Apatris 40

Page 2

02

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2018 AΡ. ΦΥΛΛΟΥ 40

εφημερίδα δρόμου

editorial

Α

νάμεσα στα πολλά που συνέβησαν από το προηγούμενο φύλλο μέχρι σήμερα, στο παρόν κείμενο κάνου με την επιλογή να αναφερθούμε σε δύο σημαντικά γεγονότα που αποκρυσταλλώνουν με τρόπο συμβολικό και υλικό την επικρατούσα κοινωνική κατάσταση, την επίθεση από το κράτος και το κεφάλαιο και πτυχές της κρατικής διαχείρισης. Το πρώτο γεγονός αφορά τη δολοφονία ενός ατόμου γκέι, οροθετικού από τα χέρια μαφιόζων, αφεντικών, φασιστών, νοικοκυραίων και κρατικών υπαλλήλων, μπροστά σε περαστικούς. Τα υποκείμενα που φέρουν τις ταυτότητες που έφερε η Zackie/Ζακ, και όχι μόνο αυτές, λόγω θέσης και χαρακτηριστικών, περιθωριοποιούνται συστηματικά και υποτιμούνται, καθίστανται αόρατα και γίνονται αντικείμενα πειθάρχησης και εκμετάλλευσης. Αποτελούν υποτιμημένα σώματα- αντικείμενα άσκησης βιοπολιτικής εξουσίας, η οποία επιτελείται κοινωνικά, τόσο από τους κρατικούς μηχανισμούς, όσο και από τους φασίστες και τον κοινωνικό εκφασισμό. Έτσι, το γεγονός της δολοφονίας είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη συνέχεια αλλά και με το κοινωνικό προϋπάρχον υπόβαθρο. Από τη μία, είδαμε τον τρόπο κατασκευής της αφήγησης και της πρακτικής που προστάτευσε τους δολοφόνους και από την άλλη τα όρια της ανοχής απέναντι στη ληστεία, στην τοξικοεξάρτηση και στη διαφορετική ταυτότητα. Εκεί διακρίνεται μια εικόνα των χαρακτηριστικών του κοινωνικού ανταγωνισμού. Η δολοφονία ενός υποκειμένου με τις ταυτότητες της Zackie/του Ζακ δεν αναδεικνύει απλώς ότι οι φασίστες, τα αφεντικά, οι νοικοκυραίοι και οι μπάτσοι είναι εν δυνάμει δολοφόνοι, αλλά ότι κάποιες ζωές θεωρούνται ότι δεν αξίζουν να βιωθούν και ότι αυτή η υποτίμηση της ζωής τείνει να νομιμοποιείται κοινωνικά. Η φυσικοποίηση της υποτίμησης και του εγκλεισμού των μεταναστευτικών πληθυσμών, των ψυχικά ασθενών και άλλων πληθυσμών έχει συμβάλει σε αυτή την κατεύθυνση. Ένα ακόμη γεγονός της τρέχουσας συγκυρίας που επιλέξαμε να σχολιάσουμε, χαρακτηρίζεται από την επανεμφάνιση και συσπείρωση αντιδραστικών στοιχείων στο δημόσιο πεδίο. Η επαναφορά στο προσκήνιο της συζήτησης για την ονομασία της γειτονικής χώ-

Χωρίς περίσκεψιν, δίχως αιδώ «Σήμερα ένας νέος εργαζόμενος δεν έχει καμία κουλτούρα αποταμίευσης, κατά συνέπεια η έννοια του ατομικού κουμπαρά που θα ελέγχει ο κάθε εργαζόμενος θα συμβάλλει σε αυτή την κουλτούρα». ~Κυριάκος Μητσοτάκης

Η Άπατρις είναι πανελλαδική εφημερίδα δρόμου που εκδίδεται μέσω του οριζόντιου συντονισμού επτά συντακτικών ομάδων κατανεμημένων γεωγραφικά σε όλη την επικράτεια. Το μοντέλο οργάνωσης των ομάδων είναι βασισμένο στην αποκέντρωση, τη συνεργασία και την ισοτιμία των συντακτικών ομάδων στα πλαίσια μιας πανελλαδικής κοινότητας με κοινό στόχο την έκδοση της εφημερίδας αλλά και ποικιλόμορφες τοπικές παρεμβάσεις. Η εφημερίδα διανέμεται χωρίς αντίτιμο, με τιράζ 15.000 φύλλα. Επίσης, μπορούμε να σας στέλνουμε κάθε νέο φύλλο της εφημερίδας ταχυδρομικά, σε περίπτωση που επιθυμείτε να τη λαμβάνετε, καταβάλλοντάς μας τα έξοδα αποστολής. Δικτυακός τόπος: apatris.info Ψηφιακή έκδοση: https://issuu.com/apatris_news εφημερίδα δρόμου υπεύθυνος έκδοσης: Eta Pancho επικοινωνία: apatris.news@gmail.com apatris@espiv.net Διανέμεται σε καταλήψεις, στέκια, ελεύθερους χώρους Αν επιθυμείτε να λαμβάνετε φύλλα της εφημερίδας, να συμβάλλετε στη διανομή της ή να μας στείλετε κάποιο κείμενο, επικοινωνήστε μαζί μας στο email.

ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική ή κατά παράφραση ή διασκευή απόδοση του περιεχομένου της εφημερίδας με οποιονδήποτε τρόπο, ηλεκτρονικό, μηχανικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του εκδότη.

ρας και για την ελληνικότητα μιας ιστορίας, αποτελεί την αφορμή για αυτό. Τα εθνικιστικά συλλαλητήρια που ξεκινούν κατά τον περασμένο Γενάρη και εξακολουθούν με διαλείμματα μέχρι το καλοκαίρι, δεν αποτελούν απλώς όχημα για την (ακρο) δεξιά να ασκήσει αντιπολίτευση, αλλά λειτουργούν ως καταλύτης για τη συγκρότηση του εθνικοπατριωτικού όχλου στον δρόμο. Εξαιτίας αυτών των κινήσεων -από τη μία- και της άρνησης μεγάλου μέρους του ευρύτερου ανταγωνιστικού κινήματος να απεμπολήσει τον πατριωτικό λόγο -από την άλλη-, η αφήγηση του εθνικού κορμού και ο αλυτρωτισμός κερδίζουν έδαφος στον δημόσιο λόγο και όχι μόνο σε συμβολικό επίπεδο. Βρισκόμαστε αντιμέτωπα, πλέον, όχι με μια αμιγώς νεοναζιστική τάση, αλλά με μια (τόσο υποκινούμενη, όσο και από τα κάτω) κινητοποίηση ετερόκλητων κοινωνικών κομματιών που ταυτίζουν τη ζωή τους με τα εθνικά συμφέροντα, και με κάποιο κατασκευασμένο ένδοξο ελληνικό-εθνικό παρελθόν. Η πρόσφατη έκφραση αυτού, οι εθνικιστικές καταλήψεις στα σχολεία τις τελευταίες ημέρες, αναδεικνύει πως το κίνημα έρχεται αντιμέτωπο γενικότερα, με έναν αντιδραστικό αγώνα. Ενώ, η αποτυχημένη απόπειρα εθνικιστικής προβοκάτσιας στην άλλη γειτονική χώρα από τον φασίστα Κατσίφα, ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου -που τελείωσε με τον τελευταίο να πηγαίνει να βρει τον Σολωμό Σολωμού και άλλους ομοϊδεάτες- επιχειρείται να αξιοποιηθεί από το αναδυόμενο εθνικοπατριωτικό μπλοκ με νέο γύρο κινητοποιήσεων, με πιο έντονο ρατσιστικό και φασιστικό χαρακτήρα αυτή τη φορά. Σήμερα η κοινωνική πραγματικότητα ξεδιπλώνει μπροστά μας τις πολλές όψεις του ελληνικού φασισμού. Αυτό που μένει να δούμε είναι πώς θα απαντήσουμε μαζί με τις μετανάστριες και τους μετανάστες, τα αποκλεισμένα υποκείμενα και τους φτωχοδιάβολους. Πώς θα αντιμετωπίσουμε τον εχθρό εκεί που βρίσκεται, στο (ντόπιο) κράτος και κεφάλαιο. Συντακτική Ομάδα Ρεθύμνου

Επί του πιεστηρίου...

Δ

εν υπάρχει αντικειμενικότητα σε μια οθόνη τηλεόρασης, μονό η ωμή πραγματικότητα των ΜΜΕ, που από τη μία βάζει τον ληστή, το πρεζάκι, τον ημιθανή διασαλευτή της δημόσιας τάξης, ο οποίος έπρεπε να ξυλοκοπηθεί και να χειροδεθεί, με αποτέλεσμα να καταλήξει λίγο αργότερα από το ξύλο που δέχθηκε από τους μπάτσους και από την άλλη τον εθνικό ήρωα που σκοτώθηκε άδοξα, γιατί σήκωσε μια ελληνική σημαία σε ένα χωριό της Αλβανίας και έπεσε κάτω από τον υπόκωφο ήχο των γεμιστήρων από το Καλάσνικοφ που άδειαζε στον αέρα. Λίγο πολύ έτσι είδαμε τις ειδήσεις, μέσα από την υποκειμενικότητα των ΜΜΕ, που τις νοηματοδοτεί ή απονοηματοδοτεί κάθε φορά, ανάλογα με τις απαιτήσεις της περιόδου. Αλλά έτσι δεν ήταν πάντα; Πάντοτε τα ΜΜΕ δεν προωθούσαν την προπαγάνδα του κράτους, του ντυμένου με το φαντασιακό του ελληνικού έθνους, το οποίο πρέπει να καλλιεργηθεί πάση θυσία κόντρα στις συνειδήσεις που αντιλαμβάνονται τα πράγματα μέσα από την ταξική ανάλυση; Γιατί από τη δική μας πολιτική σκοπία, ο εθνικός αυτός ήρωας δύναται να είναι απλά ένας άμυαλος δεξιός προβοκάτορας ή πιο απλά ένας φασίστας, του οποίου τον θάνατο φρόντισε να εκμεταλλευτεί ο εθνικισμός, ώστε να αποκτήσει τον ήρωα του. Ενώ το κράτος έσπευσε να τον υποδεχτεί, σαν γνήσιο παιδί του, και πώς αλλιώς θα μπορούσε άλλωστε, από τη στιγμή που κατασκεύασε το έθνος και προώθησε τον εθνικισμό για να στηρίξει τη δημιουργία του. Ο εθνικός κορμός είναι εδώ και έχει ριζώσει βαθιά, αφού το κράτος έχει φυτέψει και καλλιεργήσει τον σπόρο χρόνια πριν και μάλιστα επιμελώς. Και αυτός ο σπόρος, που φύτρωσε μέσα σε μια κοινωνία που χαρακτηρίζεται από τις ταξικές αντιθέσεις, λειτουργεί ενάντια στις σχέσεις αλληλοβοήθειας, ξερνώντας μεγάλες δόσεις πατριωτισμού και εθνικισμού και πάντα με την απλόχερη βοήθεια της εκκλησίας. Εμείς αρνούμαστε να εντάξουμε τον εαυτό μας σε αυτήν την φαντασιακή κοιη εφημερίδα νότητα που διαιωνίζει τους διαχωρισμούς της τάξης, της φυλής και του φύλου. Στεκόμαστε από τη μεριά των καταπιεσμένων διανέμεται και τον εκμεταυλλευόμενων, διαλέγουμε να πορευόμαστε πανελλαδικά: με κριτική σκέψη, ενάντια στη Σε στέκια αποπνικτική προπαγάνδα των και καταλήψεις μίντια, και προσμένουμε έναν καθώς κόσμο που θα θάψει όλους και πόρτα-πόρτα τους παραπάνω διαχωρισμούς, σε διάφορες έναν κόσμο ελεύθερο...

πόλεις.

foreign_voice