Page 36

Μου αρκεί…

ΓΚΡΙΝΙΕΣ με τη Μαρίνα Ταυρίδου

Ό

ταν τα Χριστούγεννα αποφάσιζα να στολίσω το δέντρο μου μπλε το έκανα γιατί πίστευα ότι η χρονιά θα ήταν όντως μπλε. Πίστευα πρώτα από όλα ότι θα αλλάζαμε κυβέρνηση και η ελληνική σημαία θα ήταν ξανά σύμβολο περηφάνιας και δεύτερο ο Απόλλωνας εκείνο τον καιρό έδειχνε σημάδια ανάκαμψης και βελτίωσης. Είχα την ελπίδα ότι στο τέλος της χρονιάς θα ήμασταν και πάλι περήφανοι Απολλωνίστες. Με το τέλος του Φεβρουαρίου ενώ ο πρώτος στόχος είχε επιτευχθεί, ο δεύτερος φαινόταν όλο και πιο απομακρυσμένος. Η μια απογοητευτική εμφάνιση μετά την άλλη. Τότε το είχα πάρει απόφαση ότι η χρονιά για τον Απόλλωνα είχε τελειώσει ακόμη μια φορά νωρίς. Και όμως, κόντρα σε όλες τις προβλέψεις βρεθήκαμε στον τελικό. Θυμάμαι τις μέρες πριν τον τελικό ολόκληρη η πόλη ζούσε σε ρυθμούς κυπέλλου. Το ένα πάρτι μετά το άλλο, οι συζητήσεις όπου και αν βρισκόσουν περιφέρονταν γύρω από το επικείμενο παιγνίδι. Σχετικοί και άσχετοι αυτό συζητούσαν. Και εγώ να απέχω πεισματικά. Κάθε φορά που το μυαλό μου έτρεχε στο παιγνίδι, έδιωχνα με μανία τις σκέψεις μου. Δεν μπορούσα και δεν ήθελα να το σκέφτομαι. Τετάρτη 22 Μαΐου 2013 (αλήθεια τι ωραία ημερομηνία!). Επέστρεψα από

τη δουλειά γύρω στις 4:00 και έψαχνα να βρω τα ρούχα που φορούσα στους προηγούμενους τελικούς για να ντυθώ. Μέχρι που καρφώθηκε στο μυαλό μου η σκέψη ότι αυτός ο τελικός δεν είχε τίποτα κοινό με τους προηγούμενους. Διάλεξα καινούρια «στολή». Τη φανέλα που φορούσα τις δυο Κυριακές των εκλογών και ένα συνδυασμό από «γουρλίδικα» άλλα ρούχα. Τα μόνα κοινά με τους προηγούμενους τελικούς ήταν το απίστευτο άγχος και η ημικρανία! Πρώτη φορά θυμάμαι τη φωνή μου να βγαίνει τόσο ασθενική. Όση προσπάθεια και αν κατέβαλα δεν μπορούσα να φωνάξω πιο δυνατά. Η μόνη φάση του αγώνα που παρακολούθησα ήρεμη ήταν η απόκρουση του Βάλε στο πέναλτι. Με τη γροθιά μου σφικτά κλεισμένη γύρω από το σταυρό μου παρακολουθούσα με απόλυτη σιγουριά. Αντίθετα, στη δική μας εκτέλεση πέναλτι δεν μπόρεσα καν να σηκωθώ από την καρέκλα μου. Οι παλμοί της καρδιάς μου ήταν ανεξέλεγκτοι. Νόμιζα ότι θα πάθαινα καρδιακό επεισόδιο. Το τέλος του παιγνιδιού με βρήκε λες και έτρεξα μαραθώνιο. Εντελώς εξαντλημένη. Δεν είχα τη δύναμη ούτε να πανηγυρίσω. Μπήκα μόνο μετά από ώρα στο γήπεδο, αγκάλιασα φίλους και γνωστούς, ανταλλάξαμε συγχαρητήρια και μετά σπίτι. Φαίνεται μεγάλωσα και άλλαξα.

Δεν έχω ανάγκη πλέον τους πανηγυρισμούς στους δρόμους και τα round about, ούτε πάρτι και εορτασμούς. Μου φτάνει που από το βράδυ της 22ας Μαΐου περπατάω με το κεφάλι ψηλά. Περήφανα και δυνατά. Δεν ένιωσα την ανάγκη να κορνάρω για να πειράξω γείτονες, φίλους και γνωστούς. Μου φτάνει που αναγκάστηκαν να με συγχαρούν με σκυφτό το κεφάλι. Και για όσους δεν το έκαναν, μου φτάνει η ζήλεια και η αναγνώριση της ήττας στο βλέμμα τους. Δεν μπορούν πλέον να υπερηφανευτούν για το περσινό τους πρωτάθλημα. Πήραμε το κύπελλο. Πάνω τους. Και το κυριότερο, με τη συμμετοχή αρκετών Κύπριων ποδοσφαιριστών. Ήμασταν το αουτσάιντερ σε αυτό τον τελικό και όμως το πήραμε. Το πήραμε! Πάνω τους! Με τη χειρότερη (για μένα) ομάδα των τελευταίων χρόνων. Και αυτό για μένα είναι αρκετό. Διέγραψα σε μια νύχτα ότι άσχημο έζησα με αυτή την ομάδα ολόκληρη τη χρονιά. Και ήταν πάρα πολλά. Συγχωροχάρτι σε όλα. Γιατί η καλύτερη εντύπωση στο ποδόσφαιρο δεν είναι η πρώτη, αλλά η τελευταία! Τώρα μένει να διαχειριστούμε με ωριμότητα την επιτυχία αυτή. Αποδείξαμε ξανά φέτος, ότι ενωμένοι μπορούμε να καταφέρουμε πολλά. Επιτέλους, ας το κρατήσουμε λίγο παραπάνω αυτό. Ας κάνουμε και την επόμενη χρονιά ΜΠΛΕ!

Click to Join Official Website, Products and Social Media Pages of Apollonas

ΑΠΟΛΛΩΝ ΛΕΜΕΣΟΣ ΙΟΥΛΙΟΣ 2013

36

Apollon Limassol FC - Edition 110  

Περιοδικό ΑΠΟΛΛΩΝ ΛΕΜΕΣΟΣ Τεύχος 110 Ιούλιος 2013

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you