Issuu on Google+


เขียนโดย อนันตกาล ภาพ Nazezus พิสูจน์อักษร หนูนัตสึ พิมพ์ครั้งที่ 1 พฤศจิกายน 2555 ติดต่อ anuntakan.kan@hotmail.co.th


l มนุษย์คือสิ่งมีชีวิตที่เต็มไปด้วยความรู้สึก หัวเราะ ร้องไห้ ดีใจ เสียใจ โกรธ เกลียด หรือเคียดแค้น สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นกลไกที่ฝังอยู่ในส่วนลึกที่สุดของ จิตใจ แม้ในใจจะอิจฉา ริษยาแต่ภายนอกกลับเสแสร้งแสดงความยินดี ถึงแม้จะ เกลียดแทบตาย แต่ถ้าเป็นเรื่องของผลประโยชน์ จากศัตรูก็แปรเปลี่ยนเป็นมิตร เพือ่ ให้ได้สงิ่ ทีต่ นเองต้องการ ยอมทำ�แม้กระทัง่ ทรยศหักหลังคนทีต่ วั เอง รัก และเมื่อจิตใจได้รับผลกระทบที่รุนแรง ทุกสิ่งทุกอย่างก็พร้อม ที่จะพังทลาย เพื่อปกป้องตนเอง นี่แหละคือมนุษย์  “คุณหมอ ฉันไม่เข้าใจว่าฉันทำ�ผิดตรงไหน ฉันก็แค่ทำ�ในสิ่งที่ควรทำ� ทำ�ไมทุกคนถึงหาว่าฉันบ้า ก็อีนังนั่นมาแย่งผัวชาวบ้าน แค่โดนน้ำ�กรดสาดหน้า มันน้อยไปด้วยซ้ำ� คนอย่างมันสมควรตาย มันสมควรตาย กรี๊ด” นี่เป็นอีกครั้งที่ธรรศกฤตรู้สึกเบื่อหน่าย กับการรับฟังปัญหาที่ไม่มีวัน สิ้นสุด จริงอยู่ที่เขาเป็นจิตแพทย์ ย่อมเคยชิน กับผู้คนมากหน้าหลายตา ทั้งปกติ และไม่ปกติ


Doctor’Secrect รักลับๆ ของหมอโรคจิต จนเขารูส้ กึ ว่าคนเรานีช่ า่ งพยายาม ปิดบังตัวตนทีแ่ ท้จริงของตนเอง การ เสแสร้ง เป็นคนดี หรือแสร้งทำ�เป็นคนไม่ดีเพื่อเรียกร้องความสนใจ แสร้งทำ�ตัว เป็นผู้ป่วยมีอาการทางจิต เพื่อที่จะได้รับเว้นโทษ ทางกฎหมาย   อย่างเช่นผู้หญิงตรงหน้าที่กำ�ลังพยายามทำ�เหมือนคนเสียสติ เพื่อให้ ได้รับการยกเว้นโทษ ที่ตัวเองดันไปทำ�ร้าย ชู้รักของสามี ด้วยการนำ�น้ำ�กรดสาด หน้าแล้วใช้มีดแทงกว่าสิบแผล ไม่รู้จะเรียกว่าโชคดีหรือโชคร้าย ที่ผู้หญิงคนนั้น ไม่ตาย แต่ต้องเสียโฉมและต้องพิการไปตลอดชีวิต “ฉันไม่ได้ทำ�ผิดนังนั่นมันสมควรตาย มันสมควรตาย กรี๊ด คุณหมอ เข้าใจใช่ไหม” ร่างผอมบางของหญิงสาวพุง่ เข้ามาหา พร้อมกับจับมือหมอหนุม่ เอาไว้ เขายิ้มบางเบา ก่อนจะประคองเธอนั่งลงที่เก้าอี้ “คุณวรรณาครับ สูดหายใจเข้าลึกๆ อย่าเพิ่งคิดมาก นั่งลงหายใจเข้า หายใจออก ครับ แบบนั้นครับ ดีมาก” น้ำ�เสียงสงบนิ่งและอ่อนโยนของธรรศกฤต กล่าวนำ�การกำ�หนดลม หายใจของเธอ จนเธอค่อยๆ สงบลง “ลองเล่าอีกครั้งสิครับ ไม่ต้องรีบร้อน เราค่อยๆ คุยกันไปเรื่อยๆ” จิตแพทย์หนุ่มพูดเรียบๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่เป็นมิตร และเธอก็เริ่มพูด คุยอีกครั้ง

ธรรศกฤตถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย หลังจากที่เลิกตรวจคนไข้แล้ว เขาลุกขึน้ บิดขีเ้ กียจ เดินออกจากห้องเพือ่ กลับบ้าน ความเฉือ่ ยชากำ�ลังกัดกินเขา จนเขาต้องเข้าไปนัง่ ดืม่ เครือ่ งดืม่ เบาๆ ในบาร์เล็กๆ เผือ่ ว่าแสงสีจะทำ�ให้รสู้ กึ ตืน่ ตาตื่นใจได้บ้าง หรืออาจมีใครทำ�ให้เขารู้สึกสนุกขึ้นมา 2


อนันตกาล

“สวัสดีครับคุณหมอ” เสียงทักทายทำ�ให้เขาหันหลังกลับไปมอง เขาพบกับหนึ่งในคนไข้ของ เขา เขายิ้มเพียงเล็กน้อยแล้วก้มลงจิบเครื่องดื่มในแก้วของตนเอง เขากับคนไข้ไม่ จำ�เป็น ต้องแสดงความสนิทสนมหรือรูจ้ กั กันภายนอกห้องตรวจ แค่เพียงทักทาย กันตามมารยาทเท่านั้นก็พอ มีหลายคนที่เข้ามาเพื่อทำ�ความรู้จักและสานสัมพัน แต่แค่เพียงเห็น แววตาคำ�พูดและน้ำ�เสียง เขาก็รู้ว่าอีกฝ่ายคิดและต้องการอะไร เพราะการที่เขา เรียนรูเ้ กีย่ วกับการอ่านใจและตีความมนุษย์ ทำ�ให้เขามองออกว่าคนแต่ละคนเป็น อย่างไร เช่นผูช้ ายตรงหน้าทีใ่ ช้ทา่ ทางสุภาพอ่อนโยน ไม่สติ อ้ งพูดว่าผูช้ ายตรงหน้า ภายนอกคือสุภาพบุรุษ แต่ภายในจิตใจกลับเต็มไปด้วยความบิดเบี้ยว มนุษย์คอื สิง่ มีชวี ติ ทีเ่ ต็มไปด้วยความหลอกลวง โดยเฉพาะในสมัยนี้ ทีค่ นเราต้อง ตะเกียกตะกายที่จะเอาตัวรอด ทำ�ให้คนจำ�นวนมาก มีอาการป่วยทางจิต อาการ ซึมเศร้า วิตกจริต หวาดระแวง เป็นสิง่ ทีเ่ ขาเจอมาบ่อย แต่ทเี่ จอบ่อยกว่า คือพวก หลอกตัวเอง ธรรศกฤตถอนหายใจออกยาว แล้วเรียกบริกรเก็บค่าเครือ่ งดืม่ เมือ่ เห็น ว่าไม่มีใครหรืออะไรที่ทำ�ให้เขารู้สึกตื่นเต้นหรือสนใจได้ การหลอกลวง เสแสร้ง หรือการสร้างภาพ ไม่สามารถทำ�ให้เขารู้สึกหายเบื่อ มันก็เหมือนการอ่านหนังสือในบทเดิมๆ ก็แค่เปลี่ยนเล่มใหม่แต่เป็น เนื้อหาเก่าๆ จนเขาชักสงสัยแล้วสิ ว่าจะมีใครที่ทำ�ให้เขาลืมความเบื่อหน่ายพวก นี้ได้ไหมนะ ถ้ามีก็คงสนุกพิลึก

3


l ชือ่ เสียง เงินทอง การแลกเปลีย่ นเป็นเรือ่ งธรรมดาของโลกมายา หรือ ที่เรียกกันว่าวงการบันเทิง ที่รวบรวมเหล่าหนุ่มสาวที่เต็มไปด้วย ความฝัน ความหวัง ไว้มากมาย คนบางคนต้องตะเกียกตะกายไขว่คว้าชื่อเสียง คนบางคน ไม่ต้องทำ�อะไร สิ่งเหล่านั้นก็ก้าวเข้ามาเอง เช่นเดียวกับ ระพีพัฒน์ อัครโภคิน ชายหนุ่มผู้ได้ชื่อว่าหนุ่มในฝันของ เหล่าหญิงสาว ด้วยรูปร่างหน้าตาทีโ่ ดดเด่นเพียบพร้อมด้วยชาติตระกูล ไม่วา่ ใคร ต่างก็รู้จักคุณหญิงเรวดี อัครโภคิน ที่ได้มีชื่อเสียงในแวดวงสังคมในด้าน ให้การ สนับสนุนการศึกษา การกุศลมากมายทีเ่ ธอได้รบั ความช่วยเหลือจากเธอ จึงไม่ใช่ เรื่องแปลกที่ใครๆ ต่างก็ให้ความเกรงใจเขา “พีครับ ขยับเข้าไปใกล้ไนท์อีกนิด ส่วนไนท์แหงนหน้าขึ้นอีกหน่อย แบบนั้นละครับ ดี ดี” สองนายแบบเคลื่อนไหวไปตามคำ�แนะนำ�ของช่างภาพ ระพีพัฒน์และ วริศรินทร์สองนายแบบผูม้ ภี าพลักษณ์แตกต่างกันจนเห็นได้ชดั คนหนึง่ ขึน้ ชือ่ เรือ่ ง


อนันตกาล

เอาแต่ใจ ส่วนอีกคนขึ้นชื่อในเรื่องของความเย็นชา “ครั้งแรกเลยนะ ที่ได้ร่วมงานกับไนท์” รอยยิม้ เป็นมิตรถูกส่งมอบให้วริศรินทร์ แต่เจ้าตัวตัวกลับหันหน้าหนีนนั่ ทำ�ให้ระพีพฒ ั น์รสู้ กึ หน้าชา แต่เจ้าตัวก็ปรับเปลีย่ นสีหน้าไปเป็นปกติอย่างรวดเร็ว “ไนท์ครับ เอาแขนพาดไหล่น้องพีหน่อย พีขยับเข้าไปใกล้ไนท์อีกนิด แบบนั้นแหละครับ ดีมาก” ตลอดเวลาที่การถ่ายแบบเริ่มขึ้น หลายครั้งที่ระพีพัฒน์พยายามจะทำ� ความรู้จักกับวริศรินทร์ แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความเฉยเมยจนชวนรู้สึกหงุดหงิด “คนอะไร หยิ่งชะมัด” เสียงปิดประตูดังลั่น ทำ�ให้พิธานสะดุ้ง ก่อนจะเปิดประตูดูรอบๆ ห้อง ว่ามีใครเห็นอาการหัวเสียของระพีพัฒน์หรือไม่ “พีใจเย็นๆ สิ ภาพพจน์เสียหมด แค่เป็นนายแบบเอาแต่ใจ นีก่ ถ็ อื ว่าชือ่ เสียแล้วนะ” พิธานผู้จัดการส่วนตัวของระพีพัฒน์พยายามกล่าวเตือน แต่เจ้าตัวทำ� เพียงหัวเราะในลำ�คอเท่านั้น “เพราะเอาแต่ใจถึงดังต่างหาก ภาพลักษณ์แสนดี บางทีมันก็น่าเบื่อ” คำ�ตอบของนายแบบหนุม่ ทำ�ให้พธิ านถอนหายใจกับความเอาแต่ใจของ เจ้าตัว ถึงแม้จะรู้ว่าระพีพัฒน์เป็นคนมีความรับผิดชอบ ไม่เอาเรื่องงานกับเรื่อง ส่วนตัวมาปนกัน แต่บางครั้งก็ทำ�เอาเขาเสียวสันหลังไม่ได้ ว่าอีกฝ่ายจะระเบิด อารมณ์ออกมาเมื่อไหร่ แต่ยังดีที่ผ่านมาระพีพัฒน์ไม่เคยใช้อารมณ์เวลาทำ�งาน “แล้วนี่ไม่พอใจอะไรใครอีก” “ไนท์หนะ คุยด้วยก็ไม่คุย ขนาดหน้าผมยังไม่มองเลย คนอะไรหยิ่ง ชะมัด” สีหน้าของนายแบบหนุ่มแสดงออกเต็มที่ถึงความไม่พอใจที่อีก ฝ่าย 5


Doctor’Secrect รักลับๆ ของหมอโรคจิต แสดงออกกับตน นั่นทำ�ให้พิธานส่ายหน้าด้วยความระอา “ไม่ใช่ว่าชอบเขา แล้วพอเขาไม่สนก็เลยหงุดหงิดหรือไง” “ไม่ได้ชอบสักหน่อย” ระพีพัฒน์ปฏิเสธเสียงแข็งในทันที เขามั่นใจว่าไม่ได้ชอบวริศรินทร์ “แต่ก็ตามงานของไนท์มาตลอดนี่ ถ้าไม่ได้ชอบจะเรียกว่าอะไรน้องพี” พิธานยกมือขึ้นลูบศีรษะของนายแบบในความดูแลอย่างเอ็นดู “ไม่ได้ชอบแบบนั้น ก็แค่คิดมาตลอดว่า คนนี้เท่ชะมัด แต่พอมาเจอ ตัวจริงโคตรหยิ่ง” เขายักไหล่ใส่พิธาน ถ้าพูดให้ถูกเขาก็แค่คิดมาตลอดว่าไนท์นะเท่ ถึงแม้จะรู้ข่าวมาตลอดก็เถอะว่า ไนท์มนุษย์สัมพันธ์โคตรแย่แต่แค่อยากรู้จัก แต่พอถูกเมินเท่านั้นเขาก็เลยอดโมโหไม่ได้ “เด็กหนอเด็ก” เสียงพึมพำ�ของพิธานทำ�ให้ระพีพฒ ั น์หนั ไปมองด้วยสีหน้าไม่พอใจ ก่อน ทีจ่ ะโดนพิธานขยีศ้ รี ษะก่อนจะไล่ให้ไปเตรียมตัวทีจ่ ะออกไปทำ�งานต่อไปทีเ่ หลือ อยู่ของวัน “อ้อพีครับ วันนีค้ ณ ุ แม่นอ้ งพีให้ไปงานกาล่าดินเนอร์ของมูลนิธสิ เกลล่า ด้วยนะ อย่าลืมล่ะ พี่โดนคุณแม่โทรมาย้ำ�เมื่อกี้นี้ คุณหญิงยังบอกอีกว่า อย่าลืม ชวนน้องเรย์ไปด้วย” ก่อนที่จะเดินออกไปพิธานนึกได้เรื่องข้อความที่คุณหญิงเรวดีฝากเอา ไว้ ระพีพัฒน์พยักหน้ารับด้วยความเบื่อหน่ายกับงานสังคม “โอเค แล้วเย็นนี้ลันจะไปกับผมไหม” “ไม่ครับ พี่มีธุระอย่างอื่น พีไปกับเรย์เถอะ” พิธานปฏิเสธอย่างนุ่มนวลแล้วออกไปจัดการเรื่องอื่นด้านนอกแทน 6


อนันตกาล

แสงแฟลชและนักข่าวทตีต่ า่ งรุมล้อมเข้ามาสัมภาษณ์ท�ำ ให้ระพีพฒ ั น์ อดรู้สึกหงุดหงิดไม่ได้ ที่พยายามเดินเท่าไหร่ก็เข้าไปไม่ถึงงานสักที “ทำ�หน้าดีๆ หน่อยสิพี อย่าทำ�หน้าหงิกเป็นตูด” เรย์ หรือ ลินรดา นักแสดงสาวสวยแฟนสาวของระพีพัฒน์กระซิบ อยู่ข้างหู ก่อนจะหันไปให้สัมภาษณ์นักข่าวด้วยรอยยิ้มของเธอสดใสน่ามอง “ช่วงนีไ้ ด้ขา่ วว่าน้องเรย์งานยุง่ มาก จนมีขา่ วว่าจะมีรกั ร้าวหรือมือทีส่ าม หรือเปล่า เพราะมีคนเห็นแวบๆ ว่าน้องเรย์มีเดทกับตากล้องหนุ่มชื่อดัง” คำ�ถามของนักข่าวทีจ่ โู่ จมมานัน้ ไม่ได้ท�ำ ให้ลนิ รดาเปลีย่ นสีหน้า เธอขยับ เข้าควงแขนระพีพัฒน์อย่างสนิทสนม “ไม่มีค่ะ เรย์กับพีเรายังคบกันดีอยู่ อาจจะมีบางช่วงที่งานเรายุ่งมากๆ แต่เราก็ไม่ได้ห่างกันจริงไหม” ลินรดาหันไปยิ้มหวาน ก่อนที่นายแบบหนุ่มจะก้มลงหอมแก้ม ของหญิงสาว ซึง่ นัน่ เรียกเสียงฮือฮาจากผูค้ นรอบข้างและเสียงกดชัตเตอร์ดงั สนัน่ “ผมกับเรย์เรายังรักกันดีอยูค่ รับ ช่วงนีเ้ รย์มงี านละครค่อนข้างเยอะ อาจ ทำ�ให้เราห่างๆ กันบ้าง แต่เราก็คุยกันตลอด ถึงไมได้่เจอหน้าก็ตาม” “แล้วเรือ่ งของน้องพีกบั น้องเรย์นตี่ กลงว่ายังไงเอ่ย มีขา่ ววงในออกมาว่า คุณหญิงเรวดีเตรียมหาคู่หมั้นคู่หมายให้น้องพีแล้ว ที่สำ�คัญหญิงสาวคนนั้นไม่ใช่ น้องเรย์ด้วยนี่สิคะ” คำ�ถามของนักข่าวสาวทำ�ให้ทงั้ หมดตกอยูใ่ นความเงียบก่อนทีจ่ ะมีเสียง หัวเราะเบาๆ ออกมาจากปากของระพีพัฒน์ “เป็นไปไม่ได้หรอกครับ เรย์กับคุณแม่ของผมทั้งสองคนเข้ากันได้ดี คุณ แม่ยังบ่นอยู่เลยว่า ช่วงนี้ไม่ได้เห็นยัยตัวแสบของท่านเลย” กว่าจะหลุดพ้นออกมาถึงงานได้ทำ�เอาเขารู้สึกหงุดหงิด หลายครั้งที่ อยากจะเดินหนี แต่เพราะลินรดาที่คอยกระตุกแขนยั้งเขาให้คอยปั้นยิ้ม 7


Doctor’Secrect รักลับๆ ของหมอโรคจิต “ดูทำ�หน้าเข้า นายแบบหนุ่มหล่อทำ�หน้าเบื่อโลกหลังจากให้สัมภาษณ์ นักข่าว” น้ำ�เสียงหยอกล้อของเรย์ทำ�ให้ระพีพัฒน์เบ้หน้าใส่ “พูดเหมือนเธอไม่เบื่ออย่างนั้นแหละ ถามอยู่นั่น เมื่อไหร่จะเลิกกัน ขนาด ไม่มีเรื่องบาดหมางก็ยังสรรหาเรื่องมาให้บาดหมาง” เขาพูดอย่างระอาใจกับคำ�ถามเดิมๆ “ไม่เอาค่ะ อย่าพูดแบบนั้นสิคะพี ถ้านักข่าวยังสนใจเราอยู่แสดงว่าเรา สองคนยังดังอยู่นะ ถ้าเขาเลิกสนแสดงว่าพีกับเรย์นะ ตกกระป๋องแล้ว รู้ไหม” นักแสดงสาวกล่าวหยอกล้อ ซึ่งนั่นเรียกรอยยิ้มจากหน้างอๆ ของ ระพีพัฒน์ได้ “สองคนนี้นี่ มัวแต่มาสวีทกันอยู่ตรงนี้นี่เอง ไม่เข้าไปในงานสักที ต้อง ให้แม่ออกมาตาม หนูเรย์ไม่เจอกันนานเลย มาให้แม่กอดให้ชื่นใจหน่อซิิ น้องพี นี่แย่จริงๆมาแล้วไม่พาน้องไปหาแม่” คุณหญิงเรวดีขยับเข้ากอดลินรดาอย่างรักใคร่เอ็นดู “งานเรย์เยอะนะคะคุณแม่ เรย์เลยไม่วา่ งไปหาคุณแม่เลย แต่เรย์สญ ั ญา นะคะ ว่าเรย์จะต้องแวบไปหาคุณแม่ให้ได้ เรย์ติดใจปูหลนที่บ้านคุณแม่มาก พี เองก็บ่นอยู่เหมือนกันว่าเรย์ปล่อยให้คุณแม่เหงาได้ยังไง” “หนูเรย์แม่จะบอกให้ น้องพีนะตัวดี ชอบทิ้งแม่อยู่บ้านคนเดียว แม่นะ เหงาจะแย่ มีลูกชายก็แบบนี้ แม่ถึงอยากมีลูกสาวเหมือนหนูเรย์ น่ารัก คุยเก่ง เวลาแม่พาไปช็อปปิง้ ก็ไม่บน่ ส่วนรายนัน้ นะ ไปกับแม่ท�ำ ยังกับแม่ชวนไปทรมาน” ระพีพัฒน์เดินตามสองสาวต่างวัย ที่เดินคุยกันไปอย่างถูกคอแล้วทำ� หน้าเบ้ใส่เมื่อโดนแม่ตนเองแอบแขวะเล็กๆ เขาอดยิ้มไม่ได้เมื่อคุณหญิงเรวดีเข้า มาเดินควงแขนเขา “วันนี้แม่ยืมควงตาพีก่อนนะ” 8


อนันตกาล

เธอขยิบตาให้กับลินรดาอย่างขี้เล่น “เรย์กับพีตามแม่มา เดี๋ยวแม่พาไปแนะนำ�ให้รู้จักแขกคนอื่นๆ วันนี้ โดยเฉพาะคุณหญิงกมลลักษณ์ เรย์กับพีควรทำ�ความรู้จักกันไว้ก็ดีนะ เธอค่อน ข้างเก็บตัว น้อยครั้งที่จะออกงานสังคมแบบนี้ ถ้างานไม่ใหญ่จริงไม่ได้เห็นเธอ หรอกนะ” คุณหญิงเรวดีเดินนำ�สองหนุ่มสาวเข้าไปหาคู่ชายหญิงที่ยืนอยู่ท่าม กลางวงล้อมของเหล่าคุณหญิง เธอทักทายบุคคลต่างๆ ด้วยอัธยาศัยไมตรี หลาย คนที่ระพีพัฒน์รู้จักและหลายคนที่เขาไม่เคยเห็นหน้า “สวัสดีค่ะคุณพี่ วันนี้พาลูกชายมาเปิดตัวด้วยเหรอคะเนี่ย” คุณหญิงเรวดีทักทาย คุณหญิงกมลลักษณ์ที่ยืนอยู่ข้างชายหนุ่มในชุด สูทสีขาวเด่นสะดุดตา พอมาเห็นใกล้ๆ แบบนีแ้ ล้ว ระพีพฒ ั น์รสู้ กึ ว่าคนคนนีเ้ ป็น นายแบบได้สบาย “แหม พีก่ แ็ ค่พาลูกชายมารูจ้ กั คนอืน่ ๆ บ้างนะคะ วันๆ ทำ�แต่งาน ทอย นี่คุณหญิงเรวดี เพื่อนแม่จ๊ะ ส่วนนี่ลูกชายพี่ค่ะ ชื่อทอย ทำ�งานเป็นหมออยู่ที่โรง พยาบาลมิราเคิลฟาย ทอยมาทำ�ความรู้จักกับน้องๆ ไว้สิจ๊ะ” “นี่น้องพีค่ะ ทำ�งานเป็นนายแบบอยู่ ส่วนนี่หนูเรย์แฟนน้องพี ทั้งสอง คนไหว้พี่เขาสิจ๊ะ” ระพีพัฒน์ก้มลงไหว้ทันที ก่อนที่จะรับนามบัตรที่ถูกยื่นมาให้ นายแพทย์ ธรรศกฤต โรจนธนันต์ชัย แต่ที่สะดุดตาเขาคือคำ�ว่า แผนกจิตเวช “สวัสดีครับน้องพี” ทันทีที่ได้ยินน้ำ�เสียงเท่านั้นระพีพัฒน์รู้สึกขนลุกขึ้นมาทันที น้ำ�เสียงที่ สงบเยือกเย็นซึ่งมันขัดกับใบหน้ายิ้มแย้มเป็นมิตรที่อีกฝ่ายแสดงออก เขารู้สึกถึง สายเย็นชาและดูถูกหลังกรอบแว่นสีเงินนั่น คนคนนี้ทำ�ให้เขารู้สึกขนลุก 9


Doctor’Secrect รักลับๆ ของหมอโรคจิต สองหนุ่มต่างยืนเงียบในมุมหนึ่งของงาน เมื่อลินรดาถูกคนในวงการ บันเทิงลากไปคุยอีกมุมหนึ่ง ทำ�ให้เหลือเพียงระพีพัฒน์กับธรรศกฤตที่ต่างคน ต่างยืนเงียบ ธรรศกฤตยืนจิบไวน์พร้อมกับสังเกตไปรอบๆ สายตาของเขาเหลือบ มองไปยังนายแบบหนุ่มที่ทำ�หน้าเหมือนไม่พอใจอะไรบางอย่างอยู่ตลอดเวลา “เป็นอะไรไปครับน้องพี” ทันทีที่เขาทักทายอีกฝ่ายหันหน้ามามองด้วยสีหน้าไม่พอใจ  “เปล่า” น้ำ�เสียงกระชากอย่างไม่รักษามารยา��� บ่งบอกอารมณ์ของเจ้าตัวเป็น อย่างดี รวมทั้งใบหน้าหล่อเหล่าน่ามองที่หงิกงอ แสดงออกเต็มที่ว่าไม่พอใจที่ โดนทิ้งไว้กับเขา แต่กลับยิ้มร่า เมื่อเห็นไนท์เดินเข้ามาพร้อมกับเตชวัฒน์ “ขอตัวนะครับ คุณหมอ” พูดแค่นั้นระพีพัฒน์ก็เดินหนี นายแบบหนุ่มเดินไปหาวริศรินทร์ที่เพิ่ง เข้างานมา และไม่นานนักเขาก็เห็นสีหน้าไม่สบอารมณ์ ที่แสดงออกมาอย่างปิด ไม่มิด “หึหึ” ธรรศกฤตรู้ทันทีว่าคนที่เจ้าตัวสนใจคือไนท์ นายแบบหนุ่มในการดูแล ของเตชวัฒน์เพื่อนของเขา แล้วดูท่าทางระพีพัฒน์กับทั้งคู่จะมีเรื่องน่าสนุกอีก หลายอย่างตามมา         “หน้าแตก”   ทันทีที่ได้ยินเสียงเขาระพีพัฒน์หันควับมามองเขาอย่างรวดเร็วด้วย สายตาเอาเรื่อง     “พูดอะไร”     น้�ำ เสียงแข็งกร้าวถูกส่งออกมา พร้อมกับสายตาทีจ่ อ้ งมองราวกับจะกิน 10


อนันตกาล

เลือดกินเนื้อ     “พี่ถามว่าหิวไหม”     ระพีพฒ ั น์ชกั สีหน้าใส่ทนั ที เขาแน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้ถามคำ�ถามนีก้ บั เขา แน่ๆ และทีส่ �ำ คัญรอยยิม้ ใจดีนนั่ มันทำ�ให้เขาขนลุก ระพีพฒ ั น์รสู้ กึ ถึงอันตรายบาง อย่าง แต่เขาก็บอกไม่ถูกว่าอะไร     “ไม่กิน...ครับ”     น้ำ�เสียงในตอนท้ายถูกพูดขึ้นเหมือนเพิ่งนึกได้ แม้จะไม่อยากยุ่งด้วย ขนาดไหน แต่เขาก็ฝืนพูดดีด้วย เมื่อนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายมีศักดิ์เป็นพี่ของเขา แต่ เสียงหัวเราะของธรรศกฤต ทำ�ให้เขาเงยหน้าขึ้นมองแล้วพบเห็นรอยยิ้มหยัน ใช่ รอยยิ้มแบบนี้มันเย้ยหยันกันชัดๆ เขาได้แต่กดั ฟันยิม้ ตอบแต่ในใจนีเ้ ต็มไปด้วยความรูส้ กึ ขุน่ มัว ทัง้ การโดน ปฎิเสธจากไนท์ และการเยาะเย้ยจากธรรศกฤต ทำ�ให้ระพีพัฒน์หงุดหงิดจนเก็บ อาการเอาไว้ไม่อยู่ “โมโหอะไรครับ พี่ยังไม่ได้ทำ�อะไรน้องพีเลยนะ” ธรรศกฤตยิ้มบางๆ แต่สายตาของเขาไม่ได้ยิ้มด้วย ระพีพัฒน์ดูออก “ถ้ายิ้มแต่ปากก็อย่ายิ้มเลย” ระพีพัฒน์กระแทกเสียงใส่ แต่สิ่งที่ได้รับกลับกลายเป็นเสียงหัวเราะ ทำ�ให้เขารู้สึกโมโหจนหน้าชา ต่างจากธรรศกฤตที่รู้สึกสนุกสนานกับการได้ กลั่นแกล้งคนที่แสดงออกตรงกับความรู้สึกของตน “จะไปไหนครับ” น้ำ�เสียงหยอกเย้าของธรรศกฤต ทำ�ให้ใบหน้าหล่อเหลาหงิกงอยิ่งขึ้น “ดูทำ�หน้าเข้าสิ มีปัญหาอะไรปรึกษาพี่ได้นะ” ธรรศกฤตเลื่อนฝ่ามือขึ้นสัมผัสแผ่วเบาที่ข้างแก้มช้าๆ รอดูว่าจะเกิด อะไรขึ้นต่อไป และทันใดนั้นฝ่ามือของเขาก็ถูกปัดทิ้งอย่างแรง 11


Doctor’Secrect รักลับๆ ของหมอโรคจิต “อย่ามายุ่ง” น้�ำ เสียงแข็งกร้าวและดวงตาทีแ่ วววับไปด้วยไฟโทสะ ไม่ได้ท�ำ ให้ใบหน้า เปื้อนยิ้มปลี่ยนสีหน้าแต่อย่างใด ระพีพัฒน์จ้องมองอย่างกินเลือดกินเนื้อ สีหน้า ของธรรศกฤตไม่แสดงออกถึงความไม่พอใจ จะมีเพียงดวงตาวาววับน่าขนลุกหลัง แว่นกรอบเงินเท่านั้น ที่จ้องมองเขาอย่างไม่วางตาพร้อมกับรอยยิ้มเท่านั้น “ลาก่อน” สุดท้ายเป็นระพีพัฒน์ที่ทนไม่ไหวกับความอึดอัด เขาจึงเป็นฝ่ายเลี่ยง เดินหนีไป “ระพีพัฒน์ อัครโภคิน ท่าทางจะมีอะไรให้ทำ�ฆ่าเวลาแล้ว” เขาพึมพำ�อยู่กับตัวเอง นานๆ ทีจะเจอคนที่การแสดงออกกับความ รูส้ กึ ตรงกันสักที คนทีไ่ ม่มเี บือ้ งหน้าเบือ้ งหลังให้ขบคิด คนทีเ่ ขาไม่ตอ้ งมานัง่ อ่าน และนั่งตีความให้ยุ่งยาก คนแบบนี้ถ้าแกล้งมากๆ จนทนไม่ไหว อยากรู้จริงๆ ว่า จะเป็นยังไง จะถึงขึน้ ลุกมาอาละวาดทำ�ร้ายเขาไหมนะ หรือจะแค่ลกุ ขึน้ มาร้องไห้ โวยวาย หรือไม่ก.็ ..... แค่เพียงคิดขึน้ มาเท่านัน้ จิตแพทย์หนุม่ ก็รสู้ กึ สนุกขึน้ มาทันที ในโลกนี้คงไม่มีอะไรสนุกเท่ากับการเล่นสนุกกับความรู้สึกของคนอื่น ถ้าแมวน้อยที่ขู่ฟ่อๆ ใส่เขาเมื่อกี้ ปราศจากเกราะป้องกัน ปราศจาก มาดดีเหลือร้ายนั่น เหลือเพียงเพียงแค่จิตสำ�นึกเท่านั้นจะเป็นยังไง

ผิวกายที่ร้อนผ่าว ความปรารถนาและความร้อนรุ่มที่ถูกกักเก็บไว้ได้ ถูกแสดงออกในยามค่�ำ คืนท่ามกลางแสงจันทร์ทสี่ ะท้อนเงาผมยาวสลวยทีป่ ลิวส ไวบนตึกสูง ร่างกายขาวนวลสะท้อนแสงจันทร์สนี วลของหนึง่ หญิงหนึง่ ชาย ทีน่ อน กอดก่ายกันบนเตียงกว้าง “อารมณ์เสียอะไรคะ พี” 12


อนันตกาล

ลินรดาทักคนรัก ทีล่ ากเธอออกมาจากงานด้วยใบหน้าบึง้ ตึงตลอดเวลา “คุณชาย เป็นอะไรไป ดูทำ�หน้าเข้า” เธอยกตัวขึ้น ใช้ปลายนิ้วบีบเบาๆ ที่ปลายจมูกของชายหนุ่มที่ยังคงทำ� หน้าหงิก “ธรรศกฤต โรจนธนันต์ชัย หมอนั่นมันโรคจิต” คำ�ตอบเขาทำ�ให้ลินรดาหัวเราะออกมา “ตกคำ�ว่าหมอไปนะ เขาไปทำ�อะไรให้พีคะ ถึงเรียกเขาแบบนั้น” พอเจอคำ�ถามของลินดา ทำ�ให้ระพีพฒ ั น์เงียบ เพราะสิง่ ทีธ่ รรศกฤตทำ� จะให้พดู ว่าเต็มปากว่ากลัน่ แกล้งก็ไม่ได้ ดูถกู ก็ไม่ใช่ ทำ�ตัวเป็นศัตรู ก็ไม่ใช่ จะพูด ให้ถูกก็คือ “กวนตีน” ใช่ค�ำ นีเ้ หมาะสมทีส่ ดุ กับไอ้โรคจิตนัน่ รอยยิม้ และแววตาหลังแว่นกรอบ เงินนั่น มันทำ�ให้เขาขนลุกไปทั้งตัว “ทำ�ตัวเป็นเด็กๆ ไปได้ โตป่านนี้แล้ว เหตุผลฟังไม่ขึ้น” ลินรดาส่ายหน้าอย่างระอากับนิสัยบางส่วนที่ยังคงเป็นเด็กอยู่ของ ระพีพัฒน์ “เรย์ หมอนี่ให้ความรู้สึกน่าขนลุก เรย์ไม่รู้สึกเหรอ” เขาลองเรียบๆ เคียงๆ ถามคนตรงหน้าดู “บ้าเหรอพี สำ�หรับเรย์ คุณธรรศกฤตก็ไม่ได้ให้ความรู้สึกแย่อะไร ออก จะหล่อ แล้วที่สำ�คัญ เรย์รู้สึกขนลุกกับพวกหน้าหม้อกับบ้ากามมากกว่าผู้ชาย หล่อๆ” คำ�พูดของลินรดาทำ�ให้ระพีพัฒน์หน้างอมากว่าเดิม “พีคดิ มากไปหรือเปล่า แค่เห็นนามบัตรว่าเขาเป็นหมอโรคจิต พีกเ็ หมา ว่าเขาเป็นโรคจิตไปด้วยมากกว่ามั้ง” 13


Doctor’Secrect รักลับๆ ของหมอโรคจิต หญิงสาวหัวเราะ เมื่อเห็นสีหน้าของแฟนหนุ่ม เธอขยับตัวเข้าไปหอม แก้มระพีพัฒน์อย่างเอาใจ เมื่อสัมผัสได้ถึงบรรยากาศชวนอึดอัด “อย่าคิดมากยังไงก็ไม่ได้เจอกันแล้ว อย่างดีก็เจอกันตามงานสังคม ซึ่ง ก็คงไม่ได้ใกล้ชิดสนิทสนมอะไรมากมาย พีก็อย่าไปสนใจเลย แค่งานถ่ายแบบก็ ยุ่งจะแย่อยู่แล้ว อย่าเอาเรื่องอื่นมาคิดให้รกสมองเลย คุณระพีพัฒน์” คำ�พูดของลินรดาทำ�ให้เขาถอนหายใจ เธอพูดถูก เขากับธรรศกฤตไม่มี เรือ่ งให้ตอ้ งพบหรือใกล้ชดิ สนิทสนม จะมีกก็ ารเจอหน้ากันตามงานสังคมเท่านัน้ “ไม่ค้าง” เขาถามลินรดาที่ขยับตัวลุกขึ้นเดินไปเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่ ตามพื้น “ไม่คะ มีงานต้องทำ� เห็นทีจะค้างไม่ไหว” “ตีหนึ่งนี่นะ คนสวย” เขาเลิกคิ้วถาม “ใช่ค่ะ ตีหนึ่ง เรย์ก็ต้องทำ�งาน งานอย่างเราเลือกเวลาได้ที่ไหน” “งานหรืออะไรกันแน่” เขาถามอย่างสงสัย แต่ใบหน้ากลับเปื้อนยิ้มเหมือนกับเป็นคำ�ถามที่ไม่ จริงจัง “ตราบใดทีเ่ รย์ยงั คงเป็นแฟนสาวของระพีพฒ ั น์ อัครโภคินอยูล่ ะก็ ไม่มี ใครกล้ายุ่งกับเรย์หรอก รู้ไหมสุดหล่อ” ลินรดาขยับเข้าไปจุมพิตแผ่วเบาที่ริมฝีปากได้รูปอย่างหยอกล้อ “อย่าเพิ่งเอาตำ�แหน่งนี้ไปให้ใคร โดยที่เรย์ไม่รู้แล้วกัน” เธอขยับเข้าไปหอมแก้มชายหนุ่มเบาๆ ก่อนจะเดินเยื้องกายออกจาก ห้องไป ปล่อยให้ระพีพัฒน์ทิ้งตัวลงนอนบนเตียง “เธอคงอยู่ในตำ�แหน่งนี้อีกนานเรย์” 14


อนันตกาล

เขาพึมพำ�กับตัวเองแล้วหลับตาลงเข้าสู่ห้วงนิทรา

คนเรายิ่งมีชื่อเสียงมากเท่าไหร่ก็ยิ่งยกตัวอยู่เหนือคนอื่นมากเท่านั้��� ระพีพฒ ั น์คดิ ขึน้ มาทันทีเมือ่ เขาได้เจอกับวริศรินทร์หรือไนท์ ทัง้ ทีเ่ ป็นนายแบบ เหมือนกัน แต่เพราะชือ่ เสียงทีม่ ี ทำ�ให้ไนท์นนั้ หยิง่ จนไม่เห็นหัวใคร ไม่พดู คุย ไม่ ทักทาย เอาแต่ทำ�หน้าเฉยเมย แถมพอทักกลับเชิดหน้าหนีอีกต่างหาก ยิ่งผู้จัดการส่วนตัวของไนท์ คือเตชวัฒน์หลานชายของวุฒิพลผู้ถือหุ้น รายใหญ่ของ เนไรว่าโปรดักชั่น “หน้างออีกแล้วนะพี” พิธานทักทายนายแบบในความดูแล เขาเป็นผู้จัดการส่วนตัวของ ระพีพัฒน์มานานหลายปีจนเขาเอ็นดูระพีพัฒน์เหมือนน้องชายคนหนึ่ง “หงุดหงิดนะ” “เรื่อง” “ผมไม่เข้าใจเลยว่าทำ�ไม คนอย่างไนท์ถึงยังดังอยู่ได้ นิสัยก็โคตรแย่ หยิ่งซะขนาดนั้น มีดีก็แค่หน้าตา นอกนั้นไม่เห็นมีอะไรดี แถมพอได้เตชวัฒน์ที่ เป็นหลานชายของผู้ถือหุ้นใหญ่ของเนไรว่า โปรดักชั่นเข้าหน่อย ทีนี้เชิดคอใส่ไม่ มองใครกันเลยทีเดียว” ระพีพัฒน์พูดอย่างดูถูก เขาไม่เคยเห็นไนท์ทำ�อะไรนอกจากยืนให้นาย แบบถ่ายภาพ ไม่เคยช่วยใคร ไม่เคยพูดกับใคร ใครพูดด้วยก็ไม่พูด “อยากรู้เหรอว่าทำ�ไม ไนท์มีเคล็ดลับอยู่อย่างนึงที่ทำ�ให้ดังมาจนถึงทุก วันนี้ อยากให้พี่บอกไหม” พิธานยิ้มเมื่อเห็นระพีพัฒน์หันมามองอย่างรวดเร็ว “ความลับก็ของไนท์ก็คือ ความหล่อไง” 15


Doctor’Secrect รักลับๆ ของหมอโรคจิต “ลันตา” ระพีพฒ ั น์ขนึ้ เสียงทันทีทไี่ ด้ฟงั เขารูส้ กึ เหมือนถูกล้อเลียน พิธานหัวเราะ ชอบใจเมื่อระพีพัฒน์ทำ�หน้าเหมือนโดนหลอก “พี่ไม่ได้หลอกนะพี ถึงพี่ไม่เห็นว่าไนท์มีอะไรดี แต่พี่เห็นว่าไนท์หล่อ มีคนชอบไนท์มากมาย ไม่งั้นไนท์ไม่ได้เป็นนายแบบอยู่แบบนี้หรอก ตกกระป๋อง ไปนานแล้ว ก็เหมือนพีไงที่ไม่ได้มีแค่ความหล่อแต่มีบารมีของคุณแม่ร่วมด้วย ไม่งนั้ พีไม่ได้รบั การสนับสนุนและต้องมีคนมาวุน่ วายกับพีอกี ถ้าไม่ใช่เพราะบารมี ของคุณหญิง พีคงไม่ได้อยู่สงบแบบนี้จริงไหม” ระพีพฒ ั น์เข้าใจดีกบั ความหมายทีพ่ ธิ านต้องการจะสือ่ เขายอมรับเรือ่ ง ทีเ่ ขาอาศัยบารมีของแม่ถงึ ได้รบั การสนับสนุนและโอกาสดีๆ อีกมากมาย รวมทัง้ พวกน่ารำ�คาญที่ไม่กล้ามายุ่งกับเขา “ทำ�หน้าแบบนั้นเข้าใจแล้วสินะ” เขายักไหล่ใส่พธิ านทีส่ า่ ยศีรษะอย่างระอาใจกับพฤติกรรมของนายแบบ ในความดูแล “ถ้าไม่ใช่เพราะหน้าหล่อๆ นี่ จะมีใครสนใจเด็กเอาแต่ใจอย่างนาย ระพีพัฒน์ไหมนะ” “ก็เพราะหน้าหล่อๆ นี่ ผมถึงมีเงินจ้างลันไง จริงไหม” ระพีพฒ ั น์ขยับเข้าไปกุมมือของพิธานเอาไว้ ทำ�ให้ผจู้ ดั การหนุม่ ผงะเมือ่ เห็นแววตาของระพีพัฒน์ที่เปลี่ยนไป “งัน้ ก็ขยันๆ ทำ�งานเข้า อย่าหาเรือ่ งให้มากนักพีป่ วดหัว ส่วนกับเรย์ออก ข่าวด้วยกันบ่อยๆ ช่วงนี้เรย์เล่นละครหลายเรื่อง น่าจะเรียกเรตติ้งได้” ระพีพัฒน์ไม่ตอบแต่ลุกขึ้นบิดขี้เกียจ “พี” เสียงเข้มของพิธานทำ�ให้เขาพยักหน้ารับ 16


อนันตกาล

“สัญญานะว่าจะไม่หาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัว” พิธานคาดคั้นอย่างเอาเรื่อง ซึ่งระพีพัฒน์ก็ตอบรับเป็นอย่างดี ถึงได้ ทำ�ให้เขาโล่งใจแต่ในใจกลับรู้สึกเป็นกังวล เพราะคนอย่างระพีพัฒน์ ถ้าเลือดขึ้น หน้า ก็ไม่สนใจหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนทั้งนั้น

ท่ามกลางเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยในงานการกุศล ที่เต็มไปด้วย เหล่าผู้คนที่เข้ามาหาความรื่นรมในงาน ที่มุมห้องระพีพัฒน์รู้สึกหงุดหงิดกับ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อตอนบ่าย ในบางครั้งเขารู้สึกเหมือนกับว่าเขาควบคุมตัว เองไม่ได้ ทั้งๆ ที่วันนี้เขาตั้งใจเข้าไปคุยกับไนท์ แต่เพราะอากัปกิริยาของอีกฝ่าย ทำ�ให้เขาอยากรู้ว่าถ้าเจออะไรแย่ๆ ไนท์จะเปลี่ยนสีหน้าไหม รู้ตัวอีกทีเขาก็สาด น้ำ�ในมือเข้าที่ใบหน้าของของฝ่ายตรงข้าม แต่ที่ทำ�ให้เขายิ่งโมโหก็คือ ไนท์ไม่ได้ ต่อว่า ไม่ได้ตอบโต้ ทำ�เพียงแค่มองเขาแล้วเดินหนี ทำ�เหมือนเขาไม่มีตัวตน ไม่ เห็นอยู่ในสายตา ไม่มีค่าแม้แต่จะเหลือบมอง “กัดปากแบบนั้นระวังปากแตกนะครับ มีปัญหาอะไรปรึกษาพี่ได้นะ” น้ำ�เสียงสงบนิ่งที่ฟังดูผ่านๆ เหมือนอ่อนโยน รอยยิ้มที่ดูเหมือน เป็น ผู้ใหญ่ใจดีขัดกันกับแววตาเย็นชา ที่ถูกซ่อนเอาไว้ภายใต้แว่นกรอบเงินนั่น ทำ�ให้เขาเผลอถอยห่าง “อย่ามายุ่ง คนอารมณ์ไม่ดี” ระพีพัฒน์กระชากเสียงใส่ ยิ่งอีกฝ่ายไม่สะทกสะท้านยิ่งทำ�ให้เขารู้สึก หงุดหงิดจนทนปั้นสีหน้าเอาไว้ไม่ได้ “เครียดมากสุขภาพเสียนะ มีปัญหาอะไรปรึกษาพี่..” “ไม่จำ�เป็น ผมเป็นคนปกติ ไม่ได้โรคจิต” ระพีพฒ ั น์เน้นเสียงคำ�ว่าโรคจิตชัดเจน จนธรรศกฤตหัวเราะออกมา น้�ำ 17


Doctor’Secrect รักลับๆ ของหมอโรคจิต เสียงทุ้มลึกก้องกังวาลจนเขารู้สึกเหมือนถูกหัวเราะเยาะ “คนปกติก็ปรึกษาจิตแพทย์ได้ ไม่จำ�เป็นต้องเป็นคนโรคจิตหรอกรู้ไหม จิตแพทย์มีหน้าที่รับฟังและช่วยแก้ปัญหาของคนที่มีปัญหา และต้องการความ ดูแล “ พูดยังไม่ทันขาดคำ� ฝ่ามือของธรรศกฤตค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาสัมผัสแผ่ว เบาทีข่ า้ งแก้ม รอยยิม้ และแววตาทีย่ ากจะอ่านออกของเขาทำ�ให้ระพีพฒ ั น์ปดั มือ ที่ที่กำ�ลังเอื้อมมาหาอย่างแรง “อย่ามายุ่ง” ระพีพัฒน์พูดเสียงห้วน สายตาจ้องธรรศกฤตอย่างเอาเรื่อง “พี่แค่เป็นห่วงเท่านั้น น้องพี” สีหน้าท่าทางของธรรศกฤตทำ�ให้ระพีพัฒน์กัดฟันแน่น เมื่ออีกฝ่ายไม่ สะทกสะท้าน เขารู้สึกเหมือนอารมณ์และความรู้สึกต่างๆ มันจุกอยู่ในอก ความ หงุดหงิด ความโกรธ ความไม่เข้าใจ สิ่งเหล่านี้มันอัดแน่นอยู่ในร่างกาย ยิ่งเมื่อ ภายนอกเขาต้องปัน้ หน้า แกล้งทำ�เป็นยืนสงบนิง่ ดูบรรยากาศของงานทัง้ ทีภ่ ายใน เขาร้อนรุ่มจนอยากจะร้องตะโกนออกมา “น้องพี” เสียงกระซิบอ่อนหวาน พร้อมกับร่างกายที่ขยับเข้ามาในระยะประชิด จนสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิของกันและกัน ทำ�ให้ระพีพัฒน์สะดุ้ง แต่พอจะพยับหนี ต้นแขนเขากลับถูกดึงรั้งเอาไว้ “อย่าเครียด ผ่อนลมหายใจครับ” ทั้งๆ ที่น้ำ�เสียงของธรรศกฤตนั้นอ่อนโยน แต่ระพีพัฒน์กลับรู้สึกถึง อันตรายร่างสูงโปร่งก้าวถอยหลังหนีโดยไม่รตู้ วั แต่กลับถูกจิตแพทย์หนุม่ ยึดแขน เอาไว้ “ปล่อย” 18


อนันตกาล

นายแบบหนุ่มใช้น้ำ�เสียงข่มอีกฝ่าย แต่สิ่งที่ตอบกลับมากลับเป็นรอย ยิ้มล้อเลียนเท่านั้น “กลัวเหรอน้องพี” ธรรศกฤตทำ�เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แม้ว่ามือของเขาจะจับข้อมือของ ระพีพัฒน์ไว้แน่น จนต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บก็ตามที “ไม่ได้กลัว ไอ้โรคจิต” ระพีพัฒน์กัดฟันตอบกลับ โดยพยายามรักษาสีหน้าเอาไว้ ถ้ามองจาก ภายนอก คงเป็นภาพที่คนทั้งสองกำ�ลังกระซิบอะไรบางอย่างที่เป็นความลับ “ทำ�ไมว่าพี่แบบนั้นครับ” ธรรศกฤตถามกลับด้วยรอยยิ้มทะเล้น ยิ่งเห็นระพีพัฒน์หงุดหงิดมาก เท่าไร เขายิ่งรู้สึกสนุกมากขึ้นเท่านั้น โดยเฉพาะยามที่อีกฝ่ายกัดริมฝีปากพยายามสะกดกลั้นความไม่พอใจเอาไว้ “ขอโทษค่ะ” เสียงเรียกจากด้านหลังทำ�ให้ทั้งคู่แยกออกจากกัน ธรรศกฤตหันไปยิ้ม ให้อย่างคนอารมณ์ดี ส่วนระพีพัฒน์ยกมือขึ้นปัดแขนที่ถูกจิตแพทย์หนุ่มสัมผัส ด้วยสีหน้ารังเกียจ “คุณหญิงเรวดี ให้มาตามคุณระพีพัฒน์ไปเดินแฟชั่นโชว์คืนนี้ค่ะ ตอน นี้น่าจะได้เวลาเตรียมตัวแล้ว” หญิงสาวตอบอย่างกลัวๆ กล้าๆ เมื่อเห็นบรรยากาศของทั้งสองคน “เดินแฟชั่นโชว์” ระพีพัฒน์ถามเสียงแข็ง เขาไม่รู้เรื่องที่วันนี้ต้องขึ้นเวที “ใช่คะ คุณหญิงเป็นคนบอกคะ” เมื่อได้ฟังน้ำ�เสียงและสีหน้าของระพีพัฒน์ที่แสดงออกถึงไม่พอใจ ทำ� ให้หญิงสาวตอบออกไปอย่างตะกุกตะกัก 19


Doctor’Secrect รักลับๆ ของหมอโรคจิต “ดูทำ�หน้าเข้าสิน้องพี ทำ�หน้าเหมือนยักษ์ยังไงยังงั้น คุณไปก่อนเถอะ เดี๋ยวน้องพีตามไป” ธรรศกฤตช่วยหาทางออกให้กับหญิงสาว ที่ทำ�หน้าราวกับจะร้องไห้ แล้วหันไปยิ้มให้กับระพีพัฒน์ที่หันมามองเขาตาขวาง พอเห็นสีหน้าแบบนี้แล้ว ทำ�ให้จิตแพทย์หนุ่มหัวเราะออกมา “ยุ่งอะไรด้วย” น้�ำ เสียงกระชากถูกใช้ออกมาโดยไม่ลงั เล ความรูส้ กึ ราวกับโดนฉีกหน้า ทำ�ให้นายแบบหนุ่มโมโหจนเก็บอารมณ์ไว้ไม่อยู่ “ก็แค่ชว่ ย เห็นว่าเป็นนายแบบ คิดว่าน่าจะรักษาภาพลักษณ์ให้ดดู ี ไม่ใช่ ทำ�ตัวเหมือน....” ธรรศกฤตไม่ได้พูดจนจบ เขาเว้นช่วงไว้ให้อีกฝ่ายคิดเอาเอง ซึ่งมันได้ ผล เมื่อระพีพัฒน์จ้องมองเขาราวกับจะเข้ามาขย้ำ�คอ ราวกับลืมไปหมดแล้วกับ มารยาทและหน้าตาทางสังคม ระพีพัฒน์ถลึงตามองหมอโรคจิตที่เอาแต่ยิ้มแย้มอย่างใจดี ผิดจากคำ� พูดและท่าทางทีก่ วนโมโหและดูแคลนจนเขาแทบคลัง่ ร่างสูงโปร่งเริม่ หายใจแรง ขึ้นเรื่อยๆ พยายามควบคุมอารมณ์ที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเวลา “น้องพี” เสียงเรียกของคุณหญิงเรวดีท�ำ ให้ใบหน้าของระพีพฒ ั น์สงบลง นายแบบ หนุ่มพยายามฝืนยิ้มให้กับมารดาที่เดินเข้ามาหาอย่างเป็นห่วง “พีไม่รู้เรื่องเดินแฟชั่นโชว์เลยครับ” ระพีพัฒน์ถามมารดาอย่างสงบ แม้ในใจจะยังขุ่นมัวมากก็ตามที แต่ ทันทีที่เห็นคุณหญิงเรวดีนายแบบหนุ่มก็ระลึกถึงบทบาทของตนในสังคม “แม่รับปากเองนะ แม่ลืมบอกพี ไปเตรียมตัวได้แล้ว อ้าวคุยกับพี่ทอย อยู่เหรอ คุยกันหน้านิ่วคิ้วขมวดเลย” 20


อนันตกาล

คุณหญิงเรวดีจับเนคไทค์ของระพีพัฒน์ให้เข้าที่ ก่อนจะหันไปทาง ธรรศกฤต “ขอตัวน้องพีก่อนนะจ๊ะ” ธรรศกฤตยิ้มรับพร้อมโค้งหัวลงเล็กน้อย “ลาก่อนนะครับ คุณธรรศกฤต” ระพีพัฒน์พูดด้วยน้ำ�เสียงเย็นชา ใบหน้าเชิดขึ้นสูงแล้วมองจิตแพทย์ หนุ่มด้วยหางตา “แล้วเจอกันครับน้องพี” ธรรศกฤตยั ง คงยิ้ ม อยู่ เ ช่ น เดิ ม การเปลี่ ย นแปลงทางอารมณ์ แ บบ เฉียบพลันของระพีพัฒน์ทำ�ให้เขารู้สึกสนุกมากขึ้นทุกที เขารูว้ า่ อีกฝ่ายเป็นคนเอาแต่ใจและยังต้องรักษาใบหน้าทางสังคมเอาไว้ ตามแบบฉบับของคนทัว่ ไป แต่ทดี่ งึ ดูดความสนใจ คงเป็นเพราะการแสดงออกที่ เห็นเด่นชัดในอารมณ์ด้านต่างๆ แม้จะพยายามปิดบังเอาไว้ แต่ก็ยังเปิดเผยให้เห็นตัวตนที่ซุกซ่อนเอาไว้ คนแบบนี้ถ้า ‘ปราศจาก เปลือกนอกที่ฉาบฉวย เงินตรา บรรดาศักดิ์ และความหยิ่งทะนงจะเป็นยังไงนะ’ จะแตกสลายหรือจะยืนหยัดลุกขึ้นมาได้อีกครั้งก็ยากจะรู้ จิตแพทย์หนุม่ หัวเราะในลำ�คอ เมือ่ เจอกับสมการทีน่ า่ สนใจในช่วงเวลา ที่แสนน่าเบื่อหน่าย เขาอยากรู้จริงๆ ว่าจากแมวป่าที่ขู่ฟ่อๆ ถ้าถูกทำ�ให้เชื่องจะ เป็นยังไง ธรรศกฤตยืนจิบไวน์หัวเราะคนเดียวอยู่เงียบๆ ในมุมหนึ่งของงาน แม้ รูปลักษณ์ของเขาจะดึงดูดความสนใจของชายหญิงมากมาย แต่กแ็ ปลกทีไ่ ม่มใี คร กล้าเข้ามาทักทายชายหนุ่มผู้ที่ใบหน้ามีรอยยิ้มน้อยๆ อย่างคนอารมณ์ดีเลยสัก คนเดียว 21


Doctor’Secrect รักลับๆ ของหมอโรคจิต

22


Doctor's secrect