Issuu on Google+

Latijns-Amerika en België in de Kijker - Foco sobre América Latina y Bélgica - Le Magazine Belge d`Amérique Latine 3 euro - 20 pesos ars - 7000 pesos col - 1850 pesos chil

DIC DEC

LA INVASIÓN BELGA EN LA PREMIER LEAGUE

Con LAMBIK profundizamos esta revo lución en América Latina

RUGBY EN LA CÁRCEL

GESPREK MET HERNÁN LOSADA

LARISSA RIQUELME ONTBINDT HAAR DUIVELS lambik - 1


lambik - 2


Latijns-Amerika en België In de Kijker | Foco sobre América Latina y Bélgica | Le magazine belge de l’Amérique Latine.

Editor: Tom Dieusaert. Vormgeving / Diseño: Justina Leston Correctie en vertalingen / Correcciones y Traducciones: Wendy Peers, Paola Adler. Werkten mee aan dit nummer / Colaboraron con este número: Guido Cervetti, David D’Hondt, Tom Dieusaert, Pablo Elías. Illustraties / Arte: Federico “Fefus” Lenzberg. Met dank aan de sponsors / Agradecemos a nuestros anunciantes: Vlamingen in de Wereld (VIW), DELANTA Química, Maschinetec, Hotel Edenia El Calafate, Escultora Margarita Gordyn, el Consulado de Bélgica en Buenos Aires.

Een jaarabonnement kost 15 euro. Een digitaal abonnement 10 euro. Una suscripción anual cuesta 15 euros. La suscripción digital 10 euros. Ons adres/Nuestra dirección: Federico Lacroze 3073, CP 1426 Colegiales, Capital Federal. Tel: (0054) 11.4554 8850

Voor abonnementen, losse nummers en advertenties / Para suscripciones, números sueltos y anuncios, escríbanos al mail:

revistalambik@gmail.com

LAMBIK verschijnt drie maal per jaar/ LAMBIK aparece tres veces por año.

06

la pelota manda

Seven famous belgians

04

Los futbolistas belgas están deslumbrando en Inglaterra. Un retrato de Fellaini, Hazard, Lukaku y Kompañía.

13

Een Argentijnse sinjoor op het Kiel

Wordt een Argentijnse middenstander!

Hernán Losada is de bekendste Argentijn in ‘t Stad (Antwerpen). Eenexclusief interview met een Beerschot-idool.

Geen permantente verblijfsvergunning, maar toch factureren in Argentinië? Tante Sidonie zocht zich een weg door de papiermolen.

oog in oog met de zon achterna homo faber vraag het aan sidonie

18

nouvelles consulaires

Une stage non rémunéré dans une poste diplomatique belge en Amérique du Sud. Comment ça se fait? Een onbezoldigde stage lopen op een Belgische ambassade in Zuid-Amerika: Hoe werkt dit?

14

consulair nieuws

22 Een Belgisch bed in Bolivia en Chili

Se fué de boca

LAMBIK ging op zoek naar hotels van Belgen in Bolivia en Chili en vond ze op de meest rare plekken.

Cosas que dijeron los famosos, los políticos, los íconos de la cultura, del deporte y más!

30 Trabas para todos A Maschinetec, una pyme belgaargentina le toca afrontar las trabas a las importaciones en Argentina.


oog in oog met

Een Argentijnse sinjoor op het Kiel

> Door David D’Hondt

In de zomer van 2006 streek de Argentijn Hernan Losada neer aan de Atletenstraat 80, thuisbasis van het toenmalige Germinal Beerschot. Na enkele omwegen via verschillende clubs is ‘el pibe de barrio’ terug thuis op het Kiel. Hij kleurt de thuiswedstrijden met zwierige dribbels, deelt kwistig slimme voorzetten uit en pikt geregeld een doelpunt mee. Een interview met een begenadigd straatvoetballer, één van de laatste van zijn soort. Je bent een echte porteño, afkomstig uit de wijk Barracas. Kan je de buurt beschrijven? Barracas is een traditionele volksbuurt in Buenos Aires. Niet rijk en niet arm, maar met goede mensen. Er is het grote Pereyra-park waar ik heb leren voetballen. En de wijk telt nog ettelijke ontelbare plekjes waar men met vrienden tegen een bal kan trappen. Barracas Central was mijn allereerste club, destijds in de Argentijnse vierde klasse. Die club heeft me ontzettend veel gegeven: Vrienden en technische bagage. Wat heeft u naar Antwerpen gebracht? Oud-voorzitter van Germinal Beerschot (GBA), Jos Verhaegen kreeg een DVD in zijn handen gestopt met beelden van mij. In die tijd had ik nog geen manager. Alfredo, een Argentijn die al meer dan 25 jaar in Antwerpen woont – die het Italiaanse restaurant ‘A Modo Mio’ in de Volksstraat uitbaat – had het contact gelegd. De toenmalige voorzitter is mij persoonlijk komen opzoeken in Argentinië. Ondanks dat ik toen niet speelde bij Independiente heeft men het toch op een akkoordje kunnen gooien dat ik op huurbasis naar GBA kon vertrekken. Na mijn eerste jaar op huurbasis, heeft men de optie gelicht en mij definitief overgenomen.

“Hadden ze me voorgesteld om voor de Rode Duivels te spelen dan had ik waarschijnlijk niet getwijfeld”

Man van Barracas lambik - 4 ruilt Obelisk voor Boerentoren Foto de: Jelle Vermeersch

Was het liefde op het eerste gezicht met Antwerpen? (lacht) Zo goed als. Ik werd voor de eerste maal in mijn leven geconfronteerd met het feit dat al mijn jeugdvrienden en familie duizenden kilometers van mij verwijderd waren. Maar ik wilde er toch het beste uithalen. Ik was trouwens niet de enige Argentijn die de weg naar het Kiel had gevonden, er werden nog 4 landgenoten aangetrokken. Aan die eerste weken is er een leuke anekdote verbonden. Tijdens een van onze vrije weekends had Marc Brys, onze toenmalige trainer, me een programma met fysieke tests met de hartslagmeter meegegeven. Maar dat weekend was ik met mijn vriendin naar Parijs getrokken en had de proeven niet kunnen afleggen. Eens terug in Antwerpen maakte het me niks uit om 7u ‘s ochtends op te staan en die tests vóór de training af te werken. Maar Brys zag op de computer dat ik zondag niet getraind had. “Maar trainer, ik heb de proef deze morgen gedaan,” zei ik hem. Brys antwoordde: “Je moet niet te veel eisen van je lichaam. De volgende keer laat je het me gewoon weten en dan slaan we die oefeningen over.” Deze anekdote kenmerkt het goede karakter van Brys, maar ook mijn eigen goesting om het oude continent te verkennen. Hernan, eigenlijk ben je een polyglot... In vergelijking met de Belgen worden Argentijnen niet echt gestimuleerd om talen aan te leren. Maar mijn ouders stuurden me van kindsbeen af naar de privé-school om Engels te leren, aangezien het niveau op de gemiddelde Argentijnse school heel laag ligt. Toen ik net in België aankwam had ik dus al een streepje voor op de andere Argentijnen die zich amper verstaanbaar konden maken. Ik hielp ze bij vertaalwerk en bij de praktische zaken om zich wegwijs te maken in de stad. Nu dat ik al een tijdje in ‘t stad woon spreek wel al een mondje Aáántwáárps. (lacht)


Herinnert u zich nog wat u met uw eerste Belgisch loon gekocht hebt? (denkt even diep na) Een GSM en een muziekinstallatie. (lacht) Wat stoort u iedere keer opnieuw wanneer je terug in Argentinië bent? Vooraleerst is er een immens verschil tussen Antwerpen en een gigantische stad als Buenos Aires. Het chaotische verkeer en het levensritme van de mensen zorgen ervoor dat de stad nooit slaapt. Buenos Aires heeft de nadelen van elke grootstad. Men moet steeds op zijn hoede zijn wanneer men de straat op gaat, je horloge in de gaten houden en uit je doppen kijken wanneer je met de GSM belt. Wat zijn de verschillen tussen België en Argentinië? Ik zag eens op een druilerige zondag een fietser wachten voor het rode licht, tot het groen werd. Het waren helse weersomstandigheden en er was niemand in de buurt. Ik vond dat ongelofelijk. Dat getuigt van veel respect. In Buenos Aires kan men het nog niet opbrengen om een papiertje in de vuilnisbak te gooien. Dat begint bij de opvoeding, maar dat verander je niet zomaar van vandaag op morgen. Heb je nooit gedroomd om voor de Rode Duivels te spelen? Omwille van mijn Italiaans bloed (Hernan’s voorouders kwamen uit Genua) heb ik nooit een Belgisch paspoort nodig gehad. Maar hadden ze me voorgesteld om voor de Rode Duivels te spelen dan had ik waarschijnlijk niet getwijfeld. Op dit moment in mijn carrière heb ik echter andere objectieven en die liggen vooral bij Beerschot. En daar voel ik mij uitstekend bij. l Argentijns onderonsje

www.mundo-espanol.com

”Spanish & Argentine Culture” Buenos Aires, Argentina, 2012 Mundo Español: a lifetime experience! > > > >

Individual and group lessons all year long One of the first Spanish schools in Argentina Spanish for travelers Tango lessons

> Volunteer program > Discount for residents in Argentina > Recommended by Lonely Planet

Mundo Español | Chacabuco 649, C1068AAD Ciudad de Buenos Aires, Argentina Tel/Fax +54 11 4362 46 47 | info@mundo-espanol.com | http://www.facebook.com/mundo.espanol.7

lambik - 5


la pelota manda

FAMOUS

-BELGIANSPor Tom Dieusaert

> nota de tapa lambik - 6


ame me three famous belgians”, (nómbrame 3 belgas famosos) es un running gag (chiste) conocido en Inglaterra, donde siempre se consideró a Bélgica como sinónimo de un país insulso y aburrido que nunca aportó nada interesante a la cultura mundial. A diferencia de los holandeses, que en la historia compitieron contra los ingleses por el control de los océanos y el comercio mundial, a Londres nunca llegaron noticias interesantes desde Bélgica, a excepción de alguna batalla librada en el “plat pays” (país plano). Quizás el único belga famoso (o notorio) fue el rey Leopoldo II quién, frente a las narices de los ingleses, se apoderó de la colonia más grande en África e hizo flamear su bandera azul con estrellas amarillas en el Congo. Un siglo más tarde los ingleses, como lo denota irónicamente el escritor de viajes Harry Pearson, “vieron nacer otro régimen cruel, organizado desde Bruselas bajo otra bandera azul con estrellas amarillas: la Unión Europea”. Los pocos belgas famosos en la historia, como el emperador Carlos V, los pintores Sir Anthony Van Dyck, Rubens, Magritte o por qué no, los dibujantes Hergé y Morris (Tintin y Lucky Luke, respectivamente) suelen pasar en Inglaterra por españoles, ingleses, holandeses o franceses. Hasta el belga ficticio más famoso, el detective Hercule Poirot, se la pasa justificando y afirmando su procedencia exótica. Pero esto definitivamente parece haber cambiado en el 2012. Y no por mérito de algún artista plástico o director de una compañía de danzas, fue gracias a unos jugadores de fútbol, el deporte inglés por excelencia. Ahora la mayoría de los ingleses ya no tiene ninguna dificultad para nombrar tres belgas famosos; es más: ¡pueden armar un equipo de fútbol completo con ellos! ¿La razón? En los últimos dos años hubo una invasión de jugadores procedentes

The belgians have invaded these parts and their power is here to stay: Kompany, Vermaelen, Hazard, Fellaini, Mignolet, Vertonghen, Dembele, Mirallas, Lukaku... Respect Belgium. It’s more than chocolate and waffles. BLOG THE GUARDIAN BY EISENHOWER 27 AUGUST 2012 12:10AM

“Mirallas -another of the belgian golden generation. Whatever they’re being fed in Bruges, get it over here!” KJ IN CATFORD ON TEXT BBC WEBSITE

2054: I’ll tell you what they’re being fed in Bruges KJ -chips with mayonnaise on. All sorts of wrong. 2054ON TEXT BBC WEBSITE del país de las papas fritas con mayonesa en la Premier League y todos ocupan posiciones claves en sus respectivos equipos. La invasión belga empezó con jugadores bastante desconocidos como Vincent Kompany y Thomas Vermaelen, quienes sin tener estatus de estrella, y a fuerza de trabajo, lograron ser capitanes de sus respectivos clubes (Manchester City y Arsenal). Pero pronto se pudo hablar de un verdadero desembarco belga. Este año son más de una docena los jugadores que han fichado para clubes ingleses: Marouane Fellaini y Kevin Mirallas (Everton); Romelu Lukaku (West Bromwich); Moussa Dembélé y Jan Vertonghen (Tottenham); Simon Mignolet (Sunderland); Eden Hazard, los hermanos Musonda, Kevin De Bruyne y Thibaut Courtois (Chelsea); Marnick Vermijl (Manchester United) y Christian Benteke (Aston Villa). Lo que llama la atención no solo es la presencia de los jugadores belgas, sino también su destreza técnica, un rasgo que los distingue de la camada dorada de los Diablos Rojos de los años 80, quienes forjaron sus éxitos más que nada a base de disciplina táctica, alguna que otra patada y el famoso contragolpe de Guy Thys. En los años ochenta hubo un solo belga jugando en Inglaterra: Swat Van der Elst, en el West Ham United. En esta temporada de la Premier League –que arrancó en agosto del 2012– los belgas ya se hicieron notar de tal forma que, el fin de semana del 23 de septiembre, tres jugadores belgas (Lukaku, Fellaini, Vertonghen) fueron elegidos por el diario popular The Sun como los mejores jugadores del partido que disputaron. Otro Botón de muestra: El New York Times en septiembre les dedicó un artículo. “Hay un sabor belga en la Liga Premier ahora y no es por los famosos chocolates”, dice el Times.

lambik - 7


Vincent Kompany es hijo de una mandre belga y un padre congolés y es, sin duda, el abanderado de la legión belga en Inglaterra. Fue niño prodigio en el Anderlecht y ganó el botín de oro a edad temprana. Se fue al Hamburgo, donde jugó poco por una lesión y por no llevarse bien con el entrenador. Su carrera parecía ir rumbo a un punto muerto, ya que en 2008 escogió como nuevo destino el Manchester City, un equipo que en ese entonces estaba en construcción. Kompany llegó por 6 millones de euros, antes de que el City empezara a gastar fortunas para atraer jugadores como Dzeko, Agüero, Tévez, Balotelli, Silva, Clichy o Nasri. Entre tantas nuevas estrellas, el trabajo duro del belga dio buenos frutos: no solo supo retener su puesto, sino que llegó a ser el capitán indiscutido y uno de los artífices del primer título del City en cuarenta años. Además del fútbol, Kompany es un crack en otras áreas. Habla cinco idiomas, estudia administración de empresas en la Universidad de Manchester, opera su propia empresa de taxis desde el aeropuerto y, junto con Didier Drogba, tiene apoya proyectos de bien público en África.

Kompany is a born leader, a natural commander who makes his inch-perfect challenges look remarkably easy, and strength so immense that just the sight of his unnerving physique makes opposing attackers turn away from goal and pass responsibility elsewhere. BLOG “BLUEMOONOVERMANCHESTER”

We signed the boy from amsterdam you know you know We might score goals from corners now yido yido And if a gooner tries to pass he’ll put the w*nker on his a*se Jan Vertonghen Tottenhams number 5, Na na na na na na na na nana nana etc – WWW.DEARMRLEVY.COM

Jan Vertonghen (pronunciado Vertogen por los comentaristas de ESPN en español), es como el compañero de clase de Vermaelen. Juntos estuvieron en las inferiores del Germinal y en las del Ajax. Vertonghen es un jugador muy inteligente, un defensor zurdo y versátil que ha jugado en varias posiciones, incluso como lateral o mediocampista. Es muy ofensivo y posee un remate potente, con el cual ha ganado puntos importantes para sus equipos, incluso en el equipo nacional belga. Este “lefgozer” es un chico desenvuelto y espontáneo que no siempre mide sus palabras, por lo cual los hinchas contrarios lo tildan de “arrogante”. A veces el talentoso Vertonghen, pierde la concentración y comelambik - 8

te errores defensivos. De hecho no debería jugar de defensor (un número 3) pero tiene demasiada competencia en el mediocampo de Tottenham (Bale) y el equipo nacional y… ¡quiere jugar! En su última temporada con el Ajax fue nombrado “el jugador del año” en Holanda y pudo contar con el interés concreto de equipos de primer nivel como Man Utd. o Manchester City, pero Vertonghen insistía con que quería ir al Tottenham, un equipo londinense de tradición, conocido por su buen fútbol y sus malos resultados. Por lo pronto, arrancó bien. En el partido contra el Manchester United, que ganó el Tottenham 3 a 2, Vertonghen hizo estragos en la defensa mancuniana y marcó un gol a los dos minutos.


Marouane Fellaini es sin dudas el belga favorito de LAMBIK en la Premier League. Hijo de un conductor de bus marroquí, nació en un barrio de Bruselas, Fellaini reúne todas las cualidades para ser el sucesor de Jan Ceulemans, probablemente el mejor jugador que Bélgica ha tenido. No solo por su altura, también por su sencillez y parquedad al momento de hablar, por su potencia desde el medio campo hacia adelante, su capacidad goleadora con remates o cabezazos y especialmente porque es dueño de una buena cuota de técnica, aunque por su tamaño parezca torpe. Lo mejor de Fellaini es cuando para la pelota con el pecho, la baja y se la pasa a un compañero. Aunque LAMBIK siente algo de celos por la súper cabellera afro de Fellaini, tenemos que admitir que sencillamente es un monstruo, o como dijo algún fanático del Everton, “un behemoth”. No se puede esperar otra cosa de un chico que de joven no quería ir al colegio en bus, (quizás porque su padre lo manejaba...) sino que prefería ir corriendo, porque su sueño originalmente era ser atleta. Su padre –un ex arquero de un equipo marroquí– lo convenció de que se dedicara a jugar al fútbol. Gracias a esto pudo dejar de manejar el bus y convertirse en su manager. Fellaini fichó para un grande en Bélgica (el Standard de Lieja) donde como juvenil ya hacía goles con mucha facilidad. Luego de una buena campaña con el Standard en la Europa League, Fellaini fue transferido en 2009 por una suma récord de 18,5 millones de euros al Everton, el segundo club de la ciudad de los Beatles. Parecía muchísimo dinero para un mediocampista desconocido, pero al pasar los años, Fellaini pudo demostrar su valor y ahora cuesta por lo menos el doble. El primer año Fellaini ya se ganó el título de mejor jugador joven de los azules de Liverpool. Tuvo dos lesiones graves en el tobillo (una por una patada recibida en el clásico contra Liverpool, en febrero de 2010), pero en el campeonato pasado (2011-2012) dejó su sello y se consagró como pieza clave del equipo del manager David Moyes.

En esta última temporada “Los Toffees” (los Caramelos), como son apodados los del Everton, ya son sensación. Arrancaron con una victoria contra Manchester United (gol de Fellaini) y a principios de octubre se encontraron en el segundo lugar de la liga. Fellaini, conocido en Inglaterra como “Felli”, “Big fella” (tipo grande) o “Hairo” (héroe/pelo) es el indiscutible ídolo del Everton, cuyos fans suelen copiar su cabellera poniéndose una peluca negra y ridícula. Desde agosto, Felli comparte el vestuario con otro talento belga, el atacante Kevin Mirallas.

Everton produced some of the most compelling, outrageous, sublime football surely to have ever been seen at Goodison. The way Marouane Fellaini and Kevin Mirallas performed in that first-half spell suggested their boss convinced them they played not for Belgium, but Brazil. DAILY MIRROR: 1 OCTUBRE 2012


Thomas Vermaelen is arsenal’s best defensive player. Not only is the belgian a quality defender, he is a leader on the pitch. He will be able to sort out the problems the arsenal defense is having, and make sure the team’s defensive positioning is good. BLOG BLEACHERREPORT.

Thomas Vermaelen es oriundo de Kapellen y jugó en los juveniles del equipo amberino Germinal, donde los scouts del Ajax de Ámsterdam lo vieron y lo llevaron para Holanda a los quince años. Así que de alguna forma es un producto de la famosa escuela juvenil del Ajax. Fue transferido al Arsenal por 10 millones de euros. Técnicamente hábil, con un juego aéreo imponente (salta muy alto para un defensor relativamente pequeño) y un sliding impecable. Hace un año tuvo (por segunda vez) una larga inactividad por una lesión misteriosa en el tendón, un período durante el cual al Arsenal le encajaron un montón de goles, como en el 8-2 contra el Man Utd. Su estilo determinado y su cara parecida a la de Schwarzenegger le han ganado el apodo de Verminator y le han servido para ser protagonista de varios comerciales en los que personifica a un guerrero ninja durante el último tour de “los gunners” en Asia. Después de la salida de Van Persie al Man United, Vermaelen se quedó con la banda de capitán.

Dembele is one of the worlds best players with the ball at his feet. He just can´t shoot. If he ever learns to shoot he will become one of the worlds best. CREVZYYY THE GUARDIAN BLOG: COMMENT NUMBER 161

Moussa Dembele es un jugador fantástico y enigmático a la vez. Hijo de una madre belga y un padre mauritano, siempre tiene una expresión ausente en el rostro, casi zen y así es como juega. Como un trabajador silencioso, fuerte en la posesión de la pelota, tiene una gambeta tremenda pero también una inclinación para tirarse a los costados del campo, por lo que a veces pasa inadvertido. El aporte al equipo de Dembélé se nota especialmente cuando no está jugando. Quizás le falta esa agresividad, picardía o ambición que caracteriza a los grandes jugadores. Siempre escogió estar en equipos de segundo nivel con un ambiente familiar. Dembélé pasó por Germinal, Willem II y AZ67 antes de recalambik - 10

lar en el Fulham, un modesto club londinense. En este equipo fue puesto originalmente como atacante pero hizo poco goles y rindió más en la posición de mediocampista ofensivo. Lo quería el Manchester Utd pero prefirió marcharse al Tottenham. En los dos partidos que jugó este año contra Man United (uno con el Fulham y otro con Tottenham), las dos veces Sir Alex Ferguson tuvo que acelerar visiblemente la masticación de su chicle, lamentándose internamente por no haber podido fichar a ese discreto pero enorme Dembélé.


Eden Hazard es el jugador más caro de la historia del fútbol belga (fue transferido de Lille a Chelsea por 40 millones) y es indiscutible que, a sus 21 años, sea uno de los talentos más grandes del fútbol mundial. Pero está por verse si podrá llegar a un nivel más alto, o si se quedará a mitad del camino, como pasó con Enzo Scifo. Hazard tiene una gambeta impresionante, técnica, velocidad e incluso hace goles. Es un jugador espectacular que hace disfrutar al público pero a la vez puede tener aires de divo, especialmente fuera de la cancha. Una vez, el técnico del equipo nacional lo reemplazó, él se ofuscó y salió del estadio para ir a comer una hamburguesa. Lo peor de Hazard es que suele fallar en los partidos importantes y apenas ha marcado dos goles con la selección, a pesar de sus 40 convocaciones. “Todavía es muy joven, no le exigen tanto”, dicen sus entrenadores. Cosa difícil con ese tiquete de precio que le cuelga de su camiseta.

What a great pity we coudn’t have got Eden Hazard. A skillful, naturally talented and committed player, a winner. Lucky Chelsea. If Chelsea win the league this season, this one signing will be why, closely followed with that of Juan Mata. LIVERPOOL BLOG: THE KOP Hazard empezó a jugar en su natal La Louviere, donde lo encontraron los scouts de Lille (norte de Francia), en el que empezó a jugar desde sus 12 años. En Lille se dieron cuenta de que tenían un diamante en bruto y le consiguieron un profesor privado para compensar las ausencias de la escuela. Debutó a los 16 en el primer equipo del club y fue votado a sus 19 como mejor jugador joven de la Liga Francesa, el primer extranjero que tuvo esa distinción. Por dos años consecutivos fue elegido como el mejor jugador de la Liga Francesa y ganó el campeonato y la copa con Lille.

I can´t understand why Lukaku is on loan. He is a terrific young player. LEFTHALFBACK 27 AUGUST 2012 12:47AM

Romelu Lukaku es uno de los dos hijos de Roger Lukaku, un ídolo del club amberino Germinal. Desde joven –según wikipedia desde apenas los dos años– el belga de raíces congoleñas, ya pateaba una pelota. Fue una joven promesa del club Anderlecht y militó en las juveniles del club capitalino, marcando una importante cantidad de goles. Ya a los 15 años y pico, jugó un partido de la Champions. Un récord. Hasta aquí suena bien. Luego fue el máximo goleador del torneo belga –una liga bastante mala que no por casualidad está patrocinada por una cerveza, “Jupiler”– ganó el botín de oro y algunos otros botines más, y tardó muy poco hasta que la prensa local lo tildara de “un fenómeno”, un mote que seguramente le vino bien al Anderlecht para transferirlo al Chelsea por unos buenos billetes (se habla de 18 millones de euros).

En el Chelsea, el año pasado, Lukaku no hizo ningún gol y sólo calentaba el banco de suplentes. Ahora los críticos están divididos: para algunos Lukaku es uno de los jugadores más sobrevaluados del fútbol inglés, para otros es un diamante en bruto que este año –en préstamo a West Bromwich– debería revelarse. Por lo pronto Lukaku es un jugador muy fornido y rápido que siempre causa desconcierto en la defensa contraria. Tiene un remate fuerte, pero es bastante limitado técnicamente y no siempre logra embocar bien el esférico entre los dos palos, un requisito bastante importante para un goleador. Tampoco suena como una bendición ser apodado “el nuevo Drogba” (por la apariencia física y el estilo de jugar) en el momento en el que “el viejo Drogba” todavía esta muy vigente: hace unos meses casi solito conquistó la Champions League para el Chelsea. l lambik - 11


lambik - 12


>

Meet the Monotributista Wie de zaak Boudou een beetje van dichtbij gevolgd heeft - de vriendjes van Cristina zijn de verborgen aandeelhouders van de belangrijkste drukkerij van bankbiljetten, hoe symbolischer kan het? - hebben het woord regelmatig horen vallen: “El monotributista belga” Alejandro Vandenbroele, de Belgische spil in de hele zaak. Dit “monotributista” wordt door de pers tot in den treurens toe herhaald, als hét bewijs van corruptie, nl. hoe kan het dat iemand die maandelijks officieel 40.000 pesos factureert en allerlei vennootschappen en holdings heeft opgericht, zich laat inschrijven bij de laagste categorie van belastingsbetalers? Op zich is het inschrijven in een lagere belastingscategorie geen misdaad (zeker in België niet, daar is het een nationale sport). Maar in de zaak-Vandenbroele gaat het natuurlijk om meer dan belasting ontwijken, aangezien de Bekendste Belg in Argentinië, het monotributisme gebruikte om zijn ware activiteit te maskeren, zijnde het spelen van stroman en vennootschapsconsultant voor zijn jeugdvriend en vice-president Amado Boudou. Maar goed, wat wij uit deze zaak overhouden is deze erg interessante belastingscategorie, die ook nuttig kan zijn voor andere leden van onze gemeenschap, die met werken hun boterham verdienen. Om te beginnen laten we de term ontleden. Wie de term monotributo leest zou kunnen denken dat “in Argentinië enkel een aap belastingen betaalt”, maar het “mono” slaat hier op het individuele karakter van de belastingplichtige, het éénmansbedrijf. Wat zijn de voordelen? 1. Geen notariskosten: Het gaat niet om een BVBA (SRL in Argentinnie) want er is geen vennootschap opgericht, er bestaat geen rechtspersoon buiten de fysieke persoon van de belastingbetaler. Er zijn dus geen notaris- en inschrijvingskosten aan verbonden. Een contador(a) komt van pas om je wegwijs te maken bij het opstarten maar daarna kan je de betalingen zelf verrichten, via electronisch bankieren of pagomiscuentas. 2. Facturen uitschrijven: De kleine zelfstandige (want daarvoor is deze categorie bedoeld) kan facturen uitschrijven en in het wit werken. De AFIP slaat ook zijn slag want met deze categorie krijgt de belastingsadministratie er een paar miljoen belastingbetalers bij, die anders onder de fiscale radar vlogen. 3. Je betaalt een vaste som per maand. Vergeet de belastingaangifte en de ingebrachte kosten. Het monotributo is een forfaitaire som per maand (het mininum bedraagt momenteel 296 pesos). Deze som wordt elke trimester aangepast naar gelang het aangegeven inkomen. Wanneer je bijvoorbeeld op een jaar meer factureert dan 24.000 pesos dan kan je niet meer in de laagste categorie blijven en wordt je “gerecategoriseerd”.

Als je in Capital woont en je bent een profesionista (vertaler, advokaat,...), een zelfstandige met een hogere opleiding, dan ben je ook vrijgesteld van Ingresos Brutos. In provincia geldt deze vrijstelling niet. 4. Je krijgt een ziekteverzekering. De schoenmaker of stofzuigerhersteller in kwestie die zich tot het monotributisme bekeerd heeft, draagt willens nillens ook af voor zijn Pensioen (ANSES) en wordt ook automatisch lid van een Obra Social, een ziekenkas. En dit is misschien het belangrijkste voordeel in tijden van inflatie en peperdure prepagas. Het monotributo wordt verdeeld in drie stukken: belasting, pensioensbijdrage en bijdrage voor een ziekenkas. Met een bewijs van de inschrijving van de monotributo kan men kiezen uit een lijst van 300 ziekenkassen, waaronder enkele groten zoals Osecac (comerciantes). Van een som van 296 pesos bijvoorbeeld, gaan er 157 pesos naar de ANSES, 100 naar de Obra Social en 139 naar de belastingen. Nu de bijdrage van de ANSES is ook een verdoken belasting, want de ANSES wordt door de regering Kirchner gebruikt als zwarte kas, dus de kans dat je daarmee voor de oude dag verzekerd bent is klein. 5. Wie een tijdelijke activiteit verricht, een opdracht over een paar maanden bijvoorbeeld, kan zich zelf op non-actief laten plaatsen als er geen inkomsten meer zijn. Je verliest dan wel natuurlijk ook het voordeel van de Obra Social. Wie niet op tijd betaalt – voor de 10e van de maand – moet interesten betalen op de basissom. Als men meer dan 10 maanden niet heeft afgedragen, wordt je automatisch geschrapt uit het systeem. Maar achterstallige betalingen kunnen altijd met een plan de pagos worden afgelost. FAQ: 1. Heb je een verblijfsvergunning (residencia) nodig om in te schrijven bij de belastingsadministratie (AFIP)? Een niet-resident kan bij de AFIP een CDI-nummer (Clave de identificación) aanvragen en daarmee kan zowel een bankrekening worden geopend als een clave fiscal aangevraagd. Residenten daarentegen hebben een CUIT (zelfstandigen) of een CUIL (werknemers), wat neerkomt op het nummer van het DNI met enkele cijfers. 2. Veel paperassen? De meeste tramites zijn online te verrichten maar om van start te gaan moet men toch bepaalde formulieren invullen bij je dichtst bijzijnde AFIP-kantoor, enkel open in de voormiddag. Je krijgt dan thuis een paswoord toegestuurd, waarmee je kan inloggen op het web. De Monotributo lijkt op het eerste gezicht ingewikkeld, er moet ook wat aangeschoven worden en papieren ingevuld, maar al doende leert men. Zoniet, informeer je bij VDB en Boudou! > Meer info op: monotributo.com.ar lambik - 13


se fue de boca

ía cando por la v s u b s o ñ a 0 5 n el “Llevamos fracasando (e s o m ta s e y l policia rcotráfico). combate al na ay) al te de Urugu a (presiden jic ihuana u ar M m e” la ep José “P legalizar a ar p a a iv at inicit ruguayo par el estado u presentar su e d es d . ta ro n or p la ve calidad del y organizar el precio y la garantizar

Le preguntan qué co nsejo El primero es: “Haz si le daría a la gente: Daría tres. empre, porque si no arrepentirás, y si ha haces, te ces y te equivocas, al menos habrás aprendido algo”. El se gu no sea también para ndo: “No quieras nada para ti que los otros” otros quieran que se . El tercero: “No seas lo que as; sé lo que tú eres ”. Alejandro Jodoro wsky, Filósofo, dr amaturgo, direct guionista de cóm or de cine, ics, maestro del tarot y psicomag o chileno.

ad, más d e i m A distrae. ra no pasar el e m o j “El traba tar ocupado pa tonterías.” vale es o pensando en años de 104 o ñ tiemp e ado il bras pitaliz to os rquitec asilia. Fue h ales pero r eyer, A B en m r e ie s d N a d ciuda oblem Oscar r a p l r ó o ñ 2p dise ndo. el 201 quién mbre d sigue trabaja ie v o n en

lambik - 14


“Obama eres un fraude, un fraude total. Si yo pudiese ser candidato en Estados Unidos te barrería, te ganaría 80-20, te ganaría con todo ese pueblo bueno que tienes”. Hugo Chávez, presidente venezolano, reelecto en octubre sobre Barack Obama, presidente estadounidense, reelecto en noviembre

“Es feo enojarse , hac salud y te saca e mal a la arrugas”.

La presidenta argentina, Cr istina Fernán en la Univers dez, idad de Harva rd, el pasado 28 de septiembr e.

uelme, la iq R a s s ri a L raguaya, botinera pa poyo a los su a demuestra s de Bélgica. jo Diablos Ro

lambik - 15


de zon achterna

Jonge Belg verdwaalt in Rio

a d a o j Fei met frieten

Artikel in samenwerking met AFS

Michiel Bruggeman is een AFS-uitwisselingstudent die een jaar in Rio de Janeiro doorbracht. Hij vertelt over de gastvrijheid van de Brazilianen en over de soms stuitende contrasten tussen arm en rijk. Mijn eerste indruk van Rio was eerder teleurstellend. We kwamen aan op een erbarmelijk slechte dag, lage dichte bewolking, de Cristo Redentor omsingeld door wolken, zelfs geen zonnestraaltje dat ons welkom heette. Mijn eerste indruk van Rio was echter een groot contrast met de pracht van het land en de bevolking. Eenmaal van het vliegtuig en de koffers in de hand ging ik richting aankomsthal. Daar stond een wildvreemd gezin mij op te wachten. Zij zouden mij het komende jaar met liefde in hun gezin opnemen. Je mag dit gerust in de letterlijke zin van het woord opvatten. Eenmaal duidelijk dat ik het nieuwe gezinslid was, ontving ik knuffels als een teruggekeerde verloren zoon.

Mic hiel met adoptiebroer TUTTI FRUTTI

Een jaar in Brazilië leven is onmogelijk zonder de taal te leren spreken, want de ouderen spreken geen Engels. De Brazilianen hebben de gewoonte om met een nasale klank te spreken en dus moet je leren door je neus te spreken. Me aanpassen aan de lokale cultuur had ook zijn praktische kanten: wc-papier wordt ginds in een mandje naast het toilet gedropt omdat de leidingen minder capaciteit hebben. Gelukkig hadden ze mij hiervan op voorhand verwittigd, maar geloof het of niet, toen ik een jaar nadien op bezoek kwam, was ik het rats vergeten met alle gevolgen vandien, een verstopte wc en een stel rode kaken.

Partytime in de patio van de peetvader lambik - 16

In Brazilië werd ik in een mix van culturen gedropt. In mijn hoofd had ik op voorhand een beeld van Brazilianen, maar dat bleek dus helemaal niet te kloppen. In de metro had ik de gewoonte om de mensen te observeren en vroeg ik me dan af waar hun roots zouden liggen. Wat me nog het meest verbaasde, was het aantal Brazilianen van Aziatische afkomst. Opvallend is dat al deze culturen in harmonie weten samen te leven. De integratie van migranten is in Brazilië geen thema.


RIJK EN ARM

Het grootste probleem waar Brazilië mee te kampen heeft is de verdeling van de rijkdom. De kloof tussen rijk en arm is vaak niet om aan te zien. Als buitenlander werd ik wel eens thuis bij vrienden uitgenodigd. Een van deze vrienden was Pedro, een doorsnee Braziliaanse jongen. We gingen eens na school bij hem langs en zijn mama vroeg ons of we honger hadden. Ze kookte voor ons het Braziliaanse basisgerecht rijst met bonen (feijão) en maniokpoeder (farofa). Ik stond er echt versteld van dat mensen , ondanks het feit dat ze zelf met moeite de eindjes aan elkaar kunnen knopen, toch alles uit de kast halen om je goed te ontvangen . Pedro had een beurs op mijn school, een privéschool. Hoeveel het studiegeld precies bedroeg weet ik niet, maar het was zeker niet weinig. In Brazilië bestaat het middelbaar uit een algemene richting van drie jaar, waarin je wordt klaargestoomd voor de universiteit. De minder begaafde studenten kunnen in die algemene richting meestal niet mee en de slimme studenten vervelen er zich dood. Meisjes lakken hun nagels tijdens de les of lezen gezellig een weekblad. Jongens zitten te tokkelen op hun smartphone of voeren discussies over voetbal. Ik vroeg me af hoe het er op een openbare school aan toe ging, maar het is algemeen geweten dat de doorstroming vanuit de staatscholen naar het hoger onderwijs zo goed als onbestaande is. Het Braziliaanse schoolsysteem heeft nood aan een grondige hervorming, want op deze manier krijgen enkel de rijken kansen om het verder te schoppen.

JE GSM OF JE LEVEN!

Dit contrast zorgt ook voor spanning op straat. Hoe zou je zelf zijn mocht je als zoon van een dakloze dagelijks geconfronteerd worden met mensen in merkkledij en een Iphone. Het aantal overvallen op straat in Brazilië is frappant, maar ook niet onlogisch. In mijn eerste maand in Brazilië ben ik zelf overvallen. Niet bepaald een aangename ervaring om een geweer op jou gericht te krijgen met de eis je GSM af te geven. De adrenaline stroomde door mijn lijf en ik vroeg me af of ik niet naar een scène uit een actiefilm zat te kijken. Mijn GSM gaf ik zonder veel aarzelen af, maar toen kwam de vraag of ik ook geld bij me had. Ik was net naar de bank geweest, maar ik waagde het erop en zei dat ik als student helemaal geen cash bij had. De man geloofde het maar fluisterde me toe: “Als je ook maar iets probeert voor ik de bus verlaat, schiet ik je ter plaatse neer”. Sindsdien kon ik niet meer onbezorgd over straat wandelen. Er was altijd een zekere argwaan tegenover wildvreemden die mij iets kwamen vragen. Deze ervaringen hebben ongetwijfeld mijn kijk op de wereld verbreed. In de Belgische media verschijnen dagelijks krantenkoppen met onze grote problemen, maar in realiteit zijn dat luxekwaaltjes. Niet de regeringsonderhandelingen zijn belangrijk, maar wel de ongelijkheid tussen rijk en arm en alle problemen die daaruit voortvloeien. Het mooie aan Brazilië vond ik de gastvrijheid, iets waar ze zich in het hoge Noorden tijdens hun kille winters aan kunnen verwarmen. Het sociale leven verloopt ginder veel losser. Zin in een barbecue? Geen probleem! Vijf telefoontjes later is er een volledige barbecue met een tiental vrienden op poten gezet. Mijn afscheidsfeestje in Rio groeide spontaan uit tot een waar feest waar maar liefst 120 vrienden, kennissen en familieleden kwamen opdagen. De patio van ons appartement barstte uit zijn voegen. Tot op de dag van vandaag spreekt mijn gastvader er nog over. (Michiel Bruggeman). l

AFS Vlaanderen zendt jaarlijks een 350-tal jongeren naar het buitenland en ontvangt meer dan 200 jongeren uit alle continenten. Zij verblijven voor een paar weken tot een jaar in het buitenland om er te studeren of om er als vrijwilliger mee te draaien.

>

Meer info op: www.afsvlaanderen.be

Orde en vooruitgang voor de Cristo Redentor lambik - 17


nouvelles consulaires consulair nieuws

(tekst in het Nederlands)

Wat zijn vereisten voor deze stage? Onze consul te Buenos Aires licht toe Sedert enige jaren bestaat de mogelijkheid op om onbezoldigde stages te lopen op een Belgische ambassade of consulaat. Deze mogelijkheid om ervaring op te doen in een Belgische omgeving in het buitenland richt zich in principe op studenten, hoewel het vooral afgestudeerden zijn die gebruik maken van deze stage mogelijkheid. De Federale Overheidsdienst van Buitenlandse Zaken  heeft een aantal voorwaarden gesteld voor deze stage’s. 1) De stage is onbezoldigd Er is geen enkele vergoeding voorzien: niet voor de reis, noch voor de huisvesting of het verblijf. 2) De stagiair heeft geen toegang tot geclassificeerde informatie.  3) De stagiair zorgt zelf voor een ziekte- en invaliditeitsverzekering. Normaal gezien is de stagiair-student gedekt door een polis van zijn onderwijsinstelling. Een tweede mogelijkheid is dat de stagiair een privéverzekering neemt. Deze verzekeringskwestie dient – om latere conflicten te vermijden - geregeld te zijn vooraleer de stage begint.  4) De duur van de stage en de specifieke taken opgedragen tijdens de stage kunnen vermeld worden in een contract dat zal bepalen dat de stagiair zich dient te schikken naar de instructies van het Posthoofd.   5) Op de dag dat de stageovereenkomst in werking treedt moet de stagiair in orde zijn met de voorschriften van het gastland betreffende identiteitsdocumenten en vaccins. In Argentinië betekent dit bijvoorbeeld dat Belgen slechts 90 dagen zonder visum in dit land mogen verblijven en dat de stage dus maximaal 3  maanden kan duren. 6) Afgestudeerde werkzoekenden kunnen best nota nemen van het feit dat een regionale arbeidsbemiddelingdienst (zoals VDAB) deze stage niet beschouwd als “vorming in het buitenland tijdens de wachtperiode als werkzoekende”. Het gaat immers strikt gezien niet om vorming. Het gevolg hiervan is dat de wachtperiode  van de stagiair als werkzoekende bij VDAB wordt  opgeschort. De stagiair moet door de opschorting hogere bijdragen betalen aan zijn/haar Belgische mutualiteit. 7) Opvallend: De stagiair moet geen Belg zijn, het volstaat Europees onderdaan te zijn. Misschien bent u zelf geïnteresseerd of hebt u vrienden of familieleden die belangstelling zouden kunnen hebben? U kan alvast hiernaast lezen hoe het met de huidige twee stagairs in Buenos Aires vergaat. Zoals Zuster Anna sta ik nu op de uitkijk naar kandidaturen!   Hartelijk, Peter PONJAERT Eerste Secretaris (administratieve zaken) en Consul Ambassade van België Buenos Aires

Les experiences d’une stagiaire en Defensa 113 Installée depuis deux mois dans la capitale Argentine, cette dernière continue à me surprendre par son originalité. Entre deux mondes, ni européen ni latino-américain, Buenos Aires est un lieu stimulant à plusieurs niveaux. Et c’est ce que je cherchais. Ayant terminé mes études de Sciences Politiques à l’Université libre de Bruxelles, avec une spécialisation sur les pays émergents, une envie pressante de confronter mes connaissances théoriques aux réalités tangibles m’a poussée hors des frontières nationales. Souhaitant poursuivre ma formation dans le domaine des relations internationales, un stage à l’ambassade belge constituait une opportunité intéressante. Une affection particulière pour la culture hispanophone et une certaine connaissance du castillan ont orienté mon choix vers l’Argentine. Je ne le regrette nullement! Il m’est possible d’en apprendre davantage sur le paysage politique et économique de l’Argentine, tout en profitant des multiples activités que propose la vie porteña. Les fonctions au sein de l’Ambassade sont multiples et variées. Le poste consulaire est, notamment, un poste d’information et d’analyse de la situation du pays. Il est, dès lors, possible de travailler sur des dossiers d’actualité. Cela élargit le cadre de discernement et d’appréhension et permet, dès lors, de profiter du pays de La Plata en meilleure connaissance de cause. Les tâches consulaires passent, également, par des traductions, le suivi et la protection des ressortissants belges à l’étranger, l’exécution d’actes notariés ou encore l’étude de demandes de séjours et de visa. De manière plus ludique, j’ai également l’occasion d’assister aux préparatifs de la fête du Roi. Ces premières expériences en poche, j’aimerais découvrir le reste du pays et, qui sait, prolonger l’aventure argentine si d’autres opportunités se présentent… Naomi BERGER

lambik - 18


Stages op een ambassade in Zuid-Amerika / Un stage dans une ambassade en Amérique Latine

Getuigenis van stagiair Zeynel Aras aan de Belgische ambassade in Buenos Aires Zoals zoveel andere mensen ben ik na mijn studies vertrokken naar het verre Argentinië om Spaans te leren en om een andere cultuur te ontdekken. Naast mijn Spaanse lessen op de Universiteit van Buenos Aires, doe ik ook een stage van drie maanden op de Belgische ambassade om wat werkervaring op te doen en de theorie van mijn studies Rechten in de praktijk om te zetten. Een universitaire studie is weinig praktisch, en dat merk je vooral op zo een stage. Hier zie ik hoe akten van de burgerlijke stand er uit zien, hoe een apostille er uit ziet, welke mensen een visum moeten aanvragen, hoe visumaanvragen worden behandeld, wat de bevoegdheden van een consul en een ambassadeur zijn, en veel meer. Bovendien heb ik al officiele documenten moeten vertalen, geholpen met de boekhouding, belangrijke mensen uit België gaan afhalen op de luchthaven en mensen met vragen ontvangen op de ambassade. Ik heb hier op een maand tijd meer geleerd dan ik had verwacht. Na een week had ik al door dat ik hier langer wil blijven dan de looptijd van mijn stage. Buenos Aires is een dynamische stad, die ondanks zijn grote gelijkenissen met Europa toch een ander manier van leven inhoudt. Elke Porteño die ik heb leren kennen heeft me al bij zijn thuis uitgenodigd. Die warmte had ik hier niet verwacht, en ik kan het zeker appreciëren. Het is een stad die charmeert, waarin je graag verdwaalt, omdat er overal wel iets nieuw te ontdekken valt.  Dankzij verschillende organisaties zoals de Buenos Aires International Students en de Buenos Aires Pub Crawl, die zowel plaatselijke als buitenlandse jongeren samenbrengen voor museumbezoeken, picknicks en feestjes is het voor jongeren en erg aantrekkelijke stad en dat merk je ook aan de vele reizigers die hier hun reis door Zuid-Amerika beginnen of zelfs weken of maanden blijven.

(texte en français)

Que devez-vous savoir? Quelques conseils de nôtre Consul à Buenos Aires. Depuis quelques années, il existe  la possibilité d’effectuer des stages non rémunérés dans les   postes diplomatiques et consulaires belges. Ces expériences dans un poste belge à l’étranger s’adressent en premier lieu aux étudiants. Néanmoins, on constate que beaucoup de candidats-stagiaires ne viennent en Argentine qu’après avoir terminé leurs études universitaires Belgique. Selon les conditions du SPF Affaires Etrangères concernant un « stage étudiant » :   1) Le stage ne peut entraîner aucun frais; aucune indemnité n’est accordée, ni pour le voyage, ni pour le logement. 2) Le stagiaire ne peut avoir accès à aucune information classifiée. 3) Le stagiaire doit être en règle au point de vue assurances maladie et accidents. Normalement, l’étudiant est couvert par une police souscrite par son établissement d’enseignement ou il/elle doit prendre una assurance privée. 4) La durée du stage et le domaine d’activité peuvent être précisés dans un contrat qui stipulera en outre que le stagiaire doit se conformer aux instructions fixées par le chef de poste. 5) Le stagiaire doit, au jour de l’entrée en vigueur du contrat de stage, avoir satisfait à toutes les exigences du pays d’acceuil concernant les documents d’identité et les vaccins. En Argentine par example, les ressortissants belges ne peuvent séjourner que 90 jours sans visa, la durée maximale des stages est donc limitée à 3 mois.   6) L’office régional de l’emploi (ONEM) ne prends pas en considération le stage (dans un poste consulaire) comme période de formation à l’étranger. Les conséquences peuvent être la suspension de la période d’attente (pour obtenir des allocations de chômage) ou des contributions plus élevées à la mutualité en Belgique. Il est important d’avoir conscience de ces données avant de poser sa candidature. 7) Une surprise: Le stagiaire ne doit pas être Belge, ça suffit être Européen. Ici a coté vous trouverez les témoignages de deux jeunes Belges qui font actuellement un stage au légendaire 8ième étage de Defensa 113. Il se peut que vous soyez intéressé, ou que vous ayez des amis ou membres de famille qui pourraient l’être?  Et comme Sœur Anne je suis maintenant en attente des candidatures!   Cordialement, Peter PONJAERT Premier Secrétaire (affaires administratives) et Consul Ambassade de Belgique Buenos Aires

Zeynel ARAS

lambik - 19


- homo faber -

Bejaarden in Latijns-Amerika: een jong marktsegment? Seniority is de Zuid-Amerikaanse dochter van Senior Assist, een Belgische groep die sinds twee jaar rusthuizen bouwt in Chili en Uruguay. Vreemd, want we gaan er van uit dat Zuid-Amerika een jong continent is. Of toch niet? LAMBIK skypte met de CEO van de Belgische firma in Santiago, Roderick Peters. Waarom en hoe is uw bedrijf neergestreken in Zuid-Amerika? Seniority is een dochter van Senior Assist, die in België zo’n 36 rusthuizen uitbaat, met zo’n 2800 patiënten en 1200 personeelsleden. Voor de duidelijkheid, Senior Assist is geen eigenaar van de rusthuizen, ze hebben wel een minderheidspercentage erin, maar legt zich toe op het operationele, de service. En voor ons was Zuid-Amerika een zeer interessante markt. Meer dan Australië, Canada of Azië bijvoorbeeld? Daar is de markt, net als in België, al verzadigd. En Azië is cultureel nog erg verschillend. In Latijns-Amerika merk je culturele gelijkenissen met Europa. Alleen is de familieband hier misschien sterker dan bij ons. Wordt het in deze contreien wel goed bekeken als iemand zijn ouders naar een rusthuis doet? Ik heb de indruk dat een alleenstaande abuelita (oma) sneller in huis wordt genomen. Wat dertig jaar geleden in Europa gebeurde, zie je nu hier. De mensen krijgen minder kinderen, gemiddeld twee in Chili. Vooral in de grote steden veroudert de bevolking. Men voorspelt dat men tegen 2055 dezelfde omgekeerde piramide zal krijgen als in Europa, veel gepensioneerden en een minderheid die sociale bijdragen betaalt. De vrouw bleef vroeger thuis hier maar gaat nu ook uit werken. De mensen wonen ook krapper en kunnen niet zomaar een senior in huis nemen. Anderzijds hebben bejaardentehuizen hier nog een slechte naam, het zijn dikwijls krottige gebouwen waar mensen worden weggestoken en aan hun lot worden overgelaten. Om te laten sterven als het ware.

registreert. Een val is waar we het meeste voor gecontacteerd worden, naast een 30% sociale oproepen van mensen die zich in feite eenzaam voelen. Ons Safecare-systeem kost zo’n 40 dollar per maand. We hebben het in september 2012 gelanceerd en we hopen binnen een jaar ongeveer 1000 systemen verkocht te hebben in Chili. Dat zijn geen enorme omzetcijfers. Het is vergeleken met ons management van seniories inderdaad geen grote business op zich, maar voor ons is het toch een interessant marktsegment. Mensen die vandaag een verklikker van Safecare gebruiken en thuis blijven wonen, zijn potentiële toekomstige klanten van een rusthuis als ze ouder en minder mobiel worden. Hoe maken jullie reclame voor het systeem van Safecare? Via advertenties in de pers enerzijds, radio zenders, de glossy vrouwenmagazines en grote kranten als El Mercurio en La Tercera. Maar anderzijds ook via professionele circuits: Ziekenhuizen, geriaters en dokters maken ons systeem bekend.

In Latijns-Amerika gebeurt hetzelfde als in Europa, maar 20 jaar later. De problemen met veroudering zullen zich voordoen tegen 2055.

Hoeveel rusthuizen baat Seniority momenteel uit? In Chili gaat het momenteel over 3 rusthuizen, daar komt in januari 2013 een vierde bij. In Uruguay hebben we twee projecten die in aanbouw zijn en ook in Curitiba, Zuid-Brazilië, hebben we grond gekocht. Onze groep is maar voor een minderheid gemiddeld 30% - eigenaar van het gebouw zelf. Daarvoor gaan we altijd allianties aan met lokale immobiliënmakelaars die de markt kennen en contacten hebben bij de overheid. Als het gebouw er staat, dan huurt Seniority het van de groep.

Maar vermoedelijk is een luxueuzer rustRoderick Peters huis nog niet voor elke Chileen weggelegd. Seniority richt zich duidelijk op de hogere inkomenscategorieën. Voor die mensen is het een nieuw concept Jullie zitten in Chili, Uruguay en Brazilië, maar niet in Argentinië. dat ze hun ouders kunnen laten verzorgen in een moderne re- Neen, en de reden daarvoor is dat Argentinië te corrupt is. Het sidentie in een betere buurt, zoals Los Condes of Providencia in was moeilijk om er een betrouwbare lokale partner in immobiSantiago. En ja, daar is een zeker prestige aan verbonden. liën te vinden. Ook economisch is het allemaal veel onzekerder. Onze kernactiviteit bestaat erin service te verlenen aan oudere In Chili en Uruguay heb je economische groei en meer voorspelmensen en daarom hebben we hier ook een nieuw product ge- baarheid hoe de investeringen zich zullen terugbetalen op zoveel lanceerd, Safecare: een alarmsysteem voor mensen die minder jaar tijd. In Argentinië is er politieke en economische instabiliteit, te been zijn maar thuis blijven wonen. Het gaat om een knop die zoals de controle op deviezen. Men moet er toch vanuit gaan dat een bejaarde kan indrukken als hij op de grond valt, dat komt bij het bouwen van een modern rusthuis daar tot 6 miljoen dollar bij onze alarmcentrale terecht die zich dan met de klant in ver- mee gemoeid zijn. Een land waar we ook in geïnteresseerd zijn, binding stelt via een audiosysteem op een centrale plaats om te is Colombia. Dat is een veelbelovend land waar we willen gaan vragen wat er scheelt en verdere actie te ondernemen. scouten. l En wat als de klant elders in huis –bijvoorbeeld in het toilet onderuit gaat? Als de val plaatsvindt buiten het bereik van de microfoon dan krijgen we hoedanook in de alarmcentrale de melding dat er iets gebeurd is. Er zit een chip in het systeem die plotse schok lambik - 20

> Door Tom Dieusaert


¿Qué incluye Safecare? Innovador servicio para el cuidado del adulto

Botón Alarma

mayor para mantener la independencia en su hogar. Safecare es un dispositivo de última generación, el cual a través

de

sensores

detecta

y

monitorea

caídas,

movimientos (o falta de éstos), gas y monóxido de carbono.

Clip para cinturón Pulsera Collar

Se instala en algún lugar de la casa y, ante alguna emergencia, diferentes sensores generan una llamada de alarma, la que es atendida por una persona especialmente capacitada, quien le ayudará a solucionar las necesidades que la persona enfrente durante las 24 horas del día, los

Sensor de caída

siete días de la semana.

Este innovador servicio está disponible en dos versiones:

Intercomunicador

Safecare: Cuenta con un botón de alarma y un sensor de caídas, además de un intercomunicador. Así, en caso de requerir asistencia, la persona presiona el botón y una operadora se comunicará inmediatamente a través de este sistema de altavoz. Safecare Full: Esta modalidad es aún más completa, además de lo que tiene Safecare, incluye sensores de movimiento y de cama, por lo que si no hay movimiento una persona se contactará con algún familiar en caso de no tener respuesta. También hay sensores de gas y monóxido de carbono.

Botón de alarma y sensor de caída de persona

Aver igüe que por los inclu o ye S tros sen afec are F sores ull Contact Center con experiencia en atención de salud al adulto mayor 24/7

24/7 horas

Intercomunicador Safecare, botón de alarma y sensor de caída en la casa

(chile)

más info: www.seniority.cl

lambik - 21


de zon achterna

Een Belgisch bed in Bolivia en Chili

> Door Tom Dieusaert

In het mei-nummer van LAMBIK hadden we een uitgebreide reportage over hostels en Bed & Breakfasts in Argentinië, Brazilië en Colombia. Nu komen Bolivia en Chili aan de beurt. De zoutvlakte van Uyuni, de koloniale stad Sucre, de Atacama woestijn of de wijnstreek rond Santiago, op de meest exotische plekken maak je kans een landgenoot tegen het lijf te lopen.

Loger chez les compatriotes au Chili et en Bolivie  Dans le numéro Lambik du mois de mai, nous avions publié un reportage sur les Bed & Breakfast en Argentine, Brésil et Colombie. Maintenant c’ est au tour de la Bolivie et du Chili. Que ce soit dans les Salines d’Uyuni, dans la ville coloniale de Sucre, le Désert d’ Atacama ou dans la région vinicole autour de Santiago, vous pouvez rencontrer des compatriotes dans les endroits les plus exotiques de la région.

Bolivia Zoutvlakten en koloniale daken De Tambo Aymara in Uyuni De zoutvlakte van Uyuni is één van de topbestemmingen in ZuidAmerika, en de voormalige cooperante Isabelle Verstraete heeft er een tiental jaar terug een tambo neergezet. Tambo waren de oude stopplaatsen voor koeriers en soldaten van het Inca-leger, een soort middeleeuwse herberg zeg maar. De Tambo Aymara heeft een sobere minimalistische inrichting, wat donker van binnen maar het is er erg proper (voor de Nederlanders: schoon), met uitstekende bediening en volledig ontbijt. Isabelle en haar man Iver, zijn de behulpzaamheid zelve. Ze pendelen tussen Uyuni en de lager gelegen stad Sucre. Hoe geraak je in Uyuni? Neem de bus vanaf Potosí, of de kalkoen-trein vanuit Oruro of Villazón, aan de Argentijnse grens. Prijzen vanaf 44 dollar voor een single.

Info: www.tamboaymara.com contacto@tamboaymara.com | tamboaymara@gmail.com

lambik - 22

The hills are alive ... with the sound Uyuuuuuuni...


Sucre is nog steeds de officiële hoofdstad van Bolivia en een van de meest leefbare steden van het land. Misschien niet toevallig dat er recent 2 Belgische B&B’s zijn opengegaan: Casa Verde en La Selenita.

Zorro just left the building

Casa Verde Bed and Breakfast is een hostel van de Me-

chelaar Réné Thielemans. Hij streek er neer in 2006 om aan een aantal ontwikkelingsprojecten te werken en hij is er blijven wonen. Het hotel was een logisch gevolg van zijn werk in de NGOsector. “De projecten op zich waren interessant, maar ik bleef een beetje op mijn honger zitten bij het uitblijven van resultaten,” zegt Thielemans. “Dus was ik op zoek naar een kleinschalig project waarbij ik zelf direct zou kunnen inspelen op de verbetering van de levensomstandigheden van de mensen, i.h.b de jongeren. ”Heel veel huizen in deze prachtige stad staan er verwaarloosd bij,” zegt Thielemans “maar bieden heel mooie ruimtes aan. Daarom dacht Thielemans aan het renoveren van een oud huis. In 2009 kreeg ik dan de kans om een bescheiden huis aan te kopen in het centrum.” In de B&B worden jongeren tewerkgesteld die een eerlijk loon krijgen en de kans aangrijpen om te leren in de toeristische sector te werken. Het resultaat van “het Groene Huis”, is een hotel in koloniale stijl waar men kan logeren vanaf 28 dollar (voor 2 personen) tot 35 dollar. Blijkbaar kan het hostel op veel goedkeuring rekenen bij reizigers want in 2012, kreeg het een Traveller’s Choice prijs op Trip Adivsor. Meer info: www.hotelsucrebedandbreakfast.com Reserveringen: reservation@hotelsucrebedandbreakfast.com

Une Maison d’Hôtes dans le centre du Sucre “La Selenita” (un habitant imaginaire de la lune) offre un petit coin de campagne dans le centre historique de Sucre (Bolivie), à 10 minutes à pied de la place principale (Plaza 25 de Mayo), avec une vue imprenable sur la Ville Blanche. Les quatre maisonnettes (cabañas) indépendantes, construites avec des matériaux locaux, sont situées au milieu d’un jardin fleuri et arboré. Elles sont composées d’une chambre confortable et d’une salle de bain privée. En plus, une cuisine équipée, une salle à manger et un salon avec bibliothèque, TV et DVD sont à disposition des hôtes. Maïté Verheylewegen et sa famille boliviano-francobelge, vivant depuis plus de vingt ans en Bolivie, vous offre de vous accueillir et partager leurs expériences dans les domaines de l’anthropologie, des arts plastiques et de la musique. Maïté est mariée à un peintre français. Adresse: Calle José Mostajo, 145, Sucre (Bolivia) www.laselenita.blogspot.com | www.laselenita.blogspot.com Tel.: (+591) 46434239 / (+591)72859993

Hello, is there anybody home?

lambik - 23


Chile Van astronomisch tot gastronomisch Hacienda Los Andes Wie op weg is van Santiago naar de Atacama woestijn en een stop maakt in het charmante kuststadje La Serena (Vierde Regio), moet zeker een omweg maken naar Ovalle, waar Daniel Verschatse met een Duitse partner een hacienda-hotel uitbaat: Los Andes. Het hotel functioneert al een tiental jaren. Klein maar fijn: 6 kamers en een totaal van maximaal 15 personen. Het hotel ligt op een terrein van 500 ha met interessante trekking mogelijkheden, en een camping bij de rivier waar je kan zwemmen. Oorspronkelijk waren de hoofdactiviteiten horeca, paardensport en trekking, maar daar is sinds kort een activiteit bijgekomen: astronomie. Daniel Verschatse is immers één van de bekendste astrofotografen ter wereld (zie LAMBIK 4, pag 15) en kon het natuurlijk niet laten ook in zijn tuin een observatorium neer te zetten. Bezoekers en/of gasten kunnen in deze geavanceerde capsule (met rollend dak en een 200mm lenzenkijker) terecht voor een “tour astronomico”. Via recente tweets van Dirk Frimout en professor Zonnebloem, zijn we te weten gekomen, dat er op Hacienda de los Andes, langs het pad naast de Rio Hurtado, nu ook een 2,2 km lange planetenweg loopt, niets minder dan een model van ons zonnestelsel op een schaal van 1/2 miljard. Het hoeft geen verdere uitleg, dat Hacienda Los Andes niet alleen in trek is bij amateur-astronomen en astrofotografen, maar ook bij Maya-catastrofisten die op zoek zijn naar een bewoonbare planeet om na 20 december te koloniseren.

Goed mikken in de volgende bocht

Dit wil niet zeggen dat Hacienda Los Andes niet interessant is voor de gewone toerist zoals u en ik. Vanaf deze zomer (ojo: de seizoenen zijn omgekeerd in Chili) staan er voor de gasten mountain bikes ter beschikking. Er is ook een prima restaurant met nadruk op het gebruik van natuurlijk-biologische producten uit de moestuin en natuurlijk een selectie van uitstekende Chileense wijnen.

info: www.haciendalosandes.com

Mapuyampay in dorp Huemul del Medio Kan u in Hacienda de los Andes uw kosmologische kennisbehoeften bevredigen, in Mapuyampay, kan vooral de inwendige mens versterkt worden. In het gastronomische Hotel van de Gentse Chef Ruth van Waerebeek worden immers ook sterren geteld maar Michelin-sterren. Ruth en haar partner Vicente Escobar, een zakenman en wijnaficionado hebben immers naast het restaurant een bekende kokschool geopend. Ruth is bekend in het Chileense wereldje als kok en als schrijfster van verschillende kookboeken. Als je het koken aan haar wil overlaten, kan je best een dag of 3 gaan logeren in Mapuyampay, het hotel ligt op de hellingen van de Andes, twee uur ten oosten van Santiago en midden in de wijnstreek. Mapu Yampay staat voor De Shittering in de lokale indiaanse taal. In de zomer ziet men immers een bliksemspektakel over de Andes. De plek is ideaal om de Wijnroutes te gaan exploreren, te wandelen of te klimmen in de bergen, een adrenaline-sport te beoefenen of gewoon te relaxen. Het hotel heeft 7 kamers en een gepersonaliseerde service onder het bekende Mexicaanse motto: “Ons huis is uw thuis.” Ruth zal u verrassen met haar creatieve wereldkeuken, bereid met fruit, kruiden en verse groenten uit de moestuin. De nadruk ligt op gezond en organisch eten en de specialiteit is het marineren van gerechten in rode wijn. U kan ook inschrijven op een kookcursus of een sessie wijnproeven. De kamers zelf zijn comfortabel, met eigen badkamer en privé-terras. Zoals men kan vermoeden in dit gastronomische hotel, is het ontbijt copieus: Koffie, sapjes, vers brood, fruit, ontbijtgranen, yoghurt en eieren van echte hoevehoenders. Volgens de website is er ook een “Wife” ter beschikking in het ‘hoofdhuis’, maar dit zullen we op rekening van de zetduivel schrijven. De prijs van de kamers schommelt rond de 120 US dollar. l

Voor meer info: www.mapuyampay.cl lambik - 24

“Waar is die Chili-peper gebleven?”


lambik - 25


lambik - 26


lambik - 27


de arvejas & calabazas

Vendiendo patisserie belga en Buenos Aires Locales de Le Blé se extienden por la capital argentina Hay una esquina en el límite entre Colegiales y Chacarita donde funciona un restaurante que siempre esta lleno. El aspecto del lugar nos hace pensar en una panadería o confitería rústica como las hay muchas en Bélgica y no es casualidad que uno de los dueños, Donatienne Fiévet, sea bruselense. Le Blé (“el Trigo” en francés) abrió sus puertas hace 3 años y fue tanto el éxito que le siguieron varios sucursales, una en Chacarita, otra en Palermo y pronto una cuarta en Puerto Madero. Podríamos decir que Le Blé vende como pan caliente. La fórmula del éxito es una combinación de panadería artesanal con mesas de madera, espejos y baldosas blancas y negras, como si estuviéramos en el campo en los años setenta. No es nueva la idea, hay otras panaderías artesanales, algunas convertidas en una cadena de franquicias, pero acá se nota la presencia de los dueños, por el simple hecho que no dejan ningún detalle al azar. Se nota que hay cariño, especialmente por la comida que es lo más importante: si uno pide una sopa, le traen unas rebanadas de pan con aderezo fresco. La patisserie o la viennoiserie es espectacular y además los precios son accesibles: los croissants de chocolate (con barritas de Aguila) por ejemplo salen 6 pesos y son los mejores de Buenos Aires. Si se agregue a esto la buena atención del personal y el wifi, no es ningún misterio porque este lugar esté casi siempre repleto con nómades digitales trabajando y otros aprovechando para hacer una reunión de trabajo. Mientras tanto se va Dona entrar y salir con

lambik - 28

elementos decorativos, como unos floreros de madera pintada. “En el año 1989 viajé a Santiago de Chile para realizar un proyecto corto,” cuenta Fiévet, originaria de Lieja. “Me quedé trabajando 5 años para LAN Chile. Estando allá conocí a mi marido Paul Petrelli, argentino radicado en Chile.” “Paul es él quien tuvo el sueño de un restaurante de cocina tradicional y casera,” cuenta ‘Dona’ como se conoce a Donatienne. “Con un ambiente a la vez sencillo y cálido, estilo campiña europea fusionado con elementos típicamente porteños, como el cortado en vaso.” La parte argentina la aportó una chef porteña, Denisse Querol, la tercera socia de Le Blé. “En 2004 conocimos a Denisse, quién era dueña de un restaurante (Santa Gula) en Chacarita,” se acuerda Dona. “Enseguida Paul vio en ella un talento excepcional y una socia perfecta para este proyecto. Se podría decir que Paul es el emprendedor, Denisse el alma de la cocina y yo me encargo de la estética. A principio del año 2008 alquilamos nuestro primer local en Colegiales, un barrio con escasa oferta gastronómica. Después de 4 años del inicio, contamos con 4 locales, un centro de producción y una “petite” boulangerie-pâtisserie (en Céspedes con Conde),” dice Fiévet orgullosa aunque para ella esto solo es el principio. “Queremos crecer tanto en Buenos Aires como en el resto del país, sin perder la esencia de nuestros orígenes: La calidad.” Suena como un buen plan, especialmente para los compatriotas que viven en Buenos Aires. Ahora van a tener una pandería típica, a la vuelta de la esquina.


gu ten berg

> Por Guido Cervetti

Al pie de la letra, guía literaria de Buenos Aires Cuando uno decide recorrer una ciudad tiene varias opciones. Puede hacerlo como un turista y seguir los recorridos más conocidos y comerciales o puede marcar un camino propio, que sigue un trazo invisible que alguien dejó marcado en las calles y rincones de la ciudad. Eso es justamente lo que propone Álvaro Abós en Al pie de la letra, una guía literaria organizada barrio por barrio que nos invita a redescubrir la ciudad de Buenos Aires. Así uno puede recorrer Palermo, pero no el Palermo de las marcas de ropa y los bares de moda, sino descubrir el Palermo infinito de Borges, en donde los duelos se dirimían a punta de cuchillo. Abós, periodista y escritor de novelas como El tábano, nos propone esta vez un recorrido detallado por Buenos Aires, por su pasado y sus misterios, a través de las novelas y cuentos de los mejores escritores porteños. El recorrido comienza en Plaza de Mayo, en donde José Hernández, hospedado en una habitación del Hotel Argentino, que por 1872 se encontraba frente a la Casa Rosada, escribió el Martín Fierro, que cuenta sobre la vida de un gaucho perseguido y forzado al destierro y que varios años después fue considerado como el poema nacional.

Entre las páginas del libro también revive el bar donde iba Adán, el mítico protagonista de Adán Buenosayres, de Leopoldo Marechal, que ya no existe más. Pero uno puede pararse en la esquina de Gurruchaga y Corrientes en Villa Crespo y mirar desde enfrente la fachada de lo que alguna vez fue ese bar e imaginarse la Buenos Aires de aquellos años, en tantos aspectos, tan distinta de la de ahora. Otra parada obligada es Villa del Parque, en donde al igual que Julio Cortázar, vivieron muchos de los protagonistas de sus cuentos. Por ejemplo Clara, que en el cuento Ómnibus, camina a tomarse un colectivo por la avenida San Martín, levanta la vista y le llama la atención la torre de una iglesia que todavía se encuentra en el mismo lugar. Historias como estas son rescatadas por Abós en Al pie de la letra, que no es un libro para dejar sobre la mesita de luz, es para llevar en la mochila y salir a recorrer la ciudad de Buenos Aires.

La tabla de Flandes La tabla de Flandes volvió a las librerías. El español, Arturo Pérez-Reverte, autor de la famosa saga histórica del capitán Alatriste, en la que relata las aventuras de un veterano de los ejércitos de España en Flandes durante la guerra de los ochenta años, vuelve a coquetear con el pasado de Europa en esta novela en la que los enigmas se bifurcan y se multiplican vertiginosamente y en donde nada es lo que parece. En el siglo XV, Borgoña y Francia se disputaban el poder sobre el reino de Ostenburgo, una región imaginaria que en la novela hace alusión a los Países Bajos. En esa época de conflictos, el pintor Pieter Van Huys, creado por Pérez-Reverte como un alter ego del maestro de la pintura flamenca Jan Van Eyck, pintó La partida de ajedrez, una tabla flamenca en la que se encuentran el duque Fernando de Ostenburgo y Roger de Arras disputando una partida mientras Beatriz de Borgoña, esposa del primero, lee un libro. Cinco siglos después, Julia, una joven restauradora de obras de arte, descubre en La partida de ajedrez una inscripción en latín que había sido cubierta por el pintor y que ella cree que puede llegar a aclarar el misterio sobre la muerte de Roger de Arras, Capitán del ejército de Ostenburgo y parti-

dario de una alianza con Francia. Julia junto a un excéntrico anticuario y un aficionado al ajedrez, se encargaran de investigar e intentar desentrañar este misterio, mientras las negociaciones entorno a la subasta del cuadro se ponen cada vez más peligrosas. Así como Cortázar juega con el lector en Rayuela, y Borges nos invita a laberintos que nos llevan siempre al mismo lugar sin ser el mismo, Pérez-Reverte nos sumerge en un juego con un sinfín de misterios que se abren y se cierran para renovarse y volverse a cerrar definitivamente. Un juego en el que el lector también es protagonista. Los entretelones del mundo del arte y el feroz negocio de las subastas se mezclan con filosas jugadas de ajedrez, melodías de Bach y un minucioso análisis de la pintura flamenca del siglo XV. Pérez-Reverte logra en esta novela entrelazar la novela histórica y el thriller con gran maestría y, con minucioso cuidado, logra anudar todos los cabos sueltos que fue dejando de tanto en tanto desde el comienzo de la historia.

lambik - 29


homo faber

-TRABAS PARA TODOS-

Una pyme belga sobreviviendo a la eKonomía Maschinetec, la empresa de Dirk y Carlos Gordyn, fabrica revocadoras, máquinas que de a poco van encontrando su lugar en la industria de la construcción. Como toda empresa radicada en la Argentina, sufre la improvisación económica ya institucionalizada, pero sigue tirando para adelante. Por Tom Dieusaert A Maschinetec los lectores fieles de LAMBIK la deben conocer, ya que desde el primer número es una de las empresas belgas que nos brinda su apoyo. Pero más de un lector se debe haber preguntado: ¿Qué es Maschinetec?, ¿Qué produce? “El que empezó con las máquinas era mi tío Carlos que en los años 70 visitó la feria más importante de la construcción en Alemania, la Bauma, donde conoció estas máquinas revocadoras y ahí mismo consiguió una representación”, cuenta Alexander Gordyn, el responsable comercial de la empresa.

contenedor con los motores que necesitamos para las revocadoras”, dice Gordyn. “Tuvimos que cancelar un pedido de Italia, porque un contenedor parado en el puerto te sale una fortuna.”

Hace medio año Maschinetec había gestionado un permiso de importación ante la Aduana pero el pedido volvió con ‘una observación’, con lo cual se quedaron sin insumos para fabricar sus máquinas. “La idea de promover la industria nacional es muy loable, pero está mal aplicada,” opina el joven empresario. “No hay nadie en Argentina que fabrique los motores (con reducción Alexander recibe a LAMBIK en su empresa-taller ubicada en Don de revoluciones) que necesitamos. Así que no tiene mucho sentiTorcuato, cerca de la colectora del Acceso Norte, una zona con do proteger un producto nacional que ni siquiera existe.” gran actividad industrial. Ante todo nos explica la función de una Esta anécdota demuestra cómo suelen hacerse las cosas en revocadora. Argentina: Nadie se preocupó en hacer una lista de lo que se “Se trata de una mezcladora con un motor y un compresor que produce en el país, antes de implementar unas trabas supuestaal momento de revocar (o sea terminar con cemento una pared) mente benéficas para estos bienes no-existentes. El pensamienproyecta el material cementicio directo (si hubo alguno) parece haber sido: tamente a la pared. Este proceso es “Vamos a cerrar las importaciones mucho más rápido que en el proceso para que los productos prohibidos, se tradicional. Para darle una idea, una generen solitos en el seno de nuestra cuadrilla de cuatro operarios con una gran nación productiva.” máquina puede aplicar unos 180 meSon razonamientos voluntaristas, tros cuadrados por día, mientras que dignos del “Gran Salto Adelante” del cuatro albañiles haciendo el mismo timonel Mao Tse Tung, quien a fines trabajo manualmente llegarán apenas de los años 50 hizo fundir cucharas a cubrir 40 metros. Es una inversión y tenedores en hornos de barro para que se paga en unos meses. Quizás por suplantar la importación del acero eso tenemos todo tipo de clientes: emruso, para luego darse cuenta que Alexander Gordyn presas constructoras pero también un esas aleaciones se rompían en pedamaestro de obra boliviano que te paga zos, causando una hambruna impreal contado”, dice Gordyn sonriendo. sionante. Se calcula que murieron unos 20 millones de chinos Maschinetec no sólo vende máquinas importadas (de la marca por causa del Gran Salto de Mao. Por suerte, Argentina tiene un italiana Maltech), sino que también produce su propia línea, las territorio amplio, muchos recursos y una baja densidad poblaAlfamix cuya parte metalmecánica se fabrica en el taller de Don cional, lo que le da un nivel de tolerancia relativamente alta hacía Torcuato. O sea, un producto hecho en Argentina, algo que debería este tipo de delirios económicos ideados por los gobernantes de agradar al gobierno de turno (el de Cristina Kirchner), que tiene turno. un discurso supernacionalista en cuanto a la industria nacional Sería intelectualmente deshonesto culpar enteramente al goy en cambio, una gestión notablemente errática e improvisada. bierno de la viuda Kirchner –embrollada en sus peleas políticas Por ejemplo, las trabas generales impuestas por el secreta- – por el nivel de desindustrialización en Argentina, un problema rio Moreno a todo tipo de importación, termina por boicotear a que existe desde hace décadas y se aceleró bajo el Menemato. PYMES como Maschinetec, justamente estas que el gobierno “Durante los años noventa hubo una importación indiscriminada pretende favorecer. “Hace cuatro meses estamos esperando un que arrasó con la industria nacional,”opina Alexander Gordyn.

En Argentina ya no existe personal especializado, ni tampoco buenas escuelas técnicas donde se gradúen torneros, fresadores o matriceros

lambik - 30


“En esa época cerraron todos los talleres que existían en el país porque era más barato importar todo de China. Gracias a esto ya no existe personal especializado, ni tampoco buenas escuelas técnicas donde se gradúen torneros, fresadores o matriceros. Quizás por eso, aunque hay por lo menos 4 empresas en el país que venden revocadoras, hay solo un taller que arregla este tipo de maquinas: El nuestro.” El caso de Maschinetec debe ser uno de los miles que hay en Argentina, PYMES a quienes no faltan el mercado y la clientela, pero tienen que lidiar con la necedad burocrática. No obstante, Alexander Gordyn mira al futuro con optimismo. “Finalmente, después de varios meses de insistir en el despacho del Secretario Moreno, obtuvimos el permiso de importación y estamos esperando que llegue el contenedor en unas dos semanas. Tenemos una docena de pedidos y estaría bueno poder cumplirlos porque ahora estamos comiéndonos las ganancias del año anterior.” “Vamos a sacar lecciones de esta historia y pedir nuestros insumos con suficiente anticipación,” dice Gordyn, que es optimista en cuanto a la industria de la construcción en Argentina. “Por las medidas cambiarias, el famoso cepo al dólar, hubo una clara desaceleración de la construcción este año,” dice Gordyn. “Pero

hay un déficit de 4 millones de viviendas en el país y el gobierno está apostando a las viviendas sociales. Ahora el gobierno sacó un crédito hipotecario. Así que esperamos que esto se refleje en las ramas de la industria como la nuestra,” concluye tranquilamente el empresario belga-argentino que, a pesar de su corta l edad, ya no se sorprende de nada.

Margarita Willemyns - Traductora Pública de neerlandés - Traducciones públicas y privadas de y a todos los idiomas - Trámites de legalización

Tel: 4542-3500 / Cel.: 15-5748-3500

lambik - 31


Een nieuw leven in het buitenland?

Droomt u van ‘studying abroad’? Voor u het weet, bent u weg!

lambik - 32


Revista LAMBIK 5