Issuu on Google+


Era moi cedo de maùå cando Pedro saiu da casa, abriu a porta e dirixiuse para o verde e ancho prado.


Na rama dunha รกrbore enorme estaba un fermoso paxaro amigo de Pedro.


-Todo está tranquiliño esta mañá, non sí? – Dixo piando alegremente.


S贸 ent贸n chegou un pato cos seus andares de sempre. Alegrouse de que Pedro deixara a porta aberta, e decidiu darse un ba帽o na lagoa que hab铆a no fondo do prado.


Ao ver 贸 pato o pequeno paxaro baixou ata a herba, situado preto do pato e dixo:


- Que tipo de paxaro es que non podes voar?-, ao que o pato respondeu con desdĂŠn: -Que tipo de paxaro es que non podes nadar?-. Dito isto, mergullouse na lagoa presuntuosamente.


Aquilo rematou nunha discusi贸n, rifaron e rifaron. Mentres o pato se mergullaba na auga, o paxaro voaba axitado na beira.


Naquel momento, algo chamou a atenci贸n de Pedro; un gato axexaba entre as herbas.


O gato pensaba: - O paxaro está ocupado discutindo, é moi probable que o poida atrapar agora-. E arrastrouse preparando as súas garras.


-Coidado!- Berrou Pedro, e de sĂşpeto o paxaro levantou o voo ata a ĂĄrbore.


Mentres o pato berråballe con rabia ao gato‌ dende o medio da lagoa, claro!


O gatiño andaba arriba e abaixo mirando o paxaro e pensaba: - Me pregunto se paga a pena subir tan alto, cando chegue alá arriba o paxaro xa terá fuxido.


O avó, fumando na súa cachimba, saíu da casa e atravesou a porta que estaba aberta. Non lle gustaba que Pedro entrara no prado e díxolle: -Non é un sitio adecuado para ti. Se sae un lobo da fraga, entón que?


Pedro non prestou atención ó que o seu avó lle dixo porque sentía que os nenos coma el non tiñan medo aos lobos.


Pero o av贸 colleu a Pedro da man, levouno para casa e pechou a porta co seu fecho.


O avo non Ă­a moi enganado nos seus temores porque, moi pouco tempo despois, un famento e enorme lobo gris saĂ­u da fraga escura.


O gato viuno de seguida, e dun chimpo fuxiu subíndose á árbore.


O pato berrou e no medio do seu terror saíu para fóra da lagoa sen decatarse. Mais non importaba o rápido que o pobre patiño tentaba correr… O lobo corría como unha bala detrás del…


O lobo estaba preto… e cada vez máis preto… podía sentir a súa respiración…


Finalmente o lobo colleuno‌ e dun bocado enguliuno!


Agora as cousas estaban así: o gato enriba da árbore sentado nunha póla… O paxariño noutra póla da mesma árbore, mais non moi preto do gato porque non había precisamente unha grande amizade entre eles dous.


E o lobo camiñando cara adiante e cara atrás arredor da árbore mirándoos con ollos voraces e lambendo as súas mandíbulas famentas.


Mentres, Pedro, que o vira todo detrás da porta pechada pensou: Ah, así que o lobo quere comer a un destes. Isto pode vir a caer nun dobre xogo. Imos ver…


Pedro foi rĂĄpido para o seu cuarto, colleu unha corda grosa e ben forte e subiu ao alto do muro de pedra. Unha rama da ĂĄrbore que estaba preto de onde o lobo estaba a saltar viĂąa a caer sobre o seu muro.


Pedro colleu a p贸la da 谩rbore e con moito tino subiu nela.


Pedro murmurou ao paxaro: -Se un paxari帽o bo e voa arredor da cabeza do lobo, mais non te achegues moito, s贸 o suficiente para mantelo ocupado por uns segundos.


O paxaro obedeceu e voou sobre o lobo case tocándolle a cabeza mentres o lobo chasqueaba famento os seus grandes dentes como unha navalla afiada.

O lobo facía grandes saltos! Desexaba atrapar o paxaro con todas as súas forzas! Abría e pechaba a súa boca con forza, pero o paxaro era listo e o lobo non foi quen de collelo.


Mentres todo isto acontecía, Pedro fixo un lazo coa súa corda e deixouno caer pouquiño a pouquiño sen que o lobo se decatase… Cando a cola do lobo estaba dentro do lazo, Pedro puxou da corda con todas as súas forzas.


Feito! O lobo estaba preso polo rabo. Ao sentirse atrapado, saltaba salvaxemente tentando fuxir.


Pero Pedro amarrou o outro extremo da corda á árbore. Canto máis se revolvía o lobo, máis se pechaba o lazo sobre a súa cola ferida.


E naquel momento‌ os cazadores saíron da fraga.


ViĂąan seguindo o rastro do lobo e disparando as sĂşas escopetas.


-Non disparen! – Gritou Pedro mentres estaba aínda sentado na árbore. –O paxariño mais eu cazamos o lobo. Axúdennos a levalo ao zoolóxico!-.


E entón… imaxinade o desfile triunfal! Pedro diante de todos… Detrás del, os cazadores arrastrando ao lobo.


E detrás de todo, o gato e o avó, que ía fumando na súa cachimba e movendo a cabeza murmurando: -Ben, e se Pedro non dera collido o lobo, entón que?


Por riba de todos eles ía voando o paxariño. Estaba orgulloso de si mesmo, e dicía: -Mirade o que Pedro e mais eu cazamos!-


E se escoitades atentamente, aínda poderedes oír ao estúpido pato berrando na barriga do lobo, porque como xa sabedes, no seu furioso ataque, o lobo engulírao vivo.


Este conto ilustrouno o alumnado de 1º curso do CEIP Plurilingüe A Pedra de Bueu en outubro de 2012. Laura Brocos Zulema

Izhan Brais

Martín David Crujeiras

Damián

Gabriel Carlos

Lois Lidia

Helena

Iria

Sara

Martiño

Aroa

Ariadna Iago Mario

Jonathan

María García

Alexandre Xiana Pastoriza Natalia

David Soliño

Sergio

Esperanza Xiana Gallego

Álvaro

Claudia

África Isaac

Nerea

Saray

Lucía

Laura Boubeta

Eva

Roi

Ansur

Marcos

Andrés

Jorge

María Rosales


PEDRO E O LOBO