Page 140

ΡΟΖ ΣΕ ΦΟΝΤΟ ΜΠΛΕ με τη Blue Lady

HISTORY IN ITS MAKING 22.5.2013, ώρα 05.30π.μ… ξυπνάω ιδρωμένη και κοιτάζω το κινητό μου. Πολύ νωρίς ακόμη. Κλείνω τα μάτια και προσπαθώ να ξανακοιμηθώ. Στριφογυρίζω στο κρεβάτι μέχρι να ξημερώσει. 6.00π.μ η ώρα, αφού δεν τα καταφέρνω να κοιμηθώ, σηκώνομαι από το κρεβάτι και ετοιμάζομαι. Νιώθω την καρδιά μου να κτυπά δυνατά μέσα στο στήθος μου. Δεν θα αντέξω να βγάλω την ημέρα.. και ακόμα δεν άρχισε τίποτα! Το πρωινό κυλά ήρεμα, παράξενο, δεν ακούω φωνές, δεν βλέπω σημαιοστολισμένα αυτοκίνητα, δεν κορνάρει κανείς, τι στο καλό γίνεται… 2.ΟΟμ.μ και όλα ξαφνικά

αλλάζουν, αρχίζουν και εμφανίζονται κίτρινες και μπλε σημαίες. Παιδιά ντυμένα με τις κατάλληλες φανέλες, ακούγονται τραγούδια και εμφανίζονται τα πρώτα σημαιοστολισμένα αυτοκίνητα. Τα παιδιά μου να τραγουδούν και να δείχνουν αισιόδοξοι για το παιχνίδι… εγώ πάλι όχι. Τολμώ να τους προειδοποιήσω ότι αν χάνουμε 2-0, δεν θα περιμένουμε για τη λήξη του αγώνα, θα φύγουμε! Είχα και την αγωνία μήπως υπάρχουν επεισόδια και σκεφτόμουν να φύγουμε πιο νωρίς. Με κοίταξαν και οι δυο έντρομοι που τόλμησα και ξεστόμισα τέτοιο πράγμα. -Δεν θα χάσουμε και φυσικά δεν θα φύγουμε! Μου το έκαναν ξεκάθαρο. Ναι σιγά… Το ένστικτο μου, συμφωνούσε με τα παιδιά μου, αλλά η λογική έπαιζε παιχνίδια με το μυαλό μου! Η ώρα είναι 4.00μ.μ στεκόμαστε κάτω από τον καυτό ήλιο, στριμωγμένοι σε μια δήθεν σειρά για να μπούμε στο γήπεδο! Νιώθω τα

εισιτήρια να λιώνουν μέσα στα χέρια μου, ίσως η αγωνία ίσως ο ήλιος, είχα το άγχος μήπως μέχρι να φτάσει η σειρά μου, να μην έχω πια εισιτήρια! 4.45μ.μ επιτέλους καθόμαστε στις γνώριμες θέσεις μας με τους φίλους της κερκίδας να κάνουμε πηγαδάκια. Αισθάνομαι πιο χαλαρή και απολαμβάνω την κάθε στιγμή που ζω! Ο χρόνος κυλά και οι κερκίδες γεμίζουν από χαρούμενα άτομα που με κάνουν να νιώθω ότι θα ζήσουμε πραγματική γιορτή! Η ώρα πλησιάζει και το πρώτο σφύριγμα του αγώνα ακούγεται και όλοι όρθιοι αρχίζουμε και ζούμε την αγωνία και την ένταση του αγώνα! Περνάνε τα πρώτα δεκαπέντε λεπτά και σωριάζομαι στο κάθισμα μου. Θα χάσουμε, θα γίνουμε ρεζίλη, θα κλειστούμε στο σπίτι, δεν μπορώ να βλέπω τα χάλια μας… η λογική να κυριαρχεί το μυαλό μου. Δεν σηκώνομαι, δεν βλέπω, δεν τραγουδώ,δεν φωνάζω. Κάθομαι ακίνητη και αμίλητη. Μήπως προδίνω την ομάδα μου… Παααμεεε! Φωνάζω και πετάγομαι από τη θέση μου. Ο φόβος αυτής της σκέψης με έκανε να ανατριχιάσω ολόκληρη. Πρέπει να βοηθήσω, να σπρώξω την ομάδα μου. Πρέπει να ξυπνήσουν οι παίχτες και να αισθανθούν το βάρος της φανέλας που φοράνε! Και ναι, αν θέλετε το πιστεύετε, φωνάζαμε και τραγουδούσαμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας και σαν θαύμα, η ομάδα άρχισε να βρίσκει τα πόδια της μέσα στο γήπεδο και να δημιουργεί και τεράστιες ευκαιρίες. Ο χρόνος κυλά και εγώ να μην βλέπω το παιχνίδι, αντιθέτως να βρίσκομαι στα πατώματα να κάνω δεήσεις! Βρισκόμαστε πλέον στο 84 λεπτό και πέναλτι υπέρ της αντίπαλη ομάδα! Δεν γίνεται, τελείωσαν όλα, το χάσαμε… η ελπίδα σβήνει. Τα βλέπω όλα μαύρα. Το ένστικτο μου να λέει δεν τέλειωσε τίποτα, αλλά η λογική να φωνάζει ‘τέλειωσαν όλα’. Τρέμουν τα γόνατα μου, δεν με βαστάνε το πό-

δια μου και σχεδόν λιπόθυμη κάθομαι με το κεφάλι σκυφτό και τα χέρια σφικτά δεμένα. -Κάνε Θεέ μου να το κόψει… κάνε Θεέ μου… Και ξαφνικά, ακούω φωνές από την κερκίδα μας. Ο σύζυγος μου με σηκώνει ψηλά! -Το έκοψε… το έκοψε… δεν το χάνουμε, είναι δικό μας! Η κερκίδα να σείεται από το χορό και τα τραγούδια, εγώ να μην το πιστεύω ακόμη και να προσπαθώ, πριν να ξεκινήσει η παράταση, να βάλω σε σειρά τα γεγονότα που ζούμε. Δεν τα καταφέρνω. Το μυαλό μου κάνει και αυτό πάρτι! Ξεκινά η παράταση και ο προπονητής μας κάνει αλλαγή πάνω στην αλλαγή. Και εκεί που δεν το περιμένουμε, η χρυσή αλλαγή μας ανεβάζει στους εφτά ουρανούς! Νιώθω λες και έχω κερδίσει τον πρώτο λαχνό! Η ευτυχία δεν περιγράφεται, τραγουδώ και φωνάζω μέχρι τελικής πτώσης. Που να ξέρω ότι ο θρύλος μου επιφύλασσε και άλλη χαρά… 95΄ λεπτό και ο διαιτητής σφυρίζει πέναλτι υπέρ της ομάδας μου! Και αρχίζουν πάλι οι δεήσεις… Κάνε Θεέ μου να το βάλει. Κλείνω τα μάτια, ιδρώνουν τα χέρια, η καρδιά να σπάσει και τα πόδια να τρέμουν… Ανοίγω τα μάτια και είμαι στον παράδεισο, εγώ μαζί με όλη την κερκίδα! Ό κόσμος να πανηγυρίζει αλλά εγώ να προσεύχομαι για τη λήξη. Δεν θέλω να πανηγυρίσω μέχρι να ακούσω το τελευταίο σφύριγμα. Αιώνες τα λεπτά και αισθάνομαι ότι μου μένουν λίγα λεπτά ζωής. Κόβεται η αναπνοή μου και η καρδιά μου είναι μέσα στο λαιμό μου. ΤΕΛΟΣ… Το κύπελλο είναι δικό μας! Τα παιδιά μου τρέχουν μέσα στο γήπεδο για να αγκαλιάσουν τους παίχτες και να ζήσουν μοναδικές στιγμές… Εγώ κάθομαι στην κερκίδα, με ένα κομμάτι γρασίδι στο ένα χέρι και δίκτυα στο άλλο. Τα μάτια μου να βουρκώνουν και να μονολογώ… -Ευχαριστώ Θεέ μου που με αξίωσες να ζήσω τέτοιες στιγμές, ευχαριστώ που έζησα αυτό τον ανεπανάληπτο αγώνα! Σ’ ευχαριστώ θρύλε που μαζί... ΓΡΑΨΑΜΕ ΙΣΤΟΡΙΑ! Γεια χαρά Blue Lady!

Click to Join Official Website, Products and Social Media Pages of Apollonas

ΑΠΟΛΛΩΝ ΛΕΜΕΣΟΣ ΙΟΥΛΙΟΣ 2013

140

Apollon Limassol FC - Edition 110  

Περιοδικό ΑΠΟΛΛΩΝ ΛΕΜΕΣΟΣ Τεύχος 110 Ιούλιος 2013

Apollon Limassol FC - Edition 110  

Περιοδικό ΑΠΟΛΛΩΝ ΛΕΜΕΣΟΣ Τεύχος 110 Ιούλιος 2013