέσα του και να φτάσει στην ανώτερη εξελικτική βαθμίδα στη συγκεκριμένη ζωή, λέμε ότι κατάφερε να ακολουθήσει τον ανώτερο δρόμο του και κατάφερε να προσεγγίσει τον Ανώτερο Εαυτό του. Όταν λοιπόν λέμε Ανώτερο Εαυτό δεν εννοούμε κάποιο άλλο ον το οποίο βρίσκεται μακριά από μας, ή κάτι διαφορετικό, εννοούμε αυτό το ανώτερο μέρος της ύπαρξής μας, το εξελικτικά ανώτερο μέρος της ύπαρξής μας προς το οποίο καλούμαστε όλοι να τείνουμε, το οποίο καλούμαστε όλοι να φτάσουμε. Σε κάθε ζωή που ζούμε, υπάρχει ένα μέγιστο της εξέλιξης που μπορούμε να εξαντλήσουμε, αυτό το μέγιστο της εξέλιξης είναι ο Ανώτερος Εαυτός μας, η μέγιστη δυνατή επίτευξη δηλαδή, για κάθε συγκεκριμένη ζωή. Μ’ αυτή την έννοια λοιπόν, όταν μιλάμε για αρχέτυπο, για αρχέτυπο του καθενός μας δηλαδή, το εννοούμε περισσότερο με την πλατωνική έννοια, με το ιδεατό ανώτερο πρότυπο, το οποίο καλούμαστε όπως είπαμε να προσεγγίσουμε και να επιτύχουμε. Εκτός από κάθε άνθρωπο όμως, το αρχέτυπο χαρακτηρίζει και πολύ ευρύτερες τομές, δηλαδή αρχέτυπο έχει και μια οικογένεια, αρχέτυπο έχει και μια ομάδα, αρχέτυπο έχει και ένα χωριό, μια πόλη, ένα κράτος, ένας οποιοσδήποτε θεσμός, ο πλανήτης ολόκληρος. Έτσι λοιπόν, όπως κάθε άνθρωπος πρέπει και προσπαθεί να προσεγγίσει εξελικτικά αυτό το ανώτερο στάδιο το οποίο εκφράζεται από τον Ανώτερο Εαυτό του, ή με την έννοια του αρχετύπου όπως είπαμε, έτσι και κάθε δομή ευρύτερα έχει ένα ιδεατό πρότυπο της εξέλιξής της, το ανώτερο σκαλοπάτι που μπορεί να φτάσει από πλευράς πνευματικότητας και εξέλιξης, το οποίο καλείται να προσεγγίσει. Μ’ αυτή την έννοια λοιπόν, όταν λέμε για ελληνικό αρχέτυπο, εννοούμε στο εδώ και τώρα, στις παρούσες συνθήκες δηλαδή, που υπάρχουν στη χώρα μας και στη διεθνή κατάσταση, ποιο είναι το ανώτερο εξελικτικό μονοπάτι στο οποίο μπορεί να βαδίσει η Ελλάδα, ως χώρα, ως άνθρωποι, ως φύση, ως σύνολο. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 183 Στόχος λοιπόν και του ομαδικού οραματισμού που κάνουμε, απ’ ότι θα έχετε δει όλοι μελετώντας το κείμενο, είναι να καλλιεργηθούν αυτές οι συγκεκριμένες ιδιότητες, οι οποίες θα αφυπνίσουν θετικά, με συγκεκριμένες θετικές ιδιότητες, όπως έχετε δει, οι οποίες θα ενεργοποιήσουν και θα αφυπνίσουν το ελληνικό αρχέτυπο προκειμένου να προσεγγίσει η Ελλάδα όπως είπαμε αυτή την ανώτερη εξελικτική πορεία της. Εδώ λοιπόν ερχόμαστε σ’ ένα άλλο θέμα που έχει να κάνει με τις λεγόμενες σκεπτομορφές. Το αρχέτυπο δεν είναι το ίδιο με τη σκεπτομορφή. Αυτό το πακέτο των ιδιοτήτων τις οποίες προσδιορίζει το αρχέτυπο και τις οποίες καλείται ο καθένας από μας όταν αναφερόμαστε στο άτομό μας, αλλά και ολόκληρη η χώρα όταν αναφερόμαστε στο ελληνικό αρχέτυπο, αυτό το πακέτο ιδιοτήτων, αποτελεί πλέον μια σκεπτομορφή. Ο ορισμός της έννοιας σκεπτομορφή είναι ακριβώς ένα σύνολο, ιδεών, συναισθημάτων, προθέσεων και ενέργειας, το οποίο καλλιεργούμενο επιφέρει κάποιες σημαντικές αλλαγές πλέον και στο φυσικό κόσμο, τον υλικό κόσμο, αυτές τις αλλαγές οι οποίες θα καθιερώσουν στην πράξη πλέον και θα εγκαθιδρύσουν τις θετικές ιδιότητες τις οποίες φέρει η σκεπτομορφή. Αυτή η λέξη που σημαίνει στην ουσία μια δομή νοοσφαιρική, μια δομή στο χώρο τον αόρατο. Αυτή η έννοια λοιπόν της σκεπτομορφής, είναι μια πάρα πολύ παλιά έννοια, αλλά τη βλέπουμε να επαληθεύεται και μέσα από σύγχρονες απόψεις, πειράματα και ενδείξεις. Για να μη μακρηγορούμε χαρακτηριστικά θα σας αναφέρω μόνο το θέμα των μορφογεννητικών πεδίων, στο οποίο έχουμε αναφερθεί κι άλλες φορές από το οποίο έχουμε διαπιστώσει ότι εκτός του γνωστού μας υλικού επιπέδου, ότι υπάρχει κάποιος χώρος αυτά τα λεγόμενα μορφογεννητικά πεδία, δηλαδή κάποια πεδία απ’ τα οποία γεννιέται η μορφή την οποία παίρνει η ύλη και όπου σ’ αυτό το χώρο, κάτι σαν το ομαδικό ασυνείδητο, έτσι όπως το είχε ονομάσει ο Γιούγκ, σ’ αυτό το χώρο λοιπόν, κυκλοφορούν και συσσωρεύονται οι σκέψεις, τα συναισθήματα και οι επιθυμίες που εκφράζουν όλα τα όντα. Ανάλογα λοιπόν, με τις επιθυμίες και τα συναισθήματα και τις σκέψεις που επικρατούν εκεί σ’ αυτό το χώρο των μορφογεννητικών πεδίων, επέρχονται και τα αντίστοιχα γεγονότα στη ζωή μας, τα γεγονότα πλέον του εξωτερικού κόσμου. Είναι κάτι το οποίο βρίσκεται σε επίπεδο έρευνας και σε πανεπιστημιακό επίπεδο σήμερα, που γίνεται μια επισταμένη μελέτη του λεγόμενου νοοσφαιρικού θορύβου, δηλαδή των εκπομπών σ’ ένα επίπεδο σκέψης, σαν αυτό που λέγαμε των μορφογεννητικών πεδίων, απ’ το οποίο αποδεικνύεται ότι σ’ αυτό το χώρο κυκλοφορούν πράγματι και διαδίδονται οι σκέψεις από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη και οι επιρροές αυτές οι αόρατες, αρχίζουν και γίνονται πλέον μετρήσιμο μέγεθος. Το μέλλον γενικά υπόσχεται πολλά επάνω σ’ αυτό το πεδίο, εκείνο όμως το οποίο είναι ούτως ή άλλως διαπιστωμένο απ’ την αρχαιότητα και απλώς ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 184 επιβεβαιώνεται σήμερα, είναι ότι εν γένει, ότι σκέψεις ή συναισθήματα σπέρνουμε, ανάλογες καταστάσεις θερίζουμε κι αυτό είναι κάτι το οποίο έχουμε βιώσει όλοι φαντάζομαι στη ζωή μας και θα έχετε παρατηρήσει ότι σε περιόδους που είμαστε αισιόδοξοι, ή βρισκόμαστε σε περιβάλλον όπου καλλιεργείται ένα θετικό κλίμα σκέψεων και συναισθημάτων, τα πράγματα έρχονται και πολύ καλύτερα στην πράξη, ενώ αντίθετα όταν βρισκόμαστε σε περιβάλλον, ή με ανθρώπους οι οποίοι είναι απαισιόδοξοι και αρνητικοί, αυτό επηρεάζει και τη δική μας τη ζωή, με αποτέλεσμα να έχουμε δυσάρεστα γεγονότα, από απλά πράγματα, μέχρι την εκδήλωση ασθενειών κ.ο.κ. Όταν αναφερόμαστε σε ενεργοποίηση του ελληνικού αρχετύπου, άρα εννοούμε, ότι έχει αρχίσει και καλλιεργείται μια σκεπτομορφή, δηλ. ένα σύνολο θετικών ιδιοτήτων και συναισθημάτων, ως προς τα ελληνικά πράγματα, μέσα από την ενεργοποίηση της οποίας, της σκεπτομορφής δηλ. αρχίζει και δημιουργείται μια γέφυρα, μια ένωση ανάμεσα στην Ελλάδα και τον Ελληνισμό, έτσι όπως τον γνωρίζουμε να εκφράζεται σε υλικό επίπεδο και στο ιδεατό του πρότυπο, στο καλύτερο δηλ. δυνατό στάδιο εξέλιξης που θα μπορούσε να έχει με βάση τις παρούσες συνθήκες. Αυτό σημαίνει ενεργοποίηση του ελληνικού αρχετύπου. Αυτή η σκεπτομορφή της ενεργοποίησης του ελληνικού αρχετύπου, όπως αυτή που καλή ώρα που καλλιεργούμε εδώ κάθε τρίμηνο. Δεν είμαστε οι μόνοι. Είναι μια ιστορία η οποία έχει ξεκινήσει περίπου μια δεκαετία πριν και την οποία έχουμε δει να εκφράζεται ποικιλοτρόπως.Θα δούμε τα στάδια μέσα από τα οποία εξελίσσεται μια σκεπτομορφή. Όπως είπαμε κάθε τέτοιο πακέτο, που το ονομάζουμε σκεπτομορφή, χαρακτηρίζεται από σκέψεις, συναισθήματα και προθέσεις, επιθυμίες. Κάθε σκεπτομορφή μέχρι να γειωθεί, μέχρι ν’ αρχίσει να προκαλεί αυτές τις απαραίτητες αλλαγές σε υλικό επίπεδο, για να την καθιερώσει περνάει από τρία συγκεκριμένα στάδια. Το πρώτο στάδιο που είναι το πιο εύκολο αν και μακροχρόνιο, είναι το στάδιο το νοητικό, δηλαδή πρώτα αρχίζει μια σκεπτομορφή και καθιερώνεται ως τρόπος σκέψης, ως αντίληψη και ως θεωρητική αναγκαιότητα. Αφού λοιπόν εδραιωθεί στο νοητικό επίπεδο των ανθρώπων, μετά περνάει σ’ ένα δεύτερο στάδιο που αφορά περισσότερο στο θυμικό, δηλ. αυτή η νοητική αναγκαιότητα και η γνώση και η αντίληψη, αρχίζει και δημιουργεί, πυροδοτεί την επιθυμία και το πάθος. Και μόνο αν επιτευχθεί μια μόνιμη συναισθηματική έξαρση ως προς το αποτέλεσμα της σκεπτομορφής, τότε περνάμε στο τρίτο στάδιο, όπου αρχίζουν και επέρχονται γεγονότα στο υλικό επίπεδο. Τότε αρχίζουν οι αλλαγές που θα καθιερώσουν τη σκεπτομορφή. Βρισκόμαστε λοιπόν, σ’ ένα κρίσιμο στάδιο σήμερα όπου έχουμε προσεγγίσει αυτό το δεύτερο στάδιο της πυροδότησης του θυμικού. Εδώ και δέκα χρόνια, η καλλιέργεια αυτής της σκεπτομορφής έγινε όπως είπαμε με πάρα πολλούς ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 185 τρόπους και επιτεύχθηκε ως εδραίωση στο νοητικό. Αν δείτε στην τελευταία δεκαετία πόσα βιβλία έχουν γραφτεί γύρω από το θέμα του ελληνισμού και την ανάγκη αφύπνισης της Ελλάδας, πόσα άρθρα έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά και εφημερίδες, πόσες εκπομπές έχουν γίνει, πόσοι όμιλοι ή σύλλογοι έχουν δημιουργηθεί που ασχολούνται ειδικά μ’ αυτό το θέμα, θα εντυπωσιαστείτε πραγματικά. Αυτό όμως έγινε και πράγματι έχει δημιουργηθεί αυτή η θεωρητική ανάγκη, γι αυτό έχουμε περάσει σ’ αυτό το στάδιο του θυμικού και εδώ προσέξτε ότι περνώντας στο στάδιο του θυμικού θα ήταν μοιραίο να γίνουν και ορισμένες ακρότητες, ή ορισμένες συμπεριφορές, ή έκφραση συναισθημάτων που σε μας που θεωρούμε τον εαυτό μας πνευματικό άνθρωπο, μπορεί και να μας ξενίζουν. Όμως αν το δείτε αποστασιοποιημένα το πράγμα, θα καταλάβετε ότι κάθε σκεπτομορφή βρίσκει διέξοδο ν’ αρχίζει να εκφράζεται σε κείνα τα επίπεδα που είναι ευκολότερο, δηλ. ακολουθεί αυτό που λέμε δρόμο της ελάχιστης αντίστασης. Έτσι λοιπόν εμένα δεν μου κάνει καθόλου εντύπωση, το ότι σε επίπεδο θυμικού η σκεπτομορφή αυτή σ’ αυτά τα πρώτα της βήματα, εκφράζεται ως επί το πλείστον σε θέματα εθνικού χαρακτήρα, ξεκινώντας από τα εθνικά ζητήματα και φθάνοντας μέχρι το ποδόσφαιρο ή τον αθλητισμό. Είναι τα μόνα πεδία τα οποία αυτή τη στιγμή δίνουν πρόσφορο έδαφος και δημιουργούν υποδοχές για συναισθηματική έξαρση. Έτσι λοιπόν, να διαχωρίσουμε τις πραγματικές συνθήκες οι οποίες προσφέρονται από το επιθυμητό για μας, που προφανώς πιστεύω ότι όλοι μας συμφωνούμε πως το ζητούμενο για το ελληνικό αρχέτυπο δεν είναι η κατάκτηση του πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος στο ποδόσφαιρο και ίσως ούτε καν το ιδανικό μας να είναι, η διοργάνωση μιας επιτυχημένης ολυμπιάδας, ή πόσο μάλλον να κερδίσουμε το ματς με την Αλβανία που ακολούθησε, ή με την Τουρκία. Όμως δεν θα πρέπει να σνομπάρουμε ούτε να τα βλέπουμε και με ένα τρόπο ελιτίστικο όλα αυτά τα φαινόμενα, γιατί όπως σας είπα, η σκεπτομορφή πάντα εκείνους τους ακροδέκτες μέσα στην κοινωνία οι οποίοι είναι πιο δεκτικοί, ακολουθώντας το νόμο της ελάχιστης αντίστασης, στη διαδρομή της ελάχιστης αντίστασης. Αν λοιπόν δείτε την πορεία που έχουμε ακολουθήσει μέχρι σήμερα σαν ελληνισμός, θα δούμε ότι τη μερίδα του λέοντος της ενέργειας που έχει καλλιεργηθεί μέχρι τώρα την έχουν απορροφήσει τα εθνικά θέματα και νομίζω ότι τουλάχιστον όσον αφορά τα εθνικά θέματα νομίζω ότι το πράμα έχει πάει αρκετά καλά και σίγουρα θα πάει καλύτερα. Αν θέλουμε να μιλήσουμε όμως ως προς το ευκταίο και όχι ως προς το αντικειμενικό, θα έλεγα ότι απαιτείται μια πολύ μεγάλη σοβαρότητα απ’ όσους κάνουν συνειδητή δουλειά προκειμένου η ενέργεια της εθνικής συλλογικής σκεπτομορφής να αρχίσει να στρέφεται και σε τομείς περισσότερης ουσίας από πλευράς κοινωνίας δηλ. ν’ αρχίζει να στρέφεται σιγά-σιγά προς τους τομείς της παιδείας, της οικονομίας, της μέριμνας, της κοινωνικής ευαισθησίας, του πολιτισμού. Αυτό είναι κάτι που θα γίνει μοιραία είτε εμείς ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 186 συνειδητά το σπρώξουμε, το ωθήσουμε είτε όχι. Απλώς αν ακολουθήσουμε μια συνειδητή δράση και μια συνειδητή πόλωση της προσοχής μας, θα επισπεύσουμε πολύ πιο γρήγορα το όλο θέμα. Όταν λέμε λοιπόν ενεργοποίηση του ελληνικού αρχετύπου, βρισκόμαστε σήμερα σε μια φάση όπου καλούμαστε να στρέψουμε και να γειώσουμε ακόμα περισσότερο την ενέργεια αυτής της συλλογικής σκεπτομορφής από το καθαρά θυμικό επίπεδο στο οποίο βρίσκεται σήμερα σ’ ένα επίπεδο έφεσης δηλ. να περάσει σαν μια έφεση και μια ευγενή επιθυμία πλέον στους Έλληνες από τη χοντροκομμένη έκφραση της αναγνώρισης της Ελλάδας ως σούπερ δύναμης, ή ακραίων εκφράσεων του στυλ το ελληνικό DNA και καταστάσεις εθνικιστικές ή ρατσιστικές, που κι αυτές σας επαναλαμβάνω μέσα στο πρόγραμμα είναι, ωστόσο ο πνευματικός άνθρωπος καλείται αυτή την ενέργεια η οποία εκφράζεται, επαναλαμβάνω μ’ αυτό τον πιο πρωτόγονο θυμικό τρόπο, να τη μετατρέψει σε μια έφεση και σε μια ευγενή φιλοδοξία προκειμένου η ανθρωπιά και η αγάπη και η κοινωνική ευαισθησία να εμποτίσουν την κοινωνία μας, αλλά κι αυτό που λέμε ελληνισμός ν’ αγκαλιάσει την Ελλάδα και τον υπόλοιπο κόσμο μέσα από κείνες τις διαχρονικές αξίες τις οποίες διαθέτει η Ελλάδα και οι οποίες αυτή τη στιγμή είναι κοινωνικά ευτελείς, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Σήμερα σ’ ολόκληρο τον κόσμο μπορεί όπως και παλιά στην εποχή του Διαφωτισμού να επικαλούνταν κάποιοι και να επικαλούνται και σήμερα τις αξίες του ελληνισμού και τη γνώση και τη σοφία του ελληνισμού, ωστόσο, βλέπουμε ότι οι προθέσεις τους δεν είναι οι καλύτερες. Θα λέγαμε δηλ. ότι όσον αφορά την αίγλη της Ελλάδας έχουμε κερδίσει πολλούς πόντους, λέγοντας το λαϊκά, όσον αφορά όμως την εκμετάλλευση αυτής της αίγλης για το πώς θα περάσει μες την κοινωνία και τι ιδεολογικό οπλοστάσιο θα δώσει σε κάποιους για να ανεβάσουν το επίπεδο της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από άνθρωπο, βλέπουμε ότι επίσης είναι κάτι το οποίο συμβαίνει. Όταν λοιπόν μιλάμε για πραγματική αφύπνιση του ελληνικού αρχετύπου διευκρινίζω, δεν εννοούμε ούτε να επικρατήσει η Ελλάδα έναντι των άλλων, ούτε η φήμη της απλώς ν’ αγκαλιάσει τον κόσμο, διότι αυτό είναι κάτι που το έχει κάνει ήδη, ούτως ή άλλως. Αλλά εννοούμε οι θετικές και διαχρονικές αξίες οι οποίες έχουν εκφραστεί απ’ αυτό που λέμε ελληνισμός να μπορέσουν σιγά-σιγά να γίνουν κτήμα όλων των ανθρώπων και όχι μόνο σε ένα διανοητικό επίπεδο, ή σε επίπεδο συμπεριφοράς, αλλά και σε επίπεδο κοινωνίας, σε επίπεδο κοινωνικών θεσμών. Αυτό θεωρούμε ότι ισοδυναμεί με τον ανώτερο ελληνικό δρόμο και αν έχει κάτι να συνεισφέρει η Ελλάδα στην παγκόσμια κοινότητα είναι ακριβώς με το να αποτελέσει ένα πρότυπο ως προς τη λειτουργία των θεσμών της, ένα πρότυπο προς μίμηση, το οποίο θα θελήσουν να το ακολουθήσουν και οι άλλοι, όχι από λύπηση, ή από θαυμασμό ενός αρχαίου μεγαλείου, αλλά επειδή ακριβώς θα βλέπουν να ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 187 εκφράζεται ένα ανώτερο εξελικτικό μονοπάτι μέσα από τους Έλληνες και εξ επαγωγής θα το πιάνουν αυτό ενεργειακά και θα προσπαθούν κι εκείνοι να το ακολουθήσουν. Αυτό εννοούμε όταν λέμε συνεισφορά της Ελλάδας στην παγκόσμια κοινότητα μέσα από την πορεία προσέγγισης του ανώτερου δρόμου, του ανώτερου εαυτού της που είναι αυτό ακριβώς το ελληνικό αρχέτυπο. Αυτό λοιπόν είναι το αντικείμενό μας, αυτό προσπαθούμε να κάνουμε και μέσα από τον ομαδικό οραματισμό, αυτό προσπαθούν και κάποιες άλλες αντίρροπες, αντίπαλες δυνάμεις, να εξασθενίσουν, ή να αποπροσανατολίσουν. Είναι μέσα στο παιχνίδι της ζωής. Δεν έχει νόημα όμως να αναφέρεσαι, γιατί θα παρατηρήσατε όλοι σας ότι μόλις πριν από την έναρξη των ολυμπιακών αγώνων, ξεκίνησε κάποια ενεργειακή κόντρα θα λέγαμε και αν κάποιος δεν θέλει να βλέπει τα γεγονότα μ’ έναν τυχαίο τρόπο, αλλά θέλει να τα βλέπει συνδυάζοντας κάποιες συγχρονικότητες, θα παρατηρήσατε ότι πράγματι κάλυψε μια ατυχία ας πούμε εντός εισαγωγικών ατυχία, κάποια πρόσωπα τα οποία θεωρούνταν πρόσωπα κλειδιά για την Ελλάδα, αντιθέτως η Ελλάδα γλίτωσε, διέσωσε το γόητρό της στους ολυμπιακούς μέσω αουτσάιντερς, μέσω κάποιων προσώπων τα οποία δεν τα περιμέναμε. Αυτή η κόντρα συνεχίζεται και μέχρι τώρα και θα συνεχίζεται, δεν υπάρχει όμως καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης τέτοιου είδους συγκρούσεων, παρά μόνο η σταθερή πόλωση στο θετικό, η σταθερή και απαρέγκλιτη προσήλωση σ’ αυτές τις αξίες που είπαμε, τα ιδανικά, τις θετικές διεξόδους, τις οποίες μπορούμε να κατοχυρώσουμε σιγά-σιγά στην ελληνική κοινωνία. Και αυτό είναι που πρέπει να κάνουμε όλοι μας αδιαφορώντας από κει και πέρα για οποιεσδήποτε αντιδράσεις υπάρξουν. Άλλωστε η εκδήλωση μιας αντίδρασης είναι και η μοναδική διαβεβαίωση του ότι κάτι κινείται, νόμος δράσηςαντίδρασης. Εάν δεν υπήρχαν αντιδράσεις θα σήμαινε ενδεχομένως ότι κάνουμε και μια τρύπα στο νερό τόσο καιρό. Προσήλωση λοιπόν, στο θετικό, προσήλωση στις αξίες που πρέπει να κυριαρχήσουν και αδιαφορία για οποιαδήποτε αντίδραση εκδηλώνεται. Είναι κι αυτή μέσα στο πρόγραμμα και ακριβώς δείχνει την επιτυχή πορεία κάποιας αφύπνισης, η οποία ήδη έχει ξεκινήσει.

ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΛΑΝΕΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ. Ποια είναι τα αρχικά ερεθίσματα που συνήθως παίρνουμε μπαίνοντας σ΄ αυτόν το χώρο της αναζήτησης; Από όποια παράδοση κι αν ξεκινήσει κανείς και πάρει ένα βιβλίο στα χέρια του, θα πάρει μια εικόνα εντελώς εντυπωσιακή. Αυτό το ονόμαζε ο Καστανέντα στα βιβλία του «Ιστορίες Δύναμης». Δηλαδή αν πάρει την Αυτοβιογραφία ενός Γιόγκι του Γιογκανάντα που ήταν από τα πρώτα βιβλία ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 188 που διαβάσαμε πολλοί, παίρνει μια εικόνα ότι με το που θα μπει σ΄ αυτόν τον χώρο θα βρει έναν δάσκαλο ο οποίος θα αρχίσει να εμφανίζει και να εξαφανίζει αντικείμενα, να βγαίνει από το σώμα του και να κάνει αστρικές προβολές, να έχει επαφή με αστρικές οντότητες. Παίρνει μια γεύση που τον προδιαθέτει για κάτι τελείως εξωπραγματικό. Τι να διαβάσει, να διαβάσει τον Μιλαρέπα τον μεγάλο γιόγκι του Θιβέτ; Παρόμοια πράγματα θα διαβάσει για αιωρήσεις, για τρομερές τεχνικές μαγείας, για ανθρώπους που διανύουν φοβερές αποστάσεις μέσα σε δύο ώρες, χωρίς ανάσα και διάφορες άλλες ιστορίες δύναμης.Να διαβάσει στην Δυτική παράδοση τα βιβλία της Dion Fortune; Θα νομίζει ότι συνεχώς βρίσκεται σε πάλη με μαύρους μάγους και σφραγίδες του αστρικού και όλα τα σχετικά! Η ουσία είναι ότι από όπου κι αν ξεκινήσει κανείς αυτά τα ερεθίσματα που δέχεται κυρίως μέσω βιβλίων, αλλά και αντιπροσώπων του χώρου οι οποίοι κατά κάποιον τρόπο πουλάνε το Θεό και άρα πουλάνε πολύ παραμύθι και πολύ εξωτισμό, έχει μια εικόνα εντελώς διαφορετική από αυτή που θα βρει στην πραγματικότητα. Έτσι λοιπόν για να συνοψίσουμε τα αρχικά ερεθίσματα στα οποία είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι αν όχι όλοι από μας εδώ μέσα, αποτέλεσαν το αρχικό μας κίνητρο, μπαίνουμε σ΄ αυτόν τον χώρο με μια ιδέα ότι θα μας ανοίξει το τρίτο μάτι όπως περιγράφει ο Λόμπσανγκ Ράμπα στα βιβλία του, ότι θα γνωρίσουμε κάποιον που θα μας αγγίξει, ή θα μας δώσει σε μια μέρα μια μύηση και ξαφνικά θα αποκτήσουμε διαίσθηση και ενόραση, ότι θα είμαστε το αγαπημένο παιδί των διδασκάλων της Ιεραρχίας με τους οποίους θα έχουμε καθημερινή επαφή, καλύτερη από αυτήν που είχε η Μπλαβάτσκυ, ή η Αλίκη Μπέιλυ. Πιστεύουμε ότι με το που θα μπούμε εκεί μέσα, επειδή εμείς είμαστε οι σούπερ καλοί, κάποιοι, οι σούπερ κακοί, ασχολούνται μαζί μας οπότε αρχίζουμε και μας δημιουργείται η αίσθηση και πονηρευόμαστε ότι κάποιος μας κάνει κάτι, είμαστε συνέχεια σε συναγερμό, νομίζουμε ότι θα αποκτήσουμε ενόραση, διαίσθηση και το χειρότερο από όλα, πολλοί νομίζουν ότι θα αποκτήσουν δυνάμεις με τις οποίες θα αλλάξουν άρδην τη ζωή τους. Άλλος ότι θα αποκτήσει σύντομα λεφτά, θα είναι οικονομικά ανεξάρτητος και αυτό το ντύνει φυσικά με τη φιλοσοφία ότι όντας οικονομικά ανεξάρτητος θα μπορεί θα υπηρετήσει καλύτερα τους συνανθρώπους του (γιατί χρειαζόμαστε και μια δικαιολογία για κάτι δεν μπορούμε να παραδεχτούμε ότι θέλουμε τα χρήματα μόνο επειδή τα θέλουμε, πρέπει να έχουμε και ένα φιλοσοφικό υπόβαθρο από πίσω!) άλλος νομίζει ότι θα βρει αμέσως τον σύντροφο της ζωής του διότι μπλέκοντας με την αναζήτηση θα βρει το καρμικό του ταίρι, και ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 189 άλλος νομίζει ότι όλα τα μειονεκτήματα της προσωπικότητάς του μόλις κάνει δυο διαλογισμούς ή πέντε ενεργοποιήσεις των τσάκρας, όλα αυτά θα στρώσουνε και θα ησυχάσουν και ξαφνικά θα γίνει ένας τέλειος άνθρωπος.Αυτά είναι πράγματα που όπως είπα τα έχουμε ζήσει όλοι και το πρόβλημα με αυτά ποιο είναι; Εδώ είναι το θέμα. Συνήθως όταν ξεκινάμε έχουμε όλες αυτές τις φιλοδοξίες για διεύρυνση του νου, για δυνάμεις, για ικανότητες, για τρομερές αλλαγές, για παρέα με εξωδιαστατικές οντότητες, αγγέλους κλπ και ποτέ δεν μας περνά από το μυαλό, ξεκινώντας, να σκεφτούμε ΤΙ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟΝ ΜΑΣ, ΤΙ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΜΑΣ. Συνήθως, κανένας δεν μας λέει ότι πόσους βρε παιδιά ξέρουμε τουλάχιστον στην καταγεγραμμένη ιστορία οι οποίοι να θεωρήθηκαν φωτισμένοι, άγιοι ή να είχαν τέτοιου είδους ικανότητες και διασυνδέσεις, πόσους; Είναι μετρημένοι στα δάχτυλα. Από πού και ως που πρέπει να έχει κανείς την υπεροψία και την ψευδαίσθηση κυρίως ότι μπαίνοντας σε έναν τέτοιο χώρο, θα γίνει μύστης ενός τέτοιου επιπέδου; Αυτό όμως δεν μας το λέει κανένας.Αυτό έχει μια πολλαπλή αρνητική επίπτωση.Οι δύο κυριότερες αρνητικές επιπτώσεις είναι

1. Μας

απομακρύνει από τα πραγματικά προβλήματα της προσωπικότητάς μας, λειτουργώντας ως ναρκωτικό. Εκείνο που πρέπει να έχουμε όλοι υπόψη μας είναι το κίνητρο για το οποίο ο καθένας μας μπαίνει στην αναζήτηση. Είτε μας αρέσει είτε όχι, είναι ιδιοτελές. Αυτός είναι ο λόγος που όλες οι παραδόσεις, συγκαλυμμένα ή φανερά έχουν τολμήσει να το πουν. «Ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται,» «Σκότωσε το εγώ», λέει ο Ινδουισμός. «αν πεθάνεις πριν πεθάνεις δεν θα πεθάνεις όταν πεθάνεις» λένε οι Αγιορείτες. Δεν υπάρχει παράδοση που να μην τονίζει ότι ο εχθρός της αναζήτησης είναι το ίδιο μας το εγώ, η ίδια μας η προσωπικότητα. Έλα όμως που η προσωπικότητα και το εγώ μας είναι εκείνο που μας βάζει μέσα στην αναζήτηση!

Και εδώ έχουμε μια πολύ τραγική αντίφαση, η προσωπικότητά μας ξεκινάει γιατί νομίζει ότι θα πετύχει πράγματα που θα την κάνουν πιο ισχυρή ενώ μπαίνει σε έναν δρόμο ο οποίος είναι μοιραίο κάποια στιγμή να την θανατώσει (όχι με την έννοια της εξαφάνισης αλλά με την έννοια της ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 190 εναρμόνισης). Αλλού για αλλού πηγαίνουμε λοιπόν. Γιατί από αλλού ξεκινάμε μιας που η αρχική μας αφορμή και το αρχικό μας κίνητρο είναι υποσυνείδητα καθαρά προσωπικό και αλλού διαπιστώνουμε σιγά-σιγά ότι αρμενίζουμε. Αυτή είναι η πρώτη αρνητική κατάσταση. Σε αυτή τη φάση ας κάνουμε μια προβολή να θυμηθούμε πιο ήταν το αρχικό μας κίνητρο. Θα δούμε ότι συνήθως, η φάση κάτω από την οποία ξεκινάμε την αναζήτηση είναι μια φάση προβλημάτων. Είτε έχουμε χωρίσει με κάποιον σύντροφό μας και είμαστε σε μια κατάσταση που νιώθουμε μοναξιά και κενό. Είτε έχουμε βιώσει κάποιον μικρό, ή μεγάλο θάνατο. Είτε έχουμε απογοητευθεί από κάποια επαγγελματική μας αποτυχία. Είτε έχουμε συμπιεστεί από κάποιες συνθήκες και νιώθουμε πνιγμένοι. Από όπου και αν το πιάσουμε ακόμα κι αν ξεκινάμε από προσωπικά, ψυχολογικά προβλήματα θα βρούμε ότι πάντα το αρχικό κίνητρο είναι ΝΑ ΞΕΦΥΓΟΥΜΕ. Εμείς αυτό το έχουμε βαφτίσει υπέρβαση, αλλά αν το ψάξετε καλά θα δείτε ότι το βαθύ μας κίνητρο είναι να ξεφύγουμε, να ησυχάσουμε, να διώξουμε τους παράγοντες εκείνους που μας προκαλούν πόνο. Εκείνο που δεν καταλαβαίνουμε είναι ότι προσπαθούμε να ξεφύγουμε από τον ίδιο μας τον εαυτό, πράγμα που δεν γίνεται. Και κάποια στιγμή όσο και να ξεφεύγουμε, είμαστε αναγκασμένοι να γυρίσουμε πίσω και να τον αντιμετωπίσουμε. Γιατί αν δεν το κάνουμε αυτό δεν μπορούμε να προχωρήσουμε πουθενά. Πρώτο λοιπόν μεγάλο συμπέρασμα και μεγάλη αλήθεια είναι ότι δεν μπορεί κανείς να προχωρήσει και να απαλλαγεί από τις πλάνες της αναζήτησης αν δεν αποφασίσει να αντιμετωπίσει τον ίδιο του τον εαυτό και να σταθεί μπροστά του, να τον δει κατάματα και να λύσει αυτούς τους κόμπους οι οποίοι αρχικά τον οδήγησαν να μπει στο χώρο της αναζήτησης. Ο δεύτερος αρνητικός παράγοντας είναι ότι με αυτό το κλίμα το καλλιεργημένο και με αυτή τη μυθοπλασία η οποία χαρακτηρίζει το χώρο, ο ίδιος ο χώρος στιγματίζεται από τη στιγμή που συνήθως μόλις περάσει κάποιο χρονικό διάστημα και δούμε ότι κάνοντας 10,50,100 φορές μια πρακτική διαλογισμού ή διαβάζοντας κάποια πράγματα, κάνοντας πέντε προσπάθειες δούμε ότι δεν προχωράμε ή δούμε ότι για κάποιους λόγους ο αρχικός μας ενθουσιασμός κάμφθηκε και εδώ ερχόμαστε πάλι ενώπιος ενωπίω και πρέπει να αντιμετωπίσουμε απευθείας κάποια προβλήματά μας, συνήθως εκεί αντί να καταλάβουμε ότι αυτό ακριβώς πρέπει να κάνουμε παρατάμε τον χώρο αναζήτησης στον οποίον βρισκόμαστε γιατί π.χ τα βρήκαμε μπαστούνια, γιατί δεν φωτιστήκαμε τόσο γρήγορα όσο νομίζαμε, ή γιατί δεν αποκτήσαμε τις σούπερ δυνάμεις ή δεν γίναμε ευτυχισμένοι από εκεί που ήμασταν δυστυχισμένοι και λέμε «μάπα το καρπούζι» πάμε παρακάτω. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 191 Πηγαίνουμε στην συνέχεια σε έναν επόμενο χώρο επειδή ο προσωπικότητά μας ποτέ δεν πιστεύει ότι φταίει, άρα φταίει ο χώρος της αναζήτησης στον οποίον βρεθήκαμε, παρατάμε λοιπόν τον συγκεκριμένο χώρο και πηγαίνουμε σε έναν άλλον. Εκεί, επειδή συναντάμε καινούργια πρόσωπα, επειδή είναι άλλες οι τεχνικές, επειδή είναι άλλο το περιβάλλον μας ξαναπιάνει ο ενθουσιασμός. Λέμε «ά, τι ωραία, εδώ είμαστε!» Περνάει και εκεί ένα χρονικό διάστημα. Ξαναερχόμαστε αντιμέτωποι με τα συνήθη προβλήματά μας όταν ξεφουσκώσει ή σπάσει η φούσκα της πρώτης εντύπωσης και αποφαινόμαστε για άλλη μια φορά ότι ούτε αυτός ο χώρος είναι άξιος για μας που είμαστε τόσο ισχυρά μυημένοι, να μας φιλοξενήσει και πάμε παρακάτω. Κι έτσι βλέπουμε σε όλο τον κόσμο να έχει δημιουργηθεί μια στρατιά αναζητητών οι οποίοι δεν μπορούν να προχωρήσουν παρακάτω. Δυστυχώς βράζουν στο ζουμί τους διότι είναι σαν τις πεταλουδίτσες που νομίζουν ότι πετώντας από άνθος σε άνθος να πάρουν το νέκταρ, βρίσκουν κάποιες θεωρητικές δικαιολογίες ότι κάποια στιγμή θα συμπληρώσουν το παζλ της αναζήτησης, διότι άλλες πληροφορίες πήραν από τον τάδε και άλλες πληροφορίες πήραν από τον άλλον και αγνοούν ότι οι πληροφορίες δεν παίζουν κανέναν ρόλο, είναι ένα κενό πράγμα. Και με αυτόν τον τρόπο περνάει ο καιρός, το κεφάλι φουσκώνει από πληροφορίες μέχρι που κάποια στιγμή ή τα παρατάνε τελείως, ή γίνονται οι λεγόμενοι συνταξιούχοι του χώρου οι οποίοι έχουν περάσει, έχουν δώσει το παρόν και έχουν αποφοιτήσει από ένα σωρό χώρους της αναζήτησης, είναι πλέον οι βετεράνοι αν και όχι οι φτασμένοι, χαίρουν σεβασμού γιατί τους ξέρουν οι πάντες, αλλά των ίδιων η καρδούλα τους το ξέρει κατά πόσον είναι ευτυχισμένοι και τι πράγματα έχουν εμπεδώσει. Κάπως έτσι λοιπόν είναι η αλήθεια. Να δούμε τουλάχιστον, ποια είναι τα πράγματα που μπορεί κανείς να αποκομίσει μέσα από αυτήν την περιπέτεια της αναζήτησης. Για να μην απομυθοποιούμε τελείως το τοπίο, σας είπα στην αρχή ότι υπάρχουν κάποια λίγα άτομα –μετρημένα στα δάχτυλα- που βίωσαν πράγματι τέτοιου είδους εμπειρίες σαν κι αυτές που περιγράφονται στα βιβλία ή στις προφορικές παραδόσεις του χώρου. Όμως δεν θα πρέπει πρώτον, να έχουμε την αυταπάτη ότι θα είμαστε ένας από αυτούς και δεύτερον να ξέρουμε πολύ καλά ότι για να γίνει κανείς ένας από αυτούς, δεν μπορεί να γίνει επειδή έτσι το θέλει ο ίδιος. Μετράει η Χάρις, η ανταπόκριση εκ των Άνω δηλαδή. Μετράει το παρελθόν του καθενός καρμικά και κυρίως όπως το είπαμε και πριν όλοι το ξέρουν ότι το μεγαλύτερο εμπόδιο σ΄ αυτό το τελικό άλμα είναι η ίδια μας η προσωπικότητα, το ίδιο μας το εγώ. Άρα αντί κανείς να ονειρεύεται πως μπορεί να γίνει Ιησούς στη θέση του Ιησού, ή Βούδας στη ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 192 θέση του Βούδα το μόνο πράγμα που μπορεί να κάνει είναι να δουλέψει, να εργαστεί όσο το δυνατόν καλύτερα μπορεί με τον εαυτόν του, με την προσωπικότητά του, να εξωραΐσει και να λειάνει ότι μπορεί από εκείνες τις πτυχές της προσωπικότητάς του που τον βασανίζουν και τον καθηλώνουν. Και αν κάποτε μπορέσει να λειτουργήσει στα αληθινά ανιδιοτελώς και στα αληθινά σε αρμονία και σε επαφή με το όλον, τότε βλέπουμε αν θα επιλεγεί από την Χάρη, ή θα επιλεγεί από κάποιες ανώτερες δυνάμεις για να μπορέσει να προσφέρει, να υπηρετήσει. Μέχρι όμως και όσο κουβαλάει ο καθένας επάνω του αυτήν την προσωπικότητα που μας απορυθμίζει, μας φέρνει πόνο, μας απομακρύνει από το δρόμο μας δεν έχει νόημα να καλλιεργούμε τέτοιου είδους φρούδες ελπίδες. Το μόνο που έχει νόημα είναι όσο μπορούμε, σταθερά και προσηλωμένα, να εργαζόμαστε με την προσωπικότητά μας, να κάνουμε δουλειά. Αυτή είναι λοιπόν μια πρώτη αλήθεια. Στην πορεία αυτή και όσο εργάζεται κανείς με την προσωπικότητά του αναδύεται μια δεύτερη αλήθεια μέσα από την αυτοπαρατήρηση που κάνουμε στον εαυτόν μας, είτε μέσω μιας διδασκαλίας, ενός ομίλου, είτε ακόμα και μόνοι μας. Η αλήθεια αυτή που αναδύεται είναι ότι είμαστε ανεπαρκείς. Συνειδητοποιούμε πράγματα που στην αρχή δεν μπορούσαμε να τα συνειδητοποιήσουμε και αρχίζουμε και βλέπουμε κατάματα τις αδυναμίες μας, τους εγωισμούς μας, σταματάμε να τα κουκουλώνουμε και να τα χρυσώνουμε και τα βλέπουμε έτσι όπως είναι. Αυτή η αλήθεια μπορεί να μην είναι η ενόραση που νομίζαμε ότι θα αποκτήσουμε, ή οι τρομερές τηλεπαθητικές ικανότητες, αλλά είναι ένα πολύ πιο σημαντικό χάρισμα από αυτά. Η σημασία του να μπορέσουμε να δούμε τον εαυτόν μας όπως είναι ακόμα κι αν φρικάρουμε όταν αρχίζουμε να το διαπιστώνουμε αυτό το πράγμα αποτελεί μια ικανότητα, ένα σίντι, ένα χάρισμα το οποίο είναι πολύ πιο σπουδαίο από το να κάνει κάποιος έτσι και να μετακινεί αντικείμενα, ή να μαντεύει τις σκέψεις του άλλου. Γιατί ακόμα και όταν μετακινείς αντικείμενα τι θα το κάνεις, σε τι θα σου χρησιμεύσει; Ότι δεν θα σε κάνει να πηγαίνεις στο μπακάλη να ψωνίζεις, αυτό είναι το πρόβλημά σου, σε τι θα σε κάνει πιο ευτυχισμένο; Όσο μπαίνεις σ΄ αυτόν τον δρόμο αρχίζεις να αποκτάς μια ενσυναίσθηση, μια αυτογνωσία ότι βλέπεις πλέον την προσωπικότητά σου, τον εαυτόν σου γυμνό. Αυτή η αλήθεια σε φέρνει και σε μια μεγάλη δοκιμασία. Κινδυνεύεις σ΄ αυτήν τη φάση να απογοητευθείς. Διαπιστώνοντας πόσο ανεπαρκής είσαι, πολλές φορές σε βάζει στο δίλημμα και λες «αν είμαι έτσι όπως είμαι καλύτερα να μην έβλεπα, καλύτερα να μην το καταλάβαινα, καλύτερα ο συνάνθρωπός μου που ζει στον κόσμο του και νομίζει ότι είναι μια χαρά και ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 193 δεν έχει πάρει χαμπάρι τι κουσούρια έχει πάνω του, από μένα που το έχω καταλάβει και δεν μπορώ να κάνω τίποτα.» Μέσα από αυτήν την απομυθοποίηση -όποιος την αντέξει- σιγά-σιγά αποκτά και αναδύεται μέσα του μια δεύτερη αλήθεια. Ποια; Ότι αυτά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο ίδιος και αυτή η ατέλεια που είχε δει ότι τον χαρακτηρίζει δεν είναι καθόλου προσωπική του υπόθεση εντέλει. Αυτή είναι η δεύτερη μεγάλη αλήθεια. Τα ίδια προβλήματα και τις ίδιες ατέλειες τα βλέπει να προβάλλονται σαν καθρέφτης σε όλους γύρω του. Και τότε αρχίζει και συνειδητοποιεί την κοινότητα και την ενότητα της ύπαρξης. Και αρχίζει και αναδύεται μια δεύτερη αλήθεια η οποία δεν είναι φιλοσοφική ούτε νοητική, αλλά βιωματική ότι στην ουσία όταν δεις καλά τον εαυτόν σου και τον συμπονέσεις γι αυτά που συμβαίνουν και για τις ανεπάρκειές του, αρχίζεις και συμπονάς τους πάντες και αρχίζεις και βιώνεις ότι υπάρχει μια ενότητα των φαινομένων και των προσώπων και ότι η ύπαρξη δεν λειτουργεί διαφορετικά μέσα από σένα και μέσα από τον διπλανό, αλλά λειτουργεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Αυτό λοιπόν είναι η δεύτερη μεγάλη αλήθεια που μπορεί να μην είναι καθόλου φανταιζί σαν αυτές που διαβάζουμε στα βιβλία που είπαμε, αλλά είναι πολύ πιο ουσιαστική από όλα τα κατορθώματα του κάθε γιόγκι, ή του κάθε μύστη για τα οποία διαβάζουμε. Τρίτον αφού έχουμε έρθει ενώπιος ενωπίω, έχουμε δει τον εαυτόν μας όπως είναι τον έχουμε συμπονέσει, όπως είπαμε και έχουμε αντιληφθεί ότι η ύπαρξη όπως φωνάζει με αγωνία μέσα από μας με τον ίδιο τρόπο φωνάζει και μέσα από όλα τα υπόλοιπα όντα, αρχίζουμε και αντιλαμβανόμαστε ότι μέσα σε αυτή την κοινότητα, η κάθε μονάδα πλέον της ύπαρξης χαρακτηρίζεται από μια ασύγκριτη μοναδικότητα. Και έτσι ότι είναι πολύ σημαντικό να τιμούμε την μοναδικότητα του καθενός και άρα να τιμούμε και τη μοναδικότητα τη δικιά μας. Όταν το συνειδητοποιήσουμε αυτό το πράγμα που είναι μια τρίτη μεγάλη αλήθεια, τότε είναι η μόνη φάση που γινόμαστε ειλικρινά φίλοι με τον εαυτόν μας που συμφιλιωνόμαστε δηλαδή μαζί του και τότε πλέον είναι ζήτημα καθαρά ενέργειας να μαζέψουμε την απαραίτητη ενέργεια, το απαραίτητο ποσόν δύναμης για να μπορέσουμε να αλλάξουμε όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά τα οποία έχουμε συμπονέσει πάνω μας. Αυτό είναι και το τελευταίο στάδιο και η τελευταία αλήθεια, η οποία είναι και η πιο δύσκολη από όλες και εκεί κρίνονται και οι περισσότεροι για το αν θα μπορέσουν να έχουν μια τελική επίτευξη, ή όχι. Δεν μιλάμε λοιπόν για δύναμη του στυλ αν θα μπορούμε να τρέχουμε μερόνυχτα με 100 χλμ την ώρα, για δυνάμεις που να μας κάνουν να ανυψωνόμαστε, ή να γινόμαστε αόρατοι, διότι αυτά δεν χρησιμεύουν σε τίποτα απολύτως, αλλά μιλάμε σε ένα μη συμβολικό επίπεδο, σε ένα πραγματικό επίπεδο, ότι η τρίτη αλήθεια είναι μέσα από το ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 194 δρόμο της αναζήτησης, κάποια στιγμή αρχίζουμε και μαζεύουμε και νιώθουμε να σχηματίζεται πάνω μας η απαραίτητη ενέργεια για να μπορέσουμε να αλλάξουμε αυτές τις πτυχές της προσωπικότητας οι οποίες εμποδίζουν την ύπαρξη να λειτουργήσει ελεύθερα μέσα από μας. Όταν αρχίζει και γεννιέται αυτό το ποσόν ενέργειας, τότε μόνο μπορεί να έλθει η πραγματική απελευθέρωση, η οποία μπορεί να μην εκφράζεται με θαύματα, εκφράζεται όμως με το μεγάλο θαύμα ότι η ύπαρξη βρίσκει επιτέλους μια μονάδα, ένα μέσον να τιμήσει τον ίδιο τον εαυτόν της. Και αυτή είναι στην ουσία η έννοια της απελευθέρωσης, η έννοια της πραγμάτωσης. Ότι η ύπαρξη μπόρεσε να εκμεταλλευθεί στο μέγιστο βαθμό μια συγκεκριμένη μονάδα, ένα συγκεκριμένο άνθρωπο για να λειτουργήσει από μέσα του με τον τελειότερο τρόπο. Η αναζήτηση λοιπόν της τελειότητας με σεβασμό στην μοναδικότητα του καθενός μας είναι το ύστατο στάδιο δύναμης το οποίο μπορεί να πετύχει κάθε ενσαρκωμένος. Αν αυτό θα συνοδευτεί με φοβερές θεραπευτικές ικανότητες, με θαύματα ή με άλλου είδους χαρίσματα δεν έχει καμιά απολύτως σημασία, πιστέψτε με, όλα αυτά έρχονται και παρέρχονται δεν επηρεάζουν σε τίποτα το περιβάλλον. Το να θεραπεύσει κάποιος δέκα ανθρώπους όταν θα γίνουν καλά, θα ξαναρχίσουν τις ίδιες βλακείες να κάνουν. Και να κάνει το σούπερ θαύμα κάποιος θα τον βγάλουν στα παράθυρα στην τηλεόραση και θα τον ξεφτιλίσουν μέσα σε μια βδομάδα. Δεν παίζουν ρόλο αυτά. Ακόμα και στην εποχή του Χριστού δεν πάει να έκανες ότι θαύμα να είναι, είδαμε πως καταντάνε τα θαύματα. Η τέλεια λοιπόν επίτευξη που μπορεί κάποιος να έχει, σας είπα, είναι το να δώσει το έδαφος, κάνοντας εκείνες τις απαραίτητες αλλαγές επάνω του, στο ρεύμα της ζωής και της ύπαρξης να λειτουργήσει από μέσα του με τον τελειότερο δυνατό τρόπο. Αυτή είναι λοιπόν η τρίτη μεγάλη αλήθεια της ύπαρξης. Αν θέλουμε τώρα να συνοψίσουμε όλα αυτά που είπαμε σήμερα θα λέγαμε ότι το να επιμένεις σε ένα δρόμο δεν πρέπει καθόλου να σχετίζεται με αυτά τα αποτελέσματα που νόμιζες, ή ακούς δεξιά και αριστερά, ότι θα πρέπει να έχεις. Αντίθετα το να επιμένεις σε έναν δρόμο της αναζήτησης σημαίνει ότι είσαι αποφασισμένος να αποκτήσεις αυτογνωσία, να αποκτήσεις αίσθηση ενότητας με το όλον και τρίτον να αλλάξεις δραστικά επάνω σου ότι εμποδίζει το ρεύμα της ύπαρξης, να περάσει από μέσα σου και να αφήσει τα αποτυπώματά του με τον τελειότερο δυνατό τρόπο σεβόμενος την μοναδικότητά σου. Αυτό είναι ότι πρέπει να έχει στο νου του ο καθένας να πετύχει μέσα από αυτήν την ιστορία και τίποτα παραπάνω. Κι αν έρθει κάτι παραπάνω θα είναι μόνο και μόνο για πολύ ειδικούς και συγκεκριμένους λόγους, τους οποίους εμείς δεν μπορούμε ούτε καν να φανταστούμε. Αυτό δεν είναι έτσι όπως το βιώνω εγώ, καθόλου ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 195 απογοητευτικό. Αν μπήκατε σ΄ αυτόν τον δρόμο για να γίνετε φακίρηδες πιστεύω ότι καλά θα κάνετε να βγείτε. Όσοι όμως έχετε αποκτήσει αυτήν τη σοβαρότητα να εννοείτε και να αντιλαμβάνεστε αυτά τα οποία συζητήσαμε σήμερα, νομίζω ότι κάθε άλλο παρά θα πρέπει να σας κάνουν να απογοητευθείτε, γιατί θα έχετε συνειδητοποιήσει, αντιθέτως ότι σε όλα αυτά τα χρόνια τουλάχιστον σ΄ αυτά που θίξαμε εδώ σίγουρα θα έχετε προχωρήσει. Είναι αμαρτία να σκεφτόμαστε ότι δεν μας αρκεί το λίγο, αλλά θέλουμε το πολύ. Γιατί το πολύ είναι ιδεατό, το λίγο είναι απτό και υπαρκτό και κάτι το οποίο έχουμε ήδη καταφέρει, το έχουμε κάνει. Και μόνο μέσα από αυτή την λογική μπορούμε να προχωρήσουμε. Αυτά είχα να σας πω. Πιστεύω ότι είναι ένα υλικό και θετικό το να μπορούμε να συζητάμε ειλικρινά μερικά πράγματα μεταξύ μας και ότι θα αποτελέσει μια αφορμή ίσως η σημερινή κουβέντα για τον καθένα να κάνει μια μικρή ανασκόπηση στο, σε τι πλάνες μπορεί να έχει πέσει. Και στο τι πράγματα έχει αληθινά κατακτήσει, έτσι ώστε να στρέψει τις προσπάθειες του σε ουσιαστικά πράγματα και όχι να κτυπά το κεφάλι του στον τοίχο ότι είναι δυστυχισμένος, ότι δεν κατάφερε να γίνει ο τάδε μάστερ θεραπευτής, ή ότι επειδή ακούει πράγματα που υποτίθεται ότι κάνουν οι άλλοι, αυτός να αισθάνεται μειονεκτικά επειδή υποτίθεται ότι δεν τα κάνει. Από παραμύθι έχουμε χορτάσει από εκεί και πέρα το θέμα είναι αν θα βρούμε το κουράγιο να δουλέψουμε και με πέντε αλήθειες. Η καταπολέμηση του φόβου. Είναι σημείο αιχμής, τον 21 αιώνα. Πριν ήταν το Αφγανιστάν, σήμερα το Παλαιστινιακό κλπ. υπάρχει ένας πολύ μεγάλος αριθμός πολιτών, ο οποίος καλλιεργεί και υφίσταται την καλλιέργεια μιας απαισιοδοξίας γιατί σκέφτεται ότι από την μια υπάρχει ο πυρηνικός κίνδυνος, από την άλλη τα χημικά και βιολογικά όπλα, η κλωνοποίηση του ανθρώπου, τα μεταλλαγμένα προϊόντα, το περιβάλλον το οποίο μέρα με τη μέρα υφίσταται σημαντικές φθορές και επί πλέον έχουμε ένα κράτος το οποίο δεν διασφαλίζει τη ζωή των πολιτών. Όλα αυτά, όχι αδίκως, φοβίζουν πολλούς οι οποίοι μιλάνε για μια περίοδο αποκάλυψης, κατά κάποιο τρόπο. Χωρίς λοιπόν να θέλουμε να αναιρέσουμε την ύπαρξη των πολλών και σοβαρών αυτών προβλημάτων, πιστεύω ότι θα πρέπει να εστιάσουμε την προσοχή μας και σ’ αυτά που πρέπει να κάνουμε εμείς ως συνειδητοί πολίτες, αλλά και σε κάποια πολύ σημαντικά σημεία φωτός τα οποία έχουν ήδη αρχίσει να φαίνονται και να λειτουργούν από τα τέλη του προηγούμενου αιώνα. Αν δούμε την επικινδυνότητα της κατάστασης που διανύουμε σήμερα και για τις κοινωνίες και για το οικοσύστημα, θα πρέπει, ως πρώτο σημείο, να λάβουμε υπόψη μας τον νόμο της κυκλικότητας, αλλιώς γνωστό ως τον νόμο των εναλλαγών. Η κεντρική του ιδέα είναι ότι, τη στιγμή που το σκοτάδι είναι πιο βαθύ, αρχίζει και γεννιέται το φως. Δεν υπάρχει νύχτα που να μην φέρει μέσα της το σπόρο της ημέρας, δεν υπάρχει ημέρα που να μην φέρει μέσα της το σπόρο της νύχτας, δεν υπάρχει περίοδος ευτυχίας που να μην δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια επερχόμενη ατυχία, δεν υπάρχει ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 196 εποχή που, όπως λέμε λαϊκά, να έχεις πιάσει πάτο και να μην εμπεριέχει μέσα της μια σημαντική ανάκαμψη. Έτσι, λοιπόν, με μαθηματική ακρίβεια, κάθε φορά που η ανθρωπότητα μπαίνει σε μια κατάσταση παρακμής, συμβαίνει να αρχίσουν να δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για μια μεγάλη επερχόμενη αναγέννηση. Γιατί να συμβαίνει, άραγε, κάτι τέτοιο; Γιατί να πρέπει να περνάμε όλοι μας και η ανθρωπότητα συνολικά, από μια τέτοια κατάσταση και να μην μπορούμε συνεχώς να προοδεύουμε και να προχωρούμε εξελικτικά; Γιατί να υπάρχει αυτή η σπείρα η οποία μας ταλαιπωρεί και να πρέπει να μας περνάει από σκοτεινές περιόδους για να μπορέσουμε μετά να βγούμε στο φως; Είναι θέμα δοκιμασίας. Και η δοκιμασία δεν είναι ούτε για να τιμωρηθεί ο άνθρωπος για τις αμαρτίες του, ούτε για να δουν κάποιοι αν είμαστε καλά παιδιά. Όπως η ίδια η ζωή φροντίζει προκειμένου να γίνει γερό ένα παιδί, από τα εκατομμύρια σπερματοζωάρια στην ερωτική πράξη, να μπορέσει να φτάσει το πιο γρήγορο για να έχει ποιότητα ο καινούργιος άνθρωπος, έτσι και σε κάθε είδος ζωντανό, αλλά και στην καθημερινή ζωή μας, θα έχετε παρατηρήσει ότι η ίδια η ζωή δημιουργεί δοκιμασίες και δυσκολίες για να βεβαιωθεί για την αξία, την αντοχή και την επιμονή κάποιου συγκεκριμένου είδους, προτού του εμπιστευθεί κάποιο σημαντικό ρόλο. Είναι ένας συμπαντικός νόμος που δημιουργεί αυτές τις καταστάσεις, τα εμπόδια και τις δοκιμασίες. Πρέπει, λοιπόν, να είμαστε σίγουροι ότι το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και τώρα.. Ποιο, δηλαδή; Το ότι αυτή τη στιγμή περνάμε μια περίοδο εξετάσεων για την ανθρωπότητα. Ο άνθρωπος δέχτηκε γνώση. Το σύμπαν του εμπιστεύτηκε κάποιες δυνάμεις τις οποίες κλήθηκε να αναπτύξει. Είναι το μόνο ον πάνω στον πλανήτη που μπορεί και διαχειρίζεται τους ενεργειακούς πόρους, έχει την ευθύνη για τα υπόλοιπα όντα, έχει την ευθύνη για το φυτικό βασίλειο και είναι το μόνο ον το οποίο μπορεί να δρα με αυτή την ελεύθερη βούληση που διαθέτει. Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που αυτές οι δυνάμεις τις οποίες εμπιστεύτηκαν στον άνθρωπο τον έχουν φέρει σε ένα στάδιο εξέλιξης το οποίο όμως, καλώς ή κακώς, είναι αναντίστοιχο με το επίπεδο της συνειδησιακής του εξέλιξης. Περνάμε, λοιπόν, αυτή την μεγάλη δοκιμασία για τον απλό λόγο ότι ενώ το κατώτερο νοητικό μας, σαν ανθρωπότητα, έχει ανέβει και έχει εξελιχθεί πάρα πολύ, αν θέλετε με εσωτερικούς όρους, δεν έχει εξελιχθεί ακόμη το κέντρο καρδιάς, ώστε να μπορέσει να προσεγγιστεί το ανώτερο νοητικό. Διαθέτουμε μια μεγάλη προσδοκία, διαθέτουμε φοβερές γνώσεις, διαθέτουμε όπλα τα οποία μπορούν να ισοπεδώσουν ή να ανατινάξουν εκατό φορές έναν πλανήτη σαν τη γη, δεν έχει γίνει όμως το αντίστοιχο άνοιγμα, το αντίστοιχο προχώρημα στο επίπεδο της συνείδησής μας. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 197 Αυτό είναι, λοιπόν, το στοίχημα το μεγάλο το οποίο παίζεται για την εξέλιξη της ανθρωπότητας. Εάν θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε, πριν καταστραφούμε, σ’ αυτήν την απαραίτητη συνειδησιακή αφύπνιση. Εάν καταφέρουμε κάτι τέτοιο, τότε ο ρόλος του ανθρώπου θα προκύψει δραματικά αναβαθμισμένος, μέσα στο κοσμικό παιχνίδι και θα του εμπιστευτούν πολύ περισσότερα πράγματα από αυτά που χειρίζεται αυτή τη στιγμή. Θέλω να ξεκαθαρίσουμε και να βγάλουμε τελείως από το νου μας την πιθανότητα, όλα αυτά να γίνονται στην τύχη. Προσέξτε το αυτό, γιατί σκόπιμα καλλιεργείται αυτό το πνεύμα, ότι δεν βαριέσαι, όλα μπορεί να γίνονται έτσι και ποιος σου είπε ότι μπορεί να υπάρχει από πίσω κάποιο σχέδιο, άμα πεθάνουμε θα μας φαν τα σκουλήκια. Αυτά τα επιχειρήματα που ακούμε δεξιά και αριστερά, μαχαίρια κρύβουν από πίσω, φίλες και φίλοι. Διότι δεν είναι απλώς ότι ο θεός δεν παίζει ζάρια, όπως λένε ότι είπε ο Αϊνστάιν, αλλά η στοιχειώδης λογική. Αν κανείς τη χρησιμοποιεί σε αυτό που αποκαλείται πραγματικότητα, του δείχνει ότι αυτοί οι συμπαντικοί νόμοι, ακόμη και στο σημερινό επίπεδο που βιώνουμε όλοι μας, έτσι όπως είναι δομημένοι και κρατάνε σε ισορροπία το σύμπαν, δεν υπάρχει καμία περίπτωση, με βάση την στατιστική και τις δυνατότητες να είναι κατά τύχη. Αν κοιτάξουμε τον συνδυασμό των στοιχείων, τον τρόπο με τον οποίο δομούνται τα άτομα και τα μόρια, δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να σκεφτούμε ότι όλα αυτά να προέκυψαν στην τύχη. Αλλά εκεί που είναι το αποκορύφωμα είναι ότι αν κοιτάξουμε τους έμβιους οργανισμούς και τον κυρίαρχο έμβιο οργανισμό στον πλανήτη που είναι ο άνθρωπος, δεν υπάρχει ούτε μία πιθανότητα στο τρισεκατομμύριο να έχει δημιουργηθεί με τυχαίο συνδυασμό στοιχείων ένα τέτοιο ον με τέτοιες λειτουργίες. Είναι φανερό ότι ο άνθρωπος είναι κατασκευασμένος από μια ανώτερη διάνοια. Από μια κοσμική διάνοια. Δεν θα μπούμε στη λεπτομέρεια εάν αυτή η κοσμική διάνοια που κατασκεύασε τον άνθρωπο ήταν ο ίδιος ο θεός κατευθείαν, ή ισχύει κάτι από τις διάφορες θεωρίες που υπάρχουν. Όποιος και αν τον δημιούργησε. Εκείνο που δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ και να μην απογοητευόμαστε είναι, ότι πίσω από την πραγματικότητα, υπάρχει και εργάζεται μια κοσμική συνείδηση. Δεν έχει καμία σημασία αν αυτός ο υπερνούς που δουλεύει από πίσω, θα πρέπει αναγνωρίζεται με την θρησκευτική του χροιά ως Θεός, ή θα πρέπει να αναγνωρίζεται με μια πιο τεχνοκρατική χροιά όπως το νοήμον σύμπαν, η νοήμων φύση κλπ. Σημασία έχει ότι υπάρχει μια συγκεκριμένη κοσμική διάνοια που δουλεύει από πίσω. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, διότι τίποτα δεν είναι τυχαίο. Όλα βαδίζουν κατόπιν σχεδίου. Αν, λοιπόν, δούμε μέσα από αυτό το πλαίσιο, αυτή την πολύ μικρή ιστορική περίοδο που διανύουμε σήμερα, μπροστά, στη ροή της εξέλιξης της ανθρωπότητας και του κάθε κινδύνου, το μόνο λογικό συμπέρασμα στο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 198 οποίο μπορεί να καταλήξει κανείς είναι ότι περνάμε κάποια περίοδο κρίσης, στην οποία τι είναι αυτό που κρύβεται; Είναι η ικανότητά μας να διαχειριστούμε όσες ικανότητες και γνώσεις κάποιοι μας εμπιστεύτηκαν. Εδώ, ολοκληρώνοντας, παίζεται το παιχνίδι που είναι το μεγάλο στοίχημα αν θα κατορθώσουμε να υπερβούμε αυτή την αδυναμία που έχουμε στον παράγοντα συνείδηση, ως ανθρώπινο είδος, και να μπορέσουμε έτσι να πάρουμε αναβαθμισμένο εξελικτικά ρόλο που θα μας δώσει πρόσβαση σε νέα επίπεδα ασύλληπτης γνώσης. Είναι κάτι το οποίο μας περιμένει. Δεν πρέπει γι’ αυτό τον λόγο να βλέπουμε ποτέ μα ποτέ το ποτήρι μισοάδειο. Είναι μέσα στο πλάνο εκείνων που θέλουν να καθυστερήσουν την εξέλιξη. Θα έχετε ακουστά όλοι σας για την έννοια της αυτοεκπληρούμενης προφητείας. Είναι κάτι σαν κι’ αυτό που κάνουμε εμείς εδώ, από τη θετική του πλευρά, τον οραματισμό για την Ελλάδα. Αν, δηλαδή, αρχίσουμε και καλλιεργούμε μια φήμη ότι θα γίνει κάτι και αν αυτή τη φήμη την πιστέψουν πάρα πολλοί, αρχίζει σιγά-σιγά και δομείται μια σκεπτομορφή η οποία διαδίδεται. Και διαδιδόμενη φτάνει στο τέλος να υλοποιηθεί. Δεν έχει σημασία εάν μια ιδεολογία ή μια προφητεία που πιστεύει ότι θα γίνει κάτι είναι γνήσια ή όχι, γνήσια με την έννοια ότι την υπαγόρευσαν κάποιοι άνωθεν ή την έβγαλα εγώ από το κεφάλι μου, σημασία έχει για να υλοποιηθεί, να την πιστέψει πολύς κόσμος. Έτσι, λοιπόν, όσοι θέλουν να καθηλώσουν την ανθρωπότητα, καλλιεργούν συνειδητά, μέσα από τα μαζικά μέσα ενημέρωσης, μέσα από τη δράση τους κλπ., μια απαισιοδοξία. ότι όλα πάνε στην καταστροφή. Οι ίδιοι, δηλαδή, οι οποίοι τα πηγαίνουν κατά κρημνό, και θέλουν να τα πάνε, οι ίδιοι καλλιεργούν μια νοοτροπία έτσι ώστε να γίνεται ακόμη πιο δυνατή μέσα από τις απαισιόδοξες σκέψεις των ανθρώπων. Αν θέλουμε, να προσφέρουμε, να συνεισφέρουμε ουσιαστικά σε αυτό που πρέπει να γίνει, θα πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση όλοι μας, ώστε ποτέ να μην «συμβάλουμε» στις απαισιόδοξες περιγραφές και στις απαισιόδοξες προβλέψεις, αλλά αντίθετα να εστιάζουμε την προσοχή μας στα θετικά σημεία που έχουμε και να κάνουμε, βέβαια ότι καλύτερο μπορούμε ώστε να προωθούμε μια θετική εξέλιξη του πλανήτη και της ανθρωπότητας. Δεν είναι σκέτη θεωρία και αντίληψη αυτά που σας λέω, διότι εγκλωβισμένοι μέσα στο ιστορικό πλαίσιο που ζούμε αυτή τη στιγμή, θεωρούμε κάποια πράγματα δεδομένα, ενώ για παλιότερους ανθρώπους δεν ήταν. Και πάνω σ’ αυτά θα ΄θελα να εστιάσουμε λίγο την προσοχή μας σήμερα. Αν θέλουμε να αποκτήσουμε μια αντικειμενική εικόνα της κατάστασης μας, δεν μπορούμε να ξεχνούμε κάποιους σημαντικούς παράγοντες οι οποίοι είναι προάγγελοι αυτού που θα συμβεί. Και είναι αυτοί οι εξής λόγοι. Πρώτον: Φέρτε το νου σας σε κάτι πάρα πολύ απλό. Στο θέμα της υγείας και του μέσου όρου ζωής του σημερινού ανθρώπου. Γιατί δυσανασχετούμε όλοι ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 199 σήμερα; Δυσανασχετούμε διότι λέμε, υπάρχουν στα νοσοκομεία τα ράντζα. Υπάρχουν στην Ελλάδα τα φακελάκια. Οι φαρμακευτικές εταιρείες είναι καθαρά εμπορικές επιχειρήσεις και δεν ενδιαφέρονται για μια ολιστική αντιμετώπιση της έννοιας άνθρωπος. Πολύ σωστά τα λέμε όλα αυτά. Μας έχει περάσει από το μυαλό, όμως, τι είδους πολυτέλεια είναι αυτό το πράγμα, να γκρινιάζουμε και να ανησυχούμε για τέτοια πράγματα όταν πριν από κάμποσα χρόνια ο μέσος όρος ζωής ήταν τα σαράντα; Το έχετε σκεφτεί ποτέ αυτό; Τώρα, ζούμε μέχρι τα ογδόντα, μέσο όρο. Παλιότερα ένας λοιμός ή μια πανούκλα είχε κατεβάσει τον συνολικό πληθυσμό της Ευρώπης στον Μεσαίωνα, θα το θυμάστε πολλοί από σας, σε ενάμιση εκατομμύριο. Είχε ξεκληριστεί μια ολόκληρη ήπειρος. Κάτι ακόμη, δεν μπορεί να μας περάσει από το μυαλό σήμερα ότι π.χ. αν ζούσα μια παλιότερη εποχή, εγώ που είμαι τώρα σαράντα χρονών θα έπρεπε να είχα πεθάνει ήδη. Νομίζουμε ότι στα σαράντα είμαστε στην ακμή της ηλικίας μας και υπάρχει μπροστά μας δρόμος πολύς. Κανονικά θα έπρεπε να είμαι στον τάφο αυτή την στιγμή αν ζούσα πριν από κάποια χρόνια. Οι πόλεμοι, οι επιδημίες και η πείνα δεν άφηναν τον άνθρωπο να φτάσει πάνω από τα σαράντα. Αυτό είναι κάτι φοβερά σημαντικό, πίσω από το οποίο κρύβεται μια μεγάλη εξελικτική αναγκαιότητα. Ποια; Όταν έχεις ένα σώμα μακρόβιο, το οποίο έχει πολλά χρόνια μπροστά του, όταν έχεις ένα σώμα το οποίο δεν βασανίζεται διαρκώς από τον πόνο της αρρώστιας ή της πείνας, όταν είσαι απαλλαγμένος από αυτά τα προβλήματα, ευνοείται μέσα σου η ανάπτυξη μιας ανώτερης συνείδησης, διότι η προσοχή μας μετατοπίζεται από το άγχος της επιβίωσης και από την αγωνία του να μείνουμε ζωντανοί, στην έρευνα της έννοιας της ύπαρξης κλπ. Αν αυτή τη στιγμή πεινούσαμε ή είμαστε άρρωστοι, κανένας δεν θα ήταν εδώ να συζητάμε αυτά τα πράγματα. Μόνο όταν έχεις ένα σώμα υγιές και μακρόβιο σου δίνει την ευκαιρία η φύση να μπορέσεις να αναρωτηθείς γιατί υπάρχεις, να οδηγηθείς στην πνευματική αναζήτηση, να διαβάσεις, να αποκτήσεις σοφία. Παλιά, ήταν η εξαίρεση και μόνο σε πολύ μικρές ιστορικές περιόδους υπήρξαν περιπτώσεις όπου ο τάδε σοφός κατόρθωσε να προσεγγίσει μια ηλικία ανάλογη με αυτή που ζούμε σήμερα. Τώρα όμως, είμαστε όλοι σοφοί όταν θα φθάσουμε τα εβδομήντα θα είμαστε όλοι σοφοί και πάνσοφοι σε σχέση με το επίπεδο, γιατί θα έλθω στη συνέχεια και σ’ αυτό που επικρατούσε τα παλιότερα χρόνια. Αυτό λοιπόν, μην το ξεχνάτε ποτέ. Δεύτερο, πολύ σημαντικό, το σημερινό βιοτικό επίπεδο. Μα υπάρχει η περίπτωση της Ινδίας, υπάρχει η περίπτωση του Αφγανιστάν, υπάρχει η περίπτωση του αναπτυσσόμενου κόσμου, θα μου πείτε. Αλλά παλιά ήταν όλοι σε αυτό το επίπεδο. Και το γεγονός ότι αυτές οι χώρες δεν αναπτύσσονται, δεν οφείλεται στην εξέλιξη της ανθρωπότητας αλλά στην ιμπεριαλιστική πολιτική των υπερδυνάμεων και στην ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 200 αποικιοκρατία που κρατούν αυτές τις χώρες εσκεμμένα σ’ αυτό το χαμηλό επίπεδο ζωής. Αν πάρουμε αριθμητικά τα πόσα εκατομμύρια έχει σήμερα ο πλανήτης, προσέξτε το αυτό και πόσα είχε τον περασμένο αιώνα, θα δούμε ότι τα μεγέθη είναι συντριπτικά για το πόσοι περισσότεροι έχουν σήμερα ένα ικανοποιητικό επίπεδο ζωής, από ότι είχαν παλιά. Διότι παλιά ήταν και πολύ λιγότερος ο πληθυσμός. Σήμερα έχουν να μοιραστούν οι πόροι και τα αγαθά του πλανήτη σε πολύ περισσότερους ανθρώπους. Όταν, λοιπόν, έχεις ένα ικανοποιητικό επίπεδο ζωής, εκπληρώνεται μια πολύ σημαντική δεύτερη εξελικτική αναγκαιότητα. Αν ξεκινήσεις από τη ζωώδη φύση, η οποία είναι το υπόβαθρο πάνω στο οποίο στέκεται η συνείδηση, το πρώτο της μέλημα, ποιο είναι; Όπως το ζώο να διατηρηθεί στη ζωή. Από τη στιγμή που θα εξασφαλίσει το να διατηρηθεί στη ζωή, η ζωώδης φύση πάλι τι σου υπαγορεύει, προτού να αρχίσεις να στρέφεις αλλού τα ενδιαφέροντά σου; Σου υπαγορεύει να ζεις καλά και αυτό το άγχος το βλέπουμε ακόμη και στα ζώα που ενώ εκείνη τη στιγμή έχουν φαγητό μπροστά τους θα θελήσουν να αποθηκεύσουν και το κόκαλο που περισσεύει, να πάνε να πάρουν και από το άλλο ζώο κάτι που έχει για να έχουν τη σιγουριά πως δεν θα πεινάσουν. ΄Έτσι, λοιπόν και η ζωώδης φύση του ανθρώπου αρχίζει και εκπληρώνει σιγά-σιγά αυτές τις αναγκαιότητες. Και πέρα από τον μέσο όρο ζωής ο οποίος έχει αυξηθεί, αυτή τη στιγμή υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός ατόμων ο οποίος αρχίζει και απελευθερώνεται από το άγχος της κατοικίας, από το άγχος της μετακίνησης και από το άγχος ενός ικανοποιητικού, μίνιμουμ έστω, τρόπου διαβίωσης. Αυτό τι σημαίνει; Ότι καθώς αυτή η έμφυτη ανάγκη για στέγη, κατοχή λένε, αγαθών και ελευθερίας, καλύπτεται σιγά-σιγά, αποδεσμεύεται όλη η ενέργειά μας η οποία ήταν προηγουμένως εγκλωβισμένη στο κυνήγι αυτών των στοιχειωδών αναγκών. Αυτή η αποδέσμευση, προς το παρόν, δείχνει να εκφράζεται με μια μορφή κορεσμού που από πολλούς ερμηνεύεται λανθασμένα ως αλλοτρίωση. Γιατί βλέπουμε να λέει ο άλλος, βαριέμαι, δεν ευχαριστιέμαι τη ζωή μου, παλιά που πεινάγαμε είχαμε γερές φιλίες ενώ τώρα δεν βρίσκω έναν άνθρωπο να ενδιαφερθεί να μοιραστώ το πρόβλημα μου. Οφείλεται στην βιοτική διαφορά. Αυτό ερμηνεύεται λανθασμένα ως αλλοτρίωση. Είναι ένα προ-στάδιο όπου έχει επέλθει ένας κορεσμός σε σχέση με τα υλικά αγαθά και τις παλιές αξίες, αλλά δεν έχει επέλθει ακόμα αυτή η απαραίτητη συνειδησιακή αναβάθμιση. Και μην παρασυρόμαστε γιατί το γεγονός ότι υπήρχαν ισχυρές φιλίες, όπως λένε, πριν εκατό χρόνια, δεν οφειλόταν στο ότι ήταν καλύτεροι οι ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 201 άνθρωποι, οφειλόταν στο ότι είχαμε σοβαρότατες ανάγκες και όταν έπρεπε να μοιραστούμε ένα ξεροκόμματο και να προσπαθήσουμε να μην μας το πάρουν οι άλλοι είχαμε δέσιμο με τον διπλανό μας. Όχι όμως γιατί ήταν συνειδησιακά ρυθμισμένος για να ανοίξει το κέντρο της καρδιά του. Ήτανε αυτή η ομοψυχία η οποία χαρακτηρίζει την αγέλη. Και όπως τα μυρμήγκια, τα περιστέρια, η αγέλη των λύκων είναι κοντά ο ένας στον άλλον για να μπορέσουν να την βγάλουν καθαρή, έτσι ζωωδώς λειτουργούσαν και οι άνθρωποι. Το γεγονός ότι καλύπτονται αυτές οι ανάγκες, σπάει αυτές τις παραδοσιακές δεσμεύσεις, οι οποίες ήτανε συμβάσεις με βάση την ανάγκη και όχι την συνειδητή επιλογή. Καλά-καλά, δεν υπήρχε συνειδητή επιλογή του συντρόφου μας στη ζωή. Όλοι παντρευόντουσαν με συνοικέσιο και με βάση την προίκα για να συνδυάσουν τα νοικοκυριά τους και να μπορούν να επιβιώνουν. Δεν σημαίνει ότι τώρα επειδή χωρίζουν πολλοί άνθρωποι είναι πισωγύρισμα και είναι αντεξέλιξη και είναι αλλοτρίωση. Είναι γιατί σε λίγο ο καθένας θα βασίζεται στην ελεύθερη επιλογή και όχι στην επιλογή που υπαγόρευε η ανάγκη. Αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό, οπότε μην θεωρείτε όλα αυτά τα δείγματα ως αρνητικά. Μετά υπάρχει και το θέμα της αυτοδιάθεσης. Λένε ότι αυτή τη στιγμή ο Μεγάλος Αδελφός, μας παρακολουθεί τα κινητά, μας αλλοτριώνει η τηλεόραση μας κάνει, μας δείχνει. Τι θα λέγατε όταν το 1890 και το 1880, θα έπρεπε να δουλεύουμε δωδεκάωρο ημερησίως, συμπεριλαμβανομένης και της Κυριακής και αν τολμούσαμε να βγάλουμε γλώσσα θα μας πλάκωναν και στο ξύλο οι μπράβοι του φεουδάρχη, ή του εργοστασιάρχη που θα δουλεύαμε και θα μας απέλυαν την άλλη μέρα από τη δουλειά μας χωρίς αποζημίωση, χωρίς ασφάλιση, χωρίς ΙΚΑ; Το έχετε σκεφτεί αυτό ποτέ ή επειδή μεγαλώσαμε σ’ αυτή την περίοδο που μεγαλώσαμε όλοι μας τα θεωρούμε αυτά δεδομένα και ξεχνάμε πόσοι άνθρωποι έχυσαν το αίμα τους και τι αγώνες γίνανε για να κατοχυρωθούν αυτά τα οποία εμείς σήμερα θεωρούμε στοιχειώδη. Οι γυναίκες που είσαστε εδώ, πότε αποκτήσατε ψυχή, ξέρετε; Γιατί αν θυμάμαι καλά μέχρι το 1880 δεν είχατε. Λοιπόν μέχρι το 1880 είσαστε ζώα αν θέλετε να ξέρετε. Αποκτήσατε ψυχή τώρα. Αυτό το έχουμε εκτιμήσει; Δικαίωμα ψήφου πότε αποκτήσατε οι γυναίκες; Αυτά δεν πρέπει να τα ξεχνάμε γιατί δείχνουν μια πολύ μεγάλη συνειδησιακή αφύπνιση η οποία εξυφαίνεται. Με τέτοιο τρόπο ώστε εμείς οι οποίοι είμαστε καμιά φορά μίζεροι, γιατί αυτή τη μιζέρια μας καλλιεργούν. Σας ξαναλέω ότι κάποιοι θέλουν να τα ξεχνάμε. Εμείς όμως δεν πρέπει να τα ξεχνάμε. Πρέπει να είμαστε συνειδητοί σε αυτά τα πράγματα.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 202 Πάμε σε ένα τρίτο πολύ σημαντικό, πάρα πολύ σημαντικό παράγοντα. Μορφωτικό επίπεδο και διασπορά της γνώσης. Δεν χρειάζεται να πω τίποτα ιδιαίτερο εδώ. Θυμηθείτε τους παππούδες μας πόσο ήταν οι αναλφάβητοι μέχρι και πριν από λίγα χρόνια. Θυμηθείτε τι αγώνας έγινε από μειονότητες, όπως οι μαύροι π.χ. για να τους επιτρέψουν να μπουν στα σχολεία κάποια στιγμή και να αρχίσουν να διαβάζουν. Αυτή η υπέροχη αρχαιότητα την οποία νοσταλγούμε όλοι μέσα από τα βιβλία, κατά την ταπεινή μου γνώμη ήταν μια κόλαση, από πλευράς μορφωτικής. Γιατί τα γράμματα τα ξέρανε μερικοί άνθρωποι των ιερατείων που μπορούσαν να λένε ότι μπούρδα θέλανε χωρίς να μπορεί να τους ελέγξει κανένας. Αν ζούσαμε στην αρχαιότητα τώρα εγώ θα μπορούσα να είμαι προφήτης, ας πούμε και εσείς όλοι απόστολοι και άνετα θα βρίσκαμε από χίλιους μαθητές ο καθένας, έτσι στην πλάκα. Ο πολύς ο κόσμος ήταν σαν τα ζώα, αγράμματοι, η γνώση απαγορευόταν δι’ απαγχονισμού, αν κάποιος κατόρθωνε να μάθει να διαβάζει κάτι, και όλο το σύστημα βασιζότανε σε μια τεράστια φάμπρικα σκλάβων. Συγγνώμη που τα λέω έτσι χύμα, αλλά έτσι ήτανε. Δεν συγκρίνεται με τίποτα το σημερινό επίπεδο ανάπτυξης της γνώσης και της σοφίας και ποιοτικά αλλά και ποσοτικά. Ποσοτικά δεν το συζητάμε. Με αυτό που επικρατούσε παλιά. Η γνώση συγκεντρώνονταν σε πέντε κάστες εξουσίας και σε πέντε ιερατεία και σε όλους τους υπόλοιπους πλήρες σκοτάδι. Το δεύτερο στοιχείο που λέμε για τη διαφορά της γνώσης, τεράστιας σημασίας, είναι το ότι μπορούμε αυτή τη στιγμή να έχουμε ελεύθερη πρόσβαση, με τόσους τρόπους και πρόσφατα και με το διαδίκτυο στη γνώση που παλιότερα θα ήθελες δέκα χρόνια ταξίδι για να πας μόνος σου και να δεις καν πώς είναι. Φανταστείτε την ασύλληπτη διαφορά εκείνης της κατάστασης με τη σημερινή. Όταν, λοιπόν, η γνώση υπερβαίνει σήμερα κάθε κρατικό περιορισμό, κάθε εθνικό περιορισμό, κάθε θρησκευτικό, κάθε ιδεολογικό, κάθε σύνορο, τι προϋπόθεση δικαιολογεί; Παλιά, μια συνειδησιακή αφύπνιση, απευθυνόταν τοπικά και σε μια φούχτα ανθρώπους. Πόσα χρόνια έκανε να επικρατήσει ο χριστιανισμός; Αιώνες. Τώρα μια επερχόμενη συνειδησιακή αφύπνιση, στην περίπτωση που θα δημιουργηθεί, δηλαδή, μια νέα ιδεολογία, που απαιτείται για το εξελικτικό άλμα που συζητάμε, η διάδοσή της θα είναι άμεση και καθολική. Δεν θα μπορεί να την σταματήσει τίποτα. Κάτι τέτοιο μπορεί να μην αργήσει, μπορεί να γίνει και μέσα στις επόμενες δεκαετίες. Πολύ σημαντικό αυτό. Τέταρτο σημείο. Η αυτογνωσία και η έρευνα του υπερβατικού. Εδώ δεν θα πούμε πολλά λόγια. Η γνώμη μου είναι απόλυτη πάνω σ’ αυτό. Στο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 203 επίπεδο της αυτογνωσίας πέρα από τη λαϊκή σοφία της καθημερινής επιβίωσης που είχαν κάποιοι παλιοί, κατά τα άλλα οι παλιοί είχανε μεσάνυχτα. Καθόταν η γυναίκα στο σπίτι την πλάκωνε ο άντρας στο ξύλο όταν γύρναγε μεθυσμένος. Ήταν μια κατάσταση κοινωνικών σχέσεων μηδενικών και όσο για να γνωρίζει κανείς τον εαυτό του, μηδέν. Μηδέν. Το γεγονός ότι πληρούνται οι άλλοι τρεις παράγοντες που σας ανέφερα, δηλαδή ότι έχουμε ένα μεγάλο μέσο όρο ζωής σήμερα, ότι έχουμε ένα πιο άνετο βιοτικό επίπεδο σήμερα και ότι είμαστε πιο μορφωμένοι, είναι κάτι που σαν επόμενο βήμα μας δίνει την δυνατότητα να προχωρήσουμε. Άνθρωπος ο οποίος πεινάει και είναι αγράμματος δεν μπορεί να ψαχτεί. Κακά τα ψέματα. Μπορεί να ψαχνόμαστε και να παιδευόμαστε γιατί δεν έχουμε βρει την άκρη σε πολλά θέματα και να λέμε πιο ευτυχισμένη ήταν η γιαγιά μου που όλη την ημέρα απλώς έφτιαχνε κουλουράκια και έφερνε στον παππού τις παντόφλες όταν έμπαινε μέσα στο σπίτι, αλλά αυτή η ευτυχία, το ξέρουμε πολύ καλά όλοι μας, δεν είχε τίποτα το ουσιαστικό. ΄Ήταν ευτυχία της σύμβασης, της άγνοιας και της ανάγκης. Όπως αν σε ένα ζώο δίνεις κάθε μέρα φαΐ και του κάνεις και πέντε χαρούλες δείχνει ευτυχισμένο δεν σημαίνει ότι εκεί εξαντλείται η ευτυχία του. Τώρα, λοιπόν, αρχίζουμε και αναρωτιόμαστε. Και ψαχνόμαστε. Και λέμε, είναι καλή αυτή η ζωή που κάνουμε; Είμαι ευχαριστημένος από τις εργασιακές μου σχέσεις; Είμαι ευχαριστημένος από τους φίλους μου; Είμαι ευχαριστημένος από τον σύντροφό μου; Γιατί; Γιατί έχουμε περισσότερες απαιτήσεις. Αυτό δεν είναι αρνητικό. Είναι κάτι θετικό. Είναι κάτι προωθητικό. Γιατί γινόμαστε πιο συνειδητοί στις επιλογές μας. Έτσι, λοιπόν, είναι θετικό το ότι σήμερα κάνει τόσος κόσμος ψυχανάλυση και ψυχοθεραπεία. Δεν είναι να το κοροϊδεύει κανείς όπως οι παλιοί ή διάφοροι που κάνουν τον έξυπνο και λένε ότι έχουμε γεμίσει τρελαμένους. Όχι, φίλε. Γιατί ο τρελαμένος στην προκειμένη περίπτωση είναι πολύ πιο προχωρημένος από σένα που ζεις μέσα στην άγνοιά σου και δεν καταλαβαίνεις τι σου γίνεται. Εκείνος που ψάχνεται, μπορεί να αγγίξει και καμιά φορά τα όρια της τρέλας. Αλλά αν δεν ψαχτείς δεν υπάρχει περίπτωση να προχωρήσεις. Δεν συγκρίνεται, λοιπόν, το ποσοστό αυτογνωσίας που διαθέτει ο σημερινός άνθρωπος με το παλιό. Για το υπερβατικό δεν θα μιλήσω καθόλου γιατί δεν χρειάζεται εδώ που είμαστε όλοι, αλλά απλώς, αριθμητικά αν το δείτε μόνον και ούτε καν ποιοτικά, σκεφτείτε πριν από εκατό χρόνια πόσοι άνθρωποι είχαν τέτοιου είδους αναζητήσεις σε σύγκριση με αυτούς που έχουν σήμερα. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 204 Αυτό τι δείχνει; Ότι έχουμε ψωνιστεί; Ότι μας φαίνεται αβάσταχτη η πραγματικότητα; Ενδεχομένως, ναι. Αλλά γιατί μας φαίνεται αβάσταχτη; Αφού έχουμε και το σπιτάκι μας, έχουμε και το αυτοκινητάκι μας, να φάμε έχουμε. Γιατί μας φαίνεται αβάσταχτη; Επειδή είμαστε ανώμαλοι; ΄Η επειδή καταλαβαίνουμε ότι υπάρχει κάτι άλλο πολύ ανώτερο από αυτό που βιώνουμε σήμερα και δεν κρατιόμαστε; Κάποια στιγμή, λοιπόν, αυτή μας η τάση θα ωριμάσει και θα έρθουμε πολύ πιο κοντά στον αληθινό μας προορισμό, ως άνθρωποι. Στον αληθινό μας προορισμό σημαίνει ότι συμμετέχουμε συνειδητά στο εξελικτικό σχέδιο. Ένας πέμπτος παράγοντας, σημαντικός, είναι ότι πάλι σε σχέση με τα παλιά χρόνια είναι πολύ περισσότερος ο αριθμός των ατόμων που ασχολούνται με την υπηρεσία και την προσφορά στον πλησίον και στα υπόλοιπα όντα. Κάποτε, όταν ήμασταν φοιτητές και πηγαίναμε στα νησιά, ρωτάγαμε τους ντόπιους εκεί, τους βαρκάρηδες, τα «μεγάλα καμάκια,» και τους λέγαμε «τι ωραία θάλασσα που έχετε, τι ωραία νερά, τι καθαρά» και μας λέγανε, «τι λες τώρα, την έχω βαρεθεί, την βλέπω από τότε που γεννήθηκα δεν θέλω να την βλέπω μπροστά μου. Να βρω μια Σουηδέζα να την παντρευτώ να πάω στην Σουηδία να ησυχάσω.» Αυτή η άγνοια των ανθρώπων που ζούσαν μέσα στο φυσικό περιβάλλον και δεν μπορούσαν να το εκτιμήσουν ποτέ γιατί το θεωρούσαν δεδομένο, είναι αυτή που το κατέστρεψε. Αυτοί οι άνθρωποι με αυτή την άγνοια είναι που έβαζαν φωτιά στα δάση, για να τα κάνουν οικόπεδα. Αυτοί είναι που χάλασαν τις θάλασσες για τις κάνουν τουριστικές μονάδες, γιατί παρ’ όλο που ζούσαν μέσα στη φύση δεν το εκτίμησαν ποτέ αυτό το πράγμα. Και πολλοί από αυτούς την μισούσαν κιόλας. Σήμερα, δεν υπάρχει άνθρωπος ο οποίος να μην αναγνωρίζει αυτές τις αναγκαιότητες. Να προστατέψει το περιβάλλον, να προστατέψει το ζωικό βασίλειο. Υπάρχουν εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο οι οποίοι κάνουν εράνους στέλνουν στα ορφανοτροφεία, στους φυλακισμένους, σε αναξιοπαθούντες. Πότε άλλοτε γινόντουσαν όλα αυτά; Την εποχή που έβλεπαν τους άλλους να υποφέρουν και έπεφταν επάνω τους για πλιάτσικο; Έχει αλλάξει σε πολύ μεγάλο βαθμό η ποιότητα της ανθρωπότητας. Από τον τομέα καθαρά της βοήθειας στον ανθρώπινο πόνο, μέχρι τον τομέα της αυτοδιάθεσης και της ελευθερίας. Αυτό σημαίνει ότι αυτοί οι άνθρωποι της «καλής θέλησης» έχουν αυξηθεί δραματικά. Δεν ακουγόμαστε, γιατί δεν είμαστε με την νοοτροπία του κάτω κέντρου, την νοοτροπία του καρχαρία. Οι άνθρωποι της καλής θέλησης λειτουργούν με ήπιους τόνους. Παντού. Εργάζονται όμως αργά και σταθερά και πληθαίνουν αργά και σταθερά. Και αυτό που δεν πρέπει να σας διαφεύγει ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 205 είναι ότι κάποια στιγμή θα δημιουργηθεί η κρίσιμη μάζα αυτών των ανθρώπων και όταν θα δημιουργηθεί η κρίσιμη μάζα, που είναι θέμα χρόνου, θα συμπαρασύρει το σύνολο της ανθρωπότητας σε μια τελείως διαφορετική νοοτροπία. Έχοντας λοιπόν αυτά τα πέντε σημεία υπ’ όψη μας, πιστεύω ότι πρέπει να είμαστε σίγουροι πως όλα θα πάνε καλά. Ένα τελευταίο στοιχείο που θέλω να σας αναφέρω είναι ότι αν κάποια πράγματα μας κάνουν απαισιόδοξους, βλέποντας τη μεγάλη απληστία που κυριαρχεί τη δίψα των ισχυρότερων για εξουσία κλπ. δεν είναι υπόθεση του αιώνα μας. Αρκεί να διαβάσετε λίγο ιστορία για να δείτε ότι από την απαρχή του πολιτισμού αυτός ήταν ένας κοινός παρονομαστής. Ανέκαθεν η εξουσία διέφθειρε. Ανέκαθεν επιστράτευε ότι όπλο διέθετε και δεν διέθετε, για να καταστρέφει. Ανέκαθεν αδιαφορούσε για το περιβάλλον. Αφού στον Πελοποννησιακό πόλεμο έγιναν οικολογικές καταστροφές ασύλληπτες. Αν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι διέθεταν τα όπλα που διαθέτουμε εμείς σήμερα, πιθανόν δεν θα είχαν αφήσει τίποτα. Ο καθένας ότι όπλο είχε το χρησιμοποιούσε για να καταστρέψει. Έτσι, λοιπόν, η δίψα για τον πλούτο, την εξουσία και τη δόξα, αυτό το κυνήγι της επιβράβευσης, ας είμαστε συνειδητοί ότι υπήρχε ανέκαθεν και ανέκαθεν η κάθε εξουσία επιστράτευε ότι είχε και δεν είχε για να το καταφέρει. Ο παράγοντας που διαφοροποιεί την σημερινή κατάσταση είναι μόνο ποσοτικός. Διότι δεν διαφέρει σε τίποτε από το παρελθόν. Απλώς σήμερα η παγκόσμια απληστία διαθέτει μέσα να καταστρέψει ολόκληρο τον πλανήτη με μιας. Αυτή είναι η μόνη διαφορά. Γι αυτό και η αφύπνιση που απαιτείται σήμερα και έτσι συμβαίνει ευτυχώς δεν είναι πλέον επιμέρους σε ένα κράτος ή σε μία περιοχή, αλλά είναι παγκόσμια. Εκείνο που δεν ξέρουν αυτοί οι άνθρωποι που κινούν τα νήματα της όποιας παγκοσμιοποίησης και τα νήματα της παγκόσμιας εξουσίας γενικώς, είναι ότι αυτοί νομίζουν ότι δουλεύουν για τον εαυτό τους και δεν ξέρουν ότι εν αγνοία τους είναι μέρη ενός εξελικτικού σχεδίου το οποίο υπερβαίνει κατά πολύ την απληστία και την εξουσιομανία που τους δέρνει. Μπορεί να προωθούν την παγκοσμιοποίηση για να βάλουν την ανθρωπότητα αγνοούν όμως ότι, μέσα από αυτή την κίνηση που κάνουν θα περάσουν στο περιθώριο, γιατί οι εξελικτικές δυνάμεις που σπρώχνουν τα πράγματα είναι πολύ ισχυρότερες και πολύ σοφότερες από τη δική τους την άγνοια. Ποια θέματα θα πρέπει να χειριστούμε με πολύ προσοχή στο μέλλον; Πρώτα-πρώτα θα πρέπει να έχουμε την απαραίτητη εγρήγορση, που σας είπα και από την αρχή, που θα μας επιτρέψει να απαλλαγούμε από την ληθαργική ύπνωση, την παθητικότητα και την απαισιοδοξία στις οποίες θέλουν να μας κρατούν οι διάφοροι φορείς της αντεξέλιξης. Με δυο λόγια να είμαστε ξύπνιοι, να μην επαναπαυόμαστε και να μην θεωρούμε τα πράγματα ως δεδομένα και όταν βλέπουμε ότι κάτι δεν πάει καλά, να μην αφηνόμαστε στη ροή των γεγονότων, αλλά να προσπαθούμε να ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 206 κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε για να τα αντιστρέφουμε. Αν δεν το έχουμε αυτό το πράγμα και ζούμε σε μια υπνωσική κατάσταση, μπορούν να μας κάνουν ότι θέλουν. Για να το πετύχουμε αυτό, για να μπορούμε να καλλιεργήσουμε μια απαραίτητη εγρήγορση, πρέπει να στρέψουμε την προσοχή μας στους μηχανισμούς διαμόρφωσης της συνείδησης. Γιατί από κει ξεκινάνε όλα. Και διαμόρφωση της συνείδησης, σημαίνει οικογένεια, παιδεία και μαζικά μέσα ενημέρωσης. Βλέπουμε ποια είναι η πολιτική των άλλων σ’ αυτούς τους χώρους. Κάνουν τα πάντα για να βγάλουν παθητικοποιημένα, απαισιόδοξα, στρατιωτάκια καταναλωτές. Εμείς πρέπει να στρέψουμε την ενέργειά μας σ’ αυτούς τους τομείς εκπαίδευση, οικογένεια και μαζικά μέσα ενημέρωσης για να μπορέσουμε να λειτουργήσουμε μια καινούργια κοσμοαντίληψη που να είναι απαλλαγμένη από την εγωιστική νοοτροπία που υπάρχει σήμερα, πρώτον και δεύτερον να μας καλλιεργεί την αυτογνωσία και την εγρήγορση του πολίτη. Έτσι, λοιπόν, ένα το κρατούμενο. Δεύτερον. Εκτός από την παρέμβασή μας στους μηχανισμούς συνείδησης, καλούμαστε να διευρύνουμε την αντίληψή μας σχετικά με την πραγματικότητα, πράγμα που ευτυχώς ήδη γίνεται και να καλλιεργήσουμε στους γύρω μας την υγιή αντίληψη περί της πραγματικότητας, πράγμα που σημαίνει πρακτικά να απορρίψουμε το υλιστικό εγχώριο μοντέλο περί σύμπαντος και περί πίστης και να μπορέσουμε να το αντικαταστήσουμε σ’ αυτό τον κόσμο των ζωντανών ενεργειών που ισχύει, βλέποντας τον άνθρωπο και όλη τη φύση ως μέρος ενός ενοποιημένου και αδιαίρετου όλου. Πράγμα το οποίο θέλει μια μεγάλη αλλαγή στη συμβίωσή μας και με τον πλανήτη και με τα υπόλοιπα βασίλεια του πλανήτη. Πρέπει να απαλλαγούμε από τον σκόπιμα καλλιεργούμενο αγνωστικισμό. Σας το ανέφερα και στην αρχή. Δηλαδή, από την σκόπιμα καλλιεργούμενη πίστη στην ύλη και στο ότι όλα γίνονται τυχαία και ότι δεν υπάρχει ανώτερη δύναμη, ότι δεν υπάρχει κανένα σχέδιο πίσω από τα πράγματα. Διότι μόνο μέσα από μια πνευματική ζωή μπορεί να προσελκυσθεί μια έννοια ευτυχίας, προσέξτε το αυτό που σας λέω, η οποία θα μπορεί να υπερβαίνει τα προβλήματα της επιβίωσης, το πρόσκαιρο των φαινομένων και το σίγουρο αλλά παράλογο του θανάτου. Εάν δεν έχουμε μια πνευματική ιδεολογία δεν έχουμε κανένα λόγο να ζούμε. Αφού έγιναν όλα στην τύχη για ποιο λόγο να ζούμε; Δεν έχουμε κανένα λόγο να περνάμε όλα αυτά βάσανα και τις αγωνίες της ζωής, θα έπρεπε να έχουμε αυτοκτονήσει όλοι και στο κάτω-κάτω αφού θα πεθάνουμε με βεβαιότητα προ τι όλα αυτά; Εάν ασπάζεται κανείς μια τέτοια ιδεολογία, πώς θα είναι ευτυχισμένος; Η ευτυχία του θα εξαρτάται από πέντε πρόχειρες χαζομάρες ότι σήμερα πήρα το καλό αυτοκίνητο και είμαι ευτυχισμένος, μεθαύριο έχασα τόσα στο χρηματιστήριο και είμαι δυστυχισμένος. Η μόνη προσέγγιση της ευτυχίας ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 207 γίνεται μέσω της πνευματικότητας, γιατί μόνο η πνευματικότητα υπερβαίνει το πρόσκαιρο αυτού του κόσμου και το παράλογο του θανάτου. Και τώρα, τρίτον η υπηρεσία, για την οποία μιλήσαμε και πριν. Υπηρεσία, προσφορά, αυτοεκτίμηση, ψυχική αρμονία, δημιουργικότητα είναι βασικές αξίες για την ανθρωπότητα που θα προκύψει. Πρέπει να τις καλλιεργήσουν όλοι, αμφισβητώντας τον τρόπο με τον οποίο σήμερα δεσμεύεται καθημερινά η ενέργειά μας. Άλλο στοιχείο, τέταρτο, το τελευταίο: πρέπει να εργαστούμε καλλιεργώντας θετικές σκεπτομορφές. Αυτή η κρυσταλλωμένη αντίληψη που υπάρχει του παλιού κόσμου είναι αυτή τη στιγμή το μόνο στοιχείο το οποίο τον κρατά σε συνοχή. Και βασίζεται καθαρά στις δικές μας σκέψεις και στη δική μας νοοτροπία Καθήκον μας είναι να μπορέσουμε να περάσουμε μέσα στην καθημερινότητά μας αυτά τα εύλογα επιχειρήματα και τις εύλογες θετικές εξελικτικές αναγκαιότητες που συζητάμε εδώ έτσι ώστε να καλλιεργηθεί μια νέα ποιότητα. Όλα αυτά απαιτούν πραγματικά μια δική μας στράτευση, με την καλή έννοια, όπου χωρίς να ζοριζόμαστε, μπορούμε τόσο στο επίπεδο των προσωπικών μας σχέσεων, όπως το κάνουμε άλλωστε, πιστεύω, όλοι μας εδώ, αλλά και συμμετέχοντας και πλαισιώνοντας όποιες κινήσεις θεωρεί ο καθένας μας ότι είναι αξιόλογες και αξίζει τον κόπο να βοηθήσει. Έτσι. λοιπόν, το ζητούμενο είναι σιγά-σιγά να συμμετέχουμε σ’ αυτό το δίκτυο φωτός που δομείται σε παγκόσμιο επίπεδο παρεμβαίνοντας σε όλους εκείνους τους τομείς της ανθρωπότητας που χρειάζεται για να προκύψει αυτή η καινούργια ιδεολογία. Ο σκοπός είναι, σιγά-σιγά να προκύψει μια συστράτευση. Από εκπαιδευτικούς, από διαμορφωτές της κοινής γνώμης, από ηγέτες, από καλλιτέχνες, από φιλοσόφους από όλους τους ανθρώπους οι οποίοι διαμορφώνουν συνείδηση έτσι ώστε να αφυπνισθεί η κρίσιμη μάζα. Να αφυπνισθεί σε όλη την ανθρωπότητα ένας συγκεκριμένος αριθμός ο οποίος μετά θα μπορέσει να συμπαρασύρει μαζί του και όλους τους υπόλοιπους. Επειδή, λοιπόν, όλα αυτά, βλέπουμε να γίνονται σήμερα, έχουμε όλους τους λόγους να πιστεύουμε ότι ο χρόνος είναι με το μέρος μας και να είμαστε αισιόδοξοι. Τα ΜΜΕ ξέρουμε ότι όχι μόνο δεν αναπαράγουν την πραγματικότητα, όχι μόνο είναι επιμεριστικά γι΄ αυτό το λόγο αλλοιώνουν το ενιαίο της πραγματικότητας, αλλά περνούν και από ένα προσωπικό φίλτρο το όποιο γεγονός προβάλλουν και το χρωματίζουν ηθικά με βάση τη βούληση, ή τα συμφέροντα του εκάστοτε παρατηρητή.Έτσι δεν είναι καθόλου υπερβολή να πούμε ότι και εδώ ισχύει ο νόμος της κβαντικής φυσικής που λέει ότι ο παρατηρητής επηρεάζει το αποτέλεσμα της παρατήρησης. Δηλαδή στην προκειμένη περίπτωση αυτός ο οποίος βιώνει, παρακολουθεί, ή προσπαθεί να αναμεταδώσει κάποια συγκεκριμένη εμπειρία επηρεάζει την ίδια την εμπειρία με τον τρόπο με τον οποίον την αναπαράγει. Αφού λοιπόν έχουμε ξεκαθαρίσει στο νου μας ότι κάθε απόπειρα περιγραφής της πραγματικότητας διέπεται – εκ των πραγμάτων – από έναν πολύ μεγάλο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 208 υποκειμενισμό, θα πρέπει κάνοντας ένα βήμα παρακάτω να ξεκαθαρίσουμε και να δούμε πως το προσωπικό φίλτρο, ο προσωπικός χρωματισμός και η επιλογή των όποιων γεγονότων που θα μεταδώσουν ως είδηση, ή ως ενημέρωση, πως χαράζουν και επηρεάζουν τη συνείδηση του δέκτη. Δηλαδή εμάς που θ’ ακούσουμε κάτι συγκεκριμένο στο ραδιόφωνο, που θα δούμε κάτι στην TV, που θα διαβάσουμε κάποιο έντυπο. Εδώ ερχόμαστε σε έναν δεύτερο ωκεανό υποκειμενικότητας, όπου αν θελήσουμε να μείνουμε πιστοί στον όρο ενημέρωση, μιλώντας για μαζικά μέσα ενημέρωσης, καταλαβαίνουμε ότι αυτός ο όρος είναι ψευδεπίγραφος, τουλάχιστον. Διότι τα ΜΜΕ δεν βασίζουν καν τον κύριο όγκο αναφοράς τους σε θέματα ενημέρωσης. Περιλαμβάνουν πολλά παραπάνω στοιχεία μέσα τους όπως – υποτίθεται – ψυχαγωγικά προγράμματα, σχόλια, διαφημίσεις, παιχνίδια κλπ που κάθε άλλο παρά με ενημέρωση έχουν να κάνουν. Αν μείνουμε όμως αυστηρά στο θέμα ενημέρωση που σημαίνει είδηση, πρέπει να αναρωτηθούμε τι σημαίνει είδηση; Πρέπει να αναρωτηθούμε από πού και ως πού και γιατί αποτελεί είδηση το ποιον παντρεύτηκε η τάδε καλλιτέχνιδα, ή το γεγονός ότι σκοτώθηκαν σε μια σύγκρουση τρένων τόσες εκατοντάδες άτομα και δεν αποτελεί είδηση ότι κάποιος άνθρωπος έγινε καλά σήμερα, γιατί πέτυχε η εγχείρηση που του έκαναν, ή ότι εγώ σήμερα ερωτεύθηκα τον τάδε, ή ότι αυτή τη στιγμή πετάει ένα πουλί απέξω. Τι είναι εκείνο το κριτήριο, που αν υποθέσουμε ότι είδηση σημαίνει, ότι σε αυτήν την πραγματικότητα, σε ένα ενιαίο όλον εγώ εστιάζω την προσοχή μου και κοιτάω μέσα από έναν μεγεθυντικό φακό, ή έναν σωλήνα και βλέπω ένα μέρος της πραγματικότητας, ποιο είναι το κριτήριο για το αν θα εστιάσω εδώ, ή εκεί; Νομίζω ότι θα συμφωνήσετε όλοι, ότι το κριτήριο είναι καθαρά υποκειμενικό και άρα το κριτήριο είναι προς τα πού θέλει να στρέψει την προσοχή μου, εκείνος ο οποίος μεταδίδει την είδηση.Άρα εδώ δεν πρέπει να γελιόμαστε πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε βαθιά ότι εδώ μιλάμε για τρόπο και επιλογή διαμόρφωσης της συνείδησης των ανθρώπων. Εάν είχαμε διαφορετικά κριτήρια για το τι εστί είδηση θα διαμορφώναμε και μια διαφορετική ανθρώπινη φυλή. Ιδίως σήμερα που τα μέσα ενημέρωσης είναι τόσο πανίσχυρα και παγκόσμιας εμβέλειας.Φανταστείτε ένα διαφορετικό CNN το οποίο να επέλεγε με διαφορετικό κριτήριο τις ειδήσεις του, πόσο διαφορετικά θα είχε διαμορφώσει και θα διαμόρφωνε τους ανθρώπους σε ολόκληρο τον πλανήτη.Έχοντας ξεκαθαρίσει λοιπόν ότι είδηση σημαίνει συγκεκριμένη επιλογή για το τι είδους νοοτροπία διαμορφώνω στους ανθρώπους, κάνουμε ένα βήμα πιο μπροστά και καταλαβαίνουμε επίσης για ποιον λόγο να ενδιαφέρει κάποιον ή κάποιους, για το τι είδους συνείδηση θα έχουν οι άνθρωποι. Επειδή σκοπεύει να τους σώσει; Αυτό είναι η μια εκδοχή Επειδή τον ενδιαφέρει να υπηρετήσει; Αυτή είναι η δεύτερη εκδοχή. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 209 Εκείνο όμως που είναι περισσότερο διαδεδομένο είναι ότι πίσω από τη λέξη είδηση κρύβονται συγκεκριμένα πολιτικο –οικονομικο- κοινωνικά συμφέροντα. Αυτό είναι κάτι που από την αρχαιότητα –μπορεί να μην διέθεταν τα μέσα που έχουμε σήμερα- αλλά η έννοια της προπαγάνδας, της παραπληροφόρησης και της επιλογής δηλαδή του φίλτρου, μέσα από το οποίο θα περάσουν τα νέα και οι ειδήσεις, ήταν πανάρχαια. Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με μια σαφή επιλογή συμφερόντων που θέλουν να διαμορφώσουν μια συγκεκριμένη συνείδηση στην ανθρώπινη φυλή. Και αυτό το αποκαλούν είδηση. Το αποκαλούν ενημέρωση! Δεν μπορούμε να τους αλλάξουμε μυαλά. Μπορούμε όμως να το ξέρουμε καλά όλοι μας, αλλά και να το γνωστοποιήσουμε και σε άλλους, ώστε να είμαστε συνειδητοί σε αυτά τα πράγματα που συμβαίνουν. Ποιος όμως είναι ο μηχανισμός μέσω του οποίου επηρεάζεται η ανθρώπινη συνείδηση; Και από τη λεγόμενη είδηση, αλλά και από όλα τα λεγόμενα υποπροϊόντα των ΜΜΕ. Έχουμε να κάνουμε με τρία πολύ ισχυρά στοιχεία. Τον ήχο, την εικόνα και τον λόγο (γραπτό και προφορικό). Άρα υπάρχει ένα τρίπτυχο που μεταδίδει γνώση, εικόνα και άκουσμα (αίσθηση). Τι καλύτερο από το να χαράξει την ανθρώπινη συνείδηση, αυτό το τρίπτυχο των κραδασμών, που είναι το βάθρο της ανθρώπινης συνείδησης. Γιατί ακριβώς έτσι διαπλάθεται η ανθρώπινη συνείδησή μας, με βάση αυτά τα τρία στοιχεία .Το πρόβλημα είναι ότι υπάρχει ένας ολόκληρος μηχανισμός, μέσω του οποίου ταυτίζεσαι με αυτά που βιώνεις κάθε στιγμή. Είναι ένας μηχανισμός που λειτουργεί τόσο γνωσιακά όσο και συμπεριφορικά (behaviour) όσο και ενεργειακά. Για τα πάρουμε με τη σειρά. Στο γνωσιακό πεδίο τι κάνουν τα μέσα της ΜΜΕ; Έχοντας το θέσφατο της αλήθειας «είμαστε εμείς που ξέρουμε τι γίνεται στον κόσμο και να, σας το λέμε, σας το μεταφέρουμε» διαμορφώνουν και επηρεάζουν πεποιθήσεις, αξίες και κοσμοαντίληψη. Θα έχετε πολλούς ακούσει που λένε «μα, αφού το άκουσα στην τηλεόραση, το διάβασα στην εφημερίδα, είναι δυνατόν να λέει ψέματα; Αφού το γράφει». Όσο, λοιπόν διαβάζεις, υφίστασαι μέσω της επανάληψης συγκεκριμένα μηνύματα και γίνεσαι δέκτης συγκεκριμένων γνώσεων και στοιχείων, η συνείδησή σου διαμορφώνει ανάλογα με αυτά τα οποία δέχεσαι, συγκεκριμένες πεποιθήσεις και αξίες. Ότι έτσι είναι ο κόσμος, αυτό σημαίνει να είναι κανείς σωστός άνθρωπος, ότι για να προχωρήσεις στη ζωή σου πρέπει να πατήσεις επί πτωμάτων, ότι όλα είναι ανταγωνιστικά και απλώς θα πρέπει ο καθένας να καλύπτει τα νώτα του για να μην του την φέρουν, ότι για να είσαι ωραίος σημαίνει ότι πρέπει να φοράς το τάδε φόρεμα, τάδε μάρκας, να έχεις το τάδε αυτοκίνητο κλπ. Έτσι πάει ένα ολόκληρο πακέτο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 210 καταναλωτικό από πίσω… Συμπεριφορικό πεδίο. Εκτός όμως από το γνωσιακό έχει πολύ μεγάλη σημασία και το συμπεριφορικό, που σημαίνει μίμηση προτύπων. Είδαμε τις απόκριες που μεταξύ των άλλων κυκλοφόρησε και στολή Τσάκα (από το big brother). Αυτό τι σημαίνει; Ότι δίπλα στον Ρομπέν των Δασών και στον Pokemon προστέθηκε και ένα καινούργιο πρότυπο, ο Τσάκας! Πρότυπο σημαίνει τι; Είπαμε ότι μέσα από μια ενιαία πραγματικότητα επιλέγω ένα μέρος μικρό και ρίχνω το φως των προβολέων επάνω του και μπορώ να διαλέξω ότι θέλω, γιατί εγώ έχω τον προβολέα εγώ επιλέγω, όχι εσείς. Όταν λοιπόν επιλέγω τον χ κύριο ή κυρία να ρίξω το φως επάνω του είναι σαν να σας λέω «να ποιο είναι το πρότυπο του ανδρός και να ποιο είναι της γυναίκας» Εγώ θα διαλέξω την τάδε καλλιτέχνιδα να την προβάλλω σαν πρότυπο, ή τον χ ποδοσφαιριστή, ή τον Τσάκα.Εγώ μέσω της διαφήμισης που θα γυρίσω, μπορώ να σας κάνω να αισθάνεστε μειονεκτικά για κάποια παχάκια, γιατί στη δική μου διαφήμιση όλες οι γυναίκες είναι κουκλάρες και μοντέλα με γαλάζια μάτια και άρα να σας φέρω στο δίλημμα και να πείτε «για να είμαι και εγώ χαμογελαστή και ευτυχισμένη στη ζωή μου, να το πρότυπο!» «Πως θα λυτρωθώ από τη δυστυχία που δεν είμαι αυτή η κουκλάρα που βλέπω στην τηλεόραση; Πολύ απλά με το να τρώω το γιαούρτι που τρώει εκείνη, με το να φορέσω τα ρούχα που φοράει εκείνη κλπ» Αυτός ο τρόπος που αφορά το συμπεριφορικό πρότυπο κουνώντας ένα πρότυπο το οποίο εσύ θα ζηλέψεις και μπροστά του θα νιώσεις σκουλήκι, θα νιώσεις μειονεκτικά, θα σου κάνει μια μεταφορά, με βάση την θεωρία των εξαρτημένων αντανακλαστικών, του Παβλώφ δηλαδή, που όπως ο σκύλος –στην αρχή κάθε φορά που έτρωγε του κτύπαγαν ένα καμπανάκι για να φάει, και μετά του αφαίρεσαν την τροφή, κτύπαγαν μόνο το καμπανάκι και ο σκύλος αισθανόταν σαν να έτρωγε, έτσι και σε μας, μας κάνουν την μεταφορά και φέρνοντάς μας το πρότυπο που ζηλεύουμε και απέναντι του νιώθουμε μειονεκτικά τι μένει; Μένει το προϊόν που πλασάρεται πίσω από το πρότυπο. Τρώγοντας λοιπόν ή αγοράζοντας το προϊόν έχεις την ψευδαίσθηση ότι μοιάζεις με αυτό το πρότυπο που στην διαφήμιση το καταναλώνει. 1. Ενεργειακό πεδίο Αυτού του είδους η ταύτιση, στη συνείδησή μας είναι πανίσχυρη διότι ξεκινώντας από το καθαρά μπιχεϊβιοριστικό μοντέλο στο τέλος αποκτά και ενεργειακή υφή. Δηλαδή είναι γνωστό ότι ο καθένας μας κινείται στη ζωή του, έχοντας ικανότητα να καταναλώσει μια ορισμένη ποσότητα ενέργειας δικής του. Αυτό το καύσιμο που βρίσκει, είναι ένα καύσιμο που μπορεί ο καθένας να του το πάρει στρέφοντάς τον προς την άλφα, ή βήτα δραστηριότητα. Η ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 211 διαφήμιση ιδίως, αλλά όχι μόνο η διαφήμιση, αλλά και γενικά η ζωή έτσι όπως παρουσιάζεται μέσα από τα σήριαλ, στα ΜΜΕ και μέσα από τα πρότυπα των χαρακτήρων, στην ουσία τι κάνει; Παίρνει τη ζωτική δύναμη των ανθρώπων και την μετατρέπει σε καταναλωτική ισχύ. Γι αυτό ακριβώς, επειδή αποσκοπεί σε ζωτική δύναμη, στην libido, στην κουνταλίνι, πείτε το όπως θέλετε, γι αυτό ακριβώς αν παρατηρήσετε, το δίπτυχο μέσω του οποίου δουλεύει η διαφήμιση για να μπορεί να είναι μια ισχυρότατη υποβολή είναι πρώτα μέσω της επιβίωσης, ή μέσω του σεξ. Κτυπάει δηλαδή ακριβώς το ζωτικό ένστικτο. Άρα θα δουλεύει με δύο τρόπους. Ή προβάλλοντάς σου εικόνες, οι οποίες σου ανεβάζουν τη ζωτική ενέργεια μέσω του σεξ και αμέσως μετά να προβάλλει το προϊόν, έτσι ώστε να ταυτιστεί η ζωτική μας δύναμη της αναπαραγωγής με το συγκεκριμένο προϊόν και να έχουμε την ψευδαίσθηση ότι κάθε φορά που καταναλώνουμε το συγκεκριμένο προϊόν να νομίζουμε ότι –υποσυνείδητα- κάνουμε έρωτα εκείνη τη στιγμή και να το ευχαριστιόμαστε (…και πολύ γαμάτο προϊόν!…), είτε να λειτουργεί στο δίπτυχο αυτό μέσω του φόβου, καλλιεργώντας μια ανασφάλεια η οποία λυτρώνεται τη στιγμή που εμφανίζεται το συγκεκριμένο προϊόν. Είτε –τρίτος τρόπος- δείχνοντας μια θέση κυριαρχίας που απευθύνεται πάλι στη ζωτική μας ενέργεια μια θέση κυριαρχίας από τη στιγμή που το άτομο κατέχει, ή καταναλώνει το συγκεκριμένο προϊόν, ή έχει τη συγκεκριμένη ερωτική συμπεριφορά που είναι επιθυμητή.Έτσι έχει διαμορφωθεί ένα ολόκληρο κύκλωμα που περιλαμβάνει μέσα καλλιτέχνες, δημοσιογράφους, μοντέλα, αθλητές, πολιτικούς, ένα ολόκληρο κύκλωμα προτύπων, το οποίο δεν κάνει τίποτα άλλο από το να μετατρέπει τη ζωτική δύναμη των ανθρώπων στους οποίους απευθύνεται, σε καταναλωτική ισχύ.Τέλος, έχει αποδειχθεί ότι ο καλύτερο τρόπος για να είναι κάποιος δεκτικός σε μια υποβολή είναι να πληροί δύο χαρακτηριστικά: Α) Να βρίσκεται σε κατάσταση χαμηλής εγρήγορσης, δηλαδή σε μια παθητική, υπνωσική κατάσταση και Β) Να τελεί υπό το κράτος σύγχυσης και ακόμα καλύτερα, φόβου. Αυτός είναι και ο λόγος που και στην ανάκριση, θα έχετε δει από σχετικά έργα, ο ένας κάνει τον καλό, ο άλλος τον κακό και προσπαθούν να σε φέρουν σε μια κατάσταση σύγχυσης ώστε εκείνη τη στιγμή μέσα σου να δεχτείς αυτό το οποίο σε πιέζει ο άλλος να κάνεις. Το ίδιο ισχύει και στις πωλήσεις.Παλιά, οι ασφαλιστές προσπαθούσαν να σε πείσουν με την τρομοκρατία. Σου λέγανε «το ξέρεις ότι είσαι σε μια ηλικία ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 212 κρίσιμη, που όπου να’ ναι μπορείς να πάθεις κανένα εγκεφαλικό;» Τώρα έχει ξεπεραστεί αυτός ο τρόπος και έχουμε πιο λεπτεπίλεπτες μεθόδους προσέγγισης. Αλλά στα ΜΜΕ παραμένουμε σ’ αυτό το κλίμα. Βλέπετε ότι η επιλογή της είδησης, ή των ταινιών που προβάλλονται στην τηλεόραση είναι πάντα ειδήσεων και ταινιών που σχετίζονται με την καταστροφή, με την απειλή της ζωής μας, με τα εγκλήματα, με την ανασφάλεια, μεταδίδοντας μια δόνηση στους ανθρώπους ότι διαρκώς κινδυνεύουν και θα πρέπει η αδρεναλίνη τους να είναι συνεχώς στα ύψη. Ακόμα και ο καιρός έχει καταντήσει όπλο εκφοβισμού, να νομίζεις ότι έτσι και πας μια βόλτα έξω από το σπίτι σου θα πέσει χαλάζι να σε σκοτώσει, ότι θα γίνουν σεισμοί, λοιμοί, καταποντισμοί και όλα τα σχετικά.Έτσι, λοιπόν, κρατώντας ένα διαρκές στρες και εξουθενώνοντας τον οποιοδήποτε θεατή ή ακροατή μέσα από αυτήν την τρομοκράτηση, όταν θα έλθει η στιγμή που θα προβληθεί η διαφήμιση ή μια κορυφαία επιλογή της πολιτικής ηγεσίας, τότε θα σε βρουν σε σύγχυση, σε φόβο και είσαι πολύ πιο δεκτικός να πάρεις μέσα σου οποιοδήποτε μήνυμα. Ανακεφαλαιώνοντας, θα θυμίσω ότι πολύ παλιά, μα πολύ παλιά, σε αρχαίους λαούς κάποια απεικόνιση της πραγματικότητας μέσα από ένα γλυπτό ή κάτι θεωρείτο βλασφημία και διαστροφή. Για ποιόν λόγο; Γιατί οι παλιοί αυτοί λαοί ένιωθαν ένα με την φύση και την πραγματικότητα και θεωρούσαν αδιανόητο το να επιχειρήσει κάποιος να απομονώσει ένα μέρος της πραγματικότητας, να το ξεχωρίσει και να το βάλει πάνω σε έναν τοίχο ή να το σκαλίσει πάνω σε έναν βράχο ή σε μια πέτρα (εκεί στηρίζεται και η μη απεικόνιση του Θεού).Βέβαια από αυτήν την υπερβολή έχουμε φθάσει σήμερα στο αντίθετο άκρο όπου πραγματικά επικρατεί μια διαστροφή, με την έννοια ότι η πραγματικότητα μεταφράζεται, ερμηνεύεται και αναπαράγεται κατά το δοκούν από πολύ συγκεκριμένους κύκλους συμφερόντων.Αυτό είναι πολύ κακό όχι μόνο για μας, αλλά η ίδια η πραγματικότητα, που λέμε ότι είναι ενιαία και αυθεντική, αυτοαναπαράγεται με βάση τις απόψεις που έχουμε εμείς για αυτήν. Αυτό το ξέρετε πολύ καλά όλοι σας και πάνω σ’ αυτό βασίζεται και ο οραματισμός που κάνουμε για την Ελλάδα. Αν θέλεις λοιπόν να αλλάξεις την πραγματικότητα δεν έχεις παρά να πείσεις εκείνα τα όντα από τα οποία εξαρτάται, ότι η πραγματικότητα είναι αλλιώς. Και σιγά-σιγά η πραγματικότητα θα αλλάζει και να έρχεται στα μέτρα εκείνων των όντων που την θεωρούν με τον συγκεκριμένο τρόπο.Αυτό λοιπόν είναι, πέρα από το θέμα της πλάνης, και το πολύ επικίνδυνο του ρόλου των ΜΜΕ. Ότι παρουσιάζοντας επιλεκτικά και κατά το δοκούν τα γεγονότα έτσι όπως θέλουν αυτοί, το είδος άνθρωπο έτσι όπως τον θέλουν αυτοί, την κοινωνία έτσι ακριβώς όπως θέλουν αυτοί, δημιουργούν πολύ γερές ρίζες, πολύ γερά θεμέλια, έτσι ώστε η κοινωνία να πηγαίνει προς τα εκεί.Για να μην μακρηγορήσω άλλο θα σας πω μόνο ένα ακόμα παράδειγμα.Όσοι της δικής μου γενιάς και πιο παλιοί διαβάσαμε Μίκυ Μάους ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 213 μας είχε περάσει ποτέ από το μυαλό ότι ενδεχομένως, ολόκληρη αυτή η σειρά, μπορεί να ήταν κατευθυνόμενη; Ασφαλώς και όχι. Εκ των υστέρων μαθαίνουμε όμως ότι και ο ίδιος ο Ντίσνεϊ όταν έφτιαχνε αυτή τη σειρά προετοίμαζε μια κοινωνία στην οποία υπήρχαν μόνο ανιψάκια. Δεν υπήρχαν μανάδες, πατεράδες, υπήρχαν μόνο ανίψια. Καταλαβαίνετε πόσο μεγάλη σημασία έχει αυτό για μια γενιά που διαπλάστηκε με το συγκεκριμένο πρότυπο; Εμείς είχαμε τους γονείς μας. Δεν μας πέρασε από το μυαλό να αναρωτηθούμε για ποιο λόγο τα ανιψάκια δεν έχουν πατέρα. Που είναι η μάνα τους; Γιατί έχουν μόνο θείο άραγε; Δεν μας πέρασε ποτέ από το μυαλό. Το είδαμε όμως τώρα που οι περισσότεροι της δικιάς μας γενιάς είναι χωρισμένοι. Και που η οικογένεια στη δικιά μας τη γενιά, περνάει μια τεράστια κρίση.Άρα σκεφτείτε που πηγαίνει το πράγμα στα επόμενα σαράντα χρόνια, τώρα που τα παιδιά μεγαλώνουν με τα Πόκεμoν, τους Power Rangers και με όλους τους υπόλοιπους ήρωες, οι οποίοι είναι πειράματα μετάλλαξης συνδυάζοντας ιδιότητες ρομπότ, ζώων βιονικής, ανθρώπων και στις οποίες σειρές δεν υπάρχει καν η έννοια όχι του θείου και της θείας, αλλά είναι απλώς μια κατάσταση που διάφορα όντα, διασταύρωση ειδών περιφέρονται ανά τον πλανήτη χωρίς σκοπό, χωρίς νόημα, χαμένοι στο διάστημα. Καταλαβαίνουμε πού οδηγούν όλα αυτά την σημερινή γενιά που θα μεγαλώσει. Είναι πράγματα που θα τα λουστούμε όλοι μας και όταν θα είμαστε εμείς σε μια προχωρημένη ηλικία θα βλέπουμε τα σημερινά παιδιά και δεν θα πιστεύουμε στα μάτια μας. Τι μπορεί να κάνει κανένας; Όσο κι αν φαίνεται λίγο μελαγχολικό το θέμα που συζητάμε σήμερα, μην παραμελείτε καθόλου την επίδραση της υπόγειας συνειδητοποίησης των πραγμάτων. Όσο δύναμη κι αν έχει μια επιρροή από τα ΜΜΕ δεν μπορεί να αντισταθμίσει τη συζήτηση που γίνεται στην παρέα μεταξύ νοημόνων όντων σε προσωπικό επίπεδο. Έτσι λοιπόν αν αυτοί έχουν την ισχύ της ευρείας κλίμακας και αποσκοπούν σε μια ρομποτοχρήση, εμείς μπορούμε να κινηθούμε στις παρυφές, μπορούμε να κινητοποιηθούμε κάτω, στον κόσμο, στη δουλειά μας, στην παρέα μας, στους φίλους μας, στη οικογένειά μας φανερώνοντας την αλήθεια στους ανθρώπους με τους οποίους ερχόμαστε σε επαφή. Είναι κάτι πολύ σημαντικό, είναι το πρώτο αντίμετρο στην οπτική της εκάστοτε εξουσίας. Βλέπετε ότι ήδη στην Ελλάδα γίνεται μια πολύ καλή δουλειά, στην οποία δεν έχουν συμβάλλει τα ΜΜΕ, αλλά έχει συμβάλει ένα ρεύμα συνειδητότητας που κινείται από κάτω. Η Ελλάδα είναι από τις λίγες χώρες που δεν τσιμπάει στο μύθο της Νέας Τάξης, που δεν τσιμπάει στο μύθο της παγκοσμιοποίησης και δεν τσιμπάει στα πρότυπα τα οποία πάνε να επιβληθούν. Μπορεί πολλοί από μας να τα ακολουθούμε στην πράξη, γιατί δεν μπορούμε να απομονωθούμε κοινωνικά, αλλά συνειδησιακά όμως ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 214 υπάρχει μια πολύ μεγάλη μερίδα των Ελλήνων, η οποία δεν ακολουθεί και δεν συμφωνεί. Το ίδιο μπορεί να γίνει με τα ΜΜΕ. Μπορεί αυτά τα πράγματα που συζητάμε σήμερα και δεν είμαστε οι μόνοι που τα συζητάμε, μπορούν να διαδίδονται και διαδίδονται με ταχύτητα αστραπής.Δεύτερον, ο καθένας από μας, γι’ αυτό είμαστε άλλωστε εδώ εμείς, υποτίθεται ότι έχει και μια ιστορία άσκησης. Άσκηση τί σημαίνει; Προσπάθεια να καλλιεργήσουμε κάποιους τρόπους εγρήγορσης και παρουσίας. Να ξέρουμε δηλαδή κάθε στιγμή, τι μας γίνεται. Αυτό μπορούμε να το πούμε και στους άλλους. Όποιοι από μας είναι τηλεθεατές, ή διαβάζουν εφημερίδα, ή ακούνε ραδιόφωνο. Μπορούμε κάποιες στιγμές να σταματάμε και να υποβάλουμε, δεν χρειάζεται πάνω από ένα λεπτό, κάποιες ερωτήσεις στον εαυτόν μας.Θέλουμε αυτή τη στιγμή να ακούμε, ή να βλέπουμε το συγκεκριμένο πράγμα; Ήταν επιλογή μας; Πώς νιώθουμε που το βλέπουμε; Νιώθουμε ταραχή, ενθουσιασμό; Νιώθουμε θυμό, κούραση; Πώς νιώθουμε εκείνη την ώρα; Επίσης τί σκέψεις μας δημιουργεί αυτό που βλέπουμε, ή που διαβάζουμε τη συγκεκριμένη στιγμή; Τρία τέτοια απλά ερωτήματα: 1. Το ακούω, ή το βλέπω συνειδητά; 2. Τί συναισθήματα μου προκαλεί, πώς νιώθει το σώμα μου; 3. Τί σκέψεις δευτερεύουσες μου προκαλεί; Αυτό είναι ένα ισχυρότατο όπλο, διότι εκείνη τη στιγμή καλλιεργώντας την παρουσία αποκτάς αυτόματα και αυτό που λέγεται ελεύθερη επιλογή. Διότι όταν είσαι μηχανικά δοσμένος σε κάτι δεν έχεις το δικαίωμα, τη δυνατότητα της επιλογής. Κάθε φορά που βγαίνει η εγρήγορση και η παρουσία στην επιφάνεια, σου δίνει τη δυνατότητα επιλογής. Έτσι ανάλογα πράττεις. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 215 Θέλεις να δεις την αποβλάκωση; Δες την συνειδητά τουλάχιστον. Πες ότι επειδή είμαι κουρασμένος συνειδητά επιλέγω την αποβλάκωση αυτή τη στιγμή. Τότε έχεις την ευθύνη της απόφασής σου. Αν δεν το θέλεις όμως, σου δίνεται η ευκαιρία να το αλλάξεις. Επίσης, εκτός από την διάδοση του τί εστί προπαγάνδα και ΜΜΕ και πώς επιδρούν στη συνείδησή μας και εκτός από το τι κάνουμε εμείς στον εαυτόν μας κάποια στιγμή – και αυτό πρέπει να προσπαθήσουμε και όλοι μαζί να το κινήσουμε- θα πρέπει να ξεκινήσει και κάποια καμπάνια διαμαρτυρίας απέναντι σε κάποια πράγματα. Από τη στιγμή που τους ενδιαφέρει όλους και η αναγνωσιμότητα και η ακροαματικότητα αν δημιουργηθεί ένα ρεύμα, που ο κόσμος δεν βαριέται να στείλει ένα φαξ διαμαρτυρίας, ή ένα e-mail κάπου, ή κάποιες επιστολές, τα πράγματα αλλάζουν. Θα πρέπει κάποια στιγμή να μειωθεί η όποια αρνητική επίδραση των ΜΜΕ, μέσω της δικής μας κινητοποίησης. Ο λόγος ύπαρξης των ΜΜΕ θα έπρεπε να είναι ο εξής: Νοητική Υπηρεσία = Φανέρωση της Αλήθειας. Η διάλυση της πλάνης και της άγνοιας μέσω της αποκάλυψης και κοινοποίησης γνώσεων και πληροφοριών σχετικά με την αληθινή φύση της πραγματικότητας, του εαυτού, της κοινωνίας, των ανθρώπινων σχέσεων, κλπ Ψυχική Υπηρεσία = Φανέρωση της Αγάπης: Η διάλυση του φόβου, της αγωνίας και της θυμαπάτης, μέσω της ανάδειξης της ενότητας των φαινομένων και της αιωνιότητας της ύπαρξης, καθώς και μέσω της καλλιέργειας σχέσεων ελέους, εμπιστοσύνης, δικαίου και χαράς μεταξύ των όντων. Ενεργειακή Υπηρεσία = Φανέρωση Ζωής: Η διάλυση του πόνου και της ανέχειας μέσω αποκατάστασης ή διεύρυνσης της επαφής με την κοσμική δύναμη, καθώς και μέσω της προώθησης της αβλάβειας, της προσφοράς, της δημιουργικότητας και της θεραπευτικής. Κανονικά αυτό θα έπρεπε να είναι ο στόχος και ο λόγος ύπαρξης των ΜΜΕ. Να μας πληροφορούν τόσο για την αλήθεια όσο και για το πώς μπορούμε να εξελιχθούμε καλύτερα. Να μας προβάλλουν παραστάσεις οι οποίες θα μας δημιουργούν αισθήματα ενότητας, αγάπης και εμπιστοσύνης μεταξύ των ανθρώπων και να προσπαθούν να ανακουφίσουν από τον ανθρώπινο πόνο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 216 και να κατευνάσουν την όποια αγωνία, ή την ανθρώπινη ανέχεια και όχι να ρίχνουν λάδι στη φωτιά και να προσπαθούν να τα προβάλλουν. Αν θα μπορούσαν να διαμορφωθούν σε μια τέτοια βάση τα ΜΜΕ, τότε επειδή ακριβώς η πραγματικότητα εξαρτάται και από τον τρόπο με τον οποίον την φανταζόμαστε, όπως είπαμε, θα άλλαζε άρδην και η ίδια η πραγματικότητα. Στο σύνθημά τους που λένε «η καλοσύνη δεν πουλάει…» -θα το έχετε ακούσει αυτό- «…εμείς κάνουμε εμπορική τηλεόραση, ή εμπορικό ραδιόφωνο και από τη στιγμή που δεν πουλάει η καλοσύνη, την πετάμε έξω από το πρόγραμμα», εμείς απαντάμε ότι η καλοσύνη δεν είναι καταναλωτικό προϊόν. Η καλοσύνη είναι ιδιότητα για την ανθρώπινη εξέλιξη. Και την ανθρώπινη εξέλιξη δεν μπορούμε να την διαπραγματευθούμε με βάση αν πουλάει το τάδε προϊόν, ή το άλλο. Είναι σαν να συζητάμε και να βγάζουμε στο κλαρί τους ανθρώπους –όπως πάνε να κάνουν στο εξωτερικό ορισμένες ασφαλιστικές- που λένε αν αυτός έχει στο γονίδιό του πιθανότητα να πάθει έμφραγμα στα τριάντα, δεν τον ασφαλίζω και τον πετάω στο δρόμο. Από πού ως πού θα έχουμε κριτήριο για την υγεία των άλλων, αν θα ζημιωθεί μια ασφαλιστική εταιρία οικονομικά; Είναι η υγεία των ανθρώπων διαπραγματεύσιμη αξία, που θα πρέπει να εξετάζεται υπό το πρίσμα αν θα επιφέρει κέρδος κι αν θα πρέπει να επενδύσουμε στην ανθρώπινη υγεία; Αν δεν είναι αυτό σατανισμός και διαστροφή τότε τι είναι; Αυτά τα καραγκιοζάκια που μας δείχνουν στην τηλεόραση, ότι είναι δήθεν σατανιστές; Οι αξίες είναι αυτά που πρέπει να προβάλλονται από τα ΜΜΕ και υπάρχουν αξίες που δεν είναι διαπραγματεύσιμες, γιατί αλλιώς θα σταματήσουμε να είμαστε άνθρωποι.

ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑΣ

Ερχεται ο Τζέιμς Λάβλογκ με την θεωρία της Γαίας και ο Ρούμπερτ Σελντρέικ με την θεωρία των μορφογεννητικών πεδίων. Και ο μεν Λάβλογκ εισάγει την έννοια μιας παν-συνείδησης του πλανήτη γη με την έννοια ότι, όλα τα αντικείμενα, ή όντα με την παραδοσιακή έννοια τα οποία υπάρχουν στον πλανήτη γη, δεν λειτουργούν αυτόνομα, αλλά όλα αποτελούν μονάδες ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 217 συνείδησης ενός πολύ ευρύτερου σχηματισμού συνείδησης που δεν είναι άλλος από τη γαία, τη γη μας. Ο Σελντρέικ το προχώρησε το πράγμα ακόμα πιο πολύ και σήμερα βρίσκεται στην αιχμή της έρευνας κάνοντας πειράματα που είναι ευρείας κλίμακας και μπορείτε και για αυτά να βρείτε πληροφορίες στο διαδίκτυο. Αυτός τι κάνει; Ξεκινώντας πρώτα από ανόργανα υλικά διαπίστωσε- γιατί ήταν βιολόγος, προτού αρχίσει να ασχολείται με όλα αυτά για την φύση της συνείδησης- ότι όταν κατασκεύαζε κάποιου είδους κρυστάλλους, ότι αυτοί διέθεταν μνήμη. Όταν δηλαδή ξεκινούσε και έπαιρνε στο εργαστήριο τα πρώτα υλικά για να κατασκευάσει ένα συνθετικό κρύσταλλο, την πρώτη φορά έκανε ένα χ χρονικό διάστημα για να τον κατασκευάσει. Τις επόμενες φορές όμως, ο χρόνος ήταν πολύ λιγότερος σαν να ήξεραν τα υλικά πώς να ταιριάξουν μεταξύ τους σχημάτιζαν τον κρύσταλλο πολύ νωρίτερα. Αυτό τον έκανε να παραξενευτεί και να σκεφθεί ότι ενδεχομένως στη φύση υπάρχει κάποια συλλογική μνήμη, κάποιο πεδίο στο οποίο συγκρατούνται όλες αυτές οι πληροφορίες και άρα, κάθε πράξη που επαναλαμβάνεται γίνεται πολύ πιο εύκολα από ότι την πρώτη φορά που χρειάζεται μια έξτρα ενέργεια, για να μπορέσει να λειτουργήσει. Έτσι λοιπόν, ο Σελντρέικ προχώρησε σε πάρα πολλά πειράματα. Θα έχετε ακούσει για την ιστορία του 100ου πίθηκου, όπου διαπίστωσε ότι σε πολλά ζώα ακόμα κι αν είναι απομονωμένα μεταξύ τους, όταν μια ομάδα ζώων αποκτήσει μια δεξιότητα μέσα από εκπαίδευση τα υπόλοιπα ζώα της ίδια ράτσας, ακόμα κι όταν βρίσκονται χιλιόμετρα μακριά, αποκτούν τις ίδιες ακριβώς δεξιότητες. Το προχώρησε ακόμα περισσότερο με ανθρώπους και έκανε πάρα πολλές στατιστικές δίνοντας σε ομάδες ανθρώπων λυμένα σταυρόλεξα (σταυρόλεξα που τα είχαν ήδη λύσει από πριν) και σε άλλες ομάδες σταυρόλεξα που είχαν κατασκευαστεί μόλις εκείνη τη στιγμή. Απέδειξε με στατιστικούς δείκτες ότι, εκείνοι που παρέλαβαν σταυρόλεξα που είχαν λυθεί από άλλους πριν, καθόντουσαν να τα λύσουν με πολύ μεγαλύτερη επιτυχία και πολύ πιο σύντομα από τους άλλους, που παίρνανε τα σταυρόλεξα που μόλις είχαν κατασκευαστεί. Άλλο πείραμα. Έδωσε σε ομάδες πληθυσμών αυτά τα γιαπωνέζικα ποιηματάκια, τα χάι κου επίτηδες σε ομάδες πληθυσμών που δεν γνώριζαν γιαπωνέζικα, αλλά χώρισε σε τρεις κατηγορίες τα ποιήματα. Στην πρώτη ομάδα έδωσε παραδοσιακά ποιήματα τα οποία είχαν μάθει γενιές από γιαπωνεζάκια, στην άλλη ομάδα ποιήματα που είχαν μόλις φτιαχτεί εκείνη τη στιγμή και στην τρίτη ομάδα ποιήματα αλαμπουρνέζικα, που να μοιάζουν με γιαπωνέζικα στην εκφώνηση, αλλά που δεν είχαν κανένα νόημα.Πάλι οι στατιστικοί δείκτες έδωσαν μια συντριπτική υπεροχή ευκολίας αποστήθισης στην πρώτη ομάδα, που είχαν πάρει τα παραδοσιακά χάι κου. Αντίθετα η δεύτερη ομάδα καθυστέρησε ακόμα περισσότερο και η τρίτη με τα ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 218 αλαμπουρνέζικα ακόμα περισσότερο, προσπαθώντας να παπαγαλίσει κάτι το οποίο δεν υπήρχε καν εκείνη τη στιγμή σαν γλώσσα. Μέσα από όλα αυτά τα πειράματα του Σελντρέικ που όπως σας είπα εξακολουθεί να κάνει έρευνα αιχμής, θα δείτε ότι κάνει χιλιάδες πειράματα που μπορεί να συμμετέχει ο οποιοσδήποτε. Π.χ. με το γνωστό παιχνιδάκι του από πίσω κοιτάγματος. Προχωρεί κάποιος και εσύ τον βάζεις στο μάτι και λες για να δω αν τον κοιτάζω έντονα θα το αντιληφθεί να γυρίσει, να νιώσει κάτι; Αυτό όμως το παιχνιδάκι που αποδεικνύει όμως μια εξ αποστάσεως αλληλεπίδραση υπαρκτή, η οποία δεν έχει σχέση με εγκεφαλικά κύματα, ούτε με τίποτα, αλλά προϋποθέτει ένα πεδίο μέσα από το οποίο να γίνονται αυτές οι αλληλεπιδράσεις, ο Σελντρέικ έπιασε και το έβαλε μέσα σε στατιστικά πλαίσια και έχει απαντήσει και έχει συμμετάσχει στα πειράματά του ένας πληθυσμός χιλιάδων ατόμων, μέσω του οποίου έχει αποδείξει αδιάσειστα την ύπαρξη του φαινομένου της πίσω ματιάς! Έχει κάνει άλλα πειράματα αποδεικνύοντας και τεκμηριώνοντας στατιστικά πάλι το γνωστό σε όλους μας ότι αν αφήσεις ένα κατοικίδιο ζώο χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι σου, βρίσκει το δρόμο και μπορεί να γυρίσει πίσω. Πράγμα που εξακολουθεί και παραμένει ανεξήγητο ακόμα για την επιστήμη. Μέσα από όλα αυτά λοιπόν τα πειράματα ο Σελντρέικ θεμελίωσε την θεωρία των μορφογεννητικών πεδίων, η οποία θεωρείται από όλους τους πρωτοπόρους ερευνητές ότι κάπως συνοψίζει τα πράγματα και ότι είναι η πιο δόκιμη και η οποία με λίγα λόγια λέει τα εξής: Πρώτον υπάρχει ένα πεδίο, το οποίο μορφο-γεννά. Δηλαδή είναι ένα πεδίο το οποίο σύμφωνα με τις πληροφορίες που διαθέτει είναι εκείνο που γεννά τις υλικές μορφές. Είναι ένα πεδίο το οποίο διαποτίζει τα πάντα. Πρώτα σε αυτό δημιουργούνται κάποια ενεργειακά καλούπια και ανάλογα με τα καλούπια που σχηματίζει, ορίζει μετά γιατί είναι αυτό που ελέγχει και μεταφέρει τις πληροφορίες, ορίζει και δημιουργεί τα διάφορα υλικά σώματα. Με αυτήν την έννοια τεκμηριώνεται μέσω ενός άλλου τρόπου επιστημονικότατου αυτή τη φορά, η παραδοσιακή άποψη περί του ότι ο κάθε άνθρωπος διαθέτει ένα ενεργειακό πεδίο που το λένε αύρα, ότι το ίδιο διαθέτουν και τα ζώα, ότι παρόμοιο διαθέτουν και τα άψυχα υλικά και ότι όλα αυτά κολυμπούν σε ένα ενιαίο ωκεανό ενέργειας μέσα από τον οποίον ανταλλάσσονται συναισθήματα, σκέψεις, ενέργειες, πληροφορίες και άρα ότι μιλάμε για ένα αδιάσπαστο όλον μέσα στο οποίο, προσέξτε, οι αλληλεπιδράσεις είναι ανεξάρτητες του χρόνου, δηλαδή συμβαίνουν ακαριαία και ανεξάρτητες του τόπου, ανεξάρτητες της απόστασης.Έτσι λοιπόν τα μορφογεννητικά πεδία –κατά κάποιον τρόπο- έρχονται να κουμπώσουν, να ταιριάξουν σε αυτήν την έννοια που υπήρχε από την αρχαιότητα περί αιθέρα την οποία οι φυσικοί στην περίοδο του Αϊνστάιν την απέρριψαν και προφανώς είναι ζήτημα χρόνου πότε θα επανέλθει πάλι δριμύτερη η συγκεκριμένη θεωρία. Διότι υπάρχει σωρεία πλέον πειραμάτων και ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 219 αποδείξεων για την ύπαρξη ενός τέτοιου πεδίου το οποίο γεννά όλα τα υπόλοιπα.Στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον όπως και στο Στάμφορντ έχουν ξεκινήσει από το 1960 ολόκληρες ομάδες διακεκριμένων επιστημόνων, οι οποίοι μελετούν τέτοιου είδους φαινόμενα.Από το πανεπιστήμιο του Πρίνστον ήδη τώρα συντελείται μια νέα έρευνα, η οποία ονομάζεται έρευνα νοοσφαιρικού θορύβου.Θα μου πείτε τι είναι αυτό το πράγμα έτσι; Η ουσία είναι ότι έχουν ανακαλύψει ότι, αυτός ο φυσικός θόρυβος, δηλαδή κάποια άτακτη ακτινοβολία, παράσιτα τα οποία υπάρχουν στη φύση και τα οποία μπορεί κανείς να τα συλλάβει με έναν ραδιοφωνικό δέκτη, γυρίζοντας όπου δεν υπάρχει σταθμός, ότι είναι ένα πολύ ευκολοεπηρέαστο υλικό αυτός ο θόρυβος, ο οποίος σχετίζεται πάρα πολύ με τις ψυχικές διαθέσεις των κατά τόπους ανθρώπων. Έτσι λοιπόν εγκαθιστώντας ένα δίκτυο σε ολόκληρο τον κόσμο καμιά 80ριά δεκτών θορύβου και συνδυάζοντας όλα τα στοιχεία που παίρνει, μέσω υπολογιστή, έχει αποδείξει ότι, πριν ή κατά την διάρκεια σημαντικών γεγονότων, είτε σημαντικών παγκοσμίως γεγονότων (όπως ήταν η επίθεση στους δίδυμους πύργους), είτε σημαντικών τοπικών γεγονότων, όπως η εκδήλωση σεισμών, αλλά όχι μόνο δυσάρεστων πραγμάτων, αλλά και ευχάριστων, όπως είναι η παραμονή της πρωτοχρονιάς, σε μεγάλες γιορτές, σ΄ αυτές τις περιπτώσεις επηρεάζεται άμεσα ο νοοσφαιρικός θόρυβος. Επηρεάζονται άμεσα οι ενδείξεις που στέλνουν στον κεντρικό υπολογιστή του Πρίνστον όλοι αυτοί οι δέκτες που είναι εγκαταστημένοι στα διάφορα σημεία του κόσμου.Μάλιστα δεν είναι κι αυτό τυχαίο, έχει παρατηρηθεί ότι σε καταστάσεις αγωνίας ότι ο νοοσφαιρικός θόρυβος ανεβαίνει. Δηλαδή τι ανεβαίνει; Η αταξία, γιατί θόρυβος σημαίνει αταξία. Ενώ αντίθετα σε καταστάσεις χαράς έχει παρατηρηθεί ότι το επίπεδο του νοοσφαιρικού θορύβου κατεβαίνει, άρα εμφανίζεται περισσότερη οργάνωση, περισσότερη, αρμονία. Έτσι λοιπόν σε συνδυασμό με την θεωρία των μορφογεννητικών πεδίων σήμερα έχει τεκμηριωθεί σχεδόν με απόλυτη σιγουριά η ύπαρξη αυτού του διαφορετικού πεδίου, που είτε αιθέρα το πούμε, είτε μορφογεννητικό πεδίο το πούμε, δεν έχει σημασία, το οποίο κατακρατά πληροφορίες, κατακρατά συναισθήματα, σκέψεις, προθέσεις και ορίζει με τις πληροφορίες αυτές τα υλικά πράγματα.Εδώ λοιπόν για να ολοκληρώσουμε και σιγά-σιγά να έρθουμε και στην έννοια της συνείδησης.Σύμφωνα με την κλασσική της έννοια η συνείδηση προέρχεται από το συν + ειδέναι που σημαίνει γνωρίζω, κατανοώ, με την έννοια της αντιληπτικότητας. Δηλαδή ότι όταν μια δομή, ένα υλικό κάτι, έχει την ικανότητα της αντιληπτικότητας, δηλαδή έχει κάποιο μηχανισμό με τον οποίον να μπορεί να αντιλαμβάνεται το ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 220 περιβάλλον και τον εαυτόν της, τότε λέμε ότι αυτή η συγκεκριμένη μονάδα, αυτή η δομή διαθέτει συνείδηση.Όλα αυτά λοιπόν που είπαμε, έρχονται να καταρρίψουν συθέμελα την έννοια της εγκεφαλικής συνείδησης, του ότι δήθεν μόνο εκείνοι οι οργανισμοί οι οποίοι διαθέτουν εγκέφαλο, ή νευρώνες, ή τέλος πάντων κάποιο είδος δικτύου νευρώνων μέσω των οποίων ανταλλάσσονται ηλεκτροχημικά σήματα, ότι μόνο αυτοί έχουν την ικανότητα της αντίληψης, άρα της συνείδησης και άρα, ότι η συνείδηση είναι γέννημα μόνο της εγκεφαλικής, ή μόνο της νευρωνικής λειτουργίας. Αυτό πλέον πάει περίπατο και είναι ένα τεράστιο λάθος. Εκείνο λοιπόν που αποδεικνύεται είναι ότι η συνείδηση δηλαδή η ικανότητα της αντιληπτικότητας, είναι μια ιδιότητα διάχυτη μέσα στην φύση, διάχυτη μέσα στο σύμπαν, δεν έχει καμιά σχέση με τον εγκέφαλο, ούτε καν με κύτταρα. Δηλαδή και η παραδοσιακή έννοια της ζωής, η οποία ήταν εστιασμένη στο επίπεδο του κυττάρου και αυτή αναθεωρείται. Σήμερα λοιπόν η μοντέρνα άποψη η οποία σίγουρα θα είναι η επικρατούσα άποψη στο εγγύς μέλλον, είναι ότι συνείδηση διαθέτει όλο το σύμπαν με ακλόνητη βεβαιότητα, ξεκινώντας από το επίπεδο του κενού και επεκτεινόμενη στα σωματίδια, στην ανόργανη ύλη, στα μόρια στους κυτταρικούς οργανισμούς και στους πιο σύνθετους οργανισμούς όπως είναι τα ζώα, τα φυτά και οι άνθρωποι. Και ότι επίσης αυτό που αντιλαμβάνεται από το ίδιο το κενό μέχρι το κάθε μόριο, ο κάθε οργανισμός δεν είναι κάτι στατικό, δεν είναι κάτι που είναι εγκλωβισμένο και παραμένει μόνο σε αυτήν την μονάδα συνείδησης. Είναι κάτι το οποίο συντονίζεται και το βίωμά του, την εμπειρία του την εκθέτει και την ανταλλάσσει με το όλον γύρω του. Γι αυτό λέμε ότι αυτές οι αλληλεπιδράσεις είναι μη τοπικές, μη χωρικές. Δηλαδή κάθε τι που βιώνω εγώ και ο καθένας από μας εδώ, σε ένα επίπεδο το οποίο είναι ασυνείδητο προς το παρόν για μας, το μοιραζόμαστε ακαριαία, με τα πάντα γύρω μας χωρίς να χρειαζόμαστε κανένα χρονικό διάστημα. Με αυτήν την έννοια λοιπόν τα πάντα είναι ένας τεράστιος ωκεανός συνείδησης και οδηγούμαστε στο παλαιό ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΑΡΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΠΛΗΡΩΝ. Με την κυριολεκτική πλέον έννοια, ότι δηλαδή ο παράγοντας της συνείδησης είναι πανταχού παρών και τα πάντα πληρών Στην έννοια της συνειδητότητας καταλαβαίνουμε πολύ καλά ότι η συνείδηση, αν την αποκόψουμε από την ολότητά της, αλλά την δούμε πλέον να εστιάζεται σε συγκεκριμένα πλέον άτομα, ανθρώπους, μονάδες συνείδησης, τότε εκ των πραγμάτων σπάζοντας αυτήν την ολότητα και λειτουργώντας χωριστικά θα δούμε, θα διαβαθμίσουμε κάποιες ποιότητες συνείδησης. Έτσι, με τα ανθρώπινα κριτήρια, λέμε ότι ένα φυτό έχει πιο προηγμένη συνείδηση από την συνείδηση που διαθέτει ένας κρύσταλλος, ένα ζώο πιο προηγμένη συνείδηση από αυτή που διαθέτει ένα φυτό και πάει λέγοντας.Αυτού του είδους η διάκριση διαβαθμίζει και την ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 221 έννοια της συνειδητότητας, δηλαδή, ότι όσο πιο προηγμένη συνείδηση έχει κάτι στα δικά μας τα μάτια που λειτουργούν εκτός ενότητας, εκτός ολότητας, όσο πιο προηγμένη συνείδηση εμφανίζει μια δομή, λέμε ότι, άρα διακατέχεται από υψηλότερη συνειδητότητα, θεωρώντας ότι, άρα, υπάρχει μια εξελικτική κλίμακα μέσα στον ωκεανό της συνείδησης που δίνει την δυνατότητα σε κάποιες μονάδες συνείδησης, σε κάποια όντα σιγά- σιγά να εξελίσσονται συσσωρεύοντας εμπειρία και έτσι να διαμορφώνουν μια υψηλότερη συνειδητότητα. Αυτό είναι ένα τελευταίο συμπέρασμα, το οποίο επίσης επαληθεύει κάποιες εξελικτικές θεωρίες και δοξασίες που ξεκινούν από την αρχαιότητα, ότι υπάρχει δηλαδή ένα σχέδιο ας πούμε εξέλιξης όλων των όντων και όχι μόνο των όντων με την έννοια που τα αισθανόμαστε οι περισσότεροι, που όταν λέμε όντα εννοούμε μόνο τα ζώα και τους ανθρώπους, αλλά μιλάμε για όλα, αυτές τις αισθανόμενες μονάδες συνείδησης, όπου όπως είπαμε υπάρχει ένα σχέδιο μέσα από την συσσώρευση εμπειρίας να εξελίσσεται πλέον και ο παράγοντας συνειδητότητα, δηλαδή να έχουμε μορφές αναβαθμισμένης συνείδησης όπου, προσέξτε, επειδή όλα επικοινωνούν και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους σ΄ αυτό ευρύτερο πλαίσιο ακόμα και όταν ένας άνθρωπος ανεβάζει την συνειδητότητά του, στην ουσία λειτουργεί για το σύνολο. Στην ουσία δηλαδή αυτές τις αναβαθμισμένες ποιότητες που κατακτά ο καθένας μας, είτε το γνωρίζει, είτε όχι, τις μοιράζεται με το σύνολο και άρα μέσα από τη δική του πορεία λειτουργεί λυτρωτικά και για το όλον! Αυτήν λοιπόν είναι η πιο ψηλή έννοια την οποία διαθέτουμε σε σχέση με την συνειδητότητα ότι, εξελίσσομαι, ανελίσσομαι, προχωρώ και μέσα από την ποιοτική αναβάθμιση της συνείδησής μου και άρα την κατάκτηση ενός υψηλότερου επίπεδου συνειδητότητας λειτουργώ λυτρωτικά και για το σύνολο, διότι ακριβώς αυτό το «πανταχού παρών και τα πάντα πληρών» πεδίο συνείδησης, χρησιμοποιεί εμένα και τον καθένα από μας σ΄ αυτήν την αέναη πορεία αυτο-εξέλιξής του και ποιοτικής του ανέλιξης. Έτσι λοιπόν καταλαβαίνουμε, εν κατακλείδι, ότι, κανένας δεν είναι μόνος του, πρώτον, ότι όσο κι αν η ψευδαίσθηση αυτή της υλικής πραγματικότητας μας κάνει να νομίζουμε ότι είμαστε μια σταγόνα απομονωμένη από τον ωκεανό, ωστόσο δεν είναι έτσι, είμαστε μια σταγόνα σε πλήρη επαφή και επικοινωνία με τον ωκεανό και μέσα σ΄ αυτό το πλαίσιο της ενότητας, μην νομίζετε ότι, κάτι που κατακτά ο καθένας από μας πηγαίνει χαμένο, ή ότι είναι άνευ αντικρίσματος.Κάθε τι που κατακτά ο

καθένας από μας έχει ένα τεράστιο αντίκρισμα όχι μόνο για τον εαυτόν του, αλλά και για το σύνολο της δημιουργίας. Χωρίς να διακατεχόμαστε από κανένα είδος εθνικισμού είμαστε εδώ για να περιφρουρήσουμε τη χώρα μας και κυρίως να την αναπτύξουμε πνευματικά, καλλιεργώντας κάποιες θετικές σκεπτομορφές, κάποιες θετικές δηλ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 222 εκπομπές, σκέψεων, ιδεών, συναισθημάτων και ενέργειας, προκειμένου να επηρεάσουμε προς το καλύτερο, προς μια πνευματική εξέλιξη, προς μια πνευματική ανάταση τους πολίτες αυτής της χώρας, αλλά και ολόκληρο τον κόσμο. Αγάπη ατομική και συμπαντική.είναι κάτι που μας χρειάζεται πολύ στις μέρες μας. Γιατί να μιλάμε για κάτι, να μπορούμε να το νιώσουμε και να το αναπαράγουμε στη ζωή μας, θα πρέπει να είμαστε και κάπως σαφείς για το τι εννοούμε. Είναι γεγονός λοιπόν ότι είναι ένας όρος τον οποίο, θα συμφωνείτε όλοι, μέσα από την καθημερινότητά μας ότι τον βλέπουμε παραμορφωμένο, διαστρεβλωμένο και παρεξηγημένο. Και αυτό γιατί ενώ η αγάπη είναι κάτι το αντικειμενικό, μια παγκόσμια σταθερά, ο καθένας το προσαρμόζει στα δικά του στενά εγωιστικά πλαίσια. Έτσι λοιπόν θα πούμε τι δεν είναι η αγάπη. Κοιτάμε λοιπόν τον άλλο στα μάτια και του λέμε “σ’ αγαπάω” και από μέσα μας εννοούμε ότι “μ’ αρέσεις”, λέμε “σ’ αγαπάω” και εννοούμε ότι “σε θέλω σεξουαλικά”. Λέμε “σ’ αγαπάω” και εννοούμε ότι “φοβάμαι να μείνω μόνος μου, μη μ’ αφήσεις”. Λέμε “σ’ αγαπάω” και εννοούμε ότι “σ’ έχω συνηθίσει με τα χρόνια”. Λέμε “σ’ αγαπάω” και είναι σαν να του λέμε “σ’ αγαπώ γιατί με συντηρείς”, ή “σ’ ευχαριστώ γιατί είσαι κορόιδο και βολεύομαι”. Η χρήση λοιπόν της αγάπης έχει πάρα πολλούς όρους, που μπορούμε ακόμα να μιλήσουμε για την έννοια της φυλετικής ή της ταξικής αγάπης αλλά όλοι αυτοί οι όροι είναι όροι διαχωρισμών και άρα εξ ορισμού δεν μπορεί να είναι αγάπη, γιατί η αγάπη όπως είπαμε είναι μια συμπαντική σταθερά. Από τη στιγμή λοιπόν που θα αποκόψεις κάποια πρόσωπα, κάποιες ομάδες, κάποια έθνη, κάποιες φυλές και θα στρέψεις την αγάπη σου προς τα εκεί, εξ ορισμού δεν είναι αγάπη, είναι συμφέρον. Ας απεγκλωβιστούμε λοιπόν από τα όρια τα οποία θέτει το εγώ μας, με βάση την οικειότητα που αισθάνεται, ή με βάση το συμφέρον του για να δούμε πώς θα μπορούσε να προσεγγιστεί αυτή η έννοια σε κάποια πλαίσια, τα οποία κατά τη γνώμη μας είναι πολύ πιο αληθινά και πολύ πιο ειλικρινή. Θα λέγαμε λοιπόν ότι η αγάπη είναι ένα τρίπτυχο που σχετίζεται τόσο με το πώς αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα, αλλά σχετίζεται τόσο με τη διάνοιά μας όσο και με την ψυχή μας, όσο και με τις πράξεις μας, με τη συμπεριφορά μας. 1. Ξεκινάμε λοιπόν από το πρώτο σκέλος και τολμώ να πω ότι αγάπη σημαίνει το να αναγνωρίζω μέσα σε όλους και σε όλα την κοινή μας προέλευση και την κοινή βαθύτερη συμπαντική ουσία η οποία ενυπάρχει μέσα σε όλους και σε όλα. Δεν μπορώ λοιπόν να μιλήσω για αγάπη εάν δεν αναγνωρίζω αυτό το στοιχείο. Ξέρουμε πολύ καλά ακόμα και από την πορεία της επιστήμης ότι όλα υποτίθεται ότι ξεκίνησαν από ένα κοινό κέντρο, ότι παντού υπήρχε μια Αρχή, ξέρουμε όμως και από όλες τις ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 223 πνευματικές παραδόσεις κάτι το οποίο καλούμαστε βέβαια να βιώσουμε, είναι ότι μέσα στον καθένα μας υπάρχει μια κοινή θεϊκή ουσία, πάνω από την οποία σιγά-σιγά χτίστηκαν οι διαφοροποιήσεις οι οποίες μας κάνουν αυτή τη στιγμή φαινομενικά διαφορετικούς. Έτσι λοιπόν για να μπορέσω να αγαπήσω πρέπει να συνειδητοποιήσω σιγά-σιγά αυτή την κοινή προέλευση, αυτή την κοινή ουσία, αυτό τον κοινό σκοπό της δημιουργίας. Και αυτό μου χαρίζει κάτι πάρα πολύ σημαντικό το οποίο όσο και αν σας φαίνεται οξύμωρο ιδού ποιο είναι. Μου χαρίζει να αγαπήσω και να αναγνωρίσω τη μοναδικότητα της ύπαρξής μου μέσα σε ένα ενιαίο αδιάσπαστο σύνολο. Έτσι λοιπόν κανένας δεν μπορεί να βιώσει τη μοναδικότητα της ύπαρξής του και να αποκτήσει έναν ανώτερο σκοπό στη ζωή του έναν ανώτερο δρόμο, εάν δεν βιώσει τη μοναδικότητά του μέσα από την παραδοχή και την αναγνώριση του κοινού στοιχείου και της κοινής προέλευσης των πάντων. Λένε ότι υπάρχουν δύο νόμοι. α) Ο νόμος της ομοιότητας και β) της ανομοιότητας, της διαφοροποίησης. Στην ουσία είναι ένα και αφορά αυτό που μόλις προηγουμένως σας είπα. Όλα τα δέντρα έχουν κάτι κοινό. Όλοι οι άνθρωποι έχουν κάτι κοινό. Κάθε κατηγορίας ον έχει κάτι κοινό, κάθε δέντρο όμως διαφέρει από το διπλανό του, κάθε άνθρωπος διαφέρει από το διπλανό του. Αν λοιπόν θέλουμε να το δούμε και να δούμε τη δημιουργία από τη σκοπιά της ενότητας, τότε εστιάζουμε στην κοινή ρίζα, στην κοινή προέλευση, στο κοινό στοιχείο γύρω από το οποίο αναπτύχθηκαν τα πάντα. Η διαφορά της ανάπτυξης που είναι και το μεγαλείο της δημιουργίας, διότι αν δεν υπήρχε διαφοροποίηση, όπως καταλαβαίνετε δεν θα υπήρχε και εκδήλωση, δεν θα υπήρχε εκδηλωμένος κόσμος δεν θα υπήρχε δημιουργία. Το μεγαλείο λοιπόν της δημιουργίας είναι ότι με βάση αυτή την ομοιότητα, πάνω στην οποία στηρίζεται η έννοια και ο νόμος της αγάπης δημιουργεί και τη μοναδικότητα, και δεν μπορεί να λειτουργήσει το ένα χωρίς το άλλο. Για να υπηρετείς το σύνολο πρέπει να έχεις αναγνωρίσει τη μοναδικότητα της ύπαρξής σου, και να έχεις βρει τον ανώτερο δρόμο σου, και για να μπορεί το σύνολο επίσης να εξελιχθεί, στηρίζεται σε μοναδικά όντα, τα οποία θα πρέπει να έχουν μάθει να τιμούν και το σύνολο και τη μοναδικότητα της ύπαρξής τους. Έτσι μόνο αποκτούμε μέσω της αγάπης τη γνώση του σκοπού μας, του ανώτερου δρόμου μας. 2. Πάμε στο δεύτερο στοιχείο το οποίο δεν είναι τόσο πολύ νοητικό αλλά σχετίζεται περισσότερο με το πώς βιώνουμε ψυχικά τα πράγματα.Βλέπουμε λοιπόν ότι πέρα απ’ αυτή την κοινή ουσία που αναφέραμε, υπάρχει κάτι άλλο, κάπως από αυτή την κοινή ουσία που ξεκίνησαν όλα αναπτύσσεται ένας εκδηλωμένος κόσμος με τις διαφοροποιήσεις ότι αυτό το σύνολο θα πρέπει να κρατιέται σε αρμονία και σε ισορροπία. Δεν μπορεί δηλ. κάθε μοναδικότητα να τραβάει το δικό της δρόμο τυφλά, αδιαφορώντας για το ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 224 υπόλοιπο της ύπαρξης. Έτσι λοιπόν μέσα από την αναγνώριση αυτής της ανάγκης για αρμονία, ισορροπία και συνοχή του όλου, υπάρχει ο Νόμος, με το ν κεφαλαίο του οποίου οι προεκτάσεις απαντιούνται και στους φυσικούς νόμους που βλέπουμε στο υλικό μας σύμπαν. Αυτή λοιπόν η ισορροπία στο φυσικό σύμπαν το οποίο το κρατάμε σε συνοχή είναι απόρροια της αγάπης, είναι η ύπαρξη της αγάπης. Γι αυτό και η παντελική παράδοση π. χ. της Ορθοδοξίας, θα ακούσετε αγιορείτες μοναχούς, να λένε ότι τα πάντα είναι αγάπη, όλος ο κόσμος είναι αγάπη, ο κόσμος κρατιέται σε λειτουργία λόγω της αγάπης. Μας παραπέμπει και στην έννοια της φιλότητας, ο Αριστοτέλης. Η ουσία είναι όμως ότι για να το συλλάβουμε πρακτικά, όταν μιλάμε για ισορροπία εννοούμε ότι την μοναδικότητά μου και το κάθε ον, από τις μεγάλες πνευματικές οντότητες, μέχρι την πέτρα θα πρέπει να είναι ο καθένας σωστά βαλμένος, σωστά τοποθετημένος, σε σχέση με τον εαυτό του, και με το όλον. Μόνο σε μια τέτοια περίπτωση όπως με την αναγνώριση της βαθύτερης ουσίας και το σεβασμό της μοναδικότητας, ο καθένας αποκτά σκοπό, δηλ. έναν ανώτερο δρόμο, έτσι και στο δεύτερο σκέλος, εκείνος ο οποίος έχει τοποθετήσει σωστά με βάση το νόμο, τον εαυτό του, σε σχέση με το όλον αποκτά ευδαιμονία. Γι αυτό και θα έχετε παρατηρήσει πολλές φορές ότι όταν κάποιος άνθρωπος λεει ότι «είμαι ευτυχισμένος στη ζωή μου», πράγμα που δεν κρατάει όπως γνωρίζουμε πολύ καλά, συνεχώς, αλλά κάποιες στιγμές, περίοδοι της ζωής μας που λεω είμαι ευτυχισμένος ή νιώθω μια πληρότητα, θα δείτε ότι αυτή η πληρότητα ή η ευτυχία πού οφείλεται, ότι σ’ εκείνη την περίοδο δεν αισθάνεται ούτε αδικών, ούτε αδικημένος, Είναι η ζωή του έτσι, ώστε είναι σωστά τοποθετημένος στις σχέσεις του με το όλον. Δεν έχει ρίξει ούτε τον εαυτό του δηλ. τη μοναδικότητά του, για να αισθάνεται παραπονούμενος, αδικημένος, δεν έχει ρίξει ούτε τους άλλους, δεν δρα σε βάρος του συνόλου και έτσι δεν έχει σκληρότητα απέναντι στους άλλους, δεν δείχνει εκμετάλλευση, υπάρχει μια σωστή ισορροπία. Αυτή τη σχέση της ευδαιμονίας, μπορούμε να τη συναντήσουμε ως απόρροια της αγάπης σ’ οποιαδήποτε δομή, δηλ. λέμε «τα έχω καλά με τον εαυτό μου», που σημαίνει ότι σέβομαι όλα τα μικρά εγώ που έχω μέσα μου και δεν είναι κανένα παραπονεμένο. Είναι σωστά τοποθετημένα, σωστά βαλμένα μέσα μου. Η ευτυχισμένη ας πούμε οικογένεια, ο ευτυχισμένος εργασιακός χώρος, η ευτυχισμένη πόλη, η ευτυχισμένη κοινωνία, σε όποια δομή και αν το θέσουμε θα δείτε ότι στη ρίζα, κάτω στην πράξη, αγάπη σημαίνει ορθές σχέσεις. Όχι μόνο ανθρώπινες αλλά όπως είπαμε μεταξύ της μοναδικότητας του καθενός, η οποία πρέπει να είναι απόλυτα σεβαστή και μεταξύ των άλλων . 3. Πάμε τώρα στο τρίτο σκέλος, σ’ αυτή την προσέγγιση της αγάπης που σχετίζεται με το τι κάνω. Έχω αναγνωρίσει ότι όλα είναι ένα, έχω ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 225 αναγνωρίσει ότι δεν πρέπει να βλέπω τους άλλους σαν εχθρούς, ή σαν κάτι παρακατιανό, ή σαν κάτι ανώτερο και όλοι έχουμε μια κοινή ουσία, έχω αναγνωρίσει τη μοναδικότητα του εαυτού μου, άρα αγαπάω και τον εαυτό μου, ξέρω ότι μέσα απ’ αυτή τη μοναδικότητα μπορώ να προσφέρω, έχω κανονίσει και με βάση αυτήν την αναγνώριση να είμαι σωστά όπως είπαμε τοποθετημένος μέσα στο Νόμο, να μην προκαλώ δυσαρμονία στη σχέση μου με τους άλλους, αλλά κάτι πρέπει να αποδώσω στη ζωή, έχω κάποιες δραστηριότητες. Εδώ λοιπόν στην πράξη, στη συμπεριφορά μου για να εκπληρώσω τον ανώτερο δρόμο μου και το σκοπό μου, είναι πώς δρω λοιπόν στα πλαίσια του Νόμου και της Αρμονίας. Άρα συνοψίζοντας, όταν μιλάμε για αγάπη δεν είναι κάτι θεωρητικό αλλά περιλαμβάνει α) το να βλέπω την κοινή ουσία των πραγμάτων μέσα στα πάντα, β) το να σέβομαι τη μοναδικότητά μου, να την τοποθετώ ορθά σε ισορροπία με το όλον και γ) να πράττω σε αρμονία με το όλον, έτσι ώστε να εκπληρώσω τον εξελικτικό μου σκοπό, τον ανώτερο δρόμο μου.

Αυτά

σημαίνουν αγάπη. Για να το προσγειώσουμε λιγάκι, θα ήθελα να πω δυο λόγια και πως μπορούν να μπουν αυτά σε ατομικό και σε πλανητικό επίπεδο που αναφέραμε. Κάτι και ιδίως για το δεύτερο είναι πολύ απαραίτητο στις μέρες μας. Σε ατομικό επίπεδο το να βλέπω την κοινή ουσία όπως είπαμε μέσα σε όλους σημαίνει αποδοχή των ανθρώπων όπως είναι γι αυτό που είναι. Να μην επιχειρώ παίζοντας εξουσιαστικά παιχνίδια να τους βάλω στη δική μου την άποψη, στη δική μου τη θέση, να τους εξαναγκάζω, αλλά να σέβομαι λοιπόν τη μοναδικότητά τους. Αυτό σημαίνει όχι κριτική αλλά αποδοχή, όχι εξαναγκασμός, όχι παιχνίδια εξουσίας. Σε σχέση με τον εαυτό μου και τους άλλους χρειάζεται να αναπτύξω μια καλή ισορροπία μεταξύ του λεγόμενου δίπολου, έλεος και αυστηρότητα δηλ. για να βιώσω σε επίπεδο ευδαιμονίας την αγάπη, θα πρέπει τόσο να αγαπώ τον εαυτό μου όσο και να τον περιφρουρώ, να περιφρουρώ τη μοναδικότητά μου, αλλά να μην τον υπερτονίζω τόσο πολύ σε σημείο, ώστε να διαταράσσω τις σχέσεις μου με τους άλλους και να τους φέρομαι σκληρά. Αυτό είναι το πρώτο σκέλος της ισορροπίας, το δεύτερο σκέλος της ισορροπίας να μην υποβιβάζω τον εαυτό μου, να μην τον ρίχνω, βοηθώντας αδιάκριτα τον οποιοδήποτε, γιατί τότε πάλι δεν σέβομαι τη μοναδικότητά μου και αυτό που μπορώ να προσφέρω στην εξέλιξη. Θα το λέγαμε δηλ. λαϊκά δεν θα πρέπει να είμαστε ούτε δυνάστες ούτε κορόιδα, κάτι το οποίο έδειξαν με τη ζωή τους πάρα πολλοί πνευματικοί δάσκαλοι. Όμως η ισορροπία και η έννοια της αρμονίας όπως την προσδιορίζει η αγάπη σε σχέση με τους άλλους είναι αυτό το ακραίο πράγμα, ούτε κορόιδο, ούτε δυνάστης. Αγαπώ τον εαυτό μου, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 226 αγαπώ τους άλλους σημαίνει βρίσκω αυτές τις σωστές ισορροπίες. Και όσον αφορά στο τι κάνω, δηλ. στην πράξη, εφαρμόζω και προχωράω στον ανώτερο δρόμο μου σημαίνει το να ζω μια δημιουργική ζωή με αβλάβεια, εγκράτεια και προσφορά. Γιατί δημιουργική ζωή; Γιατί εκείνος που δεν πράττει αυτόματα δεν αγαπά. Εφόσον είπαμε ότι αγάπη σημαίνει αναγνώριση του σκοπού, για κάποιο λόγο είμαι εδώ και σημαίνει και σωστές σχέσεις με το όλον αυτό σημαίνει ότι ως μοναδικό ον, έχω να δώσω και κάτι μοναδικό. Εάν αυτό το πράγμα δεν το κάνω, είναι σαν να δίνω ένα μήνυμα στην εξέλιξη, στο σχέδιο ότι εγώ παραμένω αδρανής και άρα το εξελικτικό σχέδιο θα πρέπει να με βγάλει από τη μέση, θα πρέπει να πάω για ανακύκλωση. Αυτό λοιπόν σημαίνει ότι πρέπει να ζούμε μια δημιουργική ζωή, ότι αυτό που πρέπει να προσφέρουμε, αυτό που έχουμε να προσφέρουμε, να τολμάμε και να το κάνουμε στην πράξη, να το εφαρμόζουμε στην πράξη. Με ποιους όρους; Με όρους αβλάβειας και εγκράτειας, να μην είμαστε αδηφάγοι, έτσι ώστε να μη διαταράσσεται η σχέση μας με το όλον και με προσφορά. Προσφορά τι σημαίνει;

Προσφορά σημαίνει επιστροφή της πλεονάζουσας ενέργειας την οποία έχω μαζέψει από το όλον. Γι αυτό λοιπόν στα πλαίσια αυτής της ισορροπίας, προσφορά δεν σημαίνει και θα το έχετε δει επίσης όλοι σας, προσφορά και αγάπη δεν σημαίνει δίνω μέχρι να εξαντληθώ και να μην έχω τίποτα να δώσω σα στημένη λεμονόκουπα. Σημαίνει πως καθώς βαδίζω σε μια δημιουργική ζωή την πλεονάζουσα ενέργεια που διαθέτω την επιστρέφω στο όλον εν είδει προσφοράς. Το να αναγνωρίζω λοιπόν την κοινή ουσία, την κοινή προέλευση, τον κοινό σκοπό σε όλους, αποκλείει όπως καταλαβαίνετε κάθε έννοια ρατσισμού, εθνικισμού ή φυλετικού μίσους. Σε επίπεδο ανθρωπότητας λοιπόν είναι ένας πολύ σημαντικός στόχος να συνειδητοποιήσουμε ως πολίτες όλων των κρατών. Ως πότε θα υπάρχουν κράτη; Κάθε θεωρία περί κατωτερότητας φυλών, ή περί ανάγκης εξόντωσης κάποιων φυλών και κάποιων θρησκειών ή κάποιων εθνών ελπίζω να εκλείψει μια για πάντα, από τη στιγμή που αποτελεί μίασμα αυτή τη στιγμή στην ανθρωπότητα, είναι μια πολύ άσχημη αρρώστια, ένα δηλητήριο. Επίσης σημαίνει η πορεία της ενοποίησης και όχι της παγκοσμιοποίησης, για να μην παρεξηγηθούμε, είναι κάτι χωρίς επιστροφή. Δηλαδή η εξέλιξη της ανθρωπότητας βαδίζει στην ενοποίηση και αυτό σημαίνει αμείλικτος νόμος, στα πλαίσια της λειτουργίας της αγάπης. Επειδή όμως, όπως αναφέραμε και πριν, η ενότητα βασίζεται και στην σωστή ισορροπία μεταξύ των μονάδων που την αποτελούν, αυτού του είδους η ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 227 ενοποίηση δεν πρόκειται να έχει καμία σχέση με την ισοπεδωτική οικονομική παγκοσμιοποίηση που επιχειρείται αυτή τη στιγμή. Σημαίνει λοιπόν ότι θα πρέπει η μοναδικότητα και η ιδιαιτερότητα κάθε πολίτη, κάθε έθνους και κάθε κράτους θα πρέπει να τιμάται, να ενισχύεται ώστε να της δίνεται η ευκαιρία, προσφέροντας στο σύνολο να συμβάλει στην εξέλιξη της ανθρωπότητας και της ανθρώπινης φυλής. Αν λοιπόν αυτά τα τρία πλάνα, η έννοια της αγάπης σε πλανητικό επίπεδο, είναι ότι αγαπάω τους πάντες, δεν τρέφω μίσος, ή αισθήματα κατωτερότητας απέναντι σε κανέναν, ούτε σε χρώματα ανθρώπων, ούτε σε κράτη, ούτε σε θρησκείες, τους αγαπάω όλους, ενώνομαι μαζί τους, σε ένα ενιαίο πλαίσιο, το οποίο όμως μου διασφαλίζει τη διατήρηση της μοναδικότητάς μου, όχι για κανένα άλλο λόγο, όχι επειδή είμαι εγωιστής. Γι αυτό κάνουμε και τον οραματισμό για την Ελλάδα, όχι επειδή είμαστε αλλά επειδή πιστεύουμε ότι περιφρουρώντας τη μοναδικότητά μας, έχουμε να προσφέρουμε κάτι σημαντικό, όπως έχει να προσφέρει και ο κάθε λαός. Αν δηλ. μας αποκόψουν, μας ευνουχίσουν, αυτό το οποίο είναι τα χαρακτηριστικά του Έλληνα σήμερα, δεν θα μπορέσει ο καθένας από μας να συμβάλει σωστά στην ανάπτυξη της ανθρωπότητας. Θα το έχετε δει ότι όπου υπάρχει ισοπέδωση, δεν υπάρχει δημιουργία, είναι η επικράτηση του νόμου της εντροπίας, όλα είναι ίδια, δεν μπορεί να υπάρχει ανταλλαγή ενέργειας. Η ανταλλαγή ενέργειας βασίζεται στη διαφορά. Έστω κι αν το υπόστρωμα είναι κοινό. Άρα για να μπορέσει λοιπόν να προσφέρει ο Έλληνας, δεν μπορεί και δεν πρέπει ούτε σαν τον Αμερικάνο, ούτε σαν τον Κινέζο, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να τον βλέπουμε με μισό μάτι, τον διαφορετικό από μας, ίσα-ίσα πρέπει να τον αγαπάμε γιατί και αυτός με τη δική του ιδιαιτερότητα και μοναδικότητά του συμβάλει στην ανάπτυξη του όλου. Βλέπετε λοιπόν ότι είναι κάτι πάρα πολύ απλό, το οποίο όμως θα έλεγα ότι από κάποια σκοτεινή ιεραρχία, πόσο διαστρεβλώνεται και πόσο καταπολεμείται στις μέρες μας, πόσο καλλιεργείται το μίσος και ο φανατισμός, σε πάρα πολλές διαστάσεις και πόση δουλειά έχουμε ακόμα για να γίνουν αυτά κατανοητά σε πλανητικό επίπεδο. Όταν λοιπόν θα έρθει η στιγμή, και πρέπει να έρθει, όπου θα ενοποιηθεί ο κόσμος αλλά όπως είπαμε μέσα από μια ένωση σωστών σχέσεων, η οποία θα σέβεται τη μοναδικότητα του καθενός παράγοντα, από τον απλό πολίτη, μέχρι ολόκληρα κράτη. Θα πρέπει επίσης να αλλάξει ριζικά και η συμπεριφορά μας, η δράση μας, σε σχέση με το όλον. Όπως είπαμε ότι σε επίπεδο ανθρώπου θα πρέπει να ζούμε μια δημιουργική ζωή, αλλά με αβλάβεια, εγκράτεια και προσφορά, το ίδιο πρέπει να γίνει και σε πλανητικό επίπεδο. Αυτό σημαίνει πολύ απλά ότι θέλουμε, δε θέλουμε πάλι, δεν μπορούμε να πάμε σ’ ένα μοντέλο μη ανάπτυξης. Πρέπει να απαλλαγούμε από το ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 228 ρομαντισμό, ότι η εποχή των σπηλαίων ήταν η πιο καλή εποχή για την ανθρωπότητα. Η ανθρωπότητα θα εξελίσσεται, οι άνθρωποι έχουν την τάση να δημιουργούν. Γι αυτό για να το πω πάλι απλά, θα πρέπει μάλλον να το πάρουμε απόφαση ότι η ανάπτυξη και η δημιουργικότητα, μάλλον θα βαδίσει «δυτικά». Το θέμα όμως είναι άλλο, ότι η Δύση μπορεί να έχει επιδείξει μια δημιουργικότητα, πάνω στην παραγωγικότητα, την ανάπτυξη της τεχνολογίας και τα σχετικά.Της λείπει όμως σε τραγικό βαθμό, η έννοια της ισορροπίας όπως είπαμε με τους υπόλοιπους και με το όλον. Έτσι λοιπόν αν η ανάπτυξη δεν περιλαμβάνει τα στοιχεία της αρμονίας με το περιβάλλον και της προσφοράς έναντι των υπολειπόμενων λαών, δεν μπορεί να θεωρείται ανάπτυξη. Προσέξτε τι λεω, δεν είναι μόνο η οικολογία, που σίγουρα μας χρειάζεται, δηλ. η μάχη στο μέλλον θα δοθεί κατά τα πλαίσια της συνδιάσκεψης του Κιότο και όλων των μηνυμάτων που έρχονται για το πώς λειτουργούμε οι άνθρωποι αυτή τη στιγμή, δυσαρμονικά με το περιβάλλον. Πως εξοντώνουμε όλα τα υπόλοιπα όντα, και πως εξαντλούμε τον ίδιο τον πλανήτη, και πως εξαντλούμε τους υπόλοιπους λαούς. Ένα πολύ σημαντικό στοιχείο για κατάκτηση, για να μιλάμε για αγάπη στο μέλλον, είναι να αλλάξει ριζικά όχι η ανάπτυξη, αλλά ο ρυθμός και ο τρόπος με τον οποίο συντελείται εις βάρος του συνόλου. Γιατί κάτι τέτοιο διαταράσσει τραγικά τις ισορροπίες. Φανταστείτε ότι, για να είμαστε και λίγο κυνικοί, να βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι, μπορεί να μην είμαστε η πιο ανεπτυγμένη χώρα στον κόσμο, αλλά το γεγονός ότι έχουμε την πολυτέλεια και καθόμαστε στην ωραία μας την πολυθρόνα, συζητάμε και έχουμε έρθει με τα αυτοκινητάκια μας και μετά θα πάμε να πιούμε το καφεδάκι μας και όλα αυτά, συν ότι έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε και τον οραματισμό. Έχετε σκεφτεί πού οφείλεται αυτό το πράγμα; Πώς το μπορούμε αυτό εμείς; Το μπορούμε επειδή πεθαίνουν εκατομμύρια Αφρικανών, Ασιατών. Μη σας περνάει από το μυαλό ποτέ ότι το επίπεδο το οποίο έχουμε εξασφαλίσει, δεν οφείλεται στην κλεμμένη υπεραξία από τη δουλειά και από το άθλιο επίπεδο που ζουν άλλοι λαοί. Ακόμα και εμείς οι Έλληνες δεν έχουμε την ουρά μας απέξω. Στην πυραμίδα που είμαστε κι εμείς σε κάποιους άλλους έχουμε πατήσει απάνω. Κι αυτό λοιπόν, να ξέρετε ότι δεν μπορεί να συνεχιστεί. Εφόσον συνεχίζεται αυτό θα έρθουν και εδώ να κάνουν ενδεχομένως κάποιες ενέργειες τρομοκρατικές και θα έχουν και δίκιο. Αν λοιπόν δεν ανατραπεί αυτό το κλίμα της αναλγησίας εις βάρος του κατώτερου, δεν μπορούμε να μιλάμε για αγάπη και για να έρθουμε και στο τελευταίο μήνυμα το οποίο, πιστεύω ότι θα έπρεπε να μεταδοθεί σε σχέση με την έννοια της προσφοράς, θα πρέπει να είμαστε λίγο ρεαλιστές και να καταλάβουμε ότι βέβαια όλοι οι άνθρωποι όπως έχουμε πει δεν είναι ίδιοι, άρα λοιπόν, αν εγώ είμαι πιο δημιουργικός από τον χι, δεν μπορούμε να έχουμε την απαίτηση, – όπως η πλάνη στην οποία πιστεύω ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΠΗΣ 6937097443 real_estate_liapis@yahoo.gr


ΔΟΝΕΥΣ ΑΙΘΕΡΑΣ & ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ 229 πως έχουμε καταλάβει πως είχε πέσει ο κομμουνισμός -, να είμαστε στο ίδιο οικονομικό επίπεδο. Άλλο έχει να προσφέρει ο ένας κι άλλο ο άλλος. Όμως παρόλο που πρέπει να υπάρχει ένα τέτοιου είδους σεβασμός στη μοναδικότητα και άρα δεν μπορούν όλα τα έθνη ας πούμε να έχουν το ίδιο ακριβώς οικονομικό επίπεδο, όμως μιλήσαμε για πλεονάζουσα ενέργεια που σημαίνει το εξής, πολύ πρακτικά. Ότι η διεθνής κατάσταση, αλλά και οι τρομερές ανισότητες που υπάρχουν μέσα στα πλαίσια κάθε χώρας, γιατί μην ξεχνάτε ότι υπάρχει και αυτό, δηλ. οι πλούσιοι απολαμβάνουν ότι απολαμβάνουν, γιατί έχουν κάτσει στο σβέρκο κάποιων άλλων. Άρα για ποια αγάπη μιλάμε; Δεν μπορεί να γίνουν λοιπόν όλοι πλούσιοι, κατά πως φαίνεται και δεν μπορεί να καταργηθεί και αυτή η ανισότητα όπως έχει αποδείξει η ιστορία, με επαναστάσεις, με βίαιες ενέργειες. Εκείνο όμως που μπορεί να γίνει και είναι ένα μήνυμα το οποίο πρέπει να μεταδοθεί και είμαι σίγουρος ότι θα απασχολήσει την ανθρωπότητα στο μέλλον, είναι αυτό που ονομάζεται οικονομία ελέους, ή οικονομία προσφοράς. Έχει ήδη αρχίσει και κυκλοφορεί σαν όρος στο εξωτερικό και το άκουσα πρόσφατα, που σημαίνει ότι ο τρόπος ανάπτυξης της οικονομίας, να στηρίζεται πάνω στο έλεος, που σημαίνει ότι οι σχέσεις στο μέλλον θα βασιστούν σε κινήσεις καλής θέλησης των ισχυρών προς τους αδυνάτους. Φανταστείτε πόσο θα ανατρεπόταν το παγκόσμιο σκηνικό, τι θα ήταν δηλ. πιο αποτελεσματικό έναντι της λεγόμενης τρομοκρατίας; αντί να βγει τώρα ο πρόεδρος της Αμερικής και να πει ότι «επειδή μας κάνετε αυτό θα έχουμε έναν πόλεμο τουλάχιστον δέκα χρόνια και δεν θα αφήσουμε τίποτα όρθιο», ή να κάνανε μια συνεδρίαση στο Λευκό Οίκο ή και στα Ηνωμένα Έθνη και να λέγανε σαν τον πάπα ότι «παραδεχόμαστε ότι το επίπεδο της ζωής μας το οφείλουμε στο ότι έχουμε εκμεταλλευτεί και κάποιο κόσμο, υπερδύναμη είμαστε, τι να κάνουμε κανένας ο οποίος τα έχει δεν θέλει να του τα πάρουνε, ζητάμε λοιπόν συγνώμη γι αυτό και υποσχόμαστε ότι θα μειώσουμε τους ρύπους, δεν θα ρίχνουμε χημικά απόβλητα ή πυρηνικά απόβλητα στις φτωχότερες χώρες, θα σταματήσουμε να αδιαφορούμε για τη διάδοση του έιτζ στην Αφρική και δεν θα τη βάλουμε στο μάτι σαν τόπο μελλοντικού αποικισμού, όπως τη θεωρούν τώρα, θα βοηθήσουμε τις ισλαμικές χώρες να ανέβει το επίπεδο τη