Page 6

sylwetka

Muzeum Romańskie, oddział Muzeum Narodowego w Meridzie

tekst: stasiek depowski

K

iedy usłyszałem, że jest szansa na zorganizowanie na WAPW wykładu jednej z międzynarodowych ikon dwudziestowiecznej architektury, Rafaela Moneo, pomyślałem, że to żart. Patrząc jednak z punkt u w i d z e n i a ś w i at a jesteśmy przecież największym wydziałem architektury uniwersytetu technicznego jednej z europejskich stolic. W dodatku z prawie stuletnią tradycją. Myślę, że zaproszenie z taką argumentacją przyjąłby niejeden światowej sławy architekt (oczywiście pod warun-

4

ARCYTEKTURA nR2 (14) | II/2009

kiem nienagannej organizacji). Dla studentów WAPW, przyzwyczajonych do niedoskonałości tej szkoły, może wydawać się to śmieszne. Ja jednak wierzę i liczę na to, że ten wykład zapoczątkuje w Warszawie serię wykładów znanych na świecie architektów. I to tych z pierwszej ligi, ze ścisłej czołówki światowej, do której należy w moim pojęciu jest José Rafael Moneo Vallés, laureat Nagrody Pritzkera sprzed trzynastu lat oraz Nagrody Miesa van der Rohe 2001. Po ukończeniu Akademii Technicznej Architektury w Madrycie pracował w Danii u Jørna Utzona, bezpośredniego spadkobiercy Miesa van der Rohe czy LeCorbusiera. Za fundament swojej kariery uważa dwuletni pobyt

we Włoszech, gdzie podróżował studiując architekturę. Po zrobieniu doktoratu założył własną pracownię projektową. Wykładał w Madrycie, a w latach osiemdziesiątych został profesorem oraz dziekanem na Harvardzie. W swojej książce Moneo napisał: „Architektura jest przypisana do działki. Powinna być trafna to znaczy związana z otoczeniem. Zrozumienie jakie są jego właściwości i w jaki sposób się przejawiają, powinno być pier wszym obowiązkiem architekta – jeszcze przed rozpoczęciem prac nad budynkiem”. Wydaje mi się, że jest postacią, która w pełni zasługuje na prawo wypowiadania takich słów i przekonał już o tym niejednym swoim projektem.

Rafael Moneo za jeden z najważniejszych w swojej karierze uważa dwuletni pobyt we Włoszech, gdzie podróżował studiując architekturę.

Fragment werdyktu jury Nagrody Pritzkera z 1996 roku: Rafael Moneo jest wielkiej rangi architektem. Jego projekty mają niewiarygodny ładunek idei oraz pomysłów, które są filtrowane przez sito położenia, celu, formy, klimatu i innych uwarunkowań. W rezultacie wszystkie jego budynki są unikalne, ale jednocześnie rzadko są rozpoznawalne jako pochodzące spod tej samej ręki. W twórczości Moneo są motywy starożytne (Muzeum Sztuki Romańskiej w Meridzie), które jest jednym z najlepszych jego dokonań i minimalistyczne (pomnik w San Sebastian – dwa półprzeźroczyste sześciany). Pomiędzy tymi dwoma ekstremami rozciągają się nieograniczone wariacje różnych budowli, od rezydencji i apartamentów, poprzez muzea sztuki, stacje kolejowe, lotniska, fabryki, hotele i budynki biurowe. Każdy z projektów ma ponadczasową jakość, która jest dowodem talentu widocznego od pierwszego konceptu do ostatniego detalu ukończonego budynku. Zrealizowanie budowli jest dla niego sprawą najwyższej wagi. Moneo wierzy w budowanie, w rzeczywistość, która jest dużo bardziej skomplikowana niż czysta wyobraźnia architekta. Uważa, że materiał i technika są równie ważne jak wizja architekta i są integralną częścią tworzenia architektury.

Profile for Arcytektura

ARCYTEKTURA #2/09  

Arcytektura #2(13) Drugi numer reaktywowanego niecodziennika studentów Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej ---------- Second...

ARCYTEKTURA #2/09  

Arcytektura #2(13) Drugi numer reaktywowanego niecodziennika studentów Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej ---------- Second...

Advertisement